دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(5- қисмат)

Ба хамин далил астки аллох таоло хитоб ба ин тўлид кунандахо ва содир кунандахойи дуруғ мефармояд:

وَلاَ تَلْبِسُواْ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُواْ الْحَقَّ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ ‏(بقره/42)

Ва хақро бо ботил наёмизид, ва хақро пинхон накунид, ва холи онки медонид.

Пас ин даста аз тўлид кунандагони дуруғ, огохона ва амдан ва ба мейли худишон хақ ва ботилру чанон муздурона ва дақиқ бо хам қотиъ мекунанки аллох таоло гувохий медаки бо ин коришун боиси пинхон шудани хақ мешаванд, ва ончи сахми масраф кунандахойи ин дуруғхост танхо ва танхо ботил ва дуруғ, хар чанд бо хақ хам қотиъ шуда.

Пас инхо мутахассисини хастандки:

: یُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ مِنْ بَعْدِ مَواضِعِهِ (مائده/41)

Онхо суханониро аз мафхуми аслияш тахриф мекунанд.

Ва аллох таоло гувохий додаки дар ин коришонки пинхон кардани хақ аст муваффақ мешаванд.

Инхо бо ин тўлидотишон дар радифи бадтарин золимхо қарор мегирандки хаммайи золимини дигарки дастишон ба хуни хазорон инсони атрофи худиш олуда шуда пойинтар аз инхо хастанд.

‏ فَمَنِ افْتَرَىَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ مِن بَعْدِ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ‏ (آل عمران/94)

Банобарин касоники баъди аз ин ба худо дуруғ банданд инон ситамкоранд.

Ва дар жойи дигари мефармояд:

:  وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللّهِ كَذِباً أَوْ كَذَّبَ بِآيَاتِهِ إِنَّهُ لاَ يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ ‏( أنعام/ 21)

Чи каси ситамкортар ва золимтар аз каси астки бар худо дуруғ мебандад ё оёт ва қавонини уро такзиб менамояд? Мусалламан золимин ростгор намешаванд.

Инхо аз хар золим золимтаранд чун ин тўлид кунандагони дуруғ илова бар онки огохона ва амдан ва  ба мейли худишон иймони ек шахс ё ек наслро аз бейн мебаранд балки мумкин аст ба иймони миллионхо инсон дар қуруни баъди аз худишон хам садама базананд. Оё инхо золимтаранд ё фиръавн ва Абу Жахл ва Абу Лахаб ва Хисрав Парвез ва даххо золими дигарки жиноётишон танхо ба насли худишон махдуд шуд ва мухимтар онки қурбониёни Абу Жахлхо ва Абу Лахабхо ва ғейрих дар масири хақ кушта мешаванд хатто агар асхоби ухдуд бошанд, аммо қурбониёни ин тўлид кунандагони дуруғ дар масири ботил мемиранд. Оё жиноёти болотар аз ин вужуд дорадки хам дунёро аз шахс бигиранд хам қиёматишро?

Пас золимтар аз инхо вужуд надорад. Инхо манбаъи аслийи шар дар тули торихи башарият буданд аз пулис дар миёни насронийхо бигир то хазорон хоини дигарики дар кутуб хондаем ё хамин алъон мебинем.

Фақат кофие ба бунёнгузорони мазохиби мухталифи дини секуляризм дар миёни худимонки бо шуорхойи шибхи исломий ва қотиъ кардани хақ ва ботил даххо хизб ва гурух сохтанд нигохи бияндозем. Бо онки мумкин аст аксари рахбарони бунёнгузор чун Отатурк, Мухаммад Али Жанох, Ризо шох пахлавий, Қози Мухаммад,шахй Иззиддин ва даххо муртадди дигар мурда бошанд аммо асароти тахрибийи онхо хануз баъди аз маргишон побаржост.

Чи каси  ба дуруғгуён дарс медиханд?

Аллох таоло мефармояд:

هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَى مَن تَنَزَّلُ الشَّيَاطِينُ ‏( شعراء/ 221)

Оё ба шумо хабар бидихам шаётин бар чи каси нозил мешаванд( ва илқоъи васваса мекунанд?)

‏ تَنَزَّلُ عَلَى كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ ‏‏( شعراء/ 222)

Бар касони нозил мегардандки каззоб ва бас гунохкор бошанд.

« أَفَّاكٍ »

Яъни уники бадтарин дуруғхоро дар миёни мардум тўлид мекуна, ва манбаъи аслийи тўлиди дуруғхо мешаки дигарон жохилона ё огохона ин дуруғхоро боз нашр мекунанд. Аффак тўлид кунанда аст ва дигарон тўвзиъ кунандайи жохил ё огох.

(идома дорад………)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(4- қисмат)

Золъи дувум “ мусалласи дуруғсоз” ва дастайи дигар аз инсонхойики аллох таоло ба дуруғгу будани онхо гувохий дода мунофиқин ё секулярзадахо хастанд чунончи мефармояд:

:  وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَكَاذِبُونَ ‏(منافقون/1)

Ва аллох шохидий медихадки мунофиқон дуруғгу хастанд.

Хадафи ин дуруғгуёни дохилий истефодайи абзорий аз дини ислом ва фариби муслимин бо адабиёти шибхи исломий ва сўгандхойи дуруғин барои ахдофи куфрий ва валоъ бо куффори аслий ва муртаддини астки аллох таоло аз онхо ғазаб гирифта чунончи мефармояд:

‏ أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ تَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِم مَّا هُم مِّنكُمْ وَلَا مِنْهُمْ وَيَحْلِفُونَ عَلَى الْكَذِبِ وَهُمْ يَعْلَمُونَ ‏(مجادلة / 14)

Оё огохий аз касоники гурухиро ба валоъ мегирандки худо бар онон хашмгин аст? Инон ( мунофиқони пеш набуда ва ) на аз шумоянд ва на аз ононанд. Чанин касони бигу на огохона сўганди дуруғ ёд мекунанд!

Яъни бо вужуди онки медонандки дуруғ мегуянд боз сўганд мехуранд, чун дар миёни муслимин ва шабихи муслимин хастанд, ва муслимин бо ин сўгандхойи онхо рохаттар фариб мехуранд ва аз масири хақ мунсариф мешаванд.

‏ اتَّخَذُوا أَيْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ فَلَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ ‏‏(مجادلة /16)

Онон сўгандхойишонро сипари сохтанд ва бадин васила мардумонро аз рохи аллох боздоштанд, ва лизо азоби хор кунандайи доранд.

فَأَعْقَبَهُمْ نِفاقاً فِي قُلُوبِهِمْ إِلى‏ يَوْمِ يَلْقَوْنَهُ بِما أَخْلَفُوا اللَّهَ ما وَعَدُوهُ وَ بِما كانُوا يَكْذِبُونَ:”(توبه/ 77)

Худованд нифоқро дар дилхойишон падидор ва пойдор сохт то он рузики худоро дар он мулоқот мекунанд. Ин ба хотири он астки пеймони худоро шикастанд ва хамчунин дуруғ гуфтанд.

Аллох таоло дар оёти аз қуръон ба дуруғгу будани ин куффори пинхони дохилий хатто дар қиёмат хам ишора карда ва мефармояд:

‏ يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ جَمِيعاً فَيَحْلِفُونَ لَهُ كَمَا يَحْلِفُونَ لَكُمْ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ عَلَى شَيْءٍ أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْكَاذِبُونَ ‏‏( مجادلة / 18)

Рузи худованд хамма ононро зинда мегардонад. Он руз барои худо ( ба дуруғ) сўганд мехуранд хамонгунаки( имруз ба дуруғ) барои шумо сўганд мехуранд, ва гумон мебарандки ишон доройи чизи ( аз хуш ва зарангий) хастанд! ( ё ададий хастанд.) огох бошид! Ишон дуруғгуёнанд.

Еки аз бадтарин корхойи ин даста аз дуруғсозон ин астки, бо суистефода аз набуди қудрати хукуматий ва назоратийи муслимин, ва бо пуштивонайики аз жохилияти хоким бар жомеъа доранд, дар хидмат ба душманони қонуни шариати аллох чизхойиро барои мардум мисли анвоъи мункарот, фавохиш ва муволот бо куффор ва тоғутхо ва ғейрихро озод ва халол эълом мекунандки хароманд, ва чизхойи мисли куфр ба тоғут ва валоъ ва бароъ ва жиход фи сабилиллах ва ғейрихро бароишон мамнуъ ва харом мекунандки дар шариати аллох таоло озод ва халол ва балки вожиб хам хастанд. Ба хамин далил астки аллох таоло дар мовриди ин дуруғсозон ва мушобихини онхо мефармояд:

‏ وَلاَ تَقُولُواْ لِمَا تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هَذَا حَلاَلٌ وَهَذَا حَرَامٌ لِّتَفْتَرُواْ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ لاَ يُفْلِحُونَ ‏( نحل / 116)

Ба хотири чизики танхо бар забонитон меравад ( ва ноши аз қонуни шариати аллох нест), ба дуруғ мегуйид: ин халол аст ва он харом, ва дар натижа бар худо дуруғ бандид. Касоники бар худо дуруғ мебанданд, ростгор намегарданд.

Муртаддин незки шикли такомул ёфтайи дорудастайи мунофиқин дар ошкор кардани куфр ва иртидод хастанд дар хамин золъи дувум “ мусалласи дуруғсоз” жой мегиранд мисли мусайламайи каззоб ва хазорон каззобики  хам акнун нез вужуд  дошта ва доранд.

Холо ин ду золъ “ мусалласи дуруғсоз” чигуна маводди хоми дуруғро ба мархалайи тўлид ва арза ба жомеъа мерасонанд? Марохили тўлиди ек дуруғ тавассути ин дуруғсозон чигуна аст?

Аллох таоло мефармояд:

:  يُلْقُونَ السَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَ ‏‏‏( شعراء/ 223)

Гуш фаро медиханд, ва бештаришон дуруғгуянд. Яъни бо онки мутлақан дуруғгу ва манбаъжи тўлиди дуруғ хастанд аммо ин дуруғхоро бо суханони дуруст қотиъ мекунанд, ва баъад ин махлутро ба мухотибини худ тахвил медихандки, дар тамоми маворид хаққики қотиъ карданд китмон мешавад, ва дуруғхо то замони мушаххас, баржаста ва тасбит гарданд. Чун умри дуруғ дар хар сурати кутох аст хар чанд корхонайи дуруғ боқий аз кор намеофтад.

(идома дорад…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(123- قسمت)

با یک مثال دیگر که ریشه ای تاریخی تر و قدیمی تر از این دوستان نامتعادل و تقریبا نیمه دیوانه ی ما دارد برویم جلو بهتراست:

• به عنوان مثال بلد نیست که تطبیق قانون شریعت الله اصل است اما اجرای حدود فرعی از این اصل است. حالا اگر یکی از «3 ابزار» به پیروی از قانون شریعت الله و به دلایل شرعی مثل عدم اجرای حد دزد در زمان عمر بن خطاب و غیره به صورت موقتی حدی را بر شخص یا گروهی اجرا نکرد و بر دیگران که شریعت الله اجازه داده است اجرایش کرد، یا در ظروفی خاص مثل زمان جنگ – حالا هر چقدر که طول بکشد – حدود را به سبک دیگری تطبیق داد و یا حتی تطبیقش نداد، به خاطر جهلش برایش بین این امیر مسلمان که به کل قانون شریعت الله ایمان دارد، اما به تبعیت از قانون شریعت الله و با توجه به شرایطی شرعی حکمی را اجرا نمی کند یا شکلش را متناسب با وضع موجود تغییر می دهد، با سکولاریست کافر یا مرتدی که اصلا به قانون شریعت الله ایمان ندارد-  اما این هم همان حکم را اجرا نمی کند– برایش شبهه به وجود می آید، و وجه مشترک اینان را عدم اجرای فلان قانون شریعت الله می داند، و به همین راحتی آنها را در یک سطح و حتی امیر مسلمین را هم بدتر از کفار اصلی می داند.

یا حتی ممکن است برداشتش از تطبیق یک حکمی جور دیگری باشد و همان واکنش را در برابر امیر مسلمین یا اهل قبله نشان بدهد، همان کاری که خوارج با سیدنا علی در مورد مسأله ی حکمیت کردند که حتی خرمای خشک روی زمین و خوک نصارا و کفار از دست آنها در امان بود، اما فرزند صحابی رسول الله صلی الله علیه وسلم و همسر حامله اش و طفل داخل شکمش و رهبربهشتی مسلمین از دست و زبان آنها در امان نبود. اجازه بدهید یک داستانی از این برادران نامتعادل نا میزان و نمیه دیوانه را خدمتتان عرض کنم . شاهدی عینی که خودش درگروه خوارج بود اما فرار کرده بود می گوید:

” من همراه یاران نهروان بودم اما کمی بعد کار آنان را ناپسند دانستم اما این امر را به خاطر ترس از این که مرا به قتل برسانند کتمان کردم. در حالی که من همراه گروهی از آنان بودم به روستایی آمدیم و مابین ما و روستا یک رودخانه بود که ناگهان مردی ترسناک از روستا خارج شد در حالی که ردای خود را از پی‌اش می‏کشید. به او گفتند: مگر ما تو را ترسانده ایم؟ گفت: بله. گفتند: نه، ترسی برای تو نیست. گفتم: به خدا قسم آنان او را می‏شناسند و من او را نمی‏شناسم. آنان گفتند تو پسر خباب صحابی رسول الله صلی الله علیه وسلم هستی؟ گفت: بله. گفتند: آیا حدیثی از پدرت به نقل از رسول الله صلی الله علیه وسلم داری که برای ما بگویی؟ گفت: از او شنیدم که می‏گفت: او از رسول الله صلی الله علیه وسلم درباره فتنه ای شنیده بود که فرمود: کسی که در آن بنشیند از ایستاده بهتر است و ایستاده در آن از رونده بهتر و رونده در آن از تلاش کنند‌ه بهتر است. اگر تو در زمان آن جنگ باشی پس بنده مقتول خدا باش. آنان او و زن همراهش را گرفتند.

یکی از آنان بر میوه افتاده ای از درخت نخل گذر کرد و آن را برداشت و در دهانش قرار داد. یکی از آنان گفت این یک میوه ی شخص مورد عهد و پیمان است چگونه حلالش می‏کنی؟ آن را از دهانش انداخت. سپس به یک خوک رسیدند یکی از آنان با شمشیر خود به آرامی ‏بر خوک زد و یکی دیگر گفت: یک خوک حرام و مورد عهد و پیمان، با چه چیزی حلالش می‏کنی؟ عبدالله بن خباب گفت: آیا می‏خواهی شما را به چیزی که بیشتر از این بر شما حرام است راهنمایی کنم؟ گفتند: بله. گفت: آن من هستم. آنان او را به کنار رودخانه آوردند و گردنش را با شمشیر قطع کردند. راوی می گوید: دیدم که خون او بر روی آب جاری شد همانند بند کفش بر روی آب بود و آب آن را دور کرد تا از دید آنان پنهان شد. به دنبال آن، آن زن را که آبستن بود آوردند و شکمش را باز کردند و آن چه را که در آن بود بیرون آوردند. راوی می گوید: همراهی با هیچ قومی‏برای من منفور‌تر و بدتر از همراهی با آنان نبود. تا این که در نهایت در یک جای خلوت از نزد آنان متواری شدم. [1]الان باز باید متوجه شده باشید که زمانی که ما به این جور مسلمانان می گوییم نامتعادل و نامیزان یا نیمه دیوانه سخن بی ربطی نگفتیم .

یا در شکل پائین ترآن، همین افراد به همراه منافقین و آتش افروزانِ نفوذی، مرتکب همان کاری می شوند که درجمل با خلیفه ی مسلمین علی بن ابی طالب و طرفهای مقابل به بهانه ی مجازات قاتلین عثمان انجامش دادند، و عده ی کثیری از مسلمین را فریب داده و خشمی را که باید متوجه کفار محارب و مجرمین کنند را متوجه همدیگر کردند و آنهمه کشتار و فجایع را درست کردند.  

• همین الان هم اگر گفته بشود : رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:«إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ، يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ، وَيُتَّقَى بِهِ، فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَلَ، كَانَ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرٌ، وَإِنْ يَأْمُرْ بِغَيْرِهِ كَانَ عَلَيْهِ مِنْهُ» [2] همانا امام، سپر است. قطعا امام سپری است  که از پشت این سپر به جنگ پرداخته می‌شود و با آن از امور ناخوشایند دوری می شود و به وی پناه می‏برید، از او دفاع مي كنند و به او پناه مي برند،  پس اگر به خدا ترسي و عدالت، امر نمايد، شایسته ی پاداش مي شود. و اگر خلاف آن، امر كند، گناهكار مي گردد. یعنی امام مثل مانع و سپری است که مانع می شود که کفار به مسلمین صدمه ای بزنند و از کلیت اسلام دفاع می کند، یا مانع صدمه ی مسلمین  توسط سایر مسلمین می شود.

(ادامه دارد…….)

---

[1] مصنف ابن ابی شیبة (15/310، 311)، با سند صحیح./ تاریخ بغداد (1/206، 205)

[2] صحيح مسلم – الإمارة (1841) سنن النسائي – البيعة (4196) سنن أبي داود – الجهاد (2757) مسند أحمد – باقي مسند المكثرين (2/523)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(3- қисмат)

Аз ин улил амр шўройи ба вужуд меояд ва умматиро ба вужуд меоварадки бо ижмоъи вохидиш жамоати вохидиро ба вужуд меоварад ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам барои чанин умматики аз қудрати низомий ва хукуматийи еки аз “ се абзор” бархурдор аст аз аллох таоло замонат гирифтаки на бар гумрохий муттафиқ бишаванд ва на гурсна бимонанд ва на душман бар онхо пийруз бишавад, аммо инхам офати дорад ба номи тафарруқки аллох таоло чанин замонати надодаки уммати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  дучори тафарруқ нашаванд аммо рохкоришро нишон додаки ин уммат аз чанин ширки дар амон бошад: бозгардондани хар чизи ба аллох ва росулиш ба шартики шахс ба аллох ва рузи қиёмат иймон дошта бошад:

:  فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاً ‏ (نساء/59)

То инжо илова бар ахамият ва жойгохи қуръон ва суннати сахих ба ду нуктайи мухим пей мебарем:

1.Инсонхо ек даст нестанд ва дар миёни онхо дуруғгу ва ростгу вужуд дорад.

2.Жихати шиносоий ва ташхиси дуруғхойи дуруғсозон ниёз ба илм ва хушёрий ва зийракий астки гох мисли қазоват ва пизишкий ниёз ба тахассус дорад.

Бале, инс ва жин ва екдаст нестанд фарқи бейни шаётини инс ва жин дар ин астки шаётини жин васваса мекунанд аммо шаётини инс дуруғ мегуянд. Дуруғсозон дар миёни инсонхо се даста хастандки тахти унвони “ мусалласи дуруғсоз” аз онхо исм мебарем.

Дастайи аз ин шаётини инс ва золъи аз азлоъи ин “ мусалласи дуруғсоз” куффори аслий хастандки аллох таоло борхо ва борхо ба дуруғгу ва дуруғсоз будани онхо дар мовриди дини ислом ва мужриёни қонуни шариати аллох ва пейравони содиқи ислом гувохий дода аст. Чунончи дар баробари касоники росулуллох саллаллоху алайхи васалламро дуруғгу маърифий мекарданд мефармояд:

إِنَّمَا یَفْتَرِی الْکَذِبَ الَّذِینَ لاَ یُؤْمِنُونَ بِآیَاتِ اللّهِ وَأُوْلئِکَ هُمُ الْکَاذِبُونَ ‏(نحل/105)

Танхо ва танхо касони( бар забони худо) дуруғ мебандандки ба оёти худо иймон надошта бошанд. Ва дар хақиқат онон дуруғгуёни воқеий хастанд.

Ин куффор дар айни огохий ба аллох таоло дуруғ мебанданд:

: وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ (آل عمران/75)

Ва бар худо дуруғ мебанданд ва холи онки ишон ( инро) медонанд.

Ё мефармояд:

: وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ (آل عمران/78)

Ё мефармояд:

:  وَلَٰكِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ (مائده/103)

Ва лекин кофарон бар худо дуруғ мебанданд.

وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَىٰ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِآيَاتِهِ  (انعام/21)

Чи каси ситамкортар аз каси астки бар худо дуруғ мебандад ё далоил ва оёти уро такзиб мекунад.

Аллох таоло мефармояд:

انْظُرْ كَيْفَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَكَفَىٰ بِهِ إِثْمًا مُبِينًا (نساء/50)

Бинигарки чигуна ба худо дуруғ мебанданд ва хамин дуруғ кофий астки гунохи ошкори бошад.

Инхо илова бар аллох таоло, хақ ва қуръонро нез такзиб мекунанд:

فَقَدْ كَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ  (انعام/5)

Хенгомики қуръон бидонон расид, онро такзиб карданд.

Албатта ин дуруғгуён илова бар аллох таоло ва қуръон, росулуллох саллаллоху алайхи васалламро нез такзиб карданд ва танхо дар мовриди рисолат пайғамбар хотам ва пейравони содиқи ун дуруғ намегуянд балки ин расми онхо дар тули торих буда аст чунончи аллох таоло дар мовридишон мефармояд:

: فَإِن کَذَّبُوکَ فَقَدْ کُذِّبَ رُسُلٌ مِّن قَبْلِکَ جَآؤُوا بِالْبَیِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَالْکِتَابِ الْمُنِیرِ (آل عمران/184)

Пас агар туро такзиб карданд ( чизи тозайи нест ва ғамгин мабош) чи пайғамбарони зиёдий пеш аз ту такзиб шудандки мўъжизот ва далоили ровшан  ва китобхойи муттақин ва муштамил бар мавоиз ва андурз ва китоби ровшангар (рохи  нажот) бо худ оварданд.

(идома дорад……..)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(2-қисмат)

Ва боз аллох таоло бо қарор додани шарти хатарнок мефармояд:

:  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاً ‏ (نساء/59)

Эй касоники иймон овардаид! Аз худо ( бо пейравий аз қуръон) ва аз пайғамбар ( бо пейравий аз суннати у) итоат кунид, ва аз улил амр ва мутахассисини амри худ фармонбурдорий намойид ва агар дар чизи ихтилоф доштид онро ба худо ( бо арза ба қуръон) ва пайғамбари у ( бо ружуъ ба суннати набавий) баргардонид агар ба худо ва рузи қиёмат иймон дорид. Ин кор барои шумо бехтар ва хуш фаржомтар аст.

Бо муқаддамоти мисли ин астки аллох таоло мутахаллифини чанин прусаиро ба балойи бузург ва азоби дарднок ваъда медихад ва мефармояд:

فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَن تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (نور/ 63) 

Ононки бо фармони у мухолифат мекунанд, бояд аз ин битарсандки балойи гарибонгиришон гардад, ё инки азоби дарднок дучоришон шаванд.

Бо ин вужуд чун каломи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мисли қуръон нестки имкони дуруғсозий ва дастбурдан дар у набошад, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хашдор медихадки муслимин дар нақли суханониш диққати бештари дошта бошанд чун:

: إنَّ كَذِبًا عَلَيَّ ليسَ كَكَذِبٍ علَى أَحَدٍ، مَن كَذَبَ عَلَيَّ مُتَعَمِّدًا، فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ. ^[1]«

“ Дуруғ бастан бар ман монанди дуруғ бастан бар дигарон нест, хар каси амдан бар ман дуруғ бибандад, бояд жойгохи худро ( дар рузи қиёмат) бар оташи жаханнам мухайё созад”. Ва аллох таоло дар мовриди дуруғ бастан ба номи ислом ва аллох мефармояд:

« إِنَّما يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْكاذِبُون‏» (نحل/105)

Танхо ва танхо касоники ( бар забони худо) дуруғ мебандандки ба оёти худо иймон надошта бошанд. Ва дар хақиқат онон дуруғгуёни воқеий хастанд.

Илова бар ин бозпахш намудани дуруғи дуруғгуён ва шойеасозон, бидуни инки ба сихат ва суқми оун итминон хосил шуда бошад боз шахсро дар радифи дуруғгуён қарор медихад:

: کَفی بِالمَرءِ کِذباً أَنْ یُحَدِّثَ بِکُلِّ ما سَمِعَ.

Барои дуруғгуйийи фард хамин кофий астки ончиро мешнавад ( бидуни тахқиқ) барои дигарон баён кунад.

Пас барои пархез аз авоқибики аз бозгу намудани суханики мутааллиқ ба ишон набошад ва инки дуруғиро дигарон сохтанд мо мунтақил накунем,уламои исломий суханони мунтасиб ба росулуллох саллаллоху алайхи васалламро ба анвоъи мухталифи хадиси сахих, хадиси хасан ва ривояти заиф даста банди карданд, ва хар хабарики ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нисбат дода шавадро ба хамин содаги ва бидуни итминон аз сихат ва суқми он тавассути мутахассисини амр ва улил амри зи салох намепазирем.

Ин дар мовриди бахши бисёр мухим аз дини мо ба номи суннат астки аллох таоло то рузи қиёмат дар кинори каломиш аз он мухофизат мекунад аммо ба далоили мушаххас дар миёни анбухи аз ажноси тақаллубий қарор гирифта ва мо ижоза надорем хар хабарики ба росулимон саллаллоху алайхи васаллам нисбат дода мешавадро бипазирем магар инки аз суйи мутахассисини амр мовриди таъйид қарор гирифта бошад.

Дар ин сурат,хости худо хам ин астки диниш то рузи қиёмат ба хамон шевайики дар замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам вужуд дошта боқий бимонад ва худиш хам мухофизиш аст, аммо мисли диниш мухофизи муслимин нест; балки ба муслимин конол ва масир ва абзориро нишон додаки агар муслимин аз ин абзор ва масир истефода кунанд, хам метавонанд аз худишон мухофизат кунанд, ва хам аз неъматхойики аз дини ислом сарчишма гирифта бахраманд бишаванд: итоат аз улил амр дар кинори итоат аз аллох ва росулиш:

: أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ .

(идома дорад……..)

---

[1] صحيح البخاري: الجنائز، باب ما يكره من النياحة على الميت فتح الباري 3/ 160 وصحيح مسلم: المقدمة

باب تغليظ الكذب على رسول الله صلى الله عليه وسلم 1/9- 10

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(1-қисмат)

Бисмиллахир рохманир рохим.

“Ба рости хамда ва сипос танхо лойиқи худост. Уро шукр мегуем ва аз у дархости кўмак ва омурзиш мекунем, ва панох мебарем ба худо аз шурури нафсхойимон ва аз бадихойи аъмолимон. Хар касики худо уро хидоят кунад хеч каси наметавонад уро гумрох кунад ва хар касики худованд уро гумрох намояд хеч каси наметавонад уро хидоят дихад, ва шаходат медихамки хеч илохи бар хаққи ба жуз аллох нестки танхо ва бешарик аст, ва шаходат медихамки Мухаммад банда ва фристодайи у аст.”

“ эй касоники иймон овардаид ончунонки шойиста аст, аз худо битарсид ва намирид магар онки мусалмон бошид”. “ эй мардумон! Аз ( хашми) парвардигоритон бипархезид, парвардигорики шуморо аз ек инсон биёфарид ва ( сипас) хамсаришро аз новъи у офарид ва аз он ду нафар мардон ва занони фаровони мунташир сохт. Ва аз ( хашми) худойи бипархезидки хамдигарро баду сўганд медихид, ва бипархезид аз инки пейванди хешовандиро қатъ кунид. Бегумон худованд муроқиби шумост”.

« یأْ أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ وَ قُوْلُوْاْ قَوْلاً سَدِیداً

Эй мўъминон! Аз худо битарсид ва сухани хақ ва дуруст бигуйид.

يُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمَالَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ

Дар натижа худо (тўвфиқи хейритон медихад ва ) аъмолитонро шойиста мегардонад ва гунохонитонро мебахшояд.

وَمَن يُطِعْ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيمًا (احزاب / 70)

Аслан хар каси аз худо ва пайғамбариш фармонбурдори кунад, қатъан ба пийрузи ва комёбийи бузурги даст меёбад”.

“Аммо баъад: росттарин сухан китоби худо, ва бехтарин равиш, равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст, ва бадтарин умур навовари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин, бидъат; ва хар бидъати гумрохий, ва хар гумрохий дар оташ аст”.

Ассаламу алайкум ва рохматиллохи ва барокатух.

Ба далили ахамият ва хассосияти масалайи омодагий ва хифозат аз аслахайи хабаргирий ва хабардехий ва мухофизат аз дунё ва қиёмати худимонки еки аз ниёзхойи рузи муслимин дар вазъи мовжуд шуда аст, саъй мекунем ба сурати мухтасар ва муфид огохийхойиро дар ин замина бо хам рад ва бадал бикунем ба умиди онки, дар ин заминайи мушаххас ва мухим хамки, ба нахви ба амалиёти равоний ва жанги сард ва нарм рабт дорад, исломий бархурд кунем.

Маърифий ва шиносоийи ижмолийи “ мусалласи дуруғсози” ки аллох таоло возих ва ровшан онхоро маърифий карда аст:

Аллох таоло ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

« وَأَنزَلْنَا إِلَیکَ الذِّکْرَ لِتُبَینَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَیهِمْ» (نحل/44) «

“ ва қуръонро бар ту нозил кардем то инки чизиро барои мардум ровшан созики барои онон фристода шуда аст.”

Илова бар ин аллох таоло ба муслимин итминон хотир медихадки:

« وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَىٰ * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَىٰ» (نجم/ 3-4) «‏

“ ва аз руйи хаво ва хавас сухан намегуяд. Он жуз вахийи пайғамбар нестки ( аз суйи худо баду) вахий ва паём мегардад.”

Аллох таоло бо ин тўвзихот ва ровшангарихойи мухталифики дар қуръон ироя дода аст дастур медихад:

:«وَمَا آتَاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاکُمْ عَنْهُ فَانتَهُوا» (حشر/ 7) «

“ чизхойироки пайғамбар барои шумо оварда аст ижро кунид , ва аз чизхойики шуморо аз он боздошта аст, даст бикашид.”

Бар ин асос аллох таоло бо ек шарти хатарнок мефармояд:

:  قُلْ إِن کُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِی یحْبِبْکُمُ اللّهُ وَیغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ (آل عمران/31) «

“бигу: агар худоро дуст медорид, аз ман пейравий кунид то худо шуморо дуст бидорад ва гунохонитонро бибахшояд.”

Чиро чанин шарти хатарноки гузошта шуда аст? Чун:

: مَّن يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ (نساء/ 80)

“ хар ки аз пайғамбар итоат кунад, дар хақиқат аз худо итоат карда аст.”

Ба хамин далил астки аллох таоло бо сўганди мухим итоат аз росулуллох саллаллоху алайхи васалламро ба иймони шахс рабт медихад ва мефармояд:

: فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا (نساء/ 65) «

“ Аммо , на! Ба парвардигорит сўгандки онон мўъмин башумор намеоянд то туро дар ихтилофот ва даргирихойи худ ба доварий наталабанд ва сипас малоли дар дили худ аз доварийи ту надошта ва комилан таслими ( қазовати ту) бошанд.”

(идома дорад……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(9- қисмат)

Дар тамоми ин холат бо онки ек шахс либоси сарбозий ба тан накарда ва худро шабихи онхо накарда аст аммо бо ин вужуд дар манзума ва доирайи ин низом ва барномахойи он машғули фаолият ва зиндагист ва бо онки мумкин аст хадафи шахс аз анжоми ин фаолиятхо танхо манофеъи шахсий бошад аммо дар нихоят ба тақвият ва кўмаки низом мунтахий мешавад.

Хамин бародарони мо жихати берун рафта аз ин масалайи омузиши низомий дўврони сарбозий, рохкорхойи пешниход карданд мабний бар инки: “бар фарди мусалмон вожиб аст то жойики метавонад ин сарбозийро ба василайи ошно ё восита ё пул аз худ дафъ кунад ва гуш ба сухани афродики ин корро ришва медонанд,надихад.”

Ба назари банда бародарони мо бо ирояи ин пешниход, илова бар онки фарди мусалмонро аз фавоиди ин “ хаддиақал” омузишхо ва омодагихойи низомий махрум мекунанд, балки боиси “ тақвияти” банияхойи иқтисодий артеш ва биттабъи низом мегарданд. Сарбоз дар хукумати шиъа мазхаби Эрон бештар омили масрафи амволи довлатий ва тахмили хазинайи иқтисодий бар хукумат аст то изофа намудани қудрати довлатий; ба хамин далил астки жихати тақвияти пояхойи иқтисодий довлат ва нийрухойи низомий тархи фуруши дўврони сарбозий ва дарёфти пул аз вожидайни шароитро матрах карданд. Чун бо пулиш хидмати пештари ба низом ва ахдофи низоми он мешавад.

Ман ба ин даста аз бародарони арзишманд ва хамсангарони мужохидам арз мекунамки асл барои мо хузур дар майдонхойи жиход бо куффори ишғолгари секуляри хорижий ба рахбарийи амрико ва муртаддини махаллий онхостки хам акнун ек фарзи айн гашта аст; ва пардохтан ба гузарондани дўврахойи омузиший низомий дар “ холатхойи хос ва вижа” амри “ фаръий ва истисноий” астки бояд бо саъйи содр бо он бархурд намуд ва ба осоний дархойи табдиъ ва такфири мухолифинро нагушавад. Ба ёд оваремки имоми шахид – биизниллах- Усома бин Лодин тақаббалахуллох, бо фатовойи уламойи расмийи дастгохи фосиди оли саъуд чун ибни Боз ва ибни Усайминки хузур дар артеши он замони хуккоми араб минжумла оли саъудро мужоз дониста ва хукуматхойи арабро нез мусалмон медонистанд чигуна бархурди доштанд? Ин бузургвор ва соири хам масирони мужохидиш харгиз иқдом ба такфир ва табдиъи онхо накарданд балки танхо ба радди фатовойи онхо ва ровшангари дар ин замина иктифо намуданд.

Бародарони геромий ва аржиманд: дунёйи модерни имруз бо дунёйи арбоби раиятий қуруни гузашта тафовутхойи асосий дорад ва чунончи бардошт ва дарки сахихи аз қавонини шариати аллох ва “ вазъи мовжуд” надошта бошем мумкин астки ба ақоид ва хувияти тўвхидийи худ ва соири муслимин садамоти жиддий бирасонем. Ва бо зидд ва нақизгуйихойи худ ва адами татобиқи он бо “ вазъи мовжуди” муслимин, ба сурати ғейри мустақим ба тақвияти дини секуляризм ёри расонда ва парчамдори муборизайи жохилона бо қавонини шариати аллох ва кўмак ба тафарруқи ошкор дар жомеъа шавем; ва ин ек фожеа аст.

والله غالب على أمره ولكن أكثر الناس لا يعلمون

Бародаритон Абу Хамза мухожир хўромий.

1396/1/30 хижрий шамсий.

……………………………………………………………

[۱]ибни Таймия, қавоидул миллах ва мақосидуд дин, (сафхайи 641) бабут тафсир аяту лақод арсална русулуна билбаййинати.

 [۲]ибни Таймия, мужмуъатул фатава,( жузъи 263/28) китабул жихад.

 [۳]Муслим, Термизий, Абу Довуд, ибни Можжа, Даромий.

 [۴]фарзи аъйн: ба фарзи гуфта мешавадки бар хар мусалмони вожиб аст; онро худиш, монанди намоз ва руза анжом медихад. Уламо гуфтанд дар се холат жиход вожиб ва фарзи аъйн мешавад:

1-Замоники куффор ба сарзамини муъаййани хамлавар шавад бар ахли он шахр жангидан вожиб аст зеро дифоъ аз нафс вожиб аст.

Аллох субханаху мефармояд:

وَقَاتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُواْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبِّ الْمُعْتَدِينَ  (بقره /۱۹۰).

2-замоники ду лашкари ислом ва куфр бо хам рубару шуданд дигар хақ надори ба маърака пушт куни.

Худованд мефармояд:

     يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ زَحْفاً فَلاَ تُوَلُّوهُمُ الأَدْبَارَ ٭وَمَن يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلاَّ مُتَحَرِّفاً لِّقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلَى فِئَةٍ فَقَدْ بَاء بِغَضَبٍ مِّنَ اللّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ  (انفال/ ۱۵،۱۶)

       замоники валий амрул муслимин гурухиро муваззаф кард ба инки барои жиход ба мантақайи бираванд, итоати дастуриш вожиб аст.

Бидуни тардид, дар вазъи мовжуд, дафъи душмани секуляри кофар ва муттахидини он вожибтарин амр пас аз иймон овардан аст; хамонгунаки шайхул ислом ибни Таймия( рохимахуллох) гуфт:

 فالعدو و الصائل الذی یفسد الدین و الدنیا لا شیء أوجب من بعد الایمان من دفعه .

Душмани мухожимики дин ва дунёро ба фасод ва табохий мекашанд, пас аз иймон овардан чизи вожибтар аз дафъ кардан ва рондани у нест. Касоники қоил ба вужуби жиход бар зан дар тамоми мавозеъи жиходи аъйний хастанд,онро аз ин қоидайи фиқхий гирифтандки мегуяд: фарзхойи айний бар хар мусалмони мукаллафки болиғ ва оқил аст вожиб аст бидуни инки бейни зан ва мард тамоюзи бошад, хамонтурики имоми Косоний аз фуқахойи ахноф ва Рамлий аз фуқахойи шофеъий нақл карданд.

[۵]оршию сойти тўвхид ва жиход – фойл 1312747760

[۶] مسائِلُ هامَّة فی بیانِ حالِ جیوشِ الأُمَّةِ .

     Дар инжоки ба ороъи касони чун Абу Басир истинод мешавад ба далили шахси Абу Басир нест балки ба ин далил астки дар он замон то кунун каси аз уламои минбари тўвхид ва жиход ва соири манобир бо ин дидгох мухолифати нишон надоданд ва сукути онхо дар ин заминайи хос нишонайи таъйид буда аст.

[۷]албатта дар тейи ин дўврон, ширкат дар маросимхойи ибодийи мухтасси ахли ташайю барои ахли суннат ижборий нест ва чунончи истиноъан ( хамчун тахаллуфоти дигар идороти довлатий дар кишвархойи мухталиф) ижборий сурат пазирад амри шахсий буда ва бар халофи қавонини низомийи онхо мебошад.

[۸]аммо бидуни таважжух ба инки яхуд ва секуляризм ва муттахидини махаллийи онхо душманон ва рақиби шумора еки муслимин хастанд.

 ۹]чиро бештар бар ровшангарийи дидгохи ин азизон таъкид мешавад? Чун ман бо ин тоифа дар ек масир ва дар ек сангарам дар баробари дарёйи аз куфр ва иртидод.

[۱۰]дар холики дар фардики муртакиби куфр шуда кофар намегардад.

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(8- қисмат)

Иддайи дигар бо онки ташайюъро мазхаби аз мазохиби исломий медонанд, шиъаро ба унвони ек рақиби даража аввал дар назар гирифта ва бар ин боварандки: бо таважжух ба инки наздик ба 8 миллион жавони ахли суннат дар Эрон вужуд дорад ва сарбозий рафтан дар Эрон барои жавононики ба 18 сол расиданд илзомий ва ижборий буда ва фарди мукрах, дар сурати имтиноъ аз рафтан ба сарбозий, илова бар онки аз бисёри аз хуқуқи шахриванди худ махрум мешавад ва амалан хувияти қонуний худро аз даст медихад чунончи аз назари илмий дар даражотиро сипари намуда бошад боз наметавонад ба мардуми ахли суннати худ хидмати намуда ва монеъи хузури ғейри бумийхо дар  мантақа гардад, сарбозий рафтан барои у, дар суратики ба хувияти диниш тўвхин нашавад ва шахс озодона битавонад шаъоири динийи худро анжом дихад ва дар жанг бо муслимин ба кор гирифта нашавад мужоз мебошад. Банобарин бано ба заруротики қоил хастанд фатовойи мубох будани сарбозийро доданд[۸].

Гурухи дигар аз бародарон нез вужуд дорандки харгуна мушорикат дар омузишхойи низомий ва мудирияти чанд мохайи сарбозий барои ахли суннат дар хукумати шиъа мазхаби Эронро боиси “ тақвияти низом” дониста ва онро бар алайхи манофеъи ахли суннат қаламдод намуда  ва харом медонанд ва хатто то мархалайи такфир анжом дихандайи он нез пеш рафтанд.

Дар табйини дидгохи ин бародарони геромий метавон ба ду нуктайи асосий ишора кард:[۹]:

Омузишхойи низомий дўврайи чанд моха ё ду солайи сарбозийки дар хукумати шиъа мазхаби Эрон сурат мегирад, бар халофи соири кишвархойи арабий ва хатто кишвари Афғонистон, бо онки довталабона нест, аммо кулли ин дўвронро омузишхойи муқаддамотий, пешрафта ва чанд мохи охири он нез ба амалий намудани ин омузишхо сипари мешавадки кулли ин дўвра барои довлат хазина бардор буда ва суди низомий бисёр камтар аз нафъиш мебошад. Пас пешратин суд ба худи шахс бармегардад ва худи шахс аз хийли жанбахо тақвият мегардад; ва ба қовли мардум, аз он хоми берун омада ва пухта мегардад.

Илова бар он, масала “ тақвияти низом” танхо сарбозийро дарбар намегирад; балки кулли зиндагийи ахли суннат дар саросари дунёро нез дарбар мегирад. Ва агар диққат нашавад ва зиёдаравий гардад ба нахви тамоми фаолиятхо ва шуғлхойики ба хар нахви ( мустақим ва ё ғейри мустақим) ба тахким ва тақвияти ин низом меанжомад куфр буда ва фарди мовриди назар кофар махсуб гардад, бисёри аз шуғлхойи имруз мунжар ба куфр мешавад ( ба тури мустақим ва ё ғейри мустақим) барои мисол [۱۰]:

Истефода аз сойтхойи чун гогл ва фейсбук ва ….ки тамоми суди он ба жиби куффор ва мушрикини мухариб рафта ва бахшхойи зиёди аз суди он нез ба унвони молиёт дар ихтиёри амрикойи секуляр ( душмани шумора еки муслимин) қарор мегирад ва хаммайи мо медонемки амрико ин пулхоро чигуна масраф мекунад.

Истефода аз имтиёзи об ва барқ ва гоз ва телефон ва билети утубус ва қатор ва хавопимо ва жавози касб ва…… ва хатто хариди шоржи телефони хамрох ва интернет ва ….. чун молиёт пардохта мешавад ва медонемки дар барномайи буджайи солонайи Эрон наздик ба ек севуми хазинахойи ин низом аз тариқи молиётхо таъмин мегардад.

Кор кардан дар бахши иқтисодий чун ба тақвияти иқтисод ва побаржо мондани низом меанжомад.

Кор кардан дар бахши омузиший ( аъом аз тадрис ва таълим ва ……) чун равиши тадвин шуда ин низомро дар пеш гирифта аст.

Кор кардан дар бахши кишоварзий ва санъатки дар нихоят мунжар ба пуёйи ва пешрафти жомеъа мешавад ва ба табъи он низом пешрафт карда ва мустахкамтар мешавад.

Дарс хондан ва дар нихоят табдил ба фарди муъассир барои ислох ва тақвияти нуқоти заъфи жомеъа нез дар хамин мақула қарор мегирад чун дар нихояти ин амр мунжар ба тақвияти низом ва хукумат мешавад.

Ва…….

(идома дорад……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(7- қисмат)

Адами мушорикат дар ин дўврайи омузишийи чанд мархалаий 18 моха ё ду сола илова бар онки “ фурсати” ёдгирийи омузишхойи низомийро аз шахси мусалмон мегирад, балки илова бар он нарафтан ба сарбозий дар хукумати шиъа мазхаби Эрон танхо мафосид ва зарариш мутаважжихи фард намегардад, балки хонувода ва дар сурати калон, хатто кулли ахли суннатро дар муъаррази зарар ва тахдид қарор медихад чун бо хузури афроди ғейри мутахассис ғейри бумий анвоъи суъистефода, фасод ва зулм ва жахл ва ……афзойиш ёфта ва бо хузури ғейри бумийхо дар миёни онхо чанд дастагий ва тафарруқ жуз ла янфак мегардад.

Ба унвони мисоли зинда, дар тамоми рустохо ва шахрхойи хўромон ва аксари шахрхо ва рустойи манотиқи курднишин ғейри аз марокизи низомий ва амниятий, соири марокизи илмий чун мадорис, идорот, марокизи бехдоштий ва дармоний ва ……куллан аз вужуди ғейри бумийхо тахлия шуда ва худи ахли суннати муқими он манотиқ ухдадори умури худ хастанд. Дар холики аксари шахрхойи ахли суннат жунуби Эрон ба далили адами вужуди мутахассисини бумий дар аксари умури дохилийи худ вобаста ба нийрухойи ғейри бумий шиъа мазхаб мебошад. Оё дар рафтан ба мадориси довлатийи хукумати шиъа мазхаби Эрон ва касби илм ва тахассус ва сипас мурожаъа ба миёни ахли суннат хидмат ва нафъи ба ақоид ва бовархойи мардум ва кам шудани зулм ва таъаддий ба онхо ба даст омада аст ё зиён? Инро мардум бехтар аз хамма ламс карданд. Дар хукумати шиъа мазхаби Эрон танхо аз тариқи анжоми омузишхойи низомий ва сарбозий метавон ба тамоми ин имтиёзот барои ахли суннат даст ёфт.

Дар ин сурат чунончи шахс ахамият ва жойгохи омузишхойи низомийро дар ин “ шароити хос” дарк накард, боз дар бадтарин бардошт, метавонад бо бахрагирий аз нусус ва қавоиди шаръийи дигар аз жумлайи : қоида

«الضرر الأشد يُزال بالضرر الأخف»

Яъни: зарари шадидтар тавассути он зарари хафифтар аз бейн бурда мешавад.” Тей намудани ин муддатро жихати хидмат ба муслимин бар худ осонтар гардонад ва бадихи астки агар масала ин чанин матрах шавад, дар натижа “мафосид ва садамоти васиъ бар ахли суннат” ки зарари он бештар ва шадидтар аст бавоситайи тей намудани шароити хосси омузишхойи низомий сарбозийки зарариш камтар ва хафифтар аст дафъ мешавад. Ин қоида гохи ингуна матрах мешавад

: «يُختار أهون الشرين»

Яъни: “аз ду шар, сабуктари он интихоб мешавад.”

Дар хар ду сурат тибқи хадиси

«إِنَّمَا الْأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ وَإِنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى»

Хар гох нияти ту хейр ва ник бошад бадин маъноки талош куни ойини худо бартар ва болотар бошад, модомики чанин боши фасод омузиш диханда ва муаллим мужиби зарари ту намегардад. Албатта илова бар ончи зикр шуд дар миёни уламойи ахли суннати Эронки аз наздик бо ин иттифоқ рубару хастанд дидгоххойи мухталифи ироя гардида астки мунтабиқ бо “ вазъи мовжуди” астки хар олими аз дидгохи худ ба он расида ва баррасий карда аст, дар сурати адами сихати хар дидгохи, чунончи шахс ба усул ва ақида пойбанд бошад, табдиъ ва такфир намегардад балки танхо ба нақди фатовойи у басанда мешавад:

Иддайи бар ин боварандки: аз нигохи ахли суннати шиъайи жаъфарий мазхаби аз мазохиби исломий аст ва сарзаминики бар асоси фиқхи еки аз мазохиби исломий идора гардад дорул ислом махсуб мегардад. Ахли суннат дар масоили умумий ( мисли сарбозий ва ……) тобеъи сиёсатхойи кишварий буда ва дар умури шахсий аз мазхаби хосси худ пейравий мекунанд.

(идома дорад……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(6- қисмат)  

 Еки аз мушкилотики дар рохи хижрат пеш меояд ин астки бисёри аз озодийхойики сафар, ниёзманди он аст, бидуни доштани поспорт ва виза, мумкин нест ва ин ду танхо бо гузарондани амри сарбозий ижборий ба даст меоянд. Баробарин мусалмони мухожир дар ин замон хатто агар аз дорул куфри шадид ба дорул куфри мулойим ва аз доруз зулми шадид ба доруз зулми андак нез биравад…… пас у аз фасоди бузургтар ба фасоди кучактар мунтақил мешавад ва ин барояш хейр аст аммо касби ин хейр хам боз бо гузарондани доврони сарбозий муяссар аст…..

Ин ( амр), воқеияти астки дар назар доштан ва муроъоти он, ба хенгоми дархости хижрат аз мардум ё содир кардани хукм бар онон дар сурати имтиноъ аз хижрат, илзомий аст. Бар ин асос парвардигоримон дар мовриди мустазъафон мефармояд:

‏« إِلاَّ الْمُسْتَضْعَفِینَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ لاَ یَسْتَطِیعُونَ حِیلَةً وَلاَ یَهْتَدُونَ سَبِیلاً ‏ ‏ فَأُوْلَئِکَ عَسَى اللّهُ أَن یَعْفُوَ عَنْهُمْ وَکَانَ اللّهُ عَفُوّاً غَفُوراً »  (نساء/ ۹۸ و ۹۹)
эй банда худо бар ту осон астки ба мардум бигуйи хижрат кардан бар шумо вожиб аст! Аммо агар ба ту гуфта шавад: чигуна, ва кей ва кужо…..сариъан худро аз посухи кулли ин суъолот ожиз меёби…. ва хусусан агар ин суъолот дар хусуси миллионхо нафар аз мардум бошад!! Фақихона ва олимона нестки ин масала, ба сурати мутлақ баён гардад, бидуни инки осор ва натоижи он ва имкони тахаққуқ ва мезони воқеъияти он ва муваффақиятиш бо мақосиди оммайи шариати осонгир, дар назар гирифта шавад.!! [۶]”

Хамин шахс дар мовриди ахли суннати сокин дар хукумати шиъа мазхаби Эрон нез фатвохойи содир карда астки дар посух ба истифтойи баъзи аз жавонони курдки мехоханд ба жойи сарбозий рафтан, сарбози муаллим бишаванд ва боисти дўврайи се моха омузиши низомийро тей кунанд, мегуяд: “ ин дўврайи омузиший иншааллох мушкили надорад, хусусанки дар он, хидмат ба мардум нез вужуд ба ин шартки кори мухолифи ақидайи онон сурат нагирад.”

Бидуни шак бо онки хар шахси метавонад куллиёти дар мовриди жавомеъи мухталиф баён кунад аммо бо ин вужуди дарк “ вазъи мовжуд” ва “ шароити хосси “ он жавомеъ аз жониби “ уламойики ба авзоъи дохилийи он макон огохтар хастанд” бехтар аз соирин сурат мепазирад. Тўвзихи инки масалайи рафтан ба сарбозий ( ё ба қовли мардум ижборий) еки аз масоили роижий астки зехни тамоми жавонони хукумати шиъа мазхаби Эрон ва бахусус ахли суннатро ба худ машғул карда аст. Қаблан ба мезони ахамияти омузишхойи низомий ва табдили “ тахаддиёт” ба “ фурсат” сухбат рафта буд. Холо хукумати шиъа мазхаби Эрон тасмим гирифта астки ин омузишхоро ба сурати ижборий ба тамоми сокинони кишвари худ бидуни дар назар гирифтани забон ва мазхаб ва хатто дин ироя дихад. Оё ин барои ахли суннат ек” тахдид” аст ё “фурсат”?

Дар хукумати шиъа мазхаби Эрон шахси мукрах ( мажбур шуда) чи шиъа ё сунний, мутмаъин аст ва яқин дорадки агар аз анжоми сарбозий худдорий кунад, тамоми тахдидот ва махрумиятхойи ижтимоий ва иқтисодий ва хувияти алайхи у амалий ва ояндайики қарор аст ба атрофиёниш бошад табох мешавад ва чунончи авоқиби чанин тахдидоти дар хаққи шахс ( зиндоний ва салби хувияти  ва махрумият аз имконоти ижтимоий ва иқтисодий ва поспортий ва ……) қобили тахаммул бошанд аммо мафосидики ба сурати умум домангири жомеъайи ахли суннат мегардад ғейри қобили тахаммул буда ва пештарин садамотро бар пейкарайи он ворид мекунад.

Ва нуктайи дигар инки шахси мукрах ( мажбур шуда) хаққи интихоби дигари надорад ва бештар аз ончики ба он мажбур шударо анжом намедихад. Мукрих ( мажбур кунанда) нез то ба хол собит карда астки дар ин кори ижборий бештар аз ончики то ба хол барои шиъа қарор дода барои ек сунний қарор надода аст ва комилан қодир ба ижройи тахдиди худ дар баробари шахси хатокор буда ва шахси мукрах ( мажбур шуда) қодир ба дафъи тахдид нест хатто бавасилайи фарор. Чун дар доирайи хукми он зиндагий мекунад ва қодир ба рафтан ба макони хориж аз доирайи нуфузи он намебошад[۷].

(идома дорад………)