وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(46- қисм)

  Хозирда замонавий ва ташкиллашган мазхабларга айланган олдин эса бекор қилинган кичик шўроларни асосчиларининг мақсади, мўъминларни адашган,қийшиқ йўллардан каттароқ шўролар орқали бошқа мусулмонлар билан вахдат томонга олиб борадиган йўлларга кўра вохид уммат ва вохид ижмоъ ва вохид жамоатнинг аслий йўлига сари олиб борувчи  шаръий йўлни очишдан ва мутафарриқ ариқчалардан қутулиб исломнинг вохид дарёсига кириш ва хидоят қилишдан  иборат; аммо уларнинг муридлари хавойи нафслари ва такаббур билан булғанганликлари ва аллох таолони огохлантиришига эътибор бермаганликлари сабабли,

 «وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى‌ أَلَّا تَعْدِلُوا»

кўзланган мақсадга эмас бошқа жойларга бориб қолганлар, хатто баъзи ўринларда уларни шарри мусулмонларни иттиходи учун суннатий мазхаблардан кўра хам кўпроқ бўлган.

Бу ерда бизларнинг баъзи мусулмон биродарларимиз вохид ижмоъни  ва вохид жамоатни ташкил қилишдан олдинги  мавжуд изтирорий вазиятда диққат билан эътибор бермайдиган нарса, раъйни вахдати эмас балки иймон ва сафдаги вахдат масаласидур, бизлар вохид ижмоъни  ва вохид жамоатни қўлга киритгунимизча турли-хил фирқалар ва тафсирлардан муштарак холдаги, хар қандай сатхда бизлар вужудга келтирган шўроларни раъйи орқали, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни қўлга киритгунимизгача,хамда вохид улил амр шўросини ва вохид умматни, вохид ижмоъни, вохид жамоатни ташкил қилгунимизгача  жиходимизни давом эттира оламиз, бу нарса хамма учун мутлақ хужжатдур.

Мана бу шўролар хам бошқа жамоатлар ва хизбларга ўхшаб жамоатларнинг шўроси ташкил бўлишидан олдинги мархалада ўзларининг такомуллашиш йўналишида тўхтаб қолмасликлари ва гохида мазхабга ўхшаган бир нарсага айланиб қолмасликлари  керак, балки мақсад бутун жахон бўйича улил амр шўросини ташкил қилиш бўлиши лозим, мана бу мақсадни қўлга киритилгунча каттароқ шўроларни ташкил қилиниши керак, чунки мана бу шўролардаги гурухлар ва жамоатларнинг  шўрони раъйидан бош тортишликка хаққи йўқ, барча фаолиятлар шўрони аксарият раъйига асосланган бўлиши ва хар қандай якка холдаги харакат маън қилиниши керак.

Мавжуд вазиятда ана ўшанча тафсирлар, таъвиллар, фирқалар, хизблар ва турли-хил гурухлар мавжуд бўлишига қарамасдан, хамма мусулмонлар шуни таълим олишимиз керакки, бизлар ўзимизни мухолифимиздаги мусулмонларни ўлчови учун бизларга мувофиқ бўлганлар яхши ва мухолиф бўлганлар ёмон бўлиши борасида  “меъёр” бўла олмаймиз, бизларни барчамиз бир-биримизни баробаримизда нисбий хужжат бўламиз ва фақатгина вохид шўро ва вохид ижмоъгина ўзини бошқаруви остидаги минтақалар учун мутлақ хужжат бўла олади. Албатта бу фақат уни бошқаруви остидаги минтақаларга тегишли, мана бу вохид шўрони ва вохид ижмоъни бошқарувида бўлмаган минтақалар бундан мустасно. Бутун жахон бўйича улил амр шўроси вохид раъй ва вохид ижмоъ билан шаклланган пайтидагина, бутун дунёдаги барча мусулмонлар  учун мутлақ хужжат бўла олади.

Бизларнинг жуда кўп номезон ва мувозанатсиз биродарларимиз одатда шўронинг таркибий қисмларидаги манхажни нопок экани ва хатто шўронинг баъзи аъзоларини мунофиқ ва секулярзадаларга хос бўлган касалликларга чалингани, нопок эканига ўхшаган бахоналар билан  бўлиниш ва тафарруққа боис бўлишади. Бу биродарлар рахбариятнинг  манхажини пок бўлиши билан уни қўл остидагиларни пок бўлиши, хатто шўро аъзоларини ўртасига фарқ қўйишга қодир эмаслар, уларни  хаммаси  рахбариятга ўхшаган бўлиши керак ,деб ўйлашади.

Улар росулулох саллаллоху алайхи васалламнинг жангий шўроларида абдуллох ибни убайга ўхшаган кишилар ва ана ўшанча ақидавий ва рафторий касалликлар бўлмаслигини хохлашади, энди агар мана булар мавжуд бўлгач, демак бу рахбариятни сафидан жудо бўлиш учун бир асбоб бўлади ва хатто рахбариятни бизлар гувох бўлиб турган  турли-хил тухматлар билан  муттахам қилинишларига  сабаб бўлади, улар ошкора абдуллох ибни убай ва унинг жамоати ухуд ғазотида қилган ишни қилишади ва натижада гунохга ва тафарруқдек буюк азобга дучор бўлишади ва ўзларини мушрикларни сифатларига шомил қилиб олишади. Аслида эса улар қуйидаги нарсаларни жуда яхши билишади:

1-Тафарруқ зилзила ва чақмоқни хаддидаги азобдур:      

قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَىٰ أَن يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِكُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُم بَأْسَ بَعْضٍ ۗ (انعام/65)

 2-Сабр қилмаслик ва ўзларини тафарруқ азобига дучор қилишлик, мусулмонларни сустлашишига ва нотавон бўлишларига сабаб бўлишини, хамда мусулмонларни хайбати ва азамати йўқолишига сабаб бўлишини яхши билишади:

وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/46)

 3-Улар тафрақа солувчилар билан росулуллох саллаллоху алайхи васалламни ўртасида хеч қандай боғлиқлик қолмаслигини яхши билишади:

إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏ (انعام/159)

4-Шунингдек улар тафарруқ мушриклар ва секуляристларнинг сифатларидан эканини ва аллох таоло мусулмонларни бундай сифатлардан нахий қилганини ва бундай сифатлардан узоқлашишга амр қилганини яхши билишади:

وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏ * مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً ‏(روم/ 33- 32)

(давоми бор………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(45- қисм)  

Буни баробарида аллох ва росулига итоат қиладиган кишиларга ваъда берадики:

وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا‏ .( النساء/ 70-69)

Кимда- ким аллох ва пайғамбарга итоат этса, ана ўшалар аллох инъомларига сазовор бўлган зотлар- пайғамбарлар хақ-рост иймон эгалари, шахидлар ва фақат яхши амаллар билан ўтган кишилар билан бирга бўлурлар. Улар эса энг яхши хамрохлардир.

Демак бу хазил эмас, сен ўзингни қарорингни қабул қилишинг керак, яъни сен аллох таолони даъватига манфий жавоб бериш ва итоат қилмаслик билан ўзингни “шадидул иқоб”ларни  жумласига қўшасанми ёки итоат қилиб ўзингни “анъамаллоху алайхим”га ва аллох уларга неъмат берган хамда сен хар куни намозларингда “аллазина анъамта алайхим” бўлганларни йўлига ва қаторига қўшишлиги дуо қилиб сўраётган  кишиларга  шомил қиласанми?

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ»

ни жумласига шомил бўлиб қолмаслик учун  айтаётган сўзинг билан қилаётган ишингда содиқ бўл ва ўзингни таклифингни равшан қилиб қўй.

Сен ошкор шаръий далиллар билан очиқ-ойдин шу нарсани яхши биласанки, аллох таоло оддий холатда шўро томонидан ироя берилган  қуръон ва суннат,хамда кундалик масалалардаги ижтиходни,истинботни қабул қилади, шахсларнинг ё турли-хил,тарқоқ  ахзоблар ва гурухларнинг  якка холдаги ижтиходларини қабул қилмайди, агарчи мана бу шахслар ўзини замонасининг  энг донишманд ва энг олим шахслари бўлган тақдирда хам бу мухим эмас, сен ишонч билан шуни яхши биласанки, аллох таоло биз ва сизларни вохид шўрога ва вохид ижмоъга ва вохид умматга ва вохид жамоатга даъват қилган, мана бу холатда сен ўзингни ўрнингни аниқ ва равшан қилиб қўйишинг керак, шўро ва вахдат, вохид уммат ва вохид жамоат сари қилинган харакат билансанми? Ёки тахким қилиш ва унда давом этиш ва хатто фирқа ясаш ширки ва тафарруқни, фақирликни давом этиши, очлик ва душманларнинг мусулмонлардан устун келишини, мусулмонларнинг хукуматсиз қолишини  вужудга келтирадиган бошқа  йўлда бутун жахон мусулмонларининг харакатига кўнгил боғламаган холда, шахслар ва гурухлар ва  тарқоқ ахзобларнинг якка ижтиходларига кўнгил боғлаб  харакат қиляпсанми?

Шу ерда ишора қилиниши лозим бўлган нуқталардан бири шуки, бизларни баъзи бародарларимиз бир хизбни,жамоатни хаддидаги бошқарувчан шўроларни вужудга келтиришга муваффақ бўлишди ва мана шу мархалада туришибди ва уларнинг  ўзлари замонавий мазхабга айланишди ва бугунги кундаги ўнлаб балки юзлаб худди шундай вужудга келган  замонавий мазхабларни қаторидан жой олишди. Мана бу замонавий  юзлаб мазхабларнинг ахли суннат деб маъруф бўлган 4 мазхабдан ва ташайъюнинг машхур уч мазхабидан фарқи шундаки, улар гохида  шўро равиши ва аксаран тартиб  билан идора қилинади ва мана бу суннатий чегараланган бир неча мазхаб марказлаштирилмаган холда ўз хаётларини давом эттиришади, аксар холларда мана бу суннатий мазхабларнинг ихтилофлари хам жузъий ва шахсий фиқхий ишларда бўлади, аммо ана бу замонавий мазхабларнинг ихтилофлари эса аксаран ақидавий ва манхажга оид бўлади.

Бизлар вохид улил амр шўросини ва вохид ижмоъни  қўлга киритгунимизгача барча суннатий ва замонавий мазхаблардаги  идора қилувчи хайъатларининг гурухларни ичидаги майда масалалар борасидаги қарорларини ва гурухни ичидаги истиқлолини қаршисида риоят қилган холда,келишув билан муносабатда бўламиз ва бугунги забон билан айтганда улар хақида исломий “конфедеролизмни аслига” кўра амал қиламиз, аммо мана шу босқичда тўхтаб қолишни ва қарорларни буюкроқ шўро сари ва нихоят эса мусулмонларнинг бутун жахон улил амр шўроси томонга  хидоят қилмасликни ғайри шаръий деб хисоблаймиз ва мана бу вахдат, хамда буюкроқ ижмоъни вужудга келтириш йўлида бўлмаган хар қандай қарорни мусулмонларнинг хаммасига урилган зарба деб биламиз.

Бир жойда тўхтаб қоладиган ва ўзларини шўроларини замонавий мазхабларга ўхшатиб оладиган ва каттароқ шўроларни ичида хал бўлиб кетишларига рухсат бермайдиган кишилар, энг камида янги шевадаги фирқагаролик ва мазхаб ясашлик ва тафарруқ ширкига дучор бўлишади ва аста-секинлик билан ўзларининг шўролари,жамоатлари,хизблари, ташкилотларини жуда хам буюк ва кенг- кўламли жохилиятни, бутун жахон ва минтақадаги  тоғутларни, ўзларига мухолиф бўлган мусулмонларни қаршисида бепанох ва танхо бўлиб қолишларига  боис бўлишади, ахир улар уни шу даражага олиб келгунларича қанча захмат чекишган эди.

Улар харгиз керакли ва зарур ўринларда мустақил ва замонавий мазхабларни шаклига ўтган,хамда хар бири тарқоқ холда ўзини йўлини давом эттираётган  бошқа шўроларнинг кучидан фойдалана олмайди ва улардан ёрдам олишга хам қодир бўлмайди. Мана бу ана ўша етилмаган шўроларнинг комил бўлмасдан туриб нобуд бўлиш замонидур, улар мавжуд жохилиятни ва хоким бўлиб турган тоғутларни баробарида ана ўшанча имтиёзлар беришга мажбур бўлишади, бу нарса уларнинг жохилиятга  ва тоғутларга таслим бўлган деган маънони билдиради. Мана бу ўша болиғ бўлмаган шўроларнинг инкор қилиб бўлмайдиган ошкора ўлими ва адашиши хисобланади, бир томондан ана ўшанча мутаъаххид,фидокор  аъзоларнинг талаф бўлишларига сабаб бўлса, бошқа томондан тоғутларга таслим бўлишларига  ва мусулмонларнинг кенг-қамровли вахдати,хамда каттароқ шўроларни ташкил бўлиши ва нихоят аллох таолонинг амри ва даъвати бўлган улил амр шўросини ташкил бўлиши йўлида тўсиқ,монеъ бўлишларига боис бўлишади. Бу мусибатларни хаммаси уларнинг хавойи нафсга ё қалбга тобеъ бўлишлари сабабли бошланган ва уларни мана шу мархалага етказган.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(46- قیسم)

حاضِردَه زَمانَه وِی وَ تَشکِیللَشگن مَذهَبلَرگه اَیلَنگن آلدِین اِیسَه بِیکار قِیلِینگن کِیچِیک شوُرالَرنِی اَساسچِیلَرِینِینگ مَقصَدِی، مُؤمِنلَرنِی اَدَشگن، قِییشِیق یوُللَردَن کَتتَه راق شوُرالَر آرقَه لِی باشقَه مُسُلمانلَر بِیلَن وَحدَت تامانگه آلِیب بارَه دِیگن یوُللَرگه کوُرَه واحِد اوُمَّت وَ واحِد اِجماع وَ واحِد جَماعَتنِینگ اَصلِی یوُلِیگه سَرِی آلِیب بارُوچِی شَرعِی یوُلنِی آچِیشدَن وَ مُتَفَرِّق اَرِیقچَه لَردَن قوُتوُلِیب اِسلامنِینگ واحِد دَریاسِیگه کِیرِیش وَ هِدایَت قِیلِیشدَن عِبارَت؛ اَمّا اوُلَرنِینگ مُرِیدلَرِی هَوایِی نَفسلَرِی وَ تَکَبُّر بِیلَن بُولغَنگنلِیکلَرِی وَ اَلله تَعالَی نِی آگاهلَنتِیرِیشِیگه اِعتِبار بِیرمَه گنلِیکلَرِی سَبَبلِی،   «وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى‌ أَلَّا تَعْدِلُوا» کوُزلَنگن مَقصَدگه اِیمَس باشقَه جایلَرگه بارِیب قالگنلَر، حَتَّی بَعضِی اوُرِینلَردَه اوُلَرنِی شَررِی مُسُلمانلَرنِی اِتِّحادِی اوُچُون سُنَّتِی مَذهَبلَردَن کوُرَه هَم کوُپراق بوُلگن.

بُو یِیردَه بِیزلَرنِینگ بَعضِی مُسُلمان بِرادَرلَرِیمِیز واحِد اِجماعنِی وَ واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلِیشدَن آلدِینگِی مَوجُود اِضطِرارِی وَضِیعیَتدَه دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرمَیدِیگن نَرسَه، رَعینِی وَحدَتِی اِیمَس بَلکِی اِیمان وَ صَفدَگِی وَحدَت مَسَلَه سِیدوُر، بِیزلَر واحِد اِجماعنِی وَ واحِد جَماعَتنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیمِیزچَه توُرلِی – هِیل فِرقَه لَر وَ تَفسِیرلَردَن مُشتَرَک حالدَگِی، هَر قَندَی سَطحدَه بِیزلَر وُجُودگه کِیلتِیرگن شوُرالَرنِی رَعیِی آرقَه لِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیمِیزگه چَه، هَمدَه واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی وَ واحِد اوُمَّتنِی، واحِد اِجماعنِی، واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلگوُنِیمِیزگه چَه جِهادِیمِیزنِی دَوام اِیتتِیرَه آلَه مِیز، بُو نَرسَه هَمَّه اوُچُون مُطلَق حُجَّتدوُر.

مَنَه بُو شوُرالَر هَم باشقَه جَماعَتلَر وَ حِزبلَرگه اوُحشَب جَماعَتلَرنِینگ شوُراسِی تَشکِیل بوُلِیشِیدَن آلدِینگِی مَرحَلَه دَه اوُزلَرِینِینگ تَکاموُللَشِیش یوُنَه لِیشِیدَه توُحتَب قالمَسلِیکلَرِی وَ گاهِیدَه مَذهَبگه اوُحشَه گن بِیر نَرسَه گه اَیلَه نِیب قالمَسلِیکلَرِی کِیرَک، بَلکِی مَقصَد بوُتوُن جَهان بوُیِیچَه اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی تَشکِیل قِیلییش بوُلِیشِی لازِم، مَنَه بُو مَقصَدنِی قوُلگه کِیرِیتِیلگوُنچَه کَتتَه راق شوُرالَرنِی تَشکِیل قِیلِینِیشِی کِیرَک، چوُنکِی مَنَه بُو شوُرالَردَگِی گوُروُهلَروَ جَماعَتلَرنِینگ شوُرانِی رَعیِیدَن باش تارتِیشلِیککَه حَققِی یوُق، بَرچَه فَعالِیَتلَر شوُرانِی اَکثَرِیَت رَعیِیگه اَساسلَنگن بوُلِیشِی وَ هَر قَندَی یَککَه حالدَگِی حَرَکَت مَنع قِیلِینِیشِی کِیرَک.

مَوجوُد وَضِیعیَتدَه اَنَه اوُشَنچَه تَفسِیرلَر، تَعوِیللَر، فِرقَه لَر،حِزبلَر وَ توُرلِی- هِیل گوُرُوهلَر مَوجُود بُولِیشِیگه قَرَمَسدَن، هَمَّه مُسُلمانلَر شوُنِی تَعلِیم آلِیشِیمِیز کِیرَککِی، بِیزلَر اوُزِیمِیزنِی مُخالِفِیمِیزدَگِی مُسُلمانلَرنِی اوُلچاوِی اوُچُون بِیزلَرگه مُوافِق بوُلگنلَر یَحشِی وَ مُخالِف بوُلگنلَر یامان بوُلِیشِی بارَه سِیدَه “مِعیار” بوُلَه آلمَیمِیز، بِیزلَرنِی بَرچَه مِیز بِیر- بِیرِیمِیزنِی بَرابَرِیمِیزدَه نِسبِی حُجَّت بوُلَه مِیز وَ فَقَطگِینَه واحِد شوُرا وَ واحِد اِجماعگِینَه اوُزِینِی باشقَه رُووِی آستِیدَگِی مِنطَقَه لَر اوُچُون مُطلَق حُجَّت بوُلَه آلَه دِی. اَلبَتَّه بُو فَقَط اوُنِی باشقَه رُووِی آستِیدَگِی مِنطَقَه لَرگه تِیگِیشلِی، مَنَه بوُ واحِد شوُرانِی وَ واحِد اِجماعنِی باشقَه رُووِیدَه بوُلمَه گن مِنطَقَه لَر بوُندَن مُستَثنا. بوُتوُن جَهان بُویِیچَه اوُلِی الاَمر شوُراسِی واحِد رَعی وَ واحِد اِجماع بِیلَن شَکللَنگن پَیتِیدَگِینَه، بوُتوُن دُنیادَگِی بَرچَه مُسُلمانلَر اوُچُون مُطلَق حُجَّت بوُلَه آلَه دِی.

بِیزلَرنِینگ جوُدَه کوُپ نامِیزان وَ مُواظَنَتسِیز بِرادَرلَرِیمِیز عادَتدَه شوُرانِینگ تَرکِیبِی قِسملَرِیدَگِی مَنهَجنِی ناپاک اِیکَه نِی وَ حَتَّی شوُرانِینگ بَعضِی اَعضالَرِینِی مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرگه خاص بوُلگن کَسَللِیکلَرگه  چَه لِینگه نِی، ناپاک اِیکَه نِیگه اوُحشَه گن بَهانَه لَر بِیلَن بوُلِینِیش وَ تَفَرُّققَه بائِث بوُلِیشَه دِی. بُو بِرادَرلَر رَهبَرِیَتنِینگ مَنهَجِینِی پاک بوُلِیشِی بِیلَن اوُنِی قوُل آستِیدَگِیلَرنِی پاک بوُلِیشِی، حَتَّی شوُرا اَعضالَرِینِی اوُرتَه سِیگه فَرق قوُیِیشگه قادِر اِیمَسلَر، اوُلَرنِی هَمَّه سِی رَهبَرِیَتگه اوُحشَه گن بوُلِیشِی کِیرَک، دِیب اوُیلَه شَه دِی.

اوُلَر رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ جَنگِی شوُرالَرِیدَه عَبدُالله اِبنِ اُبَیگه اوُحشَه گن کِیشِیلَر وَ اَنَه اوُشَنچَه عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی کَسَللِیکلَر بوُلمَسلِیگِینِی هاحلَه شَه دِی،اِیندِی اَگر مَنَه بوُلَر مَوجُود بوُلگچ، دِیمَک بوُ رَهبَرِیَتنِی صَفِیدَن جوُدا بوُلِیش اوُچُون بِیر اَسباب بوُلَه دِی وَ حَتَّی رَهبَرِیَتنِی بِیزلَر گوُواه بوُلِیب توُرگن توُرلِی- هِیل توُحمَتلَر بِیلَن مُتَّحَم قِیلِینِیشلَرِیگه سَبَب بُولَه دِی، اوُلَر آشکارَه عَبدُالله اِبنِ اُبَی وَ اوُنِینگ جَماعَتِی اُحُد غَزاتِیدَه قِیلگن اِیشنِی قِیلِیشَه دِی وَ نَتِیجَه دَه گوُناهگه وَ تَفَرُّقدِیک بوُیُوک عَذابگه دوُچار بوُلِیشَه دِی وَ اوُزلَرِینِی مُشرِکلَرنِی صِیفَتلَرِیگه شامِل قِیلِیب آلِیشَه دِی. اَصلِیدَه اِیسَه اوُلَر قوُیِیدَگِی نَرسَه لَرنِی جُودَه یَحشِی بِیلِیشَه دِی:

1. تَفَرُّق زِیلزِیلَه وَ چَقماقنِی حَددِیدَگِی عَذابدوُر:    قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَىٰ أَن يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِكُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُم بَأْسَ بَعْضٍ ۗ (انعام/65)
2. صَبر قِیلمَسلِیک وَ اوُزلَرِینِی تَفَرُّق عَذابِیگه دوُچار قِیلِیشلِیک، مُسُلمانلَرنِی سوُستلَه شِیشِیگه وَ ناتَوان بوُلِیشلَرِیگه سَبَب بوُلِیشِینِی، هَمدَه مُسُلمانلَرنِی حَیبَتِی وَ عَظَمَتِی یوُقالِیشِیگه سَبَب بوُلِیشِینِی یَحشِی بِیلِیشَه دِی:   وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/46)
3. اوُلَر تَفرَقَه سالوُچِیلَر بِیلَن رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی اوُرتَه سِیدَه هِیچ قَندَی باغلِیقلِیک قالمَسلِیگِینِی یَحشِی بِیلِیشَه دِی:   إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏ (انعام/159)
4. شوُنِینگدِیک اوُلَر تَفَرُّق مُشرِکلَر وَ سِکوُلارِیستلَرنِینگ صِیفَتلَرِیدَن اِیکَه نِینِی وَ اَلله تَعالَی مُسُلمانلَرنِی بوُندَی صِیفَتلَردَن نَهِی قِیلگه نِینِی و َبوُندَی صِیفَتلَردَن اوُزاقلَه شِیشگه اَمر قِیلگه نِینِی یَحشِی بِیلِیشَه دِی:  وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏ * مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً ‏(روم/ 33- 32)

(دوامی بار…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(45- قیسم)

بوُنِی بَرابَرِیدَه اَلله وَ رَسُولِیگه اِطاعَت قِیلَه دِیگن کِیشِیلَرگه وَعدَه بِیرَه دِیکِی:  وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا‏ .( النساء/ 70-69) کِیمدَه – کِیم اَلله وَ پَیغَمبَرگه اِطاعَت اِیتسَه، اَنَه اوُشَه لَر اَلله اِنعاملَرِیگه سَزاوار بوُلگن ذاتلَر – پَیغَمبَرلَر حَق – راست اِیمان اِیگه لَرِی، شَهِیدلَر وَ فَقشط یَحشِی عَمَللَر بِیلَن اوُتگن کِیشِیلَر بِیلَن بِیرگه  بوُلوُرلَر. اوُلَر اِیسَه اِینگ یَحشِی هَمراهلَردِیر.

دِیمَک بُو هَزِیل اِیمَس، سِین اوُزِینگنِی قَرارِینگنِی قَبوُل قِیلِیشِینگ کِیرَک، یَعنِی سِین اَلله تَعالَی نَی دَعوَتِیگه مَنفِی جَواب بِیرِیش وَ اِطاعَت قِیلمَسلِیک بِیلَن اوُزِینگنِی «شَدِیدُ الْعِقَابِ» لَرنِی جُملَه سِیگه قوُشَه سَنمِی یاکِی اِطاعَت قِیلِیب اوُزِینگنِی «أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ»  گه وَ اَلله اوُلَرگه نِعمَت بِیرگن هَمدَه سِین هَر کوُنِی نَمازلَرِینگدَه  «الَّذِینَأَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ» بوُلگنلَرنِی یوُلِیگه وَ قَطارِیگه قوُشِیشلِیگِی دُعا قِیلِیب سُورَه یاتگن کِیشِیلَرگه شامِل قِیلَه سَنمِی؟  «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ» نِی جُملَه سِیگه شامِل بوُلِیب قالمَسلِیک اوُچُون اَیتَه یاتگن سوُزِینگ بِیلَن قِیلَه یاتگن اِیشِینگدَه صادِق بوُل وَ اوُزِینگنِی تَکلِیفِینگنِی رَوشَن قِیلِیب قوُی.

سِین آشکار شَرعِی دَلِیللَر بِیلَن آچِیق – آیدِین شُو نَرسَه نِی یَحشِی بِیلَه سَنکِی، اَلله تَعالَی عاددِی حالَتدَه شوُرا تامانِیدَن اِرایَه بِیرِیلگن قُرآن وَ سُنَّت،هَمدَه کوُندَه لِیک مَسَلَه لَردَگِی اِجتِهادنِی، اِستِنباطنِی قَبوُل قِیلَه دِی، شُخصلَرنِینگ یا توُرلِی- هِیل، تَرقاق اَحزابلَر وَ گوُرُوهلَرنِینگ یَککَه حالدَگِی اِجتِهادلَرِینِی قَبوُل قِیلمَیدِی، اَگرچِی مَنَه بُو شَخصلَر اوُزِینِی زَمانَه سِینِینگ اِینگ دانِیشمَند وَ اِینگ عالِم شَخصلَرِی بوُلگن تَقدِیردَه هَم بُو مُهِم اِیمَس، سِین اِیشانچ بِیلَن شُونِی یَحشِی بِیلَه سَنکِی، اَلله تَعالَی بِیز وَ سِیزلَرنِی واحِد شوُراگه وَ واحِد اِجماعگه وَ واحِد اوُمَّتگه وَ واحِد جَماعَتگه دَعوَت قِیلگن، مَنَه بوُ حالَتدَه سِین اوُزِینگنِی اوُرنِینگنِی اَنِیق وَ رَوشَن قِیلِیب قوُیِیشِینگ کِیرَک، شوُرا وَ وَحدَت، واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت سَرِی قِیلِینگن حَرَکَت بوُلسِینمِی؟ یاکِی تَحکِیم قِیلِیش وَ اوُندَه دَوام اِیتِیش وَ حَتَّی فِرقَه یَسَش شِیرکِی وَ تَفَرُّقنِی، فَقِیرلِیکنِی دَوام اِیتِیشِی، آچلِیک وَ دُشمَنلَرنِینگ مُسُلمانلَردَن اوُستوُن کِیلِیشِینِی، مُسُلمانلَرنِینگ حُکوُمَتسِیز قالِیشِینِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِیگن باشقَه یوُلدَه بوُتوُن جَهان مُسُلمانلَرِینِینگ حَرَکَتِیگه کوُنگِیل باغلَه مَه گن حالدَه، شَخصلَر وَ گوُرُوهلَر وَ تَرقاق اَحزابلَرنِینگ یَککَه اِجتِهادلَرِیگه کوُنگِیل باغلَب حَرَکَت قِیلیَپسَنمِی؟

شُو یِیردَه اِیشارَه قِیلِینِیشِی لازِم بوُلگن نوُقطَه لَردَن بِیرِی شوُکِی، بِیزلَرنِی بَعضِی بِرادَرلَرِیمِیز بِیر حِزبنِی، جَماعَتنِی حَددِیدَگِی باشقَه رُوچَن شوُرالَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگه مُوَفَّق بوُلِیشدِی وَ مَنَه شُو مَرحَلَه دَه توُرِیشِیبدِی وَ اوُلَرنِینگ اوُزلَرِی زَمانَه وِی مَذهَبگه اَیلَه نِیشدِی وَ بوُگوُنگِی کوُندَگِی اوُنلَب بَلکِی یوُزلَب حوُددِی شوُندَی وُجُودگه کِیلگن زَمانَه وِی مَذهَبلَرنِی قَطارِیدَن جای آلِیشدِی. مَنَه بُو زَمانَه وِی یوُزلَب مَذهَبلَرنِینگ اَهلِی سُنَّت دِیب مَعرُوف بوُلگن 4 مَذهَبدَن وَ تَشَیُّعنِینگ مَشهُور اوُچ مَذهَبِیدَن فَرقِی شوُندَه کِی، اوُلَر گاهِیدَه شُورا رَوِیشِی وَ اَکثَراً تَرتِیب بِیلَن اِدارَه قِیلِینَه دِی وَ مَنَه بوُ سُنَّتِی چِیگه رَه لَنگن بِیر نِیچَه مَذهَب مَرکَزلَشتِیرِیلمَه گن حالدَه اوُز حَیاتلَرِینِی دَوام اِیتتِیرِیشَه دِی، اَکثَر حاللَردَه مَنَه بوُ سُنَّتِی مَذهَبلَرنِینگ اِیختِلافلَرِی هَم جوُزئِی وَ شَخصِی فِقهِی اِیشلَردَه بوُلَه دِی، اَمّا اَنَه شوُ زَمانَه وِی مَذهَبلَرنِینگ اِیختِلافلَرِی اِیسَه اَکثَراً عَقِیدَه وِی وَ مَنهَجگه آئِد بوُلَه دِی.

بِیزلَر واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی وَ واحِد اِجماعنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیمِیزگه چَه بَرچَه سُنَّتِی وَ زَمانَه وِی مَذهَبلَردَگِی اِدارَه قِیلوُچِی حَیأَتلَرِینِینگ گوُروُهلَرنِی اِیچِیدَگِی مَیدَه مَسَلَه لَر بارَه سِیدَگِی قَرارلَرِینِی وَ گوُرُوهنِی اِیچِیدَگِی اِستِقلالِینِی قَرشِیسِیدَه رِعایَت قِیلگن حالدَه، کِیلِیشوُو بِیلَن مُناسَبَتدَه بوُلَه مِیز وَ بوُگوُنگِی زَبان بِیلَن اَیتگندَه اوُلَر حَقِیدَه اِسلامِی “کانفِیدِیرالِیزمنِی اَصلِیگه” گوُرَه عَمَل قِیلَه مِیز، اَمّا مَنَه شوُ باسقِیچدَه توُحتَب قالِیشنِی وَ قَرارلَرنِی بُویُوکراق شوُرا سَرِی وَ نِهایَت اِیسَه مُسُلمانلَرنِینگ بوُتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شوُراسِی تامانگه هِدایَت قِیلمَسلِیکنِی غَیرِی شَرعِی دِیب حِسابلَیمِیز وَ مَنَه بُو وَحدَت، هَمدَه بُویُوکراق اِجماعنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش یوُلِیدَه بوُلمَه گن هَر قَندَی قَرارنِی مُسُلمانلَردِیگ هَمَّه سِیگه اوُرِیلگن ضَربَه دِیب بِیلَه مِیز.

بِیر جایدَه توُحتَب قالَه دِیگن وَ اوُزلَرِینِی شوُرالَرِینِی زَمانَه وِی مَذهَبلَرگه اوُحشَه تِیب آلَه دِیگن وَ کَتتَه راق شوُرالَرنِی اِیچِیدَه حَل بوُلِیب کِیتِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرمَیدِیگن کِیشِیلَر، اِینگ کَمِیدَه یَنگِی شِیوَه دَگِی فِرقَه گرالِیک وَ مَذهَب یَسَشلِیک وَ تَفَرُّق شِیرکِیگه دوُچار بوُلِیشَه دِی وَ اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن اوُزلَرِینِینگ شوُرالَرِی، جَماعَتلَرِی، حِزبلَرِی، تَشکِلاتلَرِینِی جوُدَه هَم بوُیُوک وَ کِینگ – کوُلَملِی جاهِلِیَتنِی، بوُتوُن جَهان وَ مِنطَقَه دَگِی طاغوُتلَرنِی، اوُزلَرِیگه مُخالِف بوُلگن مُسُلمانلَرنِی قَرشِیسِیدَه بِی پَناه وَ تَنها بوُلِیب قالِیشلَرِی بائِث بوُلِیشَه دِی، آخِیر اوُلَر اوُنِی شوُ دَرَجَه گه آلِیب کِیلگوُنلَرِیچَه قَنچَه زَحمَت چِیکِیشگن اِیدِی. 

اوُلَر هَرگِیز کِیرَکلِی وَ ضَرُور اوُرِینلَردَه مُستَقِیل وَ زَمانَه وِی مَذهَبلَرنِی شَکلِیگه اوُتگن، هَمدَه هَر بِیرِی تَرقاق حالدَه اوُزِینِی یوُلِینِی دَوام اِیتتِیرَه یاتگن باشقَه شوُرالَرنِینگ کوُچِیدَن فایدَه لَنَه آلمَیدِی وَ اوُلَردَن یاردَم آلِیشگه هَم قادِر بوُلمَیدِی. مَنَه بوُ اَنَه اوُشَه یِیتِیلمَه گن شوُرالَرنِینگ کامِل بوُلمَسدَن توُرِیب نابوُد بوُلِیش زَمانِیدوُر، اوُلَر مَوجُود جاهِلِیَتنِی وَ حاکِم بوُلِیب توُرگن طاغوُتلَرنِی بَرابَرِیدَه اَنَه اوُشَنچَه اِیمتِیازلَر بِیرِیشگه مَجبُور بوُلِیشَه دِی، بوُ نَرسَه اوُلَرنِینگ جاهِلِیَتگه وَ طاغوُتلَرگه تَسلِیم بوُلگن دِیگن مَعنانِی بِیلدِیرَه دِی، مَنَه بُو اوُشَه بالِیغ بوُلمَه گن شوُرالَرنِینگ اِنکار قِیلِیب بوُلمَیدِیگن آشکارَه اوُلِیمِی وَ اَدهَ شِیشِی حِسابلَه نَه دِی، بِیر تاماندَن اَنَه اوُشَنچَه مُتَعَهِّد، فِداکار اَعضالَرنِینگ تَلَف بوُلِیشلَرِیگه سَبَب بوُلسَه، باشقَه تاماندَن طاغوُتلَرگه تَسلِیم بوُلِیشلَرِیگه وَ مُسُلمانلَرنِینگ کِینگ – قَمراولِی وَحدَتِی، هَمدَه کَتتَه راق شوُرالَرنِی تَشکِیل بوُلِیشِی وَ نِهایَت اَلله تَعالَی نِینگ اَمرِی وَ دَعوَتِی بوُلگن اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی تَشکِیل بوُلِیشِی یوُلِیدَه توُسِیق، مانِع بوُلِیشیگه بائِث بوُلِیشَه دِی. بُو مُصِیبَتلَرنِی  هَمَّه سِی اوُلَرنِینگ هَوایِی نَفسگه یا قَلبگه تابِع بوُلِیشلَرِی سَبَبلِی باشلَنگن وَ اوُلَرنِی مَنَه شوُ مَرحَلَه گه یِیتکَزگن.

(دوامی بار……)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(46- قسمت)

بنیانگذاران اکثر این شوراهای کوچک سقط شده که الان به صورت مذاهب مدرن و سازمان یافته ای درآمده اند هدفشان بازکردن راهی شرعی برای برگشت مؤمنين از كوره راهها و بيراهه هاي تفرق، بسوي جاده اصلي امة واحده و اجماع واحده و جماعت واحد از طریق ارتقاء وحدت با سایر مسلمین در شوراهای بزرگتر، و هدايت و آزاد شدن از جويبارهاي متفرق، و ورود به درياي واحد اسلام بود؛ اما مریدهایشان تنها به دلیل هوای نفس و آلوده شدن به درصدهائی از تکبر وعدم توجه به اخطار الله تعالی: «وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى‌ أَلَّا تَعْدِلُوا» سر از جای دیگری درآورده اند که در مواردی شرشان از مذاهب سنتی برای اتحاد مسلمین بسیار بیشتر بوده است.

در اینجا آنچه که عده ای از برادران مسلمان ما در وضع اضطراری موجود قبل از تشکیل اجماع واحد و جماعت واحد به آن دقت نمی کنند مسأله ی وحدت ایمان و صف است نه وحدت رای، ما می توانیم تا رسیدن به اجماع واحد و جماعت واحد، شورائی باشیم از فرق و تفاسیر مختلف که مشتركاً با رای شورایی که در هر سطحی به وجود آوردیم به جهادمان تا رسیدن به حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و تشکیل شورای اولی الامر واحد و تشکیل امت واحد و اجماع واحد و جماعت واحد ادامه بدهیم که حجت مطلق است برای همه . 

این شوراها هم نباید مثل جماعتها و حزبها در مرحله ی قبل از تشکیل شورای جماعتها از سیر تکاملی خودشان متوقف بشوند و گاه تبدیل بشوند به چیزی شبیه یک مذهب، بلکه باید هدف، تشکیل شورای اولی الامر جهانی باشد، و تا رسیدن به این هدف باید شوراهای بزرگتری تشکیل داد که در این شوراها گروهها و جماعتها حق سرپیچی از رای شورا را ندارند، و باید کلیه ی فعالیتها بر اساس رای اکثریت شورا باشد و هر گونه تک روی ممنوع باشد.

  در وضع موجود و با وجود اینهمه تفسیر، تأویل، فرقه، حزب و گروه مختلف، تمام مسلمین باید یاد بگیریم که ما «محك» نيستيم برای ارزيابي مسلمین مخالفمان، تا موافق ما خوب باشد و مخالف ما بد، همه ی ما در برابر همدیگر حجتهای نسبی هستیم و تنها شورای واحد و اجماع واحد آن است که حجت مطلق برای مناطق تحت مدیریتش است . این هم تنها برای مناطق تحت مدیریت خودش حجت است، نه برای مناطق دیگر که درمدیریت این شورای واحد و اجماع واحد نیستند. تنها زمانی که شورای اولی الامر جهانی با رای واحد و اجماع واحدش که شکل گرفت آن وقت است که برای تمام مسلمین دنیا حجت مطلق می شود. 

بسیاری از برادران نامیزان و نامتعادل ما معمولا به بهانه هائی چون پاک نبودن منهج زیر مجموعه های شورا، و حتی پاک نبودن و آلوده بودن بعضی از اعضای شورا به بیماریهای مختص منافقین و سکولار زده ها آلوده شده و باعث انشعاب و تفرق می شوند . این برادران نمی توانند در پاک بودن منهج رهبریت با پاک بودن زیر دستان و حتی اعضای شورا فرق بگذارند، و انتظار دارند همه مثل رهبریت باشند .

اینان انتظار دارند که در شورای جنگی رسول الله صلی الله علیه وسلم مثلا کسانی چون عبدالله ابن ابی و آنهمه بیمار عقیدتی و رفتاری وجود نداشته باشند، و اگر بودند، پس این اسبابی می شود برای جدائی از صف رهبریت، و حتی متهم کردن رهبریت به انواع تهمتهائی که شاهدش بوده و هستیم، و آشکارا همان کاری را می کنند که عبدالله بن ابی و جماعتش درغزوه ی احد کردند و دچار گناه و عذاب بزرگ تفرق می شوند و خودشان را مشمول صفات مشرکین می کنند. در حالی که می دانند که :

1. تفرق عذابیه در حد زلزله و صاعقه : قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَىٰ أَن يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِكُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُم بَأْسَ بَعْضٍ ۗ (انعام/65)
2. اینها می دانند که صبر نکردن و خود را دچارعذاب تفرق کردن باعث درماندگی و ناتوانی مسلمین می شود و شکوه و هیبت مسلمین از بین می رود: وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/46)
3. اینان می دانند که رابطه ای بین تفرقه اندازها با رسول الله صلی الله علیه وسلم باقی نمی ماند : إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏ (انعام/159)
4. همچنین می دانند که تفرق از صفات مشرکین و سکولاریستهاست که الله تعالی مسلمین را از چنین صفتی نهی کرده است و امر کرده از چنین صفتی دوری کنیم: وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏ * مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً ‏(روم/ 33- 32)

(ادامه دارد……)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(45- قسمت)

در برابر به کسانی که از الله تعالی و رسولش اطاعت می کنند وعده می دهد: ‏وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا‏ .( النساء/ 70-69) و کسی که از خدا و پیغمبر اطاعت کند، او همنشین کسانی خواهد بود که خداوند بدیشان نعمت داده استاز پیغمبران و راستروان و شهیدان و شایستگان، و آنان چه اندازه دوستان خوبی هستند !‏« وَ حَسُنَ أُوْلئِکَ رَفِیقاً» : آنان چه دوستان نیکو و خوبی هستند . ‏

پس شوخی بردار نیست، تو باید تصمیم خودت را بگیری که می خواهی با عدم اطاعت و پاسخ منفی به دعوت الله تعالی خودت را مشمول «شَدِیدُ الْعِقَابِ» کنی یا با اطاعت کردن خودت رامشمول «أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ»  وآنانی کنی که الله به آنان نعمت داده است و هر روز چندین بار در نمازت دعا می کنی که الله تعالی تو را در ردیف  و در راه «الَّذِینَأَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ» قرار بدهد؟ در گفتارو کردارت صادق باش و تکلیف خودت را روشن کن تا مشمول «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ» نشوی.

توئی که می دانی، و با دلایل آشکار شرعی برایت روشن و واضح است که الله تعالی در حالت عادی آن تنها اجتهاد و استنباطی از قرآن و سنت و مسائل روزی را می پسندد که از طريق شوري ارائه شده باشد نه اجتهادات فردی اشخاص و احزاب و گروههای مختلف و متفرق را، هر چند این اشخاص دانشمندترين و عالمترين شخص زمان خودش هم محسوب بشود، و می دانی و یقین داری که الله تعالی ما و شما را به شورای واحد و اجماع واحد و امت واحد و جماعت واحد دعوت کرده است، در این صورت باید موضع خودت را روشن کنی که آیا با شورا و وحدت و حرکت به سمت و سوی امت واحده و جماعت واحده هستی؟ یا با دل بستن به اجتهادات فردی اشخاص و گروهها و احزاب متفرق بدون وابستگی به جنبش جهانی مسلمین در مسیر دیگری در حرکت هستی که به تحکیم و ادامه و حتی تولید شرک فرقه سازی و تفرق و ادامه ی فقر و گرسنگی و تسلط دشمنا ن بر مسلمین و بی حکومتی مسلمین ختم می شود؟ 

نکته ای که لازم است در اینجا به آن اشاره بشود این است که عده ای از برادران ما موفق شده اند که شوراهای مدیریتی را در حد یک حزب و جماعت به وجود بیاورند، و در همین مرحله مانده اند، و خودشان تبدیل می شوند به مذهبی مدرن و امروزی در کنار دهها و بلکه صدهای مذهب مدرنی که اینطوری تولید شده اند . تفاوت این صدها مذهب مدرن با 4 مذهب معروف به اهل سنه و دو سه مذهب معروف به تشیع تنها در این است که اینان گاه به روش شورائی و اکثرا منظم اداره می شوند و این چند مذهب محدود سنتی به صورت غیر متمرکز به حیات خودشان ادامه می دهند  و اکثرا اختلافات این مذاهب سنتی هم تنها در امور جزئی و فقهی شخصی است اما اختلافات این مذاهب مدرن اکثرا در مسائل عقیدتی و منهجی است.   

ما تا زمان رسیدن به شورای اولی الامر واحد و اجماع واحد به استقلال درون گروهی و تصمیمات هیئت مدیره ی تمام مذاهب سنتی و مدرن در مسائل ریز و درون گروهیشان با تسامح و مدارا برخورد می کنیم، و به زبان امروزی به «اصل کنفدراليسم» اسلامی در مورد آنها عمل می کنیم ، اما توقف در همین حد و هدایت نکردن تصمیمات به سمت و سوی شورای بزرگتر و در نهایت هدایت نکردن تصمیمات به سمت و سوی شورای اولی الامر جهانی مسلمین را غیر شرعی می دانیم، و هر تصمیمی که در این مسیروحدت و تولید اجماع بزرگتر نباشد را ضرباتی به همه ی مسلمین و خدمتی به دشمنان متحد می دانیم .

کسانی که دچار توقف می شوند و شوراهای خودشان را مثل مذاهب مدرن در می آورند و اجازه نمی دهند که در شوراهای بزرگتری حل بشوند حداقلش این است که دچار شرک فرقه گرائی و مذهب سازی و تفرق به شیوه ی نوین شده اند، و به صورت تدریجی باعث تنها و بی پناه ماندن شورا و جماعت وحزب و سازمانشان در برابر خیل عظیم و گسترده ی جاهلیت و طاغوتهای جهانی و منطقه ای و مسلمین مخالف خود می شوند که آن همه برایش زحمت کشیده اند تا آن را به این مرحله رسانده اند.

اینها هرگز نمی توانند در موقعیتهای ضروری و لازم از نیروهای سایر شوراهایی که آن ها هم به شکل مذاهب مستقل و مدرنی در آمده اند و هر کدام به صورت متفرق مسیر خودشان را طی می کنند استفاده کنند و از آن ها کمک بگیرند . این همان زمانی است که این شوراهای نابالغ به تکامل نرسیده سقط می شوند، و در برابر جاهلیت موجود و طاغوتهای حاکم مجبور به دادن چنان امتیازاتی می شوند که چیزی غیر از تسلیم شدن آنان به جاهلیت و طاغوت معنی نمی دهد . این همان مرگ و انحراف انکار ناپذیر و آشکار این شوراهای نابالغ است که از یکطرف باعث تلف شدن آن همه اعضای متعهد و فداکار می شوند، و از سوی دیگربا تسلیم شدن به طاغوتها، در راه وحدت فراگیر مسلمین و تشکیل شوراهای بزرگتر و در نهایت شورای اولی الامر که امر و دعوت الله تعالی است، به صورت مانع و سد در می آیند . تمام این مصیبتها به دلیل تبعیت آن ها از هوای نفس یا قلب شروع شده است که آنها را به این مرحله رسانده است.

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(120- қисмат)

Вақти лажбозий доим шуда аст худованд дар қуръон мегуяд:

«ذرهُم»،

Рахойишон кун.

«فَأَعْرِضُوا عَنْهُمْ» (توبه/95)

Пас аз онон руйи гардон бишавид. Ё дар мовриди мунофиқин ва секулярзадахойики ба ин сифати куффор олуда шуданд мефармояд:

:« فَإِن جَآؤُوکَ فَاحْکُم بَیْنَهُم أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ وَإِن تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَن یَضُرُّوکَ شَیْئاً »)مائده/ 42)

Агар ишон назди ту омаданд ( ва довари аз ту хостанд) дар миёнишон довари кун ё аз ишон руйи бигардон ва ( кори ба довари онон надошта бош) агар аз онон руйи бигардони, хеч зиёни наметавонанд ба ту бирасонанд.

Дар ин сурат лажожат на танхо нафсро табох мекунад, балки осори беруний ва ижтимоий хам дорад ва ба мужтамаъ ва мухит хам сароят мекунад, ва мужтамаъро хам олуда мекунад. Чанин ашхоси таъодули даруний надорад ва дар умури шахсий, хонуводагий ва ижтимойишон дар бухрон ба сар мебаранд, агар ба баъзи аз бародаронимон мегуйем номутаодил ва номезон дар воқеъ бахши аз воқеиятхойи ақидатий ва рафторийи онхоро баён кардем. Хар чандки аксарияти ин бародарони номезон ва номутаодили мо омили жахли онхоро ба хам масир шудан бо лажужхо кашонда аст.

 Барои чандимин бор арз мекунамки ин сифати хатарноки лажбозий моли куффор аст на моли муслимин, ин сифат мисли тафарруқ моли куффор аст на моли  муслимин

(وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ).

Холо агар муслимин ба он олуда шуданд. Дар ин сифати хосси худишонро шабихи куффор карданд ва дар ин сифати хосси мисли куффор шуданд.

عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُمْ»[1]

Ташбих ба қовм дар ингуна маворид аст на дар либос пушидан ва амома сар кардан ва риш гузоштан ва соири мавориди инчуниники фарқи миёни росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо соири аъроби мусалмон ва ғейри мусалмон вужуд надошт. Ва агар ғарибайи вориди жамъи мешуд ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар он жамъ хузур дошт мегуфт: росулуллох кудом еки аз шумо хастанд?

Замоники аллох таоло дар мовриди ахли китоб мефармояд:

:الَّذِینَ آتَیْنَاهُمُ الْکِتَابَ یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَأَبْنَاءهُمْ وَإِنَّ فَرِیقاً مِّنْهُمْ لَیَکْتُمُونَ الْحَقَّ وَهُمْ یَعْلَمُونَ (بقره/146)

Ононки бадишон китоби ( осмоний) додем, уро ( Мухаммад ва пайғамбари хотамро , хуб) мешносанд, бидон гунаки писарони худро мешносанд, ва бархи аз онон бегумон хақро пинхон медоранд, дар холики медонанд. Яъни каси метавонад ин қадар лажбоз ва хақситиз  бишавадки – бидуни дар назар гирифтани хуб ва бад ва бидуни дар назар гирифтани авоқиб ва суд ва зиён – бигуяд ин фарзанди ман фарзандам нест, дар холики фарзандиш аст ва худиш хам ба ин яқин дорад. Танхо ек мутакаббири лажбоз метавонад инқадар фосид ва золим бошад ва худишро болотар аз они бидонадки таслими хақ бишавад, ва худишро болотар аз хаққи бидонадки аллох таоло фристода аст.

Бародарони моки огохона дар ин сифати хатарноки лажбозий, лажожат, хақгуризий, хақситизий худишонро шабихи куффор карданд бояд зуд дар фикри халос шудан аз ин олудаги бошанд, ва гарна бояд мунтазири самарот ва соири натоиж ва олудагихойи равоний ва рафторийи ин манбаъи шар хам бошандки, ин олудагихойи ноши аз лажожат ва лажбозий еки аз азимтарин мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аст. Ба унвони мисол:

-каси медонад ва яқин дорадки секуляризм хам дини астки рақиби аслийи дини ислом аст, ва ин секуляристхо хамиша бо муслимин межанганд то муслимин  даст аз чохор мафхуми аслийи дини ислом бардоранд ва муртадишон кунанд, аммо ба мейли худиш аз секуляристхо ва демокрасийи онхо химоят мекунад ва ошкоро вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслиминро нишона меравад.

– каси медонад ва яқин дорадки душманони шумора 1 ва 2 ва 3 ва 4 ахли қибла кудомхо хастанд аммо чун аз фалон қовм ва мазхаб бадишон меояд ва танаффур дорад, ба мейли худиш, ин душманшиносийи шаръий ва даража бандийи душманонро бахам бирезад, ва хатто дар мавориди ба нафъи душманони шумора 1 ва 2 ва 3 ошкоро бар алайхи муслимини ахли қибла вориди жанги равоний ё мусаллахона мешавад чизики мо хам акнун хам дар Сурия ва Афғонистон ва Сумоли ва ғейрих мебинем.

(идома дорад…….)

---

[1]رواه أبو داود

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(119- қисмат)

Шахси мусалмон дар хамон қадами аввали вуруди ба исломиш бо “ на” , “ла” вориди ислом мешавад. Бо “ ла илаха” ва куфр ба тоғут дари вурудиро боз мекунад. Дар хамин ибтидойи амр тамоми қавонин ва барномахо ва бояд ва набоядхо ва озодийхо ва мамнуъиятхойироки мухолифи қонуни шариати аллох бошандро меандозанд дур ва раддишон мекунанд; баъадки ин корро карданд ва дарро боз карданд вориди хонайи ислом мешаванд ва “ иллаллох” ва иймон ба аллохро ба забон меоваранд ва дар баробари тамоми қавонини шариати аллох мовзеъи “ самиъна ва атоъна “ мегирандки рузона чандин бор бо “ ийяка наъбуду ва ийяка настаъин” таъаххуд медиханд тобеъи қонуни шариати аллох бошанд.

Дар инжо бояд пазирофтки аллох таъйин кунад чи чизи хуб аст ва чи чизи бад аст? Чи чизи арзиш аст ва чи чизи зидди арзиш аст? Чи чизи қонуний аст ва чи чизи ғейри қонуний?, чи чизи озод аст ва чи чизи мамнуъ? Ё бо лажбозий ва такаббур ин хаққи мухтасси аллохро ба хавойи нафси худит ва ба бадтарин махлуқоти аллох медихид?

Дар хар сурат лажожати дар қуръон ба лафзи лажжу омада аст, мисли инки аллох таоло мефармояд:

«لَّلَجُّوا فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ» (مومنون/75)،

«بَل لَّجُّوا فِی عُتُوٍّ وَنُفُورٍ» (ملک/21)

Аммо каламоти дигарий хам хастандки хамин маъниро доранд мисли : исрор, дар мовриди қовми Нух мефармояд:

:«وَأصَرُّوُا وَاستَكبَروُا»

Каламайи дигари анид аст. Анид хам чандин бор дар қуръон ба кор рафта аз жумла:

وَتِلْكَ عَادٌ جَحَدُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهُ وَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ(هود/59).

Ва ин ( қовми) од будки оёти парвардигоришонро инкор карданд ва фристодагонишро нофармоний намуданд ва ба дунболи фармони хар зургуйи ситизажуйи рафтанд.

أَلْقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ 

• (ба он ду фаришта хитоб мешавад) хар кофари сарсахтиро дар жаханнам фуру афконид.(ق/ 24)

كَلَّا إِنَّهُ كَانَ لِآيَاتِنَا عَنِيدًا (مدثر/16)

Ва ле чун у дар баробари оёти мо анид буд.

Возих ва ровшан астки сифати лажбозий ва анидий ва исрори бар ботил аз сифати куффор аст на муслимин. Ин хам медонем гунохики аз руйи жахолат бошад бахшида мешавад мисли гунохи одам, аммо гунохики аз руйи лажожат бошад бахшида намешавад мисли гунохи нажодгероий ва такаббури шайтон.

Инсони лажбоз – мисли шайтон- кори ба хақ ва ботил, хуб ва бад, суд ва зиён ва ғейрих надорад. Барои хамин астки аллох таоло мефармояд:

:«سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ»

Чиро? Чун вақти хақро ба онхо мегуйи ё хар чи онхоро насихат куни онхо мегуянд:

:«سَمِعْنا وَ عَصَيْنا»

Шанидем, ва ле нофармоний кардем яхудийхо ба саййидина Мусо мегуфтанд:

:«وَقَالُواْ مَهْمَا تَأْتِنَا بِهِ مِن آیَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنِینَ» (اعراف/132)

Гуфтанд: хар андоза барои мо мўъжиза биёвари ( ва хар новъи аз мўъжизот бинамойи) то моро бидон жоду куни, мо ба ту иймон намеоварем. Барои хамин худованд бароишон тўфони – малах – шипиш – қурбоға ва хун фристод ба хар чи даст мезанад хун мешуд. Худованд дар дунё инхоро бароишон фристод. Дар қиёмат хам вазъи ногувори доранд:

«سَوَاء عَلَیْنَا أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِیصٍ ‏» (ابراهیم/21)

Бироимон ексон астки дод ва бедод кунем ё сабр кунем рохи нажот ва гуризий барои мо нест.

Одами мутакаббири лажбоз лиёқати хамма новъ бадбахтиро дорад. Чун такаббур ва лажбозий манбаъ ва сарчишмайи хаммайи бадбахтихойи инсон аст. Ва хар жо такаббур ва лажбозий хаст илова бар аз бейн рафтани сулх ва оромиш; тафарруқ, тамасхара дигарон, интиқомгирийи ғейри шаръий, жанг ва даргирийи мусаллахона ё равоний ё хар ду бо хам, чашм ва хам чашми, табйъияти ғалат аз суннатхойи гузаштагон ва миллатхойи маъосири дигар ва садхо беморийи дигар хам хаст. Дар инжо дигар аммаротун биссуъ бар шахс хоким мешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(118- қисмат)

Хар жо ин мовжудияти нацианализм вужуд доранд оромиш аз бейн меравад ва жанг ва зулм жойишро мегирад, холо агар аз дастиш бар биёяд ин жанг ва зулмро аз тариқи аслаха бар мухолифиш тахмил мекунад хамон корики гитлери секуляр дар европо кард ё мустафо камол пошойи секуляр дар Туркия кард ё Саддам Хусайни секуляр дар Ироқ кард ва ё хамин даст нишондахойи секуляри иқлими курдистони Ироқ ва курдистони Сурия доранд анжомиш медиханд, ё агар бо жанги гарм ва аслаха натавонистанд; онро бо жанги нарм ва сард ва равоний ба пеш мебарандки аз худи бартар бини нажодий ва тахқир ва тўвхин ба нажоди дигарон шуруъ мешавад то ба тўвхин ва тахқири дини мухолиф хам кашонда мешавад.

Мо дар хамин жанги бейни артеши секуляристхойи кофари иттиходияйи европо ното аз коноли хукумати секуляри Туркия бо секуляристхойи муртад хизби коргарони ужалон – мусайламайи каззоби феълийи курдхо – дар афрайн, дидемки муртаддини секуляри курдистон чигуна қуръонхойи муслиминро сузонданд ва ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дини ислом фахшхойи ракики номусий доданд.

Ин секуляристхойи муртадин курд медонанд ва яқин дорандки аввалан худишон дар хоки иттиходияйи европо зиндагий мекунанд, ва артеши иттиходияйи европо нотоки худишон дар он сокин хастанд аз коноли Туркия еки аз муттахидонишон дар ното омада аст ба жанг бо секуляристхойи муртадди ужалон хам новкарони суннатийи Русия ва муздурони феълийи амрико будандки хар ду кишвар онхоро ба ното фурухтанд. Дар ин сурат яқин доранд ва мутмаин хастандки ду гурухи секуляри кофар ва муртад дар холи жанги бо хам хастанд, холо дар ин бейн қуръон сузийи онхо ва фаххошийхойи онхо ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дини ислом чи маъни медихад? Валлохи ва биллахи ва таллохи мо интиқоми ин ихонатхойи ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васалам ва худимонро аз ин секуляристхойи муртадди лажбозики тўвба накарда бошанд мегирем хар чандки муддати тул бикашад.

فَوَ الله لَنثأرنّ! والله لَنثأرنّ ولو بعد حين.

Мо мунтазири ин руз хастем шумо муртаддини секуляри лажбоз хам мунтазир бимонид.

Дар ин сурат нацианалистхойи беарзиш ва табахкор ва муфсидики худишон арзишишон дар хамон хадди астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовридишон фармуда аст “ биран ва олати падаришонро гоз бигиранд” – чун нажодишон ва ифтихоротишон аз ин конол ба онхо расида аст – хамиша омили тафарруқ ва ду бахам заний ва рақибтароший ва таваххуми тўвтиъа ва аз бейн бурдани сулх ва оромиши худ ва дигарон ва аз бейн барандагони вахдат буданд.

Агар ин нациналистхойи секуляри кофар ва муртадди миёни худимонки – тахти унвони курдойти муртакиби хар жиноёти дар хаққи миллати мусалмони худишон шуданд – аммо корхойи чун гитлер ва мусулини ва отатурк ва саддам хусайн ва ғейрихро анжом намедиханд харгиз ба ин маъни нестки зарфияти гитлер будан ва саддам хусайн будан ва отатурк будан ва ғейрихо надоранд, балки зуруф замоний ва маконий ин ижозаро ба онхо намедихад ва гарна корномайи инхо ошкоро  мегуядки инхо зарфияти табдил шудан ба гитлер ва саддам хусайн ва отатуркро доранд.

Ин ноцианализм ва қовмиятгароий еки аз табаъоти такаббур астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди такаббур мефармояд :

لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ» قَالَ رَجُلٌ: إِنَّ الرَّجُلَ يُحِبُّ أَنْ يَكُونَ ثَوْبُهُ حَسَنًا وَنَعْلُهُ حَسَنَةً، قَالَ: «إِنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمَالَ، الْكِبْرُ بَطَرُ الْحَقِّ، وَغَمْطُ النَّاسِ»

Хар каси ба андоза заррайи кибр дар дилиш вужуд дошта бошад аз бехишт махрум мешавад. Кибр яъни: пушти по задан ва поймол кардани хақ ва хақир шумордани мардум.

Холо ғейри аз нацианализми фосид ва беарзиш еки дигар аз бузургтарин мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслиминки аз такаббур сарчишма мегирад лажожат ва лажбозий аст. Лажожат яъни: идома додан ва ба нихоят расондани душманий дар корики дар қонуни шариати алох манъ ва нахий шуда бошад, ва шахс бидонадки воқеан нахий шуда ва огох бошад аммо ба мейли худиш бо ин хақ душмани кунад. Дар инжо новъи исрор вужуд дорад аммо бар ботил. Масалан муслимин истиқомат доранд аммо бар хақки ба он мегуянд сабр. Дар сабр истиқомат ва қотиъият вужуд дорад, ва дар лажожат ва лажбозий исрор бар ботил. Истиқомат,сабр ва қотиъият исрор кардан бар ек арзиш аст ва лажожат : исрор кардан бар ек зидди арзиш аст.

Ингуна арзиш ва зидди арзишро чи каси таъйин мекунад хам хийли мухим аст. Гохи арзишхо ба теъдоди ақидахо бо хам мутафовутандки ин хам мушкил ва шубха  дуруст мекунад. Ек секулярист ек чизиро арзиш медонад аммо аллох дар шариатиш хамон чизиро зидди арзиш медонад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(117- қисмат)

Возих астки маваддах дар баробари такаббур ва душмани қарор гирифта ва робитайи маъкуси бо хам доранд. Хар чи маваддах бештар бошад такаббур ва душмани камтар аст ва хар чи такаббур бештар бошад маваддах камтар аст ва душмани бештар мешавад. Холо ин маваддах чист? Бо мисолики жанбайи умумий дошта бошад меравем жилов: аллох таоло мефармояд:

وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (روم/21)

Ва еки дигар аз нишонахойи худо ин астки аз жинси худитон хамсарониро барои шумо офарид то дар кинори онон оромиш пейдо кунид сукунат пейдо кунид ( аз ун холати ашоирики доштид халос шавид ва барои хифзи ин сукунат ва оромиш), ва дар миёни шумо ва ишон маваддах ва рахмат андохт. Мусалламан дар ин ( умур) нишонахо ва далоили ( бар азамат ва қудрати худо) аст барои афродики меандишанд.

Пас оромиш ва сулх ва сукун ва нажот аз ошуфтагий ва парокандагий ва даргирихойи рухий ва равоний аз ахдофи аввалияйи издивож аст. Мехр ва мухаббат ва дуст доштан ё хамон хуб ва алоқайи аввалияки ибтидо дар дили хар ек аз завжайн ба вужуд меояд ва шикл мегирад бояд бо маваддах ва рахмах аз он муроқибат ва нигахдорий бишавад. Бо маваддах дар дилхойишон тасбит мешавад ва иртиқо пейдо мекунад, ва дар заруратхо ва мушкилот ва сахтихо бо рахмат тажаллий пейдо мекунад.

Мухаббат ва  хуб нуқтайи шуруъ ва шарти лозим аст, аммо ба танхойи кофий нест. Ин хуб мумкин аст ектарафа бошад, ё хатто мумкин аст дуруғун ва риёий бошад, ё зуд гузар бошад, ва мумкин аст танхо лафзий бошад. аммо маваддах новъи аз мухаббат ва дуст доштан астки дар зохир ва амали тарафайн худишро нишон медихад, ва ду тарафа аст, ва тарафайн бо амал, дуст доштан ва мухаббат худишонро ба хам нишон медиханд.

Рахмат, ё ба қовли мо шафқат, амри астки замони зарурат ва ниёз ба вужуд меояд ва ек тарафа аст. Мисли рахмати модар ба новзодишки агар рахмат набуд зиндагийи инсон тадовум пейдо намекард. Рахмат хам ек кори амалий аст бо ин тафовутки дар мархалайи ниёз худишро нишон медихад. Махсусан вақтики зан ё шўхар дар шароити монанди беморий ва мушкилот ва пирий ва ниёз қарор мегиранд.

Вижагийи мухимми рахмат, ек тарафа ва било аваз будани он аст, масалан дар зиндагийи хонуводагий агар хар кудом аз зан ва шўхар амали ё хидматиро дар қубболи екдигар анжом доданд интизори чишмдошт ва жуброни аз тарафи муқобили худишонро надоранд. Аллох таоло дар мовриди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мефармояд:

: وَمَا أرسَلنَاکَ إلاّ رَحمَه لِلعَالَمِین.

Яъни кори рахмат расоний росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ектарафа, билоаваз ва бидуни кучактарин чишмдошти буда аст,барои хамин аст ба сирохат мефармояд:

وَمَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِیَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِینَ (شعراء/109)

Ман дар муқобили ин даъват хеч музди аз шумо намехохам. Музди ман жуз бар парвардигори жахониён нест.

Дар инжо он чизики мо аз насоро интизоришро дорем ва онхоро ба муслимин наздик карда аст маваддах аст на рахмат. Аммо он чизики мухарриби хамма аст такаббур аст. Такаббур ек офати хатарноке барои хамма. Такаббур ва мутаъаллиқоти он чун лажбозий дар хар сатхики омаданд, хуб ва оромиш ва мухаббат ва маваддахро бо хидушон мебаранд холо чи расид ба рахмат ва шафқат.

Холо хамин такаббур ва лажбозий ва хақгуризики мухтасси куффор аст ва аз сифот ва вижагихойи куффор аст иддайи аз муслимин хам ба он олуда шуданд ва бузургтарин монеъ ва  бузургтарин омили аз бейн бурдани маваддах, сулх ва вахдат, ва омили аслийи тўлиди жангхойи дохилий аст. Дубора арз мекунам хар жо такаббур хаст оромиш ва сулхи дар кор нест.

Ек намуна аз ин такаббур ва лажбозийи куффор ва муртаддини махаллийроки хаммайи моро дар ин чанд рузи гузашта норохат карда ва хаммайи дустон дунболи рохкор барои чигунагийи дафъи ин душмани ошкор мегаштандро хидмати дустон арз мекунам. Медонемки мо чизи ба номи ватандусти доремки ин ек ихсос аст, аммо дар баробари ин мо ноцианализмро доремки ба унвони ек омили хувиятбахши дар миёни секуляристхо худиш ек қонун ва барнома ва ақида аст на фақат ек хис. Шумо нацианализм дар миёни милали мухталифи араб ва форс ва турк ва паштун ва ғейрих ва дар миёни курдхо – ба қовли курдхойи секуляри муртад курдойти- ро нигох кунем.

(идома дорад………)