وَاعْتَصِمُوا

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(113- قسمت)

می خواهد بگوید با آنكه حدود را امام يا نمايندگان رهبر حكومت اسلامی كه معمولاً دستگاه قضايی اسلامی است با طی مراحل خاص قضایی به مرحله ی اجرا در می آورند، دقت کنید، اما وضع موجود زمانی و مكانی دولت اسلامی و تشخيص رهبريت حرف اول را می زند. این خیلی مهم است. می دانیم که حدود را امام يا نمايندگان رهبر حكومت اسلامی كه معمولاً دستگاه قضايی هستند با آن مراحل خاص قضایی به اجرا در می آورند اما، وضع موجود زمانی و مكانی دولت اسلامی و تشخيص رهبريت حرف اول را می زند.

در جريان فتح مكه و بعد از عفو عمومی، رسول الله صلی الله علیه وسلم دستور قتل چهار نفر را كه به جرم ارتداد تحت تعقيب بودند صادر می کند: «اقْتُلُوهُمْ، وَإِنْ وَجَدْتُمُوهُمْ مُتَعَلِّقِينَ بِأَسْتَارِ الْكَعْبَةِ»، اين چهار نفر را بكشيد ولو كه خودشان را به پرده ی كعبه آويزان كرده باشند.^[1]

واضح است، خیلی واضح است، در اینجا فقط رسول الله صلی الله علیه وسلم و پس از او تنها رهبريتی كه از طريق شورای حل و عقد آن محل، انتخاب شده شايستگی دستور تحكيم شريعت الله را دارد. چون، او بيشتر از تك تك افراد جامعه و حتی گروهها، از طریق كانالهای مختلف با وضع موجود جامعه و فضای اطراف و فضای بين المللی آشنايی و شناخت دارد و مصالح و مفاسد را بهتر و مطمئن تر تشخيص می دهد . به چنین حالتی در اصطلاح می گویند دعوت را با بصیرت به پیش می برد.خیلی مهم است، دعوت را با بصیرت به پیش می برد.

رهبری مركزی به عنوان پايگاهی استوار، ضرورت گريز ناپذير جامعه ی اسلامی برای حرکت به جلو و اعمال قدرت قانون شریعت الله در جامعه است که یکپارچگی سیاسی مسلمین و حرکت آزادیبخشی اسلام را تضمین می کند. بله، رهبریت مركزی چنین پايگاه استوار و بزرگی را دارد و ضرورت گريزناپذير جامعه ی اسلامی است، ضرورت گريزناپذير جامعه ی اسلامی برای حرکت به جلو است، ضرورت گريزناپذير جامعه ی اسلامی برای اعمال قدرت قانون شریعت الله در جامعه است. چنین رهبریتی است که یکپارچگی سیاسی مسلمین و حرکت آزادیبخشی اسلام را تضمین می کند.

در اين صورت، اين قاعده حاكم می شود كه «أن الحدود لا يقيمها إلا الإمام أو نائبه» يعنی، حدود تنها از طرف امام يا نائب و جانشين او برپا می شوند.امام شافعی رحمه الله هم می گوید: «لا يقيم الحدود على الأحرار إلا الإمام ومن فوض إليه الإمام، لأنه لم يُقَم حدٌّ على عهد رسول الله صلى الله عليه وسلم، إلا بإذنه، ولا في أيام الخلفاء إلا بإذنهم، لأنه حق الله يفتقر إلى الاجتهاد، ولا يؤمن في استيفائه الحيف، فلم يجز بغير إذن الإمام».[2]

حالا، اگر رهبريت تشخيص داد كه در برابر مرتد شدن کسانی چون عبدالله بن جحش، یهودیان مدینه و کفرگویی منافقین و سکولارزده هایی که منافق بودن خالص آنها توسط الله تعالی هم روشن و واضح شده بايد صبر كرد و كاری انجام نداد در اين صورت، حكم برای تك تك افراد جامعه همين است؛ اما، اگر در مرحله ای با تعیین شروطی امر به دفع و ترور توهين كنندگان و کشتن مرتدینی خاص و مشخص می شود، حكم برای تك تك مسلمين سمع و طاعه و اجرای حدود است. به همين دليل می بينيم که در بين مسلمين برای اجرای اين حدود به صورت فردی و جمعی مسابقه گذاشته می شود. در هر دو حالت، اصل، تشخيص رهبريت اسلامی جامعه است. 

(ادامه دارد…….)

---

[1]– محمد حسن نجفي، جواهرالكلام،ج 41، ص 436

[2]– الأم (6/154) وراجع المجموع (18/270) والروضة (9/221ـ223) (10/99ـ2)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(21- қисмат)

Нуктаики лозим аст дар инжо ба он ишора кунам ва дар асри мо ба вуфур дида мешавад ин астки иддаи хастандки хукм ба сурати иштибох ба онхо расида ва хукмро иштибох фахмиданд, ва чизи иштибохиро ба унвони дин ва хақиқати ислом ба онхо маърифий карданд ва агар ба ин ашхос ,халофи онро бигуйид, халофики шумо ба онхо мегуйидро гумрохи ва куфр медонанд; чун омузиш дихандахо халофи ин чизро ба онхо омузиш доданд ва гуфтандки халофи ин ,гумрохи ва куфр аст. Дар ингуна маворид хамки ба каррот бо он мувожих мешавем боз шахс мисли каси мемонадки хақ ба у нарасида аст. Диққат кардид дар ингуна маворид хам шахс мисли каси мемонадки хақ ба у нарасида аст ва хужжати набавийро ошкоро ва ровшан намешносад ва ноогох аст. Касики инчунин , ошкор хақ ба у нарасида бошад ва хукм барояш бадихи ва ровшан нашуда бошад аз судури хукми иртидод табраъа мешавад.

Шарти севум аз шурути такфир ба сухан ё кори бармегардадки шахс онро анжом дода аст. Яъни : бояд сухан ва куфрики муртакиб шуда ,ошкор,ровшан ,қотиъ ва сарихуд далала бошад, ва хеч гумон ,шак ва шубхои дар мовриди он вужуд надошта бошад ва бо итминон ва яқин ва бидуни хеч шак ва шубхаи собит шуда бошадки ин журм,шахсро аз ислом хориж карда аст.Ин нуктаи мухимми аст.

Медонемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

 :«إقَامَةُ حَدٍّ فِي الْأَرْضِ خَيْرٌ لِأَهْلِهَا مِنْ مَطَرِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً»

Яъни жорий кардани ек хад дар замин барои ахли замин бехтар аст аз чихл шаб бориши борон.

Дар ин сурат ва бидуни шак,хукм бар бемор будани бемороники ба бемори вогирий чун тоъун,сил ,вабо ,идиз ва мушобихи инхо мубтало шуданд ва бемори онхо боис мешавад агар хукм ба онхоки бемор хастанд надихид беморийи онхо боис мешавад ба саломати жомеъа садама ворид шавад ва хатто саломати худишон ва мардумро мовриди тахдид қарор медиханд, чун агар ба худиш нагуйики чанин бемори дори саломати худиш хам мовриди тахдид қарор мегирад ,саломати жомеъаро хам мовриди тахдид қарор медихад. Бо ижрои чанин хукми ва додани хукм ба ин шахс дар воқеъ ба зиндаги у кўмак кардаи ва хидмати аст ба зиндаги жомеъа аст.

Дуруст аст, хатто судури хукми он ва мужозот кардани мужримин хам ,агар одилона ва аз руйи итминон ва яқин бошад, дар ихёйи жомеъа ,монанди бориши 40 шаб борони рахмат, боиси тароват ,сарсабзи ва борур шудани жомеъа мешавад ва балки ,ижрои чанин худуди бехтар аз чанин борони барои ахли замин аст. Аммо , бо вужуди тамоми хейрики дар ижрои худуд вужуд дорад агар дар масири сахихи он қарор нагирад ижройи хад ва хаддики ижро мекунем далил намешавадки аз руйи шак ва тардид ва зон ва гумон ба хамрохи зулм ва бедодгирий анжом шавад, ва бо далоили ғейри шаръий нафсоний тўвжих шавад. Хийлихоро дидем ва хийлихоро дорем мебинемки ба қовли худишон доранд худудиро анжом медиханд дар холики ин худуд моли аллох нестанд, моли нафси худишон аст шибхи хукми аллох хастанд чун бар асоси зон ва гумон ва зулм ва бедодгарий ва бо далоили ғейри шаръий ва комилан нафсоний онро анжом медиханд ва тўвжих мекунанд.

Пиёда шудани адолати исломий ва корномаи адолати исломий бештар аз онки мадюни татбиқи хукм бар мужримин бошад, мадюн ва вобаста ба додраси ва расидаги одилона ба хуқуқи афроди жомеъа буда аст. Дифоъ аз хуқуқи шахс ва дифоъ аз хаққи касики муттахам ба журми шуда ,бештар аз хар чизи дигари мухим ва мушкил ва зарурий аст.

Дар ривоёт :

«ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنْ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ فَإِنْ كَانَ لَهُ مَخْرَجٌ فَخَلُّوا سَبِيلَهُ فَإِنَّ الْإِمَامَ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعَفْوِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعُقُوبَةِ»

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо ин ривоёт исрор дорад то сархадди имкон аз мусалмонон худудро бардорид ва мужозотхоро мутаваққиф кунид ва агар рохи барои халосийи онон вужуд дорад,рахоишон кунид ; чун агар имоми муслимин дар авф ва бахшиш ,рохи хато ва иштибохро тей кунад,бехтар аст аз инки дар мужозот ва уқубат иштибох кунад. Дар ин сурат, рохат метавонем мутаважжих шавемки дар қонуни шариати аллох нафси мужозот чандон матлуб нест,балки таъкид бар риояти хуқуқи муттахам бо осонгири дар қазоват ва нигахдори аз хуқуқи муслимин то замони яқин ва субути журм мухим аст ; Ва судури хукм ва мужозот танхо дар сурати ночори ва охарин мархала ва ба унвони ек зарурат дар мовриди он сухбат мешавад.(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(21- қисмат)

Нуктаики лозим аст дар инжо ба он ишора кунам ва дар асри мо ба вуфур дида мешавад ин астки иддаи хастандки хукм ба сурати иштибох ба онхо расида ва хукмро иштибох фахмиданд, ва чизи иштибохиро ба унвони дин ва хақиқати ислом ба онхо маърифий карданд ва агар ба ин ашхос ,халофи онро бигуйид, халофики шумо ба онхо мегуйидро гумрохи ва куфр медонанд; чун омузиш дихандахо халофи ин чизро ба онхо омузиш доданд ва гуфтандки халофи ин ,гумрохи ва куфр аст. Дар ингуна маворид хамки ба каррот бо он мувожих мешавем боз шахс мисли каси мемонадки хақ ба у нарасида аст. Диққат кардид дар ингуна маворид хам шахс мисли каси мемонадки хақ ба у нарасида аст ва хужжати набавийро ошкоро ва ровшан намешносад ва ноогох аст. Касики инчунин , ошкор хақ ба у нарасида бошад ва хукм барояш бадихи ва ровшан нашуда бошад аз судури хукми иртидод табраъа мешавад.

Шарти севум аз шурути такфир ба сухан ё кори бармегардадки шахс онро анжом дода аст. Яъни : бояд сухан ва куфрики муртакиб шуда ,ошкор,ровшан ,қотиъ ва сарихуд далала бошад, ва хеч гумон ,шак ва шубхои дар мовриди он вужуд надошта бошад ва бо итминон ва яқин ва бидуни хеч шак ва шубхаи собит шуда бошадки ин журм,шахсро аз ислом хориж карда аст.Ин нуктаи мухимми аст.

Медонемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

 :«إقَامَةُ حَدٍّ فِي الْأَرْضِ خَيْرٌ لِأَهْلِهَا مِنْ مَطَرِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً»

Яъни жорий кардани ек хад дар замин барои ахли замин бехтар аст аз чихл шаб бориши борон.

Дар ин сурат ва бидуни шак,хукм бар бемор будани бемороники ба бемори вогирий чун тоъун,сил ,вабо ,идиз ва мушобихи инхо мубтало шуданд ва бемори онхо боис мешавад агар хукм ба онхоки бемор хастанд надихид беморийи онхо боис мешавад ба саломати жомеъа садама ворид шавад ва хатто саломати худишон ва мардумро мовриди тахдид қарор медиханд, чун агар ба худиш нагуйики чанин бемори дори саломати худиш хам мовриди тахдид қарор мегирад ,саломати жомеъаро хам мовриди тахдид қарор медихад. Бо ижрои чанин хукми ва додани хукм ба ин шахс дар воқеъ ба зиндаги у кўмак кардаи ва хидмати аст ба зиндаги жомеъа аст.

Дуруст аст, хатто судури хукми он ва мужозот кардани мужримин хам ,агар одилона ва аз руйи итминон ва яқин бошад, дар ихёйи жомеъа ,монанди бориши 40 шаб борони рахмат, боиси тароват ,сарсабзи ва борур шудани жомеъа мешавад ва балки ,ижрои чанин худуди бехтар аз чанин борони барои ахли замин аст. Аммо , бо вужуди тамоми хейрики дар ижрои худуд вужуд дорад агар дар масири сахихи он қарор нагирад ижройи хад ва хаддики ижро мекунем далил намешавадки аз руйи шак ва тардид ва зон ва гумон ба хамрохи зулм ва бедодгирий анжом шавад, ва бо далоили ғейри шаръий нафсоний тўвжих шавад. Хийлихоро дидем ва хийлихоро дорем мебинемки ба қовли худишон доранд худудиро анжом медиханд дар холики ин худуд моли аллох нестанд, моли нафси худишон аст шибхи хукми аллох хастанд чун бар асоси зон ва гумон ва зулм ва бедодгарий ва бо далоили ғейри шаръий ва комилан нафсоний онро анжом медиханд ва тўвжих мекунанд.

Пиёда шудани адолати исломий ва корномаи адолати исломий бештар аз онки мадюни татбиқи хукм бар мужримин бошад, мадюн ва вобаста ба додраси ва расидаги одилона ба хуқуқи афроди жомеъа буда аст. Дифоъ аз хуқуқи шахс ва дифоъ аз хаққи касики муттахам ба журми шуда ,бештар аз хар чизи дигари мухим ва мушкил ва зарурий аст.

Дар ривоёт :

«ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنْ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ فَإِنْ كَانَ لَهُ مَخْرَجٌ فَخَلُّوا سَبِيلَهُ فَإِنَّ الْإِمَامَ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعَفْوِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعُقُوبَةِ»

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо ин ривоёт исрор дорад то сархадди имкон аз мусалмонон худудро бардорид ва мужозотхоро мутаваққиф кунид ва агар рохи барои халосийи онон вужуд дорад,рахоишон кунид ; чун агар имоми муслимин дар авф ва бахшиш ,рохи хато ва иштибохро тей кунад,бехтар аст аз инки дар мужозот ва уқубат иштибох кунад. Дар ин сурат, рохат метавонем мутаважжих шавемки дар қонуни шариати аллох нафси мужозот чандон матлуб нест,балки таъкид бар риояти хуқуқи муттахам бо осонгири дар қазоват ва нигахдори аз хуқуқи муслимин то замони яқин ва субути журм мухим аст ; Ва судури хукм ва мужозот танхо дар сурати ночори ва охарин мархала ва ба унвони ек зарурат дар мовриди он сухбат мешавад.

Бояд дар мовриди журмики шахс муртакиб шуда яқин ва итминон дошт , шахс бо яқин вориди ислом шуда ва танхо бо яқин аз ислом хориж мешавад на бо шак ,шубха ва зон ва гумонки дуруғтарин сухан хастанд, инхо дуруғтарин сухан хастанд :

«إِيَّاكُمْ وَالظَّنَّ فَإِنَّ الظَّنَّ أَكْذَبُ الْحَدِيثِ».

Медонемки каламаи шубха дар маънойи омми он ба кор рафта ва шомили хар шубхаи мешавад. Ба хамин далили ом будан ,хам шубхоти оризи бар муттахамро дар бармегирад ва хам шубхоти оризи бар қозиро, яъни замоники шубха боиси дафъи мужозот мешавад кори ба муттахам ё қози надорад ; дар хар сурат, агар барои муттахам ё қози шубха ориз шавад, шахс аз мужозот соқит мешавад.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(20- қисмат)

Хамин алъон шофеъийхои мо ,ханафийхои мо ,соири мазохиби мо ва гуруххои мухталифики аз миёни мо ба вужуд омаданд бо 40-50 соли гузашта бисёр мутафовут ва мухталиф хастанд ва ниёзманди хукми жадиди мебошанд, холо чи расид ба инки пейравони фалон гурух ё мазхаб дар чанд қуруни гузашта чигуна буданд.

Музаффар Султоний, дар китоби торихи хўромон мегуяд : дар кулли хўромон на дар миёни жинси занон ва на дар миёни жинси мардхо хатто еки хам вужуд надорадки намоз нахон бошад балки , хамма намозхон ва ахли ислом хастанд. Ин моли чанд сол пеш хамин хўромони худимон аст, аммо оё мардуми алъони хўромон хам хамин тури хастанд? Мусалламан на. Пас ,алъон хукми дигари дар мовридишон бояд содир шавад ва мумкин аст чанд сол дигар боз мустахаққи хукми дигари шаванд.

Дар хар сурат ,танхо меъёр барои исботи гуфтор ё амалики боиси иртидоди шахси мусалмон мешавад фақат ва фақат қуръон ва суннати сахих аст, на раъйи фалон олим ё донишманди замони хозир ё гузашта. Донишманди хамки хам акнун харф мезанд бояд мустанади бо қуръон ва суннати сахих бошад, чун шахсиро муттахам ба журми мекунад.

Холо ,агар бидуни шак ва гумон ва ба сурати яқини тавонистем аз тариқи қуръон ва суннати сахих собит кунемки ин амал ,куфри ошкори будаки боиси иртидоди шахс мешавад, дар ин сурат,боз ба мархалаи севум мерасем ва онхам барраси ва дар назар гирифтани шурути такфири шахси мусалмон аст:

Шарти аввал аз шурути такфир ба хамон каси бармегардадки сухан ё амалиро анжом дода, ва ин шахс бояд:

-Мукаллаф бошад: яъни анжом дихандаи куфр бояд болиғ ,оқил ва озод бошад , бачча ,девона ва маст набошад.

Чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда :

“رُفِعَ الْقَلَمُ عَنْ ثَلَاثَةٍ: عَنِ النَّائِمِ حَتَّى يَسْتَيْقِظَ، وَعَنِ الصَّبِيِّ حَتَّى يَحْتَلِمَ، وَعَنِ الْمَجْنُونِ حَتَّى يَعْقِلَ”

Ин шарти аввал аст, бояд мукаллаф буда ва таклиф бар у вожиб шуда бошад. Масалан мегуянд ба донишомузи таклиф медиханд.

Дувумин шарт ва дар воқеъ мухимтарин шарт, ба иқомаи хужжати набавий бар шахс ва огохий ва шинохти шахс бармегардад. Яъни шахс дар ин заминаики муттахам шуда ,огохийхои мовриди ниёз ва зарурий бо иқомаи ” хужжати набавий ” ба у расида бошад, ва барояш малмус ва ошкор шуда бошад. Яъни тури барояш ошкор шуда бошадки ба қовли қуръон ба нахвики чигуна метавонад фарзандонишро бишносад ингуна битавонад хақро ташхис дихад :

«يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمْ»،

Ба хамон шеваки метавонад фарзандонишро бишносад ба хамон шева хам хукм барояш ровшан шуда бошад ва онро бишносад, ва битавонад ба хамон шеваики бейни фарзанди худиш бо баччахои дигар метавонад фарқ бигузорад, ба хамон шева хам битавонад бейни ин хукми шариат аллох бо ахкоми куфрий дигар фарқ бигузорад, ва ин шахсики муттахам ба чанин куфри шуда битавонад хукми аллохро аз ин куфрики руйи у собит шуда , ба хамин осоний битавонад ташхис дихад, хамон турики метавонад падари худишро аз соири падархо ташхис дихад.

Холо , агар ин хақ ва хукми аллох мисли намоз ,руза ,хаж ва ғейрихки барои умум ошкор ва ровшан шуда ва забонзади хосси ва ом шуда яъни барои хамма ровшан аст, ин шахс иддао кунад ва бигуяд ман намедонистам, аз вай пазирофта намешавад. Дар инжо мухим ин астки ин хақ барои афроди жомеъа чанон ровшан шуда бошадки хеч шакки вужуд надошта бошад мабний бар инки каси монда бошадки аз ин хукм бехабар бошад.

Аммо ,умури дигари хам хастандки мумкин аст барои иддаи ровшан шуда бошад аммо барои касони ровшан нашуда бошад ва ин шахс дар еки аз ин маворид дучори кори шуда бошадки дар маъаррази журми иртидод қарор гирифта бошад. Дар инжо ин шахс дар ин моврид ,хақ барояш ошкор ва бадихи нашуда, хукм барояш ошкор ва бадихи нашуда, барои хамин,аз журм ва судури хукми иртидод табриъа мешавад. Харфиро задаки ин харф қаблан ошкор набудаки куфр аст барояш ровшан ва ошкор нашудаки ин чанин журми аст, барои хамин аз журм ва судури хукми иртидод табриъа мешавад.

Пас ,меъёр ин астки хақ қаблан барои шахс ошкор ва бадихи шуда бошад, на инки дар шариат возих ва ошкор баён шуда бошад, ё барои дигарон ошкор ва ровшан бошад. Фарқи намекунад дар кудом бахши аз дин бошад, балки мухим ин астки ин шинохт бояд дар хамон журми бошадки ин шахс ба он муртакиб шуда ва фарқи хам намекунадки оё дар мовриди ақида аст ё дар мовриди соири ахком мебошад.

(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(19- қисмат)

Пас, инкори шахс то замоники эътибор дорадки аввалан худишро аз муслимин жудо накарда бошад, ва вориди куффори ошкор нашуда бошад, ва илова бар он зимни огохи бар журм, гуфтори вай бо кордориш мухолиф набошад ва ё дар холи анжом додани он набошад. Мардики дар рамазон нахор мехурад, ва мебиники дорад мехурад ,агар соф соф ба чашмхоят нигох кунад ва бигуяд ман ғазо намехурам чи холати ба шумо даст медихад? Касики дастиш дар жиби туст ва пулитро медуздад ё ба хонат омада ва дар холи жамъ кардани васоил мебошад, агар муччи уро бигири ва бигуйи чиро дузди мекуни ? Соф соф ба чашмхоит нигох кунад ва бигуяд ман дузди намекунам ва дузд нестам , чи холати ба шумо даст медихад?

Ин холат хуккоми тоғут ва маздурони куффори секуляри жахоний астки анвоъи куфриёт ,жиноёт ,эъдомхо, дуздихо ,чоповулхо , мусалмонкушихо , ва кушторхоро анжом медиханд ва соф соф ба чашмхои мардум нигох мекунанд ва мегуянд мо набудем, ва сохирон ва уламои дарборий хам мегуянд ин инкори онхо ба маъни ин астки рост мегуянд.

Ба назари ман ин аимматул куфр ва муфсидинро бехтар аст ба вақти худиш биспорем, ва дар ин фурсат бармегардем суроғи мусалмоники муттахам шуда буд ба иртикоби журмики дар сурати абур аз марохили хоссики  барояш таъйин шуда боиси судури хукми қатъий иртидоди шахс мешавад ва ба самт ва суйи хатарноки пеш меравад, масирики хийли хатарнок аст.

Холо ,агар шахси мусалмон иқрор кунад ва чизиро инкор ва рад накунад ,журми у собит мешавад. Аммо , ин кофий нест ва наметавон хукмро содир кард, ва мо танхо мархалаи аввалро той кардем. Мархалаи дувум ин астки , бояд собит хам бикунемки ин тухмат ,журм ва куфри будаки боиси иртидоди шахс мешавад. Ин чизи астки фақат ва фақат аз тариқи нусуси қатъий қуръон ва суннати сахих собит мешавад.

Қаблан собит кардем ва ин фард хам иқрор кардки чанин харфиро задаки ба иттихоми журм уро гирифтанд ва ле бояд собит  шавадки харфироки зада журми куфрий будаки боиси иртидоди шахс мешавад, ва ин хам чизи астки фақат дар қуръон ва суннат собит мешавад,ин хам чизи аст шабихи халол ва харом дар қуръон ва дар қонуни шариати аллох ,ва фақат аллох хаққи халол кардан ё харом кардан дорад, ва муслимин танхо корики мекунанд ин астки ин ахкомро бидуни хеч гуна дахли ва тасарруфи аз қуръон ва суннат бигиранд ва ба он амал кунанд. Инжо дигар жойи ижтиход нест, жойи таъвил ва раъйи инсон нест.

Дар ин сурат, хукм ба инки ин сухан ё ин амалики шахс онро анжом дода журми аст дар хадди иртидод, ” бар ухдаи мо нест ” балки ,фақат ба аллох ва росулиш бармегардад ва манбаъи он танхо қуръон ва суннати сахих аст на раъйи фалон олим ,фалон имом ва мужтахид ва фалон бузургворики қаблан буданд ва чизиро дар мовриди гуруххои дўврони худишон гуфтанд ё дар мовриди гурух, мазхаб ва фикри хосси……….чизи гуфта бошанд. Ин еки аз хамон нукоти астки хийли аз дустон ба он диққат намекунанд ва фақат бо раъй ва фатвойи ек олим дар дўвраи хоски марбут ба гурухи хосси хам асри худи ин олим буда ва ин харфро зада,мехоханд ин хукмро бар замони алъони худишон хам татбиқ диханд. Дар воқеъ ингуна мешавад ва мисли қуръон ва суннат бо чанин оройи бархурд кунанд. Хар чандки худишон онро инкор кунанд аммо,амалан хамин корро анжом медиханд дар холики ин ек иштибохи махз аст.

Хар гурухи ва мазхаби дар хар дўврайи пейравони хосси дошта ва агар қудрат хам дар ихтиёри у набуда бошад даххо ва балки садхо шоха аз он хам жудо шуда ва хар кудом хам иддаойи хамон мазхабро доштанд ва мумкин аст – ва қатъан сидқ мекунад ва алъон хам хамин аст – ки шохахойи инхирофий зиёдий хам дар дўврони хамон гурух ва мазхаб вужуд дошта бошанд. Хуб ,олими омада дар мовриди еки аз хамин гуруххо сухбат карда ва мумкин аст мустахаққи хукми хамон олим хам буда бошанд, корики анжом доданд ва мустахаққи хамон хукм хам шуданд ва олими он замон , ин гурухи хоссиро мустахаққи хамон раъй карда аст, аммо хамин гурух ва мазхаб дар дўвраи дигар тағйироти хуб ё бад дар онхо ба вужуд омада бошад, табиий аст хийли аз онхо ба самти хуби омаданд ё хийли аз бадхо аз бейн рафтанд,мисли садхо фирқаики токунун аз бейн рафтанд ва ё тўлид шуданд ; хуб ,холо вақтики ин гурух дар дўвраи дигар тағйир пейдо карда ва ба самти хуби ё бади харакат карда , пас мустахаққи хукми дигари мешаванд ва хукми олими қаблий дар дўвраи гузашта ба дарди жадидихо намехурад. Дар ин сурат дигар наметавон хамон хукми олими қаблийро дар мовриди инхо татбиқ дод ,балки ” балки меъёри собити мо вазъи мовжуди онхо ва фақат ва фақат қуръон ва суннати сахих аст ва хеч раъйи собити дар мовриди чизхои мутағаййир вужуд надорад.”

(идома дорад…….)

 
Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(112- қисм)

Аммо агар исломий хукуматни рахбарияти мана бундай хақни ва қудратни  “ўзига хос шартларни”  таъйин қилиш билан ва “ўзига хос ўринларни” мушаххас қилиш орқали иссиқ жангларда бошқа бир кишига берган  бўлса, яъни бундай қудратни бошқа бир кишига берган бўлса, ёки хатто барча мусулмонларга берган бўлса ва қудратни шу холича уларни ўртасида тақсим қилган бўлса; бу холатда, мана бу шахс ёки барча мусулмонлар хокимият қудрати томонидан намоянда сифатида ва исломий рахбариятни дастурига кўра бундай қудратни амалга оширади ва ижро қилади яъни уни масраф қилади. Ёки бўлмасам шахс иссиқ жанглар доирасида муртадларга қарши рухий жангларни хам давом эттира олади, хатто агар ўзини оиласида бўлса хам. Мана бу жуда хам кичкина амр эмас, мана шу юмшоқ жанглар, таблиғий жанглар,рухий жанглар, манфий мубораза нихоятда мухим. Бу мусулмонларни вазифасини иккинчи қисматидаги аввалги қадам хисобланади. Бу хатто биринчи қисматни хам ўз ичига олади. Тахминан уни хаммасини ташкил қилади.

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг умрларини охирги кунларида ёки Абу Бакрни хилофатини аввалида,  ямандаги иртидод фитнасини ўчириш бўйича даъватчиларни роли нихоятда  эътиборга сазовор бўлган. Уни кўрмасликка олиб бўлмайди, бу нарса бошқа қабилаларда хам шундай бўлган. Уларни орасида хамадон қабиласидан бўлган  Марон ибни Зи Умайр хамадонийга ва Абдуллох ибни Молик Архабий розиаллоху анхуга ўхшаш кишилар, ўзларини сўзлари ва даъватлари билан иртидод фитнасини ўчиришда мухим рол ўйнашган.

 Олдин хам ишора қилиб ўтканимиздек, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам кофирлар хукм қилаётган жойларда  сақланиб қолган собит қадам кишиларни номалар орқали умумий сафарбарликка ва хар томонлама жиходга ва муртадларни фитнасини дафъ қилишга даъват қилган эдилар. Абу Бакр розиаллоху анху хам у кишига эргашган холда росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишларига кўра, ана ўша қабилаларда сақланиб қолган мусулмонларга нома жўнатади ва хар томонлама жиходга дастур беради. У киши ўзини хукмини равшан, мушаххас қилиб содир қилган ва бу ишга қодир бўлган хар бир кишини мана бу ишни амалда бажаришликка дастур берган эди. Абу Бакр розиаллоху анху хатто уларга рахбарларни хам таъйин қилган эди, уларнинг ямандаги рахбари эронликлар бўлиб, хатто араблар хам уларни рахбарияти остида бўлишган. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам арабларга ва у ердаги мусулмонларга дастур берган эдиларки, улар собит қадам бўлиб турган эронликларни қўмондонлиги остида муртадларни фитнасини нобуд қилишлари лозим. Мана бу суратда, яна ўша асосий ва бошланғич нуқтага қайтиб келамиз, яъни хукумат ишлари бўйича  мусулмонларнинг барча харакатлари  шахсни ўзига эмас, балки рахбариятни фармонига ва исломий хукуматни фармонига тобеъ бўлади. Чунки аллох таоло мана бу қудратни  шу каналлар орқали сизларни ихтиёрингизга бериб қўйган ва худди  шу каналлар бу қудратни меъзонини ва уни қандай масраф қилишни ва бу қудратни масраф қилиш шароитларини таъйин қилади.

Бир тасаввур қилиб кўринглар, хабаша мухожирларини орасидан Абдуллох ибни Жахш насроний бўлиб муртад бўлади, аммо хеч ким уни устида иртидод хукмини ижро қилмайди. Ёки абдуллох ибни Убайга ё унга ўхшаган бошқа кишилар мадинада мушаххас бўлишган, улар аввалда исломни изхор қилишган ва кейинроқ эса уларнинг кофир бўлганликлари аллох томонидан мушаххас қилинган эди, улар муртад бўлишган эди, мана бу иртидодни бир нави. Ёки яхудийлардан бир қанчаси мусулмонларни заифлаштириш ва уларга қарши мубораза қилиш учун, аввал иймон келтиришади ва сўнгра муртад бўлишади, аммо гувох бўлганимиздек уларни хеч қайси бирига иртидод хукми ижро қилинмайди. Агарчи бу ерда исломий хукумат ва муваххид, қатъий  рахбарият мавжуд бўлган тақдирда хам бу иш амалга оширилмайди. Аммо шуни баробарида мадинада яшайдиган яхудий,шоир аёл Марвонни қизи Асамаъни ўлдириш дастури содир қилинади ва мусулмонлардан бири уни ўлдиради. Мана бу шева билан яна бир неча ўринларда хам ўлим дастури ижро қилинади.

Ёки макка фатхи жараёнида росулуллох саллаллоху алайхи васаллам секулярист ва муртадларни бир қанчаси хақида ўлим хукмини уларни исмлари ва мушаххас унвонлари билан содир қиладилар ва уларни махдуруд дам (яъни қонини жазосиз тўкиш мумкин бўлган) деб эълон қиладилар, уларни хатто каъбани пардаларига осилиб олишган холларида хам ўлдиришга рухсат берилади,аммо гувох бўлганимиздек, мана бу махдуруд дамларни бири Абдуллох ибни Саъад ибни Аби Сурх бўлиб, у олдин мухожирлардан ва вахий котибларидан бири бўлган эди, у муртад бўлиб  маккага қайтиб кетган ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламга, қуръонга қарши ана ўшанча рухий жангларни амалга оширган эди, у қанча ўринларда аллохни динини ва мусулмонларни тахқир қилган эди, аммо Усмон ибни Афвон розиаллоху анху у учун росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан омонлик сўрайди ва рахбарият томонидан кечирилади. Эътибор бер, бу воқеа бизларга нима демоқчи? Бундан ташқари бошқа машхур ривоятлар хам бор.

(давоми бор……..)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(112- قیسم)

اِمّا اَگر اِسلامِی حُکوُمَتنِی رَهبَرِیَتِی مَنَه بوُندَی حَقنِی وَ قُدرَتنِی “اوُزِیگه خاص شَرطلَرنِی” تَعیِین قِیلِیش بِیلَن وَ “اوُزِیگه خاص اوُرِینلَرنِی” مُشَخَّص قِیلِیش آرقَه لِی اِیسسِیق جَنگلَردَه باشقَه بِیر کِیشِیگه بِیرگن بوُلسَه، یَعنِی بوُندَی قُدرَتنِی باشقَه بِیر کِیشِیگه بِیرگن بُولسَه، یاکِی حَتَّی بَرچَه مُسُلمانلَرگه بِیرگن بوُلسَه وَ قُدرَتنِی شُو حالِیچَه اوُلَرنِی اوُرتَه سِیدَه تَقسِیم قِیلگن بوُلسَه؛ بوُ حالَتدَه، مَنَه بوُ شَخص یاکِی بَرچَه مُسُلمانلَر حاکِمِیَت قُدرَتِی تامانِیدَن نَمایَندَه صِیفَتِیدَه وَ اِسلامِی رَهبَرِیَتنِی دَستوُرِیگه کوُرَه بوُندَی قُدرَتنِی عَمَلگه آشِیرَه دِی وَ اِجرا قِیلَه دِی یَعنِی اوُنِی مَصرَف قِیلَه دِی. یاکِی بوُلمَه سَم شَخص اِیسسِیق جَنگلَر دائِرَه سِیدَه مُرتَدلَرگه قَرشِی رُوحِی جَنگلَرنِی هَم دَوام اِیتتِیرَه آلَه دِی،حَتَّی اَگر اوُزِینِی عائِلَه سِیدَه بوُلسَه هَم. مَنَه بوُ جوُدَه هَم کِیچکِینَه اَمر اِیمَس، مَنَه شوُ یوُمشاق جَنگلَر، تَبلِیغِی جَنگلَر، رُوحِی جَنگلَر، مَنفِی مُبارَزَه نِهایَتدَه مُهِم. بُو مُسُلمانلَرنِی وَظِیفَه سِینِی اِیککِینچِی قِیسمَتِیدَگِی اَوَّلگِی قَدَم حِسابلَه نَه دِی.  بُو حَتَّی بِیرِینچِی قِیسمَتنِی هَم اوُز اِیچِیگه آلَه دِی. تَحمِیناً اوُنِی هَمَّه سِینِی تَشکِیل قِیلَه دِی.

رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ عُمرلَرِینِی آخِیرگِی کوُنلَرِیدَه یاکِی اَبُو بَکرنِی خِلافَه تِینِی اَوَّلِیدَه، یَمَندَگِی اِرتِداد فِتنَه سِینِی اوُچِیرِیش بُویِیچَه دَعوَتچِیلَرنِی رالِی نِهایَتدَه اِعتِبارگه سَزاوار بوُلگن. اوُنِی کوُرمَسلِیککَه آلِیب بوُلمَیدِی، بُو نَرسَه باشقَه قَبِیلَه لَردَه هَم شوُندَی بوُلگن. اوُلَرنِی آرَه سِیدَه هَمَدان قَبِیلَه سِیدَن بوُلگن مَروان اِبنِ ذِی عُمَیر هَمَدانِیگه وَ عَبدُالله اِبنِ مالِک اَرحَبِی رَضِیَ الله عَنهُ گه اوُحشَش کِیشِیلَر، اوُزلَرِینِی سوُزلَرِی وَ دَعوَتلَرِی بِیلَن اِرتِداد فِتنَه سِینِی اوُچِیرِیشدَه مُهِم رال اوُینَشگن. [1]

آلدِین هَم اِیشارَه قِیلِیب اوُتکَه نِیمِیزدِیک، رَسُول الله صَلَّی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّم کافِرلَر حُکم قِیلَه یاتگن جایلَردَه سَقلَه نِیب قالگن ثابِت قَدَم کِیشِیلَرنِی نامَه لَر آرقَه لِی عُمُومِی سَفَربَرلِیککَه وَ هَر تامانلَه مَه جِهادگه وَ مُرتَدلَرنِی فِتنَه سِینِی دَفع قِیلِیشگه دَعوَت قِیلگن اِیدِیلَر. اَبُو بَکر رَضِی الله عَنهُ هَم اوُ کِیشِیگه اِیرگشگن حالدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی رَوِیشلَرِیگه کوُرَه، اَنَه اوُشَه قَبِیلَه لَردَه سَقلَه نِیب قالگن مُسُلمانلَرگه نامَه جوُنَه تَه دِی وَهَر تامانلَه مَه جِهادگه دَستوُر بِیرَه دِی. اوُ کِیشِی اوُزِینِی حُکمِینِی رَوشَن،مُشَخَّص قِیلِیب صادِر قِیلگن وَ بُو اِیشگه قادِر بُولگن هَر بِیر کِیشِینِی مَنَه بُو اِیشنِی عَمَلدَه بَجَه رِیشلِیککَه دَستوُر بِیرگن اِیدِی. اَبُو بَکر رَضِیَ الله عَنهُ حَتِّی اوُلَرگه رَهبَرلَرنِی هَم تَعیِین قِیلگن اِیدِی، اوُلَرنِینگ یَمَندَگِی رَهبَرِی اِیرانلِیکلَر بوُلِیب، حَتَّی عَرَبلَر هَم اوُلَرنِی رَهبَرِیَتِی آستِیدَه بوُلِیشگن. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم عَرَبلَرگه وَ اوُ یِیردَگِی مُسُلمانلَرگه دَستوُر بِیرگن اِیدِیلَرکِی، اوُلَر ثابِت قَدَم بوُلِیب توُرگن اِیرنلِیکلَرنِی قوُماندانلِیگِی آستِیدَه مُرتَدلَرنِی فِتنَه سِینِی نابوُد قِیلِیشلَرِی لازِم. مَنَه بُو صُورَتدَه ،یَنَه اوُشَه اَساسِی وَ باشلَنغِیچ نوُقطَه گه قَیتِیب کِیلَه مِیز، یَعنِی حُکوُمَت اِیشلَرِی بوُیِیچَه مُسُلمانلَرنِینگ بَرچَه حَرَکَتلَرِی شَخصنِی اوُزِیگه اِیمَس، بَلکِی رَهبَرِیَتنِی فَرمانِیگه وَ اِسلامِی حُکوُمَتنِی فَرمانِیگه تابِع بوُلَه دِی. چوُنکِی اَلله تَعالَی مَنَه بوُ قُدرَتنِی شوُ کَنَللَر آرقَه لِی سِیزلَرنِی اِیختِیارِینگِیزگه بِیرِیب قوُیگن وَ حوُددِی شوُ کَنَللَر بُو قُدرَتنِی مِعزانِینِی وَ اوُنِی قَندَی مَصرَف قِیلِیشنِی وَ بُو قُدرَتنِی مَصرَف قِیلِیش شَرائِطلَرِینِی تَعیِین قِیلَه دِی. [2]

بِیر تَصَوُّر قِیلِیب کوُرِینگلَر، حَبَشَه مُهاجِرلَرِینِی آرَه سِیدَن عَبدُالله اِبنِ جَحش نَصرانِی بوُلِیب مُرتَد بوُلَه دِی، اَمّا هِیچ کِیم اوُنِی اوُستِیدَه اِرتِداد حُکمِینِی اِجرا قِیلمَیدِی. یاکِی عَبدُالله اِبنِ اَبَیگه یا اوُنگه اوُحشَه گن باشقَه کِیشِیلَر مَدِینَه دَه مُشَخَّص بوُلِیشگن، اوُلَر اَوَّلدَه اِسلامنِی اِظهار قِیلِیشگن وَ کِییِینراق اِیسَه اوُلَرنِینگ کافِر بوُلگنلِیکلَرِی اَلله تامانِیدَن مُشَخَّص قِیلِینگن اِیدِی، اوُلَر مُرتَد بوُلِیشگن اِیدِی، مَنَه بُو اِرتِدادنِی بِیر نَوِی. یاکِی یَهوُدِیلَردَن بِیر قَنچَه سِی مُسُلمانلَرنِی ضَعِیفلَشتِیرِیش وَ اوُلَرگه قَرشِی مُبارَزَه قِیلِیش اوُچُون، اَوَّل اِیمان کِیلتِیرِیشَه دِی وَ سوُنگرَه مُرتَد بوُلِیشَه دِی، اَمّا گوُواه بوُلگه نِیمِیزدِیک اوُلَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِیگه اِرتِداد حُکمِی اِجرا قِیلِینمَیدِی. اَگرچِی بُو یِیردَه اِسلامِی حُکوُمَت وَ مُوَحِّد، قَطعِی رَهبَرِیَت مَوجُود بوُلگن تَقدِیردَه هَم بُو اِیش عَمَلگه آشِیرِیلمَیدِی. اَمّا شوُنِی بَرابَرِیدَه مَدِینَه دَه یَشَیدِیگن یَهوُدِی، شاعِر عَیال مَرواننِی قِیزِی عَصَماءنِی اوُلدِیرِیش دَستوُرِی صادِر قِیلِینَه دِی وَ مُسُلمانلَردَن بِیرِی اوُنِی اوُلدِیرَه دِی. مَنَه بُو شِیوَه بِیلَن یَنَه بِیر نِیچَه اوُرِینلَردَه هَم اوُلِیم دَستوُرِی اِجرا قِیلِینَه دِی.

یاکِی مَککَه فَتحِی جَرَیانِیدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم سِکوُلارِیست وَ مُرتَدلَرنِی بِیر قَنچَه سِی حَقِیدَه اوُلِیم حُکمِینِی اوُلَرنِی اِسملَرِی وَ مُشَخَّص عُنوانلَرِی بِیلَن صادِر قِیلَه دِیلَر وَ اوُلَرنِی مَهدُورُ الدَّم ( یَعنِی قانِینِی جَزاسِیز توُکِیش موُمکِین بُولگن) دِیب اِعلان قِیلَه دِیلَر، اوُلَرنِی حَتِّی کَعبَه نِی پَردَه لَرِیگه آسِیلِیب آلِیشگن حاللَرِیدَه هَم اوُلدِیرِیشگه رُحصَت بِیرِیلَه دِی، اَمّا گوُواه بوُلگه نِیمِیزدِیک، مَنَه بُو مَهدوُرُالدَّملَرنِی بِیرِی عَبدُالله اِبنِ سَعَد اِبنِ اَبِی سُرح بوُلِیب، اوُ آلدِین مُهاجِرلَردَن وَ وَحِی کاتِیبلَرِیدَن بِیرِی بوُلگن اِیدِی، اوُ مُرتَد بُولِیب مَککَه گه قَیتِیب کِیتگن وَ رَسُول الله صَلَّی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّمگه، قُرآنگه قَرشِی اَنَه اوُشَنچَه رُوحِی جَنگلَرنِی عَمَلگه آشِیرگن اِیدِی، اوُ قَنچَه اوُرِینلَردَه اَلله نِی دِینِینِی وَ مُسُلمانلَرنِی تَحقِیر قِیلگن  اِیدِی، اَمّا عُثمان اِبنِ عُفّان رَضِیَ الله عَنهُ اوُ اوُچُون رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمدَن آمانلِیک سوُرَیدِی وَ رَهبَرِیَت تامانِیدَن کِیچِیرِیلَه دِی. اِعتِبار بِیر، بُو واقِیعَه بِیزلَرگه نِیمَه دِیماقچِی؟ بوُندَی تَشقَرِی باشقَه مَشهُور رِوایَتلَر هَم بار.

(دوامی بار…….)

---

[1]– ابن حجر العسقلانی، الإصابة في تمييز الصحابة، ج 9، ص 600

[2] این کانال است که این چیزها را مشخص می کند  که چگونه آن را مصرف کنید؟ چه اندازه به تو قدرت داده؟ وقتی توزیع می کند به یک اندازه ی مشخصی به او می دهد. چگونه آن را مصرف کنی؟ چگونه مصرف کردن آن و شرایط مصرف را هم همین حکومت اسلامی است که تعیین می کند و الله تعالی از این کانال است که قدرت را در اختیار شما قرار داده است مگر این که حالت اضطراری پیش بیاید که در مورد آن صحبت  کردیم.

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

112- قسمت)

 اما، اگر رهبریت حکومت اسلامی چنین حق و قدرتی را با تعیین «شروط خاص» و تعیین و مشخص کردن «مواردی خاص» در جنگ گرم به کسی داده باشد، چنین قدرتی را به کسی داده باشد، یا حتی به تمام مسلمین داده باشد، و قدرت را اینگونه بین آن ها توزیع کرده باشد؛ در این صورت، آن شخص یا تمام مسلمین می توانند به نمایندگی از قدرت حاکمیت و به دستور رهبریت اسلامی چنین قدرتی را تنفیذ کنند و به اجرا دربیاورند و آن را مصرف کنند یا شخص در ضمن جنگ گرم به جنگ روانی علیه مرتدین هم ادامه دهد حتی، اگر در خانواده ی خودش باشد. این امر خیلی کوچکی نیست، همین جنگ نرم، جنگ تبلیغی، جنگ روانی، مبارزه ی منفی خیلی مهم است. به عنوان اولین قدم در این بخش دومِ وظیفه ی مسلمان. حتی بخش اول را هم شامل می شود. تقریباً کل آن هم هست.

نقش دعوتگران در خاموش کردن فتنه ی ارتداد در يمن در روزهای پایانی عمر رسول الله صلی الله علیه وسلم و اوایل خلافت ابوبکر قابل توجه بود.نمی توان آن را نادیده گرفت در قبایل دیگر هم همین طور بود. افرادی چون: مَران بن ذی عمير، همدانی بود و از قبیله ی همدان و عبدالله بن مالك ارحبی رضی الله عنهما با سخنان ودعوت خودشان نقش بسزايی در خاموش كردن فتنه ی ارتداد داشتند.[1]

قبلاً اشاره کردیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم طی نامه هایی مسلمین ثابت قدمی که باقی مانده بودند را جایی که کفار در آن حکم می کردند را به نفیر عام و جهاد همه جانبه و دفع فتنه ی مرتدین دعوت کرده بود. ابوبکر رضی الله عنه هم به تبعیت و به روش رسول الله صلی الله علیه وسلم چنین نامه هایی را به مسلمین باقی مانده در این قبایل فرستاد و دستور جهاد همه جانبه داد. حکمش را صادر کرده بود روشن، مشخص. و دستور داد هر کسی که توانایی دارد باید انجام دهد. ابوبکر رضی الله عنه حتی رهبرانی را هم تعیین کرده بود که رهبران در یمن ایرانی ها بودند که حتی عرب ها هم تحت رهبریت آن ها بودند . رسول الله صلی الله علیه وسلم به عرب ها و مسلمانان آن جا دستور داده بود که تحت فرماندهی ایرانیانی که ثابت قدم مانده بودند بتوانند فتنه ی مرتدین را از بین ببرند.در این صورت، باز به این نکته ی کلیدی و اساسی برمی گردیم که تمام حرکات مسلمین در هر امر حکومتی، نه شخصی محض، تابع فرمان رهبریت و تابع فرمان حکومت اسلامی است. چون، الله تعالی این قدرتی را از همین کانال در اختیار شما قرار داده و این کانال است که میزان این قدرت و چگونگی مصرف این قدرت و شرایط مصرف این قدرت را تعیین می کند.[2]

 تصور کنید که در ميان مهاجرين حبشه عبدالله بن جحش مرتد و نصرانی می شود اما، كسی حكم ارتداد را بر او اجرا نمی كند. یا کسانی چون عبدالله بن ابی، او و کسانی که مثل او بودند، در مدینه مشخص بود که این ها ابتدا اظهار اسلام کردند و بعدها کافر بودنشان توسط الله مشخص شده بود، مرتد شده بودند این نوعی ارتداد است. یا تعدادی از یهودیان برای تضعیف و مبارزه با مسلمین ابتدا ايمان می آوردند و دوباره مرتد می شدند اما، باز می بينيم حكم ارتداد بر هیچ کدام از آنها اجرا نمی شود. هرچند كه حكومت اسلامی، رهبريت موحد و قاطعی هم وجود دارد. اما، در برابر می بینیم که دستور قتل عصماء دختر مروان زنی شاعر و یهودی ساکن مدینه بود را صادر می کند و یکی از مسلمین او را می کشد. به همین شیوه، دستور قتل چند مورد دیگر هم صادر می شود.

یا در جریان فتح مکه با آنکه رسول الله صلی الله علیه وسلم حکم قتل تعدادی از سکولاریستها و مرتدین را با اسم و عناوین مشخص صادر می کند، و آنها را مهدور الدم اعلام می نماید هرچند که حتی زیر پرده ی کعبه هم پیدا شوند، اما می بینیم که یکی از این مهدور الدمها به نام عبداللّه بن سعد بن ابی سُرَح که قبلاً از مهاجرین و کاتبان وحی بود اما مرتد شده و به مکه برگشته بود و آنهمه جنگ روانی علیه رسول الله صلی الله علیه وسلم و قرآن راه انداخته بود و آنهمه به تحقیر دین الله و مسلمین پرداخته بود اما، عثمان بن عفان رضی الله عنه از رسول الله صلی الله علیه وسلم برایش امان خواست و توسط رهبریت بخشیده شد. نگاه کن، می خواهد چه چیزی را به ما بگوید؟ و روایت های مشهور دیگری که وجود دارند.

(ادامه دارد……)

---

[1]– ابن حجر العسقلانی، الإصابة في تمييز الصحابة، ج 9، ص 600

[2] این کانال است که این چیزها را مشخص می کند  که چگونه آن را مصرف کنید؟ چه اندازه به تو قدرت داده؟ وقتی توزیع می کند به یک اندازه ی مشخصی به او می دهد. چگونه آن را مصرف کنی؟ چگونه مصرف کردن آن و شرایط مصرف را هم همین حکومت اسلامی است که تعیین می کند و الله تعالی از این کانال است که قدرت را در اختیار شما قرار داده است مگر این که حالت اضطراری پیش بیاید که در مورد آن صحبت  کردیم.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(18- қисмат)

Албатта, дар ин замина хам мудофиъини тоғутхо ва иддаи аз сохирон ва уламои суъйики дар ихтиёри тавоғит ва ба нафъи тавоғит дар холи анжоми вазифа хастанд шубухотиро барои жоду кардани муслимин дар ин замина дуруст карданд. Мо медонемки ин инкор барои мусалмони астки бахши аз мост ва мисли мо ба тамоми қонуни шариати аллох эътиқод дорад ва мисли мо худишро аз жомеъайи муслимин жудо накарда, аммо агар жудо карда бошад, чи? Агар ба жамъи куффори ошкор рафта бошад, чи?

Агар ин шахс хам акнун хам дар холи анжом додани журм бошад ва бидонандки журм аст ва хамма уро бибинем чи ? Ё то замоники мурда бошад хамин журмро анжом дода бошад чи? Оё жойи барои тардиди мо мемонад то масалан ек бори дигар биёем ва аз у бипурсем? Ё жойи барои инкори хамин шахс хам мемонад?

Мушаххас аст ,шахси мусалмон харфи зада ва ё амали аз у сар задаки моли масалан яхудиён ,насронийхо ,мажус ё секуляристхо буда, ва мо хиёл кардемки ин шахс ба жамъи хамон гуруххо рафта ва шохидони хам гувохи додандки ин шахс чанин амали ё гуфтори аз у сар зада ,аммо худи ин шахс мегуяд ин харфро аслан назадам ва инкор мекунад ва мо хам аз вай мепазиремки ин шахс аз миёни муслимин бо ин сухан ва каломи худиш ба жойи дигари нарафта ,холо агар бидонадки кориш журм аст ва воқеан уро хамонжо бибинем, чи ?Метавон харфи касироки дохили дарё рафта ва мегуяд дар дарё нестамро қабул кунем? Касики маст аст ва дохили машруб фуруши мегуяд ман шароб нахурдам, метавон харфи уро бовар кард? Агар каси ошкор ба еки аз ахзоби секуляри коммунист ,демократи либирал ё ба яхудият ,насроният ва мажусият ва ғейрих мулхақ бошад ва бигуяд ман секуляр ё яхудий ,насроний ва мажус нестам ва мусалмонам, ин дуруғ ошкори гуфта аст.

Хузури у дар фалон хизби секуляр ва дар даст доштани самтхойи мухталиф дар он ва ғейрих амалийро нишон медихадки бо гуфториш дар тазод буда ва фақат барои фариби муслимин аст. Комилан ошкор аст хамчунонки секуляристхои муртади курдистон барои фариби муслимин мегуянд қози Мухаммад муртад бунёнгузори аввалин хизби иртидодий секуляр дар курдистон буда ,секулярист набуда ,ё Абдуллатиф салафий оли саъуд мегуяд: дар курдистони Ироқ вали амри мо Масъуд борзоний мегуяд ман секуляр нестам. Ин сохир мегуяд : рахбари хизби демократ курдистони Ироқ гуфта ман секуляр нестам пас наметавон уро секуляр донист чун иқрор кардаки нест.

Сарфи назар аз инки худи хамин сохир ( Абдуллатиф ) еки аз салафийхои дуруғгуйи оли саъуд ва аз косалисхойи тоғутхост ва наметавон харфи уро қабул кард, ва сарфи назар аз инки сухбатхои борзоний дар дифоъ аз дини секуляризм ва инки хамиша худишро мудофеъи секуляризм дониста ва танхо ек бор хам  ек калама алайхи секуляризм нагуфта, бо онки тамоми расонахо хам дар ихтиёри у хастанд, ва хазорон жавони курдро дар рохи дини секуляризм ва секуляристхои жахоний ба рахбарий Амрико ва новкарониш ба куштан дода,фақат кофий аст ба маромномаи хизбий у мурожаъа шавад ё хаддиақал ба хамин унвони хизби демократи курдистони у таважжух шавад ва фақат каламотро дар назар бигирем ( ба унвони демократ таважжух шавадки ) демокрасий ва демократи куллан бар асоси секуляризм таъриф шуда аст.

Ин салафий дарборий мегуяд секуляризм куфр аст, дар хийли аз матолиби у хаст чун ,наметавонад бигуяд нест ва мегуяд ахзоби секуляр хам кофар хастанд. Хуб , холо агар каси рахбари ек хизби секулярист шавад чи? Ин суъоли астки бояд ни сохирхои дарборий дин фуруш жавоб диханд. Касики ба рахбарияти ек хизби секуляр мерасад, ин ек кофари маъмулий нест балки ” аимматул куфр ” аст. Ин ” аимматул куфр ” аст.

Охар магар метавонем ба Сталин бигуем ин шахс коммунист нест дар холики рахбари коммунистхо буда ? Магар метавон ба қози Мухаммад бигуем демократ ва секуляр набуда дар холики бо химояти Сталин ,бунёнгузори аввалин хизби секуляр ва иртидодий дар курдистон буда? Оё метавон инқадар мусалмонро ахмақ фарз карда бошандки бо амомаики руйи либоси форми коммунистхо бар сари қози Мухаммад гузоштанд хиёл мекунанд метавонанд моро фариб диханд?(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(17- қисмат)

Яъни агар касиро ба иттихоми бигиранд ва ба у бигуяндки ту секуляр ,кумала ,демократ ,пекака, яхудий,насроний ва ғейрих хасти ва ин шахс инкор кард , мо харфи уро қабул мекунем ва мегуем рост мегуяд ва узришро мепазирем ; хар чандки уро жузви дорудастаи мунофиқин ва секулярзадахо бидонем, ва дар дуруғгуйи ,риёкори ,қасамхури ва соири мафосиди у хам шак надошта бошем. Аммо ,боз узри уро қабул мекунем ва харфи уро рост медонем . Чиро?

Чун дар ин заминайи мушаххас ва маълум танхо ек бор узри каси пазирофта мешавад, ва агар хамон журми мушаххас ва маълумики боиси иртидод мешавадро амдан ва бо мейли худиш дубора такрор кард дигар узри у пазирофта намешавад. Илова бар ин ,чанин шахси барои мо мажхул аст ва хануз сафи худишро аз муслимин жудо накарда ва худишро мусалмони тобеъи кулли қавонини шариати аллох медонад.

2 – дувумин моврид барои собит кардани журми шахс ,гувохи ва шаходат ё хамон бинахои шаръий хастандки бар асоси далоил ва мадорики шаръийки хаддиақал тавассути ду инсони одил мовриди пазириши шаръ ироя мешаванд, ба унвони мовриди жихати исботи журм аз он истефода мешавадки ; ин ду инсони одил хам бояд мовриди пазириши шаръ бошанд.

Яъни агар ду инсони одил бо шароити хоссики шариат таъйин карда ва бо далоил ва бинахои шаръий шаходат доданд ва гуфтандки фалоний яхудий ,насроний ,секулярист ,мажус ва ғейрих шуда , ё фалон гуфтор ё амалиро муртакиб шуда, ин хам мешавад еки аз абзорхои исботи журми шахс. Холо ,агар иқрори шахс ва ё шавохид ва мадорик нишон медихандки ин шахс секуляр шуда , хамин кофий астки иртикоби чанин журмиро собит кунем хамчунонки гуфтем масалаи иртидод дар худуд матрах мешавад. Мисли қатл ,дузди ,зино ва соири худуд ,исботи чанин журми ба хамон шева ё бояд бар асоси иқрори худи шахси мужрим собит шавад ё далоил ва шаходати шухуд инро собит кунанд. Ғейри аз ин ,рохи севуми барои исботи журми ин шахс аз он истефода мешавад.

3 – севумин моврид барои собит кардани журми шахс,истифоза ё шойе шудан ва машхур шудан дар миёни мардум аст,турики ба андозаи машхур бошадки жойи барои инкор боқий намонда бошад. Мисли инки қози Мухаммад бунёнгузори аввалин хизби секуляр ва муртади Курдистон астки тахти унвони хизби демократ онро дуруст кард. Мумкин аст каси харгиз уро надида бошад ё хатто дар жойи хам нахонда бошад аммо , ба воситаи шухрат тавониста қабул кунадки қози Мухаммад вужуд дошта ва ин шахс,бунёнгузори аввалин хизби муртади Курдистон аст.

Хуб,то инжо тухматики ба шахси зада шударо собит кардем,яъни ё худиш иқрор карда ё шохидон бо далоилишон онро собит карданд ё бейни мардум машхур шуда ва собит шуда, ва шахс ба он иқрор карда аст.Чизхо ва шойеотики хаст ва шохидини гуфтанд.Агар шахс гувохи диханда ё касоники гувохи додандро ба хамрохи хамин шойеотики дар дохили мардум хастанд агар ин шахс биёяд ва инхоро инкор кунад мо хам харфи уро мепазирем. Қаблан хам арз кардем харфи уро мепазирем. Далили ин хукм ,такзиби шохидони  одил нест; балки далилиш ин астки инкори иртидод тавассути шахс,тўвба ва ружуъ ба дини ислом махсуб мешавад. Яъни вақтики ин шахс хамма чизро инкор мекунад ба ин маъно астки у тўвба карда ва мисли тўвба аз вай пазирофта мешавад.

Инкор ,ба ин маъно астки шахс воқеиятро медонад ва дар он шак ва тардиди надорад аммо , бо ин вужуд онро рад мекунад ва ба истелох зери он мезанад, яъни аслан дар он тардид надорад ва медонад воқеият чист аммо онро инкор мекунад. Қоидаи мо дар мовриди мусалмон ,хусни зон ва гиройиш ба тафсири масоил ба самти ва суйи хуби барои мусалмон ва овардани узр барои уст то онжойики имкон дошта бошад. Барои хамин ,ин инкори мусалмонро ин тури ба нафъи мусалмон тафсир мекунемки ин инкор новъи тўвба аст ва шахс тўвба карда аст.

Аммо ,агар хамин корро ек кофар дар баробари воқеиятхои ислом анжом дихад, мегуем ин шахси  кофар дар инод ва лажбози офтода ва бо вужуди яқин ба хаққонияти қонуни шариати аллох ва дини ислом аммо , онро инкор мекунанд.

 «وَجَحَدُوا بِها وَاسْتَیقَنَتْها أنْفُسُهُمْ» (نمل/14)

Агар ек  кофар дучори инкор ,лажбози ва жухуд шавад мо наметавонем кори барои ин шахси лажбоз бикунем ва танхо уро рахо мекунем.

Ин инкор тавассути ек мусалмон ё тавассути ек кофар дар умури астки даруний буда ва пинхон хастанд, ва мо дар дунё барои бори аввал дар журми мушаххас ва маълум марбут ба иртидод метавонем мусалмонро ба далили жахли шахс ба тўвба тафсир кунем, аммо бори дувумки хамин журми маълум ва мушаххасро муртакиб шавад дигар узри надорад,балки огохона ва амдий ва ба мейли худ муртакиби чанин журми шуда ва инкори он наметавонад дар ин журми мушаххасики муртакиби он шуда буд суди барояш дошта бошад.

(идома дорад……)