وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(56- қисм)  

Энди агар шундай  вохид уммат ва вохид жамоат мавжуд бўлса ва уларни ўртасида ихтилоф вужудга келса, уларни қайси бир хақ бўлади? Аллох таоло қўллаб қувватловчи,ёрдамчи деб таништиргани ва ахли қитол бўлгани, хамда қўли ё забони ё қалби ёки уларни хар уччови билан секуляр душманга ва бошқа кофирларга қарши қуролли жанг олиб бораётгани хақ бўлади, улар фақат дин ва ислом номи билан оммага мақбул бўладиган чиройли сўзлар ва секуляристикка ўхшаш,хатто жиходийга ўхшаш, бузғунчи ва нихоят кўнгилни совитувчи  шубхалар орқали сўзлайдиган ва нутқда,сўзамолликда устозга айланиб олган  нотиқларга ўхшашмайди.

Бизлар буни мисолини тарқоқ умматлар ва тарқоқ жамоатларда кўп марта кўрдик, у ерда мана бу сухандонлар ё сўзамолларнинг гурухи бир четда ўтиришади ва хатто улар  шайх, муфти ва бошқа номлар билан танилишган, улар жиходнинг воқеиятини ва мусулмонларнинг кундалик воқеиятини  хисобга олмаган холда нотиқлик қилишади ва уларнинг сўзамолликларини самараси хам мужохидларни жараёнига зарба етказади. Улар жиход жараёнига қанчадан-қанча зарбалар уришгани ва қай даражада тафарруққа,муваффақиятсизликка боис бўлишгани маълум нарса. Хар қандай суратда хам росулуллох саллаллоху алайхи васаллам умматидан бўлган бир тоифани ва бир қисмнигина  хақ йўлда деб билади,   

صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ

улар кофирларга қарши жанг қилишади ва аллох таоло уларни яхши кўради.

Секуляристлар то қиёмат кунигача доимо ва тўхтовсиз мусулмонларга қарши жанг қилишда давом этишади,

 وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا(بقره/217)

Яъни мана бу доимий ва тўхтовсиз жангни секуляристлар то қиёмат кунигача мусулмонларга мажбурлаб юклашади, ахли китоб ва шибхи ахли китоб кофирлари бу ишни қилишмайди, агар орада ахли китоб ва шибхи ахли китоб кофирлари билан жанг вужудга келган бўлса, бу улар ўзларини жохилона мусулмонларнинг соил душмани қилиб олганлиги сабаблидур, улар мусулмонларни бу жангга мажбурлашган, бўлмасам мусулмонларнинг аслий жанглари буларга қарши олиб борилмайди; улар ахли зимма бўлган холда, мусулмон бўлишмаса хам  ўзларининг насронийник,яхудийлик, мажусийлик,собеинлик динларини хифз қила олишади ва мусулмонлар билан жанг қилишга мажбур хам эмаслар, агар мабодо улар билан мусулмонларни ўртасида жанг вужудга келган тақдирда хам, улар жизъяга таслим бўлишса: 

 «حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ»

жанг тўхтатилади, улар мусулмон бўлишлари хам шарт эмас,   

«حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ و….»

бу шарт фақат секуляристларга тегишли.

Демак мусулмонларнинг хамиша олиб борадиган жанглари мушрикларга ёки бугунги кунни забони билан айтганда жанг талаб секуляристларга қаршидур:

 وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217)

Улар (кофирлар) қўлларидан келса  то динингиздан қайтаргунларича сизлар билан уришаверадилар.  Уларни жанглари бизлар қўлимизни динимизни тўрт мафхуми ва мағзидан қўлимизни тортмагунимизча давом этади, бизларни жангимиз хам улар аллохни шариатидаги қонунларга таслим бўлишмагунча давом этаверади.  

Аллох таоло мана бу секуляристларга қарши жанг хақида мархамат қиладики:

فَإِذَا انسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ ۚ فَإِن تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(توبه/5)

Бас, қачон уруш харом қилинган ойлар чиқса, мушрикларни топган жойингизда ўлдирингиз, (асир) олингиз, қамал қилингиз ва барча йўлларда уларни кузатиб турингиз! Энди агар тавба қилсалар ва намозни тўкис адо қилишиб, закотни берсалар, уларнинг йўлларини тўсмангиз! ( яъни улар билан уришишни бас қилингиз). Албатта аллох мағфиратли ,мехрибондир.

Яна аллох таоло секуляристлар билан қилинадиган жанг,қитол хақида мархамат қиладики: 

وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ (توبه/36)

Барча мушриклар (бу хукмга қарамай) сизларга қарши жанг қилгани каби (биринчи бўлиб жанг бошласалар), сизлар хам барчангиз уларга қарши жанг қилингиз! Ва билингизки, аллох тақводорлар билан биргадир.

Мана бу дастадаги оятларни тафсири бўйича росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

 أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدَاً رَسُوْلُ اللهِ وَيُقِيْمُوْا الصَّلاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءهَمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّ الإِسْلامِ وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللهِ تَعَالَى.

Менга одамлар аллохдан ўзга бархақ  маъбуд йўқлигига ва Мухаммад аллохни росули эканига гувохлик бермагунларича ва намозни барпо қилиб закотни бермагунларича жанг қилишлик буюрилди, агар бу ишларни бажаришса, қонларини ва молларини мендан махфуз қилишибди, магарамки исломни хаққи уларга таъаллуқ топади, ( бу барча мусулмонлар жиноят қилган пайтларида ижро қилинадиган худудларга ўхшайди) ва уларни хисоби аллохни зиммасидадур.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(56- قیسم)

اِیندِی اَگر شوُندَی واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت مَوجُود بوُلسَه وَ اوُلَرنِی اوُرتَه سِیدَه اِیختِلاف وُجوُدگه کِیلسَه، اوُلَرنِی قَیسِی بِیرِی حَق بوُلَه دِی؟ اَلله تَعالَی قوُللَب – قُوَّتلاوچِی، یاردَمچِی دِیب تَنِیشتِیرگنِی وَ اَهلِی قِتال بوُلگه نِی،هَمدَه قوُلِی یا زَبانِی  یا قَلبِی یاکِی اوُلَرنِی هَر اوُچچاوِی بِیلَن سِکوُلار دُشمَنگه وَ باشقَه کافِرلَرگه قَرشِی قوُراللِی جَنگ آلِیب بارَه یاتگه نِی حَق بوُلَه دِی، اوُلَر فَقَط دِین وَ اِسلام نامِی بِیلَن عامَّه گه مَقبُول بوُلَه دِیگن چِیرایلِی سوُزلَر وَ سِکوُلارِیستِیککَه اوُحشَش، حَتَّی جِهادِیگه اوُحشَش، بوُزغوُنچِی وَ نِهایَت کوُنگِیلنِی ساوِیتوُچِی شُبهَه لَر آرقَه لِی سوُزلَیدِیگن وَ نُطقدَه،سوُزَه ماللِیکدَه اوُستازگه اَیلَه نِیب آلگن ناطِیقلَرگه اوُحشَه مَیدِی.

بِیزلَر بوُنِی مِثالِینِی تَرقاق اوُمَّتلَر وَ تَرقاق جَماعَتلَردَه کوُپ مَرتَه کوُردِیک، اوُ یِیردَه مَنَه بُو سُخَندانلَر یا سُوزَه ماللَرنِینگ گوُرُوهِی بِیر چِیتدَه اوُتِیرِیشَه دِی وَ حَتَّی اوُلَر شَیخ، مُفتِی وَ باشقَه ناملَر بِیلَن تَنِیلِیشگن، اوُلَر جِهادنِینگ واقِیعِیَتِینِی وَ مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک واقِیعِیَتِینِی حِسابگه آلمَه گن حالدَه ناطِیقلِیک قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَرنِینگ سُوزَه ماللِیکلَرِینِی ثَمَرَه سِی هَم مُجاهِدلَرنِی جَرَیانِیگه ضَربَه یِیتکَه زَه دِی. اوُلَر جِهاد جَرَیانِیگه قَنچَه دَن- قَنچَه  ضَربَه لَر اوُرِیشگه نِی وَ قَی دَرَجَه دَه تَفَرُّققَه، مُوَفَّقِیَتسِیزلِیککَه بائِث بوُلِیشگه نِی مَعلوُم نَرسَه. هَر قَندَی صُورَتدَه هَم رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم اوُمَّتِیدَن بوُلگن بِیر طائِفَه نِی وَ بِیر قِیسمِینِیگِینَه حَق یوُلدَه دِیب بِیلَه دِی،  صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ اوُلَر کافِرلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشَه دِی وَ اَلله تَعالَی اوُلَرنِی یَحشِی کوُرَه دِی.

سِکوُلارِیستلَر تا قِیامَت کوُنِیگه چَه دائِما وَ توُحتاوسِیز مُسُلمانلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشدَه دَوام اِیتِیشَه دِی،  وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا(بقره/217) یَعنِی مَنَه بُو دائِمِی وَ توُحتاوسِیز جَنگنِی سِکوُلارِیستلَر تا قِیامَت کوُنِیگه چَه مُسُلمانلَرگه مَجبُورلَب یوُکلَه شَه دِی، اَهلِی کِتاب وَ شِبهِ اَهلِی کِتاب کافِرلَرِی بوُ اِیشنِی قِیلِیشمَیدِی، اَگر آرَه دَه اَهلِی کِتاب وَ شِبهِ اَهلِی کِتاب کافِرلَرِی بِیلَن جَنگ وُجُودگه کِیلگن بوُلسَه، بُو اوُلَر اوُزلَرِینِی جاهِلانَه مُسُلمانلَرنِینگ صائِل دُشمَنِی قِیلِیب آلگنلِیگِی سَبَبلِیدوُر، اوُلَر مُسُلمانلَرنِی بُو جَنگگه مَجبُورلَشگن، بوُلمَسَم مُسُلمانلَرنِینگ اَصلِی جَنگلَرِی بوُلَرگه قَرشِی آلِیب بارِیلمَیدِی؛ اوُلَر اَهلِی زِمَّه بوُلگن حالدَه، مُسُلمان بوُلِیشمَسَه هَم اوُزلَرِینِینگ نَصرانِیلِیک، یَهُودِیلِیک، مَجُوسِیلِیک، صابِیئِنلِیک دِینلَرِینِی حِفظ قِیلَه آلِیشَه دِی وَ مُسُلمانلَر بِیلَن جَنگ قِیلِیشگه مَجبُور هَم اِیمَسلَر، اَگر مَبادا اوُلَر بِیلَن مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه جَنگ وُجُودگه کِیلگن تَقدِیردَه هَم، اوُلَر جِزیَه گه تَسلِیم بوُلِیشسَه:   «حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ» جَنگ توُحتَه تِیلَه دِی، اوُلَر مُسُلمانلَر بوُلِیشلَرِی شَرط اِیمَس،   «حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ و….» بوُ شَرط  فَقَط سِکوُلارِیستلَرگه تِیگِیشلِی.

دِیمَک مُسُلمانلَرنِینگ هَمِیشَه آلِیب بارَه دِیگن جَنگلَرِی مُشرِکلَرگه یاکِی بوُگوُنگِی کوُننِی زَبانِی بِیلَن اَیتگندَه جَنگ طَلَب سِکوُلارِیستلَرگه قَرشِیدوُر:   وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217) اوُلَر (کافِرلَر) قوُللَرِیدَن کِیلسَه تا دِینِینگِیزدَن قَیتَرگوُنلَرِیچَه سِیزلَر بِیلَن اوُرِیشَه وِیرَه دِیلَر. اوُلَرنِی جَنگلَرِی بِیزلَر قوُلِیمِیزنِی دِینِیمِیزنِی توُرت مَفهُومِی وَ مَغزِیدَن قوُلِیمِیزنِی تارتمَه گوُنِیمِیزچَه دَوام اِیتَه دِی، بِیزلَرنِی جَنگِیمِیز هَم اوُلَر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه تَسلِیم بوُلِیشمَه گوُنچَه دَوام اِیتَه وِیرَه دِی. [1]

اَلله تَعالَی مَنَه بُو سِکوُلارِیستلَرگه قَرشِی جَنگ حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:   فَإِذَا انسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ ۚ فَإِن تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(توبه/5) بَس، قَچان اوُرُوش حَرام قِیلِینگن آیلَر چِیقسَه، مُشرِکلَرنِی تاپگن جایِینگِیزدَه اوُلدِیرِینگِیز، (اَسِیر) آلِینگِیز، قَمَل قِیلِینگِیز وَ بَرچَه یوُللَردَه اوُلَرنِی کوُزَه تِیب توُرِینگِیز! اِیندِی اَگر تَوبَه قِیلسَه لَر وَ نَمازنِی توُکِیس عَدا قِیلِیشِیب، زَکاتنِی بِیرسَه لَر، اوُلَرنِینگ یوُللَرِینِی توُسمَنگِیز! ( یَعنِی اوُلَر بِیلَن اوُرِیشِیشنِی بَس قِیلِینگِیز). اَلبَتَّه اَلله مَغفِرَتلِی، مِهرِیباندِیر.  یَنَه اَلله تَعالَی سِکوُلارِیستلَر بِیلَن قِیلِینَه دِیگن جَنگ،قِتال حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:   وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ (توبه/36) بَرچَه مُشرِکلَر ( بُو حُکمگه قَرَمَی) سِیزلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلگه نِی کَبِی ( بِیرِینچِی بوُلِیب جَنگ باشلَه سَه لَر)، سِیزلَر هَم بَرچَنگِیز اوُلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِینگِیز! وَ بِیلِینگِیزکِی، اَلله تَقوادارلَر بِیلَن بِیرگه دِیر.

مَنَه بُو دَستَه دَگِی آیَتلَرنِی تَفسِیرِی بوُیِیچَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:      أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدَاً رَسُوْلُ اللهِ وَيُقِيْمُوْا الصَّلاةَوَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوامِنِّي دِمَاءهَمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّ الإِسْلامِ وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللهِ تَعَالَى.^[2] مِینگه آدَملَر اَلله دَن اوُزگه بَرحَق مَعبُود یوُقلِیگِیگه وَ مُحَمَّد اَلله نِی رَسُولِی اِیکَه نِیگه گوُواهلِیک بِیرمَه گوُنلَرِیچَه وَ نَمازنِی بَرپا قِیلِیب زَکاتنِی بِیرمَه گوُنلَرِیچَه جَنگ قِیلِیشلِیک بوُیوُرِیلدِی، اَگر بوُ اِیشلَرنِی بَجَه رِیشسَه، قانلَرِینِی وَ ماللَرِینِی مِیندَن مَحفوُظ قِیلِیشِیبدِی، مَگرَمکِی اِسلامنِی حَققِی اوُلَرگه تَعَلُّق تاپَه دِی، ( بُو بَرچَه مُسُلمانلَر جِنایَت قِیلگن پَیتلَرِیدَه اِجرا قِیلِینَه دِیگن حُدوُدلَرگه اوُحشَیدِی) وَ اوُلَرنِی حِسابِی اَلله نِی زِمَّه سِیدَه دُور.

(دوامی بار……..)

---

[1] در درس شناسائی مشرکین  در این زمینه توضیحات کامل را عرض کردیم و نیاز به تکرار نیست

[2] متفق علیه از ابن عمر رضی الله عنهما / صحیح بخاری حدیث شماره (۲۵) و صحیح مسلم حدیث شماره (۲۲)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(56- قسمت)

حالا اگر چنین امت واحد و جماعت واحدی وجود داشته باشد و در بینشان اختلافی به وجود بیاید حق با کدام است؟ حق با آنی است که الله تعالی آنان را به عنوان پشتیبان و یاری رسان معرفی کرده است و اهل قتال است، و با دست یا زبان یا قلب یا با هر سه اهل جنگ مسلحانه با دشمنان سکولار و سایر کفاراست، نه آن سخن سرایانی که تنها با نام دین و اسلام سخنان قشنگ عامه پسند و شبهات شبه سکولاریستی و حتی شبه جهای و مخرب و در نهایت دلسرد کننده سرهم می کنند و استاد سخن و وراجی شده اند.

 این را ما در همین امتهای متفرق و جماعتهای متفرق هم به کرات دیده ایم که این جمع سخن دان وراجی که یک گوشه نشسته و حتی با نام شیخ و مفتی و غیره شناسانده شده اند، و بدون در نظر گرفتن واقعیتهای جهاد و واقعیتهای روز مسلمین سخن سرائی می کنند و ثمرات گفته هایشان هم ضربه زدن به جریان مجاهدین است، چه صدماتی به جریان جهادی زده اند و چگونه باعث آنهمه تفرق و شکست شده اند. در هر صورت رسول الله صلی الله علیه وسلم آن طائفه و آن بخش از این امتش را برحق می داند که صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ اهل قتال با کفار باشند که الله تعالی آنان راهم دوست دارد. 

می دانیم که «پيوسته» و بدون وقفه تا روز قيامت سکولاریستها عليه مسلمين در حال ستيز و جنگند، وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا(بقره/217) یعنی این پیوستگی و جنگ مداوم را سکولاریستها بر مسلمین تا روز قیامت تحمیل می کنند نه کفار اهل کتاب و شبهه اهل کتاب، و اگر جنگی با این کفار اهل کتاب و شبهه اهل کتاب پیش بیاید به خاطر این است که اینان جاهلانه خودشان را دشمن صائل مسلمین قرار دادند، و مسلمین را مجبور به جنگ کرده اند، و اگرنه جنگ اصلی مسلمین با اینان نیست؛ اینها می توانند اهل ذمه بشوند و نصرانیت یا یهودیت و مجوسیت و صابئیت خودشان را حفظ کنند، و مسلمان نشوند، و اصلا جنگی هم با مسلمین نداشته باشند، و اگر با اینان هم جنگی اتفاق بیافتد تا زمانی است که تسلیم جزیه بشوند: «حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ» نه تا زمانی که مسلمان بشوند «حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ و….».  که مختص سکولاریستهاست

 پس جنگ همیشگی مسلمین در برابر جنگ همیشگی مشرکین و یا به زبان امروزی در برابر جنگ همیشگی سکولاریستهای جنگ فروش است: وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217)پیوسته با شما خواهند جنگید تا اگر بتوانند شما را از دینتان برگردانند . جنگ آنان ادامه دارد تا زمانی که ما دست از آن 4 مفهوم و محتوای دینمان بکشیم و جنگ ما هم با آنان ادامه دارد تا تسلیم قانون شریعت الله بشوند .[1]

زمانی که الله تعالی در مورد جنگ با این سکولاریستها امرمی کند:فَإِذَا انسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ ۚ فَإِن تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(توبه/5) هنگامی که ماههای حرام پایان گرفت ، مشرکان را هرکجا بیابید بکشید و بگیرید و محاصره کنید و در همه کمینگاهها برای ( به دام انداختن ) آنان بنشینید. اگر توبه کردند و  نماز خواندند و زکات دادند ، راه را بر آنان باز گذارید . بیگمان خداوند دارای مغفرت فراوان و رحمت گسترده است .‏و باز الله تعالی در مورد جنگ و قتال با سکولاریستها امر می کند: وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ (توبه/36) با همه مشرکان بجنگید همان گونه که آنان همه شان با شما می‌جنگند، و بدانید که (لطف و یاری) خدا با پرهیزگاران است.‏

در تفسیر این دسته از آیات است که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدَاً رَسُوْلُ اللهِ وَيُقِيْمُوْا الصَّلاةَوَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوامِنِّي دِمَاءهَمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّ الإِسْلامِ وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللهِ تَعَالَى.[2]به من دستور داده شده است تا با مردم بجنگم تا اینکه گواهی دهند که بجز الله دیگر معبود به حقی نیست و قطعا محمد رسول الله است و نماز را برپا دارند و زکات را پرداخت نمایند و چون این کارهارها انجام دهند خونهایشان واموالشان را از من محفوظ گرده اند، مگر اینکه حق اسلام به آنان تعلق گیرد،(مثل حدودی که بر همه ی مسلمین در صورت ارتکاب جرم جای میشه) و حساب آنان بر الله است .

مشخص است که این جنگ رسول الله صلی الله علیه و سلم با تمام مشرکین و تمام سکولاریستهاست نه با کفار اهل کتاب و شبهه اهل کتاب. در جای دیگری انس بن مالک رضی الله عنه از رسول الله صلی الله علیه وسلم روایت می کند که:‏ “‏ أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ الْمُشْرِكِينَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، فَإِذَا شَهِدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ وَصَلَّوْا صَلاَتَنَا وَاسْتَقْبَلُوا قِبْلَتَنَا وَأَكَلُوا ذَبَائِحَنَا فَقَدْ حَرُمَتْ عَلَيْنَا دِمَاؤُهُمْ وَأَمْوَالُهُمْ إِلاَّ بِحَقِّهَا[3] ‏

(ادامه دارد……..)

---

[1] در درس شناسائی مشرکین  در این زمینه توضیحات کامل را عرض کردیم و نیاز به تکرار نیست

[2] متفق علیه از ابن عمر رضی الله عنهما / صحیح بخاری حدیث شماره (۲۵) و صحیح مسلم حدیث شماره (۲۲)

[3] سنن النسائي ـ ح 3966

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

(140- қисмат)

Дар хамин лахза Умар аз хонаш берун мерафт уро дид ва садоиш зад:

 مَا حَاجَتُك يَا أَخِي؟

Чи мехости бародар? Ин шахс гуфт: омадам дар мовриди ахлоқи хонумам пешит шикоят кунам аммо шанидам хонумит ба ту гуфт баргаштам ва гуфтам: агар ин холи амирал мўъминин бо хонумиш бошад холи ман бояд читур бошад? Умар ба у гуфт:

 إنَّمَا تَحَمَّلْتُهَا لِحُقُوقٍ لَهَا عَلَيَّ: إنَّهَا طَبَّاخَةٌ لِطَعَامِي خَبَّازَةٌ لِخُبْزِي غَسَّالَةٌ لِثِيَابِي رَضَّاعَةٌ لِوَلَدِي، وَلَيْسَ ذَلِكَ بِوَاجِبٍ عَلَيْهَا، وَيَسْكُنُ قَلْبِي بِهَا عَنْ الْحَرَامِ، فَأَنَا أَتَحَمَّلُهَا لِذَلِكَ،

Ин ғур заданхойишро ба хотири хуқуқики бар гарданам дорад тахаммул мекунам: у бароям ошпази мекунад, бароям нон мепазад, либосхойи маро мешурад, баччахойи маро шир медихад ва аз онхо нигахдорий мекунад, ва инхо бар у вожиб нестанд, ва қалбам ба воситайи у сукунат ва оромиш пейдо мекунад ва ба самти харом намеравад. Барои хамин ғур заданхояшро тахаммул мекунам. Он мард ба у гуфт ё амирал мўъминин зани ман хам хаминтурий аст, Умар ибни Хаттоб ба  у гуфт: тахаммулиш кун бародар,

   ، فَتَحَمَّلْهَا يَا أَخِي فَإِنَّمَا هِيَ مُدَّةٌ يَسِيرَةٌ. [1]

1-Еки дигар аз абзорхойи шаръийи мудирият ва контроли хашм боло  бурдани огохихойи шаръий ва қудрати нақдпазирийи худимон астки нишонайи аз эътимоди ба нафс хам хаст.

2-Еки дигар аз абзорхойи шаръий мудирият ва контроли хашм дуо ва талаби мағфират барои тарафи муқобил астки, хамин кор боиси аз бейн рафтани кинайи дар дил, ва адами ижозайи нуфузи кина бар дил мешавад, ва монеъ аз барузи хашми инфижорий ва бархурди пархошгарона бо тарафи муқобил мешавад.

3-Еки дигар аз абзорхойи шаръийи мудирият ва контроли хашм иймони ба ин астки инсон қатъан мовриди озмойиш қарор мегирад ва дарки ин матлабки мумкин аст аллох таоло бо ин шахс ё ин ходиса манро озмойиш ва имтихон мекунад.

4-Еки дигар аз абзорхойи шаръий мудирият ва контроли хашм фахми ин нукта астки хашми нобажо илова бар заъфи иймон нишонайи заъфи дар ақл ва жисм аст, на нишонайи қудрат. Ба унвони мисол инсонхойи хасуд, бахил, девона, мариз, ва аксаран инсонхойи пир ва мусин зудтар асабоний мешаванд.

 Фарди бахил ва хасуд бемори даруний дорад ва дар даруниш заъаф дорад барои хамин аст зудтар асабоний мешавад.

Девона хам заъаф дар ақлиш дорадки боис мешавад зудтар аз кура дар биравад ва асабоний бишавад. Шахси бемор хам заъаф ва мушкили дар жисмиш дорад барои хамин аст зудтар асабоний мешавад.

5-Еки дигар аз бузургтарин абзорхойи шаръийи мудирият, контрол ва хидояти хашм, ба хотири аллох муомала кардан аст, яъни афв ва гузашт кунем то аллох хам аз мо гузашт кунад, аллох таоло мефармояд:

 وَلْیَعْفُوا وَلْیَصْفَحُوا أَلَا تُحِبُّونَ أَن یَغْفِرَ اللَّهُ لَکُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(نور/22)

Бояд афв кунанд ва гузашт намоянд. Магар дуст намедоридки худованд шуморо биёмурзад?

Инхо намунайи абзорхойи хастанд барои мудирияти шаръий ва хидояти шаръий хашм дар масирики бештарин суди дунёвий ва ухровийро барои шахси мусалмон дар бар дошта бошад. албатта абзорхойи шаръийи дигари хам вужуд дорандки намешавад дар ин фурсати кутох ба онхо ишора кард.

Ровшан шудки аввалан хашм ек ниёз аст ва фитрий хам хаст, илова бар ин, хашм холати аст мисли қудрати оташфишоники дар даруни инсон мутароким ва фишорда мешавад ва ниёз ба рохи барои тахлия дорад. Агар дар масири қонуни шариати аллох тахлия бишавад боиси созандагий аст, ва агар дар масири ғейри шаръияш қарор бигирад хамиша боиси тахриби дигарон ва хатто тахриби худи шахс мешавад.

Дар хар сурат , чи шахси мусалмон бо дури аз “ се абзор” ва часбидани ба ижтиходот ва таъвилоти шахсий ва фирқайи боиси саргардонийи худиш бишавад ва аз хашми нобажо истефода кунад ва дар ин сифат худишро шабихи куффор ва мунофиқин кунад, ва чи шахсики ба жойи мудирият ва хидояти хашм муртакиби саркуби хашмиш мешавад ва ин хашмро мегандонад ва гандиш худиш ва дигаронро хам гирифтор мекунад; хар ду беморони хастандки ба сабки худишон амалан ба вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин садама мезананд ва дар баробари чанин вахдати сад ва монеъ мешаванд.

(идома дорад…….)

---

[1]ابن حجرالهيتمي في “الزواجر” (2/80)/ /  أبوالليث السمرقندي الفقيه الحنفي في كتابه “تنبيه الغافلين” (ص: 517) /  الشيخ سليمان بن محمد البُجَيْرَمِيّ الفقيها لشافعي في “حاشيته على شرح المنهج” (3/ 441-442)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(139- қисмат)

Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз Сумома ибни Усолки ба сутуни масжид бастаниш мепурсидки:

«مَاذَا عِنْدَكَ يَا ثُمَامَةُ؟

“ эй Сумома дар чи фикри?( чи дар сар дори ва фикр мекуни чигуна бо ту рафтор хохам кард?) Сумома гуфт: эй Мухаммад, интизори хейр ва хуби дорам; агар маро ба қатл бирасони, касиро куштики мустахаққи қатл аст ( аммо агар миннат бигузори ва маро озод куни) бар фарди сипосгузори миннат находи; ва агар мол мехохи хар чи мехохи талаб кун ба ту дода мешавад. Аммо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар нихоят бидуни гирифтани чизи мефармояд:

 «  :«أَطْلِقُوا ثُمَامَةَ»

“Сумомаро боз кунид”. Пас аз онки уро боз карданд ба нахлистони наздики масжид рафт ва ғусл кард ва ба масжид омад ва гуфт:

 «أَشْهَدُ أَنْ لَاإِلَهَ إِلَّااللهُ، وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ»

Эй Мухаммад, сўганд ба аллох то пеш аз ин дар руйи замин чехрайи манфуртар аз чехрайи ту назди ман набуд аммо имруза чехрайи махбубтар аз чехрат назди ман вужуд надорад. Сўганд ба аллох то пеш аз ин назди ман дини манфуртар аз дини ту набуд алъон дини ту писандидатарин динхо назди ман аст…….. бале, ин яъни мудирият, контрол ва махорати хашм дар маворидики лозим аст гузашт бишавад ва бейни хуб ва хубтар шахс хубтарро интихоб мекунад, чи ин гузашт дар мовриди ек мусалмон бошад ё кофар бошад. ин гузашт яъни изофа кардани қудрат бар қудрат. Ва касики интури гузашт мекунад хамон диловар ва пахлавони воқеий аст.

1-Абзори дигарий контрол ва мудирияти хашм тағйири холати физикий аст: агар фард истода аст бинишинад ё агар нишаста аст боистад, ё ками рох биравад, ё дар сурати имкон маконро тарк кунад, масалан агар дар манзил аст берун биравад ва маконро куллан тарк кунад.

2-Еки дигар аз абзорхойи шаръий вузуъ гирифтан аст: чун дар холати хашм, дамойи бадан боло меравад ва боиси суръати гардиши хун мешавад ва боиси кохиши хушёрий ва контроли ирода мешавад. Вузуъ гирифтан боис мешавад дамойи бадан пойин биёяд.

1. еки дигар аз абзорхойи шаръийи мудирияти хашм нишон додани мезони ахамияти шаръийи омили хашм ва машғул шудан ба корхойи дигар астки аз ин мухимтар хастанд. Масалан замоники мебинемки иддайи мисли гусола парастон замони саййидина Хорун даъват бо басират онхоро сари рох намеоварад ин боиси хашми мо мешавад,аммо агар мо ин хашмимонро тахлия кунем боиси ширки бузургтари ба номи тафарруқ мешавад ва аз ширки кучактар ба ширки бузургтари мунтақил шудем, барои хамин кулли талоши худимонро мегузорем руйи хифзи вахдат ва адами тафарруқ то замони бозгашти рахбарияти мовриди қабули хаммаки имруза танхо аз тариқи шўройи вохид, ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид аз тариқи он се конол ба вужуд меояд. Дар  инжо ин ширкики муртакиб шуданд моро ба хашм меоварад аммо ширки тафарруқ аз он бадтар аст ва мо ба харакати ба самти суйи ба вужуд овардани рахбари мовриди қабули хамма машғул мешавем.

         Ё дар масири харакитимон аз фард ба жамоат ва аз жамоат ба мажлиси шўрои мужохидин ва аз ин ба хукумати бадили изтирорийи исломий то замоники ба хукумати исломий ала минхажин нубувват мерасем мумкин аст дар ин масир бо умаройи фожири бархурд кунемки фужури онхо моро ба хашм биёварад аммо замоники ахамияти сипар будани чанин амири, ва дафъи куффори ишғолгари жахоний ва муртаддин ва мунофиқин ва секулярзадахойи дарандайи махаллий, ва ахамияти харакат аз тариқи се абзор ва ташкили уммат ва расидан ба ахдофимонро нигох мекунем мебинемки ин маворид аз он фужурики ба худи шахс бармегардад мухимтар аст ва худимонро ба ин умури мухимтар машғул мекунем. Хамон корики амсоли ибни Таймия ва Салохиддин Айюбий анжомиш доданд.

1-Еки дигар аз абзорхойи шаръий контрол ва мудирияти хашм ва хидояти он дар масири шаръияш тақвияти бурдборий ва сабр бо ёдгири оёт ва аходис, мутолаъайи саргузаштхо ва ё гуш додан ё ширкат дар суханронихойи астки дар мазаммати хашми нобажо ё хашми саркуб шуда ва гандида гуфта шуданд.

2-Еки дигар аз абзорхойи шаръий мудирияти хашм, шинохти сахихи хуқуқи дигарон ва интизор доштан чанин бархурдхойи аз тарафи муқобил аст, чун хамма инсон хастем ва доройи иштибох. Дар мовриди шинохти хуқуқи дигарон метавонем ба сифориши ислом ба чигунагийи бархурд бо занхо ишора кунем.

Дар ин замина мисолиро хидматитон арз кунамки чигуна шинохти сахих хуқуқи дигарон метавонад дар мудирияти хашм ба мо кўмак кунад: ибни Хажар Хейтамий ва иддайи дигар аз уламо зикр кардандки шахси омад пеши Умар ибни Хаттобки аз ғур заданхойи хонумиш шикоят кунад, замоники ба дари хонайи Умар ибни Хаттоб расид мутаважжжих шудки хонуми Умар хам хаминтури дорад руйи сари Умар ғур мезанад ва Умар чизи намегуяд; барои хамин аз шикоят кардан мунсариф шуд ва бо худиш гуфт: агар ин холи амирал мўъминин боша холи ман бояд читури бошад? барои хамин баргашт.

(идома дорад……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(55- қисм)  

Бизлардан олдин ўтган ва муртад секуляристларни қўлида абзорга айланган онгсиз,ақлсиз,алданган насл, бизларни миллатимизни йўлини аслий ислом йўлидан секуляризм дини ва унинг хилма-хил мазхаблари томонга ўзгартиришган ва бизларнинг миллатимизни устига бутун жахон секуляр кофирларига ва уларнинг минтақадаги тоғутларига навкар бўлиш,зиллат йўлини мажбурлаб юклашган ва аллох бизлар учун назарда тутган иззатдан бизларни махрум қилган пайтида:

وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ .

ва бизларни душманларимиз қўлида бир абзорга айлантириб залил қилишди ва мусулмонлар яшайдиган диёрлардаги ер ости манъбаларини талон – тарож қилишди ва уларни душманнинг янада қудратга келиши, ўзларининг мусулмон миллатини устига фақирликни,тоқат қилиб бўлмайдиган чекловларни юкланиши учун манбаъга айлантиришди. 

Шу сабабли хам бизлар жуда кўп корхоналарга,аслахаларга эга бўлмаслигимиз мумкин, аммо буни эвазига ўзимизни қалбимизга эгамиз, дунё ва қиёматдаги аллохнинг ваъдаларига бўлган ўзимизни мустахкам иймонимизга эгамиз, ўзимизни қўлимизга ва ўзимизни тарихимизга, ўзимизни биродарларимизга, опа-сингилларимизга ва уларни хаммасидан хам юқорироқдаги аллохни шариатидаги қонунларга,ўзимизнинг вохид мақсадимизга эгамиз. Худди шу аллохни шариатидаги қонунларга нисбатан мустахкам иймонимизни ва иродамизни, вохид ва муштарак, умумий  мақсадимизни секуляр кофирлар ва ташқи босқинчилар, махаллий секуляр муртадлар, мунофиқлар ва хоин секулярзадалар бизлардан тортиб олишган.

Мана  шундай онг ва аллохга маъқул келадиган муштарак хадаф билан бугунги кунда бизнинг миллатимиз бедор бўлди, улар махаллий секуляр муртадларни ортига зарба бериш орқали уларни бир четга улоқтиргач, худди бошқа бедор бўлган миллатларга ўхшаб ўзларининг поймол бўлган иззатларини,хуқуқларини қўлга киритишади ва аллохни шариатидаги қонунларга эргашиш билан ўзларини саодатларини яна қайтадан қўлга киритишади, бўлиб хам улар бу ишни ўзларининг пояларига кўра ва ўзларини нарсалари билан, хамда барча ахли қибланинг вахдати билан ўзларини фидо қилиш ва ўзларини қурбон қилиш орқали амалга оширишади.

Бу ана ўша керакли онг ва илм,хамда равшан мақсад бўлиб, янгидан мусулмонларнинг онгли, мақсадли,харакатли вахдати учун биринчи ўриндаги эхтиёж ва муқаддама сифатида тирилиши керак.

Мана бу онгли,мақсадли, харакатланувчи  вахдатнинг иккинчи ўриндаги  асосий пояси ва заминаси, мусулмонлар тоифасини  ва гурухини таниб олиш, улар билан хамрох бўлиш, уларга ғамхўрлик қилиш, мухофизат қилишдан иборат, аллох таоло ана ўша  мусулмонларни ўзини нусратидан сўнг бошқа мусулмонларни  қўллаб қувватловчи, химоя қилувчи сифатида таништиради:

  هُوَ الَّذِیَ أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِینَ ‏(انفال/62)

У сизни ўз ёрдами ва мўъминлар билан қувватлантирган ва уларнинг (мўъминларнинг) дилларини бирлаштирган зотдир.

Албатта аллох таолони нусратини хам шарти бор, у хам бўлса аллохни шариатидаги қонунларга сўзсиз тобеъ бўлишликдур, самиъна ва атоъна сиёсатини қўллаш ва шайтонни хутувотларига, уни гумрох қилувчи истакларига  тобеъ бўлмасликдан иборат:

وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ (بقره/120)

Қасамки, агар сизга келган хақиқий билимдан кейин уларнинг нафс- хаволарига эргашсангиз, аллох тарафидан сизга на бир дўст ва на бир ёрдам бергувчи бўлмайди.

Мана буларни аллох таоло ўзининг энг яқин махлуқотларига хеч қандай илтифотсиз айтади, тоинки  буни оқибатида бошқалар ўзларини қадр-қийматларини яхши тушуниб етишсин дейди. Бошқалар шу нарсани яхши билишлари керакки, агар улар аллохни нусратини хохлайдиган бўлсалар, хеч қандай гап-сўзсиз аллохни шариатига,қонунларига ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хидоятгарлик равишларига тобеъ бўлишлари керак бўлади. Бунга қўшимча равишда, агар мўъминлар томонидан қувватланишни ва уларни химоясини хохлайдиган бўлсалар, муқаддамотларни риоя қилишлари ва ўзларини баъзи ўринларга пойбанд қилишлари лозим бўлади.

Шуни яхши биламизки, мусулмонларни жамияти умумий суратда иккита бир-биридан комилан фарқли дастага тақсим бўлади: биринчиси мўъминлар дастаси бўлиб, уларни ўзлари хам  турли-хил даражаларга тақсим бўлишади, иккинчиси мунофиқлар ва секулярзадалар тўдаси бўлади, улар хам турли-хил даражаларга тақсим бўлишади.

Аллох таоло ўзини нусратидан кейинги ўринда қувватланишга ва химояга боис бўладиган мусулмонларнинг дастаси, шубхасиз мунофиқлар ва секулярзадалар эмас. Агар мунофиқлар ва секулярзадалар дарсини яхшилаб мутолаъа қилган бўлсангизлар, уларнинг ўзлари бир офат эканини ва жиход,мубораза ва мусулмонларни ўзлари учун ички бир душман бўлишини ва улардан эхтиёт бўлиниши кераклигини тушуниб етасизлар: 

هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى یُؤْفَکُونَ ‏(منافقن/4)

Улар душмандурлар. Бас,улардан эхтиёт бўлинг! Уларни аллох лаънатлагай! Қандай адашмоқдалар- а!

Шу сабабли хам улар ухуд жангидан қайтиб келишса хам  ёки табукка ўхшаган бошқа жангларда хам иштирок этишмаса хам, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам улар учун хеч қандай қадр-қийматга қоил бўлмайдилар ва улар борасида сухбат хам қилмайдилар, аммо табук ғазотида иштирок этмаган уч нафар мўъмин сахобани шу даражада жаримага соладиларки, фақатгина аллохни оятлари уларни мана бу тангликдан, чекловдан, буюк жаримадан нажот бера олади, чунки мана бу мўъминларнинг хисоб-китоби секулярзадалардан жудодир, улардан кутилган нарсалар ва уларнинг вазифалари хам мунофиқ ва секулярзадалардан фарқ қилади. Мана бу мўъминлар қувватланишни, химояни асбоби бўлишади, қўлида давога эга бўлган шахс бу давони мухтож кишилардан дариғ тутишликка хаққи йўқ.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(55- قیسم)

بِیزلَردَن آلدِین اوُتگن وَ مُرتَد سِکوُلارِیستلَرنِی قوُلِیدَه اَبزارگه اَیلَنگن آنگسِیز، عَقلسِیز، اَلدَنگن نَسل بِیزلَرنِی مِللَتِیمِیزنِی یوُلِینِی اَصلِی اِسلام یوُلِیدَن سِکوُلاریِزم دِینِی وَ اوُنِینگ هِیلمَه – هِیل مَذهَبلَرِی تامانگه اوُزگرتِیرِیشگن وَ بِیزلَرنِینگ مِللَتِیمِیزنِی اوُستِیگه بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِیگه وَ اوُلَرنِینگ مِنطَقَه دَگِی طاغوُتلَرِیگه نَوکَر بوُلِیش، زِللَت یوُلِینِی مَجبُورلَب یوُکلَشگن  وَ اَلله بِیزلَر اوُچُون نَظَردَه توُتگن عِزَّتدَن بِیزلَرنِی مَحرُوم قِیلگن پَیتِیدَه:   وَلِلَّهِالْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ . وَ بِیزلَرنِی دُشمَنلَرِیمِیز قوُلِیدَه بِیر اَبزارگه اَیلَنتِیرِیب زَلِیل قِیلِیشدِی وَ مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن دِیارلَردَگِی یِیر آستِی مَنبَعلَرِینِی تَلان – تَراچ قِیلِیشدِی وَ اوُلَرنِی دُشمَننِینگ یَنَدَه قُدرَتگه کِیلِیشِی، اوُزلَرِینِینگ مُسُلمان مِللَتِینِی اوُستِیگه فَقِیرلِیکنِی ، طاقَت قِیلِیب بوُلمَیدِیگن چِیکلاولَرنِی یوُکلَه نِیشِی اوُچُون مَنبَعگه اَیلَنتِیرِیشدِی. 

شُو سَبَبلِی هَم بِیزلَر جوُدَه کوُپ کارخانَه لَرگه، اَسلَحَه لَرگه اِیگه بوُلمَسلِیگِیمِیز موُمکِین، اَمّا بوُنِی عِوَضِیگه اوُزِیمِیزنِی قَلبِیمِیزگه اِیگه مِیز، دُنیا وَ قِیامَتدَگِی اَلله نِینگ وَعدَه لَرِیگه بوُلگن اوُزِیمِیزنِینگ مُستَحکَم اِیمانِیمِیزگه اِیگه مِیز، اوُزِیمِیزنِی قوُلِیمِیزگه وَ اوُزِیمِیزنِی تَرِیخِیمِیزگه ،اوُزِیمِیزنِی بِرادَرلَرِیمِیزگه، آپَه – سِینگِیللَرِیمِیزگه وَ اوُلَرنِی هَمَّه سِیدَن یُوقارِیراقدَگِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه، اوُزِیمِیزنِینگ واحِد مَقصَدِیمِیزگه اِیگه مِیز. حوُددِی شوُ اَلله نِی شَرِیعِتِیدَگِی قانوُنلَرگه نِسبَتاً مُستَحکَم اِیمانِیمِیزنِی وَ اِرادَه مِیزنِی، واحِد وَ مُشتَرَک،عُمُومِی مَقصَدِیمِیزنِی سِکوُلار کافِرلَر وَ تَشقِی باسقِینچِیلَر،مَحَلِّی سِکوُلار مُرتَدلَر، مُنافِقلَر وَ خائِن سِکوُلارزَدَه لَر بِیزلَردَن تارتِیب آلِیشگن.

مَنَه شوُندَی آنگ وَ اَلله گه مَعقوُل کِیلَه دِیگن مُشتَرَک هَدَف بِیلَن بوُگوُنگِی کوُندَه بِیزنِینگ مِللَتِیمِیز بِیدار بوُلدِی، اوُلَر مَحَلِّی سِکوُلار مُرتَدلَرنِی آرتِیگه ضَربَه بِیرِیش آرقَه لِی اوُلَرنِی بِیر چِیتگه اوُلاقتِیرگچ، حوُددِی باشقَه بِیدار بوُلگن مِللَتلَرگه اوُحشَب اوُزلَرِینِینگ پایمال بوُلگن عِزَّتلَرِینِی، حُقوُقلَرِینِی قوُلگه کِیرِیتِیشَه دِی وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه اِیرگه شِیش بِیلَن اوُزلَرِینِی سَعادَتلَرِینِی یَنَه قَیتَه دَن قوُلگه کِیرِیتِیشَه دِی، بوُلِیب هَم اوُلَر بوُ اِیشنِی اوُزلَرِینِینگ پایَه لَرِیگه کوُرَه وَ اوُزلَرِینِی نَرسَه لَرِی بِیلَن،هَمدَه بَرچَه اَهلِی قِبلَه نِینگ وَحدَتِی بِیلَن اوُزلَرِینِی فِدا قِیلِیش وَ اوُزلَرِینِی قُربان قِیلِیش آرقَه لِی عَمَلگه آشِیرِیشَه دِی.

بُو اَنَه اوُشَه کِیرَکلِی آنگ وَ عِلم، هَمدَه رَوشَن مَقصَد بوُلِیب، یَنگِیدَن مُسُلمانلَرنِینگ آنگلِی، مَقصَدلِی،حَرَکَتلِی وَحدَتِی اوُچُون بِیرِینچِی اوُرِیندَگِی اِیختِیاج وَ مُقَدَّمَه صِیفَتِیدَه تِیرِیلِیشِی کِیرَک.

مَنَه بُو آنگلِی،مَقصَدلِی، حَرَکَتلَه نُوچِی وَحدَتنِینگ اِیککِینچِی اوُرِیندَگِی اَساسِی پایَه سِی وَ زَمِینَه سِی، مُسُلمانلَر طائِفَه سِینِی وَ گوُرُوهِینِی تَنِیب آلِیش، اوُلَر بِیلَن هَمراه بُولِیش، اوُلَرگه غَمخوُرلِیک قِیلِیش، مُحافِظَت قِیلِیشدَن عِبارَت، اَلله تَعالَی اَنَه اوُشَه مُسُلمانلَرنِی اوُزِینِی نُصرَتِیدَن سوُنگ باشقَه مُسُلمانلَرنِی قوُللَب قُوَّتلاوچِی، حِمایَه قِیلوُچِی صِیفَتِیدَه تَنِیشتِیرَه دِی: هُوَ الَّذِیَ أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِینَ ‏(انفال/62)  اوُ سِیزنِی اوُز یاردَمِی وَ مُؤمِنلَر بِیلَن قُوَّتلَنتِیرگن وَ اوُلَرنِینگ (مُؤمِنلَرنِینگ) دِیللَرِینِی بِیرلَشتِیرگن ذاتدِیر.

اَلبَتَّه اَلله تَعالَی نِی نُصرَتِینِی هَم شَرطِی بار، اوُ هَم بوُلسَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه سوُزسِیز تابِع بوُلِیشلِیکدوُر، سَمِعنا وَ اَطَعنا سِیاسَتِینِی قوُللَش وَ شَیطاننِی خُطُواتلَرِیگه، اوُنِی گوُمراه قِیلوُچِی اِیستَکلَرِیگه تابِع بوُلمَسلِیکدَن عِبارَت:   وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ (بقره/120)  قَسَمکِی، اَگر سِیزلَرگه کِیلگن حَقِیقِی بِیلِیمدَن کِییِین اوُلَرنِینگ نَفس – هَوالَرِیگه اِیرگشسَنگِیز، اَلله طَرَفِیدَن سِیزگه نَه بِیر دوُست وَ نَه بِیر یاردَم بِیرگوُچِی بوُلمَیدِی.

مَنَه بوُلَرنِی اَلله تَعالَی اوُزِینِینگ اِینگ یَقِین مَخلوُقاتلَرِیگه هِیچ قَندَی اِلتِفاتسِیز اَیتَه دِی، تائِنکِی بوُنِی عاقِبَتِیدَه باشقَه لَر اوُزلَرِینِی قَدر- قِیمَتلَرِینِی یَحشِی توُشوُنِیب یِیتِیشسِین دِییدِی. باشقَه لَر شُو نَرسَه نِی یَحشِی بِیلِیشلَرِی کِیرَککِی، اَگر اوُلَر اَلله نِی نُصرَتِینِی هاحلَیدِیگن بوُلسَه لَر، هِیچ قَندَی گپ – سوُزسِیز اَلله نِی شَرِیعَتِیگه، قانوُنلَرِیگه وَ رَسُولُ الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی هِدایَتگرلِیک رَوِیشلَرِیگه تابِع بوُلِیشلَرِی کِیرَک بوُلَه دِی.  بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه، اَگر مُؤمِنلَر تامانِیدَن قُوَّتلَه نِیشنِی وَ اوُلَرنِی حِمایَه سِینِی هاحلَیدِیگن بوُلسَه لَر، مُقَدَّماتلَرنِی رِعایَه قِیلِیشلَرِی وَ اوُزلَرِینِی بَعضِی اوُرِینلَرگه پایبَند قِیلِیشلَرِی لازِم بوُلَه دِی.

شُونِی یَحشِی بِیلَه مِیزکِی، مُسُلمانلَرنِی جَمِیعیَتِی عُمُومِی صُورَتدَه اِیککِیتَه بِیر- بِیرِیدَن کامِلاً فَرقلِی دَستَه گه تَقسِیم بوُلَه دِی: بِیرِینچِیسِی مُؤمِنلَر دَستَه سِی بوُلِیب، اوُلَرنِی اوُزلَرِی هَم توُرلِی- هِیل دَرَجَه لَرگه تَقسِیم بوُلِیشَه دِی، اِیککِینچِیسِی مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر توُدَه سِی بوُلَه دِی، اوُلَر هَم توُرلِی- هِیل دَرَجَه لَرگه تَقسِیم بُولِیشَه دِی. 

اَلله تَعالَی اوُزِینِی نُصرَتِیدَن کِییِینگِی اوُرِیندَه قُوَّتلَه نِیشگه وَ حِمایَه گه بائِث بوُلَه دِیگن مُسُلمانلَرنِینگ دَستَه سِی، شُبهَه سِیز مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر اِیمَس. اَگر مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر دَرسِینِی یَحشِیلَب مُطالَعَه قِیلگن بوُلسَنگِیزلَر، اوُلَرنِینگ اوُزلَرِی بِیر آفَت اِیکَه نِینِی وَ جِهاد،مُبارَزَه وَ مُسُلمانلَرنِی اوُزلَرِی اوُچُون اِیچکِی بِیر دُشمَن بُولِیشِینِی وَ اوُلَردَن اِیختِیاط بوُلِینِیشِی کِیرَکلِیگِینِی توُشوُنِیب یِیتَه سِیزلَر:  هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى یُؤْفَکُونَ ‏(منافقن/4) اوُلَر دُشمَندوُرلَر. بَس، اوُلَردَن اِیختِیاط بوُلِینگ! اوُلَرنِی اَلله لَعنَتلَه گَی! قَندَی اَدَشماقدَه لَر- اَ!

شُو سَبَبلِی هَم اوُلَر اُحُد جَنگِیدَن قَیتِیب کِیلِیشسَه هَم یاکِی تَبُوککَه اوُحشَه گن باشقَه جَنگلَردَه هَم اِیشتِراک اِیتِیشمَسَه هَم، رَسُولُ الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اوُلَر اوُچُون هِیچ قَندَی قَدر- قِیمَتگه قائِل بوُلمَیدِیلَر وَ اوُلَر بارَه سِیدَه صُحبَت هَم قِیلمَیدِیلَر، اَمّا تَبُوک غَزاتِیدَه اِیشتِراک اِیتمَه گن اوُچ نَفَر مُؤمِن صَحابَه نِی شُو دَرَجَه دَه جَرِیمَه گه سالَه دِیلَرکِی،فَقَطگِینَه اَلله نِی آیَتلَرِی اوُلَرنِی مَنَه بُو تَنگلِیکدَن، چِیکلاودَن، بُویُوک جَرِیمَه دَن نَجات بِیرَه آلَه دِی،چوُنکِی مَنَه بُو مُؤمِنلَرنِینگ حِساب – کِتابِی سِکوُلارزَدَه لَردَن جُدادِیر، اوُلَردَن کوُتِیلگن نَرسَه لَر وَ اوُلَرنِینگ وَظِیفَه لَرِی هَم مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَردَن فَرق قِیلَه دِی. مَنَه بُو مُؤمِنلَر قُوَّتلَه نِیشنِی، حِمایَه نِی اَسبابِی بوُلِیشَه دِی، قوُلِیدَه دَواگه اِیگه بوُلگن شَخص بوُ دَوانِی مُوحتاج کِیشِیلَردَن دَرِیغ توُتِیشلِیککَه حَققِی یوُق.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 (55- قسمت)

 زمانی که نسل گذشته ی نا آگاه،بی خرد،فریب خورده وسوخته ی ما ابزاری در دست سکولاریستهای مرتد شدند و مسیر ملت ما را از راه اصلی اسلام به سمت و سوی دین سکولاریسم و مذاهب مختلف آن تغییر دادند، و مسیر ذلت و نوکریِ برای کفار سکولار جهانی و طاغوتهای منطقه ای را بر ملت ما تحمیل کردند، ما را از عزتی که الله برایمان در نظر گرفته بود محروم کردند: وَلِلَّهِالْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ . و ما را ذلیل و تبدیل به ابزاری در دست دشمنانمان کردند، منابع زیر زمینی سرزمینهای مسلمان نشین را تاراج کردند، و منبعی برای قدرت گیری دشمنان و تحمیل فقر و محروميتهاي طاقت فرسا بر ملت مسلمان خود کردند .

برای همین، ممکن است ما خیلی از کارخانه ها و اسلحه ها را نداشته باشیم اما ما در عوض قلبهاي خودمان را داریم، ایمان راسخ خودمان به وعده های الله در دنیا و قیامت را داریم، دستها ی خودمان را، تاریخ خودمان را، برادران و خواهران خودمان را، و بالاتر از همه قانون شریعت الله و هدف واحد خودمان را داریم. همين ایمان و اراده ی راسخ به قانون شریعت الله و هدف واحد و مشترک همگانی است كه کفار سکولار و اشغالگر خارجی و مرتدین سکولار محلی و منافقین و سکولار زده های خائن از ما گرفته اند .

 با چنین آگاهی و با چنین هدف مشترک و الله پسندی امروزه ملت ما بیدار شده است و قصد دارد با لگد جانانه ای به مرتدین سکولار محلی و دور ریختن آنان، مثل سایر ملتهای بیدار برای به دست آوردن عزت و حقوق پایمال شده شان دست به کار بشوند و بار دیگر با تبعیت از قانون شریعت الله به سعادت خودشان برگردند، آنهم بر برپايه هاي  خودشان و با وسايل خودشان و با وحدت با تمام اهل قبله و از طريق فدا كردن و قرباني كردن خودشان.

این همان آگاهیها و علم لازم و همان هدف روشنی است که باید بار دیگربرای وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی به عنوان یک پیش نیاز و مقدمه برای مسلمین زنده بشوند.

دومین پایه و پیش زمینه ی اساسی این وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی شناخت، هم مسیرشدن، مراقبت و محافظت از طائفه و گروهی از مسلمین است  که الله تعالی بعد از نصرت خودش آنها را به عنوان تقویت کننده و پشتیبان مسلمین معرفی می کند : هُوَ الَّذِیَ أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِینَ ‏(انفال/62) او همان کسی است که تو را با یاری خود و توسّط مؤمنان تقویت و پشتیبانی کرد.‏

البته نصرت الله تعالی هم شرط دارد وآن هم تبعیت بی چون و چرا از قانون شریعت الله، و در پیش گرفتن سیاست سَمِعْنا وَأَطَعْنا، وعدم تبعیت از خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ و خواسته های گمراه گر است: وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ (بقره/120) و اگر از خواستها و آرزوهای ایشان پیروی کنید، بعد از آن که علم بهتو رسیده است، هیچ سرپرست و یاوری از جانب خدا برای تو نخواهد بود.

این را الله تعالی بدون تعارف به عزیزترین مخلوقاتش می گوید تا دیگران حساب خودشان را بدانند . دیگران بدانند که اگر نصرت الله را می خواهند باید بدون چون و چرا تابع قانون و شریعت الله و روش هدایتگری رسول الله صلی الله علیه وسلم باشند . علاوه بر این، اگر تقویت شدن از طرف مومنین و پشتیبانی آنان را هم می خواهند باز باید مقدماتی را رعایت کنند و خودشان هم به مواردی پایبند بشوند.

این را می دانیم که جامعه ی مسلمین به صورت عموم از دو دسته ی کاملا متمایز تشکیل شده است : دسته ی مومنین که اینان هم خودشان به درجات مختلفی تقسیم می شوند و دارودسته ی منافقین و سکولار زده ها که اینان هم باز به درجات مختلفی تقسیم می شوند .

آن دسته ای از مسلمینی که الله تعالی آنان را پس از نصرت خودش باعث تقویت و پشتیبانی می داند بدون شک منافقین و سکولار زده ها نیستند . اگر درس منافقین و سکولار زده ها را به خوبی مرور کرده باشید متوجه می شوید که اینان خودشان یک آفت و حتی یک دشمن داخلی برای جهاد و مبارزه و مسلمین هستند که باید ازشان حذر بشود:هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى یُؤْفَکُونَ ‏(منافقن/4) آنان دشمنند و از ایشان برحذر باش . خدا بکشدشان ! چگونه (از حق) برگردانده می‌شوند (و منحرف می‌گردند؟!) .‏

برای همین است زمانی که در احد بر می گردند یا در جنگهای دیگر مثل تبوک هم شرکت نمی کنند رسول الله صلی الله علیه وسلم حتی برای آنا ن چنان ارزشی قائل نیست که درموردشان هم صحبت کند، اما آن سه صحابی مومنی که در غزوه ی تبوک شرکت نمی کنند را با چنان جریمه ای مواجه می کند که تنها آیات الله می تواند آنان را از این تنگناه و تحریم و جریمه ی بزرگ نجات بدهد، چون حساب این مومنین با سکولار زده ها جداست و انتظارات از اینان و وظایف اینان هم با منافقین و سکولار زده ها متفاوت است. این مومنین اسباب تقویت و پشتیبانی هستند، کسی که دارو پیش اوست حق ندارد آنرا از نیازمندان دریغ کند .

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(138- қисмат)  

Дар инжо возих астки хадафи ислом саркуби хашм нест, балки контрол ва мудирият ва созмондехи хашм аст. Дидем сифатики аллох таоло барои мудирияти хашм ба кор бурда казимунал ғейз аст. Ин ду воқеъ даъват ба контрол ва мудирияти хашм аст. Ровшан астки контрол ва мудирияти хашм ба маънийи саркуби хашм нест, балки танзим ва созмондехийи огохонайи хашм аст. Контрол ва хидояти хашм еки аз роххойи ижоди таъодули рафторий ва мудирияти рафтор дар инсон аст. Мо мумкин аст натавонем авомил ва хаводиси ба вужуд оварандайи хашмро аз бейн бибарем, ё аз рубару шудани бо ин авомили ба вужуд оварандайи хашм пархез кунем, аммо метавонем чигунагийи вокуниши худимон нисбат ба онхоро контрол ва мудирият кунем.

Барои ин мудирияти хашм хам  рохкор ва абзорхойи шаръий зиёд аст, мисли:

1-Пойбанд будани мухлисона ба “ ла илаха – иллаллох ва Мухаммадур росулуллох” ва бо “ самиъна ва атоъна” таслими комили қонуни шариати аллох шудан ба унвони аслийтарин рохкор.

2-харакат ба хамрохи шўройи вохиди уммат ва жамоати вохидики танхо ва танхо аз тариқи “ се абзор” ба вужуд меоядки. Танхо дар чанин холати замонат шуда астки шахс дучори гумрохий ва залолат нашавад. Ва гарна дури аз умматики аз ин “ се абзор” ба вужуд меояд боиси саргардонийи шахс мешавад, ва шахс бо таъвилоти ғалат ва ижтиходоти иштибох аз хашми нобажо истефода мекунад, ва дар масири ғейри аз масири анъамта алайхим харакат мекунад.

3-контроли забонки аввалин чизи астки бояд барои мудирият ва хидояти хашм, онро контрол кард. Ихфаз лисанака, забонитро хифз кун.

4-Авф ва гузаштки жузъи аз хамон қонуни шариати аллох аст:

فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِیلَ‏(حجر/85).

“ гузашт кун гузашти зебо”. Гузашт яъни бейни хуб ва хубтар, хубтарро интихоб кардем ва ижоза намедихем “ контроли мо” ба дасти нафси амморатун биссуъи ва шайтон ё хатто контроли мо дасти дигарон биёфтад, чун еки аз талбисхойи иблис ин астки ба мусалмон фишор меовардад бейни хуб ва хубтар хубро интихоб кунад. Холо мовқеиятхойи изтирорий мисли муслимини Мадина пеш меоядки шахс лозим аст ва бояд бейни хуб ва хубтар хатман хубтарро анжом бидихад, чун душман барои хидояти фард саъй мекунад уро ташвиқ ба тахлияйи хашми хуб ек мусалмон бар ек мусалмони дигар кунад то аз натоижи тахлияйи чанин хашми бахра бардорихойи худишро бикунад, ва нагузорад ек мусалмон бейни хуб  ва хубтар, хубтарро интихоб кунад; Умар ибни Хаттоб ба касоники хуб буд хашм руйишон пиёда бишавад гох ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мегуфт ба ман ижоза дихид то уро ба қатл бирасонам. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мавориди мухолифат мекард ва мефармуд:

«یَا عُمَرُ! لاَ یَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّ مُحَمَّداً یَقْتُلُ أَصْحَابَهُ».

“ эй Умар! Мардум нагуянд: Мухаммад ёронишро мекушад”. Яъни куштаниш хуб аст, аммо агар гузашт бишавад авоқибиш бехтар аст ва бояд гузашт кард.

Ин интихоби хубтар ба жойи хуб дар масоили аслан ба нафъи душмани аслий нест, чун абзор суъистефодаро аз у гирифтем, барои хамин астки хатто бо расонахойишон саъй мекунанд мусалмони сохиби хақро хашмгинтар кунанд ва барномарезий шуда онро водор кунандки хубро анжом бидихад ва хубтарро рахо кунад, ва гох мусалмониро ба хашми набажо бикушонандиш то битавонанд уро дар масири мовриди назаришон қарор бидиханд.

Чун хашми нобажо ба рохати қудрати фикр ва ақл ва қудрати контроли инсонро пойин меоварад ва нокор омадиш мекунад, ақли инсонро ба хаддиақали хушёри мерасонад ва ба даражайи инсонхойи ақаб монда уро таназзул медихад ва мисли инсонхойи ақаб мондаш мекунад. Шахс дар чанин холатхойи гох ба иймониш хам садама мезанад ва бо фаххоший ва баддаханий, масхара кардан, тўвхин, фош кардани асрори дигарон боиси душманийи бейни дустон мешавад ва ба рохати дустон ва атрофиёни шахс аз у дур ва пароканда мешаванд. Барои хамин астки аллох таоло ба росулиш мефармояд:

فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ کُنتَ فَظّاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لاَنفَضُّواْ مِنْ حَوْلِکَ فَاعْفُ عَنْهُمْوَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ (آل عمران/159)

Аз партуйи рахмати илохий астки ту бо онон нармиш намуди. Ва агар дурушху ва сангдил буди аз атрофи ту пароканда мешуданд. Пас аз онон даргузар ва бароишон талаби омурзиш намо. Дар ин сурат гузашт яъни “қудрат” барои хамин астки росулуллох саллаллоху алайхи ва олихи васаллам мефармояд:

    “диловар ва нийруманд он каси нестки кушти мегирад ва пируз мешавад, балки диловар он каси астки хенгоми хашм, хувиштан дорий мекунад”.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(137- қисмат)

Инон мисолхойи зиндайи хастандки мо рузона бо онхо сарукор дорем. Хамин кофий астки бо баён ва амали ба ин воқеият ва хақиқати ошкор худитро дар маъаррази хашми нобажойи ин бародарони номутаодили номезон ва тақрибан нима девона қарор бидихем.

Бо тамоми ин мисолхо бояд мутаважжих шуда бошемки хашми нобажоки еки аз мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин хашми астки бар халофи қонуни шариати аллох бошад, ва хашми астки хоста ё нохоста бар алайхи хақ ва бар алайхи қонуни шариати аллох ва бар алайхи “ анъамта алайхим” ба кор меравад, ва хидмати ошкори аст ба “ мағзубин” ва “ золлин”.

Хашми саркуб шуда ё гандида:

Хашми гандида хам яъни хашмики саркуб шуда, ва фоқиди қудрати интиқом ва шужоат аст, ва шахс дар баробари худиш, ақоидиш, бовархояш, арзишхоиш ва номуси худиш ва дигарон бетафовут ва беғайрат мешавад. Мисли хамин салафийхойи фосиди дарборийи оли саъуд ё ихвонил муфсидин – шохайи инхирофийи жараёни ихвонул муслимин – еки аз бузургони мо мегуяд: касики ғайрат надорад хейри дар у нест.

Чанин шахси бемори астки коллексиони аз беморихойи равоний мисли кинайи нобажо, интиқомжуйи нобажо, хасад, изтироб,ғийбат кардан, айбжуйи аз дигарон, жосусий кардан аз дигарон, фош кардани асрори дигарон, худ озорий ва ғейрихро дар худиш жо дода ва боиси садама задан ба худиш ва атрофиёниш хам мешавад. Илова бар ин саркуби куллийи хашм осори манфийи жисмоний хам дар пей дорад ва шахсро мустаъиди анвоъи беморихойи жисмий хам мекунад масалан боиси тарашшухи маводди қанди тавассути кабид мешавадки боиси ташаннужи жисмий хам мешавад.

Албатта хохарон ва бародарони геромий бояд диққат дошта бошандки ин хашми гандида ва куллан музир мумкин аст барои иддайи бо еки аз равишхойи контрол ва мудирияти хашм ва сифати аз сифоти мўъминин шабих бошад, аммо ин ду тафовути асосий бо хам доранд. Еки мудирияти аст дар айни қудрат ва тавоноийки ба он мегуянд тавозеъ интихоби хубтар ба жой хуб, ва дигари саркуб аст дар айни беғайрати ва заъафки ба он мегуянд залилий ва хиффат.

Аллох таоло замоники дар қуръон сифатхойи мўъминро баён мекунад еки аз вижагихойи онхоро қудрати ғалаба бар хашм маърифий мекунад:

– الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ. (آل عمران/134)

Касоники дар фаррохи ва танги инфоқ мекунанд ва хашми худро фуру мебаранд ва аз мардум дар мегузоранд ва худованд никукоронро дуст дорад.

– وَالَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَا لْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ وَإِذَا مَاغَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ (شوری/37) 

Ва касониандки аз гунохони бузург, ва аъмоли бисёр зишт ва нопасанд пархез мекунан, ва хенгомики хашмнок мегарданд мебахшанд.

Фуру бурдани хашм ё казимул ғейз ва бахшиш, саломати равоний ва жисмийи шахсро дар пей дорад, ва аз авоқиби мушкилсози ибзори хашми нобажо жиловгири мекунад, ва хатто хашми бажоро хам аз хусни ба эхсон иртиқоъ медихад. Яъни агар бар шахс хашм гирифта бишавад хуб аст ва каси анжомиш бидихад кори бади накарда аст, аммо агар анжомиш надихад бехтар аст ва бейни хуб ва хубтар оники хубтар астро интихоб карда аст. Масалан каси қатли муртакиб шуда, агар қисос бишавад хаққиш аст,ва хуб аст, аммо агар каси ба далоили шаръий гузашт кард кори хубтарро анжом дода астки ин хам самароти хосси худишро дорад ва куллан бо хашми гандида ва саркуби хашм мутафовут аст: масалан:

-шахси казимул ғейз бо жойгузинийи манофеъики аллох ваъда дода аст, барои инки аллох хам уро бибахшад ва ба у подош ва муздишро бидихад кинайи аз тарафи муқобил дар дилиш боқий намемонад ва бо жалби ризояти аллох роххойи нуфузи шайтонро мебандад; аммо хашми гандида ва саркуби хашм, кинаро бештар мекунад ва ба шевайи дигари онро баруз медихад ва дархоро барои тахаррукоти шайтон боз мекунад.

-арз кардем контроли хашм тавассути шахсул казимул ғейз аломати тавозеъ астки дар мовқеияти қудрат анжом мешавад, ва боиси қудратманд кардани ирода ва эътимоди ба нафси худи шахс мешавад, ва нишонайи заъаф дар баробари муқобил нест метавонад қисос кунад аммо намекунад; аммо саркуби хашм хамиша ба далили заъаф ва тарс анжом мешавад, ва ихсоси хақорат ва беиродагий ва тасбити ихсоси хақорат ва залилийро ба вужуд меоварад.

-барои шахсул казимул ғейзики хашмишро контрол ва мудирият мекунад интиқоми вужуд надорад ва бо афв ва гузашт хамрох аст алъафина анин нас; аммо саркуби хашм, бо рафторхойи интиқом жуёна ва – инфиъолий – тахожумий хамрох аст, чун жанбайи тарокум  пейдо карда ва баъадхо бо шиддати бештари тахлия мешавад.

(идома дорад……..)