دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

(5-قیسم)

شَریعَتدَن آگاه بُولمَگن کوُپچِیلِیک آدَملَرنِی نَزدِیدَه اِیختِیاج بِیلَن شَرِیعَت وَ فِقه اَهلِینِی نَظَرِیدَگِی ضَرُورَتنِی اوُرتَسِیدَه فَرق بار، هَر قَندَی اِیختِیاج حَرام اِیشلَرنِی حَلال بوُلِیشِیگه بائِث بُولمَیدِی، بَلکِی فَقَط ضَرُورَت حالَتِیگِینَه حَرام وَ مَمنوُع بوُلگن اِیشلَر مُباهگه اَیلَنَدِی. اِمامِی شافِیعِی رَحِمَهُ الله مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:

« لَيْسَ يحِلُّ بالحَاجَةِ مُحَرَّمٌ إلا فی الضروراتِ».[1] هِیچ قَندَی حَرام هاجَت وَ اِیختِیاج سَبَبلِی حَلال بوُلِیب قالمَیدِی، مَگر ضَرُورَت حالَتِیدَگِینَه حَلال بَولَدِی.

بُو اِضطِرارِی حالَت فَقَطگِینَه اِستِعمال قِیلِینَدِیگن نَرسَه لَرگه تِیگِیشلِی اِیمَس، چُونکِی بِیر طَهارَت آلِیشدَه یاکِی باشقَه حَیاتِیمِیزدَگِی اِیشلَردَه هَم اِضطِرارِی یا ضَرُورَت حالَتِیگه توُشِیب قالِیشِیمِیز مُومکِین، شُونِینگدِیک رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلدِیلَرکِی:«رُفِعَ عَنْ أمَّتِي ثَلاثٌ: الخَطَأ وَالنِّسيَانُ وَمَا استُكرِهُوا عَلَيهِ»[2]  اَلله تَعالَی مِینِی اوُمَّتِیمنِی اوُچ حالَتدَه قِیلگن اِیشلَرِینِی کِیچِیرَدِی: خَطا، اوُنوُتِیش وَ مَجبُور بُولگن حالَتدَه. « إن الله وَضَعَ عَنْ أُمّتی الْخَطَأَ والنِّسیانَ وَمَا اسْتُکْرِهُوا عَلَیْهِ » [3] ” اَلله تَعالَی اوُمَّتِیمنِی خَطا،اوُنوُتِیش، باسِیم آستِیدَگِی، مَجبُورلِیکدَگِی قِیلگن اِیشلَرِینِی کِیچِیرَدِی.”

بُو یِیردَه فُقَهالَر قُرآن آیَتلَرِیگه وَ باشقَه فِقهِی مَنبَع لَرنِی اِستِناد قِیلِیب بِیر قائِدَه نِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگن ، اوُنِی عُنوانِی «الضَّرُورَاتُ تُبِيحُ المَحظُورَاتِ” بُولِیب تَعقِیقلَنگن یا قَیتَرِیلگن اِیشلَرنِی ضَرُورَت پَیتِیدَه مُباه بُولِیشگه رُحصَت بِیرَدِی.

اَلبَتَّه هَمَّه ضَرُورَتلَر تَعقِیقلَنگن اِیشلَرنِی مُباه بُولِیشِیگه سَبَب بوُلمَیدِی، بَلکِی “تَعقِیقلَنگن نَرسَه لَر” “ضَرُورَت”دَن پَستراقدَه بُولِیشِی لازِم؛ اَمّا اَگر “تَعقِیقلَنگن نَرسَه لَر” “ضَرُورَت”دَن کَتتَه راق بُولَدِیگن بوُلسَه اوُنِی اِجرا قِیلمَسلِیک کِیرَک، یَعنِی مُباه بُولمَیدِی. فِقهدَگِی اوُصُوللَردَه “ضَرُورَت” اوُچُون مَمنُوع، تَعقِیقلَنگن نَرسَه لَرنِی مُباه بُولِیشِینِی “رُحصَت” نامِی آستِیدَه کِیلتِیرِیلَدِی، اوُلَر اوُچ هِیلدِیر:

1- اَوَّلگِی رُحصَتدَه: شَخصگه بُو اِیشنِی قِیلِیش مُباه بُولِیب، مادامِیکِی مَنَه بُوندَی اِضطِرارِی حالَتدَه بُولَر اِیکَن بُو اِیشنِی قِیلِیش اوُنگه واجِبدِیر. اوُلَکسَه نِی یا توُنغِیزنِی گوُشتِینِی اِستِعمال قِیلِیش یا تَشنَه بوُلگندَه شَراب اِیچِیشلِیک، اوُلِیمگه مانِع بوُلَدِیگن دَرَجَه دَه بُولِیشِی لازِم، یاکِی اوُنِی دِینِینِی یوُقالِیشِیگه مانِع بوُلَدِیگن هَر قَندَی حَرام اِیش بُو شَخصگه واجِب بوُلَدِی، اَگر قِیلمَسَه گوُناهکار حِسابلَنَدِی.

2-اِیککِینچِی رُحصَتدَه: بُو اِیشنِی قِیلِیش شَخصگه مُباهدِیر وَ شَخص اوُنِی قِیلِیش یا قِیلمَسدَن بُو یِیردَن کِیتِیش بارَه سِیدَه اِیختِیارگه اِیگه، اَگر جانِینِی بِیرِیش عِوَضِیگه بُولسَه هَم قِیلمَسلِیک اِیختِیارِیگه هَم اِیگه. حُوددِی تِیلِی بِیلَن کُفر کَلِیمَه سِینِی اَیتِیشگه اوُحشَیدِی ( عَمّار رَضِیَ الله عَنهُ بوُ اِیشنِی قِیلگن) یاکِی اوُنِی اَیتمَسلِیک ( سُمَیَّه رَضِیَ الله عَنها دِیک جانِینِی سَقلَب قالِیش اوُچُون بُولسَه هَم بُو کَلِیمَه نِی اَیتمَگن).

3- مَخظوُرات یَعنِی نَهِی قِیلِینگن اِیشلَر، حَتَّی اَگر مَجبُورلَنگن تَقدِیردَه هَم باسِیم اوُتکَزِیلسَه هَم قِیلمَسلِیک کِیرَک. مُسُلماننِی اوُلدِیرِیش یا اوُلَرنِی اَعضاسِینِی کِیسِیش یا زِنا قِیلِیش یا آتَه – آنَه نِی اوُرِیشگه اوُحشَش اِیشلَردهَ آدَم مَجبُورلَنگن بوُلمَیدِی.

اِیندِی:

اِسلامِی خِلافَتگه بَغِیلِیک قِیلِیش، قَرشِیلِیک قِیلِیش وَ مَنَه بُوندَی حُکُومَتنِی قَرشِیسِیدَه توُرِیب آلِیش وَ مُؤمِنلَرنِی قانِینِی توُکِیلِیشِیگه سَبَب بُولِیش وَ بوُندَی شَرعِی حاکِمِیَتگه اوُزگرتِیرِیش وَ«خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» نِی اوُرنِیگه شاهِیگرلِیککَه اوُحشَش اوُمُّ الفَسادنِی، بِدعَتنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش حَقِیقَتدَه آشکار ظُلمدِیر، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی: وَلاَ تَرْکَنُواْ إِلَى الَّذِینَ ظَلَمُواْ فَتَمَسَّکُمُ النَّارُ وَمَا لَکُم مِّن دُونِ اللّهِ مِنْ أَوْلِیَاء ثُمَّ لاَ تُنصَرُونَ ‏(هود/113) ظُلم یُولِینِی توُتگن کِیمسَه لَرگه بِیرِیلِیب کِیتمَنگلَر (اِیرگشمَنگلَر). عَکس حالدَه سِیزلَرنِی دوُزَخ اوُتِی یِیتَر. سِیزلَر اوُچُون اَلله دَن اوُزگه بِیران دُوست یُوقدِیر.

بُو حالَتدَه شوُنِینگدِیک اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی: إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ ۖ (بقره/173) اوُ سِیزلَرگه فَقَطگِینَه اوُلَکسَه، قاننِی، توُنغِیز گوُشتِینِی وَ اَلله دَن اوُزگه گه اَتَه لِیب سُویِیلگن نَرسَه لَرنِیگِینَه حَرام قِیلَدِی. مَنَه شوُ تَرتِیبدَه زُورَوان، ظالِم، جَبر قِیلوُچِی حاکِمِیَتلَرنِی هَم تَعقِیقلَگن وَ مُسُلمانلَرگه مَنَه بوُندَی حُکوُمَتلَردَن اوُزاقلَشِیشگه بُویُورگن؛ اَمّا اَگر اِضطِرارِی، ضَرُورَت حالَتِیگه توُشِیب قالَدِیگن بُولسَک نِیمَه بوُلَدِی؟   فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ ۚ (بقره/173) اِیندِی کِیمکِی ظالِم وَ حَددَن آشمَگن حالِیدَه ناچار وَضِیعیَتدَه قالسَه گوُناهکار بوُلمَیدِی.

(دوامی بار…….)

ادامه خواندن دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

انواع دارالاسلام

انواع دارالاسلام

(5-قسمت)

پس فرق است بین نیاز نزد بیشتر مردم نا آگاه از شریعت با ضرورتی که مورد نظر اهل فقه و شریعت است، و هر نیازی باعث حلال شدن امور حرام شده نمی شود، بلکه تنها در حالت ضرورت است که حرام شده ها و ممنوع شده ها مباح می شوند. امام الشافعی رحمه الله می فرماید: « لَيْسَ يحِلُّ بالحَاجَةِ مُحَرَّمٌ إلا فی الضروراتِ».[1]  هیچ حرامی با حاجت و نیاز حلال نمی شود مگر در حالت ضرورت.

این حالت اضطرار هم تنها در خوردنیها و نوشیدنی ها هم نیست، چون ما ممکن است از طهارت گرفته تا سایر امور زندگی خود در حالتهایی از اضطرار و ضرورت قرار بگیریم، چنانچه رسول الله صلی الله علیه وسلم به صورت عام می فرماید: «رُفِعَ عَنْ أمَّتِي ثَلاثٌ: الخَطَأ وَالنِّسيَانُ وَمَا استُكرِهُوا عَلَيهِ»[2] الله متعال در مورد امت من از خطا و نسیان و فراموشی گذشت کرده و نیز در مورد هرآنچه که بر آنان اکراه شد و تحت فشار و مجبوری قرار گرفت. یا « إن الله وَضَعَ عَنْ أُمّتی الْخَطَأَ والنِّسیانَ وَمَا اسْتُکْرِهُوا عَلَیْهِ » [3]خداوند خطا و کارهایی که افراد به دلیل فراموشی و تحت فشار ‏و مجبوری قرار گرفتن انجام می دهند، را بخشیده است».‏

در اینجا فقها با استناد به آیات قرآن و سایر منابع فقهی قاعده ای را به وجود آورده اند تحت عنوان «الضَّرُورَاتُ تُبِيحُ المَحظُورَاتِ» ضرورتها اجازه مباح شدن امور ممنوع شده و نهی شده را می دهد.

البته الضرورات تمام المحظورات و امور نهی شده را مباح نمی کنند، بلکه باید «المحظورات» پائینتر از «الضرورة» باشند؛ اما اگر ممنوع شده ها یا «المحظورات» بزرگتر از «الضرورة» باشد نباید آن را اجراء کرد و مباح نمی گردند. در اصول فقه، مباح شدن ممنوع و محظور برای «الضرورة» تحت عنوان «رخصت»از آن نام برده می شود که سه گونه اند:

1-  رخصتی که در آن: انجام فعل بر شخص مباح است و بر او واجب است که انجامش دهد تا زمانی که در چنین حالت اضطراری قرار دارد . مثل خوردن مردار یا گوشت خوک یا نوشیدن شراب در هنگام گرسنگی و تشنگی به اندازه ای که مانع از مرگ وی شود، و یا هر امری که مانع از از بین رفتن دینش شود که بالاتر از جان است بر شخص واجب است که چنین افعال حرامی را انجام دهد و اگر انجام ندهد گناهکار است.

2-  رخصتی که در آن : انجام فعل بر شخص مباح است و شخص مختار است انجامش دهد یا عزیمت کرده و انجامش ندهد حتی اگر به قیمت جانش تمام شود. مثل گفتن کلمه ی کفر بر زبانش (آنچه که عمار رضی الله عنه انجام داد) یا نگفتن آن (مثل سمیه رضی الله عنها که به خاطر حفظ جانش کفر نگفت).

3-  المحظورات و امور نهی شده ای که نباید تحت هیچ شرایطی انجامش دهد حتی با وجود اکراه تام. مثل کشتن مسلمین، یا قطع اعضای آنها یا زنا یا زدن پدر و مادر که گناه انجام چنین افعالی از شخص مکره برداشته نمی شود.

حالا :

مخالفت با خلافت اسلامی و بغی و سرکشی در برابر چنین حکومتی و باعث ریخته شدن خون مومنین و تغییر این حاکمیت شرعی به چیزی بدتر و پائینتر، و تولید ام الفساد و بدعتی چون شاهیگری(عَاضًّا / جَبْرِيّاً) به جای«خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» واقعاً ظلم آشکاری است و الله تعالی امر می کند: وَلاَ تَرْکَنُواْ إِلَى الَّذِینَ ظَلَمُواْ فَتَمَسَّکُمُ النَّارُ وَمَا لَکُم مِّن دُونِ اللّهِ مِنْ أَوْلِیَاء ثُمَّ لاَ تُنصَرُونَ ‏(هود/113) و به ظالمین تکیه مکنید (که اگر چنین کنید) آتش دوزخ شما را فرو می‌گیرد، و (بدانید که) جز خدا دوستان و سرپرستانی ندارید و پس از (تکیه به ظالمین، دیگر از سوی خدا) یاری نمی‌گردید و (بر دشمنان) پیروز گردانده نمی‌شوید.‏

در این صورت همچنانکه الله تعالی می فرماید: إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ ۖ (بقره/173) به همین ترتیب حاکمیتهای مستبد و ظالم و جبر گرا (عَاضًّا / جَبْرِيّاً) را نیز ممنوع کرده و به مسلمین امر کرده است که از چنین حاکمیتهائی دوری کنند؛ اما اگر در حالت اضطرار و ضرورت قرار گرفتیم چه؟ : فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ ۚ (بقره/173) ولی آن کس که مجبور شود در صورتی که علاقه‌مند نباشد و ( از حدّ رفع ضرورت) متجاوز نباشد، گناهی بر او نیست .

(ادامه دارد…..)

ادامه خواندن انواع دارالاسلام

Дорул исломни навлари.

Дорул исломни навлари.

(4-қисм)

Аллох таоло очиқ баён қиладики:

اِنَّما حَرَّمَ عَلیکُم المَیتهَ وَ الدَّم وَ لَحم الخِنزیر وَ ما اُهِلَ بِهِ لِغیر الله (بقره/173)

У сизларга фақатгина ўлакса,қонни,тўнғиз гўштини ва аллохдан ўзгага аталиб сўйилган нарсаларнигина харом қилди; аммо агар сиз изтирорий холатда қолган бўлсангизчи? Изтирорий холатданчиққунгача мана бу харомлар мубох бўлади. Аллох таоло мархамат қиладики:

وَقَدْ فَصَّلَ لَكُمْ مَا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ ۗ (انعام/119)

Ахир у сизларга харом қилинган нарсаларни муфассал баён қилганку. Музтар бўлиб қолган холингиздагина (у нарсалардан ейишингиз мумкин).

Мана бу харомни изтирорий холатда мубох бўлишини сабаби, иллати нимада? Жонни хатарга тушишидир. Энди агар дин, “дорул ислом”, жон, номус, хонадон,мол хатарга тушадиган бўлсачи? “Хилафату ала минхажин нубувват”ни пойдевори сустлашган замондан буён хозирги пайтгача турли-хил нисбатларга кўра мусулмонларни дини,”дорул исломи”, жони,номуси,обрўси,озодлиги, моллари  нихоятда жиддий қаттиқ хатарга тушиб қолган ва ошкора умумий мусулмонларни тахдид қиляпган, вазият шу даражага бориб қолганки, ана ўшанча мусулмонларни нобуд бўлиб кетишларига ва андалусда,африкада, осиёда,европадаги ўшанча минтақаларни қўлдан бой берилишига гувох бўлинди. Агар мана бундай вазиятда мусулмонлар изтирорий ва зарурат хукмига биноан, хамла қилган мана бу кофир хукуматларни қаршисида  “хилафату ала минхажин нубувват” дан бошқа хукуматга “қасддан”  чанг солса, шариатга мувофиқ амал қилган бўлмайдими? Албатта мана бу ишни ё жиноят амални аллох хушламайди, аммо ўзини динини, “дорул исломини”, жонини,номусини,обрўсини, молини пистирмага  жойлашиб олган душмандан  нажот бериш учун, ночор холда мана бу ишга қўл уради, ахир очликда қолган ва  ўлим билан рўбарў бўлган шахс хам ўзини ва хонадонини жонини сақлаб қолиш учун ўлаксаларни ё тўнғизни гўштини ейишга мажбур бўладику?!

Ха,хозирда “хилафату ала минхажин нубувват” йўқлиги боис шундай вазиятга тушиб қолганмизки, ўзимизни динимизни,”дорул исломимиз”ни,жонимизни, номусимизни, обрўйимизни, хонадонимизни, молимизни, ватанимизни сақлаб қолиш учун хукуматга оид ишларда ғайри шаръий ишни қилишимиз,яъни “хилафату ала минхажин нубувват”ни шаръий ишни ўрнига уни “бадали”ни олиб келишимиз керак бўлади, аммо жиноят хисобланганмана бу “бадал” хам таъриф қилинган аллохни шариатидаги қонунларни чорчўпида амалга оширилади.

 Демак “изтирор” : ночорлик,мажбурликдир. Яъни шахс хатарли холатга,шароитга тушиб қолади, натижада мана бу шароитдан,холатдан чиқиш учун оддий холатда қабул қилинмайдиган харом,тақиқланган  ишларни қилишга мажбур бўлади.

Имоми Заркаший рохимахуллох заруратни таърифлаб айтадики: зарурат шу даражада бўлиши лозимки, агар шахс мана бу ишга қўл урмаса халок бўлади ё халок бўлишга яқин қолади. Худди изтирорий шароитда таомга ва либосга эхтиёжи бор одамга ўхшайди, агар оч ё яланғоч қоладиган бўлса уни халок бўлиши ё бирор аъзоси талаф бўлиши хавфи бор. Мана бу холат харомни мубохга айлантиради.  [1]

(давоми бор…..)

ادامه خواندن Дорул исломни навлари.

دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

(4-قیسم)  

اَلله تَعالَی آچِیق بَیان قِیلَدِیکِی: اِنَّما حَرَّمَ عَلیکُم المَیتهَ وَ الدَّم وَ لَحم الخِنزیر وَ ما اُهِلَ بِهِ لِغیر الله (بقره/173) اوُ سِیزلَرگه فَقَطگِینَه اوُلَکسَه، قاننِی، توُنغِیز گوُشتِینِی وَ اَلله دَن اوُزگه گه اَتَه لِیب سُویِیلگن نَرسَه لَرنِیگِینَه حَرام قِیلَدِی؛ اَمّا اَگر سِیز اِضطِرارِی حالَتدَه قالگن بوُلسَنگِیزچِی؟ اِضطِرارِی حالَتدَن چِیققوُنچَه مَنَه بُو حَراملَر مُباه بُولَدِی. اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی: وَقَدْ فَصَّلَ لَكُمْ مَا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ ۗ (انعام/119) اَخِیر اوُ سِیزلَرگه حَرام قِیلِینگن نَرسَه لَرنِی مُفَصَّل بَیان قِیلگنکوُ. مُضطَر بُولِیب قالگن حالِینگِیزدَه گِینَه ( اوُ نَرسَه لَردَن یِییِیشِینگِیز مُومکِین).

مَنَه بُو حَرامنِی اِضطِرارِی حالَتدَه مُباه بُولِیشِینِی سَبَبِی، عِللَتِی نِیمَه دَه؟ جاننِی خَطَرگه توُشِیشِیدِیر. اِیندِی اَگر دِین،”دارُ الاِسلام”، جان،ناموُس، خانَدان، مال خَطَرگه توُشَدِیگن بُولسَه چِی؟« خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» نِی پایدِیوارِی سُوستلَشگن زَماندَن بُویان حاضِرگِی پَیتگچَه توُرلِی – هِیل نِسبَتلَرگه کوُرَه مُسُلمانلَرنِی دِینِی، “دارُ الاِسلامِی”، جانِی، نامُوسِی، آبرُوسِی، آزادلِیگِی، ماللَرِی نِهایَتدَه قَتتِیق خَطَرگه توُشِیب قالگن وَ آشکارَه عُمُومِی مُسُلمانلَرنِی تَحدِید قِیلیَپگن، وَضِیعیَت شُو دَرَجَه گه بارِیب قالگنکِی، اَنَه اوُشَنچَه مُسُلمانلَرنِی نابوُد بُولِیب کِیتِیشلَرِیگه وَ اَندَلوُسدَه ،اَفرِیکَه دَه، آسِیَه دَه، یِوراپَه دَگِی اوُشَنچَه مِنطَقَه لَرنِی قوُلدَن بای بِیرِیلِیشِیگه گوُواه بُولِینَدِی. اَگر مَنَه بوُندَی وَضِیعیَتدَه مُسُلمانلَر ضَرُورَت وَ اِضطِرارِی حُکمگه بِینائاً، حَملَه قِیلگن مَنَه بُو کافِر حُکوُمَتلَرنِی قَرشِیسِیدَه  « خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» دَن باشقَه حُکوُمَتگه قَصددَن” چَنگ  سالسَه ،شَرِیعَتگه مُوافِق عَمَل قِیلگن بُولمَیدِیمِی؟ اَلبَتَّه مَنَه بُو اِیشنِی وَ جِنایَت عَمَلنِی اَلله خوُشلَمَیدِی،اَمّا اوُزِینِی دِینِینِی،”دارُ الاِسلامِینِی”،جانِینِی،آبرُوسِینِی، مالِینِی پِستِیرمَه گه جایلَشِیب آلگن دُشمَندَن نَجات بِیرِیش اوُچُون ، ناچار حالدَه مَنَه بُو اِیشگه قوُل اوُرَدِی، اَخِیر آچلِیکدَه قالگن وَ اوُلِیم بِیلَن رُوبَرُو  بُولگن شَخص هَماوُزِینِی وَ خانَدانِینِی سَقلَب قالِیش اوُچُون اوُلَکسَه لَرنِی وَ توُنغِیزنِی گوُشتِینِی اِستِعمال قِیلِیشگه مَجبُور بُولَدِی- کوُ؟!

حَه، حاضِردَه « خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» یُوقلِیگِی بائِث شُوندَی وَضِیعیَتگه توُشِیب قالگنمِیزکِی، اوُزِیمِیزنِی دِینِیمِیزنِی، “دارُ الاِسلامِیمِیز” نِی، جانِیمِیزنِی، نامُوسِیمِیزنِی، آبرُویِیمِیزنِی، خانَدانِیمِیزنِی، مالِیمِیزنِی،وَطَنِیمِیزنِی سَقلَب قالِیش اوُچُون حُکوُمَتگه آئِد اِیشلَردَه غَیرِی شَرعِی اِیشنِی قِیِلیشِیمِیز، یَعنِی « خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» نِی شَرعِی اِیشنِی اوُرنِیگه اوُنِی “بَدَلی”نِی آلِیب کِیلِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَدِی،اَمّا جِنایَت حِسابلَنگن مَنَه بُو “بَدَل” هَم تَعرِیف قِیلِینگن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی چارچُوپِیدَه عَمَلگه آشِیرِیلَدِی.

دِیمَک “اِضطِرار”: ناچارلِیک، مَجبُورلِیکدِیر. یَعنِی شَخص خَطَرلِی حالَتگه، شَرائِطگه تُوشِیب قالَدِی، نَتِیجَه دَه مَنَه بُو شَرائِطدَن، حالَتدَن چِیقِیش اوُچُون عاددِی حالَتدَه قَبُول قِیلِینمَیدِیگن حَرام، تَعقِیقلَنگن اِیشلَرنِی قِیلِیشگه مَجبُور بُولَدِی.

اِمامِی زَرکَشِی رَحِمَهُ الله ضَرُورَتنِی تَعرِیفلَب اَیتَدِیکِی: ضَرُورَت شُو دَرَجَه دَه بُولِیش لازِمکِی،اَگر شَخص مَنَه بُو اِیشگه قوُل اوُرمَسَه هَلاک بُولَدِی یا هَلاک بُولِیشگه یَقِین قالَدِی. حُوددِی اِضطِرارِی شَرائِطدَه طَعامگه وَ لِباسگه اِیختِیاجِی بار آدَمگه اوُحشَیدِی، اَگر آچ یا یَلَنغاچ قالَدِیگن بُولسَه اوُنِی هَلاک بُولِیشِی یا بِیرار اَعضاسِی تَلَف بوُلِیشِی خَوفِی بار. مَنَه بُو حالَت حَرامنِی مُباهگه اَیلَنتِیرَدِی. [1] (دوامی بار…..)

ادامه خواندن دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

انواع دارالاسلام

انواع دارالاسلام

(4-قسمت)

الله تعالی به صراحت می فرماید: اِنَّما حَرَّمَ عَلیکُم المَیتهَ وَ الدَّم وَ لَحم الخِنزیر وَ ما اُهِلَ بِهِ لِغیر الله (بقره/173) (در مواد گوشتی) تنها مردار و خون و گوشت خوک و آنچه نام غیرخدا  بر آن گفته شده باشد بر شما حرام کرده است؛ اما اگر در حالت اضطرار قرا گرفتیم چه؟ تمام این حرامها مباح می شوند تا زمان برداشته شدن اضطرار.  الله تعالی می فرماید: وَقَدْ فَصَّلَ لَكُمْ مَا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ ۗ (انعام/119) و  آنچه بر شما حرام است بیان کرده است مگر ناچار و درمانده شوید [و در حالت اضطرار قرار بگیرید]

مَناط و علت و سبب مباح شدن این حرامدر این حالت اضطرار چیست؟ در خطر افتادن جان . حالا اگر دین و «دارالاسلام» و جان و ناموس و خانواده و آبرو و مال در خطر قرار بگیرد چه؟

این واقعیت دارد که از زمان سست شدن پایه های حکومتی « خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» تا کنون به نسبتهای مختلفی دین، «دارالاسلام»، جان، ناموس، آبرو، آزادی و اموال مسلمین در معرض خطر شدید و جدی قرار گرفته است و آشکارا عموم مسلمین را تهدید می کند و کار به جائی رسیده که مسلمین شاهد نابودی آنهمه مسلمان و از دست رفتن آنهمه زمین پهناور در اندلس و آفریقا و آسیا و اروپا شوند.

 اگر در چنین وضعیتی مسلمین به حکم اضطرار و ضرورت «عمداً»در برابر این حکومتهای کافر مهاجم به حکومت دیگری غیر از« خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» چنگ بزنند کهمورد پسند الله نیست و عملی مجرمانه محسوب می شود، اما به خاطر نجات دین،«دارالاسلام»،جان، ناموس، آبرو، مال خود از دشمنان در کمین نشسته ناچارا به آن متوسل می شود و «ناچاراً»مثل شخصی که از شدت گرسنگی و در حال مرگ است و «ناچاراً» جهت حفظ جان خود و خانواده اش به خوردن گوشت خوک یا مُردار مجبور می شودو یا «ناچاراً» دست به دزدی می زند و مرتکب جرم می شود، آیا طبق شریعت عمل نشده است؟

بله، هم اکنون به دلیل نبود « خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»  وضعی پیش آمده که جهت نگهداری از دین،«دارالاسلام»، جان، ناموس، آبرو، خانواده، مال و سرزمین خود باید در مسائل حکومتی مرتکب کار غیر شرعی و منع شده ای شویم که «بدیل» و «جایگزین» امر شرعی «خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» محسوب می شود، اما همین عمل مجرمانه و «بدیل» هم در چارچوب قانون شریعت الله تعریف شده و جایی می گیرد. 

پس «اضطرار» یعنی: ناچاری ، ناگریزی و در ماندگی . یعنی شخص  تحت شرایط و موقعیتهای تهدید آمیزی قرار می گیرد که برای خارج شدن از این شرایط و موقعیتها مجبور است کارهائی را انجام دهد که در شرایط عادی این کارها ناپسند، ممنوع و حرام هستند.

امام الزرکشی رحمه الله  در تعریف ضرورت می گوید: ضرورت، رسیدن به حدی است که اگر شخصی مرتکب أمر حرام برای رفع آن نگردد، هلاک شده یا نزدیک به هلاک شدن است. مانند کسی که در اضطرار برای خوردن غذا یا پوشیدن لباس است، که اگر گرسنه یا لخت بماند، امکان هلاک شدنش یا تلف شدن عضوی از اعضایش وجود دارد. این حالت، ارتکاب حرام را مباح می گرداند.[1]

(ادامه دارد…..)

ادامه خواندن انواع دارالاسلام

Дорул исломни навлари.

Дорул исломни навлари.

(3-қисм)

Энди бизлар асрлардан буён  дорул адл хилафату ала минхажин нубувватдан махрум бўлганимиздан ва хануз хам уни яна қайтадан қўлга кирита олмаганимиздан сўнг, “олтиталик ошкор кофирлар” яъни:

الَّذِينَ هَادُوا  2- وَالصَّابِئِينَ  3- وَالنَّصَارَىٰ  4- وَالْمَجُوسَ  5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا (مشرکین) و 6- مرتدین]

мунофиқлар тўдасини ва ички пинхон кофирларни хамкорлигида мўъминларга нисбатан энг ифлос жиноятларни амалга оширишяпти, жуда кўп исломий диёрларни босиб олишган ва уларни моддий манбаъларини талон-тарож қилиш, ақида ва маданиятини фасодга тўлдириш билан машғулдирлар; мана шунча хужумларга  қарши турадиган Мўътасим аббосийга ўхшаш бизларни жонимиз,номусимиз,молимиз ,ватанимизни химоя қиладиган фисқлари мавжуд бўлган “дорул ислом” мавжудми? Агар биз зарурат хукми сифатида мана бундай дорул исломдан кофир душманларга қарши фойдалансак ғайри шаръий йўлни тутган бўламизми?

Биз соғлом таом бўлмиш: “дарул адл” хилафату ала минхажин нубувватдан махрум бўлганмиз ва хануз хам унга қайтиш йўлларини

«ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»

дан иборат  росулуллох саллаллоху алайхи васалламни ваъдаларини рўёбга чиқарадиган шароитни мухайё қилганимиз йўқ, бундай холатда бизларни устимизда “зарурат” хоким бўлиб турган пайтда нима қилиш керак? Хозирда 5 миллиярд вахший,берахм, кофир душманлар ва уларни миллионлаб сотқин хизматкорлари бизларни мухосара қилиб олишган, агар андалусда ва муғулларни замонида  бўлган фожеъага ўхшаш минглаб фожеъалар рўй берса ёки хозирги асримизда босния, герсоговиния, марказий африка, миёнмор, хинд, афғонистон, сумоли, яман, ироқ, сурия, ливия, моли, миср, шарқий туркистон, чечен, ғарбий туркистон, тожикистон, вахий диёрларига ўхшаш ходисалар бизларни бошимизга хам келса, бизни додимизга ким етади? Мусулмонлар шундай бир вазиятга тушиб қолишганки, бу вазият хақида росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладилар:

يُوشِكُ الْأُمَمُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمْ كَمَا تَدَاعَى الْأَكَلَةُ إِلَى قَصْعَتِهَا،

худди қорни оч одамлар бир-бирларини дастурхонга даъват қилганидек умматлар сизларни устингизга бир-бирларини даъват қилишга яқин бўлишади,

فَقَالَ قَائِلٌ: وَمِنْ قِلَّةٍ نَحْنُ يَوْمَئِذٍ؟

бир киши айтдики, у кунда бизларни сонимиз кам бўлгани учунми?

 قَالَ: بَلْ أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ وَلَيَنْزَعَنَّ اللَّهُ مِنْ صُدُورِ عَدُوِّكُمُ الْمَهَابَةَ مِنْكُمْ وَلَيَقْذِفَنَّ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمُ الْوَهْنَ،

мархамат қилдиларки: балки у кунда сизлар кўп бўласизлар,лекин селни устидаги кўпикка ўхшайсизлар, аллох субхана ва таоло сизлардан  қўрқишни,хайбатни душманларингизни дилидан олиб қўяди ва сизларни қалбингизга вахнни солиб қўяди.

فَقَالَ قَائِلٌ: يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوَهْنُ؟ قَالَ: حُبُّ الدُّنْيَا وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ» [1]

бир киши айтдики, эй росулуллох (саллаллоху алайхи васаллам) вахн нима? Мархамат қилдиларки: дунёни яхши кўриш ва ўлимни карих кўришлик”.

Мана бу холатда агар биз соғлом таом топа олмасак ва изтирор,ночорлик холатида жонимизни сақлаб қолиш учун харом,ғайри шаръий  таомдан фойдаланишга хаққимиз бор.

Жиноят хуқуқини тизимида ва исломий татбиқ қилишда “изтирорий шароит”ни  мухайё бўлиши, жиноятни сабабларидан хисобланади ва шахсни амали жиноят хисобланмайди; секуляр дунёсини хуқуқий тизимида хам “изтирор” жиноятни асослайдиган сабаблардан хисобланади.

Яъни: изтирор исломий ё ғайри исломий  хуқуқни тизими бўйича хам мустақил ташкилот бўлиб усулий суратда қабул қилинади, музтар шахсни хеч ким айблай олмайди, нима учун масалан фалон нарсадан  ё фалон харомдан ғайри қонуний равишда фойдаландинг?-дея олмайди. Ёки масалан нима учун  очликдан ўлаётган пайтингда жонингни қутқариш учун қорин тўядиган миқдорда ўғирлик қилдинг,ўғирлик харом ва жиноят-ку?- дея олмайди.

(давоми бор…..)

ادامه خواندن Дорул исломни навлари.

دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

(3-قیسم)  

اِیندِی بِیزلَر عَصرلَردَن بُویان دارُ العَدل خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِدَن مَحرُوم بُولگنِیمِیزدَن وَ هَنُوز هَم اوُنِی یَنَه قَیتَه دَن قوُلگه کِیرِیتَه آلمَگنِیمِیزدَن سُونگ، “آلتِیتَه لِیک آشکار کافِرلَر” یَعنِی1الَّذِينَ هَادُوا  2- وَالصَّابِئِينَ  3- وَالنَّصَارَىٰ  4- وَالْمَجُوسَ  5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا (مشرکین) و 6- مُرتَدِین مُنافِقلَر توُدَه سِینِی وَ اِیچکِی پِنهان کافِرلَرنِی هَمکارلِیگِیدَه مُؤمِنلَرگه نِسبَتاً اِینگ اِفلاص جِنایَتلَرنِی عَمَلگه آشِیرِیشیَپتِی، جُودَه کوُپ اِسلامِی دِیارلَرنِی باسِیب آلِیشگن  وَ اوُلَرنِی ماددِی مَنبَعلَرِینِی تَلان- تَراج قِیلِیش، عَقِیدَه وَ مَدَنِیَتِینِی فَسادگه توُلدِیرِیش بِیلَن مَشغُولدِیرلَر؛ مَنَه شوُنچَه هُجُوملَرگه قَرشِی توُرَدِیگن مُعتَصِم عَبّاسِیگه اوُحشَش بِیزلَرنِی جانِیمِیز ، نامُوسِیمِیز، مالِیمِیز،وَطَنِیمِیزنِی حِمایَه قِیلَدِیگن فِسقلَرِی مَوجُود بُولگن “دارُ الاِسلام” مَوجُودمِی؟ اَگر بِیز ضَرُورَت حُکمِی صِیفَتِیدَه مَنَه بوُندَی دارُ الاِسلامدَن کافِر دُشمَنلَرگه قَرشِی فایدَلَنسَک غَیرِی شَرعِی یوُلنِی توُتگن بوُلَمِیزمِی؟بِیز ساغلام طَعام بوُلمِیش: “دارُ العَدل” «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» دَن مَحرُوم بوُلگنِمِیز وَ هَنوُز هَم اوُنگه قَیتِیش یُوللَرِینِی «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» دَن عِبارَت رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمنِی وَعدَه لَرِینِی رُویابگه چِیقَرَدِیگن شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلگنِیمِیز یُوق، بُوندَی حالَتدَه بِیزلَرنِی اوُستِیمِیزدَه “ضَرُورَت” حاکِم بُولِیب توُرگن پَیتدَه نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ حاضِردَه 5 مِیللِییارد وَحشِی، بِیرَحم، کافِر دُشمَنلَر وَ اوُلَرنِی مِیللِیانلَب ساتقِین حِذمَتکارلَرِی بِیزلَرنِی مُخاصَرَه قِیلِیب آلِیشگن، اَگر اَندَلوُسدَه وَ مُغُوللَرنِی زَمانِیدَه بُولگن فاجِیعَه گه اوُحشَش مِینگلَب فاجِیعَه لَر رُوی بِیرسَه یاکِی حاضِرگِی عَصرِیمِیزدَه باسنِیَه، گِیرساگاوِینِیَه، مَرکَزِی اَفرِیکَه، مِیانمار، هِند، اَفغانِستان، سُومالِی، یَمَن، عِراق، سُورِیَه، لِیوِیَه، مالِی، مِصر، شَرقِی توُرکِستان، چِیچِین، غَربِی توُرکِستان، تاجِکِستان، وَحِی دِیارلَرِیگه اوُحشَش حادِیثَه لَر بِیزلَرنِی باشِیمِیزگه هَم کِیلسَه، بِیزنِی دادِیمِیزگه کِیم یِیتَدِی؟ مُسُلمانلَر شوُندَی بِیر وَضِیعیَتگه توُشِیب قالِیشگنکِی، بُو وَضِیعیَت حَیقِیدَه رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَر: يُوشِكُ الْأُمَمُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمْ كَمَا تَدَاعَى الْأَكَلَةُ إِلَى قَصْعَتِهَا،حُوددِی قارنِی آچ آدَملَر بِیر-بِیرلَرِینِی دَستوُرخانگه دَعوَت قِیلگنِیدِیک اوُمَّتلَر سِیزلَرنِی اوُستِینگِیزگه بِیر- بِیرلَرِینِی دَعوَت قِیلِیشگه یَقِین بوُلِیشَدِی، فَقَالَ قَائِلٌ: وَمِنْ قِلَّةٍ نَحْنُ يَوْمَئِذٍ؟بِیر کِیشِی اَیتَدِیکِی، اوُ کوُندَه بِیزلَرنِی سانِیمِیز کَم بوُلگنِی اوُچُونمِی؟  قَالَ: بَلْ أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ وَلَيَنْزَعَنَّ اللَّهُ مِنْ صُدُورِ عَدُوِّكُمُ الْمَهَابَةَ مِنْكُمْ وَلَيَقْذِفَنَّ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمُ الْوَهْنَ،مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی: بَلکِی اوُ کوُندَه سِیزلَر کوُپ بوُلَسِیزلَر، لِیکِن سِیلنِی اوُستِیدَگِی کوُپِیککَه اوُحشَیسِیزلَر، اَلله سُبحَانَ وَ تَعالَی سِیزلَردَن  قُورقِیشنِی، هَیبَتنِی دُشمَنلَرِینگِیزنِی دِیلِیدَن آلِیب قوُیَه دِی وَ سِیزلَرنِی قَلبِینگِیزگه وَهننِی سالِیب قوُیَه دِی. فَقَالَ قَائِلٌ: يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوَهْنُ؟ قَالَ: حُبُّ الدُّنْيَا وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ» [1]بِیر کِیشِی اَیتَدِیکِی، اِی رَسُول الله (صلی الله علیه وسلم) وَهن نِیمَه؟ مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی: دُنیانِی یَحشِی کوُرِیش وَ اوُلِیمنِی کَرِیه کوُرِیشلِیک.”

مَنَه بُو حالَتدَه اَگر بِیز ساغلام طَعام تاپَه آلمَسَک وَ اِضطِرار، ناچارلِیک حالَتِیدَه جانِیمِیزنِی سَقلَب قالِیش اوُچُون حَرام، غَیرِی شَرعِی طَعامدَن فایدَلَنِیشگه حَققِیمِیز بار.

جِنایَت حُقوُقِینِی تِیزِیمِیدَه وَ اِسلامِی طَتبِیق قِیلِیشدَه “اِضطِرارِی شَرائِط”نِی مُهَیَّا بوُلِیشِی، جِنایَتنِی سَبَبلَرِیدَن حِسابلَنَدِی وَ شَخصنِی عَمَلِی جِنایَت حِسابلَنمَیدِی؛ سِکوُلار دُنیاسِینِی حُقوُقِی تِیزِیمِیدَه هَم “اِضطِرار” جِنایَتنِی اَساسلَیدِیگن سَبَبلَردَن حِسابلَنَدِی.

یَعنِی: اِضطِرار اِسلامِی وَ غَیرِی اِسلامِی حُقوُقنِی تِیزِیمِی بُویِیچَه هَم مُستَقِیل تَشکِلات بُولِیب اُصُولِی صُورَتدَه قَبُول قِیلِینَدِی، مُضطَر شَخصنِی هِیچ کِیم عَیبلَی آلمَیدِی، نِیمَه اوُچُون مَثَلاً فَلان نَرسَه دَن یا فَلان حَرامدَن غَیرِی قانوُنِی رَوِیشدَه فایدلَندِینگ؟- دِییَه آلمَیدِی. یاکِی مَثَلاً نِیمَه اوُچُون آچلِیکدَن اوُلَیاتگن پَیتِینگدَه جانِینگنِی قوُتقَرِیش اوُچُون قارِین تُویَه دِیگن مِقداردَه اوُغِیرلِیک قِیلدِینگ، اوُغِیرلِیک حَرام وَ جِنایَت- کوُ؟- دِییَه آلمَیدِی.

(دوامی بار……)

ادامه خواندن دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

انواع دارالاسلام

انواع دارالاسلام

(3- قسمت)

حالا این دورانی که ما قرنهاست از «دارالعدل» خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ محروم شده ایم و هنوز هم نتوانسته ایم بار دیگر این نعمت را به دست بیاوریم، و «کفار6گانه» آشکار [یعنی: 1- الَّذِينَ هَادُوا  2- وَالصَّابِئِينَ  3- وَالنَّصَارَىٰ  4- وَالْمَجُوسَ  5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا (مشرکین یا به زبان امروزین سکولاریستها) و 6- مرتدین]  با همکاری دارودسته ی منافقین و کفار پنهان داخلی کثیفترین جنایات را نسبت به مومنین مرتکب می شوند، و بسیاری از سرزمینهای اسلامی را به اشغال خود در آورده اند، و به تاراج منابع مادی و حتی فاسد نمودن عقاید و فرهنگ مسلمین مشغولند؛ و در برابر این تهاجم «دارالاسلام» ی با فسقهائی وجود دارد که مثل معتصم عباسی می تواند از جان و ناموس و مال و وطن ما محافظت کند، اگر ما به حکم ضرورت از چنین دارالسلامی بر علیه چنان کفاری استفاده کنیم مسیر غیر شرعی را رفته ایم؟

ما از خوراک سالم یعنی: «دارالعدل» خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ محروم شده ایم و هنوز نتوانسته ایم زمینه های بازگشت آن و تحقق وعده ی رسول الله صلی الله علیه وسلم «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» فراهم کنیم در چنین حالتی که هنوز «ضرورت» بر ما حاکم است چه باید کرد؟ در حالی که بیشتر از 5 میلیارد دشمن کافر درنده و بی رحم و میلونها مزدور محلی آنها ما را محاصره کرده اند که اگر هزاران فاجعه مثل آنچه در اندلس و زمان مغولها و یا در همین عصر حاضر مثل آنچه که در بوسنی و هرزگوئین و آفریقای مرکزی و میانمار و هند و افغانستان و سومالی و یمن و عراق و سوریه و لیبی و مالی و مصر و ترکستان شرقی و چچن و ترکستان غربی و تاجیکستان و سرزمین وحی و غیره بر سر ما بیاید کسی نیست که به دادمان برسد انگار مسلمین با اینهمه جمعیت میلیاردی در موقیعتی خودشان را قرار داده اند که رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد چنین موقعیتی می فرماید : يُوشِكُ الْأُمَمُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمْ كَمَا تَدَاعَى الْأَكَلَةُ إِلَى قَصْعَتِهَا، نزدیک است امتها علیه شما همدیگر را دعوت کنند همانطور که گرسنگان بر سر سفره همدیگر را دعوت می دهند،  فَقَالَ قَائِلٌ: وَمِنْ قِلَّةٍ نَحْنُ يَوْمَئِذٍ؟ گوینده ای گفت آیا از کمی تعداد ما در آن روز است؟  قَالَ: بَلْ أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ وَلَيَنْزَعَنَّ اللَّهُ مِنْ صُدُورِ عَدُوِّكُمُ الْمَهَابَةَ مِنْكُمْ وَلَيَقْذِفَنَّ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمُ الْوَهْنَ، فرمودند: بلکه شما آنروز زیاد هستید ولی مانند کف روی سیل هستید و الله سبحانه و تعالی ترس و هیبت شما را از دل دشمنانتان بیرون می کند و در قلوب شما وهن می اندازد ؟  فَقَالَ قَائِلٌ: يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوَهْنُ؟ قَالَ: حُبُّ الدُّنْيَا وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ» [1]«گوینده گفت یا رسول الله (صلی الله علیه وسلم) وهن چیست؟ فرمودند: حب دنیا و کراهیت از مرگ»

در چنین حالاتی ما اگر خوراک سالم گیر نیاوردیم و در حالت اضطرار و ناچاری و در ماندگی قرار گرفتیم حق خودمان است که جهت حفظ جانمان از خوراک حرام و غیر شرعی به اندازه ی مورد نیاز استفاده کنیم.

در نظام حقوق جزا و تطبیقی اسلامی فراهم آمدن «شرایط اضطرار»از جمله اسباب اباحه ی جرم محسوب می شود، و عمل شخص جرم محسوب نمی شود؛در نظام حقوقی دنیای سکولار هم باز «اضطرار» از جمله عوام توجیه کننده جرم  محسوب میشود.

یعنی : اضطرار نهاد مستقلی است که از دیدگاه نظام حقوقی اسلامی و غیر اسلامی به صورت اصولی مورد پذیرش قرار گرفته است و کسی نمی توان به شخص مضطر ایراد بگیرد که چرا مثلاً از فلان وسیله و یا چیز حرام و ممنوع و به اصطلاح غیر قانونی استفاده کردی؟ یا مثلاً چرا زمانی که داشتی از گرسنگی می مردی به اندازه ی سیر شدن و نجات دادن جانت دزدی کردی مگر نمی دانی دزدی حرام و جرم است؟

(ادامه دارد….)

ادامه خواندن انواع دارالاسلام

Дорул исломни навлари.

(2-қисм)

Албатта фуқахолар дорул исломда мавжуд хукуматларни даражаларга бўлишган:

1-Биринчи даражадаги дорул исломни “дорул адл” деб номлашган.

2-Ундан кейинги даражадагисини эса “дорул фисқ” ва “дорул бағий” дейишган.

3-Охирги даражадагисини эса “дару ахли зимма” дейишган.

Дарул адл ана ўша “хилафату ала минхажин нубувват”ни ўзи бўлиб, росулуллох саллаллоху алайхи васалламни ўринбосарларидан тортиб амирал мўъминин Аби ибни Аби Толиб ва фарзанди Хасан розиаллоху анхугача  давом этган, дорул бағий хам мусулмонлардан ахли бағий бўлган кишиларни ихтиёрида бўлган хокимиятдир, исломий хилофатни қаршисига чиқиб келган ва маълум минтақаларни ўзини тасарруфига олган  муовияни хукуматига ўхшайди. Дорул фисқ хам унда фисқлар озод суратда қилинадиган дорул ислом бўлади, бунга умавийларни,аббосийларни,усмонийларни шохигарлик хукуматининг бир қисм даври мисол бўлади.

Мана бу ўринларни барчаси “дорул ислом”ни жумласига киради, аммо “дорул фисқ” ва “дарул бағий”ни ислом тасдиқламайди, агар Хасан ибни Али розиаллоху анхуга ё ана ўшанча сахобалар бунга тан беришган бўлса, бу улар тушиб қолган изтирорий холатдаги  ночорлик ва мажбурлик сабабли эди,бундан бошқа йўл қолмаганди.

Ёки язид ибни муовия ва абдулмалик ибни марвон ва хажжож ибни юсуф сақафийни бошчилигидаги хокимият шаклланиб, мусулмонларни устида дорул фисқ вужудга келган пайтда хам, улар энг катта фисқ яъни мусулмонларни қонини нохақ тўкилишига дучор бўлишган, бу даврда Хасан ибни Али ва Абдуллох ибни Зубайр розиаллоху анхумга ўхшаш бошқа минглаб мусулмонларни бошига хар ким ўзи хохлаганбалоларни олиб келган ва буни хеч ким олдини олмаган. Чунки хукумат қудратини фақат хукумат қудрати билангина жиловласа бўлади холос, худди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва Абу Бакр ва Умар,Усмон сосонийлар,румликлар билан қилганига ўхшайди, худди шу ишдан  муовия Али ва Хасан розиаллоху анхуга  қарши фойдаланган эди.

 Ёки бундан пастроқдаги даврда маъмун ва мўътасим ва восиқ аббосий тарафидан вужудга келтирилган холатда қуръон халқидаги машаққатли 15 йил мобайнида юзлаб мўъминлар зиндонларда азоб берилиб ўлдирилади. Худди шунга ўхшаш турли-хил даврларда хилма-хил фисқлар мусулмонларни ўртасида “дорул фисқлар” вужудга келишига боис бўлган. Мана бу “дорул бағий” ва “дарул фисқ”ларни ислом харгиз тасдиқламаган ва тасдиқламайди хам, аммо мусулмонлар хилафату ала минхажин нубувватни “дарул адл” ни қулашига шароитни мухайё қилиб ўзларини неъматдан махрум қилгач, ўзларини минглаб фисқларга мубтало қилиб булғашди, улар яна қайтадан дорул адл хилафату ала минхажин нубувватга қайтмас эканлар, мана бу “дорул бағий” ва “дарул фисқ”лар мавжуд бўлади, бундан ташқари минглаб ғайри шаръий  тафарруқга ва мусулмонларни устида душманни эгаллаб олишига,фақирликка,ошкор гумрохликларга, ахлоқий ва рафторий фасодларга гувох бўлишади, буларни нобуд қилишни танхо йўли нубувват манхажидаги исломий хукумат ва вохид умматни вужудга келтиришдир, бу фисқларни нобуд қилиш йўқотиш харгиз инсонларни ё гурухларни, хилма-хил жамоатларни,хайрия анжуманларини қўлидан келадиган иш эмас, балки  фақат нубувват манхажига асосланган исломий хукумат бўлиши лозим. Чунки Умар ибни Хаттоб ва Усмон ибни Афвон розиаллоху анхуни сўзига кўра:

« إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن»

Худованд хукумат қудрати орқали  қуръон билан хам амалга ошириб бўлмайдиган ишни амалга оширади.

(давоми бор……)

دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

(2-قیسم)

 اَلبَتَّه فُقَهالَر دارُ الاِسلامدَه مَوجُود حُکوُمَتلَرنِی دَرَجَه لَرگه بُولِیشگن:

بِیرِینچِی دَرَجَه دَگِی دارُ الاِسلامنِی “دارُ العَدل” دِیب ناملَشگن. -1

 اوُندَن کِییِینگِی دَرَجَه دَگِیسِینِی اِیسَه “دارُ الفِسق” وَ “دارُ البَغِی” دِییِیشگن. -2

3-آخِیرگِی دَرَجَه دَگِیسِینِی اِیسَه “دارُ اَهلِی الذِّمَّه دِییِیشگن.

دارُ العَدل اَنَه اوُشَه « خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » نِی اوُزِی بوُلِیب، رَسُول الله صلی الله علیه وسلمنِی اوُرِینباسَرلَرِیدَن تارتِیب اَمِیرَ المُؤمِنِین عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب وَ فَرزَندِی حَسَن رَضِیَ اَلله عَنهُ گچَه دَوام اِیتگن، دارُ البَغِی هَم مُسُلمانلَردَن اَهلِی بَغِی بُولگن کِیشِیلَرنِی اِیختِیارِیدَه بُولگن حاکِیمِیَتدِیر، اِسلامِی خِلافَتنِی قَرشِیسِیگه چِیقِیب کِیلگن وَ مَعلوُم مِنطَقَه لَرنِی اوُزِینِی تَصَرُّفِیگه آلگن مُعاوِیَه نِی حُکوُمَتِیگه اوُحشَیدِی. دارُ الفِسق هَم اوُندَه فِسقلَر آزاد صُورَتدَه قِیلِینَدِیگن دارُ الاِسلام بُولَدِی، بُونگه اُمُوِیلَرنِی، عَبّاسِیلَرنِی، عُثمانِیلَرنِی شاهِیگرلِیک حُکوُمَتِینِینگ بِیر قِیسم دَورِی مِثال بُولَدِی.

مَنَه بُو اوُرِینلَرنِی بَرچَه سِی “دارُ الاِسلام”نِی جُملَه سِیگه کِیرَدِی، اَمّا “دارُ الفِسق” وَ “دارُ البَغِی”نِی اِسلام تَصدِیقلَمَیدِی، اَگر حَسَن اِبنِ عَلِی رَضِیَ الله عَنهُ گه یا اَنَه اوُشَنچَه صَحابَه لَر بُونگه تَن بِیرِیشگن بوُلسَه، بُو اوُلَر توُشِیب قالگن اِضطِرارِی حالَتدَگِی ناچارلِیک وَ مَجبُورلِیک سَبَبلِی اِیدِی، بوُندَن باشقَه یُول قالمَگندِی.

یاکِی یَزِید اِبنِ مُعاوِیَه وَ عَبدُالمَلِیک اِبنِ مَروان وَ حَجّاج اِبنِ یُوسُف سَقَفِینِی باشچِیلِیگِیدَگِی حاکِمِیَت شَکللَنِیب، مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه دارُ الفِسق وُجُودگه کِیلگن پَیتدَه هَم، اوُلَر اِینگ کَتتَه فِسق یَعنِی مُسُلمانلَرنِی قانِینِی ناحَق توُکِیلِیشِیگه دُوچار بُولِیشگن، بُو دَوردَه حَسَن اِبنِ عَلِی وَ عَبدُالله اِبنِ زُبَیررَضِیَ الله عَنهُمَگه اوُحشَش باشقَه مِینگلَب مُسُلمانلَرنِی باشِیگه هَر کِیم اوُزِی هاحلَگن بَلالَرنِی آلِیب کِیلگن وَ بُونِی هِیچ کِیم آلدِینِی آلمَگن. چُونکِی حُکوُمَت قُدرَتِینِی فَقَط حُکُومَت قُدرَتِی بِیلَنگِینَه جِلاولَسَه بُولَدِی حالاص،حُوددِی رسول الله صلی الله علیه وسلم وَ اَبُو بَکر وَ عُمَر،عُثمان ساسانِیلَر، رُوملِیکلَربِیلَن قِیلگنِیگه اوُحشَیدِی، حوُددِی شُو اِیشدَن مُعاوِیَه عَلِی وَ حَسَن رَضِیَ الله عَنهُ گه قَرَشی فایدَلَنگن اِیدِی.

یاکِی بُوندَن پَستراقدَگِی دَوردَه مُعمُون وَ مُعتَصِم وَ واثِق عَبّاسِی طَرَفِیدَن وُجُودگه کِیلتِیرِیلگن حالَتدَه قُرآن خَلقِیدَگِی مَشَقَّتلِی 15 یِیل مابَینِیدَه یُوزلَب مُؤمِنلَر زِندانلَردَه عَذاب بِیرِیلِیب اوُلدِیرِیلَدِی. حُوددِی شُونگه اوُحشَش توُرلِی- هِیل دَورلَردَه هِیلمَه – هِیل فِسقلَر مُسُلمانلَرنِی اوُرتَسِیدَه “دارُ  الفِسقلَر” وُجُودگه کِیلِیشِیگه بائِث بوُلگن. مَنَه بُو “دارُ البَغِی” وَ “دارُ الفِسق”لَرنِی اِسلام هَرگِیز تَصدِیقلَمَگن وَ تَصدِیقلَمَیدِی هَم، اَمّا مُسُلمانلَر خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ نی “دارُ العَدل” نِی قوُلَشِیگه شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلِیب اوُزیلَرِینِی نِعمَتدَن مَحرُوم قِیلگچ، اوُزلَرِینِی مِینگلَب فِسقلَرگه مُبتَلا قِیلِیب بُولغَشدِی، اوُلَر یَنَه قَیتَه دَن دارُ العَدل خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ گه قَیتمَس اِیکَنلَر، مَنَه بُو “دارُ البَغِی” وَ “دارُ الفِسق”لَر مَوجُود بوُلَدِی، بُوندَن تَشقَرِی مِینگلَب غَیرِی شَرعِی تَفَرَّقگه وَ مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه دُشمَننِی اِیگللَب آلِیشِیگه، فَقِیرلِیککَه، آشکار گوُمراهلِیکلَرگه، اَخلاقِی وَ رَفتارِی فَسادلَرگه گوُواه بُولِیشَدِی، بُولَرنِی نابُود قِیلِیشنِی تَنها یُولِی نُبُوَّت مَنهَجِیدَگِی اِسلامِی حُکوُمَت وَ واحِد اوُمَّتنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشدِیر، بُو فِرقَه لَرنِی نابُود قِیلِیش یُوقاتِیش هَرگِیز اِنسانلَرنِی یا گوُرُوهلَرنِی هِیلمَه –هِیل جَماعَتلَرنِی خَیرِیَه اَنجُومَنلَرِینِی قوُلِیدَن کِیلَدِیگن اِیش اِیمَس، بَلکِی فَقَط نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکُومَت بُولِیشِی لازِم. چُونکِی عُمَر اِبنِ خَطّاب وَ عُثمان اِبنِ عَفان رَضِیَ الله عَنهُ نِی سُوزِیگه کوُرَه: « إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن»  خُداوَند حُکوُمَت قُدرَتِی آرقَلِی قُرآن بِیلَن هَم عَمَلگه آشِیرِیب بوُلمَیدِیگن اِیشنِی عَمَلگه آشِیرَدِی.

(دوامی بار…….)