نویسنده: admin

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(106- қисм)

 “Ўжарлик” “онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдат” учун яна бир монеъликлардан ва хатарли офатлардан бири хисобланади.

  “Ўжарлик” такаббурнинг халок қилувчи касаллигидан бошланади. Инсонда учта нафс борлигини яхши биламиз, илм ахли қуръондаги оятларни хужжат келтирган холда бунга ишора қилишган: лаввамах нафси ёки маломат қилувчи,

 «وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ»

Нафс шахснинг қадр-қийматларни зиддига  қадам ташлашига рухсат бермайди. Агар инсон маломат қилувчи нафснинг маломатларини қабул қиладиган бўлса, мутъмаиннах даражасига чиқади:

«يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي»

Аммо агар қабул қилмайдиган бўлса аммарох даражасига тушиб кетади, у ёмонликлар манфий жихатларга тортиб кетади. 

وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِإِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي إِنَّرَبِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ .

Мана бу аммаротум биссуъ нафси шахс ишонадиган хақиқатларни ситамкорлик ва такаббур билан инкор қилади, бунинг мўъминларни эмас, балки  кофирларни ва мунофиқларни сифатларидан эканлиги аниқ нарса, бу аллох таоло мархамат қилган кофирларнинг сифатларидан саналади:

  وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَیْقَنَتْهَا أَنفُسُهُمْ ظُلْماً وَعُلُوّاً فَانظُرْ کَیْفَ کَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِینَ ‏(نمل/14)

Ва ўзлари аниқ билган холларида зулм ва кибр қилиб, у (мўъжизаларни) инкор этдилар. Энди (эй Мухаммад), у бузғунчи кимсаларнинг оқибати қандай бўлганини кўринг.

Мана бу холатда очиқ-ойдин кўриниб турганидек, ўзларини хақ деб билган ва дилларида ишонч ва хотиржамликка эга бўлган тарихда ўтган  фасодчи ва бузғунчи кимсаларни йўлини давом эттириш, аслида такаббур ва ўжарлик доирасига қадам қўйиш демакдир: такаббур ўзи билан бирга хеч қачон оромиш ва сулхни келтирмайди, балки у такаббурдан жудо  бўлмайдиган душманчилик жумласига киради, такаббур қанчалик кўп бўлса маваддах шунчалик камаяди ва  жанг талаб қилиш ва мусулмонларни бостириш хам кўпаяди. Бундан олдинги  душманларни шаръий даражаларга ажратиш  дарсимизда хам айтиб ўтганимиздек, аллох таоло насороларни пастроқдаги даражаларга қўйганини иллати, улардаги маваддахни борлиги ва такаббурни йўқлигидур.

  لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُواْ وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَّوَدَّةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ قَالُوَاْ إِنَّا نَصَارَى ذَلِکَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّیسِینَ وَرُهْبَاناً وَأَنَّهُمْ لاَ یَسْتَکْبِرُونَ(مائده/82)

Иймон келтирган кимсаларга энг қаттиқ адоват қилгувчи одамлар яхудийлар ва мушрик бўлган кимсалар эканини кўрасиз. Иймон келтирган зотларга энг яқин дўст бўлгувчилар эса: “биз насронийлармиз”,деган кишилар эканини кўрасиз. Бунга сабаб уларнинг орасида олимлар ва рохиблар бор эканлиги ва уларнинг кибр- хаво қилмасликларидир.

Очиқ кўриниб турганидек, маваддах такаббур ва душманчиликни  қаршисида турибди ва улар бир-бири билан қарама- қарши алоқага эга. Маваддах хар қанча кўпроқ бўлса такаббур ва душманчилик камаяди ва такаббур қанчалик кўпайса, маваддах камаяди ва душманчилик кўпаяди.  Энди мана бу маваддах ўзи нима? Умумий қирраларга эга бўлган мисол билан олдинга харакат қиламиз: аллох таоло мархамат қиладики:

وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (روم/21)

Унинг оятларидан (яна бири) – у зот сизлар хамдам бўлишларингиз учун ўзларингиздан жуфтлар яратиши ва ўрталарингиздан ошнолик ва мехр- мухаббат пайдо қилишидир. Албатта бунда тафаккур қиладиган қавм учун оят- ибратлар бордир.

Демак оромиш,сулх ва осойиш, хамда тартибсизликдан,тарқоқликдан,рухий ва хиссий низолардан халос бўлиш никохнинг асосий мақсадларидан хисобланади. Мехр ва мухаббат ва яхши кўришлик ёки ўша аввалги  мехр,боғланиш биринчи навбатда хар бир эр-хотиннинг қалбида вужудга келади ва шаклланади, энди мана буларни маваддах ва рахм-шавқат  билан эхтиёт қилиниши ва  сақланиши керак. Маваддах орқали уларни дилларида ўрнашиб юксалади ва зарурат,мушкилот ва қийинчиликларда рахм-шавқат  билан намоён бўлади.

Мехр ва мухаббат бошланғич нуқта ва керакли шарт саналади,аммо уни ёлғиз ўзи кифоя қилмайди. Мана бу мехр бир томонлама бўлиши мумкин ё хатто ёлғон ва хўжакўрсинга бўлиши ё ўткинчи бўлиши мумкин ёки бўлмасам фақат оғиздаги нарса бўлиши хам  мумкин. Аммо маваддах, мухаббат ва яхши кўришни бир тури бўлиб, у хар икки томонни зохирида,амалида ўзини кўрсатади, у хар икки томонда бўлади ва хар икки томон амалда ўзларини яхши кўриши ва мухаббати билан уни  бир-бирларига кўрсатишади.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(106- قیسم)

“اوُجَرلِیک” “آنگلِی،مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت” اوُچُون یَنَه بِیر مانِعلِیکلَردَن وَ خَطَرلِی آفَتلَردَن بِیرِی حِسابلَه نَه دِی

“اوُجَرلِیک” تَکَبُّرنِینگ هَلاک قِیلوُچِی کَسَللِیگِیدَن باشلَه نَه دِی. اِنساندَه اوُچتَه نَفس بارلِیگِینِی یَحشِی بِیلَه مِیز،عِلم اَهلِی قُرآندَگِی آیَتلَرنِی حُجَّت کِیلتِیرگن حالدَه بوُنگه اِیشارَه قِیلِیشگن: لَوَّمَه نَفسِی یاکِی مَلامَت قِیلوُچِی، «وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ» نَفس شَخصنِینگ قَدر- قِیمَتلَرنِی زِدِّیگه قَدَم تَشلَه شِیگه رُحصَت بِیرمَیدِی. اَگر اِنسان مَلامَت قِیلوُچِی نَفسنِینگ مَلامَتلَرِینِی قَبوُل قِیلَه دِیگن بوُلسَه، مُطمَئِنَّه دَرَجَه سِیگه چِیقَه دِی:  «يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي» اَمّا اَگر قَبُول قِیلمَیدِیگن بوُلسَه اَمّارَه دَرَجَه سِیگه توُشِیب کِیتَه دِی، اوُ یامانلِیکلَر مَنفِی جِهَتلَرگه تارتِیب کِیتَه دِی.  وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَلَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِإِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي إِنَّرَبِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ .

مَنَه بُو َأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ نَفسِی شَخص اِیشانَه دِیگن حَقِیقَتلَرنِی سِتَمکارلِیک وَ تَکَبُّر بِیلَن اِنکار قِیلَه دِی، بوُنِینگ مُؤمِنلَرنِی اِیمَس، بَلکِی کافِرلَرنِی وَ مُنافِقلَرنِی صِیفَتلَرِیدَن اِیکَنلِیگِی اَنِیق نَرسَه، بُو اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلگن کافِرلَرنِینگ صِیفَتلَرِیدَن سَنَلَه دِی:  وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَیْقَنَتْهَا أَنفُسُهُمْ ظُلْماً وَعُلُوّاً فَانظُرْ کَیْفَ کَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِینَ ‏(نمل/14) وَ اوُزلَرِینِی اَنِیق بِیلگن حاللَرِیدَه ظُلم وَ کِبر قِیلِیب، اوُ (مُؤجِیزَه لَرنِی) اِنکار اِیتدِیلَر. اِیندِی (اِی مُحَمَّد)، اوُ بوُزغوُنچِی کِیمسَه لَرنِینگ عاقِبَتِی قَندَی بوُلگه نِینِی کوُرِینگ.

مَنَه بُو حالَتدَه آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، اوُزلَرِینِی حَق دِیب بِیلگن وَ دِیللَرِیدَه اِیشانچ وَ خاطِرجَملِیککَه اِیگه بُولگن تَرِیخدَه اوُتگن فَسادچِی وَ بوُزغوُنچِی کِیمسَه لَرنِی یوُلِینِی دَوام اِیتتِیرِیش، اَصلِیدَه تَکَبُّر وَ اوُجَرلِیک دائِرَه سِیگه قَدَم قوُیِیش دِیمَکدِیر: تَکَبُّر اوُزِی بِیلَن بِیرگه هِیچ قَچان آرامِیش وَ صُلحنِی کِیلتِیرمَیدِی، بَلکِی اوُ تَکَبُّردَن جوُدا بوُلمَیدِیگن دُشمَنچِیلِیک جُملَه سِیگه کِیرَه دِی، تَکَبُّر قَنچَه لِیک کوُپ بوُلسَه مَوَدَّه شوُنچَه لِیک کَمَیَه دِی وَ جَنگ طَلَب قِیلِیش وَ مُسُلمانلَرنِی باستِیرِیش هَم کوُپَیَه دِی. بوُندَن آلدِینگِی دُشمَنلَرنِی شَرعِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیش دَرسِیمِیزدَه هَم اَیتِیب اوُتگه نِیمِیزدِیک، اَلله تَعالَی نَصارالَرنِی پَستراق دَگِی دَرَجَه لَرگه قوُیگه نِینِی عِللَتِی، اوُلَردَگِی مَوَدَّه نِی بارلِیگِی وَ تَکَبُّرنِی یوُقلِیگِیدوُر.  

 لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُواْ وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَّوَدَّةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ قَالُوَاْ إِنَّا نَصَارَى ذَلِکَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّیسِینَ وَرُهْبَاناً وَأَنَّهُمْ لاَ یَسْتَکْبِرُونَ(مائده/82) اِیمان کِیلتِیرگن کِیمسَه لَرگه اِینگ قَتتِیق عَداوَت قِیلگوُچِی آدَملَر یَهُودِیلَر وَ مُشرِک بوُلگن کِیمسَه لَر اِیکَه نِینِی کوُرَه سِیز. اِیمان کِیلتِیرگن ذاتلَرگه اِینگ یَقِین دوُست بوُلگوُچِیلَر اِیسَه: “بِیز نَصرانِیلَرمِیز”،دِیگن کِیشِیلَر اِیکَه نِینِی کوُرَه سِیز. بُونگه سَبَب اوُلَرنِینگ آرَه سِیدَه عالِملَر وَ راهِبلَر بار اِیکَنلِیگِی وَ اوُلَرنِینگ کِبر- هَوا قِیلمَسلِیکلَرِیدوُر.

آچِیق کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، مَوَدَّه تَکَبُّر وَ دُشمَنچِیلِیکنِی قَرشِیسِیدَه تُورِیبدِی وَ اوُلَر بِیر- بِیرِی بِیلَن قَرَمَه – قَرشِی عَلاقَه گه اِیگه. مَوَدَّه هَر قَنچَه کوُپراق بوُلسَه تَکَبُّر وَ دُشمَنچِیلِیک کَمَه یَه دِی وَ تَکَبُّر قَنچَه لِیک کوُپَیسَه، مَوَدَّه کَمَه یَه دِی وَ دُشمَنچِیلِیک کوُپَه یَه دِی. اِیندِی مَنَه بُو مَوَدَّه اوُزِی نِیمَه؟ عُمُومِی قِیررَه لَرگه اِیگه بوُلگن مِثال بِیلَن آلدِینگه حَرَکَت قِیلَه مِیز: اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:   وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (روم/21) اوُنِینگ آیَتلَرِیدَن ( یَنَه بِیرِی) – اوُ ذات سِیزلَر هَمدَم بوُلِیشلَرِینگِیز اوُچُون اوُزلَرِینگِیزدَن جُفتلَر یَرَه تِیشِی وَ اوُرتَه لَرِینگِیزدَن آشنالِیک وَ مِهر- مُحَبَّت پَیدا قِیلِیشِیدِیر. اَلبَتَّه بوُندَه تَفَکُّر قِیلَه دِیگن قَوم اوُچُون آیَت- عِبرَت باردِیر.

دِیمَک آرامِیش، صُلح وَ آسایِیش، هَمدَه تَرتِیبسِیزلِیکدَن، تَرقاقلِیکدَن، رُوحِی وَ حِسِّی نِزالَردَن خَلاص بوُلِیش نِکاهنِینگ اَساسِی مَقصَدلَرِیدَن حِسابلَه نَه دِی. مِهر،باغلَه نِیش بِیرِینچِی نَوبَتدَه هَر بِیر اِیر- حاطِیننِینگ قَلبِیدَه وُجُودگه کِیلَه دِی وَ شَکللَه نَه دِی، اِیندِی مَنَه بوُلَرنِی مَوَدَّه وَ رَحم – شَوقَت بِیلَن اِیختِیاط قِیلِینِیشِی وَ سَقلَه نِیشِی کِیرَک. مَوَدَّه آرقَه لِی اوُلَرنِی دِیللَرِیدَه اوُرنَه شِیب یوُکسَه لَه دِی وَ ضَرُورَت،مُشکِلات وَ قِییِینچِیلِیکلَردَه رَحم – شَوقَت بِیلَن نَمایان بوُلَه دِی.

مِهر وَ مُحَبَّت باشلَنغِیچ نوُقطَه وَ کِیرَکلِی شَرط سَنَلَه دِی، اَمّا اوُلَرنِی یالغِیز اوُزِی کِفایَه قِیلمَیدِی. مَنَه بُو مِهر بِیر تامانلَمَه بوُلِیشِی موُمکِین یا حَتَّی یالغان وَ حُوجَه کوُرسِینگه بوُلِیشِی یا اوُتکِینچِی بوُلِیشِی موُمکِین یاکِی بوُلمَسَم فَقَط آغِیزدَگِی نَرسَه بوُلِیشِی هَم موُمکِین. اَمّا مَوَدَّه،مُحَبَّت وَ یَحشِی کوُرِیشنِی بِیر طوُرِی بوُلِیب، اوُ هَر اِیککِی تاماننِی ظاهِرِیدَه،عَمَلِیدَه اوُزِینِی کوُرسَه تَه دِی، اوُ هَر اِیککِی تاماندَه بوُلَه دِی وَ هَر اِیککِی تامان عَمَلدَه اوُزلَرِینِی یَحشِی کوُرِیشِی وَ مُحَبَّتِی بِیلَن اوُنِی بِیر- بِیرلَرِیگه کوُرسَه تِیشَه دِی. 

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(106- قسمت)

«لجبازی» یکی دیگر از موانع و آفتهای خطرناک «وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی»

«لجبازی» از بیماری مهلک تکبر سرچشمه می گیرد . می دانیم که سه نفس در انسان وجود دارد و اهل فقه با استناد به آیات قرآن به 3 نفس اشاره کرده اند: نفس لوامه يا سرزنش گر «وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ» که اجازه نمي دهد شخص به سمت ضد ارزش ها برود. در صورتي كه نفس انسان سرزنش هاي نفس لوامه را قبول كند به درجه ی مطمئنه مي رسد: «يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي» اما اگر قبول نكند نفس به درجه ی اماره سقوط مي كند و همواره به بدي ها و جهات منفي گرايش دارد. وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِإِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي إِنَّرَبِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ .

این نفس اماره بالسوء حقایقی را که شخص به آن یقین دارد را ستمگرانه و متکبرانه انکار می کند، مشخص است این از صفات کفار و منافقین است نه مومنین، این از صفات کفاری است که الله تعالی در موردشان می فرماید: وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَیْقَنَتْهَا أَنفُسُهُمْ ظُلْماً وَعُلُوّاً فَانظُرْ کَیْفَ کَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِینَ ‏(نمل/14) ستمگرانه و مستكبرانه معجزات را انكار كردند، هر چند كه در دل بدانها يقين و اطمينان داشتند. الله تعالی چنین اشخاصی را که یقین دارند حق چیست اما انکارش می کنند و با آن مخالفت و دشمنی می کنند را تبهکار و مفسد و ادامه دهنده ی مفسدین و تبهکاران قبلی در تاریخ معرفی می کند و در ادامه ی همین آیه می فرماید: فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ. نگاه کن سرانجام و سرنوشت تباهكاران چگونه شد؟»

در این صورت واضح و روشن است که ادامه دادن مسیر مفسدین و تبهکاران تاریخ که حق را می دانستند و در دلشان به آن یقین و اطمینان دارند، در واقع قدم گذاشتن در دایره ی تکبر و لجبازی است که : تکبر هم هیچ وقت با خودش آرامش و صلح نمی آورد، بلکه دشمنی جزء جدائی ناپذیر تکبر است، هر چه تکبر بیشتر باشد مَّوَدَّة کمتر است، و جنگ طلبی و سرکوب مسلمین هم بیشتر می شود. در درس قبلیمان در درجه بندی شرعی دشمنان عرض کردیم علتی که الله تعالی نصارا را در درجه ی پائینتری قرار می دهد وجود مَّوَدَّة و نبود تکبر است . لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُواْ وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَّوَدَّةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ قَالُوَاْ إِنَّا نَصَارَى ذَلِکَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّیسِینَ وَرُهْبَاناً وَأَنَّهُمْ لاَ یَسْتَکْبِرُونَ(مائده/82) ) ای پیغمبر ! ) خواهی دید که دشمن‌ترین مردم برای مؤمنان، یهودیان و مشرکانند، و خواهی دید که مهربان‌ترین مردم برای مؤمنان، کسانیند که خود را نصرانی می‌نامند، این بدان خاطر است که در میان نصرانی ها، کشیشان و راهبانی هستند که تکبّر نمی‌ورزند .‏

واضح است که  مَّوَدَّة در برابر تکبر و دشمنی قرار گرفته و رابطه ی معکوسی با هم دارند . هر چه مَّوَدَّة بیشتر باشد تکبر و دشمنی کمتراست و هر چه تکبر بیشتر باشد مَّوَدَّة کمتراست و دشمنی بیشتر می شود. حالا این مَّوَدَّة چیست؟ با مثالی که جنبه ی عمومیت داشته باشد می رویم جلو: الله تعالی می فرماید: وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (روم/21) و یکی از نشانه‌های خدا این است که از جنس خودتان همسرانی را برای شما آفرید تا در کنار آنان آرامش پیدا کنید سکونت پیدا کنید (از اون حالت عشایری که داشتید خلاص شوید و برای  حفظ این سکونت و آرامش)، و در میان شما و ایشان  مَّوَدَّة  و  و رحمت انداخت. مسلّماً در این (امور) نشانه‌ها و دلائلی (بر عظمت و قدرت خدا) است برای افرادی که می‌اندیشند .‏

پس آرامش و صلح و سکون و نجات از آشفتگی و پراکندگی و درگیریهای روحی و روانی از اهداف اولیه ی ازدواج است. مهر و محبت و دوست داشتن یا همان حب و علاقه ی اولیه که ابتدا در دل هر یک از زوجین به وجود می آید و شکل می گیرد باید با موده و رحمه از آن مراقبت و نگهداری بشود. با مَّوَدَّة دردلهایشان تثبیت می شود و ارتقاء پیدا می کند، و در ضرورت ها و مشکلات و سختی ها با رحمت تجلی  پیدا می کند .

 محبت و حب نقطه ی شروع و شرط لازم است، اما به تنهائی کافی نیست. این حب ممکن است یکطرفه باشد، یا حتی ممکن است دروغین و ریایی باشد، یا زود گذر باشد، و ممکن است تنها لفظی باشد. اما مَّوَدَّة نوعی از محبت و دوست داشتن است که درظاهر و عملِ طرفین خودش را نشان می دهد، و دو طرفه ست، و طرفین با عمل، دوست داشتن و محبت خودشان را به هم نشان می دهند.

(ادامه دارد……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(59- қисмат)

Аввалин самарайики баъди аз пейдоиши ин беморихойи қалбий,ва баъди аз бархам задани ин даража бандийи шаръий душманон ва қарор додани муслимин дар жойгохи мужримин ва гирифтани ахбор аз фосиқин ба даст меояд пейдоиши ширки тафарруқ аст. Ибтидо дилхо аз хам фосила мегиранд, ва баъад, жисмхо хам аз хам дур ва хатто безор мешаванд.

То ба хол дар мовриди жараёноти марбут ба даъват ва жиход намунахойи зиёдийро дар ин замина зикр кардаем ижоза бидихид ек намунайи марбут ба аввалин мужтамаъро хидматитон арз кунамки нишон медихад чижури ин фароянд ва пружа метавон дар хонуводахо хам шикл бигирад ва чижури зану шўхар ва фарзандон метавонанд шодийсуз бишаванд:

Аллох таоло мефармояд:

وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (روم/21)‏

Ва еки аз нишонахойи худо ин астки аз жинси худитон хамсарониро барои шумо офарид то дар кинори онон сокин ва ором бишавид ( яъни қаблан мисли ашоир будид холо екжо нишин шудид), ва дар миёни шумо ва ишон маваддах ва рохмах қарор дод мусалламан дар нишонахо ва далоили аст баро афродики меандишанд.

Хуб, холо замоники аллох таоло қалби мардро бо ин зан аз ашоир будан ва хар лахза екжо будан нажот дода аст, ва қалби мардро дар ин зан сокин ва екжо нишин карда аст, ва барои инки ин қалби мардики дар ин зан сукунат карда аст дубора овора ва ашоирий нашавад дуто абзор тахти унвони маваддах ва рохмах қарор дода,ва ба унвони мисол дар инжо зан мисли хона аст ва мард мехмони ин хонайи зан дар дунё ва хатто барои баъзихо дар қиёмат хам хаст, зан бояд дар дунё имконоти лозимро барои сукунати ин мард тибқи қонуни шариати аллох фарохам кунад ва интури “ ба сахми худиш” хубро ба маваддах ва рохмах такомул бибахшадки самараш мешавад эътойи шодий ба худиш ва шўхариш ва фарзандониш ва соири аъзойи хонуводайи тарафайн; аммо замоники зан қонуни шариати аллохро дар ин маворид риоят намекунад, ва бо аъмоли ғейри исломияш асбоби оворагий қалби шўхаришро фарохам мекунад, дар воқеъ мисли ек сохибхонайи беназокат ва бетарбият боиси ранжиш ва фарорий шудани мехмониш мешавад, ва замоники ин иттифоқ афтод шодий хам камранг ва хатто гум мешавад, ва асароти набуди ин шодий ба фарзандон ва хонуводайи тарафайн хам сароят мекунад. Инжостки зан бо аъмоли ғейри шаръияш худишро табдил мекунад ба омили мухарриби шодий дар зиндагиш.

Ек намунаро хидматитон арз кунамки алъон аз тарафи хонумхо бисёр нодида гирифта мешавад. Зан замоники хомила мешавад вазифайи аслий ва увлавияти аслий хифзи он баччаики дар шикамиш аст, баъди аз таваллуди ин бачча мо дар шариати аллох аз шир додан то соири маворид намебинемки “ вазифа ва таклиф” моддий дар  мовриди бачча бар ухдайи модар гузошта шуда бошад ва тамоман бар ухдайи падар аст. Ингор вазифайи аслий модар дар ин умур ба дўврони хомилагий махдуд мешавад, ва ба махзи ба дунё омадани бачча вазифа куллан аз душиш бардошта шуда ва бар души падар гузошта мешавад, хар чанд дар дўврони хомилагий хам падар вазоифиро дошта аст.

 Дар ин сурат зан лозим аст ва бояд хам чигунагий муроқибат аз он инсоники дар шикамиш астро балад бошад ва хам агар балад аст бояд пойбанд бошад ба он чизхойики балад аст, чун жони ек инсони дар ихтиёриш астки бар фитрати ислом аст ва арзиши хуниш аз каъба хам болотар аст ва агар зани дар ин рох фовт кунад хукми новъи шахид хам дорад, холо зан бояд аз чанин неъмати нигахдорий кунадки болотар он барои шод кардани шўхариш вужуд надорад, аммо ин зани хейра сар меояд ва гуш намедихад ва амдан ва ба мейли худиш ва огохона аъмолиро анжом медихадки эхтимоли сиқт ва куштани он бачча хаст, ва инжури руйи жони баччаш риск мекунад, ва баччаро мекушад, ва шодийро аз худиш, шўхариш ва атрофиёниш мегирад. Мисли касики огохона ва амдан бар халофи қавонини рохнамоий ва ронандагий ронандаги мекунад ва муртакиби қатли ғейри амд мешавад. Холо ин зан ек мужрим аст аммо танбехи у дар он хадди нестки коко Абдуллох мегуфт,яъни талоқ.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(58- қисмат)

Ин даста аз ашхос худишонро хуб намешносанд ва аксаран дар масири расидани ба шинохти аллох хам дучори иштибох мешаванд, холо еки камтар ва еки бештар, барои хамин астки мебинем ин ашхос бозичайи дасти мухит ва атрофиён мешаванд, ва нийрухойи беруний ва мухит хастандки шахсияти онхоро шикл медиханд ва қолиб ва сохтори онхоро таъйин мекунанд на даруни шахсийки бо арзишхо ва ахдофи шаръий махор ва мудирият ва хидоят шуда бошад.

Ба хамрох ва дар кинори ин муслимин номутаодил ва номезон дастайи дигар аз шодийсузони тарсовари вужуд дорандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам баъди аз дажжол бештар аз хамма аз инхо тарс ва вохима дошта аст:

لَغَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَى أُمَّتِي….أَئِمَّةً مُضِلِّينَ[1]. 

Тарси мухолиф амният ва шодий аст. Тарс аз ин ашхоси омили аслий шодийсузон астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар жохойи дигари аз ин аимматул музиллин тахти унвони :

: دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ 

 (Даъватгарон ба дархойи жаханнам) ва уламойи суъ вар рувайбиза ( инсонхойи паст ва хақирийки дарборайи умури оммайи мардум сухан мегуянд.) ёд карда аст.

-еки дигар аз мухаррибини шодий ва аз авомили шодийсузий дар миёни муслимин гирифтани ахбор аз фосиқин ва ғейри муслимин аст.

Масалан аллох таоло мефармояд агар мусалмони фосиқи хабариро бароитон овард аз сихати хабар мутмаъин бишавид ва хамин тури қабулиш накунид:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن جَاءکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَیَّنُوا أَن تُصِیبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِینَ ‏(حجرات/6)

Эй касоники иймон овардаид! Агар шахси фосиқий хабариро ба шумо расонид дарбора он тахқиқ кунид, мабодо ба гурухи – бидуни огохий осиб бирасонид, ва аз карда худ пушаймон шавид.

Ин дастури сарихи аллох аст, онхам дар мовриди ек хабарики аз тарафи ек шахси мусалмони фосиқи ба мо расида, хуб, холо агар ин хабарро куффори аслий ва муртаддини махаллий ва аимматул музиллин ва дуотун ала абваби жаханнам бароимон оварданд бояд чикор кунем? Агар қудрати табйин ва ровшан намудани хабарро надори набояд хабарро қабул куни ва бояд нисбат ба муслимин хусни зон дошта боши. Аммо шахс бидуни дар назар гирифтани дастуроти сарихи аллох хаминтури килуйи ахбори куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи атрофи худишро қабул мекунад ва бо хамин ахбори дуруғин дар баробари мо ва соири мужохидин чашм қирмиз карда ва рагигардан кулуфти мекунад ва ба хамин содагий қалби худишро мариз ва олуда мекунад ва ба хамин содагий оромиш ва шодий худиш ва дигаронро хадаф қарор медихад.

-мовриди дигарики метавонад дар миёни муслимин омили шодийсузий ва мухарриби шодий махсуб бишавад зон ва гумони нобажост.

Замоники шахс тамоми ин журмхойики зикр кардемро муртакиб мешавад аввалин чизики қалбишро мовриди хужум ва фосид шудан қарор медихад пейдоиши шакку гумон ва беморихойи қалбийи дигари астки ба дунболи ин беморий ба вужуд меоянд. Аллох таоло мефармояд:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا کَثِیراً مِّنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ

Эй касоники иймон овардаид! Аз бисёри аз гумонхо бипархезидки , бархи аз гумонхо гунох аст,

وَلَا تَجَسَّسُوا

Ва жосусий ва пардадари накунид,

وَلَا یَغْتَب بَّعْضُکُم بَعْضاً

Ва еки аз дигари ғийбат нанамояд;

؛  أَیُحِبُّ أَحَدُکُمْ أَن یَأْکُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتاً فَکَرِهْتُمُوهُ

Оё хеч ек аз шумо дуст дорадки гушти бародари мурда худро бихурад? Ба яқин хамма шумо аз мурдахўри бадитон меояд,

وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِیمٌ ‏(حجرات/12)

Аз худо парво кунид, бегумон худованд бас тўвбапазир ва мехрабон аст.

Холо ин дастури содайи дигари аст барои саломатийи қалб ва мухофизат аз шодийи мўъминин, аммо шахс ин дастури сарихро нодида мегирад ва худишро дучори анвоъи беморихо ва бахусус авоқиби суъзон ва бадгумони мекунадки дар майдонхойи даъват ва жиход ва дар миёни хонуводахо ва дустон ва хамсоя ва мухити кор ва соири арсахойи зиндагийи ижтимоий инсонхо омили барои дилсардий, афсурдагий , касолат ва ғам ва ғусса дар шахс мешавад, ва хар чизи таваххумий ва ё хар амали жузъий номуносибики аз тарафи муқобил мебинид ва мумкин аст даххо узр барои ин амал мисли фаромуший ва хато ва жахл ва ғейрих вужуд дошта бошадро бисёр бузург мекунад ва сенориохо ва достонхо барояш тасаввур мекунадки хеч рабти ба амали ин банда худо надорад. Ин шахс интури ва ба хамин содагий оромиш ва шодийи худишро хадаф қарор медихад ва ба жойиш дилхира ва изтироб ва афсурдагий ва соири беморихойи ноши аз суъзонро  мехарад. Воқеан муомалайи саросари зарармандиро анжом медихад.

(идома дорад………)

---

[1]رواه الإمام أحمد (21296)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

  (105- қисм)

Умуман айтганда аблах ва жохил инсонлардан ташқари хеч ким бу хатоларни қилмайди, яъни бошқа диёрларда ўтказилган тажрибаларни кўр- кўрона ўзларининг диёрида ишлатмайди. Харакатлар аслида “ички” қилинган  ишларнинг натижаси бўлиб, оз ё кўп миқдорда муносиб ё номуносиб холда ташқи омилларни таъсирига хам тушади, аммо асосан уни тақдирини  ўша миллат таъйин қилади ва шакллантиради.

Бутун жахон секуляр кофирлари ва махаллий муртадларга қарши жангни олдинги сафида жойлашган мустазъафин одамлар махсусан мусулмонлар нима хохлашаётганини яхши билишади, шунинг учун хам рахбарлар “одамларнинг тил шевасини” ўрганиш, хамда одамларни ўзидан таълим олиш учун уларни олдига боришлари ва улар билан қандай усулда сухбатлашишни  ўрганишлари керак, шу билан бирга қандай қилиб уларга аллохни шариатидаги қонунларни ўргатишни хам билишлари лозим.

Носоғлом ва нуқсонли таълим-тарбия мухитида ва маданий хатто одамлардан ташқаридаги  ижтимоъий мухитда униб-ўсган бизларнинг тахсил кўрган биродарларимизни кўпчилиги, аксаран ўзларини жамиятлари борасида жуда кўп бақир- чақирлар қилишади, ўша махални кўчаларини бир четида майда-чуйда нарсалар билан савдо қилиб юрган содда  сотувчи, ўзининг жамияти борасида қўлида дипломи бор, аммо одамлардан жудо холдаги  тахсил олганлардан кўра билими кўпроқ  бўлиши ва жамиятини янада аниқроқ, хақиқийроқ таниши мумкин.

Озодликни расмини ва йўлини, нубувват манхажига асосланган исломий хукумат  ва вохид уммат ва вохид жамоат сари харакатни одамларга ўргатишимиз учун худди шу одамларни ва жамиятни яхши таниб олишимиз керак бўлади. Имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллохга ўхшаган изтирорий холатларда қандай қилиб  исломий бадал хукуматни янада юқоридаги даражага кўтаришни  ва уни сақлаб туришни ўргатишимиз учун хам уларни яхшилаб таниб олишимиз лозим. Ундан хам баттарроқ бўлган изтирорий  холатларда қандай қилиб  мужохидларнинг шўровий мажлисини ундан юқорироққа кўтариш ва  уни мухофизат қилиб сақлаб туришни ўргатиш  учун хам, уларни яхшилаб таниб олишимиз керак. Вахдат ва қудрат учун ва фақирликдан,нотинчликлардан қутулиш учун ва босқинчи кофирларни,махаллий муртадларни бир четга улоқтириб ташлаш, хамда хукумат қудратини, иззатни  касб қилиш учун “уч абзордан” бошқа хеч қандай йўл йўқлигини ўргатишимиз учун хам уларни яхшилаб танишга эхтиёжимиз бор.

Бизларнинг шўройимиз хар қандай сатхда вужудга келтирган мана бу вахдатни сақлаб туриш йўлида, одамларни орасида роиж бўлган тор назарли мулохазалардан ва баъзи дўстларимизнинг хаёлпарастона хозирги мавжуд вазиятга, хамда аллохни шариатидаги қонунларни асосига  бутунлай алоқаси бўлмаган  фикрларидан узоқлашишимиз керак.

 Агар ўзимизни шаръий илмлар ва шаръий душманшуносий, хамда шаръий “уч абзорни” канали орқали  онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат билан қуроллантирган бўлсак, бизларни хаммамизни ўзини атрофига жамлайдиган муштарак мақсадни қўлга киритиш учун огох холда кенг-қамровли вахдат ва вохид мақсадимиз сари қилинаётган харакат учун хеч қандай фурсатни қўлдан бой бермаслигимиз лозим. Бу ана ўша мақсадли,онгли вахдат бўлиб, у хар қандай қавмни ва жамиятни сабиқунал аввалунларини ўзига хамрох қилиб олади, сабиқунал аввалун бўлган кишилар бир-бирлари билан бирлашгач, ўша минтақалардаги барча мусулмонларнинг онгли,мақсадли вахдати ва шўрони нуфузи остидаги минтақаларнинг охирги сафарбарлиги хар қандай сатхда бўлишидан қатъий назар амалга  ошади. Хар қандай холатда сабиқунал аввалун бўлган кишиларнинг онгли,мақсадли вахдати умум мусулмонларнинг вахдатига  ва уларнинг охирги сафарбаралигига тўғридан- тўғри таъсир қилади.

  Энди мусулмонлар яшайдиган бошқа диёрлар борасида шуни айтса бўладики, бу одамлар анча йиллардан буён ўзларининг хақиқий озодликларини,иззатни қўлга киритиш ва исломий жамиятни қўлга киритиш учун харакат қилиб келишяпти, улар кимлар ва улар қандай ақидаларга эга? Хозирги вазиятда уларнинг муборазасини идора қилишни қасд қилган ташкилотлар кимлар? Ва улар қаердан сув ичишади ва қаерга боғланишади? Мана бу бошқа минтақалардаги бошқа  жамоатлар билан бирга алоқаларимизни тартибга солиш учун ўрганишимиз ва бошқаларга ўргатишимиз лозим бўлган билимларни аввали хисобланади.

Олдинги худудларда кофирларни жамияти ва мусулмонларни жамияти ва ўзларининг жамиятлари борасида илмга,тушунчага эга бўлмаган ва даъват,жиход майдонига тушган  биродарларимиз ва опа-сингилларимизнинг, мана бу жохилликлари онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг қаршисида ушлаб қолувчи омил сифатида амал қилади ва уларнинг ўзлари учун ва бошқа мусулмонлар учун мушкилотларни вужудга келтиради,улар хар қандай харакатлардан олдин ўзларини хисоб-китоб қилган холда ва аслий “уч абзордан” бирига қайтиб ўзларини дармон қилишга машғул бўлишлари керак.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (105- قیسم)

بُو یَعنِی هَر بِیر شوُرا اوُزِینِینگ یوُلداشلَرِیگه “اوُزلَرِینِینگ اِمکانِیَتلَرِینِی یَحشِیلَب اوُرگه نِیشلَرِینِی وَ اوُزلَرِینِینگ اِیلدِیزلَرِیگه اَساسلَه نِیب اوُسِیشلَرِی وَ اوُزلَرِیدَگِی حَقِیقَتگه سوُیَه نِیشلَرِینِی” اوُرگه نِیشِی کِیرَک، دِیگه نِیدُور. مَنَه بوُندَی پایدِیوارنِی تَیّارلَش آرقَه لِی اوُزلَرِینِی جَمِیعیَتلَرِیدَگِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی بِناسِینِی قوُرِیش بوُیِیچَه بوُتوُن جَهاندَگِی باشقَه مُسُلمانلَرنِینگ کوُچلَرِیگه هَم سُویَه نَه آلِیشَه دِی.

عُمُوماً اَیتگندَه اَبلَه وَ جاهِل اِنسانلَردَن تَشقَه رِی هِیچ کِیم بُو خَطالَرنِی قِیلمَیدِی، یَعنِی باشقَه دِیارلَردَه اوُتکَه زِیلگن تَجرِیبَه لَرنِی کوُر- کوُرانَه اوُزلَرِینِینگ دِیارلَرِیدَه اِیشلَتمَیدِی. حَرَکَتلَر اَصلِیدَه “اِیچکِی” قِیلِینگن اِیشلَرنِی نَتِیجَه سِی بوُلِیب، آز یا کوُپ مِقداردَه مُناسِب یا نامُناسِب حالدَه تَشقِی عامِللَرنِی تَأثِیرِیگه هَم توُشَه دِی، اَمّا اَساساً تَقدِیرِینِی اوُشَه مِللَت تَعیِین قِیلَه دِی وَ شَکللَنتِیرَه دِی.

بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرگه قَرشِی جَنگنِی آلدِینگِی صَفِیدَه جایلَشگن مُستَضعَفِین آدَملَر مَخصُوصاً مُسُلمانلَر نِیمَه هاحلَه شَه یاتگه نِینِی یَحشِی بِیلِیشَه دِی، شوُنِینگ اوُچُون هَم رَهبَرلَر “آدَملَرنِینگ تِیل شِیوَه سِینِی” اوُرگه نِیش، هَمدَه آدَملَرنِی اوُزِیدَن تَعلِیم آلِیش اوُچُون اوُلَرنِی آلدِیگه بارِیشلَرِی وَ اوُلَر بِیلَن قَندَی اوُصُولدَه صُحبَتلَه شِیشنِی اوُرگه نِیشلَرِی کِیرَک، شُو بِیلَن بِیرگه قَندَی قِیلِیب اوُلَرگه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اوُرگه تِیشنِی هَم بِیلِیشلَرِی لازِم.

ناساغلام وَ نوُقصانلِی تَعلِیم- تَربِیَه مُهِیطِیدَه وَ مَدَنِی حَتَّی آدَملَردَن تَشقَه رِیدَگِی اِجتِمائِی مُهِیطدَه اوُنِیب – اوُسگن بِیزلَرنِینگ تَحصِیل کوُرگن بِرادَرلَرِیمِیزنِی کوُپچِیلِیگِی، اَکثَراً اوُزلَرِینِی جَمِیعیَتلَرِی بارَه سِیدَه جوُدَه کوُپ بَقِیر- چَقِیرلَر قِیلِیشَه دِی، اوُشَه مَحَلنِی کوُچَه لَرِینِی بِیر چِیتِیدَه مَیدَه – چوُیدَه نَرسَه لَر بِیلَن سَودا قِیلِیب یوُرگن ساددَه ساتوُچِی، اوُزِینِینگ جَمِیعیَتِی بارَه سِیدَه قوُلِیدَه دِپلامِی بار، اَمّا آدَملَردَن جوُدا حالدَگِی تَحصِیل آلگنلَردَن کوُرَه بِیلِیمِی کوُپراق بوُلِیشِی وَ جَمِیعیَتِینِی یَنَدَه اَنِیقراق، حَقِیقِیراق تَنِیشِی موُمکِین. 

آزادلِیکنِی رَسمِینِی وَ یُولِینِی،نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت وَ واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت سَرِی حَرَکَتنِی آدَملَرگه اوُرگه تِیشِیمِیز اوُچُون حوُددِی شوُ آدَملَرنِی وَ جَمِیعیَتنِی یَحشِی تَنِیب آلِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی. اِمامِی اَحمَد اِبنِ حَنبَل رَحِمَهُ الله گه اوُحشَه گن اِضطِرارِی حالَتلَردَه قَندَی قِیلِیب اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتنِی یَنَدَه یوُقارِیدَگِی دَرَجَه گه کوُتَه رِیشنِی وَ اوُنِی سَقلَب توُرِیشنِی اوُرگه تِیشِیمِیز اوُچُون هَم اوُلَرنِی یَحشِیلَب تَنِیب آلِیشِیمِیز لازِم. اوُندَن هَم بَتتَرراق بوُلگن اِضطِرارِی حالَتلَردَه قَندَی قِیلِیب مُجاهِدلَرنِینگ شوُراوِی مَجلِیسِینِی اوُندَن یوُقارِیراققَه کوُتَه رِیش وَ اوُنِی مُخافِظَت قِیلِیب سَقلَب توُرِیشنِی اوُرگه تِیش اوُچُون هَم، اوُلَرنِی یَحشِیلَب تَنِیب آلِیشِیمِیز کِیرَک. وَحدَت وَ قُدرَت اوُچُون وَ فَقِیرلِیکدَن، ناتِینچلِیکلَردَن قوُتوُلِیش اوُچُون وَ باسقِینچِی کافِرلَرنِی، مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی بِیر چِیتگه اوُلاقتِیرِیب تَشلَش، هَمدَه حُکوُمَت قُدرَتِینِی، عِززَتنِی کَسب قِیلِیش اوُچُون “اوُچ اَبزاردَن” باشقَه هِیچ قَندَی یوُل یوُقلِیگِینِی اوُرگه تِیشِیمِیز اوُچُون هَم اوُلَرنِی یَحشِیلَب تَنِیشگه اِیختِیاجِیمِیز بار.

بِیزلَرنِینگ شوُرایِیمِیز هَر قَندَی سَطحدَه وُجُودگه کِیلتِیرگن مَنَه بُو وَحدَتنِی سَقلَب توُرِیش یوُلِیدَه، آدَملَرنِی آرَه سِیدَه رائِج بوُلگن تار نَظَرلِی مُلاحَضَه لَردَن وَ بَعضِی دوُستلَرِیمِیزنِینگ حَیالپَرَستانَه حاضِرگِی مَوجُود وَضِیعیَتگه، هَمدَه اَلله نِی شَرِیعیَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اَساسِیگه بوُتوُنلَی عَلاقَه سِی بوُلمَه گن فِکرلَرِیدَن اوُزاقلَه شِیشِیمِیز کِیرَک.

اَگر اوُزِیمِیزنِی شَرعِی عِلملَر وَ شَرعِی دُشمَنشوُناسِی، هَمدَه شَرعِی “اوُچ اَبزارنِی”  کَنَلِی آرقَه لِی آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت بِیلَن قوُراللَنتِیرگن بوُلسَک، بِیزلَرنِی هَمَّه مِیزنِی اوُزِینِی اَطرافِیگه جَملَیدِیگن مُشتَرَک مَقصَدنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون آگاه حالدَه کِینگ – قَمراولِی وَحدَت وَ واحِد مَقصَدِیمِیز سَرِی قِیلِینَه یاتگن حَرَکَت اوُچُون هِیچ قَندَی فُرصَتنِی قوُلدَن بای بِیرمَسلِیگِیمِیز لازِم. بُو اَنَه اوُشَه مَقصَدلِی،آنگلِی وَحدَت بوُلِیب، اوُ هَر قَندَی قَومنِی وَ جَمیعیَتنِی سابِیقوُنَ الاَوَّلوُنلَرِینِی اوُزِیگه هَمراه قِیلِیب آلَه دِی،سابِقوُنَ الاَوَّلوُن بوُلگن کِیشِیلَر بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن بِیرلَشگچ، اوُشَه مِنطَقَه لَردَگِی بَرچَه مُسُلمانلَرنِینگ آنگلِی، مَقصَدلِی وَحدَتِی وَ شوُرانِی نُفوُذِی آستِیدَگِی مِنطَقَه لَرنِینگ آخِیرگِی سَفَربَرلِیگِی هَر قَندَی سَطحدَه بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر عَمَلگه آشَه دِی. هَر قَندَی حالَتدَه سابِقوُنَ الاَوَّلوُن بوُلگن کِیشِیلَرنِینگ آنگلِی،مَقصَدلِی وَحدَتِی عُمُوم مُسُلمانلَرنِینگ وَحدَتِیگه وَ اوُلَرنِینگ آخِیرگِی سَفَربَرلِیگِیگه توُغرِیدَن – توُغرِی تَأثِیر قِیلَه دِی.

اِیندِی مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن باشقَه دِیارلَر بارَه سِیدَه شوُنِی اَیتسَه بوُلَه دِیکِی، بُو آدَملَر اَنچَه یِیللَردَن بوُیان اوُزلَرِینِینگ حَقِیقِی آزادلِیکلَرِینِی، عِزَّتِینِی قوُلگه کِیرِیتِیش وَ اِسلامِی جَمِیعیَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون حَرَکَت قِیلِیشیَپتِی، اوُلَر کِیملَر وَ اوُلَر قَندَی عَقِیدَه گه اِیگه؟ حاضِرگِی وَضِیعیَتدَه اوُلَرنِینگ مُبارَزَه سِینِی اِدارَه قِیلِیشنِی قَصد قِیلگن تَشکِیلاتلَر کِیملَر؟ وَ اوُلَر قَیِیردَن سُوو اِیچِیشَه دِی وَ قَیِیرگه باغلَه نِیشَه دِی؟ مَنَه بُو باشقَه مِنطَقَه لَردَگِی باشقَه جَماعَتلَر بِیلَن بِیرگه عَلاقَه مِیزنِی تَرتِیبگه سالِیش اوُچُون اوُرگه نِیشِیمِیز وَ باشقَه لَرگه اوُرگه تِیشِیمِیز لازِم بوُلگن بِیلِیملَرنِی اَوَّلِی حِسابلَه نَه دِی.

آلدِینگِی حُدوُدلَردَه کافِرلَرنِی جَمِیعیَتِی وَ مُسُلمانلَرِنِی جَمِیعیَتِی وَ اوُزلَرِینِینگ جَمِیعیَتلَرِی بارَه سِیدَه عِلمگه،توُشوُنچَه گه اِیگه بوُلمَه گن وَ دَعوَت،جِهاد مَیدانِیگه توُشگن بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیزنِینگ، مَنَه بُو جاهِللِیکلَرِی آنگلِی،مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِینگ قَرشِیسِیدَه اوُشلَب قالوُچِی عامِل صِیفَتِیدَه عَمَل قِیلَه دِی وَ اوُلَرنِینگ اوُزلَرِی اوُچُون وَ باشقَه مُسُلمانلَر اوُچُون مُشکِلاتلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِی، اوُلَر هَر قَندَی حَرَکَتلَردَن آلدِین اوُزلَرِینِی حِساب – کِتاب قِیلگن حالدَه وَ اَصلِی “اوُچ اَبزاردَن” بِیرِیگه قَیتِیب اوُزلَرِینِی دَرمان قِیلِیشگه مَشغوُل بوُلِیشلَرِی کِیرَک.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(105- قسمت)

 عموماً هيچكس غير از انسانهای ابله و جاهل مرتکب اين اشتباه نمی شوند كه تجربه ی  سرزمینهای دیگر را كوركورانه در سرزمين خودشان به کار ببرند. نهضتها نتيجه كار «داخلي» اند كه كم و بيش تحت تاثير عوامل خارجي مساعد يا نامساعد هم قرار مي گيرند، اما اساساً سرنوشت آن بوسيله ی همان ملت تعيين مي شود و شكل مي گيرد .

مردم مستضعف و بخصوص مسلمینی که در صف مقدم جنگ با کفار سکولار جهانی و مرتدین محلی قرار گرفته اند به خوبی می دانند كه چه مي خواهند، به همین دلیل رهبران بايد برای آموختنِ «شيوه ی زبان مردم» و آموختن از مردم، نزدشان بروند و از آنان یاد بگیرند که چه طوری با آنها صحبت کنند، و چه جوری قوانین شریعت الله را به آنان یاد بدهند .

 بسیاری از برادران درس خوانده ی ما که در محیط آموزشی ناسالم و ناقص، و در محیطی فرهنگی و حتی اجتماعی خارج از مردمی که می خواهند باآنها صحبت کنند رشد کرده اند، اکثرا درباره جامعه خودشان  سر و صداي زيادي براه مي اندازند، در حالي كه غافلند كه بي ادعا ترين فروشنده دوره گرد حاشيه خيابانهاي محلي، ممكن است درباره درون جامعه خودش از بسياري از تحصيلكرده هاي مدرک گرفته ی جدا از مردم، آگاهتر باشد و شناخت دقیقتر و عینی تری داشته باشد.

مردم و جامعه را باید بشناسیم تا بتوانیم راه و رسم آزادگی و حرکت به سمت و سوی حکومت اسلامی علی منهاج نبوه و امت واحد و جماعت واحد را به آنها یاد بدهیم. باید آنها را بشناسیم تا در حالتهای اضطرار مثل امام احمد بن حنبل رحمه الله راه  حفظ و نگهداری و ارتقاء حکومت بدیل اسلامی را به آنان یاد بدهیم . باید آنها را بشناسیم تا در حالتهای اضطراری بدتر چگونگی محافظت و ارتقاء مجلس شورای مجاهدین را به آنان یاد بدهیم . و باید آنها را بشناسیم تا به آنها یاد بدهیم که غیر از این «3 ابزار» و سه راه هیچ راه دیگری برای وحدت و قدرت و خلاص شدن از فقر و نا امنی و دور ریختن کفار اشغالگر و مرتدین محلی و کسب قدرت حکومتی و عزت وجود ندارد .

در راه پاسداری از این وحدتی که شورای ما در هر سطحی به وجود آورده است باید از ملاحضات تنگ نظرانه ی رایج میان مردم و از انتظارات توهم گرایانه ی عده ای از دوستان که ربطی به وضع موجود و ربطی به بنیادهای قانون شریعت الله ندارد، دوری کرد .

زمانی که خودمان را با علوم شرعی و دشمن شناسی شرعی و وحدت اگاهانه، هدفمند و حرکتی از کانال «3 ابزار» شرعی مسلح کردیم، باید برای رسیدن به هدف مشترکی که همه ی ما را دور خودش جمع کرده است آگاهانه هیچ فرصتی را برای وحدت فراگیر و حرکت به سمت هدف واحدمان از دست ندهیم . این همان وحدت هدفمند آگاهانه ای است که نیروهای پیشتاز و سابقون الاولون هر قوم و جامعه ای را با خودش همراه می کند، که با پیوستن سابقون الاولون به همدیگر، وحدت آگاهانه و هدفمند کل مسلمین آن ناحیه و بسیج نهائی مناطق تحت نفوذ شورا در هر سطحی که باشه انجام می شود . در هر صورت وحدت هدفمند و آگاهانه ی سابقون الاولون تأثیر مستقیمی بر وحدت کل مسلمین و بسیج نهائی آنها دارد.

 در مورد سایر سرزمينهای مسلمان نشین هم لازم است ببینیم كه اين مردمي كه سالهاي سال است در تلاش كسب آزادي حقيقي خود و کسب عزت و رسیدن به جامعه ای اسلامی هستند، چه کسانی هستند و داراي چه عقايدي هستند؟، و سازمانها و اجزايي كه در حال حاضر قصد دارند مبارزه آنان را اداره كنند کدام هستند؟، و ازکجا آب می خورند، و به کجا وصل شدند؟. این اولین آگاهی هائی است که باید برای تنظیم روابطمان با دیگر جماعتهای سرزمینهای دیگر باید یادش بگیریم و یادش بدهیم .

برادران و خواهرانی که در این حد مقدماتی در مورد جامعه ی کفار و جوامع مسلمین و جامعه ی خودشان آگاهی و شناخت ندارند و وارد میدان دعوت و جهاد شده اند، این جهلشان می تواند به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر وحدت اگاهانه، هدفمند و حرکتی عمل کند و برای خودشان و سایر مسلمین مشکل ساز بشود، و باید قبل از هر اقدامی با محاسبه ی خود، و برگشت به یکی از «سه ابزار» اصلی، به درمان خودشان مشغول بشوند . 

  (ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(57- қисмат)

Хатто агар ин хохарони асири мо хамсарони хавориж бошандки нестанд, боз бояд нигох кардки саййидина Али бин Аби Толиб розиаллоху анху чигуна бо хонувода ва хамсарони хавориж пас аз жанги нахварон бархурд кард? Оё хамсарони онхоро асир ё зиндоний кард? Оё наузу биллах ба занони ин хаворижки номуси муслимин хастанд тажовуз кард? Ё ижозайи тажовуз ба онхоро дод? Ё хатто хамсари ек мужрим будан боиси сирояти хукм ба у ва фарзандон хам мешавад? Ин ғейри аз дурий аз адолат ва пейравий аз кина ва нафрат ва пасти ва хайвонсифати чи маъни метавон дошта бошад? хасбуналлоху ва ниъмал вакил……инна лиллахи ва инна илайхи рожиъун.

Албатта дустони геромий ин рабти ба шиъа ё сунний будан надорад, балки сифати пасти астки куффори жахоний ва муртаддин ва мунофиқин ва секулярзадахойи махаллий аз анжоми он дар хаққи мўъминин кутохий нахоханд кард, магар сагмаргхойи борзоний дар атрофи шангол хамин жиноятро накарданд? Магар муздурони хизби коргарони ужалон дар талбурок ва соири манотиқи суннийнишини Сурия хамин жиноётро дар хаққи занон ва духтарони ахли суннат накарданд? Магар сахавоти хоини суннийзодайи муздури араб ба истелох ихвоний ва салафий ва секуляр хамин жиноётро дар хаққи хохарони мухожир ахли суннати мо дар Сурия накарданд?

Пас ин кор ба хисоби ин мужримини фосид ва жиноёткор невишта мешавад на ба хисоби мазхаби шиъа ва на ба хисоби курдхойи сунний ё арабхойи сунний. Ин жиноёт дар корномайи куффори секуляри ишғолгар ва новкарон ва муздурони махаллий онхо сабт хохад шуд ва бидуни шак мужохидини фирқайи ножия рузи интиқоми ин жиноятро хоханд гирифт.[1]

Дар тамоми ин маворид бояд ва лозим астки шахсро дар жойгохи худиш қарор бидихем ва набояд ба журми ин мужримин дигаронро мисли мужримин хисоб кунем. Ин кори иштибохи астки аллох таоло дар мовридиш мефармояд:

أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ (سوره قلم آیه 35)

“ пас оё фармонбардоронро чун бадкорон ва мужримин қарор хохем дод?”.

Агар афроди мужримро дар жойи мужримин ва мўъминини солихро дар жойи солихин қарор надихим ва узрхойики аллох таоло мухтасси муслимин қарор додаро нодида бигирем ва ин дастахойи мушаххас ва маълумро дар жойгохи худишон қарор надихим илова бар мусибатхойики барои дигарон ба бор меоварем боиси сархурдагий, гила ва шикоят,дилхурий, гушагирий, асабоният, норохатий, ранжиш ва дар нихоят ба норизояти доимий, тард шудан ва хатто хашми нобажойи худимон хатм мешавад, ва дар мавориди боис мешавад шахсики дучори ин иштибохот ва қазоватхойи ғалат шуда дар таваххумот, хиёлот ва камолталабий сайр кунад ва дунболи хиёлоти бигардадки бо ниёзхойи фитрий ва шаръийи инсонхо созгори надоранд.

Чанин ашхоси аз худнишосийи шаръий ва эътимод ба нафс бархурдор нестанд,ва аз хувияти солими шаръй хам махруманд, ва бо мушкилоти равоний- ижтимоъий зиёдий бояд даст ва панжа нарм кунанд,нисбат ба ақоид ва арзишхойишон огохийи сахихий надоранд, ва қудрати дифоий аз арзишхойишон дар баробари мухолифинро надоранд,аз он чизики хастанд рози нестанд, ва аксаран ихсоси хақорат ва худкамбини доранд, дар баробари мушкилоти иқтисодий,равоний,ижтимоий ва муборизотий хам сабр ва истиқомати камтари доранд, мураддад хастанд ва ихсоси сардаргумий мекунанд, аз нақд кардан ва нақд шудан тарс доранд ва аслан нақд пазир нестанд барои хамин астки рухияйи хамкорий хар дар онхо заиф аст ва тамоюл ба машварат бо афроди сохиби назар ва мутахассис дар онхо бисёр кам аст, рухияйи ёс ва ноумидий бар онхо соя меандозад ва аз рухияйи мусбат андиший, хушнудий ва ризоят бархурдор нестанд, марзхойи қотиъият, шиддат ва хушунат бо мадоро ва нармиш ва рахматро балад нестанд, илова бар ин ахдофи воқеъий ва мутаносиби бо воқеъияти муслиминро надоранд ва коллекциони аз даххо беморий ва олудагихойи даруний ва рафторий дигари хастандки хаммайи мо шохиди он хастем.

(идома дорад……..)

---

[1] ما در عرض این چند دهه حکومت شیعه مذهب ایران آشکارا دیده ایم که چگونه با زن و فرزندان مرتدین سکولار کوردها برخورد کرده اند یا بخصوص با خانواده ی زندانیان اهل سنت ایرانی و خارجی چه برخوردی داشته اند؟ ما هرگز در حکومت شیعه مذهب ایران چنین جنایاتی رو ندیده ایم حتی در مناطقی که حکومت ایران در عراق و افغانستان و لبنان و سوریه قدرتی به دست آورده باعث رام شدن و اهلی شدن بسیاری از غلات و دیوانگان شیعه مذهب شده است .

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(56- қисмат)

Холо ек шиъазода дар Ироқ ба хамрохи даххо суннийзодайи араб ва турк ва курд омаданд ва ек суннийро куштанд, онвақт ту дар Афғонистон ва Покистон ва Яман ва Нигерия хаққи он мақтулро аз ек шиъайи мегирики танхо журмиш хам мазхаб будан бо он шиъазода аст? Магар росулуллох саллаллоху алайхи васаллам замоники ек мужрими мисли Каъабки дучори чанон журми шуда буд омад ва ек яхудийи дигари аз қабоили дигар ё хатто аз хамон қабиларо ба қатл расонд? Ё агар масалан бани қурайза журми муртакиб мешуд ба соири қабоили яхудий хам хамла мекард? Ё ек мушрик ва секуляр аз қурайш журми муртакиб мешуд мерафт ва ек мушрик аз қабоили дигарро қисос мекард? Қатъан на. Пас чиро ту муртакиби чанин фожеъайи мешави?

Холо агар шиъаёни Эрон дар баробари куштори шиъаёни Нигерия ва Яман ва Миср ва Ироқ ва Сурия ва Афғонистон ва Покистон ва Кашмир қисос ва интиқоми онхоро аз Шофеъийхо ва Ханафийхойи Эрон бигиранд чи хисси бехит даст медихад? Агар туро ба журми фалон суннийи Ироқ ё Яманий ва ё Нигерияий…..бигиранд ва баъад хукми хабси абад ё эъдомитро содир кунан чи хисси бехит даст медихад?

Агар мо ба ин мужриминики ошкоро бар халофи қонуни шариати аллох хун ба нохақ мерезанд ва ба ин хунрезий хам идома медиханд мегам ахли ин кор шуда ва ахли бидъатишон медонем ва мисли ахли бидъат бо онхо бархурд мекунем кори нобажойи кардаем. Инхо ахли бидъати хастандки бояд дар увлавият бандийи бидъатхо инхоро дар радифи бидъатхойи аввалия қарор дод.

Хатто агар ин хам мазхабхо аз лахози қалбий рози ба журм хам мазхабишон хам бошанд ва амалан кори анжом надода бошанд боз машмули хукми дигарон намешаванд. Мисли инки аллох таоло яхудиёни асри нубувватро мисли қотилини анбиё маърифий мекунад:

قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنبِیَاءَ اللّهِ مِن قَبْلُ إِن کُنتُم مُّؤْمِنِینَ (بقره/91)

Пас чиро пайғамбарони худоро пеш аз ин мекуштид? Ва дар жойи дигари мефармояд:

أَفَکُلَّمَا جَاءکُمْ رَسُولٌ بِمَا لاَ تَهْوَى أَنفُسُکُمُ اسْتَکْبَرْتُمْ فَفَرِیقاً کَذَّبْتُمْ وَفَرِیقاً تَقْتُلُونَ ‏(بقره/87)

Оё ( жуз ин астки) хар замони пайғамбари бархалофи мейл ва орзуйи нафси шумо чизиро овард, дучори истикбор ва худбузургбини шудид ( ва ба ин хам басанда накардид) балки иддайиро такзиб кардид ва дуруғгу хондид, ва жамъиро куштид.

Дар инжо аллох таоло возих ва ошкоро яхудиёни асри росулуллох саллаллоху алайхи васалламро мухотоб қарор медихад ва онхоро шуракойи журми қатли пайғамбарон медонадки қарнхо пеш иттифоқ офтода, чиро? Чун ин қовм алъон хам ба чанин журми рози буданд, аммо боз машмули хукми ин қотилини анбиё намешаванд ва мисли қотилин бо онхо муомала намешавад; ё баъзи аз атрофиёни худитон ба сирохат ва ошкоро аз куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий бар алайхи мужохидини шариатгаро химояти лафзий мекунанд ва ба жиноёти онхо дар хаққи муслимин рози хастанд, мо наметавонем хукми иртидодро бар инхо ижро кунем, нахоятиш ин астки агар узри шаръий надошта бошанд онхоро жузви дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо қарор медихем ва аз онхо “ хазар” мекунем.

Касоники ин хақиқати возих ва ошкоро қуръонийро дар назар намегиранд ошкоро ва ба хамин рохати шодийро аз хазорон хонувода ва зану фарзанд ва падару модар ва бародару хохари мо ва жомеъайи инсоний мегиранд. Мо замоники мебинемки дар зиндони Ироқ ба номуси хохари иймонимон тажовуз мешавад шодиймон нобуд мешавад, ва ба жойиш хашм ва нигароний ва нафрат жойгузин мешавад. Инхо шодийи моро дар хар жойи дунё бошем нобуд мекунанд.

Чанд муддат пеш дидемки хукумати секуляри Ироқ ба риёсати жумхурийи Фавод Маъсум ек хўромийи муртади суннийзода, ва ба нухуст вазири Ибодий ек араби муртадди шиъазода, даххо хохари мусалмони моро сирфан ба хотири хамсари довла будан эъдом карданд, ва ахиран хам даххо нафари онхороки аксаран доғистоний ва чечений ва узбек ва турк ва тожик будандро ба хабси абад махкум карданд ва қабли аз ин ба аксарияти қотиъи ин хохарони мусалмони мо дар зиндонхойи Ироқ тажовузи жинсий карданд ба гунайики садойи созмонхойи ба истелох хуқуқи башарийро хам дар оварданд ва созмони милалро водор кардки ба ин жиноёти ин мужримин ва жинояткорон иқрор ва эътироз кунад. Ин хамон кори астки сарбозони амрикоий ва англиз ва муттахидини кофар ва секуляр онхо аз солхо қабл бар сари номуси муслимин дар Ироқ ва соири сарзаминхойи мусалмон нишин оварданд ва инхо хам идома дихандагони рохи ин куффори секуляр дар бархурди бо номуси муслимин хастанд.

(идома дорад……..)