دسته: مطالب به زبان ترکی(اویغوری، اوزبیکی، قزاقی، تورکمن و…)

(3-قسمت)

صرفنظر از بررسی این دیدگاه ضد اسلامی، باید دقت کرد که در آیه، «أُوْلِي الأَمْرِ» یعنی جمع . یعنی شورا نه ولی امر که در درس ششم مقدماتی[1] به تفصیل در مورد «أُوْلِي الأَمْرِ» توضیح داده ام و نیاز به تکرار نمی بینم.

 با این وجود رهبر دارالاسلام هم از سوی این شورای اولی الامر یا اهل حل و عقد و خبرگان اهل فقه و اجتهاد انتخاب می شود و رهبر از نگاه مذاهب معروف به اهل سنت باید دارای شروط خاصی باشد:

1.  مسلمان باشد. چون: وَلَن يَجْعَلَ اللّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً ( نساء/ 141). هرگز خداوند كافران را بر مؤمنان چيره نخواهد ساخت؛ پس روا نيست انسان كافر، والى و رئيس مسلمانان شود.^[2] 2- مرد باشد^[3] 3- آزاد بودن 4- سلامت جسمی 5 – قریشی^[4] و سید بودن^[5] رهبر که مورد اختلاف است. “. 6- اهل عدالت باشد^[6]7- كفایت و توانائی داشته باشد : مهمترین چیزی که رهبر جامعه ی اسلامی باید در آن کفایت و توانائی داشته باشد علم به قانون شریعت الله ^[7] و «مسائل روز» و «تخصص در امور حکومت داری» است.   

این رهبر توسط شورای اولی الامری انتخاب می شود که خود این شورا از بزرگترین فقها و متخصصین تشکیل شده است و عادی است که باید عالمترین و متخصص ترین شخص میان خودشان را انتخاب کنند. به همین دلیل فرقه های معروف به اهل سنت تنها علم داشتن به احكام شرعی در حد تقلید را برای رهبر جامعه کافی نمی دانند،چون تقلید به قول ابن خلدون درحقیقت یك نوع نقص وكمبود است، به همین دلیل بر این باورند که غیر از حالت اضطرار و ضرورت، رهبر و سرپرست و ولی مسلمین در امر حکومتداری باید فقیهی مجتهد باشد و در حالت ضرورت هم باید عالمی باشد در حد قاضی، و پائین تر از این مطلوب علما و ائمه ی خیرالقرون نبوده .

البته عده ای از دوستان جاهل و بخصوص دشمنان آگاه و دارودسته ی منافقین در جنگ روانی خود دو بازی بچه گانه در می آورند:

• اول اینکه: سعی دارند این رهبریت فقیه یا ولایت و سرپرستی فقیه بر «دارالاسلام» را از تولیدات آیت الله خمینی در سال 1348 بدانند اما این عین دغلبازی و فریب افکار عمومی مسلمین است.
• دوم اینکه : «دوستان جاهل به همراه  دارودسته ی منافقین» بومی و داخلی در میان اهل سنت با تهاجم به «ولایت فقیه» که اصطلاح مورد پذیرش شیعیان است در واقع با «ولایت مجتهد» در میان اهل سنت دشمنی می کنند اما جرئت و غیرت بیان آن را در میان اهل سنت ندارند و می خواهند با این حقه اهل سنت را بر علیه شیعه با خود همراه کنند. در برابر:  « دارودسته ی منافقین» داخلی در میان شیعیان هم با تهاجم به «ولایت مجتهد» که اصطلاح مورد پذیرش اهل سنت است در واقع با «ولایت فقیه» دشمنی می کنند اما در داخل جرئت و غیرت بیان آن را ندارند. یادم می آید که در سال 74 که در دانشگاه اصفهان بودم تخریب گران شیعه مذهب سکولار زده و لیبرال به اصطلاح «اصلاح طلب» بر علیه عمر سوم رحمه الله رهبر امارت اسلامی افغانستان شعار می دادند اما منظورشان رهبرج.ا. ایران بود.

(ادامه دارد……)

ادامه خواندن رهبریت در دارالاسلام

Дорул исломдаги рахбарият

(2-қисм)  

Демак уч шарт ( мўъмин бўлишлик + хукм қилиш ва аллохни шариатидаги қонунлар асосида хокимият юргизиш + фақат қуръон ва суннат асосида хукм чиқариш) бир-биридан жудо бўла олмайди, кимки мана бу шартлардан бирини жудо қилса, уни бу иши қабул қилинмайди, чунки бу аллох таоло рахбарият учун қўйган шартларни бузишга киради.

Салтанатнинг суъ уламоларини таблиғотлари ва секуляризм динининг мазхабларини бирига кўра мусулмонларни устида хокимият юргизаётган тоғутларнинг исломийга ўхшаган масхарабозликлари, қилиқлари,алдовлари таъсирида шахсни кўнглида мана бу тоғутларнинг кофир экани борасида шубха туғулиши мумкин, аммо иккинчи ва учинчи шартлар мана бу тоғутларда топилмаслигида хеч қайси мусулмон шубхаланмайди. Чунки улар қуръон ва суннат асосида хукм қилишмайди ва мушкилот пайтида исломий қазоватга яъни қуръон ва суннатга мурожаъат қилишмайди, балки очиқ –ойдин секуляризм ва демократияни иддао қилишади ва секуляристик қонунлар асосида хукм қилишади, хамда мушкилот туғилган пайтида хам секуляристик демократияга уни қонунларига ва арбоблари бўлмиш  бутун жахон секуляр тоғутларга мурожаъат қилишади.

Хар қандай огох мусулмон ишни аввалидаёқ уларни қўл остидаги диёрларни “дорул ислом” эмаслигини тушуниб етади, чунки бир диёрни “дорул ислом” бўлишини меъёри,ўлчови “қонун ва хукм” хисобланади, бу ерда ошкора мана бу тоғутлар томонидан аллохни шариатидаги “қонун ва хукмлар” бир четга суриб қўйиб ўрнига секуляристик “қонун ва хукмлар” хоким қилинган.

Салтанат дажжолларини бир дастаси шундай кимсаларки, улар ўзларини назари бўйича суфийларни ақидасига эга бўлган ёки фалон жамоатга ё исломий харакатга  боғланган масжидни бечора муллосини орқасида намоз ўқишмайди, аммо секуляр тоғутларни бири жамиятда рахбарлик қилишини эътироф қилишади ва мана бу секуляр тоғутларни ўзларига валийи амр ва имом деб билишади ва мана бу валийи амр ва имомга  мухолиф бўлган хар қандай шариатгаро мусулмонга душманчилик изхор қилиб қаршилик қилишади.

Мана бу салтанат уламолари валийи амрни фақат луғат жихатидан “хукм сохиби” маъносида кўришади ва аллох таолони учта шартига ишора қилишмайди, бу намозга  луғавий жихатдан “дуо” маъносида қарайдиган кишиларни ишига ўхшайди, улар намозга шаръий назар билан қарашмайди,натижада нихоятда осонлик билан мусулмонларни равиши бўйича  намозни иқома қилишни тарк қилишган.

Мана бу салтанат муллолари одамларга “хукм сохиби” валийи амр бўлиб албатта унга итоат қилиниши керак,деб уқтирмоқчи бўлишади, энди мана бу хукм сохиби кофир бўладими ва куфр қонунлари асосида хукм қиладими мухим эмас; фақат уни “хукм сохиби” экани мухими холос. Бу аллохни шариатидаги асосларни тоғутларни нафига ўзгартириш ва аллохни оятларини,шартларини пинхон қилишдир.

• –         -Мана бу фосид кўз-қараш бўйича, агар сехюнистлар режимига ўхшаган кофир келиб мусулмонларни диёрини ишғол қилиб олса ва ўзига хос ахкомларни мусулмонларга юкласа, у “хукм сохиби” хисобланиб мана бу сохиби амрга итоат қилиш лозим бўлади, бир гурух кишилар мана шу ишни қилишяпти хам, хатто фаластинни ишғол қилиб олган тузумни лашкарида қуролланган баталёнлар ташкил қилинган ва улар намоз хам ўқишади, судайсга ўхшаганлар қуддус сехюнистлар режимини ички масаласи эканини ва бошқаларга алоқаси йўқлигини бир неча марта таъкидлашган.

-Мана бу фосид кўз-қараш бўйича, шарқий туркистонда ва бошқа минтақалардаги хитойнинг  коммунист босқинчилари агарчи куфр хукмлари билан хокимият юргизадиган кофир бўлишса хам, “хукм сохиби” ва валийи амр хисобланишади.

-Мана бу фосид кўз-қараш бўйича жахондаги барча тоғутлар валийи амрдир ва уларга итоат қилиниши керак, хатто агар аллохни шариатидаги қонунларни ижро қилишмаса хам,модомики намоз ўқишга,масжидга ва азонга рухсат беришар экан, мана шуни ўзи кифоя қилади!

(давоми бор…..)

دارُ الاِسلامدَگِی رَهبَرِیَت.

(2-قیسم)

دِیمَک اوُچ شَرط( مُؤمِن بوُلِیشلِیک + حُکم قِیلِیش وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر اَساسِیدَه حاکِمِیَت یوُرگِیزِیش + فَقَط قُرآن وَ سُنَّت اَساسِیدَه حُکم چِیقَرِیش) بِیر- بِیرِیدَن جُودا بوُلَه آلمَیدِی، کِیمکِی مَنَه بُو شَرطلَردَن بِیرِینِی جُدا قِیلسَه، اوُنِی بُو اِیشِی قَبوُل قِیلِینمَیدِی، جوُنکِی بُو اَلله تَعالَی رَهبَرِیَت اوُچُون قوُیگن شَرطلَرنِی بوُزِیشگه کِیرَدِی.

سَلطَنَتنِینگ سُوء اوُلامالَرِینِی تَبلِیغاتلَرِی وَ سِکوُلارِیزم دِینِینِینگ مَذهَبلَرِینِی بِیرِیگه کوُرَه مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه حاکِمِیَت یوُرگِیزَیاتگن طاغوُتلَرنِینگ تَأثِیرِیدَه شَخصنِی کوُنگلِیدَه مَنَه بُو طاغوُتلَرنِینگ کافِر اِیکَنِی بارَسِیدَه شُبهَه توُغوُلِیشِی موُمکِین، اَمّا اِیککِینچِی وَ اوُچِینچِی شَرطلَر مَنَه بُو طاغوُتلَردَه تاپِیلمَسلِیگِیدَه هِیچ قَندَی مُسُلمان شُبهَه لَنمَیدِی. چُونکِی اوُلَر قُرآن وَ سُنَّت اَساسِیدَه حُکم قِیلِیشمَیدِی وَ مُشکِلات پَیتِیدَه اِسلامِی قَضاوَتگه یَعنِی قُرآن وَ سُنَّتگه مُراجَعَت قِیلِیشمَیدِی، بَلکِی آچِیق- آیدِین سِکوُلارِیزم وَ دِماکرَتِیَه نِی اِدَّعا قِیلِیشَدِی وَ سِکوُلارِیستِیک قانوُنلَر اَساسِیدَه حُکم قِیلِیشَدِی، هَمدَه مُشکِلات توُغِیلگن پَیتِیدَه هَم سِکوُلارِیستِیک دِماکرَتِیَه گه اوُنِی قانوُنلَرِیگه وَ اَربابلَرِی بُولمِیش بوُتوُن جَهان سِکوُلار طاغوُتلَرگه مُراجَعَت قِیلِیشَدِی.

هَر قَندَی آگاه مُسُلمان اِیشنِی اَوَّلِیدَیاق اوُلَرنِی قوُل آستِیدَگِی دِیارلَرنِی “دارُ الاِسلام” بوُلِیشِینِی مِعیارِی، اوُلچاوِی “قانوُن وَ حُکم” حِسابلَنَدِی، بُو یِیردَه آشکارَه مَنَه بُو طاغوُتلَر تامانِیدَن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی “قانوُن وَ حُکملَر” بِیر چِیتگه سُورِیب قوُیِیب اوُرنِیگه سِکوُلارِیستِیک “قانوُن وَ حُکملَر” حاکِم قِیلِینگن.

سَلطَنَت دَجّاللَرِینِی بِیر دَستَه سِی شوُندَی کِیمسَه لَرکِی، اوُلَر اوُزلَرِینِی نَظَرِی بوُیِیچَه صُوفِیلَرنِی عَقِیدَه سِیگه اِیگه بُولگن  یاکِی فَلان جَماعَتگه یا اِسلامِی حَرَکَتگه باغلَنگن مَسجِدنِی بِیچارَه مُلّاسِینِی آرقَسِیدَه نَماز اوُقِیشمَیدِی،اَمّا سِکوُلار طاغوُتلَرنِی بِیرِی جَمِیعیَتدَه رَهبَرلِیک قِیلِیشِینِی اِعتِراف قِیلِیشَدِی وَ مَنَه بُو سِکوُلار طاغوُتلَرنِی اوُزلَرِیگه وَلِییِ اَمر وَ اِمام دِیب بِیلِیشَدِی وَ مَنَه بُو وَلِییِ اَمر وَ اِمامگه مُخالِف بُولگن هَر قَندَی شَرِیعَتگرا مُسُلمانگه دُشمَنچِیلِیک اِظهار قِیلِیب قَرشِیلِیک قِیلِیشَدِی.

 مَنَه بُو سَلطَنَت اوُلامالَرِی وَلِییِ اَمرنِی فَقَط لوُغَت جِهَتِیدَن “حُکم صاحِیبِی” مَعناسِیدَه کوُرِیشَدِی وَ اَلله تَعالَی نِی اوُچتَه شَرطِیگه اِیشارَه قِیلِیشمَیدِی، بُو نَمازگه لوُغَوِی جِهَتدَن “دُعا” مَعناسِیدَه قَرَیدِیگن کِیشِیلَرنِی اِیشِیگه اوُحشَیدِی، اوُلَر نَمازگه شَرعِی نَظَر بِیلَن قَرَشمَیدِی، نَتِیجَه دَه نِهایَتدَه آسانلِیک بِیلَن مُسُلمانلَرنِی رَوِیشِی بُویِیچَه نَمازنِی اِقامَه قِیلِیشنِی تَرک قِیلِیشگن.

مَنَه بُو سَلطَنَت مُلّالَرِی آدَملَرگه “حُکم صاحِیبِی” وَلِیِی اَمر بُولِیب اَلبَتَّه اوُنگه اِطاعَت قِیلِینِیشِی کِیرَک، دِیب اوُقتِیرماقچِی بُولِیشَدِی، اِیندِی مَنَه بُو حُکم صاحِیبِی کافِر بُولَدِیمِی وَ کُفر قانوُنلَرِی اَساسِیدَه حُکم قِیلَدِیمِی مُهِم اِیمَس؛ فَقَط اوُنِی “حُکم صاحِبِی” اِیکَنِی مُهِم حالاص. بُو اَلله نِی  شَرِیعَتِیدَگِی اَساسلَرنِی طاغوُتلَرنِی نَفِیگه اوُزگرتِیرِیش وَ اَلله نِی آیَتلَرِینِی، شَرطلَرِینِی پِینهان قِیلِیشدِیر.

• مَنَه بُو فاسِد کوُز- قَرَش بُویِیچَه، اَگر صِیهیُونِیستلَر رِیجِیمِیگه اوُحشَگن کافِر کِیلِیب مُسُلمانلَرنِی دِیارِینِی اِیشغال قِیلِیب آلسَه وَ اوُزِیگه خاص اَحکاملَرنِی مُسُلمانلَرگه یُوکلَسَه، اوُ “حُکم صاحِبِی” حِسابلَنِیب مَنَه بُو صاحِبِی اَمرگه اِطاعَت قِیلِیش لازِم بُولَدِی، بِیر گوُرُوه کِیشِیلَر مَنَه شُو اِیشنِی قِیلِیشیَپتِی هَم، حَتَّی فَلَسطِیننِی اِیشغال قِیلِیب آلگن توُزُومنِی لَشکَرِیدَه قوُراللَنگن بَتَلِییانلَر تَشکِیل قِیلِینگن  وَ اوُلَر نَماز هَم اوُقِیشَدِی، سُودَیسگه اوُحشَگنلَر قُددوُس صِیهیُونِیستلَر رِیجِیمِینِی اِیچکِی مَسَلَه سِی اِیکَنِینِی وَ باشقَه لَرگه عَلاقَه سِی یوُقلِیگِینِی بِیر نِیچَه مَرتَه تَأکِیدلَشگن.
• –          مَنَه بُو فاسِد کوُز- قَرَش بُویِیچَه، شَرقِی توُرکِستاندَه وَ باشقَه مِنطَقَه لَردَگِی حِتاینِینگ کامُّونِیست باسقِینچِیلَرِی اَگرچِی کُفر حُکملَرِی بِیلَن حاکِیمِیَت یُورگِیزَدِیگن کافِر بُولِیشسَه هَم، “حُکم صاحِیبِی” وَ وَلِییِ اَمر حِسابلَنِیشَدِی.
• مَنَه بُو فاسِد کوُز- قَرَش بوُیَیچَه جَهاندَگِی بَرچَه طاغوُتلَر وَلِییِ اَمردِیر وَ اوُلَرگه اِطاعَت قِیلِینِیشِی کِیرَک، حَتَّی اَگر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اِجرا قِیلِیشمَسَه هَم، مادامِیکِی نَماز اوُقِیشگه، مَسجِدگه وَ عَذانگه رُحصَت بِیرِیشَر اِیکَن، مَنَه شوُنِی اوُزِی کِفایَه قِیلَدِی!

(دوامی بار……)

رهبریت در دارالاسلام

(2-قسمت)

در این صورت سه شرط ( مومن بودن + حکم کردن و حاکمیت بر اساس قانون شریعت الله + دادگاه جهت قضاوت که فقط قرآن و سنت باشد) از هم جدا شدنی نیستند، و کسی که بخواهد یکی از این سه شرط را جدا کند از او پذیرفته نمی شود، چون دستکاری کردن در شروطی است که الله تعالی برای رهبریت قرار داده است.

 اگر بر اثر تبلیغات علمای سوء درباری و دغلبازی و اداها و دلقک بازی های شبه اسلامی طاغوتهائی که بر اساس یکی از مذاهب دین سکولاریسم بر مسلمین حاکمیت می کنند برای شخصی شک و شبهه ای در کافر بودن این طاغوتهاوجود داشته باشد، اما هیچ مسلمانی شک ندارد که شروط دوم و سوم در این طاغوتها وجود ندارد . چون نه بر اساس قرآن و سنت حکم می کنند و نه در هنگام مشکلات به قضاوت دادگاه اسلام یعنی قرآن و سنت مراجعه می کنند، بلکه همواضح و آشکارا ادعای سکولاریسم و دموکراسی دارند و بر اساس قوانین سکولاریستی حکم می کنند و هم در هنگام مشکلات به همین قوانین و دموکراسی سکولاریستی و اربابان طاغوت سکولار جهانی و منطقه ای که دارند مراجعه می کنند.

در همین ابتدای امر هر مسلمان آگاهی متوجه می شود که سرزمین تحت حاکمیت اینها «دارالاسلام» نیست، چون مناط و معیار و ملاک «دارالاسلام» بودن سرزمینی «قانون و حکم» است که آشکارا توسط این طاغوتها «قانون و حکم»  شریعت الله کنار زده شده و«قانون و حکم» سکولاریستی حاکم شده است.

دسته ای از این دجالان درباری،کسانی هستند که پشت سر ملای بیچاره ی مسجدی که به نظرشان دارای عقاید صوفیانه است یا وابسته به فلان جماعت و جریان اسلامی است نماز نمی خوانند و به امامت او در مسجد اعتراف نمی کنند، اما به رهبریت یک طاغوت سکولار بر جامعه اعتراف می کنند، و این طاغوت سکولار را ولی امر و امام خودشان می دانند،و با هر مسلمان شریعت گرائی که مخالف این ولی امر و رهبرشان باشد دشمنی و مخالفت می کنند.

 این علمایان درباری ولی امر را تنها از لحاظ لغوی به معنی «صاحب حکم » بررسی می کنند و به آن سه شرط الله تعالی هیچ اشاره ای ندارند، مثل کسانی که صلاة را تنها از لحاظ لغوی به معنی «دعا» بررسی کرده اند و از نگاه شرعی به آن نگاه نکرده اند و به همین سادگی اقامه ی نماز به این سبک مسلمین را ترک کرده اند. 

این مُلاهای درباری به مردم چنین می فهمانند که «صاحب حکم » یعنی ولی امر و باید از وی اطاعت شود، حالا مهم نیست این صاحب حکم کافری باشد که بر اساس قوانین کفری حکم می کند؛ مهم این است که  «صاحب حکم » است. این یعنی کتمان آیات و شروط الله و تحریف مبانی شریعت الله به نفع طواغیت.

• در این نگرش فاسد اگر کافری مثل رژیم صهیونیستی سرزمین مسلمین را اشغال کرد و احکام خاص خودش را بر مسلمین تحمیل کرد «صاحب حکم » است و باید از چنین صاحب امری اطاعت شود همچنانکه عده ای همین کار را می کنند و حتی در ارتش رژیم اشغالگر فلسطین گردانهائی مسلح تشکیل داده اند و حتی نماز هم می خوانند و بارها امثال سدیس گفته اند که قدس مساله ی داخلی رژیم صهیونیستی است و ربطی به دیگران ندارد .
• در این نگرش فاسد اشغالگران کمونیست چینی در ترکستان شرقی و غیره «صاحب حکم » و ولی امر هستند هر چند کفاری باشند که به حکم کفری حاکمیت کنند.
• در این نگرش فاسد تمام طاغوتهای جهان ولی امر هستند و باید از آنها اطاعت شود حتی اگر مجری قوانین شریعت الله نباشند مادام که اجازه می دهند نماز بخوانیم و مسجد و اذان وجود دارد کافی است !

(ادامه دارد…..)

Дорул исломдаги рахбарият.

Бисмиллах валхамдулиллах, аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух / 7 бўлим

(1-қисм)

Қуйидаги оятларга асосан:

إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ (انفال/72)

Албатта, иймон келтирган, хижрат қилган ва молу жонлари билан аллох йўлида курашган зотлар,

الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللَّهِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ (توبه/20)

Иймон келтирган,хижрат қилган ва аллох йўлида молу жонлари билан курашган зотларнинг аллох наздидаги даражалари жуда улуғдир ва ўшалар (бахт-саодатга) эришувчидирлар.

Мана бу заминадаги оятлар ва сахих суннатдаги хадисларда иймон асосидан “аллазина аману” ва хижратни асосидан “хажару” сўнг “дорул исломдаги фуқароликни учинчи асоси” жамиятдаги рахбариятга итоат қилишдир, жиход ва хукуматни бошқа ишлари вохид рахбариятни қўл остида бажарилади.

Мана бу мухим замина бўйича аллох таоло мусулмонларни орасидаги мўъминларга хитоб қилиб мархамат қиладики:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ. ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا (نساء/59)

Эй мўъминлар, аллохга итоат қилингиз ва пайғамбарга хамда ўзларингиздан бўлган (яъни мусулмон) хокимларга бўйинсунингиз! Бордию бирон нарса хақида талашиб қолсангиз, – агар хақиқатан аллохга ва охират кунига ишонсангиз – у нарсани аллохга ва пайғамбарига қайтарингиз! Мана шу яхшироқ ва чиройлироқ ечимдир.

Диққат қилинглар,нихоятда содда ва осон тушуниб олса бўлади, жамиятни рахбари мўъминлардан бири бўлиши ва қуръон ,суннат асосида хукм қилиши ва агар бирон ўринда ихтилофга дуч келишса, уни хал қилиш учун қуръон ва суннатга мурожаъат қилишлари керак бўлади.

Мана бу оятни очиқ-ойдин бизларга баён қилишича,дорул исломга рахбарлик қилишга лойиқ бўлган кишиларни учта белгиси бор:

1-Рахбар мусулмонларни орасидаги мўъминлардан бўлиши лозим.

2-Бу рахбар фақат қуръон ва суннатга асосан хукм қилиши керак.

3-Бу рахбар барча иқтисодий,ижтимоъий ва …..мушкилотларни хал қилиш бўйича хукм чиқаришни қуръон ва сахих суннатга топшириши керак, қуръон ва суннат мана бу мушкилотларни хал қилиш йўлларини унга  кўрсатади.

Шундай экан ғайри мўъмин дорул исломни рахбариятини бажара олмайди; рахбар сифатида танланган мўъмин хам қуръон ва суннатдан бошқа нарса билан хукм қила олмайди

« إِنِ الْحُكْمُ إِلاَّ لِلّهِ » (یوسف/68)

ўртада вужудга келган ихтилофлар пайтида хам қуръон ва суннатдан бошқа нарсага мурожаъат қила олмайди,чунки

«  وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِیهِ مِن شَیْءٍ فَحُکْمُهُ إِلَى اللَّهِ ذَلِکُمُ اللَّهُ رَبِّی عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَإِلَیْهِ أُنِیبُ» (شوری/10)

(Эй Мухаммад, мўъминларга айтинг): “сизлар (бу хаёти дунёда кофирлар билан) ихтилоф қилган хар бир нарсанинг хукми (қиёмат кунида) аллохга (қайтарилур ва у зот ким хақ, ким нохақ эканлигини ажратиб берур). Мана шу аллох парвардигоримдир. Ўзига суяндим ва ўзига илтижо қилурман.”

(давоми бор……)

دارُ الاِسلامدَگِی رَهبَرِیَت.

بِسمِ الله وَالحَمدُ لِله، اَمّا بَعدَ: اَلسَّلامُ عَلَیکُم وَ رَحمَةُ الله وَ بارکاتُه / 7 بوُلِیم.

(1-قیسم)

قُویِیدَگِی آیَتلَرگه اَساساً:  إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ (انفال/72) اَلبَتَّه، اِیمان کِیلتِیرگن، هِجرَت قِیلگن وَ مالوُ جانلَرِی بِیلَن اَلله یُولِیدَه کوُرَشگن ذاتلَر،

الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللَّهِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ (توبه/20)  اِیمان کِیلتِیرگن، هِچرَت قِیلگن وَ اَلله یُولِیدَه مالوُ جانلَرِی بِیلَن کوُرَشگن ذاتلَرنِینگ اَلله نَزدِیدَگِی دَرَجَه لَرِی جُودَه اوُلوُغدِیر وَ اوُشَه لَر (بَحت – سَعادَتگه) اِیرِیشوُچِیدِیرلَر.

مَنَه بُو زَمِینَه دَگِی آیَتلَر وَ صَحِیح سُنَّتدَگِی حَدِیثلَردَه اِیمان اَساسِیدَن «الَّذِينَ آمَنُوا» وَ هِجرَتنِی اَساسِیدَن «وَهَاجَرُواْ» سُونگ “دارُ الاِسلامدَگِی فُقَرالِیکنِی اوُچِینچِی اَساسِی” جَمِیعیَتدَگِی رَهبَرِیَتگه اِطاعَت قِیلِیشدِیر، جِهاد وَ حُکوُمَتنِی باشقَه اِیشلَرِی واحِد رَهبَرِیَتنِی قوُل آستِیدَه بَجَرِیلَدِی.

مَنَه بُو مُهِم زَمِینَه بُویِیچَه اَلله تَعالَی مُسُلمانلَرنِی آرَسِیدَگِی مُؤمِنلَرگه خِطاب قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ. ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا (نساء/59)  اِی مُؤمِنلَر، اَلله گه اِطاعَت قِیلِینگِیز وَ پَیغَمبَرگه هَمدَه اوُزلَرِینگِیزدَن بُولگن ( یَعنِی مُسُلمان) حاکِملَرگه بُویِینسُونِینگِیز! باردِی یُو بِیران نَرسَه حَقِیدَه تَلَشِیب قالسَنگِیز، – اَگر حَقِیقَتاً اَلله گه وَ آخِیرَت کوُنِیگه اِیشانسَنگِیز – اوُ نَرسَه نِی اَلله گه وَ پَیغَمبَرِیگه قَیتَرِینگِیز! مَنَه شوُ یَحشِیراق وَ چِیرایلِیراق یِیچِیمدِیر. 

دِققَت قِیلِینگلَر، نِهایَتدَه ساددَه وَ آسان توُشوُنِیب آلسَه بُولَدِی، جَمِیعیَتنِی رَهبَرِی مُؤمِنلَردَن بِیرِی بُولِیشِی وَ قُرآن، سُنَّت اَساسِیدَه حُکم قِیلِیشِی وَ اَگر بِیران اوُرِیندَه اِیختِلافگه دوُچ کِیلِیشسَه، اوُنِی حَل قِیلِیش اوُچُون قُرآن وَ سُنَّتگه مُراجَعَت قِیلِیشلَرِی کِیرَک بُولَدِی.

مَنَه بُو آیَتنِی آچِیق – آیدِین بِیزلَرگه بَیان قِیلِیشِیچَه، دارُ الاِسلامگه رَهبَرلِیک قِیلِیشگه لایِیق بُولگن کِیشِیلَرنِی اوُچتَه بِیلگِیسِی بار: 

1. رَهبَر مُسُلمانلَرنِی آرَسِیدَگِی مُؤمِنلَردَن بُولِیشِی لازِم.
2. بُو رَهبَر فَقَط قُرآن وَ سُنَّتگه اَساساً حُکم قِیلِیشِی کِیرَک.
3. بُو رَهبَر بَرچَه اِقتِصادِی وَ ……مُشکِلاتلَرنِی حَل قِیلِیش بُویِیچَه حُکم چِیقَرِیشنِی قُرآن وَ صَحِیح سُنَّتگه تاپشِیرِیشِی کِیرَک، قُرآن وَ سُنَّت مَنَه بُو مُشکِلاتلَرنِی حَل قِیلِیش یُوللَرِینِی اوُنگه کوُرسَتَدِی.

شوُندَی اِیکَن غَیرِی مُؤمِن دارُ الاِسلامنِی رَهبَرِیَتِینِی بَجَرَه آلمَیدِی؛ رَهبَر صِیفَتِیدَه تَنلَنگن مُؤمِن هَم قُرآن وَ سُنَّتدَن باشقَه نَرسَه بِیلَن حُکم قِیلَه آلمَیدِی،  « إِنِ الْحُكْمُ إِلاَّ لِلّهِ » (یوسف/68) اوُرتَدَه وُجُودگه کِیلگن اِیختِلافلَر پَیتِیدَه هَم قُرآن وَ سُنَّتدَن باشقَه نَرسَه گه مُراجَعَت قِیلَه آلمَیدِی، چُونکِی «  وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِیهِ مِن شَیْءٍ فَحُکْمُهُ إِلَى اللَّهِ ذَلِکُمُ اللَّهُ رَبِّی عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَإِلَیْهِ أُنِیبُ» (شوری/10) (اِی مُحَمَّد، مُؤمِنلَرگه اَیتِینگ ) : “سِیزلَر ( بُو حَیاتِی دُنیادَه کافِرلَر بِیلَن) اِیختِلاف قِیلگن هَر بِیر نَرسَه نِینگ حُکمِی ( قِیامَت کوُنِیدَه) اَلله گه ( قَیتَرِیلوُر وَ اوُ ذات کِیم حَق، کِیم ناحَق اِیکَنلِیگِینِی اَجرَتِیب بِیرُور). مَنَه شُو اَلله  پَروَردِیگارِیمدِیر. اوُزِیگه سوُیَندِیم وَ اوُزِیگه اِیلتِیجا قِیلوُرمَن.”

(دوامی بار……)

رهبریت در دارالاسلام

بسم الله و الحمد لله ، اما بعد: السلام علیکم و رحمه الله و برکاته / بخش 7 : (رهبریت در دارالاسلام)

(1-قسمت)

بر اساس آیاتی چون:

• إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ (انفال/72) بیگمان کسانی که ایمان آورده‌اند و ( از خانه و کاشانه خویش ) مهاجرت کرده‌اند و با جان و مال خود در راه خدا جهاد نموده‌اند
• الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللَّهِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ (توبه/20)کسانی که ایمان آورده‌اند و به مهاجرت پرداخته‌اند و در راه خدا با جان و مال جهاد نموده‌اند، دارای منزلت والاتر و بزرگتری در پیشگاه خدایند، و آنان رستگاران و به مقصود رسندگان ( و سعادتمندان دنیا و آخرت) می‌باشند.‏

و آیات و احادیث صحیح دیگری در این زمینه بعد از اساس ایمان «الَّذِينَ آمَنُوا»و اساس مهاجرت «وَهَاجَرُواْ» «سومین اساس شهروندی دارالاسلام» اطاعت از رهبریت جامعه است که جهاد و سایر امور حکومتی تحت رهبرت واحد اوانجام می شود.

در این زمینه ی مهم الله تعالی مومنین میان مسلمین را مورد خطاب قرار داده و می فرماید:  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از خدا و از پیغمبر اطاعت کنید، و از صاحبان امر خود اطاعت نمائید فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ و اگر در چیزی اختلاف داشتید آن را به خدا و پیغمبر او برگردانید إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ اگر به خدا و روز قیامت ایمان دارید . ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا (نساء/59) این کار (یعنی رجوع به قرآن و سنّت) برای شما بهتر و خوش فرجام‌تر است .‏

اگر به « وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ – صاحبان امر از خودتان باشند» با «فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ – برای حل نمودن تمام  مشکلات به قرآن و سنت برگردید» دقت کنیم بسیار ساده و آسان متوجه می شویم که رهبر جامعه باید یکی از مومنین باشد و بر اساس قرآن و سنت حکم کند و اگر در موردی اختلافی پیش آمد باید برای حل آن به قرآن و سنت مراجعه کند.

این آیه واضح و آشکارا برایمان بیان کرده است که افرادی شایستگی رهبریت و صاحب امر شدن دارالاسلام را دارند که دارای سه ویژگی باشند:

1. رهبر و صاحب امر باید از مومنین میان مسلمینباشد .
2. این رهبر باید تنها بر اساس قرآن و سنت حکم کند.
3. این رهبر باید برای برطرف کردن تمام مشکلات اقتصادی، اجتماعی و… قضاوت را به دادگاه قرآن و سنت صحیح برگرداند، تا قرآن و سنت راهکار حل مشکلات را نشان دهد.

 در این صورت غیر مومن نمی تواند رهبریت دارالاسلام را بر عهده بگیرد؛ و مومنی هم که به عنوان رهبر انتخاب می شود نمی تواند به غیر قرآن و سنت حکم کند « إِنِ الْحُكْمُ إِلاَّ لِلّهِ » (یوسف/68) و در اختلافاتی هم که به وجود بیاید نمی تواند به غیر قرآن و سنت مراجعه کند، چون «  وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِیهِ مِن شَیْءٍ فَحُکْمُهُ إِلَى اللَّهِ در هر چیزی که اختلاف داشته باشید، داوری آن به خدا واگذار می‌گردد.  ذَلِکُمُ اللَّهُ رَبِّی عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ چنین داوری، خدا است که پروردگار من است و من بدو پشت می‌بندم،  وَإِلَیْهِ أُنِیبُ» (شوری/10). و به ( قانون شریعت) او مراجعه می‌کنم.‏

(ادامه دارد…..)

.

Мўъминларнинг дорул исломни баробаридаги вазифалари

.

Бисмиллах валхамдулиллах, аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух / 6 бўлим иккинчи қисм:

(матлабни комил матни)

1-Дорул куфрда аллохни шариатидаги қонунларга амал қилишга ва динни ошкор қилишга қодир бўлмаса ва хижрат қилиш имкони хам мавжуд бўлмаса ва касаллик ё зиндонга тушиш ёки қари кишилар ва гўдакларга ўхшаш заиф бўлганлиги сабабли хижрат қилишга имкон топмаса. Мана бу кишилар аллохни изни билан узрли хисобланади, аллох таоло мархамат қилганки: [1]

« إلا الْمُسْتَضْعَفِینَ مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ لا یَسْتَطِیعُونَ حِیلَةً وَلا یَهْتَدُونَ سَبِیلا » (نساء 98).

Фақат бирон чора топишга қодир бўлмай, хижрат йўлини истаб топа олмай чорасиз қолган кишилар, аёллар ва болалар борки, бундайларни шояд аллох авф этса. Зотан, аллох авф этгувчи, мағфират қилгувчи бўлган зотдир.

Аллох таоло мархамат қилганидек, хижрат дорул исломдаги фуқароликни иккинчи асосидир:

 إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ  وَالَّذِینَ آوَواْ وَّنَصَرُواْ أُوْلَئِکَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاء بَعْضٍ وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَلَمْ یُهَاجِرُواْ مَا لَکُم مِّن وَلاَیَتِهِم مِّن شَیْءٍ حَتَّى یُهَاجِرُواْ (انفال/72) 

Албатта,иймон келтирган, хижрат қилган ва молу жонлари билан аллох йўлида курашган зотлар ва (маккадан хижрат қилиб келган мухожирларга) уй-жой бериб,ёрдам қилган зотлар- ана ўшалар бир-бирларига дўстдирлар. ( яъни,тириклари бир-бирига хамкор,ўрталарида ўлим бўлса, бир-бирларига меросхўрдирлар.) Иймон келтирган, аммо хижрат қилмаган (яъни хали-хануз маккада яшаб турган) кишилар эса то хижрат қилмагунларича сизлар уларга дўстлик қила олмайсизлар ( яъни, бир-бирингизга хамкор, меросхўр бўла олмайсизлар).

Демак дорул исломни фуқароси бўлишга хақли бўлган ўзини мусулмон эканини иддао қилган кишилар, мўъминлар жумласидан бўлиши,ундан сўнг дорул исломда сокин бўлиб яшашлари ёки дорул исломга хижрат қилишлари лозим бўлади,буни натижасида улар дорул исломдаги фуқаролик хуқуқларидан, хамвилоят бўлиш неъматидан бахраманд бўлишади ва ислом динининг ,дорул исломнинг қаршисидаги ўзларини вазифаларини хам адо қилишади.

Хижрат аллохнинг динига ва дорул исломга нисбатан тўғри эътиқодни нишонаси,хамда динни сақлашга ва химоя қилишга берилган ахд хисобланади. Хижрат дорул исломга ва уни хукуматига нисбатан  эътиқодга далолат қилса, жиход исломий хукуматни ва дорул исломни мухофизат қилишга ,уни янада ривожлантиришга пойбанд бўлишга ва босқинчи кофирлар томонидан босиб олинган ерларни барчасини озод қилингунча шу холда  давом этишликка  ишора қилади. Аммо хижратда хам бизлар тўсатдан юз берадиган холатларга гувох бўламиз.

« وَإِنِ اسْتَنصَرُوکُمْ فِی الدِّینِ فَعَلَیْکُمُ النَّصْرُ إِلاَّ عَلَى قَوْمٍ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُم مِّیثَاقٌ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ» (انفال/72)

Агар улар дин йўлида сизлардан ёрдам сўрасалар, ёрдам қилиш зиммангиздадир. Магар уларга ўрталарингизда (урушмаслик хақида) ахд-паймон бўлган қавмга зарар етказиш билан ёрдам қилмайсизлар. Аллох қилаётган амалларингизни кўргувчидир.

Мана бу замина бўйича Абу Жандал розиаллоху анху ва Абу Басир курдий розиаллоху анхуни,хамда бошқа мўъминларни  воқеасига ишора қиламиз, худайбия сулхи уларга мана бу изтирорий,мажбурий холатни вужудга келтирган эди. Абу Жандал розиаллоху анху худайбия сулхидан сўнг қурайш секуляристларини қўлидан қочиб келган пайтида, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам томонидан қурайш секуляристларига топширилади.

Абу Жандал дорул куфрдаги аянчли хаётдан энди қутилиб келганда сухайл томонидан олиб кетилаётган пайтида фарёд уриб айтадики: “эй мусулмонлар! Мени динимда фитнага дучор қилишлари учун мени мушрикларга топшириб юборасизларми?” ,” уларни дастидан қандай қийноқларни тортганимни кўрмаяпсизларми?” , у қурайшни қўлида жуда кўп  қийноқларга дучор бўлган эди.

ادامه خواندن Мўъминларнинг дорул исломни баробаридаги вазифалари

مُؤمِنلَرنِینگ دارُ الاِسلامنِی بَرابَرِیدَگِی وَظِیفَه لَرِی.

بِسمِ الله وَ الحَمدُ لله، اَمّا بَعَد: اَلسَّلام عَلَیکُم و رحمة الله و برکاته (6) اِیککِینچِی قِسمَت:

(مطلبنی کامل متنی)

2- دارُ الکُفردَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه عَمَل قِیلِیشگه وَ دِیننِی آشکار قِیلِیشگه قادِر بُولمَسَه وَ هِجرَت قِیلِیش اِمکانِی هَم مَوجُود بُولمَسَه وَ کَسَللِیک یا زِندانگه توُشِیش یاکِی قَرِی کِیشِیلَر وَ گوُدَکلَرگه اوُحشَش ضَعِیف بُولگنلِیگِی سَبَبلِی هِجرَت قِیلِیشگه اِمکان تاپمَسَه. مَنَه بُوکِیشِیلَر اَلله نِی عِذنِی بِیلَن عُذرلِی حِسابلَنَدِی، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلگنکِی: [1]  « إلا الْمُسْتَضْعَفِینَ مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ لا یَسْتَطِیعُونَ حِیلَةً وَلا یَهْتَدُونَ سَبِیلا » (نساء 98). فَقَط بِیران چارَه تاپِیشگه قادِر بُولمَی، هِجرَت یُولِینِی اِیستَب تاپَه آلمَی چارَه سِیز قالگن کِیشِیلَر، عَیاللَر وَ بالَه لَر بارکِی، بُوندَیلَرنِی شایَد اَلله عَوف اِیتسَه. زاتاً اَلله عَوف اَیتگوُچِی، مَغفِیرَت قِیلگوُچِی بُولگن ذاتدِیر.

اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلگنِیدِیک،هِجرَت دارُ الاِسلامدَگِی فُقَرالِیکنِی اِیککِینچِی اَساسِیدِیر: إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ  وَالَّذِینَ آوَواْ وَّنَصَرُواْ أُوْلَئِکَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاء بَعْضٍ وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَلَمْ یُهَاجِرُواْ مَا لَکُم مِّن وَلاَیَتِهِم مِّن شَیْءٍ حَتَّى یُهَاجِرُواْ (انفال/72) اَلبَتَّه، اِیمان کِیلتِیرگن، هِجرَت قِیلگن وَ مالوُ جانلَرِی بِیلَن اَلله یُولِیدَه کوُرَشگن ذاتلَر وَ (مَککَه دَن هِجرَت قِیلِیب کِیلگن مُهاجِرلَرگه) اوُی – جای بِیرِیب، یاردَم قِیلگن ذاتلَر – اَنَه اوُشَه لَر بِیر- بِیرلَرِیگه دُوستدِیرلَر. ( یَعنِی، تِیرِیکلَرِی بِیر- بِیرِیگه هَمکار، اوُرتَه لَرِیدَه اوُلِیم بُولسَه، بِیر- بِیرلَرِیگه مِعراثخُوردِیرلَر). اِیمان کِیلتِیرگن، اَمّا هِجرت قِیلمَگن ( یَعنِی هَلِی – هَنُوز مَککَه دَه یَشَب توُرگن) کِیشِیلَر اِیسَه تا هِجرَت قِیلمَگوُنلَرِیچَه سِیزلَر اوُلَرگه دُوستلِیک قِیلَه آلمَیسِیزلَر( یَعنِی، بِیر- بِیرِینگِیزگه هَمکار، مِعراثخُور بُولَه آلمَیسِیزلَر).

دِیمَک دارُ الاِسلامنِی فُقَراسِی بُولِیشگه خَقلِی بُولگن اوُزِینِی مُسُلمان اِیکَنِینِی اِدَّعا قِیلگن کِیشِیلَر، مُؤمِنلَر جُملَه سِیدَن بُولِیشِی، اوُندَن سُونگ دارُ الاِسلامدَه ساکِن بوُلِیب یَشَشلَرِی یاکِی دارُ الاِسلامگه هِجرَت قِیلِیشلَرِی لازِم بُولَدِی، بُونِی نَتِیجَه سِیدَه اوُلَر دارُ الاِسلامدَگِی فُقَرالِیک حُقوُقلَرِیدَن، هَموِلایَت بُولِیش نِعمَتِیدَن بَهرَمَند بُولِیشَدِی وَ اِسلام دِینِینِینگ، دارُ الاِسلامنِینگ قَرشِیسِیدَگِی اوُزلَرِینِی وَظِیفَه لَرِینِی هَم عَدا قِیلِیشَدِی.

هِجرَت اَلله نِینگ دِینِیگه وَ دارُ الاِسلامگه نِسبَتاً توُغرِی اِعتِقادنِی نِشانَه سِی، هَمدَه دِیننِی سَقلَشگه وَ حِمایَه قِیلِیشگه بِیرِیلگن عَهد حِسابلَنَدِی. هِجرَت دارُ الاِسلامگه وَ اوُنِی حُکوُمَتِیگه نِسبَتاً اِعتِقادگه دَلالَت قِیلسَه، جِهاد اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ دارُ الاِسلامنِی مُخافِظَت قِیلِیشگه، اوُنِی یَنَدَه رِواجلَنتِیرِیشگه پایبَند بوُلِیشگه وَ باسقِینچِی کافِرلَر تامانِیدَن باسِیب آلِینگن یِیرلَرنِی بَرچَه سِینِی آزاد قِیلِینگوُنچَه شُو حالدَه دَوام اِیتِیشلِیککَه اِیشارَه قِیلَدِی. اَمّا هِجرَتدَه هَم بِیزلَر توُسَتدَن یُوز بِیرَدِیگن حالَتلَرگه گوُواه بوُلَمِیز.    « وَإِنِ اسْتَنصَرُوکُمْ فِی الدِّینِ فَعَلَیْکُمُ النَّصْرُ إِلاَّ عَلَى قَوْمٍ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُم مِّیثَاقٌ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ» (انفال/72)  اَگر اوُلَر دِین یُولِیدَن سِیزلَردَن یاردَم سُورَسَلَر، یاردَم قِیلِیش زِمَّه نگِیزدَه دِیر. مَگر اوُلَرگه اوُرتلَرِینگِیزدَه ( اوُرِیشمَسلِیک حَقِیدَه) عَهد – پَیمان بُولگن قَومگه ضَرَر یِیتکَزِیش بِیلَن یاردَم قِیلمَیسِیزلَر. اَلله قِیلَیاتگن عَمَللَرِینگِیزنِی کوُرگوُچِیدِیر.

مَنَه بُو زَمِینَه بُویِیچَه اَبُو جَندَل رَضِیَ الله عَنهُ وَ اَبُو بَصِیر کوُردِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی، هَمدَه باشقَه مُؤمِنلَرنِی واقِیعَه سِیگه اِیشارَه قِیلَمِیز، حُدَیبِیَه صُلحِی اوُلَرگه مَنَه بُو اِضطِرارِی، مَجبُورِی حالَتنِی وُجُودگه کِیلتِیرگن اِیدِی. اَبُو جَندَل رَضِیَ الله عَنهُ حُدَیبِیَه صُلحِیدَن سُونگ قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِینِی قوُلِیدَن قاچِیب کِیلگن پَیتِیدَه، رَسُول الله صَلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم تامانِیدَن قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِیگه تاپشِیرِیلَدِی.

اَبُو جَندَل دارُالکُفردَگِی اَیَنچلِی حَیاتدَن اِیندِی قوُتِیلِیب کِیلگندَه سُهَیل تامانِیدَن آلِیب کِیتِیلَیاتگن پَیتِیدَه فَریاد اوُرِیب اَیتَدِیکِی: “اِی مُسُلمانلَر! مِینِی دِینِیمدَه فِتنَه گه دوُچار قِیلِیشلَرِی اوُچُون مِینِی مُشرِکلَرگه تاپشِیرِیب یُوبارَسِیزلَرمِی؟” ،”اوُلَرنِی دَستِیدَن قَندَی قِیناقلَرنِی تارتگنِیمنِی کوُرمَیَپسِیزلَرمِی؟”، اوُ قُرَیشنِی قوُلِیدَه جُودَه کوُپ قِیناقلَرگه دُوچار بوُلگن اِیدِی.

مُؤمِنلَر مَنَه بُو واقِیعَه نِی کوُرِیب نِهایَتدَه غَمگِین بُولِیشَدِی. رَسُول الله صلی الله علیه وسلم اَبُو جَندَلگه خِطاب قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی: ” اِی اَبا جَندَل صَبر قِیل، خُداوَند سِینگه وَ سِین بِیلَن بِیرگه بُولگنلَرگه فَرَجنِی،چِیقِیش یُولِینِی کوُرسَتِیشِیگه اوُمِیدوار بُولگِین. بِیزلَر اوُلَر بِیلَن صُلح پَیمان توُزگنمِیز وَ عَهد بِیرگنمِیز، اوُلَر هَم بِیزلَرگه عَهد بِیرِیشگن، بِیز اوُلَرگه خِیانَت قِیلَه آلمَیمِیز.”

بوُنِی کِیتِیدَن مُؤمِنلَردَن بِیرِی جَبان الکُردِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی فَرزَندِی اَبُو بَصِیر رَضِیَ الله عَنهُ هَم مَککَه دَن مَدِینَه گه قاچِیب کِیلَدِی. رَسُول الله صلی الله علیه وسلم هَم اوُنِی آرقَسِیدَن طَلَب قِیلِیب کِیلگن اِیککِی مُشرِککَه تاپشِیرَدِیلَر. اَمّا اَبُو بَصِیر اِیککِی مُشرِکنِی اَلدَب اوُلَرنِی بِیرِینِی اوُلدِیرِیشگه قادِر بوُلَدِی وَ قاچِیب کِیتَدِی. اوُ کِیشِی قِیزِیل دِینگِیزِینِی ساحِللَرِیدَگِی بِیر مِنطَقَه گه قاچِیب کِیتَدِی وَ اوُ یِیردَه پَناه تاپَدِی وَ اَبُو بَصِیرگه قوُشِیلِیب کِیتَدِی. اَستَه – سِیکِین مَککَه دَن قاچِیب چِیققَن مُسُلمانلَرنِی سانِی کوُپَیِیب بارَدِی، بُونگه قوُشِیمچَه غَفّار، اَسلَم، جُهَینَه قَبِیلَه لَرِیدَگِی مُسُلمانلَر هَم اوُلَرگه قوُشِیلِیشَدِی.

ادامه خواندن مُؤمِنلَرنِینگ دارُ الاِسلامنِی بَرابَرِیدَگِی وَظِیفَه لَرِی.

وظایف مومنین در برابر دارالاسلام

بسم الله و الحمد لله ، اما بعد: السلام علیکم و رحمه الله و برکاته / بخش 6  قسمت دوم :

(متن کامل مطلب)

1. توانائی آشکار کردن دین و عمل کردن به قانون شریعت الله در دارالکفر را نداشته باشد، و امکان هجرت هم برایش وجود نداشته باشد و نتواند به دلیل بیماری یا زندانی شدن و یا ضعیف بودن مانند پیران و کودکان هجرت کند[1]. اینها باذن الله دارای عذر هستند به دلیل فرموده الله تعالی : « إلا الْمُسْتَضْعَفِینَ مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ لا یَسْتَطِیعُونَ حِیلَةً وَلا یَهْتَدُونَ سَبِیلا » (نساء 98). « مگر آن دسته از مردان و زنان و کودکانی که براستی تحت فشار قرار گرفته‏اند (و حقیقتاً مستضعفند)؛ نه چاره‏ای دارند، و نه راهی (برای نجات از آن محیط ) می‏یابند».

هجرت اساس دوم شهروندی در دارالاسلام  است چنانچه الله تعالی می فرماید: إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ بیگمان کسانی که ایمان آورده‌اند و مهاجرت کرده‌اند و با جان و مال خود در راه خدا جهاد نموده‌اند،  وَالَّذِینَ آوَواْ وَّنَصَرُواْ أُوْلَئِکَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاء بَعْضٍ و کسانی که پناه داده‌اند و یاری نموده‌اند برخی از آنان یاران و سرپرستان برخی دیگرند (و مسؤول و متعهّد در برابر یکدیگرند) وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَلَمْ یُهَاجِرُواْ مَا لَکُم مِّن وَلاَیَتِهِم مِّن شَیْءٍ حَتَّى یُهَاجِرُواْ (انفال/72)  و امّا کسانی که ایمان آورده‌اند ولیکن مهاجرت ننموده‌اند ( و به  دارالاسلام  نپیوسته‌اند) ولایتی در برابر آنان ندارید تا آن گاه که مهاجرت می‌کنند.

پس اعطای شهروندی در دارالاسلام برای کسانی که ادعای مسلمان بودن دارند این است که جزو مومنین شوند و بعد در دارالاسلام سکونت داشته باشند یا با هجرت خود را به این دارالاسلام برسانند تا هم از نعمت ولایت و سرپرستی و حقوق شهروندی اسلامی برخوردار شوند و هم بتوانند وظایف خود در برابر دین اسلام و دارالاسلام را انجام دهند.

هجرت نشانه ی اعتقاد راسخ به دین الله و دارالاسلام و تعهد به صیانت و پاسداری از آن است. هجرت به اعتقاد به دارالاسلام و حکومت آن اشاره دارد و جهاد هم به تعهد و پایبندی به محافظت و توسعه ی حکومت اسلامی و دارالاسلام در زمین تا اینکه به آزاد سازی تمام زمین از اشغالگری کفار بیانجامد اشاره دارد.  اما در هجرت هم باز ما شاهد حالتی طاری هستیم . « وَإِنِ اسْتَنصَرُوکُمْ فِی الدِّینِ فَعَلَیْکُمُ النَّصْرُ إِلاَّ عَلَى قَوْمٍ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُم مِّیثَاقٌ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ» (انفال/72) اگر (مؤمنان غیرمهاجری از دست ظلم و جور دیگران) به سبب دینشان از شما کمک و یاری خواستند، کمک و یاری بر شما واجب است، مگر زمانی که مخالفان آنان گروهی باشند که میان شما و ایشان پیمان باشد.  ( در این صورت رعایت عهد و پیمان ، از رعایت حال چنین مؤمنانی لازم‌تر است. به هر حال) خداوند می‌بیند آنچه را که می‌کنید.

در این زمینه می توانیم به واقعه ی ابوجندل رضی الله عنه و ابوبصیر الکوردی رضی الله عنه و سایر مومنین اشاره کنیم که صلح حدیبیه حالت طاری را برای آنها به وجود آورده بود . ابوجندل رضی الله عنه که پس از صلح حدیبیه از دست سکولاریستهای قریش فرار کرده بود توسط  رسول الله صلی الله علیه وسلم به سکولاریستهای قریش تحویل داده شد.

ابوجندل که تازه از زندگی خفت بار در دارالکفر نجات پیدا کرده بود در حالی که توسط سهیل برده می‌شد فریاد می‌زد: “ای مسلمانان! آیا مرا به مشرکان پس می‌دهید تا مرا در دینم به فتنه بیندازند؟” و گفت: “آیا نمی‌بینید از دست آنان چه کشیده‌ام؟” او بسیار شکنجه شده بود.

مومنین با دیدن این جریان بسیار غمگین شدند. رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم خطاب به ابوجندل فرمود: “ای اباجندل صبر پیشه کن و امید پاداش آن را داشته باش که خداوند برای تو و مستضعفانی که با تو هستند فرج و راه برون رفتی قرار خواهد داد. ما با آن‌ها پیمان صلح بسته‌ایم و به آنان عهد خدایی داده‌ایم و آنان به ما عهد داده‌اند و ما به آنان خیانت نمی‌کنیم”.

پس از آن یکی دیگر از مومنین به نام ابوبصیر فرزند جابان الکوردی رضی الله عنهما از مکه فرار کرد و به مدینه آمد. رسول الله صلی الله علیه وسلم  او را نیز به دو تن از مشرکان که به دنبال او آمده بودند تحویل داد. اما ابوبصیر توانست آن دو را فریب دهد و یکی از آن‌ها را به قتل برساند و فرار کند. وی سپس به منطقه‌ای در ساحل دریای سرخ گریخت و در آنجا پناه گرفت و یک گروه پارتیزانی و چریکی تشکیل داد. ابوجندل نیز توانست باری دیگر از مکه فرار کند و به ابو بصیر ملحق شود. کم کم تعداد زیادی از مسلمانان که از مکه فرار کرده بودند بودند به علاوه‌ی مسلمانانی از قبایل غفار و اسلم و جهینه به آن‌ها ملحق شدند.

ادامه خواندن وظایف مومنین در برابر دارالاسلام