دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(157- қисмат)

4-Салом. Замоники ислом омад бо ижбор онро бар мардум тахмил кард. Оё дини ижборий дуруст аст?

Медонемки таъкиди ислом бар илм ва фахми амиқ дин аст ва ононики дар садрил ислом дар Макка ва Мадина исломро қабул карданд хеч кудомишон ба зури шамшир онро напазирофтанд, балки исломро медонистанд ва онро ягона абзори саодатишон дар дунё ва қиёмат медонистанд, барои хамин ба мейли худишон ва бо тахаммули мушкилоти зиёди мусалмон шуданд на ба зури шамшир. Оё мешавад гуфтки Салмон, Абу Зар,Миқдод,  Аммор, Ёсир, Сумайя, Билол, Сухайби румий, Нажжоший шохи хабаша, Жаъфар ибин Аби Толиб, Хамза ва амсоли онон ба зури шамшир мусалмон шуданд? На харгиз, аммо секуляристхойи қурайш бо зур ва ижбор мехостанд онхоро аз дини ислом баргардонанд. Оё донишмандоники дар асри мо дар кишвари герман ва амрико ва австралия ва япон ва кишвархойи дигар исломро қабул мекунанд ба зури шамшир онро мепазиранд?!

Хамин алъон хам нигох кунид кужойи дунё ек кофари яхудий ё насроний ё мажус ва собеийро мажбур мекунандки зуракий ва билижбор мусалмон бишавад, хеч жойи дунё. Аммо нигох кунид дар тамоми дунё муслимин ва хатто соири шариатхойи осмонийро мажбур мекунандки билижбор ва зуракий тобеъи дини секуляризм ва хукумати секуляристий ва қавонини секуляристий бошанд. Ва гарна ё бояд кишварро тарк кунид ё бояд дар зиндонхо бипусид. Магар намебинид? Хуб холо чи каси динишро бар дигарон тахмил карда ва мекунад?

Ислом агар хукуматхойи золим ва фосидро аз бейн бурд, дар аваз инсонхоро озод гузошт то динишро худишон интихоб кунанд, ва ихтиёрро ба онхо баргардондки хадди фосилайи бейни инсон ва хайвон аст, аммо куффори секуляри жахоний замоники ек жойиро мегиранд аввалин корики мекунанд мардумро мажбур мекунанд тобеъи қавонини дини секуляризм бишаванд, ва қавонини шариати аллохро биндозанд дур, ва тибқи қавонини дини онхо зиндагишонро идора кунанд. Фақат кофий аст бо қалб ва ақли солим нигох кунид, ниёз ба мутолаъа хам надорад.

. إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَذِكْرَىٰ لِمَن كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ(ق/37)

Ба рости дар ин бедорбош ва андарзи бузурги аст барои онки дили дошта бошад, ё бо хузури қалб гуш бидихад.

5-Салом алайкум: ба назари шумо тафарруқ то чи андоза дар шикасти довла дар Ироқ ва Сурия таъсир дошт?

Абу Басир мухожир еки аз уламойи кунуний довла мегуяд: душман бар мо зарба ворид накард магар бахотири гунохон ва тафрақайи мо, бархи дохили манотиқи довла нишаста ва фақат жадал ва бахс мекунанд онхоро бояд танбех кард. Дар воқеъ гунохи тафарруқ еки аз асбоби пас равийхойи довла буд. Асбобхойи бузурги дигари хам дар дипломосийшон бо муслимин  ва куффор вужуд доштандки хаммаги даст ба дасти хам доданд ва вазъи мовжудро барои довла ба вужуд оварданд.

6-Салом кока гиян, чиро курдхо ин андоза залил шуданд ва аз хар тарафи мовриди хиёнат ва зулм қарор мегиранд?

Қаблан курдхо интури набуданд, мисли тамоми сарзаминхойи муслимин доройи иморат ва хокимият ва сарварийи хосси худишон буданд, хатто дар дўврахойи мисли хукумати айюбиён бар бахши аъзами жахони ислом хам хокимият доштанд, ва дар тамоми дунё хам сарварий ва иззат доштан, хузури курдхо дар балужистон, қозоқистон, курдобо, курдовон ва ғейрих аз ғарби исломий бигир то шарқи исломий нишонайи сиёдат ва хузури пурранги онхо дар      торихи ислом буда. Осори беназири адабий ва илмий ва донишмандони ин хам қовм хам бар каси пушида нестанд. Инхо хаммаги самарайи хузури ислом дар миёни курдхо буда аст. Мо қабли аз ислом чизи аз курдхо надорем на китоби ва на олим ва динишманди ва на хатто торихи мутмаъин.

Жангхойи бейни усмоний ва сафавий хам боз натавонист ин миллатроки даххо иморат мисли бобон ва ардалон ва ғейрих доштандро то ин андоза залил ва беарзиш кунад, хатто он дўврони бехукуматийи баъди аз ардалон ва бобон хамки хонхо идорайи онхоро дар даст гирифта буданд то ин андоза залил ва мутафарриқ ва беарзиш ва абзори дасти дигарон нашуда буданд то инки ек дафъа секуляристхойи муртад аз замони қози Мухаммад муртад бо ташкили аввалин хизби секуляри кофар мисли бахтак ва мисли бало ва саратон офтоданд ба жони миллати курд ва шуруъ карданд ба нобуд кардани дин ва ахлоқ ва фарханг ва хаё ва обру ва арзишхойи курдхо. Куффори секуляр жахоний ва тоғутхойи махаллий хам аз ин жонуварони муздури хоин новбатий барои нобудийи курдхо химоят ва пуштибоний карданд.

Мардуми мусалмони курд хам бояд алъон дарк карда бошанд ва бояд бидонандки дар сурати табаъият аз дастурот ва қавонини дини секуляризм ва куффори секуляри жахоний ва секуляристхойи хоин ва муртадди махаллий чиқадар танхо ва бекас ва зиён дида мешавандки хатто шайтон хам дар қиёмат аз ончи онон бо қонуни аллох шарик карданд изхори бароат мекунад. [1]

(идома дорад……..)

---

[1]ابراهيم/ 22 -21

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(156-қисмат)

Холо замоники ин шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид ба далили инхидоми он “ се абзор” аз бейн меравад, хар олимики моро ба ин масири сахих даъват кунад жузъви гузаштагони дурусткори мо ё ба арабий жузви салафи солихи мо хастанд, холо фарқи надорад ин шахси солих ва дурусткор шахси мисли имоми Ханафий бошад ва ахли раъй, ё шахси мисли имоми Ахмад ибни Ханбал бошад ва ахли хадис ва гуризон аз ахли раъй. Инхо ва тамоми бузургворони дигари мисли имоми Жаъфар Содиқ ва имоми Молик ва имоми Шофеъий ва садхо аиммайи дигар, гузаштагони солих ва нийкукори мо хастанд.

Аммо дар баробари ин нигариш, иддайи аз бародаронимонки худишонро салафий ва пейрави салафи солихи ин уммат медонанд дар таваххумишон андохтанд, чун инон ба жойи табаъияти ба эхсон аз гузаштагони солихи ин уммат муқаллиди андишахойи бахши аз уламойи оли саъуд хастанд, ва чунон дар тақлиди худишон аз ин  наждияти” ду се қарни ахири оли саъуд жиддий ва махдудбин хастандки тавони тахаммули чизи ғейри аз ин хатти фикрийи хоссиро надоранд, ва бо тарошидани истелохот ва усул ва фуруъи бидъий чунон худишонро ғарқ карданд ва чунон худишонро ба ин истелохоти шубха ангиз ва хатто бидъий машғул кардандки хар жо қудрати бартар шуданд хеч ахли қиблайики мухолифи ин усулишон бошадро намепазиранд.

Ин бародарони танг назари мо агар қудрати бартар набошанд тахти мудирияти муслимин қарор мегиранд, аммо ба махзи пейдо кардани қудрат бонийи жанги дохилий ижтиноб нопазири мешавандки хатто наждийхойи хам фикри худишонроки дар еки ду истелохи бидъий бо онхо хамфикр нестандро хам тахаммул намекунанд. Тақсим бандийи миёни ин наждихойики худишонро салафий медонанд, ва инхамма хизби мусаллах ва жанги дохилийи миёни онхо,чизи нестки қобили китмон бошад, хийли рохат бо истефода аз хамон истелохоти тўлид шудайи бепоя ва асос хамдигарро муртад ва гумрох ва зол ва музил ва ғейрих медонанд ва ба содагий хун ва моли хамдигарро барои худишон халол карданд.

Жолибе ин хам бидонидки ин бародарони мо хар жо рафтанд бо ривожи ин истелохоти бепоя ва асоси бидъий боиси жудо кардани мардум аз мужохидин ва хатто нобуд кардани жиходи шудандки қарнхо дар он мардум холати фархангий ба худиш гирифта буд, намунайи чечен айнийтарин намуна метавонад бошад. хар чанд намунахойи Алжазоир ва Ироқ ва Шомро хам намешавад нодида гирифт.

3-Ассаламу алайкум, дар кул мо алъон чанд маржаъ барои вахдат дар ихтиёр дорем?

Мо барои хифзи вахдатимон танхо ек маржаъ дорем: мурожаъа ба рахбарияти жомеъики аз коноли еки аз он “ се абзор” ба қудрат расида ва шўройи улил амр ва мутахассисиники зери пушиши ин хокимият хастанд хамин ва бас.

 .  وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ (نساء/83)‏.‏

Ва хенгомики ( хабари)корики мужиби натарсидан ё тарсидани устуба онон мерасад, онро ( миёни мардум) пахш ва пароканда мекунанд агар ингуна афрод, сухан гуфтан дар ин бораро ба пайғамбар ва улил амри худ вогузоранд касони аз ин хабари ишон иттилоъ пейдо мекунандки мутахассисини амр хастанд ва ончи боист аз он дарк ва фахм менамоянд.

Холо агар ин шўройи улил амр хамки аз коноли еки аз он “ се абзор” ташкили шуда ва умматро ба вужуд оварда бейни худишон ихтилоф пейдо карданд маржаъишон барои хифзи вахдат мурожаъа ба китоб ва суннати сахих аст:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَأَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنکُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِی شَیْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن کُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ ذَلِکَ خَیْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِیلاً ‏(نساء/59)

Эй касоники иймон овардаид! Аз худо ва аз пайғамбар итоат кунид, ва аз улил амр ва сохибон ва мутахассисини мусалмони худ фармонбурдори намойид ва агар дар чанин ихтилоф доштид онро ба худо ва пайғамбари у баргардонид агар ба худо ва рузи ростохез иймон дорид. Ин кор барои шумо бехтар ва хуш фаржомтар аст.

Барои чандимин бор хам бояд арз кунамки ин шўройи улил амр ва ташкили уммат ва жамоат хам танхо ва танхо аз коноли “ се абзор” маъни пейдо мекунад ва мутахаққиқ мешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(155- қисмат)

Шумо медонистидки имоми хамин масжиди зирор жузви мунофиқин набуд ва бо вужуди хукумати исломий ала минхажин нубувват  ва вужуди шахсияти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва он хамма сахобийи геронқадр фариби мунофиқин ва куффори пинхони дохилийро хурда буд?

Нуктайи дигар инки он масжид тавассути мунофиқин сохта шуда буд, аммо ин масожид тавассути мўъминин сохта шуданд ва хатто умри баъзи аз ин масожид ба даххо сол пеш бармегардад, холо шумо ба чи мужаввизи дар ин мовқеиятики муслимин қарнхост ба далили набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва ривожи онхамма хурофот ва густариши нуфузи мунофиқин ва уламойи суъ ва аимматул музиллин ва дуату ала абваби жаханнам масожидиро танхо бар асоси ижтиход ва таъвили дуруст ё ғалати худит ё муллохойи мовриди пасандит бидуни доштани қудрати хукумати ва тамкини комил мунфажир мекунид ва онхамма зан ва мард ва кудак ва пиру жавонро қатли ом мекунид? Дар холики аллох таоло мунфажир кардани калисахо ва канисахо ва дирхои рохибро ба сирохат манъ карда аст ва еки аз ахдофи жиходро хифзи ин маконхо қабли аз масожиди муслимин маърифий карда аст; ту бо чи мужаввизи хурмати хонайи аллохро нигах намедори ва ба хотири хузури ек низомийи муртад хам хонайи аллохро вайрон мекуни ва хам даххо мусалмони намозгузорроки арзиши хуни хар кудом аз инхо аз худи каъба хам болотар аст холо чи расид ба ин масжидики мунфажириш карди?!

Ва хатто инро майдоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам танхо баъди аз фатхи Макка ва тамкини комили бар пойтахти куффори секуляри шибхи жазирайи арабистон будки дастури тахриби бутхонайи мушрикинро содир кард ва қабли аз он касиро ба ин ният нафиристод, дар холики метавонист,аммо ин корро асбоби иттиходи ин қабоил бо душмани аслий ва изофа шудан ба қудрати душмани аслий медонист ва ин иштибохи ошкорро хеч фармондайи дилсузи анжом намедихад. Холо шумо чиро хаддиақал ин токтикироки кулли куффор хам барои мухолиф накардани мардум бо худишон ба он пей бурдандро дарк намекунид? Чиро бояд аз ин суннати асосийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам куффор истефода кунанд аммо шумо на?

Ман ба ин азизоники ғейри мустақим фариби муфтихойи сокини дар дорул харбхойи чун англиз ва иордания ва ғейрих ва бахусус фариби муфтихойи ижорайи оли саъудро хурданд сифориш мекунам ба худишон ва аъмолишон нигох кунанд ва бибинанд доранд чи балойи сари худишон ва дигар муслимин дар меоваранд, он хам ба номи ислом?

Холо шумо рафтори росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мухофизат аз он мода саг ва тулахояшро бисанжид бо рафтори ин бародарони номутаодил ва номезони мо дар бархурдишон бо муслимин ва ахли қибла.

2-Салом. Ба назари шумо чиро инхамма гурух ва хизби салафий вужуд дорад ва аксаран онхо ё дар холи жанги лафзий бо хам хастанд ё дар холи жанги мусаллахона, инхо мегуяндки хақ назди мост ва бақия гумрох хастанд, холо мо ба пейравий аз кудом даста аз инхо даъват шудем?

Хидматитон арз кунамки аллох таоло мефармоянд:

وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ(نساء/ 115)

Ва аз худо ва пайғамбар итоат кунид токи мовриди рахмат ва мархамат қарор гирид. Дар заминайи итоат аз аллох ва росулиш оёт зиёданд холо ин суъол пеш меоядки бо чи абзорхойи мешавад ин итоат карданро ба он шевайики аллох таоло амр карда аст анжомиш дод. Худи аллох таоло мефармояд:

: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ ۖ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ۚ ذَٰلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا(نساء/59)

Яъни итоат аз аллох ва росулиш аз коноли шўройи улил амр ва мутахассисини амр, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мефармояд: яхуд ба хафтод ва ек фирқа тақсим шуданд ва насоро хам ба хафтод  ва ду фирқа тақсим шуданд ва уммати ман нез ба хафтод ва се фирқа тақсим мешавад ба жуз ек гурух аз он, хаммаги дар оташанд.

قالوا:مَنْ هی یَا رَسُولَ اللَّهِ،

Гуфтанд: эй росули худо онхо чи касони хастанд?

قَالَ هی الْجَمَاعَة،

Гуфт: он жамоат аст ва дар ривояти дигарики аввалиро тафсир мекунад, мефармояд: онхо касони хастандки бар ончи ман ва асхобам бар он хастем, қарор доранд.  [1]  

Асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам қатъан тобеъи жамоат буданд ва ахли тафарруқ набуданд барои хамин аст аллох таоло моро ба табаъияти ба эхсон аз онхо сифориш мекунад:

«وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِینَ وَالأَنصَارِ وَالَّذِینَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِیَ اللّهُ عَنْهُمْ وَرَضُواْ عَنْهُ » (توبه 100).

Инхо онхойи хастандки аллох таоло моро ба табаъияти ба эхсон аз онхо даъват карда аст. Дар ин сурат возих астки аллох таоло моро ба итоат аз худиш ва росулиш ва шўройи улил амри даъват карда астки ин шўро уммати вохидийро ба вужуд меоварад, ва бо ижмоъи вохидиш жамоати вохидиро тўлид мекунад, ва тамоми ин пружа аз тариқи ек из он “ се абзор” анжом мешавад. Яъни ин уммат ва жамоати вохид аз тариқи шўройи ба вужуд меоядки ин шўро хам аз тариқи еки аз “ се абзор” хукумати исломий ала минхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорийи исломий ё мажлиси вохиди шўройи мужохидин ба вужуд омада бошад.

(идома дорад…….)

---

[1] رواه ابن ماجه و احمد و غیره

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(154- қисмат)

Посухи ба бахши аз суъолоти муртабит ба дарси шишуми муқаддамоти.

Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

1-Ассаламу алайкум: чиро алқоида ва Усома бин Лодин амалиёти истишходий дар миёни мардуми оддий мусалмон сарзаминхои мусалмоннишиники куффор ва муртаддин дар миёнишон будандро жоиз намедонистанд, ва бахусус чиро инфижор ва амалиёти истишходий дар масожидики зирор хастанд ижоза намедоданд? Жазакумуллоху хойрон.

Дустони геромий: хадафи жиход ва жанги мусаллахонайи исломий мудирият,контрол ва хидояти хашми астки бо худиш созандагий меоварад, ва замин аз фасид шудан, ва хаммайи амокини ибодийи шариатхойи осмоний ва хаммайи мовжудотро аз шарри куффор ва хашми нобажойи онхо хифз мекунад, амалиёти истишходий хам бахши аз ин жиход ва абзори барои мунхадим кардани рухия ва  убухати куффор ва афзойиши рухия ва тақвияти иймони мўъминин аст мисли достони он жавон ва подшох ва асхобил ухдуд ва ё хамлайи так нафарайи еки аз сарбозони артеши ислом ба артеши куффорики рубаруш қарор гирифта аст. Хамчунин амалиёти истишходий дар холатхойи заруратки хеч рохи халли боқий намонда бошад василайи барои нобуд кардани тажхизоти сипохи куффор астки ошкоро рубаруйи сипохи ислом қарор гирифта аст. Мисли амалиёти истишходийи сарбозони ислом барои куштани филхойи сипохи мажуски хукми тонкхойи имрузийро дорад.

Возих аст дар амалиёти истишходий хадаф ошкор аст ва комилан мужаззо аст, ё сафи куффори астки рубаруйит хастанд, ё дорул куфри аслий астки возих ва ошкор аст на дорул исломики ба ишғоли куффор даромада аст, холо агар дар ин дорул куфри аслий ё сипохи куффор мусалмони хам дар ин гирудор кушта бишавад масалаш фарқ мекунад бо кофар ё муртадди ишғолгарики дар миёни муслимин пойгох сохта, ё сарбозониш аз миёни муслимин рад мешаванд ва бо куштани чанд кофар ё муртад жони чандин мусалмон ба хатар меофтад ва …….

Арзиши хуни ек мусалмон бисёр болотар аз хуни хазорон кофари вожибул қатл аст, магар инки дар холати изтирор ва ижбор адами дафъи он боиси куштори бештари муслимин, ва аз бейн рафтани хокимият ва қудрати муслимин, ва аз бейн рафтани номус ва мол ва сарзамини муслимин бишавад. Холо агар ин кофари ишғолгари хорижий ва муртадди махаллий аз тамоми ин марохил гузашта бошад ва бар муслимин тасаллут пейдо карда бошад чи? Дар ин холат муслиминро мекушики аз чанги куффор ва муртаддин нажотиш бидихи? Ё рохиро пейдо мекуники бо хифзи жон ва номуси муслимин жиходро мардумий ва фарогир кунид, ва бо кўмаки хамин мардум дубора уммати мунсажимро аз тариқи еки аз он се абзор ташкил бидихи ва бо лагади жонона ин куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллийро берун бирезид?

Шумо лозим аст ва бояд дар амалиёти истишходийтон бейни сарзаминхойи аслийи куффор ва сокинони кофари он, ва сарзаминхойи исломийи ишғол шуда тавассути куффори секуляри хорижий ва муртаддини махаллий ва сокинони мусалмони он фарқ бигузорид. Шумо мисли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам метавонид аз манжаниқ ё хамон бомбхойи имрузий дар сарзаминхойи куффор истефода кунид хамчунонки онхо бадтарин бомбхоро руйи мо озмойиш карданд, аммо дар сарзаминхойи ишғол шудайи муслимин шумо ин хақро надорид. Хамон корики имруза гуруххойи мусаллах ба истелох жиходий дар Сурия бар сари хам дар меоваранд ба фатвойи инсонхойи номутаодил ва номезон ва нима девонайи мисли Абу Қатода фаластиний ва Абу Басир тортусий ва дигарон ба зан ва баччахойи хамдигар хам мисли жанги Алжазоир рахм намекунанд.

Дар замони фатхи Макка хенгомики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба наздики чохи ба исми “ талуб” расид, онжо мода сагиро дидки ба тулахояш шир медихад, тарсид накунад сарбозониш бо асбхо ва шутурхойишон надониста инхоро зер бигиранд, барои мухофизат аз ин мода саг ва тулахоиш ба Жаъил ибни Суроқа розиаллоху анху – еки аз бузургони қабила ғаффорки мезони дусти худишро нисбат ба вай дар хенгоми тақсими ғаноим нишон дода буд – дастур додки мувозиби он саг бошад ва нагузорад каси аз лашкариён ба он ва тулахоиш садамайи бизананд.

Ин муфтихойи номутаодил ва номезон ва нима девона хатто дар хадди ин саги мода ва тулахоиш барои хун ва зан ва бачча ва пирамард ва пиразани ек мусалмон арзиш қоил нестанд. Бидуни шак инон масири ғейри аз масири росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар ин умурро мераванд.

Аммо дар мовриди бахши дувуми суъолитонки гуфтид: чиро инфижор ва амалиёти истишходий дар масожидики зирор хастанд ижоза намедоданд?

Дусти геромий хатто агар ин масожид на ба ташхиси мо ва шумо – ва дигароники дар дорул харбхо нишастанд ва корхонайи фатво сози жаълий ва тақаллубий рох андохтанд – балки ба ташхиси аллох таоло ва тибқи қуръон оя нозил шуда бошадки ин масжид зирор аст ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ин хукмро бар мардум арза карда бошад боз набояд мардумони дохили ин масжидро қатли ом кард. Магар росулуллох саллаллоху алайхи васаллам масжидро бар сари намозгузорони ин масжидки яқин дошт тавассути куффори пинхони дохилий ва мунофиқин сохта шуда тахриб кард? Ё хаммаро аз масжид берун кард ва баъад бо доштани қудрати хукуматий ва тасаллути комил ва тамкини комили он масжидро тахриб кард?

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(153- қисмат)

Мо бояд дар инзиботи сиёсиймон ёд бигиремки агар чанин рахбарияти дар баробари душман сукут кард, ё ихёнан аз душман таъриф ва тамжиди кард, ё ба душман имтиёзоти дод ва нозири огохтар аз хамма дар баробариш сукут кард муслимин бояд дар баробари чанин мовзегирихойики тавассути ин рахбарият мешавад таслим бишаванд; чун рахбарият бо шўройики дар ихтиёриш хаст ва бо назоратики руйиш мешавад нисбат ба вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи дорул ислом, ва нисбат ба вазъи мантақаий ва бейнал милалий, ва нисбат ба шароити сиёсий ва умқи жиход огохтар, ва нисбат ба серишт ва табиати душман ошнотар аст, ва бехтар аз так таки афрод ва хатто гуруххойи мухталифи жомеъа медонадки оё жанг ба салох аст ё оташ бас ва сулх ва додани имтиёзоти ба душман ва ғейрих? Дар тамоми умурики дар хайтайи ихтиёроти ижроийи рахбарият аст ва марбут ба вахдати фармондехи ва вахдати дастур ва вахдати амал мешавад бояд мужриёни зери дасти системи хукуматий ва тамоми мўъминин ба дастурот ва ташхиси рахбарий пойбанд бошанд.

Алъон посуххойи пас аз суқути хукумати исломий ала минхажин нубувват ва жойгузин шудани шохигарийи ва хукуматхойи бадили изтирорийи исломий ва ё мажлиси вохиди шўройи мужохидин, посуххойи теорик ва фикрийи махз нестанд, жавобхойи теорик ва ақидатишро қаблан ироя додем ва қарнхо пеш чанин жавобиро бузургони мо доданд.

Посуххойи алъони мо аз суқути хукумати исломий ала минхажин нубувват посуххойи амалий аст; амали ба маъни васиъи калама.

Посухи воқеъий мо ба ихёйи қонуни шариати аллох, ва барпо кардани ин парчам дар жойи астки теъдоди кофий аз муслимини муттахид, хам хадаф, бо қудрати низомий ва сар ва садойи ба андоза кофий бузургки – аллох таоло онхоро дуст дорад – дар он бошандки , ин сайёра мутаважжихи вужуди мо аз тариқи хукумати бадили изтирорийи  исломий ё мажлиси шўройи мужохидин ва заминахойи уружи мужаддади хукумати исломий ала минхажин нубувват ва қонуни шариати аллох бишавадки, шуда аст.

Ин кор аз мо ва жараёни фирқайи ножия бармеояд, ба шартики мо худимонро жузъи хамон муқотилини муттахиди қарор бидихемки аллох таоло дустишон дорад.

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌمَرْصُوصٌ(صف/4)

Ва жузви он мўъмини жангжу:

: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ (صف/2)

Набошемки аллох таоло нисбат ба чанин мўъмини жангжуйи кина ва хашм дорад:

: کَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ (صف/3)

Чиро мўъминини жангжу? Чун мунофиқинро аллох таоло бо

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا

Хитоб қарор намедихад ва инон ахли

«يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ»

нестанд.

Ин вазифайи мо ва дини мо ба жараёни жахонийи шўройи улил амр ва вахдати огохона, хадафманд ва харакатий астки қудратманд бишавем. Кофий аст мо дар табаъият аз қонуни шариати аллох ва бо дур рехтани танаффури жохилий, дар масири адолат харакат кунем

«وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُوا ۚ اعدِلوا هُوَ أَقرَبُ لِلتَّقوىٰ»(مائده/8)

Агар мо тавонистем аз ин мархала абур кунем, ва тавонистем аз офатхойи такаббур  худимонро дур кунем, ва тавонистем ба душманшиносийи шаръий ва даража бандийи шаръийи душманон пойбанд бошем, ва тавонистем ба оёти қуръон ва фармудайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам эътимод кунемки мефармояд танхо уммати астки гумрох намешавад ва ин уммат хам танхо ва танхо аз тариқи шўройи улил амр ва аз коноли еки аз он се абзор шикл мегирад, онвақт аст чишми куффори ахли китоб ва шибхи ахли китобики дар ахдофи манофеъи худишонро бо манофеъи муслимин муштарак мебинандро мутаважжихи собиқунал аввалуни пирузиш мекунад, ва шумо метавонид дарборайи аз бейн бурдани фақр ва ноамний ва ижоди рифох ва амният ва заминий кардани

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Дар жахони имруз, дунёро мухотоб қарор бидихид.

Жараёни шариатгаро ва вахдатгароий мо агар дар хар нуқтайи аз сарзаминхойи мусалмоннишин табдил ба қудрати зохирий бишавад, ин тавоноийро дорадки аз руйи ин чанд қарни гузашта париш карда ва дубора хукумати исломий ала минхажин нубувват ва шўройи улил амр ва адолати хоста шуда дар шариати аллохро ижро кунад. Ин танхо посухи воқеийи пас аз суқути хукумати исломий ала минхажин нубувват ба тамоми муслимин ва тамоми ғейри муслимини астки бароварда шудани ахдофишонро дар хам масир шудан бо фирқайи ножия мебинанд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(152- қисмат)

Холо ин амир ва рахбарики итоат аз он ба манзилайи итоат аз аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам махсуб мешавад, ва хукми сипар барои муслиминро дорад мумкин аст дар шароити замоний ва маконийи хоссики муслимин дар он хастанд, бо таважжух ба вазъи мовжуди муслимин ва ниёзхойи рузи муслимин ва шароити мантақаий ва бейнал милалий, хукм ва равишро ироя бидихадки мумкин аст хикмати чанин хукм ва амали барои мо ровшан бошад ё набошад,ва ё шубхоти ба вужуд биёядки жанги равонийи душманони дохилий ва хорижий барои ижоди тафарруқ ва залилийи миёни муслимин ба он доман бизананд.

Дар чанин холати мухимтарин масала ва хассостарин амр, ба мархалайи интихоби рахбар аз тариқи еки аз се абзор бармегардад, агар муслимин аз коноли шўройи улил амр ва тибқи шароити исломий ек рахбари фақих ва мужтахидиро интихоб кардандки хифзи дин, жон, номус, мол ва ватани муслимин ба чигунагийи тасмимоти у бастаги дорад, бояд самъ ва тоах хам барои у бошад, дар сиёсатхойики далилишро медонем ва ё аз хикмати чанин сиёсатхойи бехабарем; мухим эътимод ва вахдати амал дар баробари чанон рахбарияти аст.

Бо ек мисоли аз вокуниши мўъминин дар баробари пеймони сулхи худайбияки- мунофиқи дар миёнишон набуд – ба ин гуфтахо жон медихем ва малмустариш мекунем: медонемки дар пеймони худайбия бо секуляристхойи қурайш, имтиёзоти бузурги ба куффори мушрик ва секуляр дода шуд, ва хатто таназзулоти аз жониби рахбарият сурат гирифтки бар асоси бандхойи он бисёри аз мўътақидоти муслимин нодида гирифта шуданд, ва илова бар он таъаххуд мешавад муслимини мухожири аз дорул куфри Макка дубора ба куффори мушрик ва секуляр тахвил дода бишаванд ва ғейрих.

Еки аз имтиёзотики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба куффори мушрик ва секуляри қурайш медихад хазфи калама бисмиллах ва пок кардани сифати аррохманир рохим аз ибтидои пеймоннома аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо хазфи сифати аллох, номи худишро хам ба унвони пайғамбари худо хазф мекунад, илова бар ин бо тахвил додани муслимин ба куффор мисли қазияйи Абу Басир фарзанди Жобонал курдий розиаллоху анхума, ё нима кора гузоштани хаж ва ғейрих имтиёзотиро ба куффори мушрик ва секуляри Макка медихад ва таназзулотиро анжом медихадки танхо омилики боиси жиловгири аз иғтишош ва тафарруқи миёни муслимин мешавад иймони онхо ва мезони эътимод ва итминони мўъминин ба рахбарияти астки аз коноли шаръий он интихоб шуда аст, ва мутмаъин буданд ин рахбарият тахти контроли қудрати болотар аз худиш аст, ва самъ ва тоах худишонро нисбат ба чанин рахбарияти эълом карданд.

Бале росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тахти контроли мустақим аллох буд, ва муслимин мутмаъин будандки тахти контрол аст, ва кори бар халофи раъйи аллох анжом намедихад, баъди аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ин масъули назорат ва контроли рахбарият бар ухдайи шўройи улил амри муслимин астки тахти унвони шўрои ахли хал ва ақд ё шўройи нухбагон ва мутахассисин ва улил амр аз он ёд шуда аст.

Мо дар хамин ек намунайи пеймони худайбия ва байъати ризвонки – хеч мунофиқин дар он набуда аст – метавонем чанд нуктайи мухимро мутаважжих бишавем:

-Еки инки, хийли мухим аст, ин рахбар читури интихоб шуда аст.

-Дувум инки нийруйи огох ва олимтар аз хамма бар чанин рахбарияти назорат дорад, ва агар чанин рахбарияти кориро анжом дод ва чанини нозири дар баробариш сукут кард яъни кориш дуруст аст, чун яқин дорем агар иштибох буд чанин нозири сукут намекард. Ва ин мезони эътимод ва итминони муслимин ба чанин рахбариятиро мерасонад.

– Севум инки мўъминин бо самъ ва тоах ба чанин рахбариятики шинохтанд аз асли “ самиъна ва атоъна” пейравий мекунанд, ва аз қазоватхойи инхирофий ва тафрақа ангиз пархез мекунанд, ва ба хамин содаги вахдати фармондехи ва вахдати амали муслимин хифз мешавад.

Ин барои ононики қасд доранд дар инзиботи сиёсийшон ва дар шевайи бархурди бо рахбаришон аз собиқунал аввалун табаъият кунанд улгуйи муносиби аст:

   : وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)         

Бале, мо бояд дар хамма чиз аз

وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنصَار

Табаъияти ба эхсон дошта бошем на фақат дар масоили ризи шахсий. Мухимтарин масалайи баъди аз иймон ба аллох, танзими равобитимон бо рахбарияти астки идорайи еки аз се абзорро бар ухда гирифта ва корбурди сипарро барои муслимин дорад ва дар вазъи мовжуд фарзи айни чун жиходи  бар алайхи куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллийро мудирият ва хидоят мекунад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(151- қисмат)

Барои хамин астки бояд диққат кунидки ин рахбариятики барои еки аз се абзор интихоб мешавад бояд аз коноли шаръиш интихоб шуда бошад, чун мо дин ва жон ва номус ва обру ва мол ва дунёмонро дастиш медихемки мазраъайи охиратимон аст, ва бояд сипари бошадки бишавад дар баробари куффор ва қавонини куфрийи онхо ба онхо панох бурд ва дар пушти ин сипар жиход кард.

Имоми Қуртубий рохимахуллох дар қарни хафтуми хижрий дар мовриди чанин рахбари мегуяд:

«أَنْ يَكُونَ مِمَّنْ يَصْلُحُ أَنْ يَكُونَ قَاضِيًا مِنْ قُضَاةِ الْمُسْلِمِينَ، مُجْتَهِدًا لَايَحْتَاجُ إِلَى غَيْرِهِ فِي الِاسْتِفْتَاءِ فِي الْحَوَادِثِ، وَهَذَا مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ»

“бояд илмиш онқадар бошадки тавоноий дошта бошадки қози бошад аз қозиёни уммати мусалмонон, ба дунболи ин мужтахид бошад ва ғаний аз ин бошадки аз дигарон талаби фатво кунад, ин чизи астки хаммайи уламойи мусалмон бар он иттифоқ карданд”.

Яъни то хафт қарн ин раъйи ахли илми фиқх дар мовриди рахбари жомеъайи ислом буда, ва агар мебинемки иддайи аз уламойи фиқх гуфтанд: агар рахбар илми кофий дошта бошадки ба хадди ижтиход дар дин нарасад ва дар еки аз мазохиби исломий мужтахид бошад боз метавонад рахбар бошад, куллан ба далили изтирор буда аст, ва ба хукми зарурат чанин танозули сурат гирифта аст, ва гарна дар холати оддияш хамон иттифоқи астки имоми Қуртубий дар қарни хафтум баёниш карда астки имом ва рахбари муслимин бояд фақихи мужтахид бошад. Агар чанин набошад хох нохох, дир ё зуд уламо ек табақаро ташкил медиханд ва хукком хам ек табақа мешаванд, мисли оли саъуд ва оли шайх дар низоми саъудий ва хар кудом дар ек фазойи сейр мекунанд ва ектури ба масоил нигох мекунанд, кулли торихи башарият хар замоники уламойи хар мазхаби дар ек табақа қарор гирифтанд ва хукком хам табақайи дар дигар хамиша манбаъи фасод буданд. Аз табақа балъам боъуро бо фиръавн бигир то табақа рухониюн ва хуккоми асри сосоний ё табақайи рохибони насроний ва табақайи хукком дар европо ва ғейрих……ин яъни новъи секуляризми нарм ва хашники бо истихмор ва тахдири мардум аз тариқи омузахойи мазхабий хам тағзия шуда аст. Чизики хамин алъон секуляристхойи муртадди махаллий бо пуштивонайи куффори секуляр ва ишғолгари жахоний талош мекунанд барои авом фарибий ва басижи умумий дар сарзаминхойи муслимин аз он истефода кунанд.

Замоники душманон муваффақ мешаванд ин ду табақайи мужозоро ташкил бидиханд ба сурати тадрижийи уламоъ тавассути хукком мовриди суъистефода қарор мегиранд, ва бо фосилагири уламойи омил, майдон барои аррувайбиза, уламойи суъ, аимматул музиллин ва дуоту ала абваби жаханнам боз мешавад.

Рахбар пас аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар воқеъ коноли астки шўройи нухбагон ва халли  ақди муслимин онро барои табйини қавонини дини ислом дар  умури ижроий ва хукуматийи жомеъа барои муслимини он замон ва макон интихоб мекунад,ва бидуни шак барои табйини чанин қавонини ва чигунагийи татбиқи қонуни шариати аллох ин рахбар бояд аз улуми шаръий мовриди ниёз ба андоза ек қозий ва мужтахид ворид бошад, ва танхо бо чанин шурути вожиби астки хоким ва рахбари муслимин жойгохи аслийи худишро ба даст меоварад.

مَالایتِمُّ الوَاجُبُ إِلّابِهِ فَهُوَ وَاجِب”

Ин жойгох бо чанин шурути ба даст меояд ва ин шурут хам худ ба худ вожиб мешаванд магар дар холати изтирор ва зарурат.

Интури хукм ва ровшангарихойи чанин амир ва рахбариятики аз чанин коноли шаръий интихоб шуда, дар вазъи мовжуди худиш, дастури аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои зуруфи замоний ва маконийи мовжуди муслимин махсуб мешавад, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

مَنْ أَطَاعَنِي فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ، وَمَنْ عَصَانِي فَقَدْ عَصَى اللَّهَ، وَمَنْ يُطِعِ الْأَمِيرَ فَقَدْ أَطَاعَنِي، وَمَنْ يَعْصِ الْأَمِيرَ فَقَدْ عَصَانِي”[1]

“хар каси, аз ман итоат кунад, хамоно аз худо итоат карда аст. Ва хар каси аз ман нофармони кунад, хамоно аз худо нофармони карда аст. Ва хар каси аз амириш, итоат кунад, яқинан аз ман итоат карда аст. Ва хар каси аз у нофармони кунад, яқинан аз ман нофармони карда аст. Дар лафзи дигари дар сахихи Бухорий дар идомайи ин хадис омада аст:

وَإِنَّمَا الإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ، فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللَّهِ وَعَدَلَ فَإِنَّ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرًا، وَإِنْ قَالَ بِغَيْرِهِ فَإِنَّ عَلَيْهِ مِنْهُ»

Хамоно имом сипар аст. Аз у дифоъ мекунанд ва ба у панох мебаранд. Пас агар ба худо тарсий ва адолат, амр кунад, шойистайи подош мешавад. Ва агар халофи он, амр кунад, гунохкор мешавад.

(идома дорад……..)

---

[1]أخرجه البخاري في الجهاد، باب يقاتل من وراء الإمام ويتقي به: 6 / 116،وفيالأحكام: 13 / 111،ومسلم في الإمارة – باب وجوب طاعة الأمراء في غير معصية برقم (1835) : 3 / 1466. والمصنف في شرح السنة: 10 / 69.)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(150- қисмат)

Холо рахбари ин уммат –дар хар сатхики қарор гирифта бошад – танхо маржаъи таъйин кунандайи астки мушаххас мекунад бо дар назар гирифтани усули собит ва аслийи қонуни шариати аллох, мутаносиби бо вазъи мовжуди жахоний ва мантақаий ва дохилий,ва мутаносиб бо ниёзхойи рузи муслимин, мафод ва муддати ин пеймонхо чигуна бояд бошад. ин яъни инки дипломосий мутағаййир аст, ва муслимин лозим аст ин тағйиротро аз коноли шўройи улил амр ва рахбарияти он се конол бигирандки мустақиман ба “ самиъна ва атоъна” йи хар мўъмини гира хурда аст.

Чун дипломосий ва равиши бархурд бо куффор бо инки доройи усули собити мисли маъдани охан аст, аммо барои расидан ба ахдофиш мутаносиби бо шароити мутағаййир замоний ва маконий, тағйир ва тахаввулоти мутаъаддидиро тажруба мекунад, ва мумкин аст барои расидан ба ек хадаф аз равишхойи мухталифи мутаносиби бо вазъи мовжуд замоний ва маконий ва ниёзхойи рузи муслимин истефода бишавад.

Яъни читури маъдани охан собит аст ва мутаносиби бо шароит мутағаййири замон ва макон, ва ниёзхойи руз, дар заминахойи корбурдиш тағйир ва тахаввулоти мутаъаддидиро ба худиш дида аст, метавонем бигуемки маъдани охан дар заминахойи корбурдиш, мохияти мутахаввили дорад ва собит ва мутлақ нест.

Дипломосийй исломий хам аз замони аввалин пайғамбар то охарин фристода, ва бахусус аз замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  то рузи қиёмат, мутаносиб бо тағйироти замоний ва маконий ва вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи муслимин – бо хифзи усул – тахаввулоти зиёдийро дар заминайи рафъи ниёзхойи рузи муслимин, ва посухгуйи ба ниёзхойи рузи муслимин ва вазъи мовжуд дошта  ва хахад дошт.

Албатта ин тағйир ва тахаввулот дар чигунагийи бархурд бо куффор хам оддий аст, чун мумкин аст қудрати муслимин дар замонхо ва маконхойи мухталиф кам ё зиёд бошад, ё барои расидан ба ахдофи мушаххас, муслимин мутаносиби бо шароити сиёсийи рузи худишон, ва мовқеияти хукумати тоғутийи мантақаий, ва шароити бейнал милалий, мажбур бишавандки бо табаъияти аз усули собити қонуни шариати аллох аз шевахойи ба рузи барои расидан ба ахдофишон истефода кунанд.

Возих аст замоники аз ин маъданики бояд мутаносиб бо ниёзхойи рузи муслимин аз он истефода бишавад, намешавад интизор доштки дар қонуни ислом ба ин амр ишора шуда бошадки аз ин маъдан дар солхойи оянда чи истефодайи бояд бишавад, ё ек равиширо дар ек дўврайи замоний ва маконийи хосси бидуни таважжух ба шароити замони ва макони ва ниёзхойи руз, онро ба унвони ек улгу бар оянда тахмил кард; балки қонуни шариати аллох бо маърифийи усули собит, чигунагийи истефода аз ин маъданро – мисли умури низомий ва хамл ва нақл ва пизишкий ва соири умури мушобих – ба ижтиходи шўройи улил амри уммат аз коноли се абзори вогузор карда астки еки аз ин се абзор мутаносиби бо вазъи мовжуди муслимин ва шароити мантақаий ва бейнал милалийи жомеъайи куффор ва мутаносиби бо ниёзхойи рузи муслимин ижтиходи вохидишро аз забони амир ва рахбари худиш ба муслимин ироя медихад.

Дар инжо рахбариятики аз тариқи еки аз ин се абзор ба вужуд омада аст сипар мешавад, ва бояд дар хар амри ба у ва ба находхойи тахти пушиши мисли шўройи улил амри мутахассисин панох бурд:

وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً ‏(نساء/83)

Ва замоники корики мужиб натарсидан ё тарсидан аст ба онон мерасад, онро пахш ва пароканда мекунанд. Агар ингуна афрод,сухан гуфтан дар ин бораро ба пайғамбар ва волийи амрхойи худ вогузор кунанд, танхо касони аз ин хабари ишон иттлоъ пейдо мекунандки шўройи халлу  ақд ва улил амранд ва ончи лозима аз он дарк ва фахм мекунанд. Агар фазл ва рахмати худо шуморо дар бар намегирифт жуз андаки аз шумо хамма аз шайтон пейравий мекардид.

Возих астки шумо ба чи мезони ба ин рахбарият ва ба шўройи улил амри он эътимод дорид ба хамон мезон хам ба дипломосийхойи мутағаййири онхо дар баробари душманон эътимод хохид дошт. Чи ба хикмати ин тағйир ва тахаввулоти мутаносиби бо ниёзи руз ва вазъи мовжуди муслимин пей бибарид чи мисли масоили амниятий ва жахоний ба хикмати ин тағйир ва тахаввулот пей набарид. Чи бифахмид ё нафахмидки чиро рахбарият ин хамма имтиёз дар пеймони Мадина ба яхудиён медихад, ё инхамма имтиёз ба мушрикин ва секуляристхойи қурайш дар пеймони худайбия медихад, мухим ин аст ба рахбарият ва шўройи улил амри мутахассисин хамчун ек сипар эътимод дорид. Мухим ин аст.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(149- қисмат)

Тасаввур кунид солхо баъад аз ғазвайи бадр, фатхи Макка дар натижайи хамлайи секуляристхойи қурайш ба қабилайи аз секуляристхойи хам пеймони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам анжом шуд. Ин хамлайи секуляристхойи қурайш ба секуляристхойи бани хузоъаки хам пеймони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам буданд ба манзилайи нақзи пеймони сулхи худайбия талаққий шуд ва асбоби фатхи Макка ва суқути пойтахти секуляристхо дар жазиратул арабро фарохам кард.

Ба ин шева росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо қабоили кучаки секуляр ва мушрики мухталифи пеймон мебастанд, ва худишро мулзам ба пойбанд будан ба мафоди пеймон ва муддати пеймон мекарданд; ва хатто замоники сурайи тўвба ва дастури ба бароат ва кушт ва куштори мушрикин ва секуляристхо нозил мешавад ин даста аз мушрикин ва секуляристхойики бо хукумати исломий пеймон доштанд то замони тамом шудани муддати пеймонишон аз жанги мусаллахонайи муслимин мустасно мешаванд.

إِلاَّ الَّذِینَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِکِینَ ثُمَّ لَمْ یَنقُصُوکُمْ شَیْئاً وَلَمْ یُظَاهِرُواْ عَلَیْکُمْ أَحَداً فَأَتِمُّواْ إِلَیْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ ‏(توبه/4)

Аммо касоники аз мушрикин бо онон пеймон бастаид ва инхо чизи аз он кам накарданд ( ва пеймонро комилан риоят намуданд) ва аз каси бар зидди шумо пуштибоний накарданд, пеймони ононро то поёни муддати замоники таъйин карданд мухтарам шуморид ва бидон вафо кунид. Бегумон худованд пархезгоронро дуст медорад.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам ба Али ибни Аби Толиб мефармояд:” ин оёти садри сурайи бароатро хамрохи худ бибар ва дар рузи ийди қурбон замоники мардум дар мино жамъ мешаванд ба онон эълом кунки: хеч кофари ба бехишт намеравад, соли дигари хеч мушрики дар хаж хозир нашавад, хеч барахнайи тавофи хонайи худору накунад, ва хар каси бо росули худо пеймони дорад он пеймон то поёни мухлати худиш мўътабар аст”.

Дар инжо мухим нест муддати ин пеймон мисли бани замра хамишаги аст “ то дар дарё садафий хаст”

مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً

Ё муддати муайяни барояш таъйин шуда аст, мухим пойбанд будан ба мафод ва муддати ин пеймонхостки

أَوفُوا بِالعَهدِ إنَّ العَهدَ كانَ مَسئُولـاً (اسراء/34)

Ва ба ахд ва пеймон вафо кунид, чироки( рузи қиёмат) аз ахд ва пеймон пурсида мешавад.

Яъни замоники пойтахти секуляристхойи қурайш хам фатх мешавад , ва дўврони хукмрони секуляристхо дар шибхи жазирайи арабистон хотима дода мешавад, ва қонуни шариати аллох харфи аввалро дар жомеъа мезанад. Ва поксозийи жомеъа аз мушрикин ва секуляристхо шуруъ мешавад, боз ин куффори мушрик ва секулярики бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хукумати исломий пеймон доранд аз ин кушт ва куштор дар амон мемонанд то замоники муддати пеймонишон тамом мешавад

:«فَأَتِمُّوا إِلَیهِم عَهدَهُم إِلَی مُدَّتِهِم» (توبه/ 4)

Дар инжо мушаххас ва возих астки хам мафоди пеймонномахо ва хам муддати пеймонномахо мутаносиб бо “вазъи мовжуд” ва “ ниёзхойи рузи” муслимин ва танхо тавассути амир ва рахбари уммати исломий таъйин мешаванд. Ва арз кардемки уммат хам танхо аз тариқи он се абзор ташкил мешавад: ё хукумати исломий ала минхажин нубувват, ё дар сурати набуди он, тавассути хукумати бадили изтирорийи исломий, ё дар сурати адами вужуди ин,тавассути мажлиси вохиди мужохидин, ин уммат шикл мегирад, ва баъди аз охарин фристода, дар сарзаминхойи исломий, хеч рохи ғейри аз ин се рох барои ташкили ин уммат вужуд надорад, барои хамин астки пеймонхойи гуруххойи мутафарриқ бо куффори жахоний ва мантақаий хеч машруъияти надорад ва танхо муслиминро гумрох ва абзори дасти куффори жахоний ва мантақаий мекунанд.

(идома дорад)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(148- қисмат)

Дар хамон ибтидойи амр росулуллох саллаллоху алайхи васаллам илова бар яхуд бо мушрикини онжо хам муттахид мешавандки еки аз бандхойи пеймони Мадина ин буд: хеч мушрики хақ надорад мол ва жони фардий аз қурайшро панох дихад ва ё алайхи мўъмини аз у химоят кунад. Ба дунболи он, шароити пеймоннома бо яхуд хам зикр мешавад.

Илова бар ин замоники хукумати марказий секуляристхойи шибхи жазира арабистон бо қабилайи секуляри бани бакр муттахид шуданд, хукумати исломий хам бо қабилайи секуляри хузоъа муттахид шуд, албатта ғейри аз ин росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо қабоили секуляри дигари бар алайхи хукумати марказий секуляристхо дар Макка муттахид шуда буданд мисли:

Пеймони адами тажовуз бо қабилайи жухайна. Ин қабила аввалин қабилайи будки хайъати аз тарафи хукумати исломийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои бастани пеймон назди онхо эъзом шуданд. Бар асоси пеймоники бо онхо баста шуда буд онхо метаванистанд бо муслимин ва куффор равобити ексони дошта бошанд ва аз каси пуштибоний накунанд. Рози шудани хукумати исломий ба пеймони дар ин хадди хийли мухим аст.

Ё мисли пеймони адами тажовуз бо мушрикин ва секуляристхойи бани мудлиж дар соли дувуми хижрий. [1]

Ё мисли пеймон бо мушрикин ва секуляристхойи бани замара дар соли дувуми хижрийки: мафоди қарордод бо онхо интури буд:

بِسْمِ اللهِ الرّحْمَنِ الرّحِیمِ. هَذَا کِتَابٌ مِنْ مُحَمّدٍ رَسُولِ اللهِ لِبَنِی ضَمْرَهَ، فَإِنّهُمْ آمِنُونَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ، وَأَنّ لَهُمْ النّصْرَ عَلَى مَنْ رَامَهُمْ إلّا أَنْ یُحَارِبُوا فِی دِینِ اللهِ مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً، وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ…[2]«

Ин пеймони аст аз Мухаммад росули худо бо бани замара, мабний бар инки жон ва моли ин тоифа дар амният хохад буд ва “ то дар дарё садафий хаст” ин тоифа аз ёри ва химояти мусалмонон бархурдор бошанд, магар инки жанги онон алайхи дини ислом бошад, ва хамчунин харгох пайғамбар ононро ба ёри талабиданд бояд ба ёри мусалмонон биштобанд”.

Дар инжо нуктайики баъзи аз бародарони моро ба иштибох меандозад қатиъ кардани масалайи пеймон ва вахдат бо куффор ва масалайи “ истиъонат аз куффор” аст. Дар пеймони Мадинаки хукумати исломий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо куффори яхуд мебандад дар еки аз бандхоиш мехонемки “ то замоники мардуми Мадина бо бегонагон межанганд, яхудиён ва мусалмонон  хазинайи жанг ва дифоъро бо хам мутахаммил мешаванд”, ин дар мовриди куффори ахли китоб; дар мовриди пеймони бо хамин тоифайи мушрик ва секуляри бани замара хам мебинемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ،

ва хар замоники пайғамбар ононро ба ёри талабид бояд ба ёри мусалмонон жавоби мусбат бидиханд ва муслиминро ёри кунанд.

Ошкоро мебинемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам, хам истиъонат аз куффори ахли китоб ва хам истиъонат аз куффори мушрик ва секуляр, ва дар бисёри маворид истиъонат аз мунофиқинро тахти мудирияти худиш ва қонуни шариати аллох ва мутаносиби бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи муслимин жоиз донистанд, аммо дар шароитики муслимин ниёз надоранд ва зарурати нест, мумкин аст истиъонат аз хамин куффори ахли китоб ва куффори мушрик ва секулярики бо муслимин муттахид ва хам пеймон хастанд манъ бишавад. Мисли замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди шахси мушрикики хануз мусалмон нашуда буд ва мехост дар ғазвайи бадр ширкат кунад фармуданд:

ارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ،

Баргард ман харгиз аз мушрик кўмак намегирам.

Диққат бишавад, ин адами истиъонат аз мушрикин ё секуляристхо дар он мовқеият замони ва макони ба маъни пеймон набастан бо куффор нест, балки ба маъни адами ёрий гирифтан аз куффори астки бо онхо хам пеймон хастем.

(идома дорад……..)

---

[1]السیرة النبویه، ج۲، ص۴۳۳./ الطبقات، ج۲، ص10

[2]روض الأنف ۲/ ۵۸ زرقانی ۱/ ۴۵۶٫