دسته: مطالب به زبان ترکی(اویغوری، اوزبیکی، قزاقی، تورکمن و…)

تَوحِید وَ دَعوَتنِی اَصلِی، ستراتِیگِییَه سِی (2) ( 13 بوُلِیم)

(4-قیسم)

اوُ پَیتلَردَه عُمُومِی مَکانلَردَه قُرآن اوُقِیشلِیک دَعوَت قِیلِیشنِی حُکمِیدَه بُولگن، چوُنکِی عَرَبلَر قُرآننِی آسانلِیک بِیلَن فَهملَب آلِیشَردِی، شُو سَبَبلِی هَم اَبُو بَکرنِی قِیلگن اِیشِی دَعوَتنِی اوُرنِیگه اوُتگن، شوُنِینگ اوُچُون قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِی پَناه بِیرُوچِیدَن اَبُو بَکرنِینگ فَقَط اوُزِینِی مَنزِیلِیدَه عِبادَتلَرِی بِیلَن مَشغُول بوُلِیشِینِی وَ بُو دَعوَتنِی باشقَه لَرگه یِیتمَسلِیگِینِی طَلَب قِیلِیشگن اِیدِی، « ابنُ الدَّغِنَة» دَعوَت وَ “عَمَلنِی” آزادلِیگِینِی حِمایَه قِیلِیش قُدرَتِیگه اِیگه اِیمَس اِیدِی، شوُ سَبَبلِی اَبُو بَکردَن اِیککِی عَقِیدَه وِی یُولنِی آرَسِیدَن بِیرِینِی تَنلَشنِی سُورَدِی، یا دَعوَت وَ “عَمَل” آزادلِیگِیدَن واز کِیچِیش وَ اوُزِینِی مَنزِیلِیدَه اوُنِی حِمایَه سِینِی آستِیدَه عِبادَتلَرِینِی بَجَرِیش، یاکِی آزاد حَیات کِیچِیرِیش وَ آشکار دَعوَت، “عَمَل” مَسؤُلِیَتِینِی قَبوُل قِیلَدِی وَ اوُنِی حِمایَه سِینِی آستِیدَن چِیقِیب کِیتَدِی. اَبُو بَکر اِیککِینچِی یوُلنِی تَنلَیدِی وَ دَعوَت، “عَمَل” یوُلِیدَگِی بَلالَرنِی اوُزِینِی مَنزِیلِیدَگِی آزاد عِبادَت وَ حَوفسِیزلِیکدَن اَفضَل کوُرَدِی.

مَنَه بُو پَناه بِیرِیش اَبُو طالِب پَناه بِیرِیشِیدَن کوُرَه پَستراق دَرَجَه دَه جایلَشگن اِیدِی. چُونکِی اَبُو طالِبنِی بِیرگن پَناهِی دَعوَت وَ “عَمَل” آزادلِیگِیگه اَساسلَنگن اِیدِی. شوُ سَبَبلِی هَم اَبُو بَکر اوُندَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه “عَمَل” قِیلَه آلمَیدِیگن پَناهدَن واز کِیچَدِی وَ مَنَه بوُندَی پَناه بِیرِیشنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی بِیر قِیسمِیدَگِی دَعوَت وَ “عَمَل”نِی بِیر چِیتگه سُورِیب قوُیِیشدَن اَفضَل کوُرمَیدِی.

سَعَد اِبنِ اَبِی وَقّاص رَضِیَ الله عَنهُ گه اوُحشَگن قُدرَتگه اِیگه بوُلگن مُسُلمانلر، مُشرِکلَر اوُلَرنِی نَمازلَرِینِی، عِبادَتلَرِینِی مَسخَرَه قِیلِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرِیشمَسدِی، اِیندِی شَرعِی حُکملَرنِی بَجَرِیش بُویِیچَه مانِع بُولِیش بارَسِیدَه گپ بُولِیشِی هَم موُمکِین اِیمَس، عُثمان اِبنِ مَظعُوندِیک کِیشِی هَم مُشرِکلَرنِی بِیرگن پَناهِینِی رَد قِیلَدِی وَ مُخالِف بُولگنلَر بِیلَن اوُرِیشَدِی، بُو مُبارَزَه دَه اوُنِی یوُزِی کوُکَرِیب کِیتَدِی. عُمَر اِبنِ خَطّاب هَم کافِرلَرنِی مَسخَرَه قِیلِیب کوُلِیشلَرِیگه طاقَت قِیلَه آلمَیدِی وَ نَتِیجَه دَه اوُلَر بِیلَن اوُرِیشَدِی، حَتّی اوُلَر بِیلَن آفتاب باتگوُنِیچَه اوُرِیشگن.    ^[1][2][3]

مُؤمِنلَرنِی بِیر گوُرُوهِی سُمَیَّه، عَمّار، یاسِر وَ بِیلالگه……خِلاف رَوِیشدَه دَعوَت اَهلِی بُولِیشگن وَ آدَملَرنِی آرَسِیدَه قُرآن قِرائَتِی بِیلَن اِسلامگه دَعوَت قِیلِیشَردِی، اوُلَر اوُزلَرِینِینگ تَنها اِیکَنلِیکلَرِینِی وَ جِسملَرِیگه جِددِی جَراحَتلَر هَم یِیتِیشِی مُومکِینلِیگِینِی یَحشِی بِیلِیشگن، اَمّا دُشمَننِی شَوکَتِینِی، هَیبَتِینِی سِیندِیرِیش اوُچُون اوُلَر بِیلَن اوُرِیشَر وَ مَنَه بُو اوُرُوشلَرنِی عاقِبَتِینِی هَم قَبُول قِیلِیشَردِی.

عُثمان اِبنِ مَظعُوننِینگ وَلِید اِبنِ مُغِیرَه گه بِیرگن جَوابِی اوُنِی اَلله تَعالَی گه نِسبَتاً قَلبِیدَگِی چوُقوُر اِعتِمادِینِی مِقدارِینِی وَ قِیلگن عَمَلِینِی عاقِبَتِینِی هَم قَبوُل قِیلِیشِینِی کوُرسَتیَپتِی، اوُ اَیتدِیکِی:” اِی اَبا شَمس! مِین شوُندَی کِیشِینِی پَناهِیدَه مِنکِی سِیندَن کوُرَه عَزازراق وَ سِیندَن کُورَه قُدرَتلِیراقدِیر، مِینِی ساغلام کوُزِیم مَجرُوح کوُزِیم دوُچار بوُلگن نَرسَه گه اِیحتِیاجِی بار”، اَلله تَعالَی مَنَه بُو دَستَه دَگِی مُؤمِنلَر حَقِیدَه اَیتَدِیکِی:  ^[4]

« آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ» اِیمان کِیلتِیرگن وَ یالغِیز پَروَردِیگارلَرِیگه تَوَکُّل قِیلگن ذاتلَر، اوُلَرنِی یَنَه بِیر صِیفَتلَرِی حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  «وَالَّذِينَ إِذَا أَصَابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنتَصِرُونَ» (شوری / 39) اوُلَر اوُزلَرِیگه ظُلم یِیتگن وَقتِیدَه (اوُنگه قَرشِی کوُرَشِیب) غالِب بوُلَدِیگن ذاتلَردِیر. 

حُکوُمَت قُدرَتِینِی کَسب قِیلِیش پَیتِیدَه هَم ناقِص اِسلام وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی اَحکاملَرنِی، قانوُنلَرنِی بِیر قِیسمِینِی بِیر چِیتگه سُورِیب قوُیِیش هِیچ کِیمدَن قَبوُل قِیلِینمَیدِی:

عَرَب قَوملَرِی اوُزلَرِینِی اِسلام کِیلتِیرِیشلَرِینِی رَسُول الله صلی الله علیه وسلمنی غَلَبَه لَرِیگه، فَتحلَرِیگه باغلَب قوُیِیشگن اِیدِی وَ اَیتِیشَردِیکِی: اوُنِی اوُزِینِی قَومِی وَ قَبِیلَه سِی بِیلَن حالِی قوُیِیب قوُیِینگلَر! اَگر اوُلَرنِی اوُستِیدَن غَلَبَه قاذانسَه، اوُنِی حَقِیقِی پَیغَمبَر اِیکَنلِیگِی مَعلوُم بُولَدِی! شُو سَبَبلِی هَم مَکَّه فَتحِی بُولِیب اوُتگچ، هَر بِیر طائِفَه وَ هَر بِیر قَبِیلَه اِسلامگه شاشِیلِیشگن اِیدِی……… ^[5]إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا(فتح/1-2) (ای محمد) قَچان اَلله نِینگ یاردَمِی وَ غَلَبَه کِیلسَه ** وَ آدَملَر توُپ- توُپ بوُلِیشِیب اَلله نِینگ دِینِی (اِسلام) گه کِیرَیاتگنِینِی کوُرسَنگِیز،

(دوامی بار…….)

ادامه خواندن تَوحِید وَ دَعوَتنِی اَصلِی، ستراتِیگِییَه سِی (2) ( 13 بوُلِیم)

اصل و استراتژی توحید و دعوت (2) (بخش 13)

(4-قسمت)

در آن زمان صرف خواندن قرآن در مکانهای عمومی حکم دعوت را داشت ، چون عربها به سادگی قرآن را می فهمیدند به همین دلیل این کار ابوبکر حکم دعوت داشت  به همین دلیل سکولاریستهای قریش پناهندگی ابوبکر را می خواستند تنها به عبادت در مکانی محدود کنند که به دیگران نرسد، « ابنُ الدَّغِنَة» توانایی حمایت از آزادی دعوت و «عمل» را نداشت، پس ابوبکر را در میان یک دو راهی عقیدتی مخیّر کرد یا از آزادی دعوت و «عمل» صرفنظر کند و در سایه ی حمایت او در منزل خود به عبادت خویش بپردازد و با آزادی زندگی کند یا مسئولیت ذعوت و «عمل» آشکار را متحمل شود و از زیر حمایت او بیرون آید. ابوبکر راه دوم را انتخاب کرد و بلای راه دعوت و «عمل» در راه خدا را بر امنیت و آزادی عبادت در منزل ترجیح داد.

این پناهندگی از پناهندگی ابوطالب پایین تر بود. چرا که پناهندگی ابوطالب مبنی بر آزادی دعوت و آزادی «عمل» بود. به همین دلیل ابوبکر پناهندگی که طی آن نتواند به قوانین شریعت الله دعوت و «عمل» کند را پس می زند و عواقب ناشی از پس زدن این پناهندگی را بهتر از کنار نهادن دعوت و «عمل» به بخشی از قانون شریعت الله می داند.

مسلمین حتی اگر چون سعد ابن ابی وقاص رضی الله عنه قدرتی داشتند اجازه نمی دادند سکولاریستها حتی نماز و عبادات آنها را تمسخر کنند^[1] چه رسد به اینکه در انجام حکمی شرعی ممانعتی به عمل آورند، و کسانی چون عثمان بن مظعون هم  که پناهندگی مشرکین را رد کرده بود با مخالفین درگیر می شود و به زد و خورد پرداخت تا حدی که صورتش کبود می شود.^[2] و عمر بن خطاب هم در مقابل ریشخند کافران توان تحمل نداشت و با آنان به زد و خورد پرداخت و تا غروب آفتاب با آنان درگیر بود .^[3]

عده ای از این مومنین بر خلاف سمیه و عمار و یاسر و بلال و … اهل دعوت بودند و در میان مردم به با قرائت قرآن به اسلام دعوت می دادند و با آنکه می دانستند که تنها هستند و ممکن است صدمات جدی جسمی هم به آنها وارد شود، جهت شکستن ابهت و شوکت دشمنان با آنان درگیر می شدند و عواقب این درگیری را نیز می پذیرفتند.

 پاسخ عثمان بن مظعون به ولید بن مغیره، بر مقدار اطمینان و اعتماد قلبی عمیق او به الله تعالی و پذیرش عواقب عملش دلالت می کند که گفت:«ای ابا شمس! من در پناه کسی هستم که از تو عزیزتر و نیرومندتر است و چشم سالم من نیازمند همان چیزی است که چشم مجروحم دچار گشته است»^[4] الله تعالی در مورد این دسته از مومنین که « آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ» که ایمان آورده باشند و بر پروردگارشان توکّل و اعتماد کرده باشند در مورد یکی از صفات آنها می فرماید:« وَالَّذِينَ إِذَا أَصَابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنتَصِرُونَ» (شوری / 39) و كسانيند كه اگر ستمي بديشان شد، خويشتن را ياري مي‌دهند (و زير بار ظلم نمي‌روند) و به انتقام برمی خیزند.

 در هنگام کسب قدرت حکومتی هم باز اسلام ناقص و کنار نهادن بخشی از قوانین و احکام شریعت الله تعالی از کسی پذیرفته نمی شود:

قوم عرب اسلام‌آوردنشان را به فتح و پیروزی رسول الله صلی الله علیه و سلم موکول کرده بودند، و می‌گفتند: وی را با قوم و قبیله خودش واگذارید! اگر برایشان غلبه یافت معلوم می‌شود که پیامبری راستین است!؟ بنابراین، وقتی که فتح مکّه به وقوع پیوست، هر طایفه و قبیله برای اسلام آوردن شتاب گرفتند…^[5] إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا (فتح/1-2)

(ادامه دارد…….)

ادامه خواندن اصل و استراتژی توحید و دعوت (2) (بخش 13)

Тавхид ва даъватни асли, стротегияси (2) (13 қисм)

(3-қисм)

Даъват қилувчи Аби Толибни дарасидаги қийин,оғир иқтисодий шароитга сабр-тоқат қилиши мумкин, аммо агар харбий қудратни қўлдан бой берса ва Аби Толибни ўрнига абу лахабга ўхшаган кишилар мана бу харбий қудратни сохиби бўлиб олишса ва мана бу даъватчидан харбий химояни дариғ тутишса, хатто агар росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бўлган тақдирда хам уни даъватини химоя қиладиган бошқа қиличларни, бошқа харбий қудратни қидириши керак, хатто бу йўлда тоифдаги тошбўронларга дучор бўлиши ёки мадинага қочиб кетиши хам мумкин. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки: ” Абу Толиб тирик бўлган пайтгача қурайш менга мухим озор етказа олишган эмас.  Абу Толиб бани хошимни раиси ва бани хошимни харбий қудратини сохиби бўлган эди. “^[1]

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тоифдан қайтган пайтларида мушрик шахс “Мутъам ибни Адий”ни қиличини панохида туриб даъватларини комил суратда давом эттирадилар. Усмон ибни Афвон ва Абу Хузайфа ва бошқа мусулмонлар хам шахсларни ё мушрик қавмларини панохида ўзларини иймон келтирган нарсаларни хаммасига амал қилишарди, улар мустақил бўлишган, хамма нарсани бажара олишарди, хеч ким уларни бошқа қонунларни бажаришга мажбурлаган эмас.

Бу ерда панох берувчи шахс ё қабила мусулмонларнинг ички қонунларига,амалий рафторларига ,ишларига аралашишмасди. Энди агар шахс панох бериш бахонасида бир давлатга, жамиятга, хизбга кирган бўлса, сўнгра қонунларда,дастурларда уларни ахкомларига итоат қилишга мажбур бўлган бўлса; муборазага оид хаётини майдонида хам худди росулуллох саллаллоху алайхи васалламни замонларида бўлганидек, илохий қонунларга ва ахкомларга кам-кўстсиз амал қила олмайдиган бўлса, мана бу панох топиш хисобланмайди, балки бу уларни қонун ва дастурларида иштирок этиш бўлади, мана бу шахс уларни аъзоларидан бири уларни нафарларидан бири хисобланади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

   مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُمْ [2]

Қонунлардаги, дастурлардаги,амаллардаги ўхшатишлар сабабли кофирларни хокимиятини, бошчилигини қабул қилишади:

مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ (مائده/51)

Сизлардан ким уларга дўст бўлса, бас,у ўшалардандир.

Абу Бакр Сиддиқ хабашага хижрат қилмоқчи бўлган пайтида қорра қабиласини катта кишиларидан бўлмиш  “ибни Дағинах” томонидан химояга олинади ва панох берилади, қурайшликлар айтишадики:  Абу Бакрга айтгин ўзини манзилида мазхабий маросимларини ўтказсин ва намозини ўқисин, бўлмасам у фарзандларимизни гумрох бўлишларига боис бўлади.  Аммо Абу Бакр уйини орқасида намоз ўқийдиган макон қуради ва у ерда баланд овоз билан қуръон тиловат қилади ва бошқалар уни қуръон овозини эшитадилар, шу сабабли хам макка мушриклари мана бу жараёндан қўрқиб кетишади ва ибни Дағинахни чақириб унга айтишадики: бизлар сени химоянгни Абу Бакр ўзини уйида ибодатларини қилиши шарти билан қабул қилган эдик. Аммо у мана бу чегарадан ўтиб кетди ва уйини орқасида масжид қуриб намоз ва қуръонини ошкора ўқияпти,бизлар  аёлларимизни ва гўдакларимизни гумрох бўлишларидан қўрқяпмиз.

Абу Бакр “ибни Дағинах” га айтдики: мен харгиз ўзимни ишларимдан қўлимни тортмайман ва панох бериш хаққини сенга қайтараман ва аллохни панохига розиман.   ^[3]

(давоми бор…….)

ادامه خواندن Тавхид ва даъватни асли, стротегияси (2) (13 қисм)

تَوحِید وَ دَعوَتنِی اَصلِی، ستراتِیگِییَه سِی (2) ( 13 بوُلِیم)

(3-قیسم)

دَعوَت قِیلوُچِی اَبِی طالِبنِی دَرَه سِیدَگِی قِییِین، آغِیر اِقتِصادِی شَرائِطگه صَبر- طاقَت قِیلِیشِی موُمکِین، اَمّا حَربِی قُدرَتنِی قوُلدَن بای بِیرسَه وَ اَبِی طالِبنِی اوُرنِیگه اَبُو لَهَبگه اوُحشَگن کِیشِیلَر مَنَه بُو حَربِی قُدرَتنِی صاحِبِی بُولِیب آلِیشسَه وَ مَنَه بُو دَعوَتچِیدَن حَربِی حِمایَه نِی دَرِیغ توُتِیشسَه، حَتّی اَگر رَسُول الله صلی الله علیه وسلم بوُلگن تَقدِیردَه هَم اوُنِی دَعوَتِینِی حِمایَه قِیلَدِیگن باشقَه قِیلِیچلَرنِی، باشقَه حَربِی قُدرَتنِی قِیدِیرِیش کِیرَک، حَتَّی بُو یوُلدَه طائِفدَگِی تاشبُورانلَرگه دُوچار بُولِیشی یاکِی مَدِینَه گه قاچِیب کِیتِیشِی هَم مُومکِین. رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی: ” اَبِی طالِب تِیرِیک بوُلگن پَیتگچَه قُرَیش مِینگه مُهِم آزار یِیتکَزَه آلِیشگن اِیمَس. اَبُو طالِب بَنِی هاشِمنِی رَئِیسِی وَ بَنِی هاشِمنِی حَربِی قُدرَتِینِی صاحِبِی بُولگن اِیدِی.”  ^[1]

رَسُول الله صلی الله علیه وسلم طائِفدَن قَیتگن پَیتلَرِیدَه مُشرِک شَخص «مُطعَم بِن عَدِی» نِی قِیلِیچِینِی پَناهِیدَه توُرِیب دَعوَتلَرِینِی کامِل صُورَتدَه دَوام اِیتتِیرَدِیلَر. عُثمان اِبنِ عَفّان وَ اَبُو حُذَیفَه وَ باشقَه مُسُلمانلَر هَم شَخصلَرنِی یا مُشرِک قَوملَرِینِی پَناهِیدَه اوُزلَرِینِی اِیمان کِیلتِیرگن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِیگه عَمَل قِیلِیشَردِی، اوُلَر مُستَقِل بُولِیشگن،هَمَّه نَرسَه نِی بَجَرَه آلِیشَردِی، هِیچ کِیم اوُلَرنِی باشقَه قانوُنلَرنِی بَجَرِیشگه مَجبُورلَگن اِیمَس.

بُو یِیردَه پَناه بِیرُوچِی شَخص یا قَبِیلَه مُسُلمانلَرنِینگ اِیچکِی قانوُنلَرِیگه، عَمَلِی رَفتارلَرِیگه، اِیشلَرِیگه اَرَلَشِیشمَسدِی. اِیندِی اَگر شَخص پَناه بِیرِیش بَهانَه سِیدَه بِیر دَولَتگه ، جَمِیعیَتگه، حِزبگه کِیرگن بوُلسَه، سوُنگرَه قانوُنلَردَه، دَستوُرلَردَه اوُلَرنِی اَحکاملَرِیگه اِطاعَت قِیلِیشگه مَجبُور بُولگن بُولسَه؛ مُبارَزَه گه آئِد حَیاتِینِی مَیدانِیدَه هَم حوُددِی رَسُول الله صلی الله علیه وسلم نِی زَمانلَرِیدَه بوُلگنِیدِیک، اِلاهِی قانوُنلَرگه وَ اَحکاملَرگه  کَم – کوُستسِیز عَمَل قِیلَه آلمَیدِیگن بوُلسَه، مَنَه بُو پَناه تاپِیش حِسابلَنمَیدِی، بَلکِی بُو اوُلَرنِی قانوُن وَ دَستوُرلَرِیدَه اِیشتِراک اِیتِیش بُولَدِی، مَنَه بُو شَخص اوُلَرنِی اَعضالَرِیدَن بِیرِی اوُلَرنِی نَفَرلَرِیدَن بِیرِی حِسابلَنَدِی. رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدیلَرکِی:   مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُمْ [2] قانوُنلَردَگِی، دَستوُرلَردَگِی،عَمَللَردَگِی اوُحشَتِیشلَر سَبَبلِی کافِرلَرنِی حاکِیمِیَتِینِی، باشچِیلِیگِینِی قَبوُل قِیلِیشَدِی: مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ (مائده/51) سِیزلَردَن کِیم اوُلَرگه دُوست بُولسَه ، بَس، اوُ اوُشَه لَردَندِیر.

اَبُو بَکر صِیدِّیق حَبَشَه گه هِجرَت قِیلماقچِی بُولگن پَیتِیدَه قاررَه قَبِیلَه سِینِی کَتتَه کِیشِیلَرِیدَن بوُلمِیش  « ابنُ الدَّغِنَة» تامانِیدَن حِمایَه گه آلِینَدِی وَ پَناه بِیرِیلَدِی، قُرَیشلِیکلَر اَیتِیشَدِیکِی: اَبُو بَکرگه اَیتگِین اوُزِینِی مَنزِیلِیدَه مَذهَبِی مَراسِملَرِینِی اوُتکَزسِین وَ نَمازِینِی اوُقِیسِین، بُولمَسَم اوُ فَرزَندلَرِیمِیزنِی گوُمراه بوُلِیشلَرِیگه بائِث بُولَدِی. اَمّا اَبُو بَکر اوُیِینِی آرقَسِیدَه نَماز اوُقِییدِیگن مَکان قوُردِی وَ اوُ یِیردَه بَلَند آواز بِیلَن قُرآن تِلاوَت قِیلَدِی وَ باشقَه لَر اوُنِی قُرآن آوازِینِی اِیشِیتدِیلَر، شُو سَبَبلِی هَم مَککَه مُشرِکلَرِی مَنَه بُو جَرَیاندَن قوُرقِیب کِیتِیشَدِی وَ اِبنِ دَغِینَة نِی چَقِیرِیب اوُنگه اَیتِیشَدِیکِی: بِیزلَر سِینِی حِمایَه نگنِی اَبُو بَکر اوُزِینِی اوُیِیدَه عِبادَتلَرِینِی قِیلِیشِی شَرطِی بِیلَن قَبُول قِیلگن اِیدِیک. اَمّا اوُ مَنَه بُو چِیگرَه دَن اوُتِیب کِیتَدِی وَ اوُیِینِی آرقَسِیدَه مَسجِد قوُرِیب نَماز وَ قُرآنِینِی آشکارَه اوُقِییَپتِی، بِیزلَر عَیاللَرِمِیزنِی وَ گوُدَکلَرِیمِیزنِی گوُمراه بوُلِیشلَرِیدَن  قوُرقیَپمِیز. اَبُو بَکر « ابنُ الدَّغِنَة» گه اَیتدِیکِی: مِین هَرگِیز اوُزِیمنِی اِیشلَرِیمدَن قوُلِیمنِی تارتمَیمَن وَ پَناه بِیرِیش حَققِینِی سِینگه قَیتَرَمَن وَ اَلله نِی پَناهِیگه راضِیمَن.  ^[3]

(دوامی بار…..)

ادامه خواندن تَوحِید وَ دَعوَتنِی اَصلِی، ستراتِیگِییَه سِی (2) ( 13 بوُلِیم)

اصل و استراتژی توحید و دعوت (2) (بخش 13)

(3-قسمت)

داعی ممکن است شرایط سخت اقتصادی مثل شعب ابی طالب را تحمل کند اما اگر قدرت نظامی را از دست بدهد و به جای ابوطالب کسانی چون ابولهب صاحب این قدرت نظامی شوند و  این حمایت نظامی  را از دعوتگر دریغ کنند حتی اگر رسول الله صلی الله علیه وسلم هم باشد باید دنبال شمشیرهای دیگر و قدرت نظامی دیگری جهت حمایت از دعوتش بگردد هر چند که در طائف هم سنگ باران شود یا به مدینه فرار کند. رسول الله  صلی الله علیه وسلم  می فرماید : «تا زمانی که ابوطالب زنده بود قریش نتوانست گزند مهمی به من برساند .^[1] ابوطالب رئیس بنی هاشم و صاحب قدرت نظامی بنی هاشم بود.

رسول الله صلی الله علیه وسلم زمانی که از طائف برگشت در پناه شمشیرهای شخصی مشرک چون «مطعم بن عدی» قرار گرفت و دعوتش را به صورت کامل ادامه داد. سایر مسلمین هم چون عثمان بن عفان و ابوحذیفه و دیگران که در پناه اشخاص یا اقوام مشرک قرار گرفته بودند در عمل به تمام آنچه که به آن ایمان داشتند آزاد و مستقل بودند و همه را انجام می داند و کسی قوانینی دیگر را بر آنها تحمیل نمی کرد.

در اینجا شخص یا قبیله ی پناه دهنده در هیچ یک از افعال و رفتار های عملی و قوانین داخلی مسلمین دخالت نمی کرد. حالا اگر شخصی به همین بهانه ی پناهندگی وارد یک کشور یا جامعه و حزبی گردد و سپس درقوانین و برنامه هایش مجبور به اطاعت از احکام آن ها گردد؛ و حتی نتواند احکام و قوانین الهی را در حیطه ی زندگی مبارزاتی اش همچون زمان رسول الله صلی الله علیه و سلم بدون کم و کاست انجام دهد، این دیگر پناهندگی نیست، بلکه عضویت شدن در قانون و برنامه ی آن ها است و این شخص عضوی از آن ها و فردی از افراد آن ها محسوب می گردد. رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید : مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُمْ [2] همین تشابه در قوانین و برنامه ها و اعمال باعث می شود که سرپرستی و حاکمیت کفار را نیز بپذیرند:  مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ (مائده/51) هرکس از شما آنان را به سرپرستی بپذیرد بیگمان او از زمره ایشان بشمار می رود. 

زمانی که ابوبکر صدیق قصد هجرت به حبشه داشت اما توسط « ابنُ الدَّغِنَة» که بزرگ مرد قبیله ی قارّه مورد حمایت و پناهندگی قرار می گیرد، قریشی ها گفتند: به ابوبکر بگو در منزل خود مراسم مذهبی اش را بجای آورد و نمازش را بخواند تا موجب گمراه شدن فرزندانمان نشود. اما ابوبکردر پشت خانه اش مکانی ساخت که آنجا نماز بخواند و در آنجا با صدای بلند قرآن را تلاوت می کرد و دیگران صدای قرآن او را می شنیدند به همین دلیل مشرکان مکه از این جریان هراسان شدند و ابن دغنه را فرا خواندند و به او گفتند ما پناهندگی ابوبکر را به شرطی پذیرفتیم که در منزل خود عبادت کند. اما او از این حد گذشته و در پشت خانه مسجدی ساخته و نماز و قرآن خواندن را آشکار کرده است و می ترسیم زنان و کودکانمان را گمراه کند.

ابوبکر به « ابنُ الدَّغِنَة» گفت: من هرگز از کار خود دست برنمی دارم و حق پناهندگی را به شما مسترد می نمایم و به پناهندگی خداوند راضی هستم.^[3]

(ادامه دارد……)

ادامه خواندن اصل و استراتژی توحید و دعوت (2) (بخش 13)

Тавхид ва даъватни асли, стротегияси (2) (13 қисм)

(2-қисм)

Тавхид ахли улар билан бирга муроса қилмасликлари керак. Аллох таоло қатъият билан инсон ва жинни барчасига аллохни хукмини,қонуни ўзгартириш,алмаштириш, камайтириш ё кўпайтириш ва мусулмонларни ақидавий рафторларига ўзгартириш киритишлик секуляристларнинг истак-хохишлари эканини тушунтириб берган, аммо мана бу ишларни бажариш ва амалга оширишлик росулуллох саллаллоху алайхи васалламни ёки бошқа бандаларни ихтиёридаги нарса эмас, аллохни шариатидаги қонунларни,динни дастурларини  ўзгартиришлик,алмаштиришлик ва аллохни шариатини секуляристларнинг ё бошқа кофирларнинг  истак-хохишларига мослаштиришлик,  кечириб бўлмас ва охиратда азобга сабаб бўладиган гунохдир, хеч ким хатто пайғамбарлар хам агар худони фармонидан бош тортадиган бўлишса охиратдаги азобдан омонда қолишмайди.

Шунингдек секуляристлар Абу Толибга росулуллох саллаллоху алайхи васалламни ўзларига хоким қилишга хозир эканликларини билдиришган эди.  Яъни дорун надва парламентида намоянда,аъзо бўлиш ёки идорий, вазирлик  масъулияти ёки ўша замондаги каъбани хижобати (каъбани калидига эга бўлиш) байроқдорлик (жангларда байроқдорлик қилиш) рифодат (хожилар таъминоти),сиқоят (хожиларни сув билан таъминлаш) ва бошқа   масалалар қўйилган эмас эди,балки росулуллох салллалоху алахйи васалламга рахбариятни беришмоқчи бўлишган, албатта шу шарт биланки, бир йил уларни қонунлари бўйича амал қилинади ва бошқа йили эса аллохни шариатидаги қонунлари бўйича амал қилинади ёки аллохни шариатидаги қонунларни баъзисини ижро қилинмайди ва уларни ўрнига бошқа нарсаларни ижро қилинади. Аммо аллох таоло росулуллох саллаллоху алайхи васалламга тахдид билан мархамат қиладики:

 وَإِن كَادُواْ لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ لِتفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهُ وَإِذًا لاَّتَّخَذُوكَ خَلِيلاً  * وَلَوْلاَ أَن ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدتَّ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلاً  *  إِذاً لَّأَذَقْنَاكَ ضِعْفَ الْحَيَاةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لاَ تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيرًا(اسراء / 73-75)  

(Эй Мухаммад, мушриклар) сизни бизнинг шаънимизга, (вахийдан) ўзга нарсаларни тўқиб чиқаришингиз учун – биз сизга вахий қилган оятлардан алдаб- буриб юборишларига оз қолди. У холда ( яъни уларнинг йўриқларига юрсангиз), сизни дўст қилиб олган  бўлур эдилар. ** Агар биз сизни ( хақ йўлда) собит қадам қалмаганимизда, сиз уларга бир қадар мойил бўлишингизга оз қолди. ** У холда албатта биз сизга дунё (азобини) хам,охират (азобини) хам икки хисса қилиб тоттирган бўлур эдик, сўнгра ўзингиз учун бизга қарши бирон мададкор топа олмаган бўлур эдингиз.

Мана бу “рохматул лилаъламин” бўлган зотга қаратилган хитобдир, энди аллохни шариатидаги қонунларни хаммасини ёки бир қисмини секуляристларнинг фойдасига бир четга суриб қўйган ва кофирларни қонунларига эргашиб кетганларни холига вой бўлсин.

  Даъват масаласидаги тавхидни ва комил исломни асли, уни бир қисмидан бўлган бир заррасидан хам воз кечиб юборса бўладиган нарса эмас. Мана шу асосга кўра бизларни катталаримиз айтишганки, ё комил ислом ё хеч нарса, шу асосга кўра росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки: аллохга қасамки, агар бир қўлимга қуёшни ва иккинчи қўлимга ойни бериб қўйишса ва  даъватдан қўлимни тортишимни талаб қилишса, бу ишни қилмайман,тоинки худо мени динимга ривож беради ёки мана шу йўлда жон бераман.” ^[1]

Мана бу холатда даъват ахли учун комил исломни таблиғ қилиш амрида аллохни шариатидаги қонунларни ноқис қилиш бўйича асослашга хеч қандай узр қолмайди. Ислом динини етказувчи,мубаллиғ  билан фақатгина ўзини иймонини мухофизат қилиш учун харакат қилаётган оддий мусулмонни ўртасида жуда катта фарқ бор.  Ўзларини даъват ахли деб биладиган кишилар, секуляристлардан панох олганликлари масаласини ўзларининг ақидавий ва амалий истиқлолларини йўқлигига бахона қилиб қўйишган.  Даъват қилувчи киши хатто агар росулуллох саллаллоху алайхи васалламга ўхшаб бани хошимни қиличларини химоясига эга бўлган тақдирда хам, уни химоя қиладиган харбий қудратга албатта эга бўлиши лозим, бўлмасам кофир хукуматларни махсусан секуляр кофирларни  қудратини қаршисида хар қандай шароитда  комил исломга даъват қилувчи ёки комил исломга амал қилувчи бўла олмайди.

(давоми бор….)

ادامه خواندن Тавхид ва даъватни асли, стротегияси (2) (13 қисм)

تَوحِید وَ دَعوَتنِی اَصلِی، ستراتِیگِییَه سِی (2) ( 13 بوُلِیم)

(2-قیسم)

 تَوحِید اَهلِی اوُلَر بِیلَن بِیرگه مُوراسَه قِیلمَسلِیکلَرِی کِیرَک. اَلله تَعالَی قَطعِیَت بِیلَن اِنسان وَ جِیننِی بَرچَه سِیگه اَلله نِی حُکمِینِی، قانوُنِینِی اوُزگرتِیرِیش، اَلمَشتِیرِیش، کَمَیتِیرِیش یا کوُپَیتِیرِیش وَ مُسُلمانلَرنِی عَقِیدَه وِی رَفتارلَرِیگه اوُزگرتِیرِیش کِیرِیتِیشلِیک سِکوُلارِیستلَرنِینگ اِیستَک – هاحِیشلَرِی اِیکَنِینِی توُشوُنتِیرِیب بِیرگن، اَمّا مَنَه بُو اِیشلَرنِی بَجَرِیش وَ عَمَلگه آشِیرِیشلِیک رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمنِی یاکِی باشقَه بَندَه لَرنِی اِیختِیارِیدَکِی نَرسَه اِیمَس، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی، دِیننِی دَستوُرلَرِینِی اوُزگرتِیرِیشلِیک، اَلمَشتِیرِیشلِیک  وَ اَلله نِی شَرِیعَتِینِی سِکوُلاریِستلَرنِینگ یا باشقَه کافِرلَرنِینگ اِیستَک – هاحِیشلَرِیگه ماسلَشتِیرِیشلِیک، کِیچِیرِیب بوُلمَس وَ آخِیرَتدَه عَذابگه سَبَب بُولَدِیگن گوُناهدِیر، هِیچ کِیم حَتَّی پَیغَمبَرلَر هَم اَگر خُدانِی فَرمانِیدَن باش تارتَدِیگن بوُلِیشسَه آخِیرَتدَگِی عَذابدَن آماندَه قالِیشمَیدِی.

شُونِینگدِیک سِکوُلارِیستلَر اَبُو طالِبگه رَسُول الله صَلی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی اوُزلَرِیگه حاکِم قِیلِیشگه حاضِر اِیکَنلِیکلَرِینِی بِیلدِیرِیشگن اِیدِی. یَعنِی دارُ النَّدوَه پَرلَمِینتِیدَه نَمایَندَه، اَعضا بوُلِیش یاکِی اِدارِی، وَزِیرلِیک مَسؤُلِیَتِی یاکِی اوُشَه زَماندَگِی کَعبَه نِی حِجابَتِی ( کَعبَه نِی کَلِیدِیگه اِیگه بُولِیش) بَیراقدارلِیک ( جَنگلَردَه بَیراقدارلِیک قِیلِیش) رِفادَت ( حاجِیلَر تَأمِیناتِی)، سِقایَت ( حاجِیلَرنِی سُوو بِیلَن تَأمِینلَش) وَ باشقَه مَسَلَه لَر قوُیِیلگن اِیمَس اِیدِی، بَلکِی رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلّمگه رَهبَرِیَت بِیرِیشماقچِی بوُلِیشگن، اَلبَتَّه شُو شَرط بِیلَنکِی، بِیر یِیل اوُلَرنِی قانوُنلَرِی بُویِیچَه عَمَل قِیلِینَدِی وَ باشقَه یِیلِی اِیسَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرِی بُویِیچَه عَمَل قِیلِینَدِی یاکِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی بَعضِیسِینِی اِجرا قِیلِینمَیدِی وَ اوُلَرنِی اوُرنِیگه باشقَه نَرسَه لَرنِی اِجرا قِیلِینَدِی. اَمّا اَلله تَعالَی رَسُول الله صلی الله علیه وسلّمگه تَحدِید بِیلَن مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  وَإِن كَادُواْ لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ لِتفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهُ وَإِذًا لاَّتَّخَذُوكَ خَلِيلاً  * وَلَوْلاَ أَن ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدتَّ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلاً  *  إِذاً لَّأَذَقْنَاكَ ضِعْفَ الْحَيَاةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لاَ تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيرًا(اسراء / 73-75)  (اِی مُحَمّد، مُشرِکلَر) سِیزنِی بِیزنِینگ شَعنِیمِیزگه، (وَحِیدَن) اوُزگه نَرسَه لَرنِی توُقِیب چِیقَرِیشِینگِیز اوُچُون – بِیز سِیزگه وَحِی قیِلگن آیَتلَردَن اَلدَب- بُورِیب یُوبارِیشلَرِیگه آز قالدِی. اوُحالدَه  ( یَعنِی اوُلَرنِینگ یوُرِیقلَرِیگه یُورسَنگِیز)، سِیزنِی دوُست قِیلِیب آلگن بوُلوُر اِیدِیلَر. ** اَگر بِیز سِیزنِی ( حَق یوُلدَه) ثابِت قَدَم قِیلمَگنِیمِیزدَه، سِیز اوُلَرگه بِیر قَدَر مایِیل بوُلِیشِینگِیزگه آز قالدِی. ** اوُ حالدَه اَلبَتَّه بِیز سِیزگه دُنیا ( عَذابِینِی) هَم، آخِیرَت ( عَذابِینِی) هَم اِیککِی حِیصصَه قِیلِیب تاتتِیرگن بوُلوُر اِیدِیک، سوُنگرَه اوُزِینگِیز اوُچُون بِیزگه قَرشِی بِیران مَدَدکار تاپَه آلمَگن بُولوُر اِیدِینگِیز.

مَنَه بُو  «رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ» بوُلگن ذاتگه قَرَتِیلگن خِطابدِیر، اِیندِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی هَمَّه سِینِی یاکِی بِیر قِیسمِینِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ فایدَه سِیگه بِیر چِیتگه سوُرِیب قوُیگن وَ کافِرلَرنِی قانوُنلَرِیگه اِیرگشِیب کِیتگنلَرنِی حالِیگه  وای بوُلسِین.

 دَعوَت مَسَلَه سِیدَگِی تَوحِیدنِی وَ کامِل اِسلامنِی اَصلِی، اوُنِی بِیر قِیسمِیدَن بُولگن بِیر زَررَه سِیدَن هَم واز کِیچِیب یُوبارسَه بوُلَدِیگن نَرسَه اِیمَس. مَنَه شوُ اَساسگه کوُرَه بِیزلَرنِی کَتتَه لَرِیمِیز اَیتِیشگنکِی، یا کامِل اِسلام یا هِیچ نَرسَه، شُو اَساسگه کوُرَه رَسول الله صلی الله علیه وَسَلّم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی: اَلله گه قَسَمکِی، اَگر بِیر قوُلِیمگه قوُیاشنِی وَ اِیککِینچِی قوُلِیمگه آینِی بِیرِیب قوُیِیشسَه وَ دَعوَتدَن قوُلِیمنِی تارتِیشِیمنِی طَلَب قِیلِیشسَه، بُو اِیشنِی قِیلمَیمَن، تائِنکِی خُدا مِینِی دِینِیمگه رِواچ بِیرَدِی یاکِی مَنَه شوُ یُولدَه جان بِیرَمَن.” ^[1]

مَنَه بُو حالَتدَه دَعوَت اَهلِی اوُچُون کامِل اِسلامنِی تَبلِیغ قِیلِیش اَمرِیدَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی ناقِص قِیلِیش بوُیِیچَه اَساسلَشگه هِیچ قَندَی عُذر قالمَیدِی. اِسلام دِینِینِی یِیتکَزُوچِی، مُبَلِّیغ بِیلَن فَقَطگِینَه اوُزِینِی اِیمانِینِی مُخافِظَت قِیلِیش اوُچُون حَرَکَت قِیلَیاتگن عاددِی مُسُلماننِی اوُرتَسِیدَه جوُدَه کَتتَه فَرق بار. اوُزلَرِینِی دَعوَت اَهلِی دِیب بِیلَدِیگن کِیشِیلَر، سِکوُلارِیستلَردَن پَناه آلگنلِیکلَرِی مَسَلَه سِینِی اوُزلَرِینِینگ عَقِیدَه وِی وَ عَمَلِی اِستِقلاللَرِینِی یوُقلِیگِیگه بَهانَه قِیلِیب قوُیِیشگن. دَعوَت قِیلوُچِی کِیشِی حَتَّی اَگر رَسُول الله صلی الله علیه وسلمگه اوُحشَب بَنِی هاشِمنِی قِیلِیچلَرِینِی حِمایَه سِیگه اِیگه بُولگن تَقدِیردَه هَم، اوُنِی حِمایَه قِیلَدِیگن حَربِی قُدرَتگه اَلبَتّه اِیگه بوُلِیشِی لازِم، بوُلمَسَم کافِر حُکوُمَتلَرنِی مَخصُوصاً سِکوُلار کافِرلَرنِی قُدرَتِینِی قَرشِیسِیدَه هَر قَندَی شَرائِطدَه کامِل اِسلامگه دَعوَت قِیلوُچِی یاکِی کامِل اِسلامگه عَمَل قِیلوُچِی بُولَه آلمَیدِی.

دَعوَت قِیلوُچِی اَبِی طالِبنِی دَرَه سِیدَگِی قِییِین، آغِیر اِقتِصادِی شَرائِطگه صَبر- طاقَت قِیلِیشِی موُمکِین، اَمّا حَربِی قُدرَتنِی قوُلدَن بای بِیرسَه وَ اَبِی طالِبنِی اوُرنِیگه اَبُو لَهَبگه اوُحشَگن کِیشِیلَر مَنَه بُو حَربِی قُدرَتنِی صاحِبِی بُولِیب آلِیشسَه وَ مَنَه بُو دَعوَتچِیدَن حَربِی حِمایَه نِی دَرِیغ توُتِیشسَه، حَتّی اَگر رَسُول الله صلی الله علیه وسلم بوُلگن تَقدِیردَه هَم اوُنِی دَعوَتِینِی حِمایَه قِیلَدِیگن باشقَه قِیلِیچلَرنِی، باشقَه حَربِی قُدرَتنِی قِیدِیرِیش کِیرَک، حَتَّی بُو یوُلدَه طائِفدَگِی تاشبُورانلَرگه دُوچار بُولِیشی یاکِی مَدِینَه گه قاچِیب کِیتِیشِی هَم مُومکِین. رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی: ” اَبِی طالِب تِیرِیک بوُلگن پَیتگچَه قُرَیش مِینگه مُهِم آزار یِیتکَزَه آلِیشگن اِیمَس. اَبُو طالِب بَنِی هاشِمنِی رَئِیسِی وَ بَنِی هاشِمنِی حَربِی قُدرَتِینِی صاحِبِی بُولگن اِیدِی.”  ^[2]

رَسُول الله صلی الله علیه وسلم طائِفدَن قَیتگن پَیتلَرِیدَه مُشرِک شَخص «مُطعَم بِن عَدِی» نِی قِیلِیچِینِی پَناهِیدَه توُرِیب دَعوَتلَرِینِی کامِل صُورَتدَه دَوام اِیتتِیرَدِیلَر. عُثمان اِبنِ عَفّان وَ اَبُو حُذَیفَه وَ باشقَه مُسُلمانلَر هَم شَخصلَرنِی یا مُشرِک قَوملَرِینِی پَناهِیدَه اوُزلَرِینِی اِیمان کِیلتِیرگن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِیگه عَمَل قِیلِیشَردِی، اوُلَر مُستَقِل بُولِیشگن،هَمَّه نَرسَه نِی بَجَرَه آلِیشَردِی، هِیچ کِیم اوُلَرنِی باشقَه قانوُنلَرنِی بَجَرِیشگه مَجبُورلَگن اِیمَس.

(دوامی بار……)

ادامه خواندن تَوحِید وَ دَعوَتنِی اَصلِی، ستراتِیگِییَه سِی (2) ( 13 بوُلِیم)

اصل و استراتژی توحید و دعوت (2) (بخش 13)

(2-قسمت)

اهل توحید نباید با آنها سازش کنند. الله تعالی قاطعانه به تمام انس و جن فهمانید که تغییر و تبدیل و کم و زیاد کردن  قانون و حکم الله  و تغییر در رفتار عقیدتی مسلمین خواسته ی سکولاریستهاست، اما انجام این کار، خارج از قلمرو اختیارات رسول الله صلی الله علیه و سلم و سایر بندگان است، و هرگونه تحریف و عوض نمودن قانون شریعت الله و دستورات دین و سازگار کردن شریعت الله با خواسته های سکولاریست ها وسایر کفار گناهى نابخشودنى و در پى دارنده ی عذاب اخروى است، و هیچ کس، حتى پیامبران، در صورت سرپیچى از فرمانهاى خدا از عذاب اخروى در امان نیستند.

سکولاریستها چنانچه به ابوطالب گفته بودند حاضر بودند رسول الله صلی الله علیه و سلم را به عنوان حاکم خود قرار دهند. یعنی مساله ی نمایندگی و عضویت در پارلمان دارالندوه و یا دادن مسئولیت اداری و وزارت آن زمان مثل حجابت (کلیدداری کعبه)، لواء (پرچم‌داری در جنگ‌ها)، رفادت (پذیرایی از حجّاج) و سقایت (آب دادن به حجّاج) و غیره مطرح نبود بلکه رهبریت را به رسول الله صلی الله علیه وسلم سفارش دادند به شرطی که یا یک سال بر اساس قوانین آنها عمل کند و سالی هم بر اساس قوانین شریعت الله یا اینکه بعضی از قوانین شریعت الله را اجرا نکند و چیزهای دیگری را به جای آنها قرار دهد . اما  الله تعالی با تهدید به رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:  وَإِن كَادُواْ لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ لِتفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهُ وَإِذًا لاَّتَّخَذُوكَ خَلِيلاً  * نزديك بود كافران (با نيرنگهاي گوناگون) تو را از (حكم) آنچه به تو وحي كرده‌ايم منصرف گردانند تا جز قرآن را به ما نسبت دهي، و آن گاه تو را به دوستي گيرند وَلَوْلاَ أَن ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدتَّ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلاً  * اگر ما تو را استوار و پابرجاي (بر حق) نمي‌داشتيم، دور نبود كه به مقدار ناچیز و اندكي بدانان بگرائي إِذاً لَّأَذَقْنَاكَ ضِعْفَ الْحَيَاةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لاَ تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيرًا(اسراء / 73-75) ‏ و (و اگر چنين مي‌كردي) در اين صورت عذاب دنيا و عذاب آخرت (تو) را چندين برابر (مي‌ساختيم و) به تو مي‌چشانديم. سپس در برابر ما يار و ياوري نمي‌يافتي (تا عذاب ما را از تو به دور دارد) ..

این خطاب به «رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ» است، وای به حال دیگرانی که یا کل قوانین شریعت الله را به نفع سکولاریستها کنار زده اند یا از بخشهائی از قانون شریعت الله صرفنظر کرده اند و تابع قوانین کفار شده اند.

پس اصل توحید و اسلام کامل در مساله ی «دعوت» چیزی نیست که بتوان ذره ای از بخشی از آن صرفنظر کرد. بر این اساس است که بزرگان ما گفته اند یا اسلام کامل یا هیچ، و بر همین اساس است که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «به خدا اگر خورشید را در دست راست و ماه را در دست چپم بگذارند که از دعوت خویش دست بردارم از پای نخواهم نشست تا خدا دین مرا رواج دهد یا جان بر سر آن گذارم».^[1]

در این صورت هیچ عذری برای اهل دعوت وجود ندارد که با آن بتوانند ناقص سازی قوانین شریعت الله در امر تبلیغ اسلام کامل را توجیه کنند. جایگاه مبلغ دین اسلام با یک مسلمان عادی که تمام تلاشش این است که از ایمانش محافظت کند بسیار فرق دارد.  عده ای که خودشان را اهل دعوت می دانند سعی دارند مساله ی پناهنده شدن به سکولاریستها(یا به زبان عربی = مشرکین) را بهانه ای جهت عدم استقلال عقیدتی و عملی خودشان قرار دهند. شخص داعی حتی اگر مثل رسول الله صلی الله علیه وسلم شمشیرهای بنی هاشم را داشته باشد باید قدرتی نظامی باشد که از او حمایت کند و گرنه در میان قدرتهای حکومتی کفار و بخصوص کفار سکولار تحت هیچ شرایطی نخواهد توانست دعوتگر به اسلام کامل باشد و به اسلام کامل عمل کند.

 (ادامه دارد……..)

ادامه خواندن اصل و استراتژی توحید و دعوت (2) (بخش 13)

Тавхид ва даъватни асли, стротегияси (2) (13 қисм)

(1-қисм)

Ўша макка давридаги холатни баъзилар комил тавхидни эълон қилмасликка, тоғутга куфр келтиришни эълон қилмасликка,валоъ ва бароъга, секуляр кофирларни хатто махаллий секуляр муртадларни рози холда ушлаб туришга,комил исломга “амал” қилмасликка бахона қилиб олишади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аллохни фармони остида қатъият билан хеч қандай келишувсиз,муросасиз комил тавхидни эълон қилиш орқали, қурайш секуляристларига  “кофир” лафзи билан хитоб қилганлар ва кофир,жохил,нодон калималарига ўхшаш мушриклар лойиқ бўлган сўзларни ишлатишдан уялмаганлар;  бу билан у киши кофирларнинг тоғутга куфр келтиришлик,валоъ ва бароъ, комил исломни таблиғ қилиш,шариат қонунларига пойбанд бўлиш,ахлоқлар,ақидавий рафторлар,  муомала ,муроса қилса бўладиган нарсалар эмаслигини тушунишларини хохлаганлар.

Ўша заифлик,нотавонлик макка даврида анъом сурасидаги Иброхим алайхиссаломни сўзларини нозил бўлади:

  إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ حَنِيفاً وَمَا أَنَاْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ (انعام/79).

Мен хақ йўлга мойил бўлган холимда юзимни осмонлар ва ерни яратган зотга қаратдим ва мен мушриклардан эмасман”, деди.

Мен секуляристлар жумласидан эмасман деб “амалда” секуляристлардан узоқлашган пайтингда, сен уларни ахкомларини,қонунларини хам рад қилган бўласан, амалда секуляристлар билан бирга бўлиб забонида бошқа нарсани айтаётган кимсалар энг камида мунофиқларни тўдасидан бўлган ёлғончилар хисобланади. 

Валид ибни муғийра, ос ибни воъил, хорис ибни қайс, умайя ибни халаф ва…….га ўхшаш қурайш секулярларининг катталари росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан бир йил уларнинг секуляристик қонунлари бошқа бир йили эса ислом динини қонунлари хоким бўлишини исташган пайтида, кофирун сураси қуръонни 17чи  ё 18 чи  сураси сифатида нозил бўлади, бу мусулмонларнинг қонун ва рафтор истиқлолига эга эканликларини ва мусулмоннинг харгиз кофирларни фармони остида юрмаслигини кўрсатади.

لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ (کافرون/6)

Сизларни динингиз ўзларингиз учун, менинг диним ўзим учундир!

Бу сурадан ташқари аллох таоло қурайш секуляристларига мархамат қиладики:

«قُلْ أَفَغَیْرَ اللَّهِ تَأْمُرُونِّی أَعْبُدُ أَیُّهَا الْجَاهِلُونَ» ( زمر/ 64)

(Эй Мухаммад, у мушрикларга) айтинг: “хали сизлар мени аллохдан ўзгага ибодат қилишга буюрурмисизлар, эй нодонлар!”

Қурайш секуляристлари росулуллох саллаллоху алайхи васалламни бу даражадаги қатъиятларини кўрган пайтларида бутунлай ноумид бўлишмайди,балки бир оз орқага чекиниб яъни пастроққа тушган холда, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам олиб келган  баъзи қонунларни,дастурларни созлашни талаб қилиб айтишдики:

 « … ائْتِ بِقُرْآنٍ غَيْرِ هَٰذَا أَوْ بَدِّلْهُ…»

Мана бу қуръондан бошқа қуръон келтир ёки шу қуръонни ўзгартир.

Аммо росулуллох саллаллоху алайхи васалламга қатъият билан уларни жавобига қуйидаги оятни айтишга фармон берилади:

«قُلْ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ مِن تِلْقَاء نَفْسِي إِنْ أَتَّبِعُ إِلاَّ مَا يُوحَى إِلَيَّ إِنِّي أَخَافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ» (یونس/ 15)

Қачон уларга (уларнинг олдида) бизнинг очиқ- равшан оятларимиз тиловат қилинса, бизлар рўбарў бўлишни умид қилмайдиган кимсалар: “бу қуръондан бошқа қуръон келтиргин ёки буни ўзгартиргин”,дедилар. Айтинг: “мен учун уни ўзим томонимдан ўзгартириш дуруст эмасдир. Мен фақат ўзимга вахий қилинган оятларгагина эргашурман. Чунки мен агар парвардигоримга исён қилсам, улуғ куннинг (қиёматнинг) азобидан қўрқурман”.

Секуляр кофирлар (мушриклар) шариатгаролар билан келишувни,муросани хохлашади:

 و َدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ( قلم /9)

Улар сизнинг (ўзларига) кўнгилчанлик- муроса қилишингизни истарлар, шунда улар хам (сизга) кўнгилчанлик қилурлар.

(давоми бор….)

تَوحِید وَ دَعوَتنِی اَصلِی، ستراتِیگِییَه سِی (2) ( 13 بوُلِیم)

(1-قیسم)

اوُشَه مَککَه دَورِیدَگِی حالَتنِی بَعضِیلَر کامِل تَوحِیدنِی اِعلان قِیلمَسلِیککَه، طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرِیشنِی اِعلان قِیلمَسلِیککَه، وَلاء وَ بَراء گه، سِکوُلار کافِرلَرنِی حَتّی مَحَلِّی سِکوُلار مُرتَدلَرنِی راضِی حالدَه اوُشلَب توُرِیشگه، کامِل اِسلامگه “عَمَل” قِیلمَسلِیککَه بَهانَه قِیلِیب آلِیشَدِی. رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلّم الله نِی فَرمانِی آستِیدَه قَطعِیَت بِیلَن هِیچ قَندَی کِیلِیشُوسِیز، مُوراسَه سِیز کامِل تَوحِیدنِی اِعلان قِیلِیش آرقَلِی، قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِیگه کافِر لَفظِی بِیلَن خِطاب قِیلگنلَر وَ کافِر، جاهِل، نادان کَلِیمَه لَرِیگه اوُحشَش مُشرِکلَر لایِیق بُولگن سوُزلَرنِی اِیشلَتِیشدَن اوُیَه لمَگنلَر؛ بُو بِیلَن اوُ کِیشِی کافِرلَرنِینگ طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرِیشلِیک، وَلاء وَ بَراء، کامِل اِسلامنِی تَبلِیغ قِیلِیش،شَرِیعَت قانوُنلَرگه پایبَند بُولِیش، اَخلاقلَر، عَقِیدَه وِی رَفتارلَر، مُعامَلَه، مُوراسَه قِیلسَه بوُلَدِیگن نَرسَه لَر اِیمَسلِیگِینِی توُشوُنِیشلَرِینِی هاحلَگنلَر.

اوُشَه ضَعِیفلِیک، ناتَوانلِیک مَککَه دَورِیدَه اَنعام سُورَه سِیدَگِی اِبراهِیم عَلَیهِ السَّلامنِی سُوزلَرِی نازِل بُولَدِی:     إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ حَنِيفاً وَمَا أَنَاْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ (انعام/79). مِین حَق یوُلگه مایِیل بُولگن حالِیمدَه یوُزِیمنِی آسمانلَر وَ یِیرنِی یَرَتگن ذاتگه قَرَتدِیم  وَ مِین مُشرِکلَردَن اِیمَسمَن”، دِیدِی.

مِین سِکوُلارِیستلَر جُملَه سِیدَن اِیمَسمَن دِیب “عَمَلدَه” سِکوُلارِیستلَردَن اوُزاقلَشگن پَیتِینگدَه، سِین اوُلَرنِی اَحکاملَرِینِی، قانوُنلَرِینِی هَم رَد قِیلگن بُولَسَن، عَمَلدَه سِکوُلاریستلَر بِیلَن بِیرگه بُولِیب زَبانِیدَه باشقَه نَرسَه نِی اَیتَیاتگن کِیمسَه لَر اِینگ کَمِیدَه مُنافِقلَرنِی توُدَه سِیدَن بوُلگن یالغانچِیلَر حِسابلَنَدِی. 

وَلِید اِبنِ مُغِیرَه، عاص اِبنِ وائِل، حارِث اِبنِ قَیس، اوُمَّیَه اِبنِ حَلَف وَ ……گه اوُحشَش قُرَیش سِکوُلارلَرِینِینگ کَتتَه لَرِی رَسُول الله صلی الله علیه وسلمدَن بِیر یِیل اوُلَرنِینگ سِکوُلارِیستِیک قانوُنلَرِی باشقَه بِیر یِیلِی اِیسَه اِسلام دِینِینِی قانوُنلَرِی حاکِم بُولِیشِینِی اِیستَشگن پَیتِیدَه، کافِرُون سُورَه سِی قُرآننِی 17 چِی یا 18 چِی سُورَه سِی صِیفَتِیدَه نازِل بُولَدِی، بُو مُسُلمانلَرنِینگ قانوُن وَ رَفتار اِستِقلالِیگه اِیگه اِیکَنلِیکلَرِینِی وَ مُسُلماننِینگ هَرگِیز کافِرلَرنِی فَرمانِی آستِیدَه یوُرمَسلِیگِینِی کوُرسَتَدِی. لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ (کافرون/6) سِیزلَرنِی دِینِینگِیز اوُزلَرِینگِیز اوُچُون، مِینِینگ دِینِیم اوُزِیم اوُچُوندِیر! بُو سُورَه دَن تَشقَرِی اَلله تَعالَی قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِیگه مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  «قُلْ أَفَغَیْرَ اللَّهِ تَأْمُرُونِّی أَعْبُدُ أَیُّهَا الْجَاهِلُونَ» ( زمر/ 64) (اِی مُحَمَّد، اوُ مُشرِکلَرگه ) اَیتِینگ: “هَلِی سِیزلَر مِینِی اَلله دَن اوُزگه گه عِبادَت قِیلِیشگه بُویوُرُورمِیسِیزلَر، اِی نادانلَر!”

قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِی رَسُول الله صلی الله علیه وسلَّمنِی بُو دَرَجَه دَگِی قَطعِیَتلَرِینِی کوُرگن پَیتلَرِیدَه بوُتوُنلَی نااوُمِید بوُلِیشمَیدِی،بَلکِی بِیر آز آرقَگه چِیکِینِیب یَعنِی پَستراققَه توُشگن حالدَه، رَسُول الله صلی الله علیه وسلم آلِیب کِیلگن بَعضِی قانوُنلَرنِی، دَستوُرلَرنِی سازلَشنِی طَلَب قِیلِیب اَیتِیشَدِیکِی:  « … ائْتِ بِقُرْآنٍ غَيْرِ هَٰذَا أَوْ بَدِّلْهُ…» مَنَه بُو قُرآندَن باشقَه قُرآن کِیلتِیر یاکِی شوُ قُرآننِی اوُزگرتِیر.

اِمّا رَسُول الله صلی الله علیه وسلمگه قَطعِیَت بِیلَن اوُلَرنِی جَوابِیگه قوُیِیدَگِی آیَتنِی اَیتِیشگه فَرمان بِیرِیلَدِی: «قُلْ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ مِن تِلْقَاء نَفْسِي إِنْ أَتَّبِعُ إِلاَّ مَا يُوحَى إِلَيَّ إِنِّي أَخَافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ» (یونس/ 15)  قَچان اوُلَرگه (اوُلَرنِینگ آلدِیدَه) بِیزنِینگ آچِیق- رَوشَن آیَتلَرِیمِیز تِلاوَت قِیلِینسَه، بِیزلَر روُبَرُو بوُلِیشنِی اوُمِید قِیلمَیدِیگن کِیمسَه لَر: “بُو قُرآندَن باشقَه قُرآن کِیلتِیرگِین یاکِی بوُنِی اوُزگرتِیرگِین”، دِیدِیلَر. اَیتِینگ” “مِین اوُچُون اوُنِی اوُزِیم تامانِیمدَن اوُزگرتِیرِیش دُورُوست اِیمَسدِیر. مِین فَقَط اوُزِیمگه وَحِی قِیلِینگن آیَتلَرگه گِینَه اِیرگشوُرمَن. چوُنکِی مِین اَگر پَروَردِیگارِیمگه عِصیان قِیلسَم، اوُلوُغ کوُننِینگ (قِیامَتنِینگ) عَذابِیدَن قوُرقوُرمَن”.

سِکوُلار کافِرلَر (مُشرِکلَر) شَرِیعَتگرا لَر بِیلَن کِیلِیشوُنِی، مُوراسَه نِی هاحلَشَدِی:  و َدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ( قلم /9)  اوُلَر سِیزنِینگ (اوُزلَرِیگه) کوُنگِیلچَنلِیک – مُوراسَه قِیلِیشِینگِیزنِی اِیستَرلَر، شوُندَه اوُلَرهَم (سِیزگه) کوُنگِیلچَنلِیک قِیلوُرلَر.

(دوامی بار…….)