وَاعْتَصِمُوا

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(123- қисм)

Хар қандай холатда хам, Жаъфар Содиқ алайхиссалом 114 йилда отасини ўрнини эгаллайди ва имом бўлади, Зайд ибни Али рохимахуллох хам 120 қамарий йилда инқилоб нияти билан бани умайяни тузумига қарши кўфага кириб келади ва 121 йилни сафарида инқилобини бошлайди. Бундай холатда, Жаъфар Содиқ рохимахуллохни имомати билан Зайд рохимахуллохни қиёмини ўртасида 6-7 йил фарқ бўлган,тўғрими? Мана бу даврда абул хаттобни гурухини бўйнида кимни байъати бўлган? Нима учун улар Жаъфар Содиқ рохимахуллохга байъат беришмаган ёки бўлмасам улар байъат беришган ва сўнг байъатларини бузиб у кишидан бош тортишганми? Ха, улар олдин Жаъфар Содиқ рохимахуллохдан бош тортишади ва рофизийлик жиноятига дучор бўлишади; шу сабабли хам Зайд уларга қарата айтадики: кетаверинглар сизлар ўша рофизийлар бўласизлар. Бу худди олдин ўтмишда собиқаси бўлган ва хозирда эса уни хар қандай бахона билан такрорлаётган кимсаларга айтиладиган сўз бўлиб, сиз унга қарата: э бор-э сен ўша фалончилардан бўласанда,деб унга ўтмишини эслатасиз.

Имоми Хусайнни замонидаги кўфа ахлининг рахбарни, бошқа аиммаларни  танхо қолдириш, тарк қилиш, ундан бош тортиш сенарийси бу ерда Зайд рохимахуллохни замонида яна қайтадан такрорланган. 40000 нафар у кишига байъат беради, аммо 150-180 нафар ёки 500 нафар атрофидаги кишилар у кишининг ёнида қолишади. Чунки қанча нафар қолганлиги борасидаги ривоятлар хилма-хил бўлиб, мана шу миқдорда қолишади.

Шу сабабли хам Зайд рохимахуллох ўқ еган пайтларида айтадики: “ Абу Бакр ва Умар хақида мендан савол сўраган киши қани? Улар мени мана шундай холатга, кунга солишди.”  Яна қайтадан кўриб турганимиздек, рофизийлар ўзларини имомларини керакли,зарур вақтларда арзимас бахоналар билан тарк қилган кимсалардур, улар ўзларини аиммаларини тарк қилиш орқали уларни ё сулх қилишга секут сақлашга мажбур қилишади ва  хорликка солишади ёки уларни ўлимларига сабаб бўлишади. Бу борада намуналар жуда кўп.

Аммо жуда хам қизиқ нуқталардан бири шуки, бу рофизий калимаси имоми Зайд рохимахуллох бу сўздан фойдаланган  119 ва 122 қамарий йиллардан олдинги  даврга бориб тақалади. 104 қамарий йилда вафот топган  Шаъбий бир кишига айтадики:

     ائتني بشيعي صغير، أخرج لك منه رافضياً كبيراً.

хўп, у 104 йилда вафот топган, бошқа бир жойда яна Шаъбий айтадики:

أحبب آل محمد ولا تكن رافضياً*وأثبت وعيد الله، ولا تكن مرجئياً

Оли Мухаммадни яхши кўргин, аммо рофизийлардан бўлмагин. Ўзинг учун аллохни ваъийдларини собит қил, аммо муржиъа бўлмагин.

Аммо бунга қўшимча тарихий гувохларни кўрсатишича, мана бу калима садрил исломдан олдинги ўн йилликларга хам етиб боради, яъни 100 қамарий йилларга. Имоми Байхақий айтадики: умавийларни давридаги машхур араб шоири Фараздақ Зайнул Обидин рохимахуллох кириб келаётган пайтларида ўзини машхур байтини ўқийди, шунда 86 қамарий йилда вафот топган Абдулмалик ибни Марвон айтадики:

 أرافضيٌ أنتَ يافَرَزْدَق؟

Эй Фараздақ рофизий бўлдингми? Сен рофизиймисан? Мана бу сўз 86 қамарий йилда вафот топган Абдулмалик ибни Марвонга тегишли. демак, кўриниб турганидек бу калимани ўтмиши мана бу даврдан кўра хам олдинроққа бориб тақалади. Хар қандай холатда хам, очиқ-ойдин кўриниб турибдики, рофизий калимасини  ўтмиши Зайд рохимахуллохни ва муғийра ибни саъидни достонидан кўра бир неча ўн йилликлар олдинги даврга етиб боради. Аммо мана бу лақаб шиъаларнинг  тарихий манбаъларида хам жамал жангига боғлиқ воқеаларга тегишлидур, бизлар жамал жангига боғлиқ бўлган воқеаларда қуйидаги нарсаларга гувох бўламиз, муовия жамал жангидан тирик қолиб қайтган бир гурух хақида айтишича,- чунки жангга кетганларни хаммаси хам мадинага қайтиб келмаган, уларни кўпи жамал жангидан қочиб кетишган ва муовияни олдига боришган. Уларни рахбарияти Марвон ибни хакамни қўлида  бўлган, муовия Амр ибни Осга ёзган номасида айтадики: 

أما بعد، فأنه كان من أمر علي وطلحه والزبير ما قد بلغك وقد سقط إلينا مروان بن الحكم في رافضة أهل البصرة ووفداً علينا جرير بن عبدالله في بيعة علی.في رافضة أهل البصرة ؛

яъни ахли басрадан иборат рофизийлар хақида сухбат қиляпти.

(давоми бор……..)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(123- قیسم)

هَر قَندَی حالَتدَه هَم، جَعفَر صادِق عَلَیهِ السَّلام 114 یِیلدَه آتَه سِینِی اوُرنِینِی اِیگللَیدِی وَ اِمام بُولَه دِی، زَید اِبنِ عَلِی رَحِمَهُ الله هَم 120 قَمَرِی یِیلدَه اِنقِلابنِی نِیَتِی بِیلَن بَنِی اوُمَیَّه نِی توُزُومِیگه قَرشِی کوُفَه گه کِیرِیب کِیلَه دِی وَ 121 یِیلنِی سَفَرِیدَه اِنقِلابِینِی باشلَیدِی. بوُندَی حالَتدَه، جَعفَر صادِق رَحِمَهُ الله نِی اِمامَتِی بِیلَن زَید رَحِمَهُ الله نِی قِیامِینِی اوُرتَه سِیدِه 6-7 یِیل فَرق بوُلگن، توُغرِیمِی؟ مَنَه بوُ دَوردَه اَبوُالخَطّابنِی گوُرُوهِینِی بوُینِیدَه کِیمنِی بَیعَتِی بوُلگن؟ نِیمَه اوُچُون اوُلَر جَعفَر صادِق رَحِمَهُ الله گه بَیعَت بِیرِیشمَه گن یاکِی بوُلمَه سَم اوُلَر بَیعَت بِیرِیشگن وَ سوُنگ بَیعَتلَرِینِی بوُزِیب اوُ کِیشِیدَن باش تارتِیشگنمِی؟ حَه، اوُلَر آلدِین جَعفَر صادِق رَحِمَهُ الله دَن باش تارتِیشَه دِی وَ رافِیضِیلِیک جِنایَتِیگه دوُچار بُولِیشَه دِی؛ شُو سَبَبلِی هَم زَید اوُلَرگه قَرَتَه اَیتَه دِیکِی: کِیتَه وِیرِینگلَر سِیزلَر اوُشَه رافِیضِیلَر بوُلَه سِیزلَر. بُو حوُددِی آلدِین اوُتمِیشدَه سابِیقَه سِی بوُلگن وَ حاضِردَه اِیسَه اوُنِی هَر قَندَی بَهانَه بِیلَن تَکرارلَه یاتگن کِیمسَه لَرگه اَیتِیلَه دِیگن سوُز بُولِیب، سِیز اوُنگه قَرَتَه:  اِی بار- اِی سِین اوُشَه  فَلانچِیلَردَن بوُلَه سَندَه، دِیب اوُنگه اوُتمِیشِینِی اِیسلَه تَه سِیز.

اِمامِی حُسَیننِی زَمانِیدَگِی کوُفَه اَهلِینِینگ رَهبَرنِی، باشقَه اَئِمَّه لَرنِی تَنها قالدِیرِیش، تَرک قِیلِیش، اوُندَن باش تارتِیش سِینَه رِیسِی بوُ یِیردَه زَید رَحِمَهُ الله نِی زَمانِیدَه یَنَه قَیتَه دَن تَکرارلَنگن. 40000 نَفَر اوُ کِیشِیگه بَیعَت بِیرَه دِی، اَمّا 150- 180 نَفَر یاکِی 500 نَفَر اَطرافِیدَگِی کِیشِیلَر اوُ کِیشِینِینگ یانِیدَه قالِیشَه دِی. چوُنکِی قَنچَه نَفَر قالگنلِیگِی بارَه سِیدِگِی رِوایَتلَر هِیلمَه – هِیل بوُلِیب، مَنَه شوُ مِقداردَه قالِیشَه دِی.

شُو سَبَبلِی هَم زَید رَحِمَهُ الله اوُق یِیگن پَیتلَرِیدَه اَیتَه دِیکِی: “اَبُو بَکر وَ عُمَر حَقِیدَه مِیندَن سَوال سوُرَه گن کِیشِی قَنِی؟ اوُلَر مِینِی مَنَه شوُندَی حالَتگه،کوُنگه سالِیشدِی.”  یَنَه قَیتَه دَن کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک، رافِیضِیلَر اوُزلَرِینِی اِماملَرِینِی کِیرَکلِی،ضَرُور وَقتلَردَه اَرزِیمَس بَهانَه لَر بِیلَن تَرک قِیلگن کِیمسَه لَردوُر، اوُلَر اوُزلَرِینِی اَئِمَّه لَرِینِی تَرک قِیلِیش آرقَه لِی اوُلَرنِی یا صُلح قِیلِیشگه سُکوُت سَقلَشگه مَجبُور قِیلِیشَه دِی وَ حارلِیککَه سالِیشَه دِی  یاکِی اوُلَرنِی اوُلِیملَرِیگه سَبَب بوُلِیشَه دِی. بُو بارَه دَه نَمُونَه لَر جُودَه کوُپ.

اَمّا جُودَه هَم قِیزِیق نوُقطَه لَردَن بِیرِی شُوکِی، بُو رافِیضِی کَلِیمَه سِی اِمامِی زَید رَحِمَهُ الله  بُو سُوزدَن فایدَه لَنگن 119 وَ 122 قَمَرِی یِیللَردَن آلدِینگِی دَورگه بارِیب تَقَلَه دِی. 104 قَمَرِی یِیلدَه وَفات تاپگن شَعبِی بِیر کِیشِیگه  اَیتَه دِیکِی:      ائتني بشيعي صغير، أخرج لك منه رافضياً كبيراً. .حُوپ، اوُ 104 یِیلدَه وَفات تاپگن، باشقَه بِیر جایدَه یَنَه شَعبِی اَیتَه دِیکِی:  أحبب آل محمد ولا تكن رافضياً*وأثبت وعيد الله، ولا تكن مرجئياً آلِ مُحَمَّدنِی یَحشِی کوُرگِین،اَمّا رافِیضِیلَردَن بوُلمَه گِین. اوُزِینگ اوُچُون اَلله نِی وَعِیدلَرِینِی  ثابِت قِیل، اَمّا موُرجِیعَه بوُلمَه گِین.

اَمّا بوُنگه قوُشِیمچَه تَرِیخِی گوُواهلَرنِی کوُرسَه تِیشِیچَه، مَنَه بوُ کَلِیمَه صَدرُ الاِسلامدَن آلدِینگِی اوُن یِیللِیکلَرگه هَم یِیتِیب بارَه دِی، یَعنِی 100 قَمَرِی یِیللَرگه. اِمامِی بَیهَقِی اَیتَه دِیکِی: اوُمَوِیلَرنِی دَورِیدَگِی مَشهُور عَرَب شاعِرِی فَرَزدَق زَینِ العابِدِین رَحِمَهُ الله کِیرِیب کِیلَه یاتگن پَیتلَرِیدَه اوُزِینِی مَشهُور بَیتِینِی اوُقِیدِی، شوُندَه 86 قَمَرِی یِیلدَه وَفات تاپگن عَبدُالمَلِیک اِبنِ مَروان اَیتَه دِیکِی:   أرافضيٌ أنتَ يافَرَزْدَق؟ اِی فَرَزدَق رافِیضِی بوُلدِینگمِی؟ سِین رافِیضِیمِیسَن؟ مَنَه بُو سُوز 86 قَمَرِی یِیلدَه وَفات تاپگن عَبدُالمَلِیک اِبنِ مَروانگه تِیگِیشلِی. دِیمَک، کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک بُو کَلِیمَه نِی اوُتمِیشِی مَنَه بُو دَرودَن کوُرَه هَم آلدِینراققَه بارِیب تَقَلَه دِی.

 هَر قَندَی حالَتدَه هَم آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرِیبدِیکِی، رافِیضِی کَلِیمَه سِینِی اوُتمِیشِی زَید رَحِمَهُ الله نِی وَ مُغِیرَه اِبنِ سَعِیدنِی داستانِیدَن کوُرَه بِیر نِیچَه اوُن یِیللِیکلَر آلدِینگِی دَورگه یِیتِیب بارَه دِی.

اَمّا مَنَه بوُ لَقَب شِیعَه لَرنِینگ تَرِیخِی مَنبَعلَرِیدَه هَم جَمَل جَنگِیگه باغلِیق واقِیعَه لَرگه تِیگِیشلِیکدوُر، بِیزلَر جَمَل جَنگِیگه باغلِیق بوُلگن واقِیعَه لَردَه قوُیِیدَگِی نَرسَه لَرگه گوُواه بوُلَه مِیز، مُعاوِیَه جَمَل جَنگِیدَن تِیرِیک قالِیب قَیتگن بِیر گوُرُوه حَقِیدَه اَیتِیشِیچَه، – چوُنکِی جَنگگه کِیتمَه گنلَرنِی هَمَّه سِی هَم مَدِینَه گه قَیتِیب کِیلمَه گن، اوُلَرنِی کوُپِی جَمَل جَنگِیدَن قاچِیب کِیتِیشگن وَ مُعاوِیَه نِی آلدِیگه بارِیشگن. اوُرنِی رَهبَرِیَتِی مَروان اِبنِ حُکمنِی قوُلِیدَه بوُلگن، مُعاوِیَه اَمر اِبنِ عاصگه یازگن نامَه سِیدَه اَیتَه دِیکِی:   أما بعد، فأنه كان من أمر علي وطلحه والزبير ما قد بلغك وقد سقط إلينا مروان بن الحكم في رافضة أهل البصرة ووفداً علينا جرير بن عبدالله في بيعة علی.في رافضة أهل البصرة ؛ یَعنِی اَهلِی بَصرَه دَن عِبارَت رافِیضِیلَر حَقِیدَه صُحبَت قِیلیَپتِی.

(دوامی بار………)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(123- قسمت)

در هر صورت، می دانیم که جعفر صادق علیه السلام در سال 114 جای پدرش را می گیرد و امام می شود زید بن علی علیه السلام رحمه الله هم سال ۱۲۰ قمری به نیت انقلاب علیه نظام بنی امیه وارد کوفه می شود و صفر 121 قیامش را شروع  می کند. در این صورت، از زمان امامت جعفر صادق رحمه الله تا قیام زید رحمه الله حول و حوش 6-7 سال فاصله بوده، درست است؟ در این زمان گروه ابوالخطاب بیعت چه کسی در گردنشان بوده؟ برای چه به جعفر صادق رحمه الله بیعت ندادند یا بیعت دادند و بیعت شکنی کردند و او را رفض نمودند؟ بله، این ها قبلاً جعفر صادق رحمه الله را رفض کردند و دچار جرم رافضی گری شده بودند؛ به همین دلیل است که زید هم به آن ها می گوید بروید شما همان رافضی ها هستید. مثل کسی که قبلاً سابقه ی چیزی داشته و حالا که این را به هر بهانه ای تکرار می کند به او می گویید برو بابا، تو همان فلانی هستی که بودی و سابقه اش را به او یادآوری می کنی.

همان سناریوی رفض، ترک کردن و تنها گذاشتن رهبری که اهل کوفه در زمان امام حسین و سایر ائمه آن را انجام داده بودند، دوباره در زمان زید رحمه الله هم آن را تکرار کردند. 40 هزار به او بیعت دادند اما 150-180 نفر یا500 نفر بیشتر با اونماندند. چون روایتها مختلف اند که تعدادشان چند است، نهایتش این اندازه شدند.

برای همین زمانی که زید رحمه الله تیر می خورد می گوید: «کجاست آن کسی که راجع به ابوبکر و عمر از من پرسش می‌کرد. آن ها مرا به این روز و حال کشاندند». دوباره نگاه می کنیم رافضه یعنی همان هایی که امامان خودشان را در زمانهای حساس، ضروری و لازم به بهانه های بی ارزش ترک می کنند و با ترک ائمه ی خودشان آن ها را یا به مصالحه و سکوت می کشانند و به ذلیلی می کشانند یا آن ها را به کشتن می دهند. نمونه ها زیاد بودند.

اما، نکته ای که جالب است بدانید این کلمه ی رافضه به قبل از 119 قمری و 122 قمری بر می گردد که امام زید رحمه الله از آن استفاده کرده است. الشعبی که در سال 104 قمری فوت کرده به یکی گفت: ائتني بشيعي صغير، أخرج لك منه رافضياً كبيراً.خوب، او در سال 104فوت کرده یا در جای دیگری باز، الشعبی می گوید:أحبب آل محمد ولا تكن رافضياً*وأثبت وعيد الله، ولا تكن مرجئياً. آل محمد را دوست داشته باش اما رافضی نباش. وعیدهای الله را هم برای خودت ثابت کن اما مرجئه نباش.

اما، باز مزید بر این شواهد تاریخی نشان می دهند که این کلمه کلاً به همان دهه های اولیه ی صدر اسلام و قبل از سال 100 قمری هم برمی گردد. امام بیهقی می گوید: زمانی کهفَرَزْدَق شاعر مشهورعرب عصر اموی ابیات مشهورش را در زمان ورود زین العابدین رحمه الله سرود، عبدالملک بن مروان که در سال 86 قمری فوت کرده به او می گوید:أرافضيٌ أنتَ يافَرَزْدَق؟!رافضی شدی فرزدق؟ تو رافضی هستی؟ این مربوط به عبدالملک بن مروان است که در سال 86 قمری فوت کرده. پس، نشان می دهد که سابقه ی این کلمه به خیلی قبل از آن برمی گردد.

در هر صورت، واضح و روشن است که این کلمه ی رافضی به چندین دهه قبل از داستان امام زید رحمه الله ومغيرة بن سعيد غالی مشهور برمی گردد و سابقه ی قبلی داشته است.

 اما، این لقب در منابع تاریخی خود شیعیان هم باز به وقایعی برمی گردد که به جنگ جمل مربوط می شود و ما می توانیم در بازگویی وقایع مربوط به جنگ جمل چنین چیزی را مشاهده کنیم که معاویه نزد آن عده که از جنگ جمل سالم مانده بودند ونزد او رفته بودند، چون همه که به مدینه برنگشتند خیلی از آن ها از جنگ جمل فرار کردند و پیش معاویه رفتند. رهبریتشان را مروان بن حکم بر عهده داشت، معاویه طی نامه ای به عمروعاص می گوید: أما بعد، فأنه كان من أمر علي وطلحه والزبير ما قد بلغك وقد سقط إلينا مروان بن الحكم في رافضة أهل البصرة ووفداً علينا جرير بن عبدالله في بيعة علی.في رافضة أهل البصرة ؛ یعنی از رافضه ی اهل بصره صحبت می کند.

(ادامه دارد……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(60-қисмат)

Дар инжо метавон гуфтки агар тамоми ахли шахр ва рустойи кушта шаванд ва хамма нобуд гарданд, бо мусалмони нобуд шаванд,бехтар ва осонтар аз он астки муртад ва кофариро ва бахусус кофар муртадиро хокими худишон кунанд, ва ин хокими кофар ё муртад бархалофи қонуни шариати аллох ва бар асоси қавонини куфрий бар онхо хукумат кунад ва қавонини куфришро билижбор бар онхо тахмил намояд ва бар онхо ижро кунад, ва инхо бар халофи қонуни шариати аллох мажбур шаванд ба ин қавонини куфрий амал кунанд. Яъни агар инсон мисли асхобул ухдуд шавад бо ислом ва бо тўвхид ва бо дин бимирад хазорон бо бехтар аз ин астки даст аз мафохими чохоргонаи диниш бикашад ва залилона зиндаги кунад ва дар қиёмат хам бигуяд:

“نَحنُ کُنَّا مُستَضعَفِینَ فِی الأرضِ”،

Бигуяд мо дар замин мустазъаф будем ва хижрат накунад.

9-.Пеймони ошти бо муртаддин дар сурати сахих астки рахбарият ташхис дода бошад муслимин аз қудрати камтари бархурдор хастанд ва тавони дафъи шарри муртаддинро дар вазъи мовжуд надоранд. Ё маслахати вужуд дошта бошадки худ рахбарият қудрати ташхиси онро дорад. Танхо дар сурати ошти бо онхо сахих астки рахбарияти муслимин ташхис дода бошад.

10-.Агар муртад дар замони иртидодиш журми қатл ё дузди ё зиноро анжом дода бошад ва ё харобий ,зарар ва зиёни ба бор оварда бошад ва пас аз он тўвба карда бошад раъйи асох ин астки бояд тавони хаммаро бидихад. Хар чандки иддаи аз уламо мегуянд тўвба гунохои собиқро пок мекунад, ва ё инки мумкин аст амир ё хокими исломий бано ба далоили чун ташвиқи муртаддин ба тўвбаки муртаддинро ташвиқ ба тўвба кунадки даст аз куфр бикашанд бано ба далоили мумкин аст худиш жуброни хасорат кунад ё на , дар хар сурати тасмим бо рахбарият ва амири муслимин астки чигуна бо муртади тўвбакор бархурд шавад.

11-.Умуми уламо талаби тўвба аз муртад хенгоми дастгир шуданро вожиб медонанд ва иддаи хам хастандки онро суннат медонанд. Хар чандки ин муртад дар хар сурати дар хенгоми дастгири кушта шавад ( чун жанг буда ва дастгир шуда), аммо шойистатар ин астки аз у дархости тўвба шавад ва бо иймон аз дунё биравад.

12-.Агар мусалмони дар баробари ек муртади дучори журми мешуд ,аз у интиқом гирифта намешавад балки танхо танбехи мухтасари мегардадки он хам бастаги дорад ба раъйи амир ва фармондайи муслимин.

13-.Агар муртади кушта шуд хуниш хадар меравад ва хеч каси аз хонувода ва тоифаи у хақ надорад дархости интиқом ё дия кунад. Ин мовриди астки хийли аз бародарони мо бахусус дар Ироқ ва Афғонистон дар мовриди онхо дучори иштибох мешаванд, иддаи таъассуби жохилият онхоро мегирад ва муртакиби журми мешавандки панох бар худо мумкин аст ба хотири ек кофар дастишон ба хуни ек мусалмон олуда шавад ва тамоми аъмолишон ботил шавад ва худишон хам бо куфр аз дунё бираванд. Пас ,агар муртади кушта шавад хуниш хадар меравад ва хеч каси аз хонувода ва тоифаи у хақ надорад дархости интиқом ё дия кунад.

14- .Агар каси мол ва доройи муртадро хадар дихад бояд ба хамон андозаки хадар додаро ба байтул моли муслимин тахвил дихад, чун байтул мол сохиби чанин моли аст. Хам акнун ,агар дар сарзаминхоики хукумати исломий набуд ва жамоатхои муслимин хам набудандки чанин вазифаиро анжом диханд дар ин сурат, ман бар ин боварамки агар шахс ба хамон андозайики аз амволи муртаддин хадар дода агар ба хамон андоза садақа дихад иншааллох кориш дуруст аст.

15 – .Шахси муртад вақтики асир шуд ё иртидоди ошкори у машаххас шуд хамон конолхо убур кард ва мушаххас шудки муртад шуда ба сурати зиндони ва барда дар намеояд ва аз у сарона ва жизъя хам қабул намешавад. Балки ,ё тўвба мекунад ва дубора мусалмон мешавад ва ё инки дар сурати тавоноий ва мутаносиб бо қудратгири муслимин ва ташхиси рахбарияти жомеъа ба қатл мерасад. Дар инжо тибқи хукми

«تُقَاتِلُونَهُمْ أَوْ يُسْلِمُونَ»

Бо онхо бархурд мешавад. Монанди секуляристхо ё хамон мушрикин бо онхо бархурд мешавад; ё бояд кушта шаванд ё мусалмон шаванд.

16- .Агар муртаддин тоифатул мумтанаъа бошанд ,яъни муртаддиники дорои қудрати низомий ва гурухи бошанд ва гурухи созмондехи шуда бошанд ба сурати жамоат ва хизб даромада бошанд дорои қудрати низомий бошандки аз қонуни шариати аллох сарпичи мекунанд ва монеъ аз ин мешавандки қонуни шариати аллох татбиқ дода шавад, хукми онхо бо соири муртаддин фарқ дорад.

Тоифатул мумтанаъа ,шомили тамоми гуруххо ,жамоатхо ,тавоиф ва довлатхойи муртаддин мешавандки бо далили нийрухойи низомий ,амниятий ва ижроийки доранд ” тоифа ва жамоати боздоранда ва зери бори қонуни шариат нару ” мешуяндки хозир нестанд қонуни шариати аллох бар онхо хукумат кунад ва бо қудрати низомий ва башарийки доранд аз ижройи шудан қонуни шариати аллох жиловгири мекунанд. Мисли  хамин хукуматхои секуляри хоким бар муслимин мисли Туркия ё хамин ахзоби секуляр ва муртади кумалахо,демократхо ,порти, екити ва хизби коргарони ужалон мусайламаи каззоби маосири курдхо ва соири хукуматхо ва ахзоби секулярики мушобихи онхо хастанд.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(59- қисмат)

Илова бар ин , харгуна хамкори ва хамрохи довталабона ва ихтиёри дар систем ва манзумаи хукумати муртаддин ба манзилаи шарик шудан дар хукми муртаддин аст. Барои хамин астки ахли қибла дар ин масала ихтилоф надорандки муртад шудани хоким ба сурати занжиравор муртад шудани низомиён ,нирухои амнияти ва соири кормандон ва ходимин ва зери мажмуъайи ин хокими муртадро шомил мешавадки довталабона ва ба мейли худишон дар ихтиёри ин хокими муртад ва жихати тахкими қавонини куфрий он даромаданд. Чун инхо хастандки хукумати ин хокими муртадро нигах доштанд ва боиси давоми хукумат ва қонуни куфрий у ва жанги бо қонуни шариати аллох хастанд. Ба хамин далил нийрухойи низомий ,амнияти ,қазоий ва соири органхойи хукуматий шомили хукми рахбаронишон мешаванд.

Бояд диққат шавадки , ин хукм танхо машмули зери мажмуъахои фармонбари ин хоким мешавад ва мардуми аъвом ва касоники зери дасти инхо қарор гирифтандро шомил намегардад, магар замоники ин мардум хам ба хукуматроний ва қавонини куфрий ин муртад рози бошанд ва аз он химоят ва пуштибоний кунанд хатто агар бо ек калама бошад.

Дубора такрор мекунам ва боз мегуям диққат шавад, инхо шомили хукми рахбарони муртад ва кофаришон мешаванд на мардуми аъвомки бо вужуди ин хукумат мажбур шуданд баъзи аз умуришонро ба икрох дар ин систем бигузорананд ва ба вужуди чанин хукумати рози нестанд. Аллохи мутаол хам нийрухойи атрофи фиръавн мисли дин фурушони монанди Балъами Боъуро ва низомиёнро машмули хукми фиръавн мекунад ва дар кинори хам аз онхо ба сурати ексон ном мебарад :

:«إِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا كَانُوا خَاطِئِينَ».

Яъни ” хомон ” вузароиш буданд касоники дар системи идори у хастанд, ” жунудахума “ки мушаххас аст артешихо ва низомиёни у буданд ” балъами баъуро ” ки дин фурушон ва мужриёни жанги равоний ва фикриш буданд. Мусалласи касифики хамиша алайхи дини аллох ва қонуни шариати аллох фаолият карда аст. Хомон ,сирватмандон хастанд, вузарои сирватманд хастанд. Балъами баъуро дин фурушон буданд ва артешихо хамки мушаххас аст , зар ва зур ва тазвир.

Албатта ,росулуллох саллаллоху алайхи васаллам илова бар онки хамон хукми рахбаронро бар зери дастони фармонбариш жорий мекард ; хампиймононро боз шарики журми хамдигар ва шомили ек хукм қарор медод. Асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам хамин бархурдро бо муртаддин ва нирухои тахти фармони онхо ва хар касики бо онхо муттахид буд мекарданд. Ба гунаики еки аз авомили хамла ба Эрони сосоний хамкори сосониён бо муртаддин ба шумор меравад. Сосониён аз муртаддин алайхи хукумати муслимин химоят карданд еки аз далоили хамла ба Эрони сосоний хамин химояти онхо аз муртаддин буд.

Чун қаблан арз кардемки огохона ва ба мейли худ,хукм бурдан назди куффор , ва бар асоси қонуни онхо мушкилотро хал кардан дар воқеъ садама задан ба маъони чохоргонаи дин махсуб мешавадки дар дарси аввал онро ровшан кардем, ва куфри ошкори астки инсонро аз дини ислом хориж мекунад, ва ин фитнаи астки журми он аз қатл бузургтар ва шадидтар аст:

 “وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا”(بقره/217)،

Диққат кунид, ва баргардондани мардум аз дин бадтар аз куштан аст. Табиий аст агар ек мусалмонро бикуши аллох таоло дар қиёмат монанди ек мусалмон бо у бархурд мекунад ва хисоб ва китобиш мушаххас аст, аммо агар муртад шавад чи? Муртад шудан бехтар аст ё кушта шуданиш? Ба хамин далил аллох таоло мефармояд:

“وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا”،

Ва баргардондани мардум аз дин бадтар аз куштани онхост. Мушрикин ё хамон секуляристхо пейваста бо шумо хоханд жангид то агар битавонанд шуморо аз динитон баргардонанд

« وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا»

Гуфтем манзури онхо аз баргардондани мо аз дин хамон чохор мовриди астки дар дарси аввал ба ишора кардем ва чанд дақиқа пеш хам ба сурати мовридий онхоро ном бурдем.

Дар жойи дигар аллох таоло мефармояд :

“وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَأَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ وَالْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ” (بقره/191)،

Ва хар жо ононро дарёфтид ишонро бикушид, ва ононроки шуморо аз онжо берун карданд берун кунид, ва фитна аз куштан бадтар аст

«وَالْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ»

Ва фитна аз куштан бадтар аст.

Дар инжо фитна яъни даст кашидан аз дин ва куфрро бар худ пазирофтан. Яъни куфрро пазирофтан , яъни даст кашидан аз чохор мафхуми дин. Чун қаблан хам арз кардем мушрикин ва куффори секуляр дар хамон се сол аввалки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди ахлоқи умумий сухбат мекард, дар мовриди масоили бутхо ва чизи хусусий ва шахсий мегуфт каси кори ба кориш надошт . чун қабли аз инхо ханифхо хам хаминро гуфта буданд ва дар системи хукумати онхо буданд. Аммо онхоки мехоханд моро аз дин баргардонанд манзуришон чист? Хамон чохор мафхуми дин аст.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(58-қисмат)

Инхо намунаи ахкоми хастандки бар секуляристхои муртад ва ошкори чун кумалахо , демократхо ,пикакахо, портихо ва тамоми ахзоби секуляр ва муртадики мебинем, ва хар касики бо қовл ё амали аз чохор мархала ва чохор филтер абур дода шуда бошад ва ин шахс аз дин баргардад ва ба кофари ошкори табдил шавад, ин ахком бояд бар инхо ижро гардад. Ин ахком иборатанд аз :

1-Бароат аз худиш ва аз ақоидишки , табиий аст мо уро кофар медонем. Дар аввалин мархала мо уро кофар медонем ва аз худиш ва ақоидиш бароат мекунем. Қаблан хам арз кардемки ,бароат аз мушрикин аввал бояд аз худиш бошад ва аз худишонки бароат карди хамон улгуйи саййидина Иброхим алайхиссаломки хаст табиий аст аз ақоидишон хам бароат мешавад. Яъни муртаддин машмули хамон хукми бароат аз мушрикин мешаванд. Чизики ахли китоб ва шибхи ахли китоб намешуданд ва фақат мухтасси мушрикин будки мо имруза онхоро секулярист меномем.

2-Аз муртад набояд тахти хеч унвони пуштибоний кард,на бо қалб ,на бо забон ва на бо даст. Тахти хеч унвони набояд аз муртаддин химоят ,пуштибоний ва тарафдори шавад. Хатто набояд дар жанг бейни муртаддин бо куффори ошкор ахли китоб (яхуд ва насоро ) ва шибхи ахли китоб хам аз муртаддин пуштибони шавад. Хар чандки ин муртад еки аз наздикон ва қовми хешхои шумо бошад ва кофари  ахли китоб ё шибхи ахли китоб аз ек нажод ё қораи дигар бошад. Ин еки аз дарсхойи ибтидоий сураи Рум астки қаблан ба он ишора кардем ва иншааллох дар дарсхои дигар дар мовриди даража банди душмани бештар ба он ишора мешавад.

3-Мусалмон ба никохи муртад дар намеояд ва чунончи хамсар дошта бошад бояд аз у жудо шавад. Аллохи мутаол мефармояд:

:«لَا هُنَّ حِلٌّ لَّهُمْ وَلَا هُمْ یَحِلُّونَ لَهُنَّ» (ممتحنه‌/10)،

Ин занон барои он мардон , ва он мардон барои ин занон халол нестанд. Ин хукми мушрикин ва секуляристхостки бояд руйи инхо татбиқ шавад, ва агар заниш аз у дури накунад заниш хам пас аз иқомаи хужжати набавий ва гузарондан аз хамон филтерхо у хам монанди шўхариш муртад мешавад; чун огохона ва бидуни узри ва ба мейли худиш хукми возих ва ошкор аллохро ба хотири амёли пасти дунёвий рад карда аст.

4-Муртад масъулияти сарпарасти кардан фарзандон ва шўхар додани духтарониш аз у гирифта мешавад ва хаққи вилоят ,сарпарасти ва итоат кардан барояш намемонад ва дигар наметавон аз у итоат кард.

5-Муртад сохиби молиш нест ва қовли сахих ин астки мол ва сирвати муртад ба ғанимат гирифта мешавад. Далил барои ни кор хам достони шахси астки бо еки аз хамсарони падариш никох ва издивож карда буд ва асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам пас аз куштани у амволишро хам бурданд.

6-Хайвоники тавассути муртад забх шуда бошад харом аст ва масраф намешавад. Дубора мегуям ва бояд барои чандумин бор такрор шавадки хукми муртад мисли хукми мушрикин ва секуляристхост на мисли куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб. Барои хамин астки ахкоми муртаддин бо ахкоми куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб фарқ дорад.

7-.Намоз хондан пушти сари муртад ботил аст ва хаққи имомат барои мардумро надорад. Ва касики пушти сари у намоз хонда бошад бояд намозишро дубора бихонад; чи дониста бошад ин шахс муртад аст чи надониста бошад, аммо ,касони чун имоми Ахмад рохимахуллох ба хукми ” аззарурот табихул махзурот” ва барои жиловгирий аз фаромуш шудан ва тарки намозхои жамоат ва жумъа ,ба хукми зарурот мегуяд:

“مَنْ قَالَ ذَلِكَ الْقَوْلَ لَا يُصَلَّى خَلْفَهُ الْجُمُعَةَ وَ لَاغَيْرَهَا: إِلَّا أَنَّا لَانَدَعُ إِتْيَانَهَا فَإِنْصَلَّى رَجُلٌ أَعَادَ الصَّلَاةَ، يَعْنِي خَلْفَ مَنْ قَالَ: الْقُرْآنُ مَخْلُوقٌ”.

Касони хастандки гуфтанд намози жумъа ва ғейри он хам пушти сариш хонда намешавад. Аммо ,ман мегуям хондан ба жамоат намозхоро рахо накунид аммо ,замоники пушти саришон намоз хондид онро дубора кунид. Яхё бин Муъин рохимахуллох хам мегуфт : чихил сол астки ба далили зухури жухамийхо тавассути Маъмуни Аббосий ман намози жумъамро дубора мехонам.

8-.Хукумат ва байъат бо муртад ботил мешавад агар дорои қудрати хукумати бошад. Чун аллохи мутаол мефармояд:

«وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا» (نساء/141)،

Харгиз худованд рохи қарор надода астки дар он кофарон бар мўъминон чийра шаванд.

Замоники валояти падар бар фарзандиш ва вилояти шўхар бар зан ва фарзандониш бо муртад шудан аз бейн меравад табиий аст ва шакки нестки рахбарият ва фармонравойи барои кофар мунъақид намешавад, ва агар хокими муртад шавад; масалан  кофари секулярист ё кофари ахли китоб ё шибхи ахли китоб шавад азл мегардад, ва хукми рахбарият ва фармондехи у хадар меравад, ва итоат кардан аз у хам бардошта мешавад ва бар муслимин вожиб мегардадки уро бардоранд. Агар натавонистанд чанин хокими кофар  ва муртадиро бардоранд бояд он сарзаминро ба хотири амал ба қонуни шариати аллох тарк кунанд ва хижрат намоянд. Ин еки аз хамон мавориди астки хижрат бар муслимин вожиб мешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(57-қисмат)

Хам акнун агар ек қабила ё нажод ё мазхаби ё сарзамини рахбариятиш дар ихтиёри муртаддини секуляр қарор мегирад ва қонуни муртаддини секулярист бар онхо тахмил мешавад ва қасд доранд дубора жараёни иртидоди умумийро дар миёни муслимин находина кунанд, ин ба маъни муртад шудани тамоми мардумони он диёр ва пейравони он мазхаб нест. Балки ,муртаддиники жараёни иртидоди умумийро рахбарий мекунанд ва саъй менамоянд бо қудрати хукуматий ва находхойи тахти пушиши он ба ин иртидоди умумий доман бизананд қишри хосси хастанд, қишри хосси хастандки бо зури аслаха ва химояти куффори ошкори секуляр бар муслимин тахмил шуданд.

Бовар кунид,онхо дуруст аст аслаха доранд ва бар муслимин тахмил шуданд аммо ,фақат кофий аст ек лахза химояти куффори секуляри ошкор аз онхо бардошта шавад то бифахмемки ин миллат чигуна бо онхо бархурд мекунад. Инхо наметавонанд ек руз давом биёваранд дар баробари миллати ситамдидаи худишон ба шарти инки химояти куффори ошкор ва секуляри хорижийро надошта бошанд. Оли саъуд давом меоварад? Иморот, Бахрайн ,Кувейт, Афғонистон ,Покистон ва ……инхо давом меоваранд? Ғейри мумкин аст давом биёваранд. Инхо бар муслимин тахмил шуданд ва бояд хамчун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хисоби муслимин собитқадам тахти хокимияти инхоро аз муртаддин жудо донист, ва хаммаро бо ек чашм надид, ва аз хар сухан ва амалики моро аз қонуни шариати аллох дур мекунад ва ба оташи жаханнам наздик менамояд бояд пархез куним ва бидуни дар назар гирифтани хохишхойи нафсоний ва танаффур аз қовм ва мазхабики мумкин аст ихтилофоти хам бо он дошта бошем бояд рохи адолат ва табъият аз қонуни шариати аллох ва наздик шудан ба бехиштро дар пеш бигирем на рохи хамин секуляристхоро дар Миёнмор ё дар Африқои марказий.

Хам акнун ,иртидоди умумий фарогирий дар сарзаминхои мусалмоннишин дар жараён аст. Чунончи муслимин аз адолат дури кунанд ва аз масири сахихи жиход мунхариф шаванд ва масири золиминро дар пеш бигиранд харгиз нахоханд тавонист бо гунох ва маъсият дар баробари душманони мужаххаз ба охарин текнолижихои бесобиқа давом биёваранд. Касоники огохона ин вазиъати бухроний иртидоди умумий ба дини секуляризм ва мазохиби мухталифи онро мебинанд аммо ,боз ба далили танаффур аз фирқа ва тафсири мухолифишон масири золимин ,масири тафарруқ ,масири заиф кардани муслимин ва масири кушт ва куштори дохилий бейни ахли қибларо тей мекунанд бояд ба ин суъол жавоб дихандки бо чи руйи дар махзари аллох хозир мешаванд ва чи жавоби барои ин зулми ошкоришон ба дини аллох ва бандагони аллох доранд?

Ахкоми мухтас ба муртаддин ба сурати мовридий ва мухтасар.

Арз шудки дар дунё агар шахси мусалмонки муттахам ба журми иртидод шуда аз марохили чохоргона ва филтерхои 1. Исботи журм, 2. Таъйиди журм тавассути аллох ва росулиш. 3. Шурути такфир. 4.мавонеъи такфир абур дода шуд ва боз бо яқин ва бидуни кучактарин шак ва шубхаи олуда ва фосид ташхис дода шуд дар ин сурат , ин шахс ба ек кофари ошкор табдил мешавадки унвони мусалмон аз вай бардошта мешавад ва муртади ошкори мешавад мисли соири муртаддинки сафи худишонро ошкора аз сафи муслимин жудо карда буданд ; холо ,агар ин шахси муртад тўвба накард ва таслими қонуни шариати аллох нашуд, тамоми ахкоми куффори секуляр ва мушрикин бар у жорий мешавад. Дубора  ёдовари мекунамки ахкоми куффори мушрик ва секуляр бар онхо ижро мешавад на ахкоми куффори ахли китоб мисли яхудий ва насроний ё куффори шибхи ахли китоб мисли мажус ва собиий.

Дар инжо лозим аст барои пархез аз чанин журми хатарноки ба чанд хукми аз ахкомики бояд бар муртаддин ижро гардад ишора шавад то шахс ба авоқиби журм ва беморийи худиш хам ошноий дошта бошад ва мутаважжих шавадки ин бемори ек беморийи сода мисли сармохурдаги нест балки , беморийи хатарноки аст мисли саратон ,сил ,тоъун, вабо , ва беморихойи монанди он , ва шахс бояд хавосиш ба суханони ва аъмолиш бошад.

(идома дорад……..)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(122- қисм)

 Бугунги кунда уларни хаёли бўйича, уларни исмини рофизий деб қўйган киши Муғийра бўлади, чунки улар ундан жудо бўлган эдилар. Яъни имоми Табарийни айтишича, улар машхур ғолий Муғийра ибни Саъиддан жудо бўлишгани учун хам Муғийра уларни рофизий деб номлаган; демак, уларга бу исмни қўйган киши Муғийра бўлади. Яъни бу ерда бу нарсани улар шундай  хаёл қилишади, чунки улар Муғийрадан жудо бўлганликлари сабаб Муғийра хам уларга бу номни қўйган. Муғийра ибни Саъид энг хатарли ғуллотлардан бўлган. Улар имоми Табарийни асрида бундай тушунчага эга бўлишган.

Ўша замондаги уларга рофизий деб ном берилаётган шиъалар эса мана бу номни уларга муғийра қўйган деб ўйлашарди. Муғийра аввал ўзини Боқир алайхиссаломни ноиби деб таништиради, сўнгра Боқир рохимахуллохни худони хаддига етказгач, ўзини пайғамбар ва у киши тарафидан одамларга юборилган имом деб таништиради. Мана бу шахс унинг мана бу куфриётларидан тавба қилиб уни рад қилган кишиларни рофизий деб номлаган. Уларга қарата сизлар рофизийсизлар,дерди, улар ибни Таймияни асригача хам муғийра уларга рофизий деган,деб ўйлашарди ; демак, уни ўзи мана бу калимани хам вужудга келтирган. Хар қандай холатда хам, хамма шуни яхши билар эдики, рофизий деб  амирини, хизбини, гурухини, хукуматини танхо ташлаб кетган ва уни рад қилган  кишиларга айтилади, энди бу амир яхши бўладими ё ёмонми фарқ қилмайди.

Албатта, Ёфъийни тарихида хам келтирилишича, Зайд рохимахуллох қиём қилган пайтида хам бир гурух у кишини олдига келиб айтишадики: Абу Бакр розиаллоху анхудан, Умар розиаллоху анхудан бароат қилишингни эълон қил, шунда сенга байъат берамиз. У киши бароат қилмайман дейдилар. Шунда улар бундай бўлса биз сендан бош тортамиз ва сени рад қиламиз,дейишади. Зайд айтадики: кетаверинглар, сизлар рофизийсизлар.

  اذهبوا فأنتم الرافضة.

Бошқа бир жумлада келишича, яъни сизлар Жаъфар Содиқдан бош тортган кимсалар бўласизлар, хозир мендан хам бош тортдингиз. Зайд Жаъфар Содиқ алайхиссаломни амакиси бўлган. Яъни уларга қарата айтадики, сизлар олдин Жаъфар Содиқдан хам бош тортган кимсалар бўласизлар, сизлар рофизийсизлар. Бу худди бугунги кунда бор кетавер сен мадхалийсан ёки сен ихвонуш шаётиндансан ёки сен хайз ва нифос билан машғул бўлиб қолган салафийлардан бўласан ёки мадхалий салафийларидан бўласан деганга ўхшайди.

Уламоларни аксари ахли кўфанинг Зайд ибни Али алайхиссаломни тарк қилиб бош тортишлари, мана бу номни қўйилишига сабаб бўлган,деган фикрда. Бўлиб хам мана бу нарса зайдийларнинг кўз- қараши бўйича ақидавий,тарихий хақиқатларга ёки мана бу азизларни тушунчасига тўғри келмайди. Очиқ-ойдин кўриниб турганидек, Зайд алайхиссаломни замонларида ахли кўфадан бўлган бир гурухга рофизий номи берилган, чунки Зайд рохимахуллохни ўзи хам шиъа бўлган. Энди мана булар қайси дастадан бўлишган? Абул хаттобни дастасидан эдилар. Зайд рохимахуллох уларга қарата рофизий,деган кишилар қайси дастадан бўлишган? Зайдни ўзи эса шиъалардан эди. У киши қайси дастага рофизий деб ном берган? Абул хаттобни дастасига бу ном берилган.

Хўп, энди мана бу абул хаттоб ўзи ким? Абул хаттоб ғуллотни рахбарларидан ва мунофиқлардан бири бўлиб, у аввал Жаъфар Содиқ алайхиссаломни асхобларидан эди, лекин бир муддатдан сўнг у  энг мухим ва энг хатарли хисобланган ғолийлар фирқасини ташкил қилади; яъни шу даражага етадики, у ўзидан олдинги ва кейинги фирқаларни хаммасини ўзини таъсирига туширади ва жуда кўп ғуллотлар ундан сўнг то хозирги кунгача хам ўзларидаги  ақидани ундан олишган. Абул хаттоб муғийра ибни саъидга эргашиб қилган энг ёмон,баттар ишларидан бири шу бўлган эдики, сахих хужжатга эга бўлган хадисларни қалбакисини вужудга келтиради ва уларни шиъаларни китобларига аимма рохимахуллохни номи билан киргизади. Бу нихоятда хатарли иш эди. Мана бу ёлғон ривоятларни поклаш ишлари хозирда хам тамом бўлган эмас.

 Шиъа аиммалари муғийрани хам абул хаттобни хам такфир қилишган, шиъа аиммаларидан бўлмиш Жавод рохимахуллох айтадики: абул хаттобга ва уни асхобларига ва у хақида лаънат айтишдан тўхтаган ё тардид қилган кимсаларга худовандни лаънати бўлсин. Эътибор беринглар, мана бу такфирий рофизийлар ва ғуллотни қаршисидаги буюк кишиларнинг муносабатларига намуна бўлади, иншааллох фирқаларни орасидаги фирқа бахсида кўпроқ,батафсилроқ бу хақида сухбат қиламиз.

(давоми бор……..)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(122- قیسم)

. بوُگوُنگِی کوُندَه اوُلَرنِی خَیالِی بُویِیچَه، اوُلَرنِی اِسمِینِی رافِیضِی دِیب قوُیگن کِیشِی مُغِیرَه بوُلَه دِی، چوُنکِی اوُلَر اوُندَن جوُدا بوُلگن اِیدِیلَر. یَعنِی اِمامِی طَبَرِینِی اَیتِیشِیچَه، اوُلَر مَشهُور غالِی مُغِیرَه اِبنِ سَعِیددَن جوُدا بوُلِیشگه نِی اوُچُون هَم مُغِیرَه اوُلَرنِی رافِیضِی دِیب ناملَه گن؛ دِیمَک ، اوُلَرگه بُو اِسمنِی قوُیگن کِیشِی مُغِیرَه بوُلَه دِی. یَعنِی بُو یِیردَه بُو نَرسَه نِی اوُلَر شوُندَی خَیال قِیلِیشَه دِی، چُونکِی اوُلَر مُغِیرَه دَن جوُدا بوُلگنلِیکلَرِی سَبَب مُغِیرَه هَم اوُلَرگه بُو نامنِی قوُیگن. مَغِیرشه اِبنِ سَعِید اِینگ خَطَرلِی غوُلّاتلَردَن بوُلگن. اوُلَر اِمامِی طَبَرِینِی عَصرِیدَه بوُندَی توُشوُنچَه گه اِیگه بوُلِیشگن.

اوُشَه زَماندَگِی اوُلَرگه رافِیضِی دِیب نام بِیرِیلَه یاتگن شِیعَه لَر اِیسَه مَنَه بوُ نامنِی اوُلَرگه مُغِیرَه قوُیگن دِیب اوُیلَه شَردِی. مُغِیرَه اَوَّل اوُزِینِی باقِر عَلَیهِ السَّلامنِی نائِبِی دِیب تَنِیشتِیرَه دِی، سوُنگرَه باقِر رَحِمَهُ الله نِی خُدانِی حَددِیگه یِیتکَزگچ، اوُزِینِی پَیغَمبَر وَ اوُ کِیشِینِی طَرَفِیدَن آدَملَرگه یوُبارِیلگن اِمام دِیب تَنِیشتِیرَه دِی. مَنَه بوُ شَخص اوُنِینگ مَنَه بوُ کُفرِیاتلَرِیدَن تَوبَه قِیلِیب اوُنِی رَد قِیلگن کِیشِیلَرنِی رافِیضِی دِیب ناملَه گن. اوُلَرگه قَرَتَه سِیزلَر رافِیضِیسِیزلَر، دِیردِی، اوُلَر اِبنِ تَیمِیَّه نِی عَصرِیگه چَه هَم مُغِیرَه اوُلَرگه رافِیضِی دِیگن، دِیب اوُیلَه شَردِی؛ دِیمَک، اوُنِی اوُزِی مَنَه بوُ کَلِیمَه نِی هَم وُجُودگه کِیلتِیرگن. هَر قَندَی حالَتدَه هَم، هَمَّه شوُنِی یَحشِی بِیلَر اِیدِیکِی،رافِیضِی دِیب اَمِیرِینِی، حِزبِینِی، گوُروُهِینِی،حُکوُمَتِینِی تَنها تَشلَب کِیتگن وَ اوُنِی رَد قِیلگن کِیشِیلَرگه اَیتِیلَه دِی، اِیندِی بُو اَمِیر یَحشِی بُولَه دِیمِی یا یامانمِی فَرق قِیلمَیدِی.

اَلبَتَّه ، یافعِینِی تَرِیخِیدَه هَم کِیلتِیرِیلِیشِیچَه، زَید رَحِمَهُ الله قِیام قِیلگن پَیتِیدَه هَم بِیر گوُرُوه اوُ کِیشِینِی آلدِیگه کِیلِیب اَیتِیشَه دِیکِی؛ اَبُو بَکر رَضِیَ الله عَنهُ دَن، عُمَر رَضِیَ الله عَنهُ دَن بَرائَت قِیلِیشِینگنِی اِعلان قِیل، شوُندَه سِینگه بَیعَت بِیرَه مِیز. اوُ کِیشِی بَرائَت قِیلمَیمَن دِییدِیلَر. شوُندَه اوُلَر بوُندَی بوُلسَه بِیز سِیندَن باش تارتَه مِیز وَ سِینِی رَد قِیلَه مِیز، دِییِیشَه دِی. زَید اَیتَه دِیکِی: کِیتَه وِیرِینگلَر، سِیزلَر رافِیضِیسِیزلَر.   اذهبوا فأنتم الرافضة. 

باشقَه بِیر جُملَه دَه کِیلِیشِیچَه، یَعنِی سِیزلَر جَعفَر صادِقدَن باش تارتگن کِیمسَه لَر بوُلَه سِیزلَر، حاضِر مِیندَن هَم باش تارتدِینگِیز. زَید جَعفَر صادِق عَلَیهِ السَّلامنِی عَمَکِیسِی بوُلگن. یَعنِی اوُلَرگه قَرَتَه آیتَه دِیکِی، سِیزلَر آلدِین جَعفَر صادِقدَن هَم باش تارتگن کِیمسَه لَر بوُلَه سِیزلَر، سِیزلَر رافِیضِیسِیزلَر. بُو حوُددِی بوُگوُنگِی کوُندَه بار کِیتَه وِیر سِین مَدخَلِیسَن یاکِی سِین اِخوانُ الشَّیاطِینسَن یاکِی سِین حَیض وَ نِفاس بِیلَن مَشغُول بوُلِیب قالگن سَلَفِیلَردَن بوُلَه سَن یاکِی مَدخَلِی سَلَفِیلَرِیدَن بُولَه سَن دِیگنگه اوُحشَیدِی.

اوُلَمالَرنِی اَکثَرِی اَهلِی کوُفَه نِینگ زَید اِبنِ عَلِی عَلَیهِ السَّلامنِی تَرک قِیلِیب باش تارتِیشلَرِی، مَنَه بُو نامنِی قوُیِیلِیشِیگه سَبَب بوُلگن، دِیگن فِکردَه. بوُلِیب هَم مَنَه بُو نَرسَه زَیدِیلَرنِینگ کوُز- قَرَشِی بوُیِیچَه عَقِیدَه وِی، تَرِیخِی حَقِیقَتلَرگه یاکِی مَنَه بُو عَزِیزلَرنِی توُشوُنچَه سِیگه توُغرِی کِیلمَیدِی. آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، زَید عَلَیهِ السَّلامنِی زَمانلَرِیدَه اَهلِی کوُفَه دَن بوُلگن بِیر گوُروُهگه رافِیضِی نامِی بِیرِیلگن،چوُنکِی زَید رَحِمَهُ الله نِی اوُزِی هَم شِیعَه بوُلگن. اِیندِی مَنَه بوُلَر قَیسِی دَستَه دَن بوُلِیشگن؟ اَبوُ الخَطّابنِی دَستَه سِیدَن اِیدِیلَر. زَید رَحِمَهُ الله اوُلَرگه قَرَتَه رافِیضِی، دِیگن کِیشِیلَر قَیسِی دَستَه دَن بوُلِیشگن؟ زَیدنِی اوُزِی اِیسَه شِیعَه لَردَن اِیدِی. اوُ کِیشِی قَیسِی دَستَه گه رافِیضِی دِیب نام بِیرگن؟ اَبُو الخَطاّبنِی دَستَه سِیگه بُو نام بِیرِیلگن.

حوُپ، اِیندِی مَنَه بُو اَبُو الخَطّاب اوُزِی کِیم؟ اَبُو الخَطّاب غوُلّاتنِی رَهبَرلَرِیدَن وَ مُنافِقلَردَن بِیرِی بوُلِیب، اوُ اَوَّل جَعفَر صادِق عَلَیهِ السَّلامنِی اَصحابلَرِیدَن اِیدِی، لِیکِن بِیر مُددَتدَن سُونگ اوُ اِینگ مُهِم وَ اِینگ خَطَرلِی حِسابلَنگن غالِیلَر فِرقَه سِینِی تَشکِیل قِیلَه دِی؛ یَعنِی شوُ دَرَجَه گه یِیتَه دِیکِی، اوُ اوُزِیدَن آلدِینگِی وَ کِیییِنگِی فِرقَه لَرنِی هَمَّه سِینِی اوُزِینِی تَأثِیرِیگه توُشوُرَه دِی وَ جوُدَه کوُپ غوُلّاتلَر اوُندَن سوُنگ تا حاضِرگِی کوُنگه چَه هَم اوُزلَرِیدَگِی عَقِیدَه نِی اوُندَن آلِیشگن. اَبُو الخَطّاب مُغِیرَه اِبنِ سَعِیدگه اِیرگه شِیب قِیلگن اِینگ یامان بَتتَر اِیشلَرِیدَن بِیرِی شوُ بوُلگن اِیدِیکِی، صَحِیح حُجَّتگه اِیگه بوُلگن حَدِیثلَرنِی قَلبَه کِیسِینِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِی وَ اوُلَرنِی شِیعَه لَرنِی کِتابلَرِیگه اَئِمَّه رَحِمَهُ الله نِی نامِی بِیلَن کِیرگِیزَه دِی. بوُ نِهایَتدَه خَطَرلِی اِیش اِیدِی. مَنَه بُو یالغان رِوایَتلَرنِی پاکلَش اِیشلَرِی حاضِردَه هَم تَمام بوُلگن اِیمَس.

 شِیعَه اَئِمَّه لَرِی مُغِیرَه نِی هَم اَبُو الخَطّابنِی هَم تَکفِیر قِیلِیشگن، شِیعَه اَئِمَّه لَرِیدَن بوُلمِیش جَواد رَحِمَهُ الله اَیتَه دِیکِی: اَبوُ الخَطّابگه وَ اوُنِی اَصحابلَرِیگه وَ اوُ حَقِیدَه لَعنَت اَیتِیشدَن تُوحتَه گن یا تَردِید قِیلگن کِیمسَه لَرگه خُداوَندنِی لَعنَتِی بوُلسِین. اِعتِبار بِیرِینگلَر، مَنَه بُو تَکفِیرلَش رافِیضِیلَر وَ غوُلّاتلَرنِی قَرشِیسِیدَگِی بوُیُوک کِیشِیلَرنِینگ مُناسَبَتلَرِیگه نَمُونَه بوُلَه دِی، اِنشاءَالله  فِرقَه لَرنِی آرَه سِیدَگِی فِرقَه بَحثِیدَه کوُپراق، بَتَفصِیلراق بُو حَقِیدَه صُحبَت قِیلَه مِیز.

(دوامی بار…….)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(122- قسمت)

امروزه آن ها خیال می کنند کسی که اسم آن ها را گذاشته رافضه، المغيره است زمانی که از او جدا شدند. یعنی امام طبری می گوید این ها چون از غالی مشهور مغیره بن سعید جدا شدند و مغیره هم آن ها را رافضی نامیده؛ پس، کسی که این اسم رابر روی آن ها گذاشته مغیره است. یعنی آن ها خیال می کنند چون از مغیره جدا شدند مغیره این اسم را روی آن ها گذاشته در حالی که زید این اسم را روی آن ها گذاشته بود. مغیره بن سعید يكی از خطرناك‌ترين غلات بود. این ها در عصر امام طبری چنین برداشتی داشتند

شیعیان آن زمان که دیگران به آن ها می گفتند رافضی خیال می کردند چنین اسمی را مغیره روی آن ها گذاشته است. مغیره اول خودش را نائب باقرعلیه السلام معرفی كرد و سپس باقر رحمه الله را به حد خدايی رساند و خودش را پيامبر و امام از طرف او به مردم معرفی کرد. این شخص کسانی را که از این کفریاتش توبه کردند و او را رد نمودند رافضی نامید. به آن ها گفت شما رافضی هستید و تا عصر ابن تیمیه هم آن ها خیال می کردند چون او به آن ها گفته رافضی؛ پس، خودش این کلمه را برایشان تولید کرده است. در هر صورت، همه می دانستند که رافضی یعنی کسی که امیرش را، حزبش را، گروهش را، حکومتش را تنها می گذارد و او را رد می کند حالا، فرق نمی کند این امیر خوب باشد یا بد.

البته، در تاریخ یافعی هم آمده زمانی که زید رحمه الله قیام کرد گروهی پیش اوآمده و به او گفتند: از ابوبکر رضی الله عنه و عمر رضی الله عنه اعلام برائت کن تا به تو بیعت بدهیم. گفت از آن ها برائت نمی کنم. گفتند: پس، ما هم تو را رفض می کنیم، تو را رد می کنیم. زید گفت: بروید شما رافضه هستید. اذهبوا فأنتم الرافضة.

به سخن دیگر یعنی، شما همان هایی هستید که جعفر صادق را رفض کردید و حالا منم رفض کردید. زید عموی جعفر صادق علیه السلام بود. یعنی به آن ها می گوید شما همان کسانی هستید که قبلاً آن ها را هم رفض کردید فأنتم الرافضة، شما همان رافضی ها هستید. مثل این که امروزه به کسی بگویی برو تو همان مدخلی هستی یا تو همان اخوان الشیاطین هستی یا تو همان سلفی حیض و نفاس و دستشویی هستی، تو همان سلفی مدخلی هستی یا تو فلانی هستی، یعنی سابقه اش مشخص است.

اکثر علماء این ترک و رفض اهل کوفه از زید بن علی علیه السلام را علت این نامگذاری می دانند. در حالی که، این نمی تواند با واقعیتهای تاریخی و عقیدتی روافض از نگاه زیدی ها و آنچه این عزیزان برداشت کرده اند تطبیق داشته باشد. مشخص است که در زمان امام زید علیه السلام دسته ای از اهل کوفه بودند که اسم رافضه بر آن ها اطلاق شده چون، خود زید رحمه الله هم شیعه بوده است. حالا این ها کدام دسته بودند؟ دسته ی ابوالخطاب. کدام دسته بودند کسانی که زید رحمه الله به آن ها گفت شما رافضی هستید؟ زید که خودش شیعه بود. کدام دسته بودند که به آن ها گفت رافضی؟ دسته ی ابوالخطاب بودند.

خوب، این ابوالخطاب کیست؟ ابوالخطاب یکی از منافقین و رهبران غلات بود که ابتدا از اصحاب جعفر صادق علیه السلام بود، ولی پس از چندی مهم‌ترين و خطرناکترین فرقه ی غاليه را تشكيل داد؛ یعنی به گونه‌ای كه همه ی فرقه‌های قبل و بعد از خودش را تحت الشعاع قرار داد و بسياری از غلات پس از او، تاکنون هم عقايد خودشان را از او اقتباس كرده اند. يكی از بدترين كارهايی كه ابوالخطاب به پيروی از مغيرة بن سعيد انجام داد، اين بود كه احاديثی با سند صحیح جعل می كرد و آنها را در كتب شیعه و به نام ائمه رحمهم الله جای می‌داد.خیلی خطرناک است. پاک سازی این روایتهای دروغین هنوز هم تمام نشده است.

ائمه ی شیعه، هم مغیره و هم ابوالخطاب را تکفیر کردند و حتی کسی چون جواد، یکی از ائمه ی شیعه رحمه الله می گوید: لعنت خداوند بر ابوالخطاب و اصحاب او و كسانی كه درباره ی لعن او توقف كرده و يا تردید مى كنند. نگاه کنید، این نمونه ای از واکنش های این بزرگواران در برابر این غلات و روافض تکفیری است که إن شاءالله در بحث فرق بین فِرَق، بیشتر و ریزتر در این زمینه صحبت خواهیم کرد.

(ادامه دارد…….)