نویسنده: admin

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(28- قسمت)

 الله تعالی در برخورد با دشمنان قانون شریعتش در همان اولین آیه ای که اجازه ی جهاد در آن داده شده است فورا به ثمره ی برجسته ی دنیوی این جنگ می پردازد، نصر و پیروزی؛  و می فرمایند: أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ‏(حج/39) و خداوند توانا است بر این که ایشان را پیروز کند.‏ قاعده ی کلی الله در برخورد قهرآمیز و خشونت طلبانه با دشمنانش همین بوده است . پیروزی. و الله تعالی  پیروزی را حق مسلمین می داند نه دشمنان آنها؛ و خودش، یاری کردن و پیروز کردن دوستانش بر دشمنان را بر خودش واجب کرده است:

• «وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِکَ رُسُلاً إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاؤُوهُم بِالْبَیِّنَاتِ فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِینَ أَجْرَمُوا وَکَانَ حَقّاً عَلَیْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِینَ» (روم/ ۴۷) «ما قبل از تو پیغمبرانی را به سوی اقوامشان فرستاده‌ایم و آنان دلائل واضح و آشکاری برای این اقوام آورده‌اند. پس ما از مجرمین انتقام گرفته‌ایم ( و مؤمنان را یاری کرده‌ایم ) و همواره یاری مؤمنان بر ما واجب بوده است‏».
• «وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ (حج/ ۴) «و مسلماً الله یاری می‌کند کسی‌ که (دین) او را یاری دهد، بی‌گمان الله قوی پیروزمند است.
• «وَلَقَدْ سَبَقَتْ کَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِینَ -إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ – وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ» (صافات/ ۱۷۱-۱۷۳) «و به راستی وعده ما برای بندگان فرستاده ما از پیش صادر شده است. که هر آینه آنها یاری شدگانند. و بی‌گمان لشکر ما پیروزند».

اما در برابر نفرموده است شما همین طوری بنشینید و منتظر بمانیند و بدون ازدواج منتظر نازل شدن بچه یا بدون کشت منتظر برداشت باشید، بلکه برای رسیدن به این هدف اسبابی را قرار داده است که باید از آنها استفاده بشود؛ ما فریفته ی اسباب نمی شویم، اسبابِ زیاد ما را مغرور نمی کند، بلکه با تهیه ی این اسباب بر الله توکل می کنیم و منتظر قدر الهی می شویم . ما ازدواج می کنیم و بعد برای بچه دار شدن بر الله توکل می کنیم .  

دعا کردنهای ما هم پس از فراهم کردن اسباب است: رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ  «فَآمَنَّا» رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ (آل عمران/193)  پروردگارا ! ما از منادی شنیدیم که (مردم را) به ایمان به پروردگارشان می‌خواند و ما ایمان آوردیم (اکنون که چنین است( پروردگارا ! گناهانمان را بیامرز و بدیهایمان را بپوشان و ما را با نیکان بمیران .‏

ما دارو را تهیه می کنیم و ازآن استفاده می کنیم و بعد از الله تعالی می خواهیم که سلامتی را به مان برگرداند . به همین ترتیب رسول الله صلی الله صلی الله علیه وسلم برای اداره ی زندگی انسانها در مسافرت از 3 نفر به بالا از مکانی به مکان دیگر دستور به «وحدت دستور» و «وحدت فرماندهی» و «وحدت عمل» داده است و می فرماید: إِذَا خرج ثَلاثَةً فِي سَفَرٍ، فَلْيُؤَمِّرُوا أَحَدَهُمْ[1]  «هرگاه سه نفر برای سفری خارج شوند، باید یکنفر را بر خود امیر سازند.»  این یعنی تولید یک امت کوچک و یک جماعت کوچک برای رسیدن به یک هدف کوچک. حالا برای مسافرت از جامعه ی جاهلی به جامعه ی اسلامی هم بدون شک نیاز به وحدت فرماندهی و وحدت دستور و وحدت عمل وجود دارد . وحدت در تمام این حرکتها و مسافرتها یک ابزار است برای رسیدن به هدف. تنظیمات و سازماندهی های بعدی پوشش این وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی است.

 سازماندهی و تنظیمات پوسته ی گردو هستند و وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی مغز این گردو است، اگر این مغز نباشد و درون سیاه و به درد نخور باشد این سازماندهی و تنظیمات و پوسته هم بی ارزش و پوچ است، حتی برای جماعتها و احزاب بسیار مضر هم می شود؛ چون این تشکیلات و پوسته قدرتی به آنها می دهد که باعث ضربه زدن به وحدت مسلمین و حرکت به سمت و سوی  تشکیلات زدگی و تشکیلات پرستی و شرک فرقه سازی و حزب سازی و مذهب سازی و « كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ» می شود .

برای جلوگیری از چنین آسیبهائی الله تعالی تنها شورای واحد و امت واحد و جماعت واحد را به رسمیت می شناسد، و پشتیبانی خودش را تنها مشمول جماعت واحد مسلمین می کند نه امتهای متعدد و جماعتهای متعدد و متفرق، و این یعنی حرکت به سمت و سوی یک سازمان منسجم و منظم وحدت گرای آگاهانه و هدفمند، برای  متمرکز کردن انرژی مبارزاتی مسلمین، و جلوگیری کردن از هدر رفتن انرژی مبارزاتی و جهادی آنها به جای آنهمه سازمانهای کوچک متفرق و متعدد ضعیف.

ما این مرحله ی تجمع تمام سازمانهای کوچک یا جمع شدن تمام شوراهای کوچک در یک سازمان و یک شورای بزرگ را اولین قدم به سمت و سوی شورای اولی الامر واحد و امت واحد و اجماع واحد و جماعت واحد می دانیم که این توانائی را دارد یا یک قدم کوچک بردارد یا یک قدم بزرگ . قدم کوچک آن تبدیل شدن این شورای واحد متشکل از جماعتهای متعدد به یک حکومت بدیل اضطراری اسلامی است و قدم بزرگتر آن تبدیل شدن آن به  خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  است که غایت و هدف این تلاشها محسوب می شود .

(ادامه دارد…….)

---

[1] أخرجه أبو داود [رقم/2608]، وأبو عوانة في صحيحه [4/ 514]، والطبراني في الأوسط [8/ رقم/ 8093]، والدارقطني في «الأفراد والغرائب/أفراده» [2/231/الطبعة التدمرية]، والطحاوي في المشكل [12/ 38]، والبيهقي في سننه [رقم/10131]، والبغوي في «شرح السنة» [11/22-23]، وابن عبد البر في التمهيد [7/20]، الألباني في ” السلسلة الصحيحة ” 3 / 314 : /  الترمذی  وغيرهم

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(84- қисмат)  

Мо намехохем дар тарафи каси қарор гирем. Агар каси аз мо бипурсад шумо дар кудом тараф қарор гирифтид? Посух медихем: мо дар мовзеъи ислом ва дар мовзеъи жиходи исломий ва харакат ба самти ташкили шўройи улил амри жахоний ва уммати вохид ва жамоати вохид аз коноли еки аз се абзори шаръий қарор дорем, ва бар ин боваремки ек хатмашийи ексон ва хамгун дар шўро ва “ иродайи шўроий” ба хеч важх танаввуъи бардоштхо ва тафосирро нафий намекунад.

Танхо касони наметавонанд ин танаввуъро дар  шўройи қабул кунандки ба нисбатхойи худишонро ба такаббур олуда карда бошанд ва рухияйи азамат талабийро дар худишон махор накарда бошанд. Мо дигар оқилтар аз они хастемки дар тули ин хамма сол тажрубайи жиходий ва муборизоти жахонийи ислом дар гузашта ва хол ба ин амри воқиф нашуда бошемки дифоъи аз тафосир даруни гурухий ва жузъийи худ, ва муборизайи сарсахтона бахотири он, еки аз хасоис асили муслимин шуда, ва бояд барасоси рохнамудхойи шўро ва “ иродайи шўроий” хатмаши ва сиёсати худимонро батури мустақил таъйин кунем ва ижро кунем то интури амри жиход ва такмили сохтумони мажлиси вохиди шўройи мужохидин ё хукумати бадили изтирорийи исломий ва “ иродайи шўроий”ро ба пеш бибарем ва ин сохтумонро комилиш кунем ба нахвики ин сохтумонам макони амн барои хамма бишавад.

Ин сохтумони шўро ва “ иродайи шўроий” ки қарор аст такмил бишавад ва хаммайи тафосир ва героишот ва мазохиби фиқхийи суннатий ва модернро  дар худиш жо бидихад, ва дар нихоят бо ижмоъи вохидиш ек раъйи вохидиро ба хамма ироя бидихад, наметавонад аз рухияйи жанохий талабийи мазхабий ва героишоти ноцианалисти бархурдор бошад,балки бидуни дар назар гирифтани жанохи мазхабий ё нажоди хосси, танхо ба рухияйи хамкорий ва хамбастагийи бейни мўъминин арзиш мегузорад, ва ба тажрубиёти дигар жунбушхойи исломий эхтиром мегузорад, ва зарурий медонадки аз хамма биёмузад то  раъйи сахих ва муносибиро ироя бидихад. Инхам яъни “ иродайи шўроий” ва муттахид шудани бо екдигар ва хамкорийи бар асоси хуқуқи ексон ва тахкими ин хуқуқ ва хамкорий.

Ин хатмаш на танхо бо жиход ва инқилоб ва сохтумони сарзамини мо балки бо хостахойи шўрохойи махаллий ва мантақаий соири милали исломий ва хатто бо хостахойи ғейри мусалмонони ахли китоб ва шибхи ахли китоб хамки хул ва хуши

« أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Бо мо хаммасир шуданд комилан мунтабиқ аст. Илова бар он, жараён ва сейри такомули авзоъи инқилобийи жахони ислом ва ек силсила воқеийки дар ин чанд соли гузашта дар жунбушхойи исломий  иттфоқ офтоданд барои чандимин бор ва ба каррот ва ба вузух нишон додандки ин хатмаши “ иродайи шўроий” ва вахдат талабийи мо кўмаки аст ба бартараф кардани мушкилотики имруза дар жунбуши исломийи муслимин ба вужуд омада аст, ва кўмаки аст ба расидан ба екпорчаги воқеий ва расидан ба ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид, ва рохкори амалий аст барои халос шудан аз тафарруқ ва умматхойи мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддид.

Холо то замони ташкили шўройи улил амри муваххид ва бозгашти ижмоъи вохид ва жамоати вохид бояд читури бо ихтилофотики хатмий хастанд бархурд кард? Ва аз “ иродайи шўроийи” муслимин дифоъ кард? Ин ихтилофот хатмий хастанд, чиро? Чун:

-инсонхо ба андоза ақл ва илм ва вусъатики доранд дар мезони дарк ва ижтиходотишон доройи қувват ва заъафхойи табиий хастанд ва танхо дар шўро астки ин заъафхо бартараф мешаванд.

-илова ба ин инсонхо мутаносиб бо ниёзхойишон дар холи пешрафти ғейри қобили инкори хастанд ва намешавад жилови ин пешрафтро гирифт барои хамин мутаносиб бо вазъи мовжуди тафосир ва бардоштхойи мухтилифи аз манобеъи шаръий ба вужуд меояндки , инхо хам танхо дар шўро астки еки мешаванд.

-холо агар абзор ва василайи барои хамоханг кардани ин назариёти мухталиф ва бардоштхойи мутафарриқ ва тафсирхойи гуногун вужуд надошта бошад пейдоиши ихтилоф амри хатмий ва ғейри қобили ижтиноб мешавад, ва харгиз намешавад раъй ва тафсири екиро ё раъй ва тафсири мазхаб ва хизбиро бар раъй ва тафсири дигарон тахмил кард.

Ин хамон кори будки имоми Молик рохимахуллох дар баробари дархости Абу Жаъфар Мансур аббосий анжом дод ва рози нашуд ба инки раъй ва мазхаби у мазхаби расмий бишавад ва бар дигарон тахмил бишавад ва чанин кориро моя фитна ва тафарруқи бештар медонист. Имоми Шофеъий рохимахуллох хам ба сирохат ба дарки дурустики аз ислом ва шўро дошт эълом мекунадки “ раъйи ман дуруст аст аммо эхтимоли иштибох нез дорад ва раъйи ғейри ман ба назарам хатост аммо эхтимоли сихатро нез дорад.” Яъни оғо ва хонуми мухтарам мо хужжати мутлақ нестем, ман башари хастам бо хусусиёти башарийки еки аз вижагихойи ин башар нисбий будани андиша ва бардоштхо ва тафосириш аст ва танхо шўро ва ижмоъи вохиди он астки барои он аср хужжати мутлақ мешавад на раъйи афроди мухталиф.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(83- қисмат)

Бо ин вужуд, бо қарнхо тажруба ва бечорагий барои куллия муслимин, имруз хам, дар миёни баъзи аз жамоатхойи исломий сарзаминхойи мусалмоннишин, дар бисёри аз нуқот, хануз падидахойи вужуд дорадки нишон медихад бархи аз фирақ ва тафосир қасд доранд бинишхо ва хатмаши даруний худишон руба тафосир ва героишоти дигар тахмил кунанд, ва бар онон фишор меоваранд, ва дар умури фардий ва шахсийи онон хам дахолат мекунанд. Чиро? Чун ин тафосир намехоханд бинишхо ва хатмашихойи фардий ва даруний онхороки хийли жузъий хам хастанд ё иртиботи ба масоили муштараки руз ахли қибла надорандро бипазиранд.

Албатта миллати мусалмони мо хам аз ин қоида мустасно набуда ва тажрубиёти талхи дошта аст. Аммо жунбуши харакат ба самти шўройи улил амри мо ва жунбуши харакат ба самти хукумати исломий ала минхажин нубуввати моки дар кинори еки аз се абзорхо ва бо риояти пеш заминахойи вахдати огохона, хадафманд ва огохона чун “ иродайи шўроий” , зомини ташкили шўройи улил амри жахоний ва зомини тўлиди дуборайи уммати вохид ва жамоати вохид аст, лагади жононайи бар аносири фирқасоз фирқапараст ва зидди вахдат зада аст, ва тафаккур ва андишахойи масмум ва номутаодил ва номезонишонро аз худиш дур карда ва берун рехта аст. Чун дар ин замони дигар бо вужуди тажрубиёти мутаъаддиди талх ва вахшатноки гузашта ва замони хозир тахаммулиш барои жунбуши бедорийи исломий ва шўройи муслимин душвор аст.

Тафосир, мазохиб, жамоатхо ва героишоти исломий мухталиф бояд муштаракан дар панохи еки аз “ се абзор” дар мовриди масоили мухиммики мовриди таважжухи хамма онхост бар асоси арзёбий ва натижагирихойи муштаракики бо хам дар шўройи вохид ба тавофуқ расиданд, тасмим бигиранд ва амал кунанд, фақат интури вахдати ирода ва вахдати амал тазмин мешавад.

Хеч жамоат ва гурух ва тафосир ва бардошти тобеъи шўройи хақ надорадки дар муносаботиш бо героишоти бародар ба зехнигарий мубтало бишавад ва сабуксарона дар мовриди геройишоти исломий бародар қазоват кунад, ва бахотири инки тафсири дар умури фардий худиш ба харфи онхо гуш намедихад ва тафсир ва таъвил ва назархойи дигари аз дини ислом дорад нисбат ба у бо пеш довари бархурд кунад ва ба “ иродайи шўроийи” ахли қибла садама бизанад.

Хеч жамоат ва  гурух ва тафсир ва бардошти тобеъи шўро мужоз нест рафтор ва кордори тафосири бародарро фақат аз ин ру чун масалан бо назари онхо тавофуқ надорад бо ислом муттазод талақий кунад. Хамчун хечкас хақ надорад ва мужоз нестки бар тафосир ва героишоти бародарики дар порайи аз масоили жузъийи фардий мовзеъи мустақилли доранд аз руйи хаво ва хавас барчасб бизанад. Бархи ба жараёни вахдатталаби жунбуши шўройи муслимин ва ба бархи аз тафосир итикатхойи мисли хавориж, такфирий, рофизий, муржиъа, суфийгарий ва ғейрих мезанандки, инхо лоиттилоат ва арожифи пеш нестандки, дар дарси қаблимон дар мовриди даража банди душманон ба иллати ва чироийи пешдоиши ин барчасбхо ишороти кардем.

Дар ин сурат жунбуши харакат ба самти вахдат ва харакат ба самти такомули шўрохи то шўройи улил амри жахоний ва ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохиди исломий қотиъона танхо аз “ ислом” ва “ иродайи шўроийи” тахти пушиши абзорхойи шаръийи хукумати бадили изтирорийи исломий ё абзори мажлиси шўройи мужохидин дифоъ мекунад, аз ин ру мо муслимин алайхи тамоми нигаришхо ва дидгоххойи мунхариф кунанда ва рангоранг бапо хостаем ва алайхи онхо жиход ва мубориза мекунем.

Хеч жамоат ва гурух ва тафсир ва бардошти тобеъи шўро набояд иғроқ кунанд ва тамоми он чизики худишон анжом медихандро дуруст бидонанд ва ончи дигарон анжом медихандро нодуруст бидонанд. Бейни мужохидиники барои амри муштараки жиход ва мубориза мекунанд набояд чанин намудхо ва нишонахойи бисёр носолимро тахмил кард. Рохнамойи куллияи муслимини жахон қуръон, суннати сахих ва шўройи улил амри вохиди жахоний аст.

 Бо вужуди ин, бадалили адами вужуди шўройи улил амри жахонийи ислом ва бадалили набуди ижмоъи вохид ноши аз ин шўро, онон метавонанд кам ва пеш тафосири мухталифи дар мовриди ин ё он масалайи жузъий дошта бошанд. Ва ле дар ин маворид хам боз лозим астки нисбат ба хам бо хусни тафохум рубару бишаванд, ва содиқона масоилро муштаракан матрах кунанд ва барои екпорчаги талош кунанд. Чанин рафтори ек вазифа диний астки куллияи муслимин бояд нисбат ба хамдигар ва посдорий аз “ иродайи шўроий” тахти пушиши еки аз “ се абзор” хойи шаръий риоятиш кунанд.

(идома дорад……)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

)

(27- қисм)

Ха, бизлар  худайбия сулхи  секуляризм динини ва унинг навкарларини зиммасига мажбуран юкланган диёрдамиз. Мана бу вазият хозирча мусулмонлар яшайдиган диёрларни хеч қайси бирида секуляр ахзоблар ва гурухларга юклангани йўқ ва хозирда хам соил душман мусулмонларни дастурхонини устида, хатто ироқдаги,суриядаги,туркиядаги мусулмонларни соил душмани  бўлмиш бутун жахон ва минтақадаги мана шу секулярлар, муртад курд секуляристларини химояси остидадур. Уларнинг ироқдаги ва суриядаги ахли суннатни хаққига қилган жиноятлари хеч кимга пинхон эмас.

Мана бу вазиятни дарк қилиш ва уни тафсири,тахлили ва ундан ўрнида ва кунида  фойдаланиш, бу даркдан,тахлилдан,тажзиядан вужудга келадиган натижага боғлиқ, мана бу дарк,тажзия ва тахлил билан  исломий яқин ва узоқ стротегияларни ва тактикаларни таъйин қилишлик, хар қандай исломий  шахсни ва жамоатни ривожланганини ё орқада қолганини янада яхшироқ кўрсатиб беради ва бу жамоатни ва бу шўрони бугунги кунга тегишли эканини ё бугунги кунга,бу жамиятга тегишли  эмаслигини, балки у ўтган ўн йилликка ва хатто ўтган асрларга тегишли эканини, хамда бугунги кунимизни  дардига емаслигини  кўрсатади.

Биз курдистондаги биродарларимизни  ва Салохиддин Айюбийни авлодларини қуйидаги нарсаларга буюрдик, хозирги мавжуд изтирорий вазиятда эронни ғарбидаги минтақаларни баъзи қисматларида, улар секуляризм динининг диктаторлиги ва унинг хилма-хил мазхаблари ва мунофиқлар ва уларни йўлидаги секулярзадалар ва иртидод кўринишларини хаммаси билан “совуқ жанг” олиб боришаётганини тушуниб етишлари керак, худди шу холат билан бирга улар секуляризм динини диктаторлиги ва ранго- ранг ахзоблар  ва махаллий секуярист  муртадлар билан “ қуролланган,иссиқ сулх” ни бошларидан кечиришяпти, эронни мазхабий шиъа хукуматидаги мавжуд вазият бу нарсаларни америкага, махаллий муртадларга,махаллий секулярзадаларга мажбурлаб юклаган. Бу вазиятни улар бутун жахон секуляр кофирларига ва махаллий муртадларга ва мунофиқларга, махаллий секулярзадаларга юклашмаган, балки эронни мазхабий шиъа хукумати юклаган, аммо улар бутун жахондаги хамма курдларни орасида мана бу ўриндан ва истисноъий фурсатдан фойдалана олишади.

 Мана бу икки жумла яъни “совуқ жанг ва қуролли сулх” нинг замонавий холда дарк қилишлик, бу минтақалардаги шариатгаро мусулмонларни барчаси учун худди сувдек кераклидур. Мана бу ерда эроннинг ғарбидаги бизларнинг шариатгаро мусулмонларимиз, нима қилиш керак деган саволни жавобини қўлга киритишди ва жохилий таъассубдан, жохилий кинадан,нафратдан узоқ бўлган холда, бир шариатгаро мусулмон сифатида ўзларини мана бундай изтирорий вазиятда қандай   мухофизат қилишади? Улар рўбарў бўлишган мана бу зарурат ва изтирорий холатда  ўзларида туғилган кундалик эхтиёжлар  ва кундалик саволлар  учун муносиб жавобга эга бўлишлари керак.

 Ха, мусулмонлар жонларини мухофизат қилиш орқали аллохни динини ва аллохни бандаларини икки қимматбаҳо  омонат сифатида хифз қилишлари лозим, ва хатто керак бўлса жонларини ва динларини фидо қилиш орқали динни ва иймонларини ва мусулмонларни мухофизат қилишлари лозим, аммо бу ишларни шаръий каналлар орқали амалга оширилади.  Мана бу холатда мана бу қимматли омонатни мухофизат қилиш учун улар ўзларини эхтиёт қилишлари керак бўлади:

    یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُمْ (مائده/1015)

Эй мўъминлар, ўзингизни билингиз! Бундан ташқари мусулмонлар хаётларини идора қилиш ва душманга қарши мубораза қилиш учун асбобларни мухайё қилишга эхтиёжлари бор, шундай бўлгач мана бу асбобларни огохона мухайё қилишни кетидан аллохга таваккал қилиш  ва қазо-қадар ўзини   маъноси ва мафхумига эга бўлади. “Аллохга таваккал қилиш” билан  “ ишларни аллохга топширишни” ўртасида жуда катта фарқ бор. Туянгни боғлаб сўнгра худога таваккал қил. 

 قَیِّدها و تَوکَّلْ.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аллохга таваккал қилувчиларнинг сарвари бўлганлар, аммо хар бир иш учун керакли асбоблардан етарлича фойдаланганлар, махсусан душманга қарши нусратни,ғалабани нозил бўлиши учун лозим бўлган асбобларни тайёрлаб қўярдилар. Умар розиаллоху анху бир гурухга рўбарў бўлади, бу гурух асбобларни тарк қилишликни таваккал қилишни маъноси деб тушунишган, улар иш ва амал қилишдан узоқда юришарди, натижада эса нотавон ва суст бўлиб қолишади. Умар розиаллоху анху уларга айтадики: сизлар кимлар бўласизлар? Улар : бизлар таваккал ахли бўламиз,деб жавоб беришди. Шунда у киши айтдиларки: ёлғон айтасизлар, сизлар таваккал ахли эмассизлар; таваккал қилган киши аввал уруғни ерга экади,сўнгра худога таваккал қилади.

 Ха, шахс аввал турмуш қуради ва шундан сўнг болали бўлиш учун аллохга таваккал қилади, сизлар хали турмуш қурмагансизлар ва болали бўлиш учун асбобларни мухайё қилмагансизлар, шу холда болали бўлишни орзу қиляпсизларми? Бу холда болали бўлишни орзу қилишлик, ўзингизни масхара қилишдан бошқа нарса эмас.

 (давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(27- قیسم)

حَه، بِیزلَر حُدَیبِیَه صُلحِی سِکوُلارِیزم دِینِینِی وَ اوُنِینگ نَوکَرلَرِینِی زِمَّه سِیگه مَجبُورلَب یوُکلَنگن دِیاردَه مِیز. مَنَه بوُ وَضِیعیَت حاضِرچَه مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن دِیارلَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِیدَه سِکوُلار اَحزابلَر وَ گوُرُوهلَرگه یوُکلَنگه نِی یوُق وَ حاضِردَه هَم صائِل دُشمَن مُسُلمانلَرنِی دَستوُرخانِینِی اوُستِیدَه، حَتَّی عِراقدَگِی، سُورِیَه دَگِی، توُرکِیَه دَگِی مُسُلمانلَرنِی صائِل دُشمَنِی بوُلمِیش بوُتوُن جَهان وَ مِنطَقَه دَگِی مَنَه شُو سِکوُلارلَر، مُرتَد کوُرد سِکوُلارِیستلَرِینِی حِمایَه سِی آستِیدَه دوُر. اوُلَرنِینگ عِراقدَگِی وَ سُورِیَه دَگِی اَهلِی سُنَّتنِی حَققِیگه قِیلگن جِنایَتلَرِی هِیچ کِیمگه پِینهان اِیمَس.

مَنَه بُو وَضِیعیَتنِی دَرک قِیلِیش وَ اوُنِی تَفسِیرِی، تَحلِیلِی وَ اوُندَن اوُرنِیدَه وَ کوُنِیدَه فایدَه لَه نِیش، بُو دَرکدَن، تَحلِیلدَن، تَجزِیَه دَن وُجُودگه  کِیلَه دِیگن نَتِیجَه گه باغلِیق، مَنَه بُو دَرک، تَجزِیَه  وَ تَحلِیل بِیلَن اِسلامِی یَقِین وَ اوُزاق ستراتِیگِیَه لَرنِی وَ تَکتِیکَه لَرنِی تَعیِین قِیلِیشلِیک، هَر قَندَی  اِسلامِی شَخصنِی وَ جَماعَتنِی رِواجلَنگه نِینِی یا آرقَه دَه قالگه نِینِی یَنَدَه یَحشِیراق کوُرسَتَه تِیب بِیرَه دِی وَ بُو جَماعَتنِی وَ بُو شوُرانِی بوُگوُنگِی کوُنگه تِیگِیشلِی اِیکَه نِینِی یا بوُگوُنگِی کوُنگه  یا بوُگوُنگِی جَمِیعیَتگه تِیگِیشلِی اِیمَسلِیگِینِی ، بَلکِی اوُ اوُتگن اوُن یِیللِیککَه وَ حَتَّی اوُتگن عَصرلَرگه تِیگِیشلِی اِیکَه نِینِی، هَمدَه بوُگوُنگِی کوُنِیمِیزنِی دَردِیگه یِیمَسلِیگِینِی کوُرسَه تَه دِی.

بِیز کوُردِستاندَگِی بِرادَرلَرِیمِیزنِی  وَ صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِینِی اَولادلَرِینِی قوُیِیدَگِی نَرسَه لَرگه بوُیوُردِیک، حاضِرگِی مَوجُود اِضطِرارِی وَضِیعیَتدَه اِیراننِی غَربِیدَگِی مِنطَقَه لَرنِی بَعضِی  قِسمَتلَرِیدَه، اوُلَر سِکوُلارِیزم دِینِینینگ دِیکتَه تارلِیگِی وَ اوُنِینگ هِیلمَه – هِیل مَذهَبلَرِی وَ  مُنافِقلَر وَ اوُلَرنِی یوُلِیدَگِی سِکوُلارزَدَه  وَ اِرتِداد  کُورِینِیشلَرِینِی هَمَّه سِی بِیلَن “ساوُوق جَنگ” آلِیب بارِیشَه یاتگه نِینِی توُشوُنِیب یِیتِیشلَرِی کِیرَک، حوُددِی شوُ حالَت بِیلَن بِیرگه اوُلَر سِکوُلارِیزم دِینِینِی دِیکتَه تارلِیگِی وَ رَنگا – رَنگ اَحزابلَر وَ مَحَلِّی سِکوُلارِیست مُرتَدلَر بِیلَن “قوُراللَنگن، اِیسسِیق صُلح” نِی باشلَرِیدَن کِیچِیرِیشیَپتِی، اِیراننِی مَذهَبِی شِیعَه حُکوُمَتِیدَگِی مَوجُود وَضِیعیَت بُو نَرسَه لَرنِی اَمِیرِکَه گه، مَحَلِّی مُرتَدلَرگه، مَحَلِّی سِکوُلارزَدَه لَرگه مَجبُورلَب یوُکلَه گن. بُو وَضِیعیَتنِی اوُلَر بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرگه وَمَحَلِّی مُرتَدلَرگه وَ مُنافِقلَرگه، مَحَلِّی سِکوُلارزَدَه لَرگه یوُکلَشمَه گن، بَلکِی اِیراننِی مَذهَبِی شِیعَه حُکوُمَتِی یوُکلَه گن، اَمّا اوُلَر بوُتوُن جَهاندَگِی هَمَّه کوُردلَرنِی آرَه سِیدَه مَنَه بُو اوُرِیندَن وَ اِستِثنائِی فُرصَتدَن فایدَه لَنَه آلِیشَه دِی.

مَنَه بُو اِیککِی جُملَه یَعنِی “ساوُوق جَنگ وَ قوُراللِی صُلح”نِینگ زَمانَه وِی حالدَه دَرک قِیلِیشلِیک، بُو مِنطَقَه لَردَگِی شَرِیعَتگرا مُسُلمانلَرنِی بَرچَه سِی اوُچُون حوُددِی سُوودِیک کِیرَکلِیدوُر. مَنَه بُو یِیردَه اِیراننِینگ غَربِیدَگِی بِیزلَرنِینگ شَرِیعَتگرا مُسُلمانلَرِیمِیز نِیمَه قِیلِیش کِیرَک دِیگن سَوالنِی جَوابِینِی قوُلگه کِیرِیتِیشدِی وَ جاهِلِی تَعَصُّبدَن،جاهِلِی کِینَه دَن، نَفرَتدَن اوُزاق بوُلگن حالدَه ، بِیر شَرِیعَتگرا مُسُلمان صِیفَتِیدَه اوُزلَرِینِی مَنَه بوُندَی اِضطِرارِی وَضِیعیَتدَه قَندَی مُخافِظَت قِیلِیشَه دِی؟ اوُلَر رُوبَرُو بوُلِیشگن مَنَه بُو ضَرُورَت وَ اِضطِرارِی حالَتدَه اوُزلَرِیدَه توُغِیلگن کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَر وَ کوُندَه لِیک سَواللَر اوُچُون مُناسِب جَوابگه اِیگه بوُلِیشلَرِی کِیرَک.

حَه، مُسُلمانلَر جانلَرِینِی  مُخافِظَت قِیلِیش آرقَه لِی اَلله نِی دِینِینِی وَ اَلله نِی بَندَه لَرِینِی اِیککِی قِیممَتبَها اَمانَت صِیفَتِیدَه حِفظ قِیلِیشلَرِی لازِم، وَ حَتَّی کِیرَک بوُلسَه جانلَرِینِی وَ دِینلَرِینِی فِدا قِیلِیش آرقَه لِی دِیننِی وَ اِیمانلَرِینِی وَ مُسُلمانلَرنِی مُخافِظَت قِیلِیشلَرِی لازِم، اَمّا بوُ اِیشلَرنِی شَرعِی کَنَللَر آرقَه لِی عَمَلگه آشِیرِیلَه دِی. مَنَه بوُ حالَتدَه مَنَه بُو قِیممَتلِی اَمانَتنِی  مُخافِظَت قِیلِیش اوُچُون اوُلَر اوُزلَرِینِی اِیختِیاط قِیلِیشلَرِی کِیرَک بوُلَه دِی:   یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُمْ (مائده/1015)  اِی مُؤمِنلَر، اوُزِینگِیزنِی بِیلِینگِیز! بُوندَن تَشقَریی مُسُلمانلَر حَیاتلَرِینِی اِدارَه قِیلِیش وَ دُشمَنگه قَرشِی مُبارَزَه قِیلِیش اوُچُون اَسبابلَرنِی مُهَیّا قِیلِیشگه اِیختِیاجلَرِی بار، شوُندَی بوُلگچ مَنَه بُو اَسبابلَرنِی آگاهانَه مُهَیّا قِیلِیشنِی کِیتِیدَن اَلله گه تَوَکَّل قِیلِیش وَ قَضا – قَدَر اوُزِینِی مَعناسِی وَ مَفهُومِیگه اِیگه بوُلَه دِی. ” اَلله گه تَوَکَّل قِیلِیش” بِیلَن ” اِیشلَرنِی اَلله گه تاپشِیرِیشنِی” اوُرتَه سِیدَه جوُدَه کَتتَه فَرق بار. توُیَنگنِی باغلَب سوُنگرَه  خُداگه تَوَکَّل قِیل.     قَیِّدها وتَوکَّلْ.

رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اَلله گه تَوَکَّل قِیلوُچِیلَرنِینگ سَروَرِی بُولگنلَر، اَمّا هَر بِیر اِیش اوُچُون کِیرَکلِی اَسبابلَردَن یِیتَرلِیچَه فایدَه لَنگنلَر، مَخصُوصاً دُشمَنگه قَرشِی نُصرَتنِی، غَلَبَه نِی نازِیل بوُلِیشِی اوُچُون لازِم بوُلگن اَسبابلَرنِی تَیّارلَب قوُیَردِیلَر. عُمَر رَضِیَ الله عَنهُ بِیر گوُرُوهگه رُوبَرُو بوُلَه دِی،بوُ گوُروُه اَسبابلَرنِی تَرک قِیلِیشلِیکنِی تَوَکَّل قِیلِیشنِی مَعناسِی دِیب توُشوُنِیشگن، اوُلَر اِیش وَ عَمَل قِیلِیشدَن اوُزاقدَه  یوُرِیشَردِی،نَتِیجَه دَه اِیسَه ناتَوان وَ سُوست بوُلِیب قالِیشَه دِی. عُمَر رَضِیَ الله عَنهُ اوُلَرگه اَیتَه دِیکِی: سِیزلَر کِیملَر بوُلَه سِیزلَر؟ اوُلَر: بِیزلَر تَوَکَّل اَهلِی بوُلَه مِیز، دِیب جَواب بِیرِیشدِی. شوُندَه  اوُ کِیشِی اَیتدِیلَرکِی: یالغان اَیتَه سِیزلَر، سِیزلَر تَوَکَّل اَهلِی اِیمَسسِیزلَر؛ تَوَکَّل قِیلگن کِیشِی اَوَّل اوُرُوغنِی یِیرگه اِیکَه دِی، سوُنگرَه خُداگه تَوَکَّل قِیلَه دِی.  ^[1]

حَه، شَخص اَوَّل توُرمُوش قوُرَه دِی وَ شُوندَن سُونگ بالَه لِی بوُلِیش اوُچُون اَلله گه تَوَکَّل قِیلَه دِی، سِیزلَر هَلِی توُرمُوش قوُرمَه گنسِیزلَر وَ بالَه لِی بوُلِیش اوُچُون اَسبابلَرنِی مُهَیّا قِیلمَه گنسِیزلَر، شُو حالدَه بالَه لِی بوُلِیشنِی آرزُو قِیلیَپسِیزلَرمِی؟ بُو حالدَه بالَه لِی بوُلِیشنِی آرزُو قِیلِیشلِیک، اوُزِینگِیزنِی مَسخَرَه قِیلِیشدَن باشقَه نَرسَه اِیمَس.

(دوامی بار……)

---

[1] روایت حاکم و ابن ابی دنیا و عسکری از معاویه بن قره.

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(27- قیسم)

بله، ما در سرزمینی هستیم که در آن جبراً صلح حدیبیه بر دیکتاتوری دین سکولاریسم و نوکران آن تحمیل شده است. این وضع فعلا در هیچ یک از سرزمینهای مسلمان نشین بر احزاب و گروههای سکولار تحمیل نشده است، و الان هم دشمن صائل سر سفره ی مسلمین، و حتی دشمن صائل مسلمین در عراق و سوریه و ترکیه هم همین سکولارهای جهانی و منطقه ای با پشتوانه ی همین سکولاریستهای مرتد کورد هستند . جنایاتی که اینها در حق اهل سنت عراق و سوریه خلق کرده اند بر کسی پوشیده نیست.

 درک وضع موجود، تفسیر وتحلیل آن، و استفاده ی به موقع وبه روز از نتایجی که از این درک و تجزیه و تحلیل به وجود می آید ، وتعیین استراتژیها و تاکتیکهای دور و نزدیک اسلامی مسلمین متناسب با این درک و تجزیه و تحلیل است که میزان پیشرفته بودن یا عقب ماندگی هر فرد وجماعت اسلامی را بر جسته می کند، و نشان می دهد این جماعت و این شورای مسلمین به امروز تعلق دارد یا مال امروز نیست و به این جامعه تعلق ندارد، بلکه مال دهه های گذشته و حتی قرون گذشته ست و به درد امروز ما نمی خورد.  

ما به برادرانمان در کوردستان و احفاد و نوادگان صلاح الدین ایوبی سفارش کردیم که باید درک کنند  در وضع اضطراری موجود آنها در بخشی از سرزمین های غرب ایران زمین مشغول «جنگی سرد » با تمام مظاهر ارتداد ودیکتاتوری دین سکولاریسم با مذاهب مختلف آن و منافقین و سکولار زده های همسو با آنها هستند، و در عین حال در «صلحی مسلح وگرم» با دیکتاتوری دین سکولاریسم و احزاب رنگارنگ و مرتد محلی سکولاریستی به سر می برند که وضع موجود حکومت شیعه مذهب ایران آنرا بر آمریکا ومرتدین محلی و سکولار زده های بومی تحمیل کرده است . این وضع را آنان بر کفار سکولار جهانی و مرتدین محلی و منافقین و سکولار زده های بومی تحمیل نکردند، بلکه حکومت شیعه مذهب ایران تحمیل کرده است، اما آنان می توانند از این موقعیت و فرصت استثنائی در بین تمام کوردهای جهان سود ببرند .

درک به روز این دو مقوله ی «جنگ سرد و صلح مسلح» مثل آب نیاز حیاتی تمامی  مسلمین شریعت گرای این مناطق است. اینجا بود که مسلمین شریعت گرای ما درغرب ایران زمین به بخشی از پاسخ چه باید کرد خودشان رسیدند،  و بدور از تعصب جاهلی و به دور از کینه و تنفر جاهلی متوجه شدند که نیاز امروز آنان در این حالت اضطراری برای محافظت از خودشان همچون یک مسلمان شریعت گرا چیست؟ و باید دنبال اسباب وپاسخ هایی باشند که  برای نیاز روز وسوال روزشان دراین حالت ضرورت و اضطراری که پیش آمده  است جواب مناسبی داشته باشد.   

بله، مسلمین با محافظت از جانشان باید از دین الله و بندگان الله به عنوان دو امانت گرانبهاء محافظت کنند، و حتی در صورت لزوم با فداکردن جانشان و دنیایشان از دین و ایمانشان و مسلمین محافظت کنند، اما از کانال شرعی آن. در این صورت برای محافظت از این دو امانت ارزشمند باید مواظب خودشان باشند: یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُمْ (مائده/1015) ای مؤمنان ! مراقب و مواظب خود باشید. علاوه بر این مسلمین  برای اداره زندگیشان و مبارزه با دشمناشان نیاز به تهیه کردن اسباب دارند، پس از تهیه کردن آگاهانه ی این اسباب است که توکل به الله و قضاء و قدر معنی و مفهوم خودش را به دست می آورد. بین«توکل به خدا» و «واگذاری امور به خدا» تفاوت زیادی وجود دارد . شترت را ببندو برخداتوکل کن. قَیِّدها وتَوکَّلْ.

رسول الله صلی الله علیه وسلم سرور متوکلین به الله بود، اما برای هر کاری از اسباب لازم همان کار نهایت استفاده را می کرد، بخصوص برای نازل شدن نصر و پیروزی بر دشمن تمام اسباب لازم را تهیه می کرد. عمر رضی الله عنه گروهی را دید، چنان فکر می‌کردند که توکل به معنی ترک اسباب است و از کار و عمل دوری کردند و دچار ناتوانی و سستی شدند. عمر رضی الله عنه به آن‌ها گفت: شما چه کسانی هستید؟ گفتند: ما اهل توکلیم. گفت: دروغ گفتید، شما اهل توکل نیستید؛ کسی دارای توکل است که دانه را در زمین می‌کارد بعداً به خدا توکل می‌کند[1]

 بله، کسی اول ازدواج می کند بعد برای بچه دار شدن به الله توکل می کند شما که هنوز ازدواج نکرده اید و اسباب بچه دار شدن را تهیه نکرده اید آرزوی بچه دار شدن و توکل به الله برای بچه دار شدن مسخره کردن خودتان است  .

(ادامه دارد…….)

---

[1] روایت حاکم و ابن ابی دنیا و عسکری از معاویه بن قره.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(82- қисм)

Хуб, бо ин нигариши шаръий, холо дар вазъи мовжуд, чи мо аз қудрати хукумати  бадили изтирорийи исломий бархурдор бошем ва чи аз ин неъмат махрум бошем ва мажлиси шўройи мужохидин дошта бошем. Дар хар ду холат нуктаики лозим аст дар дохили шўройи тахти хокимияти ин ду абзор ба унвони ек тажрубайи торихийи арзишманд ба он ахамияти амалий дода бишавадки аз лавозими таъмини “ иродайи шўроий” ба унвони еки дигар аз пеш ниёзхо ва муқаддамоти вахдати огохона, хадафманд ва харакатий дар кинори тақвият ва пуштибонийи аз рахбарият аз тариқи еки аз абзорхойи сегона матрах мешавад, “ истиқлоли даруни гурухий” тафосир ва мазохиби исломий дар умури шахсий худишон аст.

То замони расидан ба ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохиди муслимин такия кардани героишхойи мазхабий ва тафсирий бар истиқлоли фикрийи махдуди худишон  еки аз масоили мухимми жунбуши исломий аст. Танхо замоники истиқлоли куллияи героишхойи тафсирий ва фиқхий аз дини ислом тазмин бишавад, он замон астки хар фирқа ва мазхаб ва гурух ва ё хизби метавонанд дар раванди иттиход бо хизиши туфанда исломий ёри бирасонад ва ба тахаққуқи ваъдахойи аллох ва нузули нусрат ва пирузий суръат бибахшад.

Истиқлол дар андиша ва озодий дар баён дар чорчуби шўро ва хифзи “ иродайи шўроий” хаққи қобили эхтиром ва хадаша нопазири хар ек аз героишхойи исломий аст ва хеч каси хақ надорад ба он таъарруз кунад. Хар тафсири хам ба сахми худиш муваззаф ба истиқлоли соири тафосири исломий эхтиром бигузорад. Эхтиром гузоштан ба истиқлоли дар андиша ва озодий дар баён дар чорчуби шўро шарти муқаддам ва мабнойи “ иродайи шўроий” екпорчаги муслимин ва хамкори бейни онхост, амри екпорчаги ва хамкори бейни тафосири бародар фақат замони метавонад воқеан ихтиёрий, пойдор ва самимона бошадки куллияи тафосир ва героишхойи мазхабий мутақобилан истиқлоли екдигарро риоят кунанд. Агар ин асли асосий зерипо гузошта бишавад масоили буғранжи бейни тафосири бародар бавужуд меояд. Ва “ иродайи шўроий” ва екпорчагийи жунбуши исломий аз бейн меравад, ва мушкилоти жиддий бар сари рохи жунбуш пешраванда бедорий исломий аз он се абзор ва се коноли шаръий хукумати исломий ала минхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорийи исломий ё мажлиси шўройи мужохидин ба вужуд меояд.

Дар хамин солхоики дар он хастем ва дар чанд соли гузашта ва шояд хам бишавад гуфт ва қатъан дуруст аст,дар қарнхойи ахир дар жунбуши исломий ин асли дар равобити бейни тафосири исломий зерипо гузошта шуда аст. Барои хамин дар жунбуши бейнал милали ва хатто мантақаийи исломий масоили буғронжи зохир шуда, ва мавонеъи жиддий бар сари рохи тахаққуқ бахшидани ба амри екпорчаги фирақ ва тафосири бародар бавужуд омада аст, ва мустақиман “ иродайи шўроий” ва конолхо ва абзорхойи хукумати изтирорийи исломий ё мажлиси шўройи мужохидинро дар баробари хатароти дохилий ва хорижий ғейри қобили инкор, заиф, нотавон ва хатто суст ва беубухат карда, ва мухаррики душманон барои густариши жиноёт ва тажовузотишон бар сарзаминхойи муслимин шуда аст.

Куллияи героишон ва тафосири исломийки ба конолхойи сегона ба унвони танхо абзорхойи қудрати умда дар баробари душманони умда эътиқод ва яқин доранд бояд ба унвони ек пешниёзи вахдати огохона, ва хадафманди харакатий ба “иродайи шўроий” ва мутақобилан ба хамдигар эхтиром бигузоранд, ва дар ин росто” мовзеъи тасовийи хуқуқ” бигиранд, яъни онхо хаққироки барои худишон раво медонанд, барои соири ахли қибла хам раво бидонанд, ва хамма бо хуқуқи ексон хамчун девори пулодин ба ислом ёри бирасонанд.

Дар инжо ва бо вужуди инхамма фирқа ва тафсир ва мазохиби суннатий ва модерн бояд фахмида бошидки танхо рохнамойи кордор ва рафтори муслимин ислом аст. Ва хатмаши ва сиёсати шўройи муслимин бар асоси корбурди халлоқи ислом бо дар назар гирифтани шароити хосси хузайи фаолияти ин шўро танзим шуда аст. Жузъ ин , барои мо идеоложий, жахонбиний ва теорийи рахбарийи дигари наметавонад вужуд дошта бошад.

Мўъмининики ба ахамияти шўро ва жойгохи шаръийи “ иродайи шўроий” дар панохи еки аз се абзори шаръий пей бурданд, хақ надоранд нисбат ба дигар тафосир ва героишоти бародари рафторхойи иғроқомиз дошта бошанд, ва тафосир ва андишахойи худишонро бар соири фирақ тахмил кунанд, ва ё героиш ва тафсири соири тафосир ва героишотро тахти фишор қарор бидиханд, ё инки дар умури дохилийи онхо дахолат кунанд, чун тобеъи иродайи онон нестанд ва аз тафсири хосси онхо пейравий намекунанд.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(81- қисм)

Чанд руз гузашт ва шир дубора гурсна шуд ва ба фикри шикор офтод. Пеши гови ханоий рафт ва  гуфт: ранги ман ва ту наздики ба хам аст, аммо ин гови сиёх, хамонанди лакайи бузург аз дур пейдост ва махалли ихтифойи моро лов медихад. Агар ижоза дихи ман уро ба қатл мерасонам то махалли ихтифойи мо камакон аз диди шикорчихо пинхон бимонад. Гови ханоий ижоза дод ва шир, бо хиёли рохат шиками гови сиёхро пора кард.

Муддати гузашт ва шир пеши гови ханоий рафт ва бидуни муқадддима гуфт: ман омадам то туро бихурам! Гови ханоий гуфт: маро? Шир : бале туро. Гови ханоий гуфт: пас ижоза биде то қабли аз кушта шудан фарёдий бизанам ва диламро холи кунам то буғзам фуру нишинад. Шир: ижоза дори. Гов се мартаба бо садойи боланд фарёд кашид: ман хамон рузи хурда шудамки , гови сафид хурда шуд. Ман хамон рузи хурда шудамки , гови сафид хурда шуд, ман хамон рузи хурда шудамки , гови сафид хурда шуд.

ألا إني أكلت يوم أكل الثور الأبيض.

Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху баъди аз баёни ин достон, чанин натижагири кард: “ ман хамон рузи суст,заиф ва бекаси шудамки Усмон ба қатл расид.” [1]

الا و انی لما وهنت یوم قتل عثمان .

Бале, тамоми муслимин қудрат ва хайбатишон дар хукуматишон ва рахбарияти исломийшон хулоса мешавад, ва ин қудрат ва хайбат астки дар баробари куффори ошкор ва пинхон ва дар баробари муслимини номутаодил ва номезон боиси пиёда шудани фаризайи ирхоб

«تُرهِبونَ بِه‌ عَدُوَّ اللهِوَعَدُوَّکُم»

Ба унвони ек омили боздоранда мешавад. Танхо кофиеки мо дар баробари душманон ин қудрати хукуматийи исломий ала минхажин нубувват ё бадили изтирорийи исломий дар баробари душманони аллох ва худимон сукут кунем то натоижи талх ва ногуворишро дар ояндайи наздики худимон ва хатто наводгонимон бичашанд.

Мо хам акнун дар баробари афроди нестемки қудрати аслахайи фардийи мо маъни бидихад, дар баробари ек гурух ва даста хам нестемки қудрати гурух ва жамоати мо маъни бидихад, мо дар баробари қудрати хукуматий ва қудрати хукуматхойи муттахиди душманони аллох ва худимон хастем ва мо танхо дар сурати бо вахдати пулодин ба сурати сафи вохидий дар омадем ва махбуби аллох шудем:

:  إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ

Онвақт астки аллох моро бо вужуди чанин қудрати мунсажимики бо иймон ва сабр пуштибоний мешавад бар душманони касиримон  пируз мекунад:

كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ

Дар ин сурат танхо рох ва танхо коноли ижройи ин қонуни шариати аллох ва ин фаризайи аз тариқи хукумати исломий ё бадили изтирорийи хукумати исломийки бар асоси еки аз мазохиби исломий хукм мекунад.

Агар ин бадили изтирорий хам вужуд дошт то замоники ин холати изтирор аз бейн меравад бояд аз ин абзор ба унвони танхо абзор истефода кард ва дучори тафарруқ ва такравий нашуд ва сабр кард. Бале инжо сабр маъни медихад. Инжо сабр барои ек муваххид бисёр талхтар аз хар чизи аст, аммо танхо коноли ижро кардани қонун ва фаризайи ирхоби душманон бо аслаха хамин аст, ва бояд то ислохи ин хукумати бадили изтирорийи исломий ё иртиқойи он ба хукумати исломий бо кейфияттари сабр кард, ва бо сабри худ ва пархез аз тафарруқ ва такруйи аз аллох ва росулиш итоат кард:

وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ .

Қаблан арз кардемки каси чун Салохиддин Айюбий хам аз ин бадили изтирорийи исломий дар баробари салибийхо ба унвони ек сангар истефода кард ва муддати 19 сол вазорати хукумати фотимиёни шиъа мазхаби Мисрро қабул кард. Иллати хамкори муслимин бо бани Умайя ва бани аббос ва усмонийхо хам бар алайхи куффор хамин буд. Иллати хамкори бо жамоатхойи ахли бидъат ханафий диюбанди дар жанги бо коммунистхойи шўравий хамин буд, иллати хамкори бо хукумати пур аз бидъати гуруххойи махаллий толибон бар алайхи амрико ва муттахидиниш хам хамин буд. Иллати хамкори ибни Таймия бо хукумати вақт дар мубориза бо муғулхо хам хамин буд. Инон куллан бадилхойи хукумати исломий хастандки бояд дар сурати изтирор бо қудрати аслахайи чанин хукуматхойи душманони ошкор ва пинхони аллох ва худимонро батарсонем, ва ояндаро бибинем ва мутмаъин бошемки сукут ва бетафовути мо дар баробари касоники хокимияти исломийи мовжудро ба хукумати исломийтари иртиқоъ намедиханд балки уро ба самти хокими кофари секуляр ва муртаддини махаллий суқ медиханд хиёнати ошкор ва зулми ошкори ба худимон ва тамоми ояндагони астки тахти хокимияти ин хукуматхойи кофар ё муртад дучори анвоъи муфосид ва зулмхо ва жиноят мешаванд.

(идома дорад……..)

---

[1] ابن ابی شیبه، المصنف، (متولد 159 قمری- وفات 235 قمری) باب 3، کتاب الجمل، شماره روایت 39088 صفحه  457؛ انتشارات : عربستان سعودی، جدة، شرکه دارالقبلة، / سوریه، دمشق، موسسه علوم القرآن، (1427قمری-2006 نصرانی) / قامت بطباعته و اخراجه: لبنان، بیروت، دارالقرطبه   / أنبأنا عبد الوهاب بن المبارك قال‏:‏ أنبأنا أبو الفتح أحمد بن محمد الحداد قال‏:‏ أخبرنا أبو بكر أحمد بن علي بن إبراهيم بن منجويه أن الحاكم أبا أحمد محمد بن أحمد بن إسحاق الحافظ أخبرهم قال‏:‏ أخبرنا عبد الله بن سليمان بن الأشعث قال‏:‏ حدثنا الحسين بن عرفة قال‏:‏ حدثنا عباد بن عباد بن حبيب بن المهلب بن أبي صفرة عن مجالد بن سعيد عن عمير بن زودي.

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(26- қисм)

Шунинг учун хам байбарс ўзини аслий душмани бўлмиш Қутузга нома ёзиб у билан сулх тузишни  ва қасам билан уни талабини қабул қилишни сўрайди. Сайфиддин Қутуз хам уни талабини қабул қилади. Натижада эса байбарс аскарлари билан бирга мисрга бориб Қутузни байроғи остига ўтади. Мана бу иттиходдан сўнг байбарс, мусулмонлар унинг муғулларни ва салибчиларни, арманларни,ички адашган фирқаларни устидан қозонган  ғалабаси билан хурсанд бўладиган қўмондонга айланди. Ва биринчи марта мусулмонлар муғулларнинг муттахид лашкарининг ( ўша замондаги американинг)  хамлаларини олдини олишга қодир бўлишади. Бундан олдин кўриб чиқганимиздек Салохиддин Айюбий хам салибчиларга қарши курашиш учун мисрдаги фотимий шиъаларининг хукумат системасига,тузумига киради ва вахдат томонга харакат қилади ва мана шу вахдат билан қудратга эришади ва аллох унга нусратини нозил қилгач  фатхни қўлга киритади.

Хозирни ўзида хам муғуллар американи қолибида ўзига муттахид бўлганлар билан бирга мусулмонларга хамла қилган ва атомли,урониюмли, химиявий ,бир неча тонналик бомбалар билан ва сунъий йўлдош ахборот воситалари, интернет ва ижтимоъий каналларнинг кенг-кўламли ва қиммат таблиғотлари, фосид дарс китоблари ва бошқа нарсалар орқали хар томонлама мусулмонларни совуқ,иссиқ ва рухий жангларга мажбурлашган. Муғулларни замонидан кўра хатарлироқ нарса шуки, улар хозирда мусулмонларни иймонини нишонга олишган. Ва муртадларни,мунофиқларни,махаллий секулярзадаларни канали орқали мусулмонларни диний ўзлигини алдаб, йўқ қилишмоқда, улар бизларнинг жуда кўп биродарларимизни, опа-сингилларимизни,қариндошларимизни хам булғашган.

Мана бу мусибат ва ошкор балони хаммамиз кўриб турибмиз, агар хозирни ўзида ва ўз вақтида чора кўрилмаса, эртага кеч бўлиши турган гап. Нима учун? Чунки бизлар ўтган асрларда  андалусни,ироқдаги язидийларни, хўромондаги алиюллохийларни, туркиядаги алавийларни, исмоилийларни, дарузни,нусайрияни, қожорияни,сафавияни ва қарматияни  ва бошқа юзлаб мусибатларни ва охирги бир-икки аср мобайнида эса коммунизм, либирализм, социал демократияга ўхшаш секуляризм динидаги мазхабларни бирига қилинган умумий иртидодни тажриба қилиб кўрганмиз.

Бизлар афғонистонда аксари диюбандий бўлган мотрудий маслак ханафий хукуматига эга бўлган толибон хукуматига гувох бўлдик, уларнинг  халқини орасида юзлаб ақидавий ва рафторий булғанишлар мавжуд эди. Бизга ўхшаган баъзилар Салохиддин Айюбийга ўхшаб амал қилдик ва бошқа бир даста эса оли саъуднинг салтанат салафийларини алдовларига алданиб қолишди ва пуч бахоналар билан биродарларини аслий кофирларни ва муртадларни қаршисида ёлғиз ташлаб кетишди, бошқа бир хоинлар дастаси  эса шимолий иттифоқни вужудга келтиришди ва хозирги замонни муғуллари бўлмиш америка,нато ва россия, хитойни тарафдорига айланишди, улар шундай жиноятларга,фожеаларга сабаб бўлишдики, анча йиллардан буён бу жиноятлар давом этяпти ва хали-хануз одамлар қурбон бериляпти.

Ўша аввалги вақтларда хам бизлар ўзимизнинг курдистондаги мусулмонларга шу нарсани изох берган эдикки, уларнинг қилаётган жиходлари          

«الجبهة الإسلامية العالمية للجهاد ضد اليهود والصليبيين»

қоидасига ёки секуляризмга қарши жиходнинг асосига ва унинг турли-хил мазхабларига эргашмайди. Бизларнинг ошкор душманимизни рахбарияти бутун жахон секуляристларининг ва махаллий секуляр муртадларнинг, махаллий секулярзада мунофиқларнинг қўлидадур. Жахондаги ва махаллий мана бу  секуляристлар қўлларидан келганча яхудлар, насоролар ва барча исломий фирқалар ва мазхаблардан мусулмонларга қарши бир абзор сифатида фойдаланишади ва бутун жахондаги мусулмон жамиятига нисбатан хисобланадиган бўлса, мусулмонлар яшайдиган диёрларда мана бу бутун жахон секуляр кофирларини ва махаллий муртадларни ихтиёридаги кишиларнинг  энг кўпини шубхасиз ахли суннат деб маъруф бўлган фирқалар ва уни кетидан шиъа фирқалари ташкил қилади.

Хозирги пайтда бизлар курдларни орасида гувох бўлиб турган нарса шуки,секуляр ва муртад  ахзоблар бутун жахон секуляр кофирларнинг ва махаллий тоғутларнинг химояси остида, умумий иртидод жараёнини бир неча ўн йиллар яъни сталинни, қози мухаммад муртадни замонидан буён то хозирги кунгача, биринчи иртидодий хизбни вужудга келтириш орқали йўлга қўйишган. Худди шу махаллий секуляр муртадлар бизларнинг мусулмон миллатимизни мунофиқ ва секулярзадаларнинг захарли таблиғотлари билан хор қилиб  душманларимизни қўлидаги абзорга,навкарга айлантиришди, бу хақиқатни хеч ким инкор қила олмайди, чунки хозирни ўзида бу навкарлик давом этиб келяпган ва буни хамма кўриб турибди. Секуляризм динига томон умумий иртидод бизларнинг аксар хонадонларимизни қамраб олган мана бундай вазиятда, бизлар эронда ироқ ва сурияга хилоф равишда шиъаларнинг 12 имомлик мазхабий хукуматига эгамиз, бу хукумат бизларни миллатимиз учун  бир қалқон ва изтирорий бадал сифатида амал қила олади, бу Салохиддин Айюбий салибчиларга қарши жангларга рўбарў бўлишда фойдаланган мисрдаги исмоилийларни 6 имомлик шиъа фотимийларини тузумидан кўра анча исломийроқ нарса хисобланади.

Бизлар мана шундай вазият ва холатда, толибон афғонистонда хокимият юритаётган  даврда Салохиддин Айюбийни авлодларига қуйидагича таклиф берган эдик, эрондаги шиъа мазхабидаги бу хукумат, атрофимиздаги барча диёрларга нисбатан олганда улар учун бир неъмат, башорат, муносиб бир фурсат бўлиб, шариатгаро  мусулмонлар учун ички ва моддий жихозланиш учун “худайбия сулхини” хукмига ўтади ва дархақиқат бутун жахон ошкор кофирларини ва махаллий муртадларни ва мунофиқларни, махаллий секулярзадаларни рахбарлигидаги секуляристик босқинчи диктатурани қаршисида “қуролланган,иссиқ сулх” вазифасини ўтайди; улар  ўзларининг хозирги вазиятларини тушуниб етиш борасида  ноўрин нафрат сабабли хато қилишга хақлари йўқ ва махсусан оли саъуднинг салтанат салафийларини ва уларнинг ахборот воситаларига алданиб қолмасликлари ва адолатдан узоқлашиб кетмасликлари керак.       

 یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ کُونُواْ قَوَّامِینَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلاَ یَجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ خَبِیرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ‏(مائده/8)     

Эй мўъминлар, аллохнинг ўзи учун хақ йўлни тутгувчи, адолат билан шаходат – гувохлик бергувчи бўлингиз! Бирон қавмни ёмон кўришингиз сизларни адолат қилмасликка тортмасин! Адолат қилингиз! Шу тақвога яқинроқдур. аллохдан қўрқингиз! албатта аллох қилаётган амалларингиздан хабардордир.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(26- قیسم)

 شُونِینگ اوُچُون هَم بِیبَرس اوُزِینِی اَصلِی دُشمَنِی بوُلمِیش قُطوُزگه نامَه یازِیب اوُ بِیلَن صُلح توُزِیشنِی وَ قَسَم بِیلَن اوُنِی طَلَبِینِی قَبوُل قِیلِیشنِی سوُرَیدِی. نَتِیجَدَه اِیسَه بِیبَرس عَسکَرلَرِی بِیلَن بِیرگه مِصرگه بارِیب قُطوُزنِی بَیراغِی آستِیگه اوُتَه دِی. مَنَه بوُ اِتِّحاددَن سوُنگ بِیبَرس، مُسُلمانلَر اوُنِینگ مُغوُللَرنِی وَ صَلِیبچِیلَرنِی،اَرَمنلَرنِی، اِیچکِی اَدَشگن فِرقَه لَرنِی اوُستِیدَن قازانگن غَلَبَه سِی بِیلَن حوُرسَند بوُلَه دِیگن قوُماندانگه اَیلَندِی. وَ بِیرِینچِی مَرتَه مُسُلمانلَر مُغوُللَرنِینگ مُتَّحِد لَشکَرِینِینگ ( اوُشَه زَماندَگِی اَمِیرِکَه نِینگ) حَملَه لَرِینِی آلدِینِی آلِیشگه قادِر بوُلِیشَه دِی. بوُندَن آلدِین کوُرِیب چِیقگه نِیمِیزدِیک صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِی هَم صَلِیبچِیلَرگه قَرشِی کوُرَه شِیش اوُچُون مِصردَگِی فاطِیمِی شِیعَه لَرِینِینگ حُکوُمَت سِیستِیمَه سِیگه، توُزوُمِیگه کِیرَه دِی وَ وَحدَت تامانگه حَرَکَت قِیلَه دِی وَ مَنَه شُو وَحدَت بِیلَن قُدرَتگه اِیرِیشَه دِی وَ اَلله اوُنگه نُصرَتِینِی نازِیل قِیلگچ فَتحنِی قوُلگه کِیرِیتَه دِی.

حاضِرنِی اوُزِیدَه هَم مُغوُللَر اَمِیرِکَه نِی قالِیبِیدَه اوُزِیگه مُتَّحِد بوُلگنلَر بِیلَن بِیرگه مُسُلمانلَرگه حَملَه قِیلگن وَ اَتاملِی،،اوُرانِییُوملِی، هِمِیَه وِی، بِیر تاننَه لِیک بامبَه لَر بِیلَن وَ سوُنِّی یوُلداش اَخبارات واسِیطَه لَرِی، اِنتِیرنِیت وَ اِجتِمائِی کَنَللَرنِینگ کِینگ – کوُلَملِی وَ قِممَت تَبلِیغاتلَرِی، فاسِد دَرس کِتابلَرِی وَ باشقَه نَرسَه لَر آرقَه لِی هَر تامانلَه مَه مُسُلمانلَرنِی ساوُوق، اِیسسِیق وَ رُوحِی جَنگلَرگه مَجبُورلَشگن. مُغوُللَرنِی زَمانِیدَن کوُرَه خَطَرلِیراق نَرسَه شوُکِی، اوُلَر حاضِردَه مُسُلمانلَرنِی اِیمانِینِی نِشانگه آلِیشگن. وَ مُرتَدلَرنِی، مُنافِقلَرنِی، مَحَلِّی سِکوُلارزَدَه لَرنِی کَنَلِی آرقَه لِی مُسُلمانلَرنِی دِینِی اوُزلِیگِینِی اَلدَب، یوُق قِیلِیشماقدَه، اوُلَر بِیزلَرنِینگ جوُدَه کوُپ بِرادَرلَرِیمِیزنِی، آپَه – سِینگِیللَرِیمِیزنِی، قَرِینداشلَرِیمِیزنِی هَم بوُلغَشگن.

مَنَه بُو مَصِیبَت وَ آشکار بَلانِی هَمَّه مِیز کوُرِیب توُرِیبمِیز، اَگر حاضِرنِی اوُزِیدَه وَ اوُز وَقتِیدَه چارَه کوُرِیلمَسَه، اِیرتَه گه کِیچ بوُلِیشِی توُرگن گپ. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی بِیزلَر اوُتگن عَصرلَردَه اَندَلوُسنِی،عِراقدَگِی یَزِیدِیلَرنِی،هوُراماندَگِی عَلِیُّ اللَّهِی لَرنِی، توُرکِیَه دَگِی عَلَوِیلَرنِی،اِسمائِلِیلَرنِی، دَرُوزنِی، نُصَیرِیَه نِی، قاجارِیَه نِی، صَفَوِیَه نِی وَ قَرمَطِیَه نِی وَ باشقَه یوُزلَب مُصِیبَتلَرنِی وَ آخِیرگِی بِیر- اِیککِی عَصر مابَینِیدَه اِیسَه کامُّونِیزم، لِیبِیرَلِیزم، ساسِیال دِیماکرَه تِیَه گه اوُحشَش سِکوُلارِیزم دِینِیدَگِی مَذهَبلَرنِی بِیرِیگه قِیلِینگن عُمُومِی اِرتِدادنِی تَجرِیبَه قِیلِیب کوُرگنمِیز.

بِیزلَر اَفغانِستاندَه اَکثَر دِیُوبَندِی بوُلگن ماترُودِی مَسلَک حَنَفِی حُکوُمَتِیگه  اِیگه بُولگن طالِبان حُکوُمَتِیگه گوُواه بوُلدِیک،اوُلَرنِینگ حَلقِینِی آرَه سِیدَه یوُزلَب عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی بوُلغَه نِیشلَر مَوجُود اِیدِی. بِیزگه اوُحشَه گن بَعضِیلَر صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِیگه اوُحشَب عَمَل قِیلدِیک وَ باشقَه بِیر دَستَه اِیسَه آلِ سَعُودنِینگ سَلطَنَت سَلَفِیلَرِینِی اَلداولَرِیگه اَلدَه نِیب قالِیشدِی وَ پُوچ بَهانَه لَر بِیلَن بِرادَرلَرِینِی اَصلِی کافِرلَرنِی وَ مُرتَدلَرنِی قَرشِیسِیدَه یالغِیز تَشلَب کِیتِیشدِی، باشقَه بِیر خائِنلَر دَستَه سِی اِیسَه شِمالِی اِتِّفاقنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشدِی وَ حاضِرگِی زَماننِی مُغوُللَرِی بوُلمِیش اَمِیرِکَه، نَتا وَ راسِّیَه، حِتاینِی طَرَفدارِیگه اَیلَه نِیشدِی، اوُلَر شوُندَی جِنایَتلَرگه، فاجِیعَه لَرگه سَبَب بوُلِیشدِیکِی، اَنچَه یِیللَردَن بوُیان بُو جِنایَتلَر دَوام اِیتیَپتِی وَ هَلِی- هَنوُز آدَملَر قوُربان بِیرِیلیَپتِی.

اوُشَه اَوَّلگِی وَقتلَردَه هَم بِیزلَر اوُزِیمِیزنِینگ کوُردِستاندَگِی مُسُلمانلَرگه شوُ نَرسَه نِی اِیضاح بِیرگن اِیدِیککِی، اوُلَرنِینگ قِیلَیاتگن جِهادلَرِی   «اَلجِبهَة الإسلامية العالمية للجهادضد اليهود والصليبيين» قائِدَه سِیگه یاکِی سِکوُلارِیزمگه قَرشِی جِهادنِینگ اَساسِیگه وَ اوُنِینگ توُرلِی- هِیل مَذهَبلَرِیگه اِیرگشمَیدِی. بِیزلَرنِینگ آشکار دُشمَنِیمِیزنِی رَهبَرِیَتِی بوُتوُن جَهان سِکوُلارِیستلَرِینِینگ وَ مَحَلِّی سِکوُلار مُرتَدلَرنِینگ، مَحَلِّی سِکوُلارزَدَه مُنافِقلَرنِینگ قوُلِیدَه دوُر. جَهاندَگِی وَ مَحَلِّی مَنَه بوُ سِکوُلارِیستلَر قوُللَرِیدَن کِیلگنچَه یَهُودلَر، نَصارالَر وَ بَرچَه اِسلامِی فِرقَه لَر وَ مَذهَبلَردَن مُسُلمانلَرگه قَرشِی بِیر اَبزار صِیفَتِیدَه فایدَه لَه نِیشَه دِی وَ بُوتوُن جَهاندَگِی مُسُلمان جَمِیعیَتِیگه نِسبَتا حِسابلَیدِیگن بُولسَه، مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن دِیارلَردَه مَنَه بُو بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِینِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی اِیختِیارِیدَگِی کِیشِیلَرنِینگ اِینگ کوُپِینِی شُبهَه سِیز اَهلِی سُنَّت دِیب مَعرُوف بوُلگن فِرقَه لَر وَ اوُنِی کِیتِیدَن شِیعَه فِرقَه لَرِی تَشکِیل قِیلَه دِی.

حاضِرگِی پَیتدَه بِیزلَر کوُردلَرنِی آرَه سِیدَه گوُواه بوُلِیب توُرگن نَرسَه شوُکِی، سِکوُلار وَ مُرتَد اَحزابلَر بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرنِینگ وَ مَحَلِّی طاغوُتلَرنِینگ حِمایَه سِی آستِیدَه، عُمُومِی اِرتِداد جَرَیانِینِی بِیر نِیچَه اوُن یِیللَر یَعنِی ستَلِیننِی، قاضِی مُحَمَّد مُرتَدنِی زَمانِیدَن بوُیان تا حاضِرگِی کوُنگه چَه، بِیرِینچِی اِرتِدادِی حِزبنِی وُجوُدگه کِیلتِیرِیش آرقَه لِی یوُلگه قوُیِیشگن. حوُددِی شوُ مَحَلِّی سِکوُلار مُرتَدلَر بِیزلَرنِینگ مُسُلمان مِللَتِیمِیزنِی مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِینگ زَهَرلِی تَبلِیغاتلَرِی بِیلَن حار قِیلِیب دُشمَنلَرِیمِیزنِی قوُلِیدَگِی اَبزارگه، نَوکَرگه اَیلَنتِیرِیشدِی، بُو حَقِیقَتنِی هِیچ کِیم اِنکار قِیلَه آلمَیدِی، چوُنکِی حاضِرنِی اوُزِیدَه بُو نَوکَرلِیک دَوام اِیتِیب کِیلیَپگن وَ بوُنِی هَمَّه  کوُرِیب توُرِیبدِی. سِکوُلارِیزم دِینِیگه تامان عُمُومِی اِرتِداد بِیزلَرنِینگ اَکثَر خانَدانلَرِیمِیزنِی قَمرَب آلگن مَنَه بوُندَی وَضِیعیَتدَه، بِیزلَر اِیراندَه عِراق َو سُورِیَه گه خِلاف رَوِیشدَه شِیعَه لَرنِینگ 12 اِماملِیک مَذهَبِی حُکوُمَتِیگه اِیگه مِیز، بُو حُکوُمَت بِیزلَرنِی مِللَتِیمِیز اوُچُون بِیر قَلقان وَ اِضطِرارِی بَدَل صِیفَتِیدَه عَمَل قِیلَه آلَه دِی، بُو صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِی صَلِیبچِیلَرگه قَرشِی جَنگلَرگه رُوبَرُو بوُلِیشدَه فایدَه لَنگن مِصردَگِی اِسمائِلِیلَرنِی 6 اِماملِیک شِیعَه فاطِیمِیلَرِینِی توُزُومِیدَن کوُرَه اَنچَه اِسلامِیراق نَرسَه حِسابلَه نَه دِی.

بِیزلَر مَنَه شوُندَی وَضِیعیَت وَ حالَتدَه، طالِبان اَفغانِستاندَه حاکِمِیَت یوُرِیتَیاتگن دَوردَه صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِینِی اَولادلَرِیگه قوُیِیدَگِیچَه تَکلِیف بِیرگن اِیدِیک،اِیراندَگِی شِیعَه مَذهَبِیدَگِی بُو حُکوُمَت، اَطرافِیمِیزدَگِی بَرچَه دِیارلَرگه نِسبَتاً آلگندَه اوُلَر اوُچُون بِیر نِعمَت، بَشارات، مُناسِب بِیر فُرصَت بوُلِیب، شَرِیعَتگرا مُسُلمانلَر اوُچُون اِیچکِی وَ ماددِی جِهازلَه نِیش اوُچُون “حُدَیبِیَه صُلحِینِی” حُکمِیگه اوُتَه دِی وَ دَرحَقِیقَت بوُتوُن جَهان آشکار کافِرلَرِینِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی وَ مُنافِقلَرنِی،مَحَلِّی سِکوُلارزَدَه لَرنِی رَهبَرلِیگِیدَگِی سِکوُلارِیستِیک باسقِینچِی دِیکتَه توُرَه نِی قَرشِیسِیدَه “قوُراللَنگن، اِیسسِیق صُلح” وَظِیفَه سِینِی اوُتَیدِی؛ اوُلَر اوُزلَرِینِینگ حاضِرگِی وَضِیعیَتلَرِینِی توُشوُنِیب یِیتِیش بارَه سِیدَه نااوُرِین نَفرَت سَبَبلِی خَطا قِیلِیشگه حَقلَرِی یوُق وَ مَخصُوصاً آلِ سَعُودنِینگ سَلطَنَت سَلَفِیلَرِینِی وَ اوُلَرنِینگ اَخبارات واسِیطَه لَرِیگه اَلدَه نِیب قالمَسلِیکلَرِی وَ عَدالَتدَن اوُزاقلَه شِیب کِیتمَسلِیکلَرِی کِیرَک.

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ کُونُواْ قَوَّامِینَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلاَ یَجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ خَبِیرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ‏(مائده/8)    اِی مُؤمِنلَر، اَلله نِینگ اوُزِی اوُچُون حَق یوُلنِی توُتگوُچِی، عَدالَت بِیلَن شَهادَت – گوُواهلِیک بِیرگوُچِی بوُلِینگِیز! بِیران قَومنِی یامان کوُرِیشِینگِیز سِیزلَرنِی عَدالَت قِیلمَسلِیککَه تارتمَه سِین! عَدالَت قِیلِینگِیز! شُو تَقواگه یَقِینراقدوُر. اَلله دَن قوُرقِینگِیز! اَلبَتَّه اَلله قِیلَه یاتگن عَمَللَرِینگِیزدَن خَبَرداردِیر.   

(دوامی بار……)