نویسنده: admin

درس هفتم مقدماتی / شناخت مختصر بدعت در منابع شرعی  

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(3- قسمت)

روشن و آشکار است زمانی که اینگونه چند دستگی و تفرق به وجود می آید تشخیص جنس اصلی از تقلبی فقط از عهده ی متخصصینی برمی آید که تعدادشان به نسبت مصرف کننده های چنین اجناسی بسیار ناچیز و کم است، این متخصصین صادق و عامل اگر مثل حسن و حسین و آنهمه صحابی در حالت اضطرار قرار نگرفته باشند که مجبور به استفاده از این جنس بدلی و تقلبی شوند، به راحتی مثل امام حنفی، جعفر صادق، مالک، شافعی، حنبل و غیره از این حاکمیت و جنس تقلبی دوری می کنند؛ اما،عموم مصرف کننده ها در چنین حالتی دچار سرگردانی می شوند و نمی دانند با اینهمه شباهتی که این دو جنس با هم دارند کدام یکی از آن ها اصل و کدام یکی تقلبی است.

اینجاست که رسول الله صلی اله علیه وسلم در خطبه اش می فرماید: «إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَخَيْرَ الْهَدْىِ هَدْىُ مُحَمَّدٍ وَشَرَّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَكُلَّ ضَلاَلَةٍ فِي النَّارِ»، راستترین سخن کتاب خدا، و بهترین روش، روش محمد صلی الله علیه و سلم است، و بدترین امور نوآوری در دین است، و هر تازه پیدا شد‌ه‌ای در دین، بدعت؛ و هر بدعتی گمراهی، و هر گمراهی در آتش است.[1] و ام المؤمنین عایشه رضی الله عنها از رسول الله صلی الله علیه وسلم روایت می کند که فرموده: «مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»،هرکس در این امر ما (دین اسلام) چیزی که از آن نباشد را به وجود آورد، آن چیز مردود است».[2]حالا، مهم نیست این چیز مردود یا این بدعت مردود:

• از نظر عقیدتی و نظری است، مثل:اَلْقَدَريّة، جبریه،خوارج، معتزله، مرجئه،اخوان الشیاطین فعلی (شاخه ی انحرافی و فاسد شده ی جریان اخوان المسلمین) ویا دسته هائی از علمای نجدی یکی دو سه قرن اخیر، مانند: برداشت اشتباه نجدی ها از کلمه ی مشرکین و یا تولید اصطلاحات و اصول و فروع تازه ی غیر شرعی و … .
• یا این بدعت و چیز مردود، قولی و گفتاری است، مثلاً: گفته شود حکومت اگر دموکراسی باشد بهتر از حکومت اسلامی است یا استعمال کلمه ی مشرکین برای سایرکفار یا حتی برای مسلمین.
• یا این چیز مردود و رد شده،عملی باشد، مثلاً جایگزین کردن نظام شاهیگری به جای خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ که منبع و سرچشمه ی هزاران آلودگی ریزتر شده، یا مثل اضافه کردن یا کم کردن از نمازها، یا حضور در احزاب سکولار، یا حضور در احزاب آلوده ای که سکولاریسم و اسلام را با هم مخلوط کرده اند و معجون جدیدی تولید کرده اند.
• یا این بدعت و چیز مردود،تَرکی (ترک چیزی یا کاری) باشد، مثل: ترک خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و دل بستن به نظام شاهیگری، یا دامن زدن به شرک تفرق با ترک و کناره گیری از «سه ابزار» و امتی که از طریق این «سه ابزار» به وجود آمده، یا ترک جهاد، نماز، روزه و سایر عبادات.

حالا، کسی که یکی از این چیزهای جدید و تازه ی عقیدتی، یا گفتاری یا عملی یا تَرکی را مرتکب شده خودش را در دو گروه جای می دهد که سومی ندارد: یا همچنان در دایره ی اسلام به عنوان یک مسلمان فاسقی باقی می ماند که عملش باعث گناه و معصیت او می شود،و می گوییم دچار بدعت المُفَسِّقة شده؛ یا شخص با انجام دادن این چیزهای جدید از دایره ی اسلام خارج می شود و مرتد می گردد، و می گوییم دچار بدعت المُكَفِّرة یا مُغَلِظَة شده.

در این صورت، کسی که مرتکب یکی از این چیزهای تازه تولید شده، تازه به وجود آمده و بی سابقه در دین اسلام شده اگر از همان چهار فیلتر(1- اثبات جرم 2- تأیید جرم توسط الله و رسولش 3- شروط تکفیر 4-موانع تکفیر) او را گذراندیم و فاسد تشخیص داده شد به او می گوییم مرتد، اما اگرشخص چیز جدیدی را جایگزین یکی از سنتهای رسول الله صلی الله علیه وسلم کرد و مرتکب گناه شد و لزومی به گذراندن او از این چهار فیلتر نشد، یا اینکه شخصی لازم شد که از این چهار فیلتر او را بگذرانیم اما، در یکی از مراحل ماند و به درجه ی ارتداد نرسید اما، آگاهانه و به میل خودش و بدون حالت اضطراری به جرم خود ادامه داد به این دو طیف، به این دو شخص، به این دو گروه می گوییم اهل بدعت.

چه کسی که دچار گناهی شده و ممکن است تنبیه هم شده باشد به خاطر گناهش اما، همه اش همین گناه را تکرار می کند و چه کسی که از این چهار فیلتر او را گذراندیم و در مرحله ای ماند و منجر به تکفیر و مرتد شدن او نشد؛ در هر صورت، به این دو گروه از مسلمان می گوییم اهل بدعت. این اهل بدعت را اهل فسق هم می گویند، چون آگاهانه و به میل خودشان و بدون عذر شرعی در مواردی با اصل آن و چیزی که الله تعالی از طریق پیامبرش فرستاده مخالفت می کنند

مثلاًشخص فاسق مسلمان می داند که سبب نخوردن ذبیحه ی مشرکین یا سکولاریستها، یا ازدواج نکردن با دختران و زنان پاکدامن این سکولاریستها و مشرکین، یا نگرفتن جزیه از آنها صرفاً به خاطر کافر بودن آنها نیست، بلکه علاوه بر این، به دلیل مشرک و سکولار بودن آنهاست؛ اما، این شخص فاسق مسلمان، حکم مشرکین و سکولاریستها را بر سایر کفار هم تعمیم می دهد در حالی که، اصلی در قرآن و سنت و قانون شریعت الله ندارد یا حتی بدتر از این ترکیباتی چون مشرکین منتسب به اسلام تولید می کند که هیچ تناسبی با قانون شریعت الله ندارد.

سبب حکم مشرکین و سبب گفتن کلمه ی مشرکین بر دسته ای از کفار چیزی است، و سبب گفتن کفار اهل کتاب، مجوس و صابئین بر دسته ای دیگر از کفار چیز دیگری است، و علاوه بر این، سبب گفتن مسلمان بر اهل قبله هم چیز جداگانه ای است؛ اما، این شخص بدون در نظر گرفتن این سببها آگاهانه و به میل خودش و بدون عذر شرعی حکم مشرکین را بر کفار اهل کتاب و شبه اهل کتاب و حتی مسلمین صادر می کند و اینگونه این شخصِ مسلمانِ اهل بدعت و فاسق در«السبب» با اصل مخالفت می کند.

(ادامه دارد……..)

---

[1]– صحیح مسلم

[2]– متفق علیه

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(28- қисмат)

Пас эй касоники қануни шариати аллохро қабул карда ва ба он иймон овардаид ва дилитон оромиш пейдо карда аст дар баробари шайтон ва ёрониш мувозиби худитон бошид.

: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ عَلَیْکُمْ أَنفُسَکُمْ لاَ یَضُرُّکُم مَّن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَیْتُمْ إِلَى اللّهِ مَرْجِعُکُمْ جَمِیعاً فَیُنَبِّئُکُم بِمَا کُنتُمْ تَعْمَلُونَ ‏ (مائده/105)

Эй мўъминон! Мувозиби худ бошид. Замоники шумо хидоят ёфтид гумрохийи гумрохон ба шумо зиёни намерасонад бозгашти хамма шумо ба суйи худо аст, ва шуморо аз ончи ( дар дунё) мекардаид огох месозад.

Шайтон ва ёрониш дар жанги равоний ва нарми худишон иймон ва ақидайи моро мовриди хадаф қарор доданд хамчунонки дар жанги мусаллахона ва гармишон жисми моро мовриди хадаф қарор медиханд. Аммо инро бидонидки жанги нарм ва сард садамотиш аз жанги гарм бештар аст.

Дар ин сурат дар баробари дуруғхо ва шойеъот ва жанги равонийи “ мусалласи дуруғсоз” чи бояд кард?

1. 1-Хабаргирий аз еки аз “ се абзори” бартар ва эътимод ба умаройи мутахассиси еки аз “ се абзори” бартар.

2-Сукут хар онжо ба сурати расмий тавассути еки аз “ се абзори” бартар баён нашуда аст ва бархурд бо он ба унвони дуруғ ва бухтон ва шойеъа.

وَلَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُم مَّا يَكُونُ لَنَا أَن نَّتَكَلَّمَ بِهَذَا سُبْحَانَكَ هَذَا بُهْتَانٌ عَظِيمٌ ‏( نور آيه 16)

3-Бархурди физикий мутаносиб бо қудратики еки аз “ се абзори” бартар дар ихтиёри муслимин қарор дода аст.

4-Истефода аз шойеъайи душман дар масири дигар.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар ғазвайи ухуд пас аз пароканда шудани артеши муслимин ва садамотики дида буданд, ва аксарияти мужохидин дар холи ақаб нишиний ва панох гирифтан будан, ва душман ба умиди марги рахбари муслимин дар холи даст кашидан аз жанг буд, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам вазиати жангро чанон медидки шойеъайики дар мовриди маргиш тавассути душман нашр шуда буд ботил нашавад, чун мумкин аст садамоти муслиминро бештар кунад ва душманро жаррийтар кунад ба хамин далил ба Каъаб ибни Моликки аввалин каси будки росулуллох саллаллоху алайхи васалламро дар он холи шинохт, ва аз фарти шодий дод мезад: охой мусалмонон, мужда бод шуморо, пайғамбари худо инжост, у зинда аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба у ишора кардки сокит шавад. ^[1].

Дар инжо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз шойеъайи душман дар масири дигар истефода кард.

Тўлиди ду хабар аз суйи еки аз “ се абзор”.

То инжо мутаважжих шудемки еки аз ин маворидики мустақиман ба еки аз “ се абзор” гира хурда ва иртиботи танготанги хам ба ақида ва куфр ба тоғути так таки мўъминин ва вахдати дастур ва вахдати фармондехийи муслимин дорад мудирияти жанги равоний аст. Дар инжо шахси мусалмон бояд огохона бифахмадки маржаъи зи салох жихати мудирияти жанги  равоний дар баробари ин “ мусалласи дуруғсоз” танхо еки аз “ се абзори” бартар аст ва хеч маржаъи дигари аз чанин салохияти бархурдор нест.

Дар ин жанги равоний хам, муслимин – мутаносиб бо шароит – бояд интизори тўлиди ду хабар аз суйи еки аз “ се абзор” ро дошта бошанд ва огохона бо ин ду хабар бурхурди шаръий дошта бошанд:

-еки хабарики дар холатхойи оддий ба мардум дода мешавад.

– ва дигари хабарики тибқи қоидайи “ алхарбу худъатун ав худъах” барои куффор тўлид мешавад. ^[2]

 Аллох таоло тасвири аз равобити шайтон бо куффор дар жанг бо муслиминро ба намойиш мегузорадки бисёр қобили тааммула ва мефармояд:

:  وَإِذْ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ أَعْمَالَهُمْ وَقَالَ لاَ غَالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَإِنِّي جَارٌ لَّكُمْ 

• ‏(ба ёд овари) замонироки шайтон аъмолишонро дар жилови дидгонишон меорост ва мегуфт: имруз хеч каси наметавонад бар шумо пийруз шавад ва ман хампеймон ва ёвари шумо хастам.
• .  فَلَمَّا تَرَاءتِ الْفِئَتَانِ نَكَصَ عَلَى عَقِبَيْهِ وَقَالَ إِنِّي بَرِيءٌ مِّنكُمْ إِنِّي أَرَى مَا لاَ تَرَوْنَ إِنِّيَ أَخَافُ اللّهَ وَاللّهُ شَدِيدُ الْعِقَابِ ‏(أنفال / 48)
• Аммо хенгомики ду гурух ( мўъминон ва кофарон) хамдигарро диданд ( ва руёруйи шуданд) бар пошнахойи худ чархид ва гуфт ман аз шумо безор ва гуризонам. Ман чизиро мебинамки шумо намебинид. Ман аз худо метарсам. Чироки худо сахт кейфар диханда ва мужозот кунанда аст.
• Шайтон дар марохили даст аз сари муслимин бармедорад аммо муридониш даст бардор нестанд.

(идома дорад……..)

---

[1] زادالمعاد ۳/ ۱۹۲ و صفحات بعدی. و لباب الأخیار فی سیره المختار ص/ ۶۴٫

[2] مستخرج ابی عوانه الاسفراینی 5180/ معجم الصحابه لابن قانع 2179/  تهذیب الآثار للطبری 1477/ دلائل النبوه للبیهقی 1357/ معرفه الصحابه لأبی نعیم الاصبهانی 5908- 5907 / مْكَنَ الْخِدَاعُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ فِيهِ نَقْضُ عَهْدٍ أَوْ أَمَانٍ فَلَا يَحِلُّ وَقَدْ صَحَّ فِي الْحَدِيثِ جَوَازُ الْكَذِبِ فِي ثَلَاثَةِ أَشْيَاءَ أَحَدُهَا فِي الْحَرْبِ

Еттинчи муқаддамот дарслари / шаръий манбаълардаги бидъатни мухтасар таниб олиш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(2- қисм)  

Мана бу холатда, агар мусулмонларни ўртасида очликни,душманни хукмронлигини, саргардонликни кўрсангиз, бу дегани тафарруқ хоким бўлиб олган ва вохид уммат ва жамоат мавжуд эмас,  ва инсонлар мана бу тафарруқ ва вохид умматдан,вохид жамоатдан узоқлашишлари билан азобни ўзларига талаб  қилиб олишган ва ўзларига азоб нозил бўлиш сабабларини мухайё қилишган.

Чунки аллох таоло росулуллох саллаллоху алайхи васалламга ваъда берган нарсаларни хаммаси вохид жамоатни вужудга келтирган вохид умматга тегишли, агар кимки мусулмонларнинг ўртасидаги очлик,фақирлик,душманларнинг хукмронлиги,саргардонлик азобларини йўқотмоқчи бўлса,албатта яна қайтадан вохид умматни вужудга келтириши керак ва яна қайтадан хукуматни росулуллох саллаллоху алайхи васаллам баён қилган  “нубувват манхажига асосланган хилофатга” қайтариши лозим. Чунки хатто булғанишларга эга бўлган  исломий изтирорий бадал хукуматни йўли орқали ташкил қилинган уммат ва жамоат билан мусулмон диёрларини фақат бир қисми яъни бу хукуматни қўл остидаги минтақаси  очликдан,душманни хукмронлигидан,саргардонликдан  нажот топади холос, энди агар мана бу изтирорий бадал хукумат хам мавжуд бўлмайдиган бўлса, мужохидларнинг шўровий мажлисини йўли орқали ташкил қилинган уммат билан мусулмонларнинг фақат арзимас бир қисмигина мана бу умматни химояси остида бўлиш имкониятига эга бўлади.

 Мана бу имтиёзни барча мусулмонларга етказиб берадиган ва хамма мусулмонларни аллох таолони замонатига шомил қиладиган  танхо вариант,  қайтадан нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни қўлга киритишдур. Барча мусулмонлар қайтадан қўлдан бой берилган хақларини қўлга киритмагунларича, уларни устида душманни хукмрон бўлиши, фақирликни, очликни ривожланиши ва саргардонликни кенгайиши табиий бир иш бўлиб қолади.

Мана бу холатда, очиқ-ойдин кўриниб турган нарса шуки, мавжуд бўлган  жуда кўп азоблар, офатлар,ижтимоъий ва шахсий касалликлар, нубувват манхажига асосланган исломий хукумат ва уни улил амр шўроси, вохид уммат ва вохид жамоат ва уни вохид ижмоъси  бўлмаганлиги сабабли, мажбурий холда  вужудга келади. Бу ерда нубувват манхажига асосланган хилофатни ўрнига шохигарликни қўйишлик, мусулмонларни орасида янги зохир бўлган минглаб булғанишларни ва касалликларни вужудга келтирувчи булоққа, манбаъга,сувни асосий дастасига айланди, фақатгина мана бу булоқни, манбаъни қуритиш ва  иллатни  йўқотиш билан ва асосий сув дастасини беркитиш билан булғанишлардан, иллатлардан нажот топса бўлади.

Вохид уммат ва вохид ижмоъни йўқлиги боис вужудга келган касалликларни, иллатларни энг хатарлиси, мазхабларнинг  вужудга келиши ва ундан келиб чиққан тафарруқдур, жамият улил амр шўросини йўлига кўра яна қайтадан шариатда  талаб қилинган вохид умматга ва вохид жамоатга қайтмас экан, мана бу касалликларни мавжуд бўлиши хатмий ва четлаб ўтиб бўлмайдиган нарса хисобланади, мана бу турли – хил мазхабларни ва тафсирларни хеч қайси бири, уларга мухолиф бўлган  бошқа мазхабларни ва тафсирларни яхши ё ёмон эканини ташхис бериш учун ” меъёр” ва “хужжат” бўла олмайди, ва уларни хеч қайси бири танхо холда вохид умматни ва вохид улил амр шўросини ролини ўйнашга қодир эмас ва лойиқ хам бўла олмайди, чунки шўро ўзини вохид ижмоъси билан қозини ролини бажаради. Қозини жойгохига ўтиришга салохиятли, муносиб бўлган ёлғиз киши улил амр шўроси ва  улил амр шўросидан вужудга келган уммат саналади, мана бу қози бир раъйни вохид ижмоъ сифатида хаммага ироя беради.

Мана бу холатда, аниқ кўриниб турганидек, нубувват манхажига асосланган исломий хукумат ва уни вохид улил амр шўроси қулагач вужудга келган касалликлардан бири, шўрони вохид ижмоъсини ўрнига  хилма- хил ижтиходларни ва турли-хил шахсий ва гурухий, мазхабий  таъвилотларни пайдо бўлиши, хамда бизлар асрлардан буён гувох бўлиб турган ошкор тафарруқдан иборат.

Энди, мана бу ижтиходларни ва шахсий таъвилотларни офатларидан бири, дин номи остида  ислом динида мавжуд бўлмаган  янги нарсаларни пайдо бўлиши бўлиб,мана бу динда янги вужудга келган нарсалар ўтмишда бўлмаган ва  ана ўша  янги вужудга келган нарсаларга “бидъат” дейилади.

“Бидъат” яъни олдин мавжуд бўлмаган янги нарса, масалан аллох таоло  мархамат қиладики:   

 بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ (بقره/117)،

(У) еру осмонларни пайдо қилгувчидир. Бирор ишни хукм қилса унга фақатгина “бўл” дейди, холос.

Ёки аллох таоло росулуллох саллаллоху алайхи васалламга мархамат қиладики: 

قُلْ مَا كُنْتُ بِدْعًا مِنَ الرُّسُلِ (احقاف/۹)،

(Эй Мухаммад) айтинг: “мен пайғамбарлардан янги – биринчиси эмасман ( яъни мендан аввал хам аллохнинг пайғамбарлари ўтган-ку, нега сизлар менинг пайғамбарларлигимга хайрон бўлиб, инкор қилмоқдасизлар?!) яъни, мендан олдин хам китоб, мўъжизалар ва ўзларига хос шариатга эга бўлган кишилар бўлган.

“Бидъат” шаръий жихатдан қараганда аслий равиши динда бор бўлган диний масалалар бўйича янги равишни вужудга келтириш дегани ва янги вужудга келган мана бу нарса, аллохнинг  шариатидаги қонунларда бу шаклда мавжуд эмас, балки мана бу янги вужудга келган нарса аллохни шариатидаги қонунда мавжуд бўлган аслга ўхшайди, хақиқатда эса асл жинсга ўхшайдиган ясама жинс хисобланади ва  у аслий жинс бажарган ишни бажаришни ва уни ўрнини эгаллашни хохлайди. Мана бу бидъатни шаръий жихати, бу Хасан ибни Али розиаллоху анхудан сўнг нубувват манхажига асосланган хилофатни ўрнига келган шохигарлик тузумига ўхшайди. Аллох таоло шўрога асосланган хукуматни расмий холда тан олган, аммо улар  уни ўрнига шахсга ва зўравонликка асосланган хукуматни келтиришди. Бу нарса аллохнинг  шариатидаги қонунларда мавжуд эмас ва аллохни шариатидаги қонунларга қарши,деб саналади.  [1]

Сиз бир тасаввур қилиб кўринг, бир корхонадаги бир чангютгични мушаххас бир маркада маълум ишни амалга ошириши учун  ишлаб чиқарилади, энди хитойликлар ана ўша жинсни худди шу маркада  ва шундай вазифани бажариши учун олдинги корхонага алоқаси бўлмаган холда ишлаб чиқаришади, у фақат аслий жинсга ўхшайди ва ўша вазифани бажариш учун хам ишлаб чиқарилган ва одамларни орасида ўша аслий жинсни ўрнини эгаллашни  хохлайди.

Энди, шундай ишлар хам борки, масалан: аллохни шариатидаги қонунни корхонасида нубувват манхажига асосланган хилофатга ўхшаб, маълум мақсадга етиш учун вужудга келтирилган, бир киши келиб шохигарлик каби унга ўхшашидан  худди ўша диний мақсадни қўлга киритиш учун фойдаланади, бўлиб хам уни аллохни шариатидаги қонунларга алоқаси хам бўлмайди. Динда собиқаси бўлмаган мана бу шаклда вужудга келган янги нарсага “бидъат” дейилади. Шохигарликни  ва шахсий  зўравонликни  аллохнинг  шариатидаги қонунда собиқаси бўлган эмас. Энди, агар бир киши мана бу янги вужудга келтирилган нарсани ушлаб олиб шу йўл бўйича харакат қилаётган бўлса, унга ахли бидъат дейилади. Яъни мана шу ишни ахли, масалан ахли суннат ва ахли байт деганга ўхшаш.

Мана бундай ясама йўлларга эргашишлик ва бу ясама йўлларда қолиб кетишлик, албатта тафарруққа ва аслий жинсга зарба урилишига сабаб бўлади, хатто мана бу ясама жинслардан фойдаланувчиларга хам зарар етказади, албатта мана бу ясама жинсларни ишлаб чиқарувчилар дунёвий манфаъатларни қўлга киритишлари мумкин; аммо хар қандай холатда хам аслий жинсни қийматида уни  ўрнига ясама жинсдан фойдаланган кишилар зарба ва зарар кўришади. Шу сабабли хам аллох таоло очиқ- ойдин мархамат қиладики:

  «وَ أَنَّ هٰذٰا صِرٰاطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاٰ تَتَّبِعُوا اَلسُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيلِهِ ذٰلِكُمْ وَصّٰاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» (انعام/153)،

Албатта, мана шу менинг тўғри йўлимдир. Бас, шу йўлга эргашинглар! (Бошқа) йўлларга (тобеъ бўлманг) эргашмангизки, улар сизларни унинг йўлидан узиб қўяр. Шояд тақво қилсангиз,деб сизларни мана шу нарсаларга буюрди.

(давоми бор………)

---

[1]– ابن عباس رضی الله عنهما می گوید:ما أتى على الناس عام، إلا أحدثوا فيه بدعة، وأماتوا فيه سنَّة، حتى تحيا البدع وتموت السنن. مجمع الزوائد ،۱/۱۸۸، باب في البدع والأهواء. ورواه ابن وضَّاح في كتاب البدع، ص ۳۹

یِیتتِینچِی مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ شَرعِی مَنبَعلَردَگِی بِدعَتنِی مُختَصَر تَنِیب آلِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(2- قیسم)

مَنَه بُو حالَتدَه، اَگَر مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه آچلِیکنِی،دُشمَننِی حُکمرانلِیگِینِی، سَرگَردانلِیکنِی کوُرسَنگِیز، بُو دِیگَه نِی تَفَرُّق حاکِم بوُلِیب آلگَن وَ واحِد اوُمَّت وَ جَماعَت مَوجُود اِیمَس وَ اِنسانلَر مَنَه بُو تَفَرُّق وَ واحِد اوُمَّتدَن، واحِد جَماعَتدَن اوُزاقلَه شِیشلَرِی بِیلَن عَذابنِی اوُزلَرِیگَه طَلَب قِیلِیب آلِیشگَن وَ اوُزلَرِیگَه عَذاب نازِیل بوُلِیش سَبَبلَرِینِی مُهَیّا قِیلِیشگَن.

چوُنکِی اَلله تَعالَی رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگَه وَعدَه بِیرگَن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِی واحِد جَماعَتنِی وُجُودگَه کِیلتِیرگَن واحِد اوُمَّتگَه تِیگِیشلِی، اَگَر کِیمکِی مُسُلمانلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَگِی آچلِیک، فَقِیرلِیک،دُشمَنلَرنِینگ حُکمرانلِیگِی،سَرگَردانلِیک عَذابلَرِینِی یوُقاتماقچِی بوُلسَه، اَلبَتَّه یَنَه قَیتَه دَن واحِد اوُمَّتنِی وُجُودگَه کِیلتِیرِیشِی کِیرَک وَ یَنَه قَیتَه دَن حُکوُمَتنِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بَیان قِیلگَن “نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن خِلافَتگَه” قَیتَه رِیشِی لازِم. چوُنکِی حَتَّی بوُلغَه نِیشلَرگَه اِیگَه بوُلگَن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی یوُلِی آرقَه لِی تَشکِیل قِیلِینگَن اوُمَّت وَ جَماعَت بِیلَن مُسُلمان دِیارلَرِینِی فَقَط بِیر قِیسمِی یَعنِی بُو حُکوُمَتنِی قوُل آستِیدَگِی مِنطَقَه سِی آچلِیکدَن، دُشمَننِی حُکمرانلِیگِیدَن، سَرگَردانلِیکدَن نَجات تاپَه دِی خالاص. اِیندِی اَگَر مَنَه وَ اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت هَم مَوجُود بوُلمَیدِیگَن بوُلسَه، مُجاهِدلَرنِینگ شوُراوِی مَجلِیسِینِی یوُلِی آرقَه لِی تَشکِیل قِیلِینگَن اوُمَّت بِیلَن مُسُلمانلَرنِینگ فَقَط اَرزِیمَس بِیر قِیسمِیگِینَه مَنَه بُو اوُمَّتنِی حِمایَه سِی آستِیدَه بوُلِیش اِمکانِیگَه اِیگَه بوُلَه دِی.

مَنَه بوُ اِمتِیازنِی بَرچَه مُسُلمانلَرگَه یِیتکَه زِیب بِیرَه دِیگَن وَ هَمَّه مُسُلمانلَرنِی اَلله تَعالَی نِی زَمانَتِیگَه شامِل قِیلَه دِیگَن تَنها وَرِیانت، قَیتَه دَن نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُلگَه کِیرِیتِیشدوُر. بَرچَه مُسُلمانلَر قَیتَه دَن قوُلدَن بای بِیرِیلگَن حَقلَرنِی قوُلگَه کِیرِیتمَه گوُنلَرِیچَه، اوُلَرنِی اوُستِیدَه دُشمَننِی حُکمران بوُلِیشِی، فَقِیرلِیک، آچلِیکنِی رِواجلَه نِیشِی وَ سَرگَردانلِیکنِی کِینگَه یِیشِی طَبِیعِی بِیر اِیش بوُلِیب قالَه دِی.

مَنَه بُو حالَتدَه، آچِیق – آیدِین کوُرِینِیب توُرگَن نَرسَه شوُکِی، مَوجُود بوُلگَن جوُدَه کوُپ عَذابلَر، آفَتلَر،اِجتِمائِی وَ شَخصِی کَسَللِیکلَر،نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن اِسلامِی حُکوُمَت وَ اوُنِی اوُلِی الاَمر شوُراسِی، واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت وَ اوُنِی واحِد اِجماعسِی بوُلمَه گَنلِیگِی سَبَبلِی، مَجبُورِی حالدَه وُجُودگَه کِیلَه دِی. بُو یِیردَه نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن خِلافَتنِی اوُرنِیگَه شاهِیگَرلِیکنِی قوُیِیشلِیک، مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه یَنگِی ظاهِر بوُلگَن مِینگلَب بوُلغَه نِیشلَرنِی وَ کَسَللِیکلَرنِی وُجُودگَه کِیلتِیرُوچِی بوُلاققَه، مَنبَعگَه سوُونِی اَساسِی دَستَه سِیگَه اَیلَه ندِی، فَقَطگِینَه مَنَه بُو بوُلاقنِی، مَنبَعنِی قوُرِیتِیش وَ عِللَتنِی یوُقاتِیش بِیلَن وَ اَساسِی سوُو دَستَه سِینِی بِیرکِیتِیش بِیلَن بوُلغَه نِیشلَردَن،عِللَتلَردَن نَجات تاپسَه بوُلَه دِی.

واحِد اوُمَّت وَ واحِد اِجماعنِی یوُقلِیگِی باعِث وُجُودگَه کِیلگَن کَسَللِیکلَرنِی، عِللَتلَرنِی اِینگ خَطَرلِیسِی، مَذهَبلَرنِینگ وُجُودگَه کِیلِیشِی وَ اوُندَن کِیلِیب چِیققَن تَفَرُّقدوُر، جَمِیعیَت اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی یوُلِیگَه کوُرَه یَنَه قَیتَه دَن شَرِیعَتدَه طَلَب قِیلِینگَن واحِد اوُمَّتگَه وَ واحِد جَماعَتگَه قَیتمَس اِیکَن، مَنَه بُو کَسَللِیکلَرنِی مَوجُود بوُلِیشِی حَتمِی وَ چِیتلَب اوُتِیب بوُلمَیدِیگَن نَرسَه حِسابلَه نَه دِی، مَنَه بوُ توُرلِی- هِیل مَذهَبلَرنِی وَ تَفسِیرلَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِی، اوُلَرگَه مُخالِف بوُلگَن باشقَه مَذهَبلَرنِی وَ تَفسِیرلَرنِی یَحشِی یا یامان اِیکَه نِینِی تَشخِیص بِیرِیش اوُچُون “مِعیار” وَ “حُجَّت” بوُلَه آلمَیدِی، وَ اوُلَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِی تَنها حالدَه واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی رالِینِی اوُینَشگَه قادِر اِیمَس وَ لایِیق هَم بوُلَه آلمَیدِی، چوُنکِی شوُرا اوُزِینِی واحِد اِجماعسِی بِیلَن قاضِینِی رالِینِی بَجَرَه دِی. قاضِینِی جایگاهِیگَه اوُتِیرِیشگَه صَلاحِیَتلِی، مُناسِب بوُلگَن یالغِیز کِیشِی اوُلِی الاَمر شوُراسِی وَ اوُلِی الاَمر شوُراسِیدَن وُجُودگَه کِیلگَن اوُمَّت سَنَلَه دِی، مَنَه بُو قاضِی بِیر رَعینِی واحِد اِجماع صِیفَتِیدَه هَمَّه گَه اِیرایَه بِیرَه دِی.

مَنَه بُو حالَتدَه، اَنِیق کوُرِینِیب توُرگَه نِیدِیک، نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن اِسلامِی حُکوُمَت وَ اوُنِی واحِد اوُلِی الاَمر شُوراسِی قوُلَه گَچ وُجُودگَه کِیلگَن کَسَللِیکلَردَن بِیرِی، شوُرانِی واحِد اِجماعسِینِی اوُرنِیگَه هِیلمَه – هِیل اِجتِهادلَرنِی وَ توُرلِی – هِیل شَخصِی وَ گوُرُوهِی، مَذهَبِی تَعوِیلاتلَرنِی پَیدا بوُلِیشِی، هَمدَه بِیزلَر عَصرلَردَن بوُیان گوُواه بوُلِیب توُرگَن آشکار تَفَرُّقدَن عِبارَت.

اِیندِی، مَنَه بُو اِجتِهادلَرنِی وَ شَخصِی تَعوِیلاتلَرنِی آفَتلَرِیدَن بِیرِی، دِین نامِی آستِیدَه اِسلام دِینِیدَه مَوجُود بوُلمَه گَن یَنگِی نَرسَه لَرنِی پَیدا بوُلِیشِی بوُلِیب، مَنَه بُو دِیندَه یَنگِی وُجُودگَه کِیلگَن نَرسَه لَر اوُتمِیشدَه بوُلمَه گَن وَ اَنَه اوُشَه یَنگِی وُجُودگَه کِیلگَن نَرسَه لَرگَه “بِدعَت” دِییِیلَه دِی.

“بِدعَت” یَعنِی آلدِین مَوجُود بوُلمَه گَن یَنگِی نَرسَه، مَثَلاً اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:   بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ (بقره/117)، (اوُ) یِیرُو آسمانلَرنِی پَیدا قِیلگوُچِیدِیر. بِیرار اِیشنِی حُکم قِیلسَه اوُنگَه فَقَطگِینَه “بوُل” دِییدِی، خالاص. یاکِی اَلله تَعالَی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی: قُلْ مَا كُنْتُ بِدْعًا مِنَ الرُّسُلِ (احقاف/۹)، ( اِی مُحَمَّد) اَیتِینگ: “مِین پَیغَمبَرلَردَن یَنگِی بِیرِینچِیسِی اِیمَسمَن ( یَعنِی مِیندَن اَوَّل هَم اَلله نِینگ پَیغَمبَرلَرِی اوُتگَن- کوُ، نِیگَه سِیزلَر مِینِینگ پَیغَمبَرلِیگِیمگَه حَیران بوُلِیب، اِنکار قِیلماقدَه سِیزلَر؟!) یَعنِی، مِیندَن آلدِین هَم کِتاب، مُعجِیزَه لَر وَ اوُزلَرِیگَه خاص شَرِیعَتگَه اِیگَه بوُلگَن کِیشِیلَر بوُلگَن.

“بِدعَت” شَرعِی جِهَتدَن قَرَگَندَه اِصلِی رَوِیشِی دِیندَه بار بوُلگَن دِینِی مَسَلَه لَر بوُیِیچَه یَنگِی رَوِیشنِی وُجُودگَه کِیلتِیرِیش دِیگَه نِی وَ یَنگِی وُجُودگَه کِیلگَن مَنَه بُو نَرسَه،اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَردَه بُو شَکلدَه مَوجُود اِیمَس، بَلکِی مَنَه بُو یَنگِی وُجُودگَه کِیلگَن نَرسَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُندَه مَوجُود بُولگَن اَصلگَه اوُحشَیدِی، حَقِیقَتدَه اِیسَه اَصل جِنسگَه اوُحشَیدِیگَن یَسَمَه جِنس حِسابلَه نَه دِی وَ اوُ اَصلِی جِنس بَجَرگَن اِیشنِی بَجَه رِیشنِی وَ اوُنِی اوُرنِینِی اِیگَللَشنِی هاحلَیدِی. مَنَه بُو بِدعَتنِی شَرعِی جِهَتِی، بُو حَسَن اِبنِ عَلِی رَضِیَ الله عَنهُ دَن سوُنگ نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن خِلافَتنِی اوُرنِیگَه کِیلگَن شاهِیگَرلِیک توُزُومِیگَه اوُحشَیدِی. اَلله تَعالَی شوُراگَه اَساسلَنگَن حُکوُمَتنِی رَسمِی حالدَه تَن آلگَن، اَمّا اوُلَر اوُنِی اوُرنِیگَه شَخصگَه وَ زُورَوانلِیککَه اَساسلَنگَن حُکوُمَتنِی کِیلتِیرِیشدِی. بُو نَرسَه اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَردَه مَوجُود اِیمَس وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگَه قَرشِی دِیب، سَنَلَه دِی.  [1]

سِیز بِیر تَصَوُّر قِیلِیب کوُرِینگ، بِیر کارخانَه دَگِی بِیر چَنگ یوُتگِیچنِی مُشَخَّص بِیر مَرکَه دَه مَعلوُم اِیشنِی عَمَلگَه آشِیرِیشِی اوُچُون اِیشلَب چِیقَه رِیلَه دِی، اِیندِی حِتایلِیکلَر اَنَه اوُشَه جِنسنِی حوُددِی شُو مَرکَه دَه  وَ شوُندَی وَظِیفَه نِی بَجَه رِیشِی اوُچُون آلدِینگِی کارخانَه گَه عَلاقَه سِی بوُلمَه گَن حالدَه اِیشلَب چِیقَه رِیشَه دِی، اوُ فَقَط اَصلِی جِنسگَه اوُحشَیدِی وَ اوُشَه وَظِیفَه نِی بَجَه رِیش اوُچُون هَم اِیشلَب چِیقَه رِیلگَن وَ آدَملَرنِی آرَه سِیدَه اوُشَه اَصلِی جِنسنِی اوُرنِینِی اِیگَللَشنِی هاحلَیدِی.

اِیندِی، شوُندَی اِیشلَر هَم بارکِی، مَثَلاً : اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُننِی کارخانَه سِیدَه نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن خِلافَتگَه اوُحشَب، مَعلوُم مَقصَدگَه یِیتِیش اوُچُون وُجُودگَه کِیلتِیرِیلگَن، بِیر کِیشِی کِیلِیب شاهِیگَرلِیک کَبِی اوُنگَه اوُحشَه شِیدَن حوُددِی اوُشَه دِینِی مَقصَدنِی قوُلگَه کِیرِیتِیش اوُچُون فایدَه لَه نَه دِی، بوُلِیب هَم اوُنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگَه عَلاقَه سِی هَم بوُلمَیدِی. دِیندَه سابِیقَه سِی بوُلمَه گَن مَنَه بُو شَکلدَه وُجُودگَه کِیلگَن یَنگِی نَرسَه گَه “بِدعَت” دِییِیلَه دِی. شاهِیگَرلِیکنِی وَ شَخصِی زُورَوانلِیکنِی اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُندَه سابِیقَه سِی بوُلگَن اِیمَس. اِیندِی، اَگَر بِیر کِیشِی مَنَه بُو یَنگِی وُجُودگَه کِیلتِیرِیلگَن نَرسَه نِی اوُشلَب آلِیب شوُ یوُل بُویِیچَه حَرَکَت قِیلَه یاتگَن بوُلسَه، اوُنگَه اَهلِی بِدعَت دِییِیلَه دِی. یَعنِی مَنَه شُو اِیشنِی اَهلِی، مَثَلاً اَهلِی سُنَّت وَ اَهلِی بَیت دِیگَنگَه اوُحشَش.

 مَنَه بوُندَی یَسَمَه یوُللَرگَه اِیرگَه شِیشلِیک وَ بُو یَسَمَه یوُللَردَه قالِیب کِیتِیشلِیک،اَلبَتَّه تَفَرُّققَه وَ اَصلِی جِنسگَه ضَربَه اوُرِیلِیشِیگَه سَبَب بوُلَه دِی، حَتَّی مَنَه بُو یَسَمَه جِنسلَردَن فایدَه لَه نوُچِیلَرگَه هَم ضَرَر یِیتکَه زَه دِی، اَلبَتَّه مَنَه بُو یَسَمَه جِنسلَرنِی اِیشلَب چِیقَه رُوچِیلَر دُنیاوِی مَنفَعَتلَرنِی قوُلگَه کِیرِیتِیشلَرِی موُمکِین؛ اَمّا هَر قَندَی حالَتدَه هَم اَصلِی جِنسنِی قِیمَتِیدَه اوُنِی اوُرنِیگَه یَسَمَه جِنسدَن فایدَه لَنگَن کِیشِیلَر ضَربَه وَ ضَرَر کوُرِیشَه دِی. شوُ سَبَبلِی هَم اَلله تَعالَی آچِیق- آیدِین مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:  «وَ أَنَّ هٰذٰا صِرٰاطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاٰ تَتَّبِعُوا اَلسُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيلِهِ ذٰلِكُمْ وَصّٰاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» (انعام/153)، اَلبَتَّه، مَنَه شوُ مِینِینگ توُغرِی یوُلِیمدِیر. بَس، شُو یوُلگَه اِیرگَه شِینگلَر! ( باشقَه) یوُللَرگَه (تابِع بوُلمَنگ) اِیرگَشمَنگِیزکِی، اوُلَر سِیزلَرنِی اوُنِینگ یوُلِیدَن اوُزِیب قوُیَر. شایَد تَقوا قِیلسَنگِیز، دِیب سِیزلَرنِی مَنَه شُو نَرسَه لَرگَه بوُیوُردِی.

(دوامی بار……..)

---

[1]– ابن عباس رضی الله عنهما می گوید:ما أتى على الناس عام، إلا أحدثوا فيه بدعة، وأماتوا فيه سنَّة، حتى تحيا البدع وتموت السنن. مجمع الزوائد ،۱/۱۸۸، باب في البدع والأهواء. ورواه ابن وضَّاح في كتاب البدع، ص ۳۹

درس هفتم مقدماتی / شناخت مختصر بدعت در منابع شرعی  

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(2- قسمت)

در این صورت، اگر گرسنگی، تسلط دشمنان و سرگردانی فراگیر را در میان مسلمین می بینی یعنی تفرق حاکم شده، و امت واحد و جماعت واحدی وجود ندارد، و انسانها با این تفرق و دوریشان از امت واحد و جماعت واحد، درخواست عذاب را کرده اند، و اسباب نزول عذاب رابرای خودشان فراهم کرده اند.

چون، کل این وعده هایی که الله تعالی به رسول الله صلی الله علیه وسلم داده متعلق به امت واحدی است که جماعت واحدی را به وجود می آورد، و اگر کسی می خواهد عذابهای گرسنگی، فقر، تسلط دشمنان و سرگردانی را در میان مسلمین از بین ببرد باید دوباره امت واحد را به وجود بیاورد، و دوباره حکومت را به «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» ای برگرداند که رسول الله صلی الله علیه وسلم آن را بیان کرده است. چون، حتی با تشکیل امت و جماعت از طریق حکومت بدیل اضطراری اسلامی با آلودگی هائی که دارد تنها بخشی از سرزمینهای مسلمین می تواند از گرسنگی، عدم تسلط دشمنان و سرگردانی نجات پیدا کند که تحت کنترل آن قرار دارد، و در زمان نبود این حکومت بدیل اضطراری و با تشکیل امت از طریق مجلس شورای مجاهدین تنها بخشهای ناچیزتری از مسلمین تحت پوشش مزایای این امت قرار می گیرند.

 تنها گزینه ای که می تواند این امتیازات را به همه ی مسلمین برساند، و همه ی مسلمین را مشمول ضمات الله تعالی قرار دهد، دست یابی مجدد به قدرت حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ است. تا زمانی که کل مسلمین دوباره به این حقِ ازدست رفته شان نرسیده اند، تسلط دشمنان بر آن ها، رواج فقر و گرسنگی و گسترش سرگردانی امری طبیعی خواهد بود.

در این صورت، واضح و روشن است که بسیاری از عذابها، آفتها و بیماریهای اجتماعی و فردی که وجود دارند، بالاجبار به دلیل نبود حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و شورای اولی الامر آن و امت واحده و جماعت واحده ی آن و اجماع واحد آن به وجود می آیند. در اینجا جایگزینی شاهیگری به جای خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ سرچشمه، منبع و شیرفلکه ی تولید هزاران آلودگی و بیماری های نوظهور و تازه پیدا شده در میان مسلمین شد که تنها با خشک کردن این سرچشمه، منبع و علت، و تنها با بستن این شیر فلکه ی اصلی می توان از این آلودگی ها و معلولها نجات پیدا کرد.

یکی از خطرناکترین این بیماریها و معلولها که به دلیل انهدام امت واحد و اجماع واحد به وجود آمد، تولید مذاهب و تفرق حاصل از آن است، و تا جامعه از طریق شورای اولی الامر دوباره به امت واحد و جماعت واحد خواسته شده در شریعت و اجماع واحد آن بر نگردد وجود این بیماریها حتمی و اجتناب ناپذیر است، و هیچ کدام از این مذاهب و تفاسیر مختلف «محک» و «حجت» برای تشخیص خوب یا بد بودن سایر مذاهب و تفاسیر مخالفشان نمی شوند، و هیچ کدام نمی توانند و شایستگی آن را ندارند که به تنهائی نقش امت واحد و شورای اوالی الامر واحد را بازی کنند، شورائی که با اجماع واحد خود نقش قاضی را بر عهده دارد. تنها کسی که می تواند و صلاحیت و شایستگی دارد در جایگاه قاضی بنشیند شورای اوالی الامر و امتی است که از شورای اوالی الامر به وجود آمده که این قاضی یک رأی را به عنوان اجماع واحد بر همه ارائه می دهد.

در این صورت، روشن است یکی از بیماریهائی که بعد از انهدام حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و شورای اولی الامر واحد آن به وجود آمد، پیدایش اجتهادات و تأویلات مختلف فردی، گروهی و مذهبی به جای اجماع واحد شورا، و تفرق آشکاری است که ما قرنهاست شاهد آن هستیم.

حالا، یکی از آفتهای این اجتهادات و تأویلات فردی، پیدایش چیزهای جدیدی به نام دین بوده که در دین اسلام وجود نداشته، یعنی سابقه ی قبلی نداشته، که به این چیزهای تازه تولید شده در دین، به این چیزهای تازه تولید شده «بدعت» می گویند.

«بدعت»، یعنی چیز جدید و تازه ای که قبلاً وجود نداشته،[1] مثلاً الله تعالی می فرماید: بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ (بقره/117)، نو آفرین و به وجود آورنده ی آسمان‌ها و زمین، بدون مدل و نمونه و سابقه ی قبلی. یا الله تعالی به رسول الله صلی الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: قُلْ مَا كُنْتُ بِدْعًا مِنَ الرُّسُلِ (احقاف/۹)، بگو: من از میان پیامبران نوظهور و بی سابقه نیستم. یعنی، قبل از من هم کسانی بوده اند که آن ها هم کتاب، معجزات و شریعت خاص خودشان را داشتند.

«بدعت»، از لحاظ شرعی یعنی، به وجود آوردن روشی نوین در مسائل دینی که روش اصلی آن در دین هست، و این چیزی که تازه به وجود آمده به این شکل در قانون شریعت الله وجود ندارد، بلکه این چیز تازه تولید شده شبیه همان اصلی است که در قانون شریعت الله وجود دارد، در واقع جنس تقلبی است که شبیه جنس اصل بوده و می خواهد همان کاری را انجام دهد که جنس اصلی،آن را انجام می دهد و جای جنس اصلی را بگیرد.[2] این بدعت است از لحاظ شرعی، مثل نظام شاهیگری که پس از حسن بن علی رضی الله عنهما جایگزین خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ شد. الله تعالی حکومت شورائی را به رسمیت شناخته، اما به جای آن، حکومت فردی و استبدادی موروثی را گذاشتند. چیزی که در قانون شریعت الله وجود ندارد و بر خلاف قانون شریعت الله هم هست.

 شما تصور کنید که در کارخانه ای یک جاروبرقی با یک مارک مشخص تولید می شود که کار مشخصی دارد، حالا چینی ها همان جنس را با همان مارک، و برای همان کار، جعلی آن را تولید می کنند که هیچ ارتباطی به جنس اصلی و کارخانه ی اصلی ندارد، تنها شبیه آن جنس اصلی است و برای همان کار هم تولید شده، و می خواهد در میان مردم جایگزین همان جنس اصلی شود.

حالا، اموری هستند مثل: خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ که در کارخانه ی قانون شریعت الله برای رسیدن به هدفی تولید شدند، کسی می آید مشابه همان را مثل شاهیگری برای رسیدن به همان هدف دینی به کار می گیرد، در حالی که ربطی به قانون شریعت الله ندارد. این چیز تازه تولید شده که به این شکل آن هیچ سابقه ای در دین ندارد به آن «بدعت» می گویند. شاهیگری و استبداد فردی هیچ سابقه ای در قانون شریعت الله ندارد. حالا، اگر کسی روی این چیز تازه به وجود آمده ماندگار شد، و پیشه اش همین شد، به او می گویند اهل بدعت. یعنی اهل این کار، چطوری می گویند اهل سنت یا اهل بیت.

 پیروی کردن از چنین راههای تقلبی و ماندگار شدن بر این راههای تقلبی، قطعاً باعث تفرق و صدمه زدن به جنس اصلی، و حتی مصرف کننده ی این اجناس تقلبی می شود، هر چند که تولید کنندگان چنین اجناس تقلبی ممکن است سودهای دنیوی ببرند؛ اما، در هر حالتی مصرف کننده که جنس تقلبی را به قیمت جنس اصلی به او قالب کرده اند صدمه می بیند و ضرر می کند. برای همین است که الله تعالی به صراحت می فرماید: «وَ أَنَّ هٰذٰا صِرٰاطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاٰ تَتَّبِعُوا اَلسُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيلِهِ ذٰلِكُمْ وَصّٰاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» (انعام/153)، و بی‌گمان این راه، راه مستقیم من است، از آن پیروی کنید و از راههای(باطل) پیروی نکنید که شما را از راه الله متفرق و پراکنده می کند، اینها چیزهائی است که الله شما را بدان توصیه می‌کند تا پرهیزگار شوید.

(ادامه دارد…….)

---

[1]– ابن حجرگفت:«الْبِدْعَةُ أَصْلُهَا مَا أُحْدِثَ عَلَى غَيْرِ مِثَالٍ سَابِقٍ وَ تُطْلَقُ فِي الشَّرْعِ فِي مُقَابِلِ السُّنَّةِ»، اصل بدعت، آن چیزی است که بدون داشتن نمونه ی سابق ایجاد شده باشد و در شرع اسلام «بدعت» در مقابل «سنت» اطلاق می شود. فتح الباری، ج۴، ص ۲۵۳

[2]– ابن عباس رضی الله عنهما می گوید:ما أتى على الناس عام، إلا أحدثوا فيه بدعة، وأماتوا فيه سنَّة، حتى تحيا البدع وتموت السنن. مجمع الزوائد ،۱/۱۸۸، باب في البدع والأهواء. ورواه ابن وضَّاح في كتاب البدع، ص ۳۹

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(27- қисмат)

Пас бояд хавосит бошад куффори жахоний ин хамма хазинайи муфт барои шабакахойи мохвораий ва фазойи мажозий ва ғейрих намекунанд ва муртаддин ва мунофиқин ва секулярзадахойи дохилий хам  ин хамма хазинайи алакий намекунанд балки пушти ин миллиярдхо доллор ва дирхамики харж мекунанд ахдофиро дунбол мекунанд.

Агар шайтон ва ёронишро бо ек шабакайи мохвораий ба дохили хонат даъват кардаид бояд мунтазири самароти фожиа бори жанги нарм ва равонийи онхо дар қалб ва зохири худит ва хонувода ва мужтамаъит бошид.

Ин табиий астки хар чи бикори хамонро бардошт мекуни ва аллох таоло дар синайи ек мард ду то қалб қарор надодаки еки барои аллох таоло бошад ва дигари хам барои шайтон ва ёрониш.

مَّا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِّن قَلْبَیْنِ فِی جَوْفِهِ (احزاب/4)

Худованд ду дилро дар даруни марди қарор надода аст. Дар инжо лозим аст гуфта бишавадки хонимхо замоники хомила мешаванд мумкин аст ду то қалбро дар даруни худ дошта бошанд ба хамин далил дар оя исми мард оварда шудаки дар нафс будан бо зан ексон аст ва хукми оя шомили хар ду мешавад.

Дар ин мовриди хосси хабаргирий ва хабардехий мисли соири маворид аллох таоло моро ба табаъият аз дастури худиш фаро хонда ва шайтон ва ёрониш хам ба табаъият аз ахбор ва барнома ва дастуроти худишон. Холо шумо дастур хар кудомро анжом додид дар воқеъ хамонро ибодат кардаид. Аллох таоло мо ва шуморо ба ибодати худиш даъват мекунад ва мунхарифин нез ба ибодати шайтон ва худишон.

Шайтон ва ёрониш ба сабкхойи мухталифи аъмоли зидди исломийи фариб хурдахоро бо исмхойи фарибандайи ровшанфикрий ва ба руз будан ва мод ва озодийи шахсий ва озодийи баён ва модернита ва демокрасий ва баробарий ва соири шуорхойи масмум ва чанд пахлавий ба зохири зебо ва ранг омизий шуда дар ин масир ибодати худишон мекашонанд:

 : « ‏تَاللَّهِ لَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِنْ قَبْلِكَ فَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَهُوَ وَلِيُّهُمُ الْيَوْمَ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ‏ »(نحل/63)

Ба худо сўганд! Мо ( пайғамбарони) ба суйи миллатхойи пеш аз ту фристодаем ва шайтон корхойи ( зишти) ишонро дар назаришон зийнат дод ва имруз шайтон сарпарасти ишон аст ва азоби дардноки доранд.

Ва ин занги хатари астки шояд битавонад хоби ошуфта жохилонро бипаронад. Адий ибни Хотам нақл мекунад: замоники вай салиби нуқраий дар гардан дошт росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ин ояро хонд:

: اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ.(توبه/31)

Адий гуфт: ба пайғамбар гуфтамки онхо уламо ва рохбонишонро ибодат намекунанд. Пас росулуллох фармуд: на чанин астки ибодат накунанд балки онхо ончиро аз халол ва харом ( хуб ва бад, озод ва мамнуъ)ки ахбор ва рохбон тажвиз мекунанд онхо мепазиранд, гуфтам оре, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфт: ва ибодати ахбор ва рохбони шумо хамин новъ аст ва то абад мафхуми “ ибодат” ро мушаххас ва доманайи онро таъриф кард.

Холо шумо ибодати кудом екиро интихоб мекуни? Шайтон ва ёрониш ё аллох таоло ва қавонин ва мухиббонишро? Рохи севуми вужуд надорад. Аллох таоло дар мовриди касоники қасд доранд аз ислом ва ғейри ислом чизхойи таркибий ва жадидий ба вужуд биёваранд мефармояд:

: وَیقُولُونَ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَنَکْفُرُ بِبَعْضٍ وَیُرِیدُونَ أَن یَتَّخِذُواْ بَیْنَ ذَلِکَ سَبِیلاً ‏ (نساء/150)

Ва мегуяндки ба бархи иймон дорем ва ба бархи дигар иймон надорем, ва мехоханд миёни он ( куфр ва иймон) рохи баргузинанд.

أُوْلَئِکَ هُمُ الْکَافِرُونَ حَقّاً وَأَعْتَدْنَا لِلْکَافِرِینَ عَذَاباً مُّهِیناً ‏(نساء/151)

Онон хаммагий бегумон кофаранд, ва мо барои кофарон азоби хоркунандайи фарохам овардаем.

Пас дар ин заминайи хосси хабардехий ва хабаргирий ва мубориза бо жанги сард ва равонийи душман хам ё дастури аллох таоло ва пейравий аз улил амри еки аз “ се абзори” бартарро интихоб мекунид ва бо ин кор хам ибодати аллохро кардид ва хам ба даруни худит оромиш ва сукун ва итминон додид, ё инки худитро меспори дасти шайтон  ва ёрониш ва бо саргардон кардани худит ибодати  онхоро мекуни.

Пас мувозиб бошки рохи севуми вужуд надорад. Ва аллох таоло бандагонишро мухотоб қарор дода аст ва мефармояд:

• قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَكُمُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنِ اهْتَدَى فَإِنَّمَا يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَمَنْ ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا وَمَا أَنَا عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ (یونس/108)

Бигу эй инсонхо, аз суйи парвардигоритон, хақ ( ки қуръон) ба суйи шумо омада аст. Хар касики рохёб гардад, бегумон ба суди худ рохёб мешавад ва хар касики гумрох ва саргашта шавад, ба зиёни худ гумрох ва саргашта мешавад ва ман вакили шумо нестам.

مَنِ اهْتَدَى فَإِنَّمَا يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَمَنْ ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى (اسراء/15)

Хар каси хидоят ёбад, рохёбияш ба суди худиш аст, ва хар каси гумрох шавад, гумрохият ба зиёни худиш аст. Ва хеч каси бори гунохи дигариро бар душ намекашад.

(идома дорад……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(1-қисм)

Бисмиллахир рохманир рохим

“Албатта хамд ва сано танхо аллохга лойиқдир, унга шукр айтамиз ва ундан ёрдам сўраймиз, ва ундан мағфират талаб қиламиз ва ўзимизни нафсларимизни  шарридан ,амалларимизни ёмонлигидан аллохдан панох сўраймиз, кимни аллох хидоят қилса уни хеч ким гумрох қила олмайди, кимники аллох гумрох қиладиган бўлса уни хеч ким хидоят қила олмайди, ва аллохдан ўзга илох йўқлигига ва уни шериксиз эканига гувохлик бераман, Мухаммад уни бандаси,элчиси эканига шаходат бераман.”

• یأْ أیهَاْ الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ حَقَّ تُقَاْتِهِ وَلاَتَمُوْتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُون (آل عمران/102)
• یأْ أیهَا النَّاْسُ، اتَّقُوْاْ رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُم مِنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ وَّ خَلَقَ مِنْهَاْ زَوْجَهَاْ وَ بَثَّ مِنْهُمَاْ رِجَالاً کَثِیراً وَّ نِسَاءً وَّاتَّقُوْاْ اللهَ الَّذِی تَسَاءَلُوْنَ بِهِ وَالأرْحَاْمَ إِنّ اللهَ کَاْنَ عَلَیکُمْ رَقِیبَاً(نساء/1)
• یأْ أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ وَ قُوْلُوْاْ قَوْلاً سَدِیداً يُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمَالَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَمَن يُطِعْ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيمًا (احزاب/70)

Аммо баъад: энг рост сўз аллохнинг  китоби ва энг яхши равиш Мухаммад саллаллоху алайхи васалламнинг  равишидир, энг ёмон иш динда янгилик вужудга келтиришдир, динда янги пайдо бўлган нарса, бидъатдир; хар қандай бидъат гумрохлик ва хар бир  гумрохлик эса жаханнамдадир.

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух

Еттинчи муқаддамот дарсимизни бидъатни шаръий усул билан шархлашга хослаймиз, чунки жуда кўп мусулмонлар бу  мавзу билан ошно бўлмаганликлари сабабли, душманларимиз ва жохил дўстларимиз  мусулмонларнинг орасида тафарруқни янада кўпайтириш учун ундан  бир абзор сифатида истефода қилишяпти.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

 لَتُنْقَضَنَّ عُرَى الإِسْلَامِ عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا،وَأَوَّلُهُنَّ نَقْضًا:الحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ:الصَّلَاةُ،[1]

Ислом дастаглари бирма- бир синдирилади, бу дастаглардан бири нобуд бўлган пайтида одамлар уни яқинидаги дастагга чанг солишади, уларнинг энг биринчи бўлиб синдирилгани хукм ва охиргиси намоздур.

Мусулмонларнинг ўртасида биринчи бўлиб синдирилган дастаг хукм қилиш ё Хасан ибни Али розиаллоху анхудан кейин нубувват манхажига асосланган хилофатни,исломий хокимиятни синдирилиши бўлади. Мана бу дастаг синдирилгандан сўнг, мусулмонлар умматни ва жамоатларини хифз қилиш учун унга яқин бўлган исломий изтирорий бадал хукуматга чанг солишди, албатта бу ўзига яраша булғанишларга эга эди, мана бу исломий изтирорий бадал хукумат хам нобуд бўлган маконларда мусулмонлар ночор холда мужохидларнинг шўро мажлисига чанг солишди. Мана бу мусулмонлар умматни ва жамоатларини хифз қилиш учун чанг сола оладиган дастагларни энг охиргиси хисобланади, бундан сўнг эса бошқа дастаглар бирин-кетин нобуд бўлиб бошлайди, тоинки охирида намозни тарк қилишга етиб келинади  – бу зохирда мусулмон бўлишнинг охирги белгиси саналади – ва бу хам ” уч абзорни” химояси бўлмаганлиги сабабли аста- секин нобуд бўлади. Мана буларни бизлар ошкора андалусда ва ироқдаги шайтонпараст язидий курдларнинг орасида ва эронни ғарбидаги шайтон параст малик товусий ёки бошқача истелох билан айтганда алиюллохийлар ёки уларни ўзларини тили билан айтганда эса ёрсонийлар ва бошқа минтақаларда эса турли- хил унвонлар ва кокоий , исмоилийга ўхшаган  хилма- хил исмлар мисолида кўрамиз ва кўрганмиз.

 Фақат мана бу учта дастагни йўли орқали мусулмонлар вохид умматни ва вохид жамоатни улил амр шўросини йўлига кўра вужудга келтира олишади ва гумрохликдан,саргардонликдан нажот топишади; росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бундай умматнинг гумрох бўлмаслигига аллох таолодан замонат олганлар:

  سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ، فَأَعْطَانِيهَا،[2]

Ха, вохид улил амр шўросининг йўли орқали вужудга келган мана бу вохид уммат, вохид жамоатни хам дунёга келтиради, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мана бундай жамоатга қўшилишга амр қиладилар:

فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ.

мана бундай жамоат аллохни химоясини қўлга киритади,

 «فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ».[3]

Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан ривоят қилишича:

«عَلَيْكُمْ بِالجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الوَاحِدِ وَهُوَ مِنَ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ، مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الجَنَّةِ فَلْيَلْزَمُ الجَمَاعَةَ»،[4]

Жамоатга пойбанд бўлишлик сизларга вожиб бўлади, тафарруқдан ва жудоликдан эхтиёт бўлинглар, чунки шайтон ёлғиз бир нафарга  хамрох бўлади ва икки нафардан узоқлашади, жаннатни ўртасини хохлайдиган хар бир киши албатта жамоатга пойбанд бўлсин.

Ха, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладилар:

 “إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا یَستَبَاحُ ﺑَﯿْﻀَﺔُ اﻟْﻤُﺴْﻠِﻤِﯿﻦَ، یا سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ”،[5]

Аллох таоло мени умматим борасида учта нарсани замонатини ва ваъдасини берган, улардан бири умматим оч қолмайди,

«لا يَجُوعُوا»

иккинчиси умматим гумрохликка хамфикр бўлмайди,

«لا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ، لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ»

ва учинчиси душман умматимга хукмрон бўлиб олмайди.

1,2,3 чи даражадаги ошкор кофир душманлар ва тўртинчи даражадаги мунофиқлар ва секулярзадалар мусулмонларни устида ва уларнинг хаётий ташкилотларига хукмрон бўлишига монеъ бўладиган ягона қудрат, фақат ва фақат мусулмонларнинг хукумат қудрати, хамда уларнинг харбий эъдодини меъзони хисобланади.

Агар бу қудрат заифлашса ёки нобуд бўлса ва вохид жамоат мавжуд бўлмайдиган бўлса, майдон ана бу аслий душманни, хатто жиноятчи мусулмонларни  жинояткорона амаллари учун очилади. Абдуллох ибни Муборак рохимахуллох айтадики:

  لَوْلاَ الْجَمَاعَةُ مَا كَانَتْ لَنَا سُبُلٌ وَكَانَ أَضْعَفُنَا نَهْبًا لأَقْوَانَا،

агар жамоат бўлмаганда эди, бизлар йўлларга эга бўлмаган бўлардик ва заифларимиз кучлиларни  қўлида талон- тарож бўлиб кетган бўларди.

Шу сабабли хам, буюк кишилар мархамат қилишганки:

 «كَدَرُ الجَمَاعةِ خَيْرٌ مِن صَفْو الفُرْقَةِ»،[6]

Жамоатнинг қоралиги тафарруқнинг зулоллигидан яхшироқдур; яъни хатто агар мана бу жамоат булғанишларга эга бўлса хам, барибир тафарруқдан ва ёлғизликдан яхшироқ, ёлғизлик ўзи билан бирга дунёвий  ва ухровий  азобни олиб келади.

Ха, агар нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни йўлидаги мана  бу кучли  уммат ва жамоат бўлмайдиган бўлса, ё хатто ундан кўра заифроқ ,булғанишларга эга бўлган исломий изтирорий бадал хукумат хам бўлмаса ёки у икковидан хам заифроқ  бўлган – учинчи ночорликдаги нарса – мужохидларнинг шўровий мажлиси ўзидаги булғанишлар билан бирга мавжуд бўлмайдиган бўлса, бу пайтда мусулмонлар ва дунё ахли учун фақат азоб қолади холос. Хам мусулмонлар учун саргардонлик келади ва хам душман мусулмонларни устига хукмрон бўлади ва мусулмонларни,хамда  бошқа дунё ахлини  очлик эгаллайди.

Уммат бўладиган бўлса, мана бу уч офат ва уч азоб яъни саргардонлик, душманни хукмронлиги, очлик келмайди, агар уммат нобуд бўладиган бўлса, мана бу уч азоб вужудга келади, шунингдек бизлар мусулмонлар яшайдиган диёрларни аксарида ва дунёни аксар жойларида мана бу уч офатни ва уч азобни кўриб турибмиз.

 Мана бу асрлар олдин аллох таоло мусулмонларни  ундан эхтиёт бўлишлари учун  огохлантирган азобни худди ўзидур, у зот мархамат қилади:

  «وَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ» (آل عمران/105)،

Аниқ хужжатлар келганидан кейин бўлиниб кетган ва бир-бирлари билан ихтилоф қилиб, талашиб – тортишган кимсалар каби бўлмангиз! Ана ундайлар учун улуғ азоб бордир.

(давоми бор……..)

---

[1]– أخرجه أحمد (٢٢١٦٠) مِنْ حديثِ أبي أمامة الباهليِّ رضي الله عنه، وصحَّحه الألبانيُّ في صحيح الجامع٥٠٧٥

[2]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ (عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،رواه الترمذي

[3]– في المعجم الكبير للطبراني، ٢١٧١، ٣٤٤٠، ١٣٦٢٣، صححه الشيخ الألباني بهذا اللفظ في ظلال الجنة، ٨٠

[4]– الترمذي، ابن ماجة (2363)، أحمد

[5]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[6]– الجاحظ في البيان والتبيين، ص 142

یِیتتِینچِی مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ شَرعِی مَنبَعلَردَگِی بِدعَتنِی مُختَصَر تَنِیب آلِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(1-قیسم)

بسم الله و الحمدلله

“اَلبَتَّه حَمد وَ سَنا تَنها اَلله گه لایِیقدِیر، اوُنگه شُکر اَیتَمِیز وَ اوُندَن یاردَم سُورَیمِیز، وَ اوُندَن مَغفِرَت طَلَب قِیلَمِیز وَ اوُزِیمِیزنِی نَفسلَرِیمِیزنِی شَررِیدَن، عَمَللَرِیمِیزنِی یامانلِیگِیدَن اَلله دَن پَناه سُورَیمِیز، کِیمنِی اَلله  هِدایَت قِیلسَه اوُنِی هِیچ کِیم گوُمراه قِیلَه آلمَیدِی، کِیمنِیکِی اَلله گوُمراه قِیلَدِیگن بوُلسَه اوُنِی هِیچ کِیم هِدایَت قِیلَه آلمَیدِی، وَ اَلله دَن اوُزگه اِلاه یُوقلِیگِیگه وَ اوُنِی شِیرِیکسِیز اِیکَنِیگه گُواهلِیک بِیرَمَن، مُحَمَّد اوُنِی بَندَه سِی،اِیلچِیسِی اِیکَنِیگه شَهادَت بِیرَمَن. “

• یأْ أیهَاْ الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ حَقَّ تُقَاْتِهِ وَلاَتَمُوْتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُون (آل عمران/102)
• یأْ أیهَا النَّاْسُ، اتَّقُوْاْ رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُم مِنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ وَّ خَلَقَ مِنْهَاْ زَوْجَهَاْ وَ بَثَّ مِنْهُمَاْ رِجَالاً کَثِیراً وَّ نِسَاءً وَّاتَّقُوْاْ اللهَ الَّذِی تَسَاءَلُوْنَ بِهِ وَالأرْحَاْمَ إِنّ اللهَ کَاْنَ عَلَیکُمْ رَقِیبَاً(نساء/1)
• یأْ أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ وَ قُوْلُوْاْ قَوْلاً سَدِیداً يُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمَالَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَمَن يُطِعْ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيمًا (احزاب/70)

اَمّا بَعَد: “إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَ خَيْرَ الْهَدْىِ هَدْىُ مُحَمَّدٍ وَشَرَّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَكُلَّ ضَلاَلَةٍ فِي النَّارِ “اِینگ راست سُوز اَلله نِی کِتابِی وَ اِینگ یَحشِی رَوِیش محمد صلی الله علیه وسلمنِی رَوِیشِیدِیر، اِینگ یامان اِیش دِیندَه یَنگِیلِیکنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشدِیر، دِیندَه یَنگِی پَیدا بوُلگن نَرسَه، بِدعَتدِیر؛ هَر قَندَی بِدعَت گوُمراهلِیک وَ هَر بِیر گوُمراهلِیک اِیسَه جَهَنَّمدَه دِیر.

اَلسَّلامُ عَلَیکُم وَ رَحمَةُ الله وَ بَرَکاتُه

یِیتتِینچِی مُقَدَّمات دَرسِیمِیزنِی بِدعَتنِی شَرعِی اوُصُول بِیلَن شَرحلَشگَه خاصلَیمِیز، چوُنکِی کوُپ مُسُلمانلَر بُو مَوضُوع بِیلَن آشنا بوُلمَه گَنلِیکلَرِی سَبَبلِی، دُشمَنلَرِیمِیز وَ جاهِل دُوستلَرِیمِیز مُسُلمانلَرنِینگ آرَه سِیدَه تَفَرُّقنِی یَنَدَه کوُپَیتِیرِیش اوُچُون اوُندَن بِیر اَبزار صِیفَتِیدَه اِستِعفادَه قِیلِیشیَپتِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  

لَتُنْقَضَنَّ عُرَى الإِسْلَامِ عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا،وَأَوَّلُهُنَّ نَقْضًا:الحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ:الصَّلَاةُ،[1]

اِسلام دَستَگلَرِی بِیرمَه – بِیر سِیندِیرِیلَه دِی، بُو دَستَگلَردَن بِیرِی نابوُد بوُلگَن پَیتِیدَه آدَملَر اوُنِی یَقِینِیدَگِی دَستَگگَه چَنگ سالِیشَه دِی، اوُلَرنِینگ اِینگ بِیرِینچِی بوُلِیب سِیندِیرِیلگَه نِی حُکم وَ آخِیرگِیسِی نَمازدوُر.

مُسُلمانلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَه بِیرِینچِی بوُلِیب سِیندِیرِیلگَن دَستَگ حُکم قِیلِیش یا حَسَن اِبنِ عَلِی رَضِیَ الله عَنهُ دَن کِییِین نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن خِلافَتنِی، اِسلامِی حاکِمِیَتنِی سِیندِیرِیلِیشِی بوُلَه دِی. مَنَه بُو دَستَگ سِیندِیرِیلگَندَن سُونگ، مُسُلمانلَر اوُمَّتنِی وَ جَماعَتلَرِینِی حِفظ قِیلِیش اوُچُون اوُنگَه یَقِین بوُلگَن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگَه چَنگ سالِیشدِی، اَلبَتَّه بوُ اوُزِیگَه یَرَشَه بوُلغَه نِیشلَرگَه اِیگَه اِیدِی، مَنَه بُو اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت هَم نابوُد بوُلگَن مَکانلَردَه مُسُلمانلَر ناچار حالدَه مُجاهِدلَرنِینگ شُورا مَجلِیسِیگَه چَنگ سالِیشدِی. مَنَه بُو مُسُلمانلَر اوُمَّتنِی وَ جَماعَتلَرِینِی حِفظ قِیلِیش اوُچُون چَنگ سالَه آلَه دِیگَن دَستَگلَرنِی اِینگ آخِیرگِیسِی حِسابلَه نَه دِی، بوُندَن سُونگ اِیسَه باشقَه دَستَگلَر بِیرِین – کِیتِین نابُود بوُلِیب باشلَیدِی، تائِنکِی آخِیرِیدَه نَمازنِی تَرک قِیلِیشگَه یِیتِیب کِیلِینَه دِی – بُو ظاهِردَه مُسُلمان بوُلِیشنِینگ آخِیرگِی بِیلگِیسِی سَنَلَه دِی- وَ بوُ هَم “اوُچ اَبزارنِی” حِمایَه سِی بوُلمَه گَنلِیگِی سَبَبلِی اَستَه – سِیکِین نابوُد بوُلَه دِی. مَنَه بُولَرنِی بِیزلَر آشکارَه اَندَلوُسدَه وَ عِراقدَگِی شَیطانپَرَست یَزِیدِی کوُردلَرنِینگ آرَه سِیدَه وَ اِیراننِی غَربِیدَگِی شَیطان پَرَست مَلِیک طاوُوسِی یاکِی باشقَه چَه اِصطِلاح بِیلَن اَیتگَندَه عَلِیُّ اللَّهِی لَر یاکِی اوُلَرنِی اوُزلَرِینِی تِیلِی بِیلَن اَیتگَندَه اِیسَه یارسانِیلَر وَ باشقَه مِنطَقَه لَردَه اِیسَه توُرلِی- هِیل عُنوانلَر وَ کاکائِی،اِسمائِلِیگَه اوُحشَه گَن هِیلمَه – هِیل اِسملَر مِثالِیدَه کوُرَه مِیز وَ کوُرگَنمِیز.

فَقَط مَنَه بُو اوُچتَه دَستَگنِی یوُلِی آرقَه لِی مُسُلمانلَر واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی یوُلِیگَه کوُرَه وُجُودگَه کِیلتِیرَه آلِیشَه دِی وَ گوُمراهلِیکدَن،سَرگَردانلِیکدَن نَجات تاپِیشَه دِی؛ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَنَه بوُندَی اوُمَّتنِینگ گوُمراه بوُلمَسلِیگِیگَه اَلله تَعالَی دَن زَمانَت آلگَنلَر:   سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ، فَأَعْطَانِيهَا،[2] حَه، واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِینگ یوُلِی آرقَه لِی وُجُودگَه کِیلگَن مَنَه بُو واحِد اوُمَّت، واحِد جَماعَتنِی هَم دُنیاگَه کِیلتِیرَه دِی، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَنَه بوُندَی جَماعَتگَه قوُشِیلِیشگَه اَمر قِیلَه دِیلَر:  فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ. مَنَه بوُندَی جَماعَت اَلله نِی حِمایَه سِینِی قوُلگَه کِیرِیتَه دِی،  «فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ».[3]

عُمَر اِبنِ خَطّاب رَضِیَ الله عَنهُ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمدَن رِوایَت قِیلِیشِیچَه: «عَلَيْكُمْ بِالجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الوَاحِدِ وَهُوَ مِنَ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ، مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الجَنَّةِ فَلْيَلْزَمُ الجَمَاعَةَ»،[4] جَماعَتگَه پایبَند بوُلِیشلِیک سِیزلَرگَه واجِب بوُلَه دِی، تَفَرُّقدَن وَ جوُدالِیکدَن اِیختِیاط بوُلِینگلَر، چوُنکِی شَیطان یالغِیز بِیر نَفَرگَه هَمراه بوُلَه دِی وَ اِیککِی نَفَردَن اوُزاقلَه شَه دِی، جَنَّتنِی اوُرتَه سِینِی هاحلَیدِیگَن هَر بِیر کِیشِی اَلبَتَّه جَماعَتگَه پایبَند بوُلسِین.

حَه، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَر:  “إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا یَستَبَاحُ ﺑَﯿْﻀَﺔُ اﻟْﻤُﺴْﻠِﻤِﯿﻦَ، یا سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ”،[5] اَلله تَعالَی مِینِی اوُمَّتِیم بارَه سِیدَه اوُچتَه نَرسَه نِی زَمانَتِینِی وَ وَعدَه سِینِی بِیرگَن، اوُلَردَن بِیرِی اوُمَّتِیم آچ قالمَیدِی، «لا يَجُوعُوا» اِیککِینچِیسِی اوُمَّتِیم گوُمراهلِیککَه هَمفِکر بوُلمَیدِی،  «لا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ، لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ» وَ اوُچِینچِیسِی دُشمَن اوُمَّتِیمگَه حُکمران بوُلِیب آلمَیدِی.

1،2،3چِی دَرَجَدَگِی آشکار کافِر دُشمَنلَر وَ توُرتِینچِی دَرَجَدَگِی مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه وَ اوُلَرنِینگ حَیاتِی تَشکِلاتلَرِیگَه حُکمران بوُلِیشِیگَه مانِع بوُلَه دِیگَن یَگانَه قُدرَت،فَقَط وَ فَقَط مُسُلمانلَرنِینگ حُکوُمَت قُدرَتِی، هَمدَه اوُلَرنِینگ حَربِی اِعدادِینِی مِعزانِی حِسابلَه نَه دِی.

اَگَر بُو قُدرَت ضَعِیفلَشسَه یاکِی نابوُد بوُلسَه وَ واحِد جَماعَت مَوجُود بوُلمَیدِیگَن بوُلسَه، مَیدان اَنَه بُو اَصلِی دُشمَننِی، حَتَّی جِنایَتچِی مُسُلمانلَرنِی جِنایَتکارانَه عَمَللَرِی اوُچُون آچِیلَه دِی. عَبدُالله اِبنِ مُبارَک رَحِمَهُ لله اَیتَه دِیکِی:    لَوْلاَ الْجَمَاعَةُ مَا كَانَتْ لَنَا سُبُلٌ وَكَانَ أَضْعَفُنَا نَهْبًا لأَقْوَانَا، اَگَر جَماعَت بوُلمَه گَندَه اِیدِی، بِیزلَر یوُللَرگَه اِیگَه بوُلمَه گَن بوُلَردِیک وَ ضَعِیفلَرِیمِیز کوُچلِیلَرنِی قوُلِیدَه تَلان – تَراچ بوُلِیب کِیتگَن  بوُلَردِی.

شُو سَبَبلِی هَم، بوُیُوک کِیشِیلَر مَرحَمَت قِیلِیشگَنکِی:  «كَدَرُ الجَمَاعةِ خَيْرٌ مِن صَفْو الفُرْقَةِ»،[6] جَماعَتنِینگ قارَه لِیگِی تَفَرُّقنِینگ زُلاللِیگِیدَن یَحشِیراقدوُر؛ یَعنِی حَتَّی اَگَر مَنَه بُو جَماعَت بوُلغَه نِیشلَرگَه اِیگَه بوُلسَه هَم، بَرِیبِیر تَفَرُّقدَن وَ یالغِیزلِیکدَن یَحشِیراق، یالغِیزلِیک اوُزِی بِیلَن بِیرگَه دُنیاوِی وَ اُخراوِی عَذابنِی آلِیب کِیلَه دِی.

حَه، اَگَر نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن اِسلامِی حُکُومَتنِی یوُلِیدَگِی مَنَه بُو کوُچلِی اوُمَّت وَ جَماعَت بوُلمَیدِیگَن بوُلسَه، یا حَتَّی اوُندَن کوُرَه ضَعِیفراق، بوُلغَه نِیشلَرگَه اِیگَه بوُلگَن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت هَم بوُلمَسَه یاکِی اوُ اِیککاوِیدَن هَم ضَعِیفراق بوُلگَن – اوُچِینچِی ناچارلِیکدَگِی نَرسَه – مُجاهِدلَرنِینگ شوُراوِی مَجلِیسِی اوُزِیدَگِی بوُلغَه نِیشلَر بِیلَن بِیرگَه مَوجُود بوُلمَیدِیگَن بوُلسَه، بُو پَیتدَه مُسُلمانلَر وَ دُنیا اَهلِی اوُچُون فَقَط عَذاب قالَه دِی خالاص. هَم مُسُلمانلَر اوُچُون سَرگَردانلِیک کِیلَه دِی وَ هَم دُشمَن مُسُلمانلَرنِی اوُستِیگَه حُکمران بوُلَه دِی وَ مُسُلمانلَرنِی، هَمدَه باشقَه دُنیا اَهلِینِی آچلِیک اِیگَللَیدِی.

 اوُمَّت بوُلَه دِیگَن بوُلسَه، مَنَه بُو اوُچ آفَت وَ اوُچ عَذاب یَعنِی سَرگَردانلِیک، دُشمَننِی حُکمرانلِیگِی،آچلِیک کِیلمَیدِی، اَگَر نابُود بوُلَه دِیگَن بوُلسَه، مَنَه بُو اوُچ عَذاب وُجُودگَه کِیلَه دِی، شوُنِینگدِیک بِیزلَر مُسُلمانلَر یَشَیدِیگَن دِیارلَرنِی اَکثَرِیدَه وَ دُنیانِی اَکثَر جایلَرِیدَه مَنَه بُو اوُچ آفَتنِی وَ اوُچ عَذابنِی کوُرِیب توُرِیبمِیز.

مَنَه بُو عَصرلَر آلدِین اَلله تَعالَی مُسُلمانلَرنِی اوُندَن اِیختِیاط بوُلِیشلَرِی اوُچُون آگاهلَنتِیرگَن عَذابنِی حوُددِی اوُزِیدوُر، اوُ ذات مَرحَمَت قِیلَه دِی:   «وَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ» (آل عمران/105)، اَنِیق حُجَّتلَر کِیلگَه نِیدَن کِییِین بوُلِینِیب کِیتگَن وَ بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن اِختِلاف قِیلِیب، تَلَه شِیب – تارتِیشگَن کِیمسَه لَر کَبِی بوُلمَنگِیز! اَنَه اوُندَیلَر اوُچُون اوُلوُغ عَذاب باردِیر.

(دوامی بار…….)

---

[1]– أخرجه أحمد (٢٢١٦٠) مِنْ حديثِ أبي أمامة الباهليِّ رضي الله عنه، وصحَّحه الألبانيُّ في صحيح الجامع٥٠٧٥

[2]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ (عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،رواه الترمذي

[3]– في المعجم الكبير للطبراني، ٢١٧١، ٣٤٤٠، ١٣٦٢٣، صححه الشيخ الألباني بهذا اللفظ في ظلال الجنة، ٨٠

[4]– الترمذي، ابن ماجة (2363)، أحمد

[5]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[6]– الجاحظ في البيان والتبيين، ص 142

درس هفتم مقدماتی / شناخت مختصر بدعت در منابع شرعی  

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(1-قسمت)

بسم الله و الحمدلله

إنِ الْحَمْدَ لِلَّهِ،نَحْمَدُهُ وَنَسْتَعِينُهُ وَنَسْتَغْفِرُهُ، وَنَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ شُرُورِ أَنْفُسِنَا وَمِنْ سَيِّئَاتِ أَعْمَالِنَا، مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلَا مُضِلَّ لَهُ، وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَا هَادِيَ لَهُ، وَأَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ.

• یأْ أیهَاْ الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ حَقَّ تُقَاْتِهِ وَلاَتَمُوْتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُون (آل عمران/102)
• یأْ أیهَا النَّاْسُ، اتَّقُوْاْ رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُم مِنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ وَّ خَلَقَ مِنْهَاْ زَوْجَهَاْ وَ بَثَّ مِنْهُمَاْ رِجَالاً کَثِیراً وَّ نِسَاءً وَّاتَّقُوْاْ اللهَ الَّذِی تَسَاءَلُوْنَ بِهِ وَالأرْحَاْمَ إِنّ اللهَ کَاْنَ عَلَیکُمْ رَقِیبَاً(نساء/1)
• یأْ أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ وَ قُوْلُوْاْ قَوْلاً سَدِیداً يُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمَالَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَمَن يُطِعْ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيمًا (احزاب/70)

 أما بعد: إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَ خَيْرَ الْهَدْىِ هَدْىُ مُحَمَّدٍ وَشَرَّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَكُلَّ ضَلاَلَةٍ فِي النَّارِ.

السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

درس هفتم مقدماتیمان را به شرح شرعی شناخت بدعت اختصاص می دهیم که به دلیل عدم آشنائی بسیاری از مسلمین، از طرف دشمنانمان و دوستان جاهلمان به عنوان یک ابزار برای تفرق بیشتر در میان مسلمین از آن استفاده می شود.

رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرمایند: لَتُنْقَضَنَّ عُرَى الإِسْلَامِ عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا،وَأَوَّلُهُنَّ نَقْضًا:الحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ:الصَّلَاةُ،[1]دستگیره های اسلام یک به یک شکسته می شوند،هرزمانی که دستگیره ای نابود شود مردم به آنچه نزدیک آن است چنگ می زنند، اول آنها شکستن حکم است و آخر آنها نمازاست.

اولین دستگیره ای که در میان مسلمین شکسته شد حکم کردن و حاکمیت اسلامی خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ پس از سیدنا حسن بن علی رضی الله عنهما بود. به دنبال شکسته شدن این دستگیره، مسلمین جهت حفظ امت و جماعتشان به دستگیره ی نزدیکتر یعنی حکومت بدیل اضطراری اسلامی چنگ زدند که خالی از آلودگی هم نبود، و در مکانهائی که این حکومت بدیل اضطراری اسلامی هم از بین رفت مسلمین به ناچار به مجلس شورای مجاهدین چنگ می زنند. این پائین ترین دستگیره ای است که مسلمین می توانند برای محافظت از امت و جماعتشان به آن چنگ بزنند و بعد از این، آخرین دستگیره ها یکی پس از دیگری نابود می شوند تا اینکه به ترک نماز می رسد- که آخرین دستگیره ای است که نماد ظاهری مسلمان بودن است- واین هم بدون پشتیبانی این «سه ابزار» به تدریج نابود می شود. این را ما آشکارا در اندلس و در میان کردهای شیطان پرستِ یزیدی موجود در عراق و کردهای شیطان پرست ملک طاوسی به اصطلاح علی اللهی یا داسنی یا به قول خودشان یارسانی موجود در غرب ایران و مناطق دیگر به عناوین مختلف و با اسم های مختلف مثل کاکَیی و اسماعیلی ها و امثالهم می بینیم ودیدیم.

فقط از طریق این سه دستگیره است که مسلمین می توانند امت واحد و جماعت واحدی را از طریق شورای اولی الامر به وجود بیاورند و از گمراهی و سرگردانی نجات پیدا کنند؛که رسول الله صلی الله علیه وسلم از الله تعالی ضمانت گرفته که چنین امتی گمراه نشوند: سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ، فَأَعْطَانِيهَا،[2] بله، این امت واحدی که از طریق شورای اولی الامر واحدشان به وجود آمده با اجماع واحد خود یک جماعت واحدی را هم تولید می کند که رسول الله صلی الله علیه وسلم امر می کند به پیوستن به چنین جماعتی: فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ. و چنین جماعتی است که حمایت الله را به دست می آورد «فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ».[3]

عمر بن خطاب رضی الله عنه هم از رسول الله صلی الله علیه وسلم روایت می کند:«عَلَيْكُمْ بِالجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الوَاحِدِ وَهُوَ مِنَ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ، مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الجَنَّةِ فَلْيَلْزَمُ الجَمَاعَةَ»،[4]بر شما واجب و لازم است که پایبند جماعت شوید، و برحذر باشيد از تفرق و جدائی، که شيطان به همراه يک نفر تنها است و از دو نفر دورتر است، هر کسی که خواستار وسط بهشت باشد حتماً پايبند جماعت باشد.

بله، رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: “إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا یَستَبَاحُ ﺑَﯿْﻀَﺔُ اﻟْﻤُﺴْﻠِﻤِﯿﻦَ، یا سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ”،[5]الله تعالی ضمانت و وعده ی سه چیز را در مورد امتم به من داده یکی اینکه امتم گرسنه نمی مانند، «لا يَجُوعُوا» دوم اینکه امتم بر گمراهی هم رأی نمی شوند «لا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ، لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ» و سوم اینکه دشمن بر امتم چیره نمی شود.

تنها قدرتی که مانع می شود دشمنان کافر آشکار درجه ی 1و2و3، منافقین و سکولارزده ها به عنوان دشمنان درجه 4 بر مسلمین و بر نهادهای حیاتی مسلمین تسلط پیدا نکنند، فقط و فقط قدرت حکومتی مسلمین و میزان اعداد نظامی آنهاست.

اگر این قدرت ضعیف شود یا از بین برود و جماعتی واحد وجود نداشته باشد، میدان برای اعمال تبهکارانه ی این چهار دشمن اصلی و حتی مسلمین مجرم هم باز می شود. عبدالله بن مبارك رحمه الله می گوید: لَوْلاَ الْجَمَاعَةُ مَا كَانَتْ لَنَا سُبُلٌ وَكَانَ أَضْعَفُنَا نَهْبًا لأَقْوَانَا،اگر جماعت نمی بود ما راه هايی را در پيش خود نداشتيم و ضعيفان ما در دست قوی ترها مورد تاراج قرار می گرفتند.

برای همین، بزرگان ما فرموده اند:«كَدَرُ الجَمَاعةِ خَيْرٌ مِن صَفْو الفُرْقَةِ»،[6]تيرگی جماعت بهتر از زلالی تفرق است؛ یعنی حتی اگر این جماعت دارای آلودگی هائی هم باشد باز، بهتر از تفرق و تنهائی است که عذاب دنیوی و اخروی را با خودش می آورد.

بله، اگر این امت و جماعت قوی از طریق حکومت اسلامی علی منهاج نبوة نبود، یا حتی ضعیف تر از آن توسط حکومت بدیل اضطراری اسلامی با آلودگی هائی هم وجود نداشت، یا ضعیفتر از این دو- به عنوان سومین گزینه ی ناچاری- توسط مجلس واحد شورای مجاهدین با آلودگی هائی هم وجود نداشت، آنوقت برای مسلمین و اهل دنیا تنها عذاب می ماند. هم برای مسلمین سرگردانی می آید، هم تسلط دشمنان بر مسلمین، و هم گرسنگی بر مسلمین و سایر دنیا.

امت که بود این سه آفت و سه عذاب سرگردانی، تسلط دشمنان و گرسنگی وجود ندارد، امت که از بین رفت این سه عذاب به وجود می آیند، همچنانکه در اکثر سرزمینهای مسلمان نشین و در اکثر دنیا ما این سه آفت و سه عذاب را می بینیم.

این همان عذابی است که قرنها پیش الله تعالی در موردِ پرهیزِ از گرفتار شدنِ به آن به مسلمین هشدار داده و می فرماید: «وَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ» (آل عمران/105)، و مانند کسانی نشوید که پراکنده و متفرق شدند و دچار اختلاف شدند (آن هم) بعد از آن که نشانه‌های روشن به آنان رسید، و برای اینها عذاب بزرگی وجود دارد. وَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ.

(ادامه دارد…….)

---

[1]– أخرجه أحمد (٢٢١٦٠) مِنْ حديثِ أبي أمامة الباهليِّ رضي الله عنه، وصحَّحه الألبانيُّ في صحيح الجامع٥٠٧٥

[2]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ (عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،رواه الترمذي

[3]– في المعجم الكبير للطبراني، ٢١٧١، ٣٤٤٠، ١٣٦٢٣، صححه الشيخ الألباني بهذا اللفظ في ظلال الجنة، ٨٠

[4]– الترمذي، ابن ماجة (2363)، أحمد

[5]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[6]– الجاحظ في البيان والتبيين، ص 142

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(26- қисмат)

Чиро? Чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз аллох таоло замонат гирифта астки уммат бар саргардоний ва гумрохий хамрай намешаванд. Дар ин сурат шўройи улил амр ва умматики аз ин шўро ба вужуд омада аст харгиз гумрох намешавад ва бо ижмоъи вохидиш жамоати вохидиро ташкил медихадки химоят ва пуштибонийи аллох таолоро нез ба даст оварда аст.

Пас бахона наёварид ва худитонро ба ин уммат ва жамоати вохид онки аз коноли қудрати низомийи еки аз “ се абзори” бартар ба вужуд омада муттасил кунид ва ба жойи ин хамма ошуфтагий ва саргардоний энержийи худитонро бар ниёзхойи зарурийи дунё ва қиёматитон мутамаркиз кунид.

Бародарони ва хохарони геромий: мо танхо замони метавонем бигуемки дар баробари жанги равонийи душманони ошкор ва пинхон истодаем ва таблиғоти омма фарибонайи ин мусайламайи каззобики- ба сурати рузий аъмоли жинояткоронайи онхоро дар шабакахойи мохвораий ва соири расонахойи ижтимоий ва хатто атрофи худ мебинем – наметавонад моро фариб дихадки тобеъи еки аз “ се абзори” бартар бошем.

Замоники ахбор еки аз “ се абзори” бартар ба хотири пешрафтихойи текноложикий ин андоза ба мо наздик шуда ва дар дастрасийи хамма аст дигар узри надоридки савод надошта ва соири бахонахойики мухтасси дорудастайи мунофиқин аст; ба худ биёйид ба рости вақт танг аст ва хар он имкони тарки дунё ва хузур дар боргохи аллох таоло ва хисоб ва китоб меравад. Мувозиб бошидки ба хотири саргардонийи худ ва сипордани худ ба таблиғот ва ахбори куффори секуляри жахоний ва муртаддини секуляри махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи ба зохири исломгаро ва дурий аз “ се абзори” бартар зарарманд, пушаймон ва оқибат ба шар нагардид.

Бо вужуди чанин хажми васиъ аз жанги равонийи душманон ва ахбори мутанаввиъ ва рангорангики ироя медиханд чорайи жуз дил сипордан ба еки аз “ се абзори” бартар ва ёрийи он надорем, агар хохони оромиш ва саодат дар дунё ва қиёмат хастем.

Бузургтарин абзори жанги равоний ё жанги нарм :”soft war “ ё қудрати нарм “soft power” хамин хабаргирий ва хабаррасоний аз конолхойи мухталифи расонаий мисли мохворахо ва фазойи мажозий ва шойеъот ва ғейрих аст. Шахс бо бахрагирийи аз расонахо метавонад барои таъсиргузорийи бар тарафи муқобил,ба аъмоли қудрат бипардозад. Ва медонемки мудирияти аксарияти ин расонахо ва бахусус конолхойи мохвораий хам дар дасти куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий ва баъад дар ихтиёри мунофиқин ё секулярзадахост.

Мунофиқин ё секулярзадахойики бо хабаргирий ва чирагий дар суханварий ба шевайи исломий хатто мумкин аст шахси мисли росулуллох саллаллоху алайхи васалламро дар умури марбут ба иттифоқоти руз хам дучори шак ва тардид кунанд.

Холо дар миёни ин хамма душман ва ин хамма жанги равоний ва нарм чи бояд кард? Бояд ба қонуни шариати аллох мурожаъа кард ва дили худро бо хабаргирий аз хамон жохойики аллох таоло фармуда оромиш дод ва мутмаъин кард.

Бале замоники аллох таоло мефармояд:

الَّذِینَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِکْرِ اللّهِ أَلاَ بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ‏(رعد/28)

Он касоники иймон меоваранд ва дилхойишон бо зикр ва ёди худо сукун ва оромиш пейдо мекунад. Огох бошид! Дилхо бо ёд  ва зикри худо ором мегиранд; дар ин заминайи хос хам – мисли тамоми маворид – дилхо танхо бо ёд ва зикри қонуни шариати аллох ва пейравий кардан азз он оромиш ва итминон пейдо мекунад. Ба хамин далил астки пас аз ин оя аллох таоло фовран аз амали солих сухбат ба миён меоварадки хамон табаъият аз қонуни шариатиш аст ва мефармояд:

: الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ ‏(رعد/29)

Он касоники иймон меоваранд ва корхойи шойиста мекунанд, хушо ба холи ишон, ва чи жойгохи зебойи доранд!

Ин вазиъати касони астки баъди аз иймон ба аллох амали солих мутаносиб бо дастуроти аллох таолоро анжом медиханд, аммо агар ба унвони мисол дар ин заминайи хосси хабаргирий ва хабардехий аз қонуни шариати аллох пейравий накарданд дар воқеъ аз амали солих дурий карданд ва муртакиби амали носолих шуданд. Манбаъи амали носолих хам кужост? Шайтон. Ба хамин далил аллох таоло мефармояд:

: وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً ‏(نساء/83)

Иштибох дар хабаргирий ва хабардехий ва фариби жанги равонийи душманро хурдан пас аз бахам хурдани оромиши дарун ва итминони қалбий, аввалин садамайи зохириш бар хам хурдани вахдати дастур ва вахдати фармондехийи муслимин ва ошуфтагий ва саргардоний ва ижоди тафарруқ ва чанд дастагий дар миёни муслимин астки агар ба ширки тафарруқ мунтахий бишавад бидуни шак муслиминро тобеъи барномахо ва ахдофи шайтон ва ёрониш мекунад.

Ду қонун ва барнома бештар надорем  ё моли аллох таоло астки ба оромиш ва қудрати даруний ва зохирийи муслимин хатм мешавад ва ё моли шайтон астки ба дилхира ва истерес ва ошуфтагий ва саргардоний ва тафарруқ ва дар нихоят жанги дохилий миёни муслимин ва сустий ва фашл ва аз бейн рафтани убухати муслимин ва залилийи жанохи муслимин ва қудрат бахшидан ба жанохи шайтон ва ёрониш хатм мешавад.

(идома дорад……..)