وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(48- қисм)       

Бизларнинг вазифамиз аллохни шариатидаги қонунларни стротегияси ва тактикасини баён қилишдур, энди бундай  қонун ва суннатларга   тобеъ бўлиш ё бўлмаслик шахсларни ўзига боғлиқ, биз уларни  қиёматдаги вакили хам эмасмиз ва уларни қалбини билиш хам қўлимиздан келмайди:

  وَمَا أَنَا عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ (یونس/108)‏ و « لَسْتُ عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ »(انعام/66).

Шунга қарамасдан росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

إِنَّ مِنْ شَرِّ النَّاسِ، رَجُلًا فَاجِرًا، يَقْرَأُ كِتَابَ اللَّهِ لَا يَرْعَوِي إِلَى شَيْءٍ مِنْهُ.

“Қуръон”ни ўқийдиган, аммо ўзини амалларида ўзгариш вужудга келтирмайдиган фожир шахслар, энг ёмон инсонлар жумласидан хисобланади.

Чунки аллохни ризоси ва инсонларни озодлиги,саодати

« يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ »( رعد/ 11)

га боғланган ва худди парвариш қилинган  пилла қуртига ўхшаб оқибатини ўйлаб ўтирмасдан унга одат қилган, ўрганган  шахслар,ахзоблар,жамоатлар, гурухлар ўзига қарамлик, худбинлик ва олдиндан хукм қилишдек хатарли қўрғондан ўзларини нажот беришлари лозим ва бутун эътиборлари ва диққатларини хамма қабул қиладиган рахбариятни янгидан қайтишига  яъни нубувват манхажига асосланган исломий хукумат ва вохид улил амр шўроси, вохид уммат ва вохид жамоатга қаратишлари керак.

Сабиқунал аввалуннинг мана бу жамоатларни мухофизат қилиш борасидаги энг кўзга кўринган сифатларидан бири шу эдики, улар ўзларини бирдамлиги ва вахдатини ўзига хос сезгирлик билан мухофизат қилишади ва улар хатто ўзларига тафрақага олиб борувчи фикрларга сабаб бўладиган васвасаларга хам йўл беришмайди, уларнинг мусулмонларга нисбатан кўз-қарашлари хусни зонга асосланган. Улар исломий хукуматни панохидаги улил амр шўросини   ва вохид умматни   ва вохид жамоатни  асосида вужудга келган мусулмонларнинг жамоатидан хеч кимни осонлик билан чиқариб юборишмайди ва уларнинг ўзлари хам мана бундай жамоатлардан заррача узоқлашишмайди. Чунки улар ишонч билан қуйидагиларни дарк қилган эдилар:

 انه مَنْ فَارَقَ الْجَمَاعَةَ شِبْرًا فَمَاتَ فَمِيتَةٌ جَاهِلِيَّةٌ

Кимки жамоатдан бир қарич узоқлашиб ўлса, жохилона ўлган бўлади. Жамоатдан бу равиш билан чиқишлик хам, исломий хукуматни ва уни вохид ижмоъсини  итоатидан чиқишлик ва мусулмонларни орасида тафарруқни ижод қилишлик ва мусулмонларни, мўъминларни  ўртасида жангни  ва урушни вужудга келтириш ва нихоят ишни жохилий жангларгача олиб бориш хисобланади, бу ерда шахсни иймонини хам хурмат қилинмайди ва аллохга самиъна ва атоъна бўйича мусулмонларни қонуни,молини,номусини хифз қилиш ва бошқа шаръий ишлар  борасидаги аллохга берилган  ахдга ва паймонга хам риоят қилинмайди, ва буни оқибатида кўр-кўрона, ақлни ишлатиш ва шаръий сахих дарк билан олиб борилмаган, миллатчиликка ва қавмпарасликка, нафратга, жохилиятга  асосланган  жанглар вужудга келади, натижада эса йиллар давомида мана бундай кўр-кўрона жангларга гувох бўламиз:

 وَمَنْ قَاتَلَ تَحْتَ رَايَةٍ عِمِّيَّةٍ، يَغْضَبُ لِعَصَبَةٍ، أَوْ يَدْعُو إِلَى عَصَبَةٍ، أَوْ يَنْصُرُ عَصَبَةً، فَقُتِلَ، فَقِتْلَةٌ جَاهِلِيَّةٌ .

Кимки кўр-кўрона жангни байроғи остида жанг қилса ва қавмпарастлик учун ғазабланса ва унга давъат қилса ва унга ёрдам берса ва шу йўлда ўлдирилса, у жохилий ўлим билан кетибди.

Хўп, энди биз ўртада мусулмонларни вохид жамоатига эга эмасмиз,балки юзлаб ва хатто минглаб ранго-ранг, хилма-хил жамоатларимиз бор. Нима учун? Чунки вохид ижмоъга эга эмасмиз. Ва мана бу вохид ижмоъ хам вохид умматдан ва вохид уммат хам  вохид  улил амр шўросидан вужудга келади, мана бу шўрони ўзи хам нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ютуқларидан бири саналади.

Демак мана бу юзлаб хилма-хил жамоатларнинг мавжудлиги шаръий асосга эга эмас ва хеч ким ўзини жамоатидан чиққан кишиларни хадисдаги оқибатга шомил қила олмайди. Балки мана бу тарқоқ жамоатлар изтирорий холатда мужохидлар шўроси ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ташкил қилиш  томон харакат қилиш учун танхо абзор хисобланади. Буларнинг хаммаси вохид ижмоъга ва вохид жамоатга етиш учун  абзор ва воситадур. Нубувват манхажига асосланган исломий хукуматдан келиб чиққан вохид умматни ва вохид улил амр шўросини махсулоти бўлмиш  мана бундай вохид ижмоъга етган пайтимизда, дархақиқат вохид жамоатга хам етган бўламиз. Бу холатда росулуллох саллаллоху алайхи васалламни сўзларига кўра:      

 مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا حُجَّةَ لَهُ.

Очиқ-ойдин кўриниб турганидек, жамоат борасидаги аллохни шариатидаги қонуннинг мана бу дастурини татбиқ қилишликни, фақат ва фақат мусулмонларнинг вохид жамоати шаклланган суратдагина имкони бўлади холос, унинг энг олий шакли  эса дорул исломда ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматда ёки изтирорий бадал хукуматда ўзини кўрсатади, мана бу манзурни қўлга киритгунимизгача изтирорий холатда фақат каттароқ жамоатлар ва жамоатларни шўроси шаръий асосга эга бўла олади, аммо буни тескариси мумкин эмас.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(47- қисм)

Бизларнинг мана бу номеъзон ва мувозанатсиз, жохил биродарларимиз хали- хануз мана бу даражадаги дарк ва фахмни қўлга киритишган эмас, яъни нубувват манхажига асосланган исломий хукуматнинг вохид рахбариятини ижод қилиш ва кўп йиллардан буён мусулмонлар махрум бўлиб келаётган  вохид улил амр шўроси ўзини вохид ижмоъси ва  вохид рахбарияти  билан мусулмонларни орасига қайтиб келадиган давр  келмагунича, улкан қисмдаги жохил ва алданган  мусулмонларни орасида бузоққа сиғинишни ва бошқа ошкор ширкларни шарридан кўра жуда хам каттароқ холда сақланиб қолади. Саййидимиз Хорунни бир эсланглар, у киши “хамма қабул қиладиган рахбарият” қайтиб келгунича қавмидаги бузоққа сиғинганларга нисбатан   қандай муносабатда бўлган эдилар?

Саййидимиз Хорун тафарруқни шарри   қавмидаги бузоқпарастлик ширкидан кўра кучлироқ эканини кўради ва хатто  “хамма қабул қиладиган рахбарият” қайтиб келгунича мубораза қилишгача боради, иш қитолга, жангга, қирғинга етиб боришини тушуниб етгач бу ишдан қўлини тортиб орқага чекинади ва вахдатни сақлаб қолади, шу билан бирга собит қадам кишиларни адашганлардан жудо қилмайди, яъни қавмни бўлиб тафарруқни вужудга келтирмайди:

قَالُوا لَن نَّبْرَحَ عَلَیْهِ عَاکِفِینَ حَتَّى یَرْجِعَ إِلَیْنَا مُوسَى* ‏‏قَالَ یَا هَارُونُ مَا مَنَعَکَ إِذْ رَأَیْتَهُمْ ضَلُّوا * أَلَّا تَتَّبِعَنِ أَفَعَصَیْتَ أَمْرِی*  قَالَ یَا ابْنَ أُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْیَتِی وَلَا بِرَأْسِی إِنِّی خَشِیتُ أَن تَقُولَ فَرَّقْتَ بَیْنَ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِی ‏(طه/91-94)

Улар: “то бизларга Мусо қайтмагунича, унга ( шу бутга) ибодат қилиб – сиғинишдан харгиз ажралмаймиз,” деган эдилар. *** (Мусо қайтиб келгач) деди: “Эй Хорун, сен уларнинг йўлдан озганларини кўрган пайтингда менинг ортимдан боришингдан ( ва менга бу хақда хабар беришингдан) сени нима тўсди?! Менинг амримга итоатсизлик қилдингми?!” *** “Эй онамнинг ўғли, сен менинг соч- соқолимдан тортмагин. Мен ( агар бузоққа сиғинаётганларни қўйиб, йўлдан озмаган кишилар билан сенинг ортингдан борсам) “менинг сўзимни кутмай, бани исроилни бўлиб юборибсан”, дейишингдан қўрқдим”.

Аллох таоло мана бундан сўнг саййидимиз Хорунни қилган иши хато бўлган демайди ва у кишини қилган ишини тасдиқлайди. Чунки агар бу иш хато бўлганида албатта буни баён қилган бўларди, кўриб турганимиздек бошқа анбиёлар турли-хил ўринларда қилган хатоларини, хатто саййидимиз Иброхимнинг мушрик отасини хаққига қилган дуолари ёки росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг кўзи ожиз кишига юз ўгириб  қовоқ солишларини ва шунга ўхшаган ўринларни баён қилган.

Аллох таоло вахдатга даъват қилган, энди агар бир киши аллох таолони шариатидаги қонунларга хилоф равишда тафарруқ йўлидан харакат қиладиган бўлса, ширкка дучор бўлибди:

  إِنَّ اللّهَ لاَ یَغْفِرُ أَن یُشْرَکَ بِهِ وَیَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِکَ لِمَن یَشَاءُ وَمَن یُشْرِکْ بِاللّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِیداً ‏ (نساء/116)

Демак ширкка ширк билан жавоб бериб бўлмайди. Жохил ва алданган мусулмонларнинг бузоқпарастлик ширкини баробарида тафарруқ ширки билан муносабат билдирилмайди. Мана бу нихоятда мухим нуқта бўлиб, жуда кўп ахли қибла махсусан бизларни мужохид биродарларимиз ё кўрмаганликка олишади  ёки унга кўп ахамият беришмайди ва натижада ўзларини катта мусибатларга дучор қилиб олишади, кўпинча улардан оли саъуднинг салафийларига ва мазхабий жохилларга ўхшаган кимсалар ё аллохни шариатидаги қонунларни душманлари суистефода қилишади, буни намунасини арабистонда, алжазоирда, ироқда,сурияда, афғонистонда, чеченда, курдистонда ва бошқа жойларда кўришимиз мумкин.

Мусулмонлар дунёси учун тафарруқни  жинояти ва азоби жохилона алданган ва жохилона ақидаларида ва амалларида шароит мавжуд бўлганлиги боис ширкка дучор бўлган кимсаларнинг жиноятидан кўра анча юқорироқда жойлашган. Мана буни ташхис беришлик жуда хам мухимдур. Ироқ ва шом ахли нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни истирорий бадал хукуматга айланишида энг мухим асбоблардан бўлишган эди, бундан ташқари улар  энг катта жиноятни яъни Хусайн розиаллоху анхуни қатлини хам амалга оширишган, улар Абдуллох ибни Умардан эхром пайтида пашшани қони, уни харом ё халоллиги хақида савол беришган эди, у киши исломий дарк билан жавоб берадиларки: ахли ироқга назар ташланглар, улар росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг қизлари  туққан ўғилни шахид қилишади-да, қўрқмасдан келиб пашшани қони ва уни хукми нима экани борасида савол беришади?

  Ўша замондаги мусулмонлар ва хатто ундан кейинги бир неча насл хам худди шу равиш ва методдан фойдаланишган, улар тафарруқ азобини кўламини кенгайтириш орқали бир-бирларини қонларини тўкишган ва ибодий марказлардаги  бир-бирларининг  аёллари,болалари,ёшу- қариларига рахм қилишмаган ва натижада эса улар ерда мустазъафин кишиларга ваъда берилган аллохни нусратини ва хилофатини кечикишига сабаб бўлишган, бундан ташқари улар ўзларини диёрларидаги  тоғутлар ва ишғолгарларнинг хукмронлик даврини хам кўпайтиришади ва мусулмонларни устида фақирликни,очликни,душманларни устунлигини давом этишига боис бўлишади, мана бу холатда улар сурбетлик,фахр ва жахолат билан ўзларини  фирқайи ножия деб жар солишади, хамда мисвокни, соқолни  риоят қилиш ва мусулмонлардаги кичик ва нихоятда майда масалаларга ёпишиб олиш билан фахрланишади ва булар учун хикмат ясаб фалсафа тўқишади. Мана булар  аллохнинг  нусрати ва ёрдами йўлидаги ошкора адашиш эканлигида хеч ким шубха қилмайди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(48- قیسم)

بِیزلَرنِینگ وَظِیفَه مِیز اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی ستراتِیگِیَه سِی وَ تَکتِیکَه  سِینِی بَیان قِیلِیشدوُر، اِیندِی بوُندَی قانوُن وَ سُنَّتلَرگه تابِع بوُلِیش یا بوُلمَسلِیک شَخصلَرنِی اوُزِیگه باغلِیق، بِیز اوُلَرنِی قِیامَتِیدَگِی وَکِیلِی هَم اِیمَسمِیز وَ اوُلَرنِی قَلبِینِی بِیلِیش هَم قوُلِیمِیزدَن کِیلمَیدِی:   وَمَا أَنَا عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ (یونس/108)‏ و « لَسْتُ عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ »(انعام/66)

  شوُنگه قَرَمَسدَن رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  إِنَّ مِنْ شَرِّ النَّاسِ، رَجُلًافَاجِرًا، يَقْرَأُ كِتَابَ اللَّهِ لَايَرْعَوِي إِلَى شَيْءٍ مِنْهُ.  “قُرآن” نِی اوُقِیدِیگن، اَمّا فاجِر شَخصلَر، اِینگ یامان اِنسانلَر جُملَه سِیدَن حِسابلَه نَه دِی.

چوُنکِی اَلله نِی رِضاسِی وَ اِنسانلَرنِی آزادلِیگِی،  سَعادَتِی  « يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ »( رعد/ 11) گه باغلَنگن وُ حُوددِی  پَروَرِیش قِیلِینگن پِیللَه قوُرتِیگه اوُحشَب عاقِبَتِینِی اوُیلَب اوُتِیرمَسدَن اوُنگه عادَت قِیلگن، اوُرگنگن شَخصلَر، اَحزابلَر، جَماعَتلَر، گوُروُهلَر اوُزِیگه قَرَملِیک، حوُدبِینلِیک وَ آلدِیندَن  حُکم قِیلِیشدِیک خَطَرلِی قوُرغاندَن اوُزلَرِینِی نَجات بِیرِیشلَرِی لازِم وَ بوُتوُن اِعتِبارلَرِی وَ دِققَتلَرِینِی هَمَّه قَبوُل قِیلَه دِیگن رَهبَرِیَتنِی یَنگِیدَن قَیتِیشِیگه یَعنِی نُبُوَّت  مَنهَجِیگه  اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت وَ واحِد اوُلِی الاَمر شُوراسِی، واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَتگه  قَرَه تِیشلَرِی کِیرَک.

سابِقوُنَ الاَوَّلوُننِینگ مَنَه بُو جَماعَتلَرنِی مُخافِظَت قِیلِیش بارَه سِیدَگِی اِینگ کوُزگه کوُرِینگن صِیفَتلَرِیدَن بِیرِی شوُ اِیدِیکِی، اوُلَر اوُزلَرِینِی بِیردَملِیگِی وَ وَحدَتِینِی اوُزِیگه خاص سِیزگِیرلِیک بِیلَن مُخافِظَت قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَر حَتَّی اوُزلَرِیگه تَفرَقَه گه آلِیب بارُوچِی فِکرلَرگه سَبَب بوُلَه دِیگن وَسوَسَه لَرگه هَم یوُل بِیرِیشمَیدِی، اوُلَرنِینگ مُسُلمانلَرگه نِسبَتاً کوُز- قَرَشلَرِی حُسنِ ظَنگه اَساسلَنگن. اوُلَر اِسلامِی حُکوُمَتنِی پَناهِیدَگِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی اَساسِیدَه وُجُودگه کِیلگن مُسُلمانلَرنِینگ جَماعَتِیدَن هِیچ کِیمنِی آسانلِیک بِیلَن چِیقَه رِیب بُویارِیشمَیدِی وَ اوُلَرنِینگ اوُزلَرِی هَم مَنَه بوُندَی جَماعَتلَردَن ذَرَّه چَه اوُزاقلَه شِیشمَیدِی. چوُنکِی اوُلَر اِیشانچ بِیلَن قوُیِیدَگِیلَرنِی دَرک قِیلگن اِیدِیلَر:   انه مَنْ فَارَقَ الْجَمَاعَةَ شِبْرًا فَمَاتَ فَمِيتَةٌ جَاهِلِيَّةٌ^[1] کِیمکِی جَماعَتدَن بِیر قَرِیچ اوُزاقلَشِیب اوُلسَه، جاهِلانَه اوُلگن بوُلَه دِی. جَماعَتدَن بُو رَوِیش بِیلَن چِیقِیشلِیک هَم، اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ اوُنِی واحِد اِجماعسِینِی اِطاعَتِیدَن چِیقِیشلِیک وَ مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه تَفَرُّقنِی اِیجاد قِیلِیشلِیک وَ مُسُلمانلَرنِی، مُؤمِنلَرنِی اوُرتَه سِیدَه جَنگنِی وَ اوُرُوشنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش وَ نِهایَتدَه اِیشنِی جاهِلِی جَنگلَرگه چَه آلِیب بارِیش حِسابلَه نَه دِی، بُو یِیردَه شَخصنِی اِیمانِینِی هَم حُورمَت قِیلِینمَیدِی وَ اَلله گه سَمِعنا وَ اَطَعنا بوُیِیچَه مُسُلمانلَرنِی قانوُنِی، مالِینِی، نامُوسِینِی حِفظ قِیلِیش وَ باشقَه شَرعِی اِیشلَر بارَه سِیدَگِی اَلله گه بِیرِیلگن عَهدگه وَ پَیمانگه هَم رِعایَت قِیلِینمَیدِی وَ بوُنِی عاقِبَتِیدَه کوُر- کوُرانَه، عَقلنِی اِیشلَه تِیش وَ شَرعِی صَحِیح دَرک بِیلَن آلِیب بارِیلمَه گن، مِللَتچِیلِیککَه وَ قَومپَرَستلِیککَه، نَفرَتگه، جاهِلِیَتگه اَساسلَنگن جَنگلَر وُجُودگه کِیلَه دِی، نَتِیجَه دَه اِیسَه یِیللَر دَوامِیدَه مَنَه بوُندَی کوُر- کوُرانَه جَنگلَرگه گوُواه بوُلَه مِیز:   وَمَنْ قَاتَلَ تَحْتَ رَايَةٍ عِمِّيَّةٍ، يَغْضَبُ لِعَصَبَةٍ، أَوْ يَدْعُو إِلَى عَصَبَةٍ، أَوْ يَنْصُرُ عَصَبَةً، فَقُتِلَ، فَقِتْلَةٌ جَاهِلِيَّةٌ .^[2]  کِیمکِی کُور- کوُرانَه جَنگنِی بَیراغِی آستِیدَه جَنگ قِیلسَه وَ قَومپَرَستلِیک اوُچُون غَضَبلَنسَه وَ اوُنگه دَعوَت قِیلسَه وَ اوُنگه یاردَم بِیرسَه وَ شوُ یوُلدَه اوُلدِیرِیلسَه، اوُ جاهِلِی اوُلِیم بِیلَن کِیتِیبدِی. 

حوُپ، اِیندِی بِیز اوُرتَه دَه مُسُلمانلَرنِی واحِد جَماعَتِیگه اِیگه اِیمَسمِیز، بَلکِی یوُزلَب وَ حَتَّی مِینگلَب رَنگا- رَنگ،هِیلمَه – هِیل جَماعَتلَرِیمِیز بار. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی واحِد اِجماعگه اِیگه اِیمَسمِیز. وَ مَنَه بُو واحِد اِجماع هَم واحِد اوُمَّتدَن وَ واحِد اوُمَّت هَم واحِد اوُلِی الاَمر شُوراسِیدَن وُجُودگه کِیلَه دِی، مَنَه بُو شُورانِی اوُزِی هَم نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی یوُتوُقلَرِیدَن بِیرِی سَنَلَه دِی.

دِیمَک مَنَه بُو یوُزلَب هِیلمَه – هِیل جَماعَتلَرنِینگ مَوجُودلِیگِی شَرعِی اَساسگه اِیگه اِیمَس وَ هِیچ کِیم اوُزِینِی جَماعَتِیدَن چِیققَن کِیشِیلَرنِی حَدِیثدَگِی عاقِبَتگه شامِل قِیلَه آلمَیدِی. بَلکِی مَنَه بُو تَرقاق جَماعَتلَر اِضطِرارِی حالَتدَه مُجاهِدلَر شوُراسِی وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیش تامان حَرَکَت قِیلِیش اوُچُون تَنها اَبزار حِسابلَه نَه دِی. بوُلَرنِینگ هَمَّه سِی واحِد اِجماعگه وَ واحِد جَماعَتگه یِیتِیش اوُچُون اَبزار وَ وَاسِیطَه دُور. نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتدَن کِیلِیب چِیققَن واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی مَخصُولاتِی بوُلمِیش مَنَه بوُندَی واحِد اِجماعگه یِیتگن پَیتِیمِیزدَه، دَرحَقِیقَت واحِد جَماعَتگه  هَم یِیتگن بوُلَه مِیز. بُو حالَتادَه رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی سوُزلَرِیگه کوُرَه:    مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا حُجَّةَ لَهُ. ^[3]

آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک،جَماعَت بارَه سِیدَگِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُننِینگ مَنَه بُو دَستوُرِینِی تَطبِیق قِیلِیشلِیکنِی، فَقَط وَ فَقَط مُسُلمانلَرنِینگ واحِد جَماعَتِی شَکللَنگن صُورَتدَه گِینَه اِمکانِی بوُلَه دِی حالاص، اوُنِینگ اِینگ عالِی شَکلِی اِیسَه دارُ الاِسلامدَه وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتدَه یاکِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتدَه اوُزِینِی کوُرسَه تَه دِی، مَنَه بُو مَنظوُرنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیمِیزچَه اِضطِرارِی حالَتدَه فَقَط کَتتَه راق جَماعَتلَر وَ جَماعَتلَرنِی شوُراسِی شَرعِی اَساسگه اِیگه بوُلَه آلَه دِی، اَمّا بوُنِی تِیسکَه رِیسِی موُمکِین اِیمَس.

(دوامی بار…….)

---

[1]متفق عليه عن ابن عباس

[2]صحيح مسلم كتاب الإمارة (54/ رقم الحديث 1848 )

[3]صحيح مسلم – الإمارة (1851) مسند أحمد – مسند المكثرين من الصحابة (2/70)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(47- قیسم)

بِیزلَرنِینگ مَنَه بوُ نامِعزان وَ مُواظَنَتسِیز، جاهِل بِرادَرلَرِیمِیز هَلِی- هَنوُز مَنَه بوُ دَرَجَه دَگِی دَرک وَ فَهمنِی قوُلگه کِیرِیتِیشگن اِیمَس، یَعنِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ واحِد رَهبَرِیَتِینِی اِیجاد قِیلِیش وَ کوُپ یِیللَردَن بوُیان مُسُلمانلَر مَحرُوم بوُلِیب کِیلَه یاتگن واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِی اوُزِینِی واحِد اِجماعسِی وَ واحِد رَهبَرِیَتِی بِیلَن مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیگه قَیتِیب کِیلَه دِیگن دَور کِیلمَه گوُنِیچَه، اوُلکَن قِیسمدَگِی جاهِل وَ اَلدَنگن مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه بوُزاققَه سِیغِینِیشنِی وَ باشقَه آشکار شِیرکلَرنِی شَررِیدَن کوُرَه جُودَه هَم کَتتَه راق حالدَه سَقلَه نِیب قالَه دِی. سَیِّیدِیمِیز هاروُننِی بِیر اِیسلَنگلَر، اوُ کِیشِی “هَمَّه قَبُول قِیلَه دِیگن رَهبَرِیَت” قَیتِیب کِیلگوُنِیچَه قَومِیدَگِی بوُزاققَه سِیغِینگنلَرگه نِسبَتاً قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلگن اِیدِیلَر؟

سَیِّدِیمِیز هاروُن تَفَرُّقنِی شَررِی قَومِیدَگِی بوُزاق پَرَستلِیک شِیرکِیدَن کوُرَه کوُچلِیراق اِیکَه نِینِی کوُرَه دِی وَ حَتَّی “هَمَّه قَبوُل قِیلَه دِیگن رَهبَرِیَت” قَیتِیب کِیلگوُنِیچَه مُبارَزَه قِیلِیشگه چَه بارَه دِی، اِیش قِتالگه، جَنگگه، قِیرغِینگه یِیتِیب بارِیشِینِی توُشوُنِیب یِیتگچ بُو اِیشدَن قوُلِینِی تارتِیب آرقَه گه چِیکِینَه دِی وَ وَحدَتنِی سَقلَب قالَه دِی، شوُ بِیلَن بِیرگه ثابِت قَدَم کِیشِیلَرنِی اَدَشگنلَردَن جوُدا قِیلمَیدِی، یَعنِی قَومنِی بوُلِیب تَفَرُّقنِی وُجُودگه کِیلتِیرمَیدِی:

قَالُوا لَن نَّبْرَحَ عَلَیْهِ عَاکِفِینَ حَتَّى یَرْجِعَ إِلَیْنَا مُوسَى* ‏‏قَالَ یَا هَارُونُ مَا مَنَعَکَ إِذْ رَأَیْتَهُمْ ضَلُّوا * أَلَّا تَتَّبِعَنِ أَفَعَصَیْتَ أَمْرِی*  قَالَ یَا ابْنَ أُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْیَتِی وَلَا بِرَأْسِی إِنِّی خَشِیتُ أَن تَقُولَ فَرَّقْتَ بَیْنَ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِی ‏(طه/91-94) اوُلَر: “تا بِیزلَرگه مُوسَی قَیتمُه گوُنِیچَه، اوُنگه (شوُ بوُتگه) عِبادَت قِیلِیب – سِیغِینِیشدَن هَرگِیز اَجرَلمَیمِیز، ” دِیگن اِیدِیلَر. *** (مُوسَی قَیتِیب کِیلگچ ) دِیدِی: “اِی هارُون، سِین اوُلَرنِینگ یوُلدَن آزگنلَرِینِی کوُرگن پَیتِینگدَه مِینِینگ آرتِیمدَن بارِیشِینگدَن ( وَ مِینگه بُو حَقدَه خَبَر بِیرِیشِینگدَن) سِینِی نِیمَه توُسدِی؟! مِینِینگ اَمرِیمگه اِطاعَتسِیزلِیک قِیلدِینگمِی؟! *** “اِی آنَمنِینگ اوُغلِی، سِین مِینِینگ ساچ – ساقالِیمدَن تارتمَه گِین. مِین (اَگر بوُزاققَه سِیغِینَه یاتگنلَرنِی قوُیِیب،یوُلدَن آزمَه گن کِیشِیلَر بِیلَن سِینِینگ آرتِینگدَن بارسَم) “مِینِینگ سوُزِیمنِی کوُتمَی، بَنِی اِسرائِلنِی بوُلِیب یوُبارِیبسَن”، دِییِیشِینگدَن قوُرقدِیم.”

اَلله تَعالَی مَنَه بوُندَن سُونگ سَیِّدِیمِیز هارُوننِی قِیلگن اِیشِی خَطا بوُلگن دِیمَیدِی وَ اوُ کِیشِینِی قِیلگن اِیشِینِی تَصدِیقلَیدِی. چوُنکِی اَگر بوُ اِیش خَطا بوُلگه نِیدَه اَلبَتَّه بوُنِی بَیان قِیلگن بوُلَردِی، کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک باشقَه اَنبِیالَر توُرلِی- هِیل اوُرِینلَردَه قِیلگن خَطالَرِینِی، حَتَّی سَیِّیدِیمِیز اِبراهِیمنِینگ مُشرِک آتَه سِینِی حَققِیگه قِیلگن دُعالَرِی یاکِی رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمنِینگ کوُزِی عاجِیز کِیشِیگه یوُز اوُگِیرِیب قاواق سالِیشلَرِینِی وَ شوُنگه اوُحشَه گن اوُرِینلَرنِی بَیان قِیلگن.

اَلله تَعالَی وَحدَتگه دَعوَت قِیلگن، اِیندِی اَگر بِیر کِیشِی اَلله تَعالَی نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه خِلاف رَوِیشدَه تَفَرُّق یوُلِیدَن حَرَکَت قِیلَه دِیگن بوُلسَه، شِیرککَه دوُچار بوُلِیبدِی:   إِنَّ اللّهَ لاَ یَغْفِرُ أَن یُشْرَکَ بِهِ وَیَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِکَ لِمَن یَشَاءُ وَمَن یُشْرِکْ بِاللّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِیداً ‏ (نساء/116) دِیمَک شِیرککَه شِیرک بِیلَن جَواب بِیرِیب بوُلمَیدِی. جاهِل وَ اَلدَنگن مُسُلمانلَرنِینگ بوُزاقپَرَستلِیک شِیرکِینِی بَرابَرِیدَه تَفَرُّق شِیرکِی بِیلَن مُناسَبَت بِیلدِیرمَیدِی. مَنَه بُو نِهایَتدَه مُهِم نوُقطَه بوُلِیب، جوُدَه کوُپ اَهلِی قِبلَه مَخصُوصاً بِیزلَرنِی مُجاهِد بِرادَرلَرِیمِیز یا کوُرمَه گنلِیککَه آلِیشَه دِی یاکِی اوُنگه کوُپ اَهَمِیَت بِیرِیشمَیدِی وَ نَتِیجَه دَه اوُزلَرِینِی کَتتَه مُصِیبَتلَرگه دُوچار قِیلِیب آلِیشَه دِی، کوُپِینچَه اوُلَردَن آلِ سَعوُدنِینگ سَلَفِیلَرِیگه وَ مَذهَبِی جاهِللَرگه اوُحشَه گن کِیمسَه لَر یا اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی دُشمَنلَرِی سوُءِستِفادَه قِیلِیشَه دِی، بوُنِی نَمُونَه سِینِی عَرَبِستاندَه، اَلجَزائِردَه، عِراقدَه، سُورِیَه دَه، اَفغانِستاندَه، چِیچِیندَه،کوُردِستاندَه وَ باشقَه جایلَردَه کوُرِیشِیمِیز موُمکِین.

مُسُلمانلَر دُنیاسِی اوُچُون تَفَرُّقنِی جِنایَتِی وَ عَذابِی جاهِلانَه اَلدَنگن وَ جاهِلانَه عَقِیدَه لَرِیدَه وَ عَمَللَرِیدَه شَرائِط مَوجُود بوُلگنلِیگِی بائِث شِیرککَه دوُچار بوُلگن کِیمسَه لَرنِینگ جِنایَتِیدَن کوُرَه اَنچَه یوُقارِیراقدَه جایلَشگن. مَنَه بوُنِی تَشخِیص بِیرِیشلِیک جوُدَه هَم مُهِمدوُر. عِراق وَ شام اَهلِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه اَیلَه نِیشِیدَه اِینگ مُهِم اَسبابلَردَن بوُلِیشگن اِیدِی، بوُندَن تَشقَرِی اوُلَر اِینگ کَتتَه جِنایَتنِی یَعنِی حُسَین رَضِیَ الل عَنهُنِی قَتلِینِی هَم عَمَلگه آشِیرِیشگن، اوُلَر عُبدُالله اِبنِ عُمَردَن اِحرام پَیتِیدَه پَششَه نِی قانِی، اوُنِی حَرام یا حَلاللِیگِی حَقِیدَه سَوال بِیرِیشگن اِیدِی، اوُ کِیشِی اِسلامِی دَرک بِیلَن جَواب بِیرَه دِیلَرکِی: اَهلِی عِراقگه نَظَر تَشلَنگلَر، اوُلَر رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ قِیزلَرِی توُققَن اوُغلِینِی شَهِید قِیلِیشَه دِی – دَه، قوُرقمَسدَن کِیلِیب پَششَه نِی قانِی وَ اوُنِی حُکمِی نِیمَه اِیکَه نِی بارَه سِیدَه سَوال بِیرِیشَه دِی؟

اوُشَه زَماندَگِی مُسُلمانلَر وَ حَتَّی اوُندَن کِییِینگِی بِیر نِیچَه نَسل هَم حوُددِی شوُ رَوِیش وَ مِیتاددَن فایدَه لَه نِیشگن، اوُلَر تَفَرُّق عَذابِینِی کوُلَه مِینِی کِینگیتِیرِیش آرقَه لِی بِیر- بِیرلَرِینِی قانلَرِینِی توُکِیشگن وَ عِبادِی مَرکَزلَردَگِی بِیر- بِیرلَرِینِینگ عَیاللَرِی، بالَه لَرِی، یاشُو- قَرِیلَرِیگه رَحم قِیلِیشمَه گن وَ نَتِیجَه دَه اِیسَه اوُلَر یِیردَه مُستَضعَفِین کِیشِیلَرگه وَعدَه بِیرِیلگن اَلله نِی نُصرَتِینِی وَ خِلافَتِینِی کِیچِیکِیشِیگه سَبَب بوُلِیشگن، بوُندَن تَشقَرِی اوُلَر اوُزلَرِینِی دِیارلَرِیدَگِی طاغوُتلَر وَ اِیشغالگرلَرنِینگ حُکمرانلِیک دَورِینِی هَم کوُپَیتِیرِیشَه دِی وَ مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه فَقِیرلِیکنِی، آچلِیکنِی، دُشمَنلَرنِی اوُستوُنلِیگِینِی دَوام اِیتِیشِیگه بائِث بوُلِیشَه دِی، مَنَه بُو حالَتدَه اوُلَر سوُربِیتلِیک، فَهر وَ جَهالَت بِیلَن اوُزلَرِینِی فِرقَه یِی ناجِیَه دِیب جَر سالِیشَه دِی، هَمدَه مِیسواکنِی، ساقالنِی رِعایَت قِیلِیش وَ مُسُلمانلَردَگِی کِیچِیک وَ نِهایَتدَه مَیدَه مَسَلَه لَرگه یاپِیشِیب آلِیش بِیلَن فَهرلَه نِیشَه دِی وَ بوُلَر اوُچُون حِکمَت یَسَب فَلسَفَه توُقِیشَه دِی. مَنَه بوُلَر اَلله نِینگ نُصرَتِی وَ یاردَمِی یوُلِیدَگِی آشکارَه اَدَشِیش اِیکَنلِیگِیدَه هِیچ کِیم شُبهَه قِیلمَیدِی.

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(48- قسمت)

وظیفه ی ما بیان استراتژیها و تاکتیکهای قانون شریعت اللهِ، حالا تبعیت یا عدم تبعیت از چنین سنتها و قوانینی به خود اشخاص بر می گردد و ما نه وکیل اشخاص درقیامت هستیم و نه بر قلب آنان تسلطی داریم: وَمَا أَنَا عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ (یونس/108)‏ و « لَسْتُ عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ »(انعام/66).

با این وجود رسول الله صلي الله عليه وسلم می فرماید: إِنَّ مِنْ شَرِّ النَّاسِ، رَجُلًافَاجِرًا، يَقْرَأُ كِتَابَ اللَّهِ لَا يَرْعَوِي إِلَى شَيْءٍ مِنْهُ. از جمله بدترین انسانها شخص فاجری است كه «قرآن» را مي خواند و اما در اعمال خودش دگرگونی و تغییری به وجود نمي آورد.

چون رضاي  الله و آزادي و سعادت انسانها در گرو « يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ »( رعد/ 11) است، و باید از حصار خطرناك خود محوري، پيشداوري و خود پرستي  و جاهلیتی كه اشخاص و احزاب و جماعتها و گروهها همچون كرمهاي ابريشم پرورشي بدون در نظر گرفتن عواقب آن  به آن عادت کرده اند و به آن خو گرفته اند، خودشان را رها کنند و تمام تمرکزشان بر بازگشت مجدد رهبریت عام مورد پذیرش همه یعنی حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و شورای اولی الامر واحد آن و امت واحد و جماعت واحد متمرکز کنند.

یکی از صفات بارز سابقون الاولون در محافظت از این جماعت این بود که با حساسیت خاص از یکپارچگی و وحدت خودشان محافظت می کردند، و حتی اجازه ی وسوسه های تفرقه انگیز هم به خودشان راه نمی دادند، و کلا نگرششان به مسلمین بر اساس حسن ظن بود. به همین سادگی کسی را از جماعت مسلمین که در پناه حکومت اسلامی و بر اساس شورای اولی الامر و امت واحد و اجماع واحد به وجود آمده بود بیرون نمی کردند، و خودشان هم ذره ای از چنین جماعتی فاصله نمی گرفتند. چون یقین داشتند و درک کرده بودند که :إِنَّهُ مَنْ فَارَقَ الْجَمَاعَةَ شِبْرًا فَمَاتَ فَمِيتَةٌ جَاهِلِيَّةٌ[1]همانا كسي كه از جماعت به اندازه وجبي فاصله بگيرد و بميرد،جاهلانه مرده است.  و این خروج از جماعت هم، خروج از اطاعت از حکومت اسلامی و اجماع واحد آن، و ایجاد تفرق میان مسلمین و ایجاد جنگ و درگیری بین مسلمین و مومنین است که درنهایت به جنگی جاهلی کشیده می شود، که نه ایمان شخص مورد احترام واقع می شود، ونه عهد و پیمانی که با الله در سمعنا و اطعنا در حفظ خون و مال و ناموس مسلمین و سایر امور شرعی به الله داده شده است، و جنگهایی کورکورانه و بدون بینش و درک صحیح شرعی و بر اساس عصبیت و قومیت و تنفر و جاهلیت پیش می آید، که سالهاست شاهد چنین جنگهای کورکورانه ای هستیم:  وَمَنْ قَاتَلَ تَحْتَ رَايَةٍ عِمِّيَّةٍ، يَغْضَبُ لِعَصَبَةٍ، أَوْ يَدْعُو إِلَى عَصَبَةٍ، أَوْ يَنْصُرُ عَصَبَةً، فَقُتِلَ، فَقِتْلَةٌ جَاهِلِيَّةٌ .[2] هر کس زیر پرچم کوروکورانه ای بجنگد، و برای قومیت به خشم بیاید و به آن دعوت کند و آنرا یاری دهد و در این راه کشته شود، مرگش مرگی جاهلی است.

خوب حالا ما در میان مسلمین جماعت واحدی نداریم، بلکه صدها و حتی هزاران جماعت مختلف و رنگارنگ داریم. چرا؟ چون اجماع واحدی نداریم. و این اجماع واحد از امتی واحد و این امت واحد هم از شورای اولی الامر واحدی به وجود می آید که این شورا هم خودش از دست آوردهای حکومت اسلامی  عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ است .

پس وجود این صدها جماعت مختلف توجیه شرعی ندارد، و کسی نمی تواند خارجین از جماعت خودش را مشمول پیامدهای احادیث بداند. بلکه این جماعتهای متفرق تنها ابزاری در حالت اضطرار برای حرکت به سوی شورای مجاهدین و تشکیل حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ است. اینها همگی ابزارند و وسیله اند برای رسیدن به اجماع واحد و جماعت واحد. زمانی که به چنین اجماع واحدی رسیدیم که فرآورده ی امت واحد و شورای اولی الامر واحد ناشی از حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ است، در واقع به جماعت واحدی هم رسیدیم. در این صورت به قول رسول الله صلی الله علیه وسلم : مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا حُجَّةَ لَهُ. [3]

واضح است که تطبیق این دستور قانون شریعت الله در مورد جماعت تنها و تنها در صورت شکل گیری جماعت واحد مسلمین صورت می گیرد که شکل عالی آن در دارالاسلام و حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ یا بدیل اضطراری آن خودشان را نشان می دهند، تا رسیدن به این منظور در حالت اضطرار تنها جماعتهای بزرگتر و بزرگتر و شورای جماعتها می تواند توجیه شرعی داشته باشند نه بالعکس .

(ادامه دارد…….)

---

[1]متفق عليه عن ابن عباس

[2]صحيح مسلم كتاب الإمارة (54/ رقم الحديث 1848 )

[3]صحيح مسلم – الإمارة (1851) مسند أحمد – مسند المكثرين من الصحابة (2/70)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(47- قسمت)

این برادران نامیزان و نامتعادل و جاهل ما هنوز به این میزان از درک و فهم نرسیده اند که تا زمان ایجاد رهبریت واحد حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  و بازگشت رهبریت واحد شورای اولی الامر واحد با اجماع واحدش به میان مسلمین که سالهاست از آن محرومند شر تفرق بسیار بسیار بزرگتر از شر گوساله پرستی و سایر شرکهای آشکار در میان بخش زیادی از مسلمین جاهل و فریب خورده است. سیدنا هارون را به یاد بیاورید که در برابر گوساله پرست شدن بسیاری از قومش تا زمان برگشت «رهبریت مورد قبول همه» چه واکنشی نشان داد.

سیدنا هارون شر تفرق را بيشتر از انحراف قوم در شرک گوساله پرستی ديد، و تا برگشت «رهبریت مورد قبول همه»، تا حدی در مبارزه پیش رفت، و زمانی که دید کار به قتال و جنگ و کشت و کشتار کشیده می شود دست برداشت، و کوتاه آمد، و وحدت را حفظ کرد، و ثابت قدمان را از منحرفین جدا نکرد، و انشعاب نکرد، و تفرق به وجود نیاورد:  قَالُوا لَن نَّبْرَحَ عَلَیْهِ عَاکِفِینَ حَتَّى یَرْجِعَ إِلَیْنَا مُوسَى* ‏‏قَالَ یَا هَارُونُ مَا مَنَعَکَ إِذْ رَأَیْتَهُمْ ضَلُّوا * أَلَّا تَتَّبِعَنِ أَفَعَصَیْتَ أَمْرِی*  قَالَ یَا ابْنَ أُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْیَتِی وَلَا بِرَأْسِی إِنِّی خَشِیتُ أَن تَقُولَ فَرَّقْتَ بَیْنَ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِی ‏(طه/91-94) گفتند: ما پیوسته به پرستش این گوساله ادامه می‌دهیم تا موسی به پیش ما برمی‌گردد .‏(موسی) گفت: ای هارون! هنگامی که دیدی آنان گمراه می‌شوند، چه چیز مانع از آن شد که (جلو ایشان را بگیری و نگذاری به بیراهه روند ؟ و) از من پیروی کنی‌؟!. آیا از دستور من سرپیچی کردی‌؟‏(هارون) گفت: ای پسر مادرم! نه ریش مرا بگیر و نه موی سرم را. من ترسیدم که بگوئید میان بنی‌اسرائیل تفرقه انداختی و سفارش مرا به کار نبستی .‏

الله تعالی بعد از این نمی فرماید که سیدنا هارون در این کارش اشتباه کرده  است و کارش را تأئید می کند. در حالی که اگر اشتباه بود قطعا روشنگری می کرد، و می بینیم که در موارد مختلفی به کارهای اشتباه سایر انبیاء حتی در حد دعا کردن سیدنا ابراهیم برای پدر مشرکش و اخم کردن رسول الله صلی الله علیه وسلم برای آن نابینا و موارد اشتباه اینچنینی هم صرف نظر نمی کند.

 الله دعوت کرده است به وحدت، حالا اگر کسی مسیر تفرق را برود برخلاف قانون شریعت الله حرکت کرده و دچار شرک شده است و: إِنَّ اللّهَ لاَ یَغْفِرُ أَن یُشْرَکَ بِهِ وَیَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِکَ لِمَن یَشَاءُ وَمَن یُشْرِکْ بِاللّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِیداً ‏ (نساء/116) پس نمی شود با شرک به شرک جواب داد. نمی شود با شرک تفرق با شرک گوساله پرستی جاهلین و فریب خورده های مسلمان برخورد کرد. این نکته ی بی اندازه مهمی است که خیلی از اهل قبله و بخصوص برادران مجاهد ما یا نادیده می گیرندش یا زیاد به آن اهمیت نمی دهند و خودشان را به مصیبتی بزرگ دچار می کنند و اکثرا مثل سلفیون آل سعود و جاهلهای مذهبی مورد سوء استفاده ی دشمنان قانون شریعت الله هم قرار می گیرند که نمونه های آن را درعربستان و الجزائر و عراق و سوریه و افغانستان و چچن و کوردستان و غیره دیده ایم . 

جرم و عذاب تفرق برای دنیای مسلمین بسیار بالاتر از جرم کسانی است که جاهلانه فریب خورده اند و جاهلانه به دلیل وجود زمینه هائی، درعقاید و اعمالشان دچار شرکیاتی شده اند . تشخیص این بسیار مهم است. اهل عراق و شام که از اسبابهای مهم تبدیل حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ به بدیل اضطراری آن شده بودند و علاوه بر این مرتکب جرم بزرگ قتل حسین رضی الله عنه شده بودند، از عبدالله بن عمر در حين احرام درباره خون پشه و حرام يا حلال بـودن آن سـؤال مي كردند كه با درك اسلامي جواب داد: به اهل عراق نگاه کنید در حاليكه دختر زاده رسول الله صلی الله علیه وسلم  را شهيد مي كنند و باكي ندارند آنگاه مي آيند و درباره خون پشه سؤال مي كنند كه حكم آن چيست ؟

مسلمین این زمان و حتی چندین نسل گذشته هم از همین متد و روش استفاده می کنند، با دامن زدن به عذاب تفرق به راحتی خون همدیگر را می ریزند، به زن و بچه و پیرو جوان همدیگردرمراکز عبادیشان رحم نمی کنند، و اسباب به تأخیر افتادن نصرت الله و خلافتی که به مستضعفین در زمین وعده داده بود می شوند، و علاوه بر این، طول عمر حکمرانی طاغوتها و اشغالگران بر سرزمینهایشان هم اضافه می کنند، و باعث ادامه ی فقر و گرسنگی و تسلط دشمنان بر مسلمین میشوند، آنوقت در کمال پرروئی و افتخار وجهالت، خودشان را هم فرقه ی ناجیه می دانند، و با افتخار در مورد رعايت سيواك و مشتي ريش و لجبازی و گیر دادن به مسائل بسیار ریز و جزئی مسلمین و غیره به خودشان می بالند و برای آن حکمت تراشی ها و فلسفه ها می بافند.  این انحراف آشکار در مسیر نصرت و یاری اللهِ که کسی درآن شک ندارد .

(ادامه دارد……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(124- қисмат)

“Адами мудирият ва контрол ва хидояти шаръийи хашм” ба унвони еки дигар аз мавониъи вахдати огохона,хадафманд ва харакатий. [1]

Аллох таоло мефармояд:

: قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّىٰ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ (ممتحنه/4)

Иброхим ва касоники бо у буданд, улгуйи хуби барои шумо аст, замоники ба қовми худ гуфтанд: мо аз шумо ва аз чизхойики бағейри аз худо мепарастид, безор ва гуризонем,( яъни аввал аз худитон бароат дорем ва безорем, ва баъад аз чизхойики ғейри аз аллох ва қонуни шариати аллох мепарастид. Чун бароат аз шахс худ ба худ мунжар ба бароат аз ақоидиш хам мешавад. Аммо мебинем иддайи хастандки ба забон аз ақоиди тараф эъломи бароат намекунанд ва бохошандки , ин хам еки дигар аз равишхойи мунофиқин ва секулярзадахо дар фариби ахли қибла аст). Ва шуморо қабул надорем ва ба шумо кофар хастем, ва душманонаги ва кинатузи хамишаги миёни мо ва шумо падидор омада аст, то замоники ба худойи ягона иймон меоварид ва уро ба ягонагий мепарастид.

Ин тўвзихи мухтасар дар мовриди мафоди ла илаха ( куфр ба тоғут) ва иллаллох ( иймон ба аллох) астки ба сирохат ба новъи буғз ва кина ва хушунат дар баробаро муридони қавонини жохилият ва қавонини ғейри шаръийи онхо ишора дорад. Ба забони содатар, хамин ла илаха ( куфр ба тоғут); ақида, фикр ва нигариширо ба мо медихадки дар он, боиси дуст надоштани ин даста аз инсонхойи мужрим, ва арзёбийи манфий аз онхо бар асоси қануни шариати аллох мешавад. Албатта читури мо ба онхо куфр дорем ва худишон ва қавонинишонро қабул надорем, дар баробари онхо хам, на моро ба унвони ек мўъмини шариатгаро қабул доранд ва на қавонини шариати моро.

Хамин “ адавату вал бағзоу” душмани ва кина, худ ба худ манбаъ ва сарчишмайи хушунат тавассути тарафайн мешавад. Арз кардемки секуляристхо илова бар жанги равоний ва сард ин хушунати худишонро, хамиша то рузи қиёмат, ба сурати жанги мусаллахона нишон медиханд ва бар муслимин тахмилиш мекунанд.

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا.

Пас вужуди хашм дар инсони мусалмон ва кофар чизи аст мисли гурснагий ва ташнагий ва соири ниёзхо. Ровшан астки ин нийруйи хашмро аллох таоло ба унвони ек ниёзи зиндагий ба инсонхо дода аст, ва чизики аллох таоло ба инсон дода аст агар дар масири қонуни шариатиш харж бишавад харгиз бад нест. Аммо мумкин аст боз касони бошанд бипурсандки чиро аллох таоло нийруйи хашм ва ғазабро ба инсон дода аст? Оё нийруйи хашмро мешавад ба унвони нийруйи муассир ва муфид,дар зиндагий мовриди истефода қарор дод? Аллох ба ду далил нийруйи хашмро дар вужуди инсон қарор дода аст:

1-Еки инки то инсон аз хостахойи физикий ва нафсонийи шаръияш дифоъ кунад. Масалан бо хашмиш ижоза надихад ек мор уро ниш бизанад, ё ек саг ба у хамла кунад, ё каси захмиш кунад, ё каси хонашро оташ бизанад, ё мошинишро панчар кунад, ё шишайи хонашро бишканад, ё баччашро бизанад, ё ба заниш тўвхин кунад ва ғейрих.

2-Далили дигари вужуди хашм ин астки ин хашм дар ростойи тахаққуқи ахдофи шариат ва татбиқи арзишхойи қонуни шариат, дар баробари душманони қонуни шариати аллох ба кор гирифта бишавад.

Мушаххас аст дар инжо, хашм ек нийруйи даруний астки барои дифоъ аз жисми инсон, ақоидиш, манофеъиш, арзишхош ва боядхош халқ шуда астки, шахс бо ин хашм, саъй мекунад аз хар чизики жисм ва арзишхоишро тахдид мекунад, холати тахожумий ва хамла ба худиш бигирад.

(идома дорад………)

---

[1] این مانع و آفت وارداتی هم از  صفات کفار و منافقین است .

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(123- қисмат)

Бале, танхо корики мешавад бо инсони лажбоз анжом дод рахо карданиш аст ва бас. Чи мусалмони олудайи бошад ва дар дорудастайи мунофиқин қарор гирифта бошад ва чи кофар бошад. Аммо намешавад бо кинорагирий ва рахо кардани интури ашхос аз садамоти онхо дар амон монд, чиро? Чун инон дар баробари хақ ва пейравони хақ жибхагирий мекунанд ва дар бисёри мавориди жанги нарм ва мусаллахонаро хам бар муслимин тахмил мекунанд, онхоики дар сафи муслимин мемонанд екжури жангро бар муслимин тахмил мекунанд ва куффори ошкор хам ек жури дигар. Дар ин сурат лозим аст бо мунофиқин ектури бархурд кард ва бо хар кудом аз куффори даража 1 ва 2 ва 3 хам муносиби худиш,аммо бо чи василайи? Танхо омили боздоранда қуввати астки аллох таоло дар мовридиш мефармояд:

   وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِباطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَ عَدُوَّکُمْ(انفال/60)

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда манзур аз он қувват аслаха аст. Агар мо чанин қудратиро тахия накунем ба ночор дар бозийи ду сарбохти ворид мешавемки лажбозхо шуруъиш карданд ва ночоро ва бояд қудрати болотар ва боздоранда ба вужуд биёваремки дар сурати изтирор дар ботлоқи лажбозхо наёфтем.

Дар инжо ончи мояйи таъажжуб аст ин астки , дастайи аз муслимини ба зохир мужохиди хастандки хамин масирро мераванд, ва ин ашхос дар ин сифат худишонро шабихи мунофиқин ва куффор мекунанд. Интури ин ашхос ошкоро бо лажбозихойи худишон ба вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин садама мезананд, ва дар баробариш қарор мегиранд, ва асбоби тафарруқ ва залилийи бештари муслимин мешаванд, ва харгиз хозир намешаванд аз коноли се абзори шаръий ба сурати муттахид ба самти суйи хадафи вохиди муслимин харакат кунанд.

Ман ба ин ашхоси лажбоз ва мужохидики танхо худишон метавонанд барои худишон кори кунанд ва худишонро аз ин сифати зишти куффор ва мунофиқин нажот бидиханд танхо каломи аллохро мерасонамки мефармояд:

   : یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَوَلْتَنظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِیرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ * ‏وَلَا تَکُونُوا کَالَّذِینَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُوْلَئِکَ هُمُ الْفَاسِقُونَ(حشر/18-19)

Эй мўъминон! Аз худо битарсид ва хар каси бояд нигох кунадки чи чизиро барои фардо( йи қиёмати худ) пешопеш фристода аст. Аз худо битарсид,худо огох аз хар он чизи астки мекунид. Ва монанди касони набошидки худоро ( бо адами пейравий аз шариат ва қавониниш) аз ёд бурдид, ва худо хам худишонро аз ёд ёди худишон бурд! Онон фосиқин ва берун равандагон ( аз худуди шароиъи илохий) хастанд.

Шумо бародарон ва хохарони бо ла илаха ва куфр ба тоғути худитон ва эъломи иллаллох ва иймон ба аллох эълом кардидки дар баробари кулли қавонини шариати аллох аз стротежики “ самиъна ва атоъна” пейравий мекунид, ва рузона билижбор чандин бор таъаххуди “ ийяка наъбуду ва ийяка настаъин” додид, ва аз аллох таоло дар баробари ин корхо ва ин таъаххуд  хостидки шуморо ба “ сиротол мустақим” хидоят кунад, рохи ононики ба онон неъмат дода “ сиротоллазина анъамта алайхим” на ононики аз онхо ғазаб гирифта ва на ононики саргардонишон карда аст.

Ононики ба онон неъмат дода аст инон хастанд:

  وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِکَ مَعَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَوَ الصِّدِّيقينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحينَ وَ حَسُنَ أُولئِکَ رَفيقاً

Инон аз аллох ва росулиш итоат мекунанд ва бидуни шак жузъи онони нестандки ахли лажбози ва ахли

«لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ»

бошанд. Ин сифат ва вижагихойи лажбозий ва такаббур моли мағзубин ( куффор) ва саргардонхо ва золлин ва мунофиқин ва секулярзадахост на моли мўъминин. Ба худитон биёйид ва дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин монеъ ва сад нашавид.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(122- қисмат)

Дар инжо ин шахсики бози ду сарбохтро шуруъ карда аст, дучори беморийи лажбозий ва лажожати махсуси куффор ва мунофиқин шуда, ва дар ин сифат худишро шабих ба куффор ва мунофиқин карда аст ва ба у мегуянд муъонид. Аллох таоло мефармояд:

:«ﺍﻟَّﺬِﻳﻦَ ﻳُﺠَﺎﺩِﻟُﻮﻥَ ﻓِﻲ ﺁﻳَﺎﺕِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﺑِﻐَﻴْﺮِ ﺳُﻠْﻄَﺎﻥٍ ﺃَﺗَﺎﻫُﻢْ ﻛَﺒُﺮَ ﻣَﻘْﺘًﺎ ﻋِﻨْﺪَ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻭَﻋِﻨْﺪَ ﺍﻟَّﺬِﻳﻦَ ﺁﻣَﻨُﻮﺍ ﻛَﺬَﻟِﻚَ ﻳَﻄْﺒَﻊُ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻋَﻠَﻰ ﻛُﻞِّ ﻗَﻠْﺐِ ﻣُﺘَﻜَﺒِّﺮٍ ﺟَﺒَّﺎﺭٍ» ‏(ﻏﺎﻓﺮ: 35 ‏).

Онон касонияндки бидуни хеч далилики ( аз ақл ё нақли дар даст) дошта бошанд, дар баробари оёти илохий ( мовзеъгирий мекунанд ва ) ба ситиз ва кишмикиш мепардозанд. ( чанин жидоли беасос ва нодурустий бо оёти илохий) мужиби хашми азими худо ва касони хохад шудки иймон оварда бошанд. Ингуна худованд бар хар дилики худ бузургбин ва зургу ва мутакаббир бошад, мухр мезанад ( ва хисси ташхисро аз он мегирад).

Мутаъассифона ин мусалмони муъонид дар чизи хам худишро шабихи ба куффор кардаки намешавад барояш кори кард, ва танхо метавонем онро рахояш кунем ба холи худиш: “ зархум” рахойишон кун. Аллох таоло ба он даста аз муслиминики дар дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо қарор гирифтанд ва шабихи куффор шуданд мефармояд:

فَأَعْرِضُواْ عَنْهُمْ إِنَّهُمْ رِجْسٌ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ جَزَاء بِمَا کَانُواْ یَکْسِبُونَ ‏(توبه/95)

Аз ишон ругардон шавид ва дури кунид, бегумон онон палиданд ва ба кейфари корхойики мекунанд жойгохишон дўзах аст.

Чиро ин мусалмони лажбозики дар ин сифат худишро шабихи куффор ва мунофиқин кардаро бояд рахояш кунем ба холи худиш? Ва азаш руйи гардон бошем? Чун аввалан худи ин шахси лажбоз асбобишро фарохам карда аст, ва бо хақгуризийики барои худиш интихоб карда аст хоста ё нохоста дар гунохони фуру рафта аст, ва гох дар ек гунох ва ширки мисли тафарруқ худишро ғарқ карда аст ва бар он исрор дорадки имкони берун оварданиш хам нест. Ширки тафарруқки аз ширки гусола парасти бадтар аст в ширки гусола парасти ва амсолихимки танхо ва танхо бо омадани рахбари мовриди пазириши хамма аз бейн меравад, аммо ин мусалмонони лажбоз худишонро дар мурдоби ширки бадтар аз гусола парасти меандозанд ва бар он хам исрор мекунанд.

Мо мехохем хаққиро ба у бигуемки худиш ба он огохий ва яқин дорад, аммо лажожат мекунад ва халофишро анжом медихад. Замоники аллох таоло мефармояд:

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ»

Яъни инхо” мўъминини” хастандки аз фирқайи ножия ва тоифайи мансураки ахли қитол хам хастанд ва инро оёти баъдий ровшан мекунад

 «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ»

Пас мухотоб мўъминин хастан на мунофиқин ва секулярзадахо; аммо ин мўъминин хақро медонанд ва хатто таблиғиш хам мекунанд аммо бо вужуди ин огохихо ва шинохт ва яқин, амали бар халофи инро анжом медиханд. Ин бечораки дар ин сифат худишро мисли куффор карда аст агар ба у бигуем:

وَإِذَا قِیلَ لَهُ اتَّقِ اللّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ (بقره/206)‏

Ва хенгомики биду гуфта мешавад: аз худо битарс, азамат( ва нухувват, сарупо) уро фаро мегирад ва гунох мекунад. Пас дўзах  уро басанда аст ва чи бад жойгохи аст.

Аллох таоло ба ин мўъминики худишро мисли мунофиқин ё секулярзадахо карданд мисли мунофиқин ба онхо мухлат медихад то бештар дар гил фуру бираванд. Чун тамоми роххойи нажотро,руйи худишон бастанд:

  :« وَیَمُدُّهُمْ فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ»(بقره/15)

Ва ононро рахо карда то куркурона ба саркашийи худ идома диханд. Аллох таоло дар мовриди куффорики тамоми роххойи нажотро руйи худишон бастанд фармуда:

  ذَرْهُمْ يَأْكُلُوا وَ يَتَمَتَّعُوا وَ يُلْهِهِمُ الْأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ (حجر/3)

Бигузор ва бухуранд ва бахравар шаванд ва орзу ононро ғофил ва саргарм кунад. Билахара ( натижайи ин бетафовутихо ва орзухойи ғалатро) хоханд фахмид. Ё дар жойи дигари дар мовриди мушрикин ва секуляристхойи кофар мефармояд:

 «وَ نَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ» (انعام/110)

Ва инхоро ба худишон вогузор мекунем ва рахойишон мекунем то дар туғён ва саркашийи худ саргардон ва вайлон ва сардамгум шаванд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(121- қисмат)

-каси медонад ва яқин дорадки хар шахс ё гурухи ахли қиблайироки мехоханд аз ислом хорижишон кунанд ва такфиришон кунанд бояд онхоро аз чохор филтери мухимми исботи журм, таъйиди он тавассути аллох ва росулиш, шурути такфир ва мавонеъи такфир убур бидиханд ва агар мужрим ташхис дода шуданд онвақт метавонад онхоро муртад биномад ва ахкоми муртаддинро руйишон ижро кунад, аммо амдан ва огохона хеч кудом аз ин марохилро анжом намедиханд ва ба рохати бо такфири соири ахли қиблайи мухолифи худишон ба рохати дучори журми бузурги мешаванд, ва ошкоро дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин монеъи дуруст мекунанд.

-каси медонад ва яқин дорадки хукми яхуд ва насоро ва мажус ва собеин бо мушкирин фарқ дорад, мушрикин ё секуляристхойи чизи хастанд ва бақия чизи дигари, ва ин хам медонанд ва яқин дорандки аллох таоло яхуд ва насоро ва мажус ва собеинро жузъви мушкирин хисоб накарда аст, аммо ин бародарони мо ба мейли худишон ошкоро хукми аллохро мегузоранд кинор ва бо истиноди ба раъйи иштибохи баъзи аз уламойи нажд ва уламойи дарборий оли саъуд ба рохати ахли қибларо жузъви мушрикин медонанд, ва ба хамин рохати дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин сад ва монеъ дуруст мекунанд.

-каси медонад ва яқин дорадки танхо се абзори хукумати исломий ала минхажин нубувват ва хукумати бадили изтирорийи исломий ва мажлиси шўройи мужохидин барои хифз ва нигахдорийи аз вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ва пархез аз тафарруқ, ва ба вужуд овардани қудрати умдайи муслимин дар баробари қудрати умдайи куффори жахоний ва муртаддини махаллий вужуд дорад, аммо ба мейли худиш лажожат ба харж медихад ва ба далили мухолифати бо фалон тафсир ё мазхаб ё хубби жо ва мақом аз қудрати бузурги муслимин фосила мегирад ва масири иштибохро меравад.

Дар тамоми ин маворид ва мавориди мушобех шахси мусалмон медонад ва яқин дорадки хақ кудом аст, аммо амдан ва ба мейли худиш ба далоили ғейри шаръий халофи онро анжом медихад. Баъзи вақтхо мумкин аст шахс ба хотири такаббур ва  лажбозий барои инки аз раъйи худиш ва назари худиш ва тафсири худиш ва хизб ва дорудастайи худиш пойин наёядки иштибох аст, ё намехохад гуфта бишавад аз раъйи худиш ё хизб ва жамоатиш даст кашид ва назари худишро рад карда, ё гуфта бишавад ба осоний афкор ва ақоидишро аваз кард, ё гуфта бишавад шикаст хурд, ё барои ризояти жохилхо ва даххо далили дигар, дучори ғурури козиб ва иззати козиб мешавад ва иштибохоти худиш ё гурух ва тафсиришро намепазирад, ва таслими хақ намешавад, ва аз хейрики дар ин хақ аст худишро огохона ва амдий махрум мекунад.

Хатто агар шахсики бар хақ аст бихохад бар хаққики пеши уст сабр кунад ва истиқомат дошта бошад ва руйи харфиш боистад ва дар баробари қонуни шариати аллох “ самиъна ва атоъна” дошта бошад ва бо ин шахси лажбози хақгуризи мувофиқ набошад, ин шахси лажбози хақгуриз хиёл мекунад чун ин шахси хақгу воқеияти афкори заиф ва хурофий ва беасосишро нишон дода аст пас ба хувиятиш садама зада, ва худиш интури беарзиш шуда аст.

Барои хамин астки ин шахси лажбоз хиёл мекунадки он сохиби хақ бо баёни хақ ва пофишорий ва истиқомат бар хақ, қасд дорад бо у душмани кунад, ва ба хамин рохати уро дар жойи душманиш қарор медихад, ин шахс замоники бо қонуни шариати аллох ва хақ душмани мекунад хийли табиий астки бо тарафдорон ва мубаллиғини ин хақ хам душмани кунад, ва интури ек сифати дигар ба номи “ ситизажуйи дар баробари хақ ва ахли хақ” ро дар худиш ба вужуд меоварад, ва сайъ мекунад ба хар қиймати ин душманиро талофий кунад.

Барои хамин интиқомжуйи кур ва кина аз хақ ва ахли хақ аз лавозими аввалияйи ин интиқомжуйи мешавад, хатто агар ин интиқомжуйи бо пуштибонийи мустақим ё ғейри мустақим аз куффор бар алайхи муслимин мунжар бишавад, хатто агар ин пуштибоний аз куффор бар алайхи  муслимин боиси садама дидани иймони худиш ва мунжар ба лех кардани шахсият, обру ва жон, номус ва моли худиш ва мусалмони муқобилиш, ва тасаллути куффор бар муслимин, ва садама дидани худиш ва тарафи муқобилиш хам тамом бишавад. Инро мегуянд бозийи ду сар бохт. Яъни бозики ба махзи шуруъ шуданиш метавони пеш бини куни ( на пешгуйи) ки бидуни шак хар ду дар он шикаст мехуранд. Инро мо борхо дар миёни муслимин дидаем. Намунахойи Андалус ва хамалоти муғул ва ишғолгарийи секуляристхойи жахоний ва вокуниши муслимин дар баробари онхо дар хамин еки ду қарни гузашта, ва хатто хамин алъон Сурия ва Ироқ ва Афғонистон ва Яман ва Сумолий ва Ливия ва ғейрих намунайи ошкори возихи барои хар мусалмони хастандки ин бози ду сарбохтики лажбозхойи хақгуриз миёни муслимин шуруъ карданд чи бало ва мусибатхойиро барои хамма ба вужуд оварда аст.

(идома дорад……..)