وَاعْتَصِمُوا

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

(5-қисмат)

Оя бу сурати возих ва ошкора ба мо мегуядки жохилият мафхуми дар баробари хукм ва қонуни худост,на мовзуъ ва мафхуми дар баробари савод ва тамаддун ва технология ва пешрафтхойи (фанний ва фаровонийи тўлид) тўлид ва фарди фаровони тўлид.

Замоники хадафи тамом пайғамбарон куфр ба тоғут ва дунболи он иймон ба қонун ва шариати аллох матрах мешавад,бояд фахмид масала бар сари босавод будан ё набудан ё огохи ё адами огохи бар улуми тажрубий нест балки,масала бар манхажи ба жахонбини ва ба қонун ва барномайи бармегардадки онхо барои худишон интихоб карданд.Аллохи мутаол мефармояд:

– وَلَقَدْ بَعَثْنا في‏کُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ(نحل/36)،

Мо миёни хар миллати пайғамбариро фристодаем (ва мухтавои даъвати хаммаи пайғамбарон ин буда аст) ки худоро бипарастид (Аниъбудуллоха яъни ибодат ва қонун ва барнома манхажитон ибодат яъни тамоми афъолики инсон бар асоси қонуни шариати аллох анжом бидихадки ибодатитон фақат барои аллох бошад) ва аз тоғут дури кунид. Дар жойи дигари мефармояд:

فَمَنْ يَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّهِ فقداستَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقي‏لاَانْفِصامَ لَها(بقره/256)،

Касики аз тоғут (куфр кунад ба тоғут ва тоғутро зери по бигузорад) нофармони тоғут кунад ва ба худо иймон биёварад,ба мохкамтарин дастовизи чанг зада аст ( ва уро аз суқут ва халокат мерахонад ва ) аслан гусастан надорад.Ин дастовизики ба он чанг зада аст.

Куфр ба тоғут яъни ла илаха ва иймон ба қонуни шариати аллох яъни иллаллох .Бар хамин асос будки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармуд:

: قولوا لا اله الا الله تفلحوا

Бигуйид ла илаха иллаллох то ростгор шавид.

Бо ин вужуд,нуқтайики барои ман жолиб аст ва метавон мафхуми жохил ва жохилиятро айнитар кунад,ба кор бурдани каламайи олим ва уламо барои мусалмонони ахли тўвхиди чун Сумайя,Ёсир ва Аммор ва Билол ва ………..астки тамоми ин азизон аз хондан ва невиштан бебахра ва дар воқеъ бесавод буданд ва дар муқобил,ба кор бурдан каламайи жохил барои каси чун Абулхакам астки чунончи гуфта шуд донишманд ва саромади савод ва донишхойи он рузгор буд.Дар ин сурат,шахс метавонад босавод,лисонсу,фовқи лисонсу,донишманд ва доктор ва профессор бошад аммо жохил ва шахс метавонад дар баробар бесавод бошад аммо олим.Ин нигариши қуръони аст,ин нигариш астки аллохи мутаол ба мо дар моврид олим ва жохил ёд медихад.Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам бесавод буд,ин нуқтайики хийлихо намехоханд ба он диққат кунанд ва табиий астки хамчунин атрофиёниш нисбат ба улуми тажрубий роижи он замон оз огохийи чандони бархурдор набуд аммо,олими буд ба тамоми маъно.Пас,жохилият наметавонад дар баробари савод ва улуми тажрубий қарор бигирад.Балки,жохилият хукм ва қонуни астки дар баробари хукм ва қонуни ислом қарор гирифта бошад.Ба хамин далил,ислом марги жохилиятро муқаддамаи зухур ва ғолиб шудан қавонини шариати аллох медонад,дар ин жо жохилият дар баробари ислом қарор мегирад.(идома дорад…….

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

(4-қисмат)

Ин мавориди се гонайики матрах шуд бар асоси жахли нафахмий бано шуданд ва намешавад ба рости ва хақиқат аз онхо дифоъ кард каси наметавонад асоси рости,хақиқат ва истидлоли дуруст аз онхо дифоъ ва посдори кунад.Ба хамин далил,жохилхо дар ин гуна жавомеъи жохилий танхо барасоси таассуб,калла хушуки,худсари,лажбозий ва ек дандагий ва бо тавассул ба зур аслаха бо мухолифини худ бархурд мекунад.Аллох мутаол дар ояйи 26 сураи Фатх жохилиятро ба маъни хамийят ва таассуб ба кор мебурд ва мефармояд:

إِذْ جَعَلَ الَّذينَ کَفَرُوافي‏قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجاهِلِيَّةِ. 

Таъкид бар хостахойи нобажо,таассуб дарборайи нажод ва қовм ва қабила,огохихойи ночиз ва жонибдорийи бедалил аз ақоид ва андишахо,маъни хамийят ва таассуби жохилият аст.

Дар ин сурат мо жохилиятро дар даруни  ва афкори  афрод,дар қавонин ва ахкоми хоким бар онхо,дар зухури ин афкор ва қавонин ба сурати амалий дар жомеъа ва дар шевайи бархурди ин жохилият бо мухолифинишон мушохада мекунем.Ин,чохор услуб ва чохор муфхуми жохилият будаки ин оёт ба он ишора мекунад.

Ин назар замони хам,доврони  қобли аз баъсати росулуллох саллаллоху алайхи васалламро доврони жохилияти ула исмгузори карданд.Албатта бо оётики зикр шуд ва оёти мушобих дар ин замина дар қуръон меояд мушаххас мешавадки аллох мутаол вужуди ин довраро таъкид мекунадки иддайи 150 то 200 сол қобли аз баъсатро машмули ин довра медонанд.

Бо ин васф жохилият ек мафхум аст,ва дар истелохи шаръий яъни дур шудан аз хақ ва адами огохий ба тўвхид ва дини ислом.Пас,намешавад жохилиятро ба маънийи дури аз улуми тажрубийи руз ва донишхойи тажрубийи башарий донист,балки жохилият мафхуми аст ба маънийи дурий аз қавонин ва арзишхойи шариати аллох.Бо ин нигариш астки мефахмем чиро Абул хакам профессор ва донишманди бузурги он замон ,он жомеъа мулаққаб ба Абу Жахл мешавад.

Бо инки аъроб мумкин аст дар заминахойи улуми тажрубий нисбат ба ақвоми атрофи худишон монанди румихо ва мисли эронихо ақаб мондатар буда бошанд аммо дар улуми нез бартарихойи доштанд.Буданд мисли ситорашуносий,жуғрофиёйи табиий,бодшуносий,насаб шуносий,адабиёт ва шеър ва …………пас жохилияти онхо мутародифи  нодонийи ба улуми руз ва мутазоди улуми тажрубий ва савод ва огохихойи тажрубий набуд,балки жохилият дар муқобили қонуни шариати аллох ва арзишхойи дини буд.Барои хамин аллохи мутаол дар қолиби суъол мефармояд:

: أَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّهِ يَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْمًا لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ؛

Оё дунболи хукми жохилият хастанд?Барои мардумики ахли яқин хастанд чи хукми бехтар аз хукми худост?

(идома дорад…….)

 
Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(51- қисм)

Мана бу,  ақидавий ва равторий мусулмон  беморларни аксари тушиб қолган йўлдир. Мусулмонларни орасидаги ақидавий ва равторий беморлар мана шу нарсалар борасида мана шу йўлга тушиб қолганлар, улар аллохга итоат қилишни қасд қилишган, аммо ижтиход ва таъвилда хатога дучор бўлишган, ундан хам баттарроғи хозирги пайтда қози ва маржаъ сифатида улил амр шўросига хам эга эмасмиз, худди росулуллох саллаллоху алайхи васалламни асрларида ва хулафойи рошидинни асрида  осонлик билан  мурожаъат қилинадиган ва масалани минтақа ё жахон миқёсида охирига етказадиган  шўролар,қозилар мавжуд эмас, бизлар фақат ўзимизни қишлоғимиз ёки шахримиз ё гурухимиз ёки ўзимизни атрофимиздагилар бўйича бир иш қила оламиз холос. Шу сабабли хам шубхага ё таъвилга кўра узр хамиша мавжуд бўлган, хозирги вазиятда хам исломий хукуматга тегишли бўлган улил амр шўросини канали орқали мана бу холатни йўқотилади.

Аммо шунга қарамасдан, қуйидаги нуқтага хам ишора қилиниши ва айтилиши лозим бўлади: таъвилга узр келтиришни маъноси, шахс масалан ла илаха иллаллохни,жаннатни,жаханнамни ёки барча ахли қибла учун маълум бўлган шариат фарзларини бирортасини инкор қила олади,дегани эмас. Хеч ким бундай нарсаларни инкор қила олмайди. Масалан бугунги кунда кофир секулярлар қилаётган ишлар ёки худосизлар қилаётган нарсалар яъни олдин уларга занодиқа дейиларди, ёки ғуллот қилаётган нарсалар,ижроий қонунларга ва шариатдаги ошкор нарсаларга қаршилик қилинган тақдирда хам таъвил қилувчи шахсни устида “хад”ни ижро қилинмайди,деган маънода эмас, йўқ бундай бўлмайди; балки мана бундай шахс хам худди бошқа мусулмонлар сингари истисно қилинмайди. Шунингдек Қуддома ибни Мазъун розиаллоху анху хам шароб ичган пайтида уни устида хад ижро қилинди, шунингдек мана бундай фикрдаги таъвил қилувчи  кишиларни танқид қилинмайди,деган маънода эмас, йўқ ундай эмас. Балки мана бу шаръий таъвиллар шахсни иймонига зарба урилишига рухсат бермайди ва шахсни устида такфир хукми содир бўлишига монеълик қилади ,деган маънодадир. Таъвил қилувчи шахсни ё мужтахидга тақлид қилган муқаллидни  устида такфир хукми содир бўлишини олдини олади.

Хар қандай суратда хам, барча мусулмонлар ғайри таъвил бўлишни,такфирни шартларидан деб билади, агар кимки шаръий манбаъларда шаръий таъвилга эга бўлса, мана шу таъвил уни такфир қилинишига монеълик қилади. Хўп, хозир сиз ўзингизни атрофингизга бир эътибор беринглар,сизлар қилган ишлар  сабабли сиз уларни кофир деб санаган исломий фирқалардан бўлган кишиларни сўзлари ё қилган ишлари оятлардан,хадислардан, тарихий ривоятлардан қилинган таъвил эмасми? Улар аллохга итоат қилиш учун мана бу сўзларни айтишяптими  ва мана бу ишларни қилишяптими ё аллохга душманчилик қилиш учунми? Агар хатто шубха қилсангизлар, мана бу шубхани ўзи хам уларни такфир қилинишига монеълик қилади. Чунки улар исломга ишонч билан кириб келишган  ва шак,шубха билан ундан чиқишмайди.

Энди, таъвил қилувчи шахс  ё мазхаб хақидаги ахли қиблани қоидаларини барчасини кўрмасликка оладиган кимсалар, шубхасиз ё ахли қиблани бир гурухини бошқа бир гурухига қарши қилишни истаётган мунофиқ ва секулярзадаларга ўхшаш доно душмандир ёки мухолиф фирқани қаршисида ўзини фирқасини химоясига мухтож бўлган жохил дўстларимиздир, улардаги мана бу эхтиёж бундай хатоларга дучор бўлишларига ва мухолиф гурухни такфир қилишларига  сабаб бўлган.

Хар икки холатда хам улар ғайри шаръий йўлда харакат қилаётган хисобланади ва уларни хар иккови ахли қиблани вахдатини,қудратини нишонга олишган ва мусулмонларни заифлаштириш ва ахли қиблани орасидаги тафарруқ ёриқларини чуқурлаштириш бўйича харакат қилишяпти ва уларни хар иккови ўзлари истаган ё истамаган холда ахли қиблага вахдатни,қудратни,хайбатни қайтишига монеълик қилишяпти, улар хатто буюк кишиларнинг исломий хукуматни ташкил қилиш бўйича қилаётган жиходларини бехосил бўлишига хам сабаб бўлишяпти.  

(давоми бор…….) 

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(51- قیسم)

مَنَه بُو عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی مُسُلمان بِیمارلَرنِی اَکثَرِی توُشِیب قالگن یوُلدِیر. مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَگِی عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی بِیمارلَر مَنَه شُو نَرسَه لَر بارَه سِیدَه مَنَه شوُ یوُلگه توُشِیب قالگنلَر، اوُلَر اَلله گه اِطاعَت قِیلِیشنِی قَصد قِیلِیشگن، اَمّا تَعوِیلدَه خَطاگه دُوچار بوُلِیشگن، اوُندَن هَم بَتتَرراغِی حاضِرگِی پَیتدَه قاضِی وَ مَرجَع صِیفَتِیدَه اوُلِی الاَمر شوُراسِیگه هَم اِیگه اِیمَسمِیز، حُوددِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی عَصرلَرِیدَه وَ خُلافایِی راشِیدِیننِی عَصرِیدَه آسانلِیک بِیلَن مُرَاجَعَت قِیلِینَه دِیگن وَ مَسَلَه نِی مِنطَقَه یا جَهان مِقیاسِیدَه آخِیرِیگه یِیتکَه زَه دِیگن شُورالَر، قاضِیلَر مَوجُود اِیمَس، بِیزلَر فَقَط اوُزِیمِیزنِی قِیشلاغِیمِیز یاکِی شَهرِیمِیز یا گوُروُهِیمِیز یاکِی اوُزِیمِیزنِی اَطرافِیمِیزدَگِیلَر بُویِیچَه بِیر اِیش قِیلَه آلَه مِیز خالاص. شوُ سَبَبلِی هَم شُبهَه گه یا تَعوِیلگه کوُرَه عُذر هَمِیشَه مَوجُود بُولگن،حاضِرگِی وَضِیعیَتدَه هَم اِسلامِی حُکوُمَتگه تِیگِیشلِی بوُلگن اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی کَنَلِی آرقَه لِی مَنَه بُو حالَتنِی یوُقاتِیلَه دِی.  [1]  

اَمّا شوُنگه قَرَمَسدَن، قوُیِیدَگِی نوُقطَه گه هَم اِیشارَه قِیلِینِیشِی وَ اَیتِیلِیشِی لازِم بُولَه دِی:تَعوِیلگه عُذر کِیلتِرِیشنِی مَعناسِی، شَخص مَثَلاً لا اِلَه اِلّا الله نِی، جَنَّتنِی، جَهَنَّمنِی یاکِی بَرچَه اَهلِی قِبلَه اوُچُون مَعلوُم بوُلگن شَرِیعَت فَرضلَرِینِی بِیرارتَه سِینِی اِنکار قِیلَه آلَه دِی، دِیگه نِی اِیمَس. هِیچ کِیم بوُندَی نَرسَه لَرنِی اِنکار قِیلَه آلمَیدِی. مَثَلاً بوُگوُنگِی کوُندَه کافِر سِکوُلارلَر قِیلَه یاتگن اِیشلَر یاکِی خُداسِیزلَر قِیلَه یاتگن نَرسَه لَر یَعنِی آلدِین اوُلَرگه زَنادِیقَه دِییِیلَردِی، یَعنِی غوُلّات قِیلَیاتگن نَرسَه لَر، اِجرائِی قانوُنلَرگه وَ شَرِیعَتدَگِی آشکار نَرسَه لَرگه قَرشِیلِیک قِیلِینگن تَقدِیردَه هَم تَعوِیل قِیلوُوچِی شَخصنِی اوُستِیدَه “حَد” نِی اِجرا قِیلِینمَیدِی، دِیگن مَعنادَه اِیمَس، یوُق بوُندَی بوُلمَیدِی؛ بَلکِی مَنَه بوُندَی شَخص هَم حوُددِی باشقَه مُسُلمانلَر سِینگه رِی اِستِثنا قِیلِینمَیدِی. شوُنِینگدِیک قُدّامَه اِبنِ مَظعُون رَضِیَ اَلله عَنهُ هَم شَراب اِیچگن پَیتِیدَه اوُنِی اوُستِیدَه حَد اِجرا قِیلِیندِی، شوُنِینگدِیک مَنَه بوُندَی فِکردَگِی تَعوِیل قِیلوُوچِی کِیشِیلَرنِی تَنقِید قِیلِینمَیدِی، دِیگن مَعنادَه اِیمَس، یوُق اوُندَی اِیمَس. بَلکِی مَنَه بُو شَرعِی تَعوِیللَر شَخصنِی اِیمانِیگه ضَربَه اوُرِیلِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیدِی وَ شَخصنِی اوُستِیدَه تَکفِیر حُکمِی صادِر بوُلِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیدِی وَ شَخصنِی اوُستِیدَه تَکفِیر حُکمِی صادِر بُولِیشِیگه مانِعلِیک قِیلَه دِی، دِیگن مَعنادَه دِیر. تَعوِیل قِیلوُچِی شَخصنِی یا مُجتَهِدگه تَقلِید قِیلگن مُقَلِّدنِی اوُستِیدَه تَکفِیر حُکمِی صادِر بوُلِیشِینِی آلدِینِی آلَه دِی.

هَر قَندَی صوُرَتدَه هَم، بَرچَه مُسُلمانلَر غَیرِی تَعوِیل بُولِیشنِی ، تَکفِیر شَرطلَرِیدَن دِیب بِیلَه دِی، اَگر کِیمکِی شَرعِی مَنبَعلَردَه شَرعِی تَعوِیلگه اِیگه بوُلسَه، مَنَه شُو تَعوِیل اوُنِی تَکفِیر قِیلِینِیشِیگه مانِعلِیک قِیلَه دِی. حوُپ،حاضِر سِیز اوُزِینگِیزنِی اَطرافِینگِیزگه بِیر اِعتِبار بِیرِینگلَر، سِیزلَر قِیلگن اِیشلَر سَبَبلِی سِیز اوُلَرنِی کافِر دِیب سَنَگن اِسلامِی فِرقَه لَردَن بُولگن کِیشِیلَرنِی سوُزلَرِی یا قِیلگن اِیشلَرِی آیَتلَردَن،حَدِیثلَردَن، تَرِیخِی رِوایَتلَردَن قِیلِینگن تَعوِیل اِیمَسمِی؟ اوُلَر اَلله گه اِطاعَت قِیلِیش اوُچُون مَنَه بُو سوُزلَرنِی اَیتِیشیَپتِیمِی وَ مَنَه بُو اِیشلَرنِی قِیلِیشیَپتِیمِی یا اَلله گه دُشمَنچِیلِیک قِیلِیش اوُچُونمِی؟ اَگر حَتَّی شُبهَه قِیلسَنگِیزلَر، مَنَه بُو شُبهَه نِی اوُزِی هَم اوُلَرنِی تَکفِیر قِیلِینِیشگه مانِعلِیک قِیلَه دِی. چوُنکِی اوُلَر اِسلامگه اِیشانچ بِیلَن کِیرِیب کِیلِیشگن وَ شَک،شُبهَه بِیلَن اوُندَن چِیقِیشمَیدِی.

اِیندِی، تَعوِیل قِیلوُچِی شَخص یا مَذهَب حَقِیدَگِی اَهلِی قِبلَه نِی قائِدَه لَرِینِی بَرچَه سِینِی کوُرمَسلِیککَه آلَه دِیگن کِیمسَه لَر، شُبهَه سِیز یا اَهلِی قِبلَه نِی بِیر گوُرُوهِینِی باشقَه بِیر گوُرُوهِیگه قَرشِی قِیلِیشنِی اِیستَیاتگن مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرگه اوُحشَش دانا دُشمَندِیر یاکِی مُخالِف فِرقَه نِی قَرشِیسِیدَه اوُزِینِی فِرقَه سِینِی حِمایَه سِیگه مُحتاج بُولگن جاهِل دُوستلَرِیمِیزدِیر، اوُلَردَگِی مَنَه بُو اِیختِیاج بوُندَی خَطالَرگه دوُچار بوُلِیشلَرِیگه وَ مُخالِف گوُرُوهنِی تَکفِیر قِیلِیشلَرِیگه سَبَب بوُلگن.

  هَر اِیککِی حالَتدَه هَم اوُلَر غَیرِی شَرعِی یُولدَه حَرَکَت قِیلَیاتگن حِسابلَه نَدِی وَ اوُلَرنِی هَراِیککاوِی اَهلِی قِبلَه نِی وَحدَتِینِی، قُدرَتِینِی نِشانگه آلِیشگن وَ مُسُلمانلَرنِی ضَعِیفلَشتِیرِیش وَ اَهلِی قِبلَه نِی آرَه سِیدَگِی تَفَرُّق یارِیقلَرِینِی چوُقوُرلَشتِیرِیش بُویِیچَه حَرَکَت قِیلِیشیَپتِی وَ اوُلَرنِی هَر اِیککاوِی اوُزلَرِی اِیستَه گن یا اِیستَه مَه گن حالدَه اَهلِی قِبلَه گه وَحدَتنِی، قُدرَتنِی، هَیبَتنِی قَیتِیشِیگه مانِعلِیک قِیلِیشیَپتِی، اوُلَر حَتَّی بوُیُوک کِیشِیلَرنِینگ اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیش بوُیِیچَه قِیلَیاتگن جِهادلَرِینِی بِیخاصِل بوُلِیشِیگه هَم سَبَب بوُلِیشیَپتِی.

(دوامی بار……..)

---

[1] دوستان، روی این مسائل دقت کنید.

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(51- قسمت)

این همان مسیری است که اکثر بیماران عقیدتی و رفتاری مسلمین در آن افتاده اند. بیماران عقیدتی و رفتاری مسلمین در همین چیزها و در همین مسیر افتاده اند.این ها قصد اطاعت از الله را دارند اما، در اجتهاد و تأویل دچار اشتباه شده اند، و بدتر از همه ما شورای اولی الامری هم به عنوان قاضی و مرجع نداریم  و چنین قاضی و شورائی وجود ندارد که بتوان به همان سادگی عصر رسول الله صلی الله علیه وسلم و عصر خلفای راشدین به آن مراجعه کرد و مسأله را در سطح منطقه و جهانی خاتمه بخشید، ما فقط شاید بتوانیم در سطح روستای خودمان، گروه یا شهر خودمان یا همین اطرافیان خودمان بتوانیم کاری انجام دهیم. به همین دلیل است که عذر به شبهه یا به تأویل همیشه وجود داشته است و در وضع موجود هم تنها از کانال شورای اولی الامر وابسته به حکومت اسلامی از بین می رود.[1]

اما با این وجود، باید به این نکته هم اشاره شود و گفته شود که: عذر به تأویل به این معنا نیست که شخص می تواند مثلاً به انکار لا اله الا الله یا انکار بهشت و جهنم و یا هریک از مسلمات شریعت که برای همه ی اهل قبله به ضرورت معلوم است اقدام کند، کسی نمی تواند چنین چیزهایی را انکار کند. مثل همین کاری که کفار سکولار هم اکنون آن را انجام می دهند، ملحدین آن را انجام می دهند یا قبلاً به آن ها زنادقه می گفتند، غلات که قبلاً انجام می دادند هم اینک هم هستند و دارند انجام می دهند، و به این معنا هم نیست که در صورت مخالفت با قانون رایج اجرائی و آشکار شریعت نمی توان «حد» را برشخص تأویل کننده اجرا کرد، نه اینگونه نیست؛ بلکه چنین شخصی هم همچون سایر مسلمین غیر قابل استثناء است. همچنانکه قدامة بن مظعون رضی الله عنه وقتی در مورد نوشیدن خمر تأویل کرد حد زده شد، و همینطور به این معنی هم نیست که افکار چنین کسی که تأویل کرده مستحق نقد و آسیب شناسی نباشد، نه. بلکه، این به این معناست که این تأویلات شرعی مانعی می شوند که اجازه نمی دهند صدمه ای به ایمان شخص وارد شود و مانعی می شوند که حکم تکفیر بر شخص صادر شود. مانعی برای جلوگیری از صدور حکم تکفیر بر شخص تأویل کننده و مقلدی که از چنین مجتهدی تقلید کرده است می شود.

در هر صورت، کل مسلمین، غیر متأول بودن را در تکفیر شرط می دانند، و اگر کسی تأویلی شرعی از منابع شرعی داشته باشد، همین تأویل وی مانع از آن می شود که تکفیر گردد. خوب، الان شما اطراف خودتان را نگاه کنید، ببینید کسانی از فرق اسلامی که شما آن ها را به خاطر فعلی که انجام می دهند کافر می دانید واقعاً این سخنان و کارهایشان تأویلی از آیات، احادیث و روایتهای تاریخی نیست؟ آیا این ها واقعاً به خاطر اطاعت از الله این سخنان را می گویند و این کارها را می کنند یا به خاطر دشمنی با الله؟ اگر حتی شک هم داشتید همین شک و شبهه هم باز مانع از آن می شود که آن ها را تکفیر کنید. چون با یقین وارد اسلام شده اند و با شک و شبهه از آن خارج نمی شوند.

حالا، کسانی هم که تمام این بدیهایت اهل قبله را در مورد شخص یا مذهب تأویل کننده نادیده می گیرند، بدون شک یا دشمنان دانای اهل قبله چون منافقین و سکولارزده ها هستند و می خواهند گروهی از اهل قبله را در برابر گروه دیگری قرار دهند، یا دوستان جاهلی هستند که نیازِ به حمایتِ مردمیِ فرقه ی خود، علیه فرقه ی مخالف دارند همین نیاز آن ها را وادار کرده در چنین اشتباهاتی بیفتند و بی محابا به تکفیر گروه مخالف اقدام کنند.

در هر دو حالت، این ها در مسیر غیر شرعی درحرکت هستند، و هر دو وحدت و قدرت اهل قبله را هدف قرار داده اند، و در راستای تضعیف مسلمین و عمیق تر شدن شکافهای تفرق میان اهل قبله در تلاش اند و هر دو خواسته یا ناخواسته مانعی برای وحدت و برگشت قدرت و ابهت به اهل قبله هستند و حتی مانع عقیم شدن جهاد بسیاری از بزرگواران در راستای تشکیل حکومت اسلامی در سایر سرزمین های مسلمان نشین هم می شوند.

(ادامه دارد……)

---

[1] دوستان، روی این مسائل دقت کنید.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

(3- қисмат)

Баъди аз гумон ва шак дар дарун ва дар фикр ва қалб,мо дар ояйи 50 сураи моида ба еки аз завоёи умда ва зербанойи жохилият ишора мекунем яъни,хукми жохилий ва жохилият дар масалайи қонунгузорий.Чизики мо имруза дар қавонини тамоми кишвархо ва ахзоби секуляр онро мушохада мукунем.Метавон гуфтки хеч ек аз қавонини зербанойи дини секуляризм ва мазохиби мухталифи он аз шариат ва қонуни аллох гирифта нашуданд,балки бар зидди ин шариати аллох ва дар ростойи нобуди қавонини аллох ба вужуд омаданд.Аллохи мутаол мефармояд:

: “أَفَحُکْمَ الْجاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّه حُکْماً لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ” (مائده/50)

Оё жуёйи хукми жохилият хастанд?Оё чи каси барои афрод мўътақид,бехтар аз худо хукм мекунад?

Замоники ин шак ва гумонхои жохилий,табдил ба қонун ва хукм мешаванд,пас аз кинор находани қонуни аллох,еки аз боризтарин намодхойи жохилият,зохир шудан ва худнамоийи жохилийи занон дар малаъи ом аст.Ин хамон чизи астки мо дар замони Отатурк,Ризохон ва соири хукуматхойи секуляр ва хатто ахзоби секуляри махаллийи худмон ё кишвархойи дигар,да қолиби кашфи хижоб ё дар маъни дақиқи он,кашфи аврот дидаем ва хануз хам дорем мебинем.Дар мовриди бехаёйи ва бепарвойи занон дар жомеъа ва хўрийи онхо ва нишон додани ончи худо гуфта бояд пўшида бошад ниёз ба жустажу ва тахқиқ ва тўвзихи зиёдий надорад,чун хамма дар атрофи худ ё дар конолхойи мохвороий ва ижтимоий онро мушохада мекунанд.

Кашфи аврот,лухт шудани одам ва хаво,хамон натижайи амалийи васвасахойи будки шайтон ба он даст ёфт.Шайтон ва пейравони он саъй доранд бо лухт кардани зан,барои инсонхойики дар он жомеъайи жохилий ва жохилият ба сар мебаранд чизи ғейри аз ек шикам ва ек шахват боқий нагузоранд.Ин еки аз мақосиди шайтон ва еки аз конолхойи будаки шайтон ва ёрониш саъй карданд дар кинори он бақияйи қавонини худишонро ба пеш бибаранд.

Шумо тасаввур кунид имом Муслим дар сахихи худ хадиси ба шуморайи 3028 меоварадки нишон медихад илова бар мардхо,занхо хам ба сурати  лухт каъбаро тавоф мекарданд.Барои хамин,аллох мутаол дар жохойи мухталиф зимни ишора ба неъмати либос ва коргардхойи он,дар ояйи 27 сурайи Аъроф ба бани одам хашдор медихадки хушёр бошанд хамон балойики шайтон бар сари одам оворд бар сари шумо хам наёварад ва бо васвасахоиш лухтитон накунад.

Бо дарки ин воқеийят мутавжжих мешавемки талош барои барахна кардани одамхо,еки аз ахдофи шайтон буда ва қидаматиш ба диринагий хилқати инсон дорад.Ва боз мутаважжих мешавемки амалий кардани ин мархала ва барахна кардани инсонхо еки аз нақшахойи стротежик шайтон ва ёрониш алайхи фарзандони одам буда аст.Аллохи мутаол хам дар ояйи 33 сураи Ахзоб ба ин рафтори жохилий ишора карда ва мефармояд:

: وَلاتَبَرَّجنَ تَبَرُّجَ الجاهِلِيَّةِ الأولى”(احزاب/33)

Ва хамчунин жохилияти пешин дар миёни мардум зохир нашавид ва худномойи накунид.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

(2- қисмат)

Дар замонхойи баъад хам,касоники жохилиятро хуб фахмиданд,аз касоники қаблан аз падар ва модари мусалмон ба дунё омаданд ва жохилиятро нашинохтанд исломро хам бехтар фахмиданд ва дар рохи иймон ва жиход масиришон ба сахоба наздиктар буда дар ин сурат,замоники ек мусалмон мегуяд :”ла илаха ” ва куфр ба тоғут мекунад ,бояд қабли аз гуфтан “иллаллох” ва гардан находан ба дастурот ва қонуни шариати аллох,шинохти сахихи аз “ла илаха “ва куфр ба тоғут ва жохилият дошта бошад.

“Жахл ” ба маъни пейравий накардан аз хақ меояд;касики амали бар хилофи хақ анжом дод,чи нисбат ба он амал огох бошад ё набошад,ба чанин шахси жохил гуфта мешавад.Ба хамин далил, уламойи гузашта чун Олусий ва ибни Манзур гуфтанд: хар каси ба илмики дорад ,амал накунад жохил аст.

Холо касоники амали бар хилофи хақ анжом дихандки қаблан дар он замина огохи касб накарда бошанд ва воқеъан ба он огох набошанд,мисли касики ек одам ниёзмандиро мебинад аммо чун он ниёзманд,ниёзи худишро ошкор намекунад,он шахс хиёл мекунадки ин ниёзманд,шахси ғаний ва сирватманди аст.Аллохи мутаол чанин шахсики хақро нафахмида боз жохил медонад ва мефармояд:

يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ(بقره/273)،

Ниёзмандони хастандки ба хотири обрўманди ва хештандорики мекунанд шахси жохил онхоро доро ва ғаний ба хисоб меоварад.

То инжо манзур аз жахл ва жохил касони хастандки мумкин аст мусалмон бошандки нисбат ба ахкоми хосси жохил бошанд аммо,дар соири маворид олим бошанд,ё мумкин аст ғейри мусалмони бошадки илова бар жахолатиш дар мовриди соири ахком хақ,дар ин моврид мушаххас хам жохил бошад.

Дар ин сурат,ин ғейри мусалмон беморийи жахли у шиддат гирифта ва ин жахл табдил ба холат,рох,равиш ва одоб ва русуми шудаки холати фарханги умумий ба худиш гирифта; ва ин фарханги умумий арзишхо ва зидди арзишхо,бояд ва набоядхо,қавонин ва нигариши у ба дунёро таъйин мекунад,ва барои шахс ақоид ва рафтори хоссиро ба армағон меоварадки жахон бинийи он шахсро шикл медихад.

Замоники жахл дар жомеъа ба ин даража иртиқо пейдо мекунад ва ба ин даража мерасад,аллохи мутаол дар тўвсифи ин жомеъа аз каламайи жохилият истеъфода мекунад,ва мавориди истеъмол ва завоёйи кулли ин жохилиятро дар чохор сураи маданий барои мо ровшан мекунад:

Дар ояйи 154 оли имрон,аз зон ва гумони жохилий дар андиша ва қалб сухбат мекунад ва мефармояд:

“یظنون بالله غیر الحق ظن الجاهلیه” (آل عمران/154)،

Дар борайи худо пандорхойи нодурусти чун пандорхойи замони жохилият доштанд.

Шакки жохилият,ба мафхуми хоким шудани зон ва гумон ва шаккокият дар ақоид ва жахонбини аст.Ончи имруза дар гирдхамойихойи босаводхо ва аъвоми секуляр дида мешавад.Бунёнгузорийи ақоид ва бовархойишон дар мовриди хилқати инсон,мовжудот,худо,бехишт ва умури ғайбий бар асоси таваххумот аст;яъни бовархойи онхо таваххум ва шак ва гумон зер банойи онхост,на яқин ва итминон.(идома дорад……

تعارفي درسونه/پنځم درس: شرعي دښمن پېژندنه (4)/په شرعي ادبياتو کې د مرتد پېژندنه او مرتدین او له مرتدین ډلو سره د چلند څرنګوالی(26)

په روایت کې راغلي دي:
«ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنْ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ فَإِنْ كَانَ لَهُ مَخْرَجٌ فَخَلُّوا سَبِيلَهُ فَإِنَّ الْإِمَامَ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعَفْوِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعُقُوبَةِ»

رسول الله صلی الله علیه وسلم د دې حدیث په وسیله ټینګار کوي چې تر وروستۍ اندازې پورې باید د مسلمانانو څخه حدود (شرعي جزاګانې) لرې کړئ او سزاوې متوقف کړئ، او که د خلاصون کومه لاره ورته موجوده وي، نو پرېږدئ چې آزاد شي. ځکه که د مسلمانانو امام (قاضي یا حاکم) د بښنې په پرېکړه کې تېروتنه وکړي، نو دا غوره ده له دې چې د سزا په تطبیق کې تېروتنه وکړي.

په دې صورت کې، موږ په آسانۍ سره درک کولای شو چې د الله تعالی په شریعت کې، خپله مجازات کول مطلوب نه دي، بلکې ټینګار د متهم د حقونو پر رعایت، د قضاوت پر آسان‌ګیرۍ، او د مسلمانو افرادو د حقونو پر ساتنه دی، تر هغه وخته چې جرم په یقیني ډول ثابت شي.

حکم ورکول او مجازات یوازې هغه وخت روا دي چې هیڅ بله چاره پاتې نه وي، او یوازې د یوې سختې اړتیا په صورت کې ورته مراجعه کېږي.

د هغه جرم په اړه چې یو شخص ترسره کړی، باید پوره یقین او اطمنان موجود وي. یو کس په یقین سره اسلام ته داخلېږي، او یوازې په یقین سره له اسلام څخه وځي، نه د شک، شبهې، او ظن پر اساس، ځکه چې دا تر ټولو دروغجنې خبرې دي.

په حدیث کې رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمایلي دي:
«إِيَّاكُمْ وَالظَّنَّ فَإِنَّ الظَّنَّ أَكْذَبُ الْحَدِيثِ»
یعنې: له ګمانه ځان وساتئ، ځکه چې ګمان تر ټولو دروغجنه خبره ده.

موږ پوهېږو چې د “شبهه” کلمه عمومي مفهوم لري، او هر ډول شبهې ته شامله کېږي. د دې عاموالي له کبله، دا هم د متهم هغه شبهې ته شاملېږي چې پرې لګېدلې وي، او هم د قاضي هغه شبهې ته چې پر ده لګېدلې وي.

یعنې، کله چې شبهه د مجازاتو د دفع کېدو سبب شي، نو دا مهمه نه ده چې شبهه د متهم له اړخه وي که د قاضي له اړخه. په هر صورت، که قاضي ته یا متهم ته شبهه پېښه شي، نو سزا به ساقطېږي او مجازات نه‌شي عملي کېدای.

دلته موږ د قاعدې “الحدود تدرأ بالشبهات” ته رسېږو، یعنې ټول حدود د شبهې له امله له شخص څخه لرې کېږي او ساقطېږي.

په دې اړه ډېر زیات اخبار او روایات موجود دي چې څرګندوي: که موږ کوچنیترین شبهه ومومو چې د هغې له مخې د یو مسلمان څخه حکم رفع کولای شو، نو باید یوازې پر همدغه شبهه قناعت وشي، ځکه چې یقین حاصل نه شو، او که شک، شبهه او تردید موجود وي، نو د ارتداد حکم له شخص څخه رفع کېږي. د هغه د وژلو حکم له منځه ځي، او نوموړی د قتل او سزا څخه خلاصېږي.

عبدالله بن مسعود رضي الله عنه وایي:
“ادرؤوا الحدود بالشبهات، وادفعوا القتل عن المسلمين ما استطعتم”.
یعنې: حدود د شبهې له مخې دفع کړئ، او تر وسې وسې د مسلمانانو څخه د قتل حکم رفع کړئ.

ابن عباس رضي الله عنه هم له رسول الله صلی الله علیه وسلم څخه روایت کوي چې فرمایلي یې دي:
“ادْرَءُوا الْحُدُودَ بالشبهات”.
یعنې: حدود د شبهې له مخې رفع کړئ.

په “نیل الأوطار” کې، شوکاني د “حد د تهمت په اساس نه ثابتیږي، بلکې د شبهې له مخې دفع کېږي” تر عنوان لاندې لیکلي دي:
الزهري له عروه، او هغه له عایشې رضي الله عنها څخه روایت کوي، چې رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل:
“ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنْ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ، فَإِنْ كَانَ لَهُ مَخْرَجٌ فَخَلُّوا سَبِيلَهُ، فَإِنَّ الْإِمَامَ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعَفْوِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعُقُوبَة”.

یعنې: تر خپله وسه حدود د مسلمانانو څخه رفع کړئ، او که د متهم لپاره د خلاصون کومه لاره وي، نو هغه ته یې خلاصه کړئ؛ ځکه چې که امام د بښنې په پرېکړه کې تېروتنه وکړي، نو دا غوره ده له دې چې د سزا ورکولو پر مهال تېروتنه وکړي.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

2- қисмат)

Дар замонхойи баъад хам,касоники жохилиятро хуб фахмиданд,аз касоники қаблан аз падар ва модари мусалмон ба дунё омаданд ва жохилиятро нашинохтанд исломро хам бехтар фахмиданд ва дар рохи иймон ва жиход масиришон ба сахоба наздиктар буда дар ин сурат,замоники ек мусалмон мегуяд :”ла илаха ” ва куфр ба тоғут мекунад ,бояд қабли аз гуфтан “иллаллох” ва гардан находан ба дастурот ва қонуни шариати аллох,шинохти сахихи аз “ла илаха “ва куфр ба тоғут ва жохилият дошта бошад.

“Жахл ” ба маъни пейравий накардан аз хақ меояд;касики амали бар хилофи хақ анжом дод,чи нисбат ба он амал огох бошад ё набошад,ба чанин шахси жохил гуфта мешавад.Ба хамин далил, уламойи гузашта чун Олусий ва ибни Манзур гуфтанд: хар каси ба илмики дорад ,амал накунад жохил аст.

Холо касоники амали бар хилофи хақ анжом дихандки қаблан дар он замина огохи касб накарда бошанд ва воқеъан ба он огох набошанд,мисли касики ек одам ниёзмандиро мебинад аммо чун он ниёзманд,ниёзи худишро ошкор намекунад,он шахс хиёл мекунадки ин ниёзманд,шахси ғаний ва сирватманди аст.Аллохи мутаол чанин шахсики хақро нафахмида боз жохил медонад ва мефармояд:

يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ(بقره/273)،

Ниёзмандони хастандки ба хотири обрўманди ва хештандорики мекунанд шахси жохил онхоро доро ва ғаний ба хисоб меоварад.

То инжо манзур аз жахл ва жохил касони хастандки мумкин аст мусалмон бошандки нисбат ба ахкоми хосси жохил бошанд аммо,дар соири маворид олим бошанд,ё мумкин аст ғейри мусалмони бошадки илова бар жахолатиш дар мовриди соири ахком хақ,дар ин моврид мушаххас хам жохил бошад.

Дар ин сурат,ин ғейри мусалмон беморийи жахли у шиддат гирифта ва ин жахл табдил ба холат,рох,равиш ва одоб ва русуми шудаки холати фарханги умумий ба худиш гирифта; ва ин фарханги умумий арзишхо ва зидди арзишхо,бояд ва набоядхо,қавонин ва нигариши у ба дунёро таъйин мекунад,ва барои шахс ақоид ва рафтори хоссиро ба армағон меоварадки жахон бинийи он шахсро шикл медихад.

Замоники жахл дар жомеъа ба ин даража иртиқо пейдо мекунад ва ба ин даража мерасад,аллохи мутаол дар тўвсифи ин жомеъа аз каламайи жохилият истеъфода мекунад,ва мавориди истеъмол ва завоёйи кулли ин жохилиятро дар чохор сураи маданий барои мо ровшан мекунад:

Дар ояйи 154 оли имрон,аз зон ва гумони жохилий дар андиша ва қалб сухбат мекунад ва мефармояд:

“یظنون بالله غیر الحق ظن الجاهلیه” (آل عمران/154)،

Дар борайи худо пандорхойи нодурусти чун пандорхойи замони жохилият доштанд.

Шакки жохилият,ба мафхуми хоким шудани зон ва гумон ва шаккокият дар ақоид ва жахонбини аст.Ончи имруза дар гирдхамойихойи босаводхо ва аъвоми секуляр дида мешавад.Бунёнгузорийи ақоид ва бовархойишон дар мовриди хилқати инсон,мовжудот,худо,бехишт ва умури ғайбий бар асоси таваххумот аст;яъни бовархойи онхо таваххум ва шак ва гумон зер банойи онхост,на яқин ва итминон.

Баъди аз гумон ва шак дар дарун ва дар фикр ва қалб,мо дар ояйи 50 сураи моида ба еки аз завоёи умда ва зербанойи жохилият ишора мекунем яъни,хукми жохилий ва жохилият дар масалайи қонунгузорий.Чизики мо имруза дар қавонини тамоми кишвархо ва ахзоби секуляр онро мушохада мукунем.Метавон гуфтки хеч ек аз қавонини зербанойи дини секуляризм ва мазохиби мухталифи он аз шариат ва қонуни аллох гирифта нашуданд,балки бар зидди ин шариати аллох ва дар ростойи нобуди қавонини аллох ба вужуд омаданд.Аллохи мутаол мефармояд:

: “أَفَحُکْمَ الْجاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّه حُکْماً لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ” (مائده/50)

Оё жуёйи хукми жохилият хастанд?Оё чи каси барои афрод мўътақид,бехтар аз худо хукм мекунад?(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий.

(1-қисмат).

Бисмиллах валхамдулиллах.

 “Ба рости хамд ва сипос танхо лойиқи худост,уро шукр мегуем ва аз у дархости кўмак ва омурзиш мекунем, ва панох мебарем ба худо аз шурури нафсхойимон ва аз бадихойи аъмолимон, хар касики худо уро хидоят кунад хеч кас наметавонад уро гумрох кунад ва хар касики худованд уро гумрох намояд хеч кас наметавонад уро хидоят дихад ва шаходат медихемки хеч илох бар хаққи ба жузъ аллох нестки танхо ва бешарик аст,ва шаходат медихамки Мухаммад банда ва фристодайи уст.”

“Эй касоники иймон овардайид ончунонки шайиста аст, аз худо битарсид ва намирид магар онки мусалмон бошид.”

“Эй мардумон (эй инсонхо ) аз ( хашми ) парвардигоритон бипархезид (битарсид),парвардигорики шуморо аз ек инсон биёфарид ва (сипас ) хамсаришро аз новъи у офарид ва аз он ду нафар мардон ва занон фаровони мунташир сохт.Ва аз ( хашми ) худойи бипархезидки хамдигарро биду сўганд медихид, ва бипархезид аз инки пейванди хешовандиро гусихта дорид зеро бегумон худованд муроқиби шумост.”

“Эй мўъминон аз худо битарсид ва сухани хақ ва дуруст бигуйид.Дар натижа худо (тўвфиқи хейритон медихад ва ) аъмолитонро шайиста мегардонад ва гунохонитонро мебахшояд.Аслан хар кас аз худо ва пайғамбариш фармонбурдори кунад,қатъан ба пийрузий ва комёбий бузурги даст меёбад.”

Аммо баъад :росттарин сухан ,китоби худо ва бехтарин равиш,равиши Мухаммад саллоллоху алайхи васаллам аст,ва бадтарин умур навовари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин,бидъат ва хар бидъати гумрохий ва хар гумрохий дар оташ аст.

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатуху.

Ин муқаддамаро росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қобли аз хар хутба ва суханроний ирод мефармуданд.

Дарси имрузийи мо, дар мовриди :шинохти жохилияти навини дини секуляризм, ба унвони ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход ва пархез аз ширк аст.

Муслим ва Бухорий аз Хузайфа розиаллоху анху нақл кардандки мегуяд:”мардум аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди хейр ва хуби мепурсиданд аммо ман дар мовриди шар ва бади;чун метарсидамки мабодо гирифтори он шавам”.

Дар ин сурат,танхо шиносойи хейр ва хақ кофий нест.Чун ,агар танхо хейр ва хубиро  бишносем мумкин аст гирифтори бади ва шарри шавем ва надонем ин корики дучориш шудаем шар ва бади аст.Мисли аксари мусалмонзодахоики дучори жохилият ва офати дини секуляризм шуданд,аммо аз хақиқати он бехабар хастанд.

Бар ин асос астки Умар ибни Хаттоб мегуяд:”Занжири ислом халқа-халқа гусихта мешавад пора мешавад,чи вақт? Хар гох дар ислом касони рушд ва ба вужуд биёбандки жохилиятро намешносанд.”

Сахобайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хейр ва шарро комилан мешнохтанд чун дар он (шар )парвариш ёфта буданд ва қотиъона хейрро дуст доштанд ва аз шар безор буданд.Чун зебоий ва хуби иймон ва амали солих ва зишти ва палидий куфр ва гунохонро медонистанд.Ба хамин далил будки иймони онхо ва фахм ва дирояти онхо аз касоники пас аз онхо омаданд қавитар ва босалобаттар ва мохкамтар буд ва касони чун Сумайя,Хадича,Мусъаб ,Билол………..ва аз чанон жохилияти зухур карданд ва ба чанон даражайи аз қудрати иймон,салобат ва истиқомат расиданд.(идома дорад……