وَاعْتَصِمُوا

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(5-قیسم)

باشقه جایلَردَه هَم رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:   «لَا يَحلُ لمُسلم أَنْ يَهجُر أخاهُ فَوق ثَلاث لَيالٍ يَلْتَقِيَانِ فَيُعْرِضُ هَذَا وَيُعْرِضُ هَذَا، وَخَيْرُهُمَا الَّذِي يَبْدَأُ بِالسَّلَامِ  [1] « هَر بِیر مُسُلمان اوُچُون مُسُلمان بِرادَرِی بِیلَن اوُچ کوُندَن آرتِیق عَرَضلَب یوُرِیشلِیگِی وَ اوُچرَشگن پَیتِیدَه یُوز اوُگِیرّیشلِیگِی مُومکِین اِیمَس؛ اوُلَرنِینگ اِینگ یَحشِیسِی بِیرِینچِی بوُلِیب سَلام بِیرگه نِی.”

شُونِینگدِیک یَنَه مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی:  “لَا تَحَاسَدُوا، وَلَا تَنَاجَشُوا، وَلَا تَبَاغَضُوا، وَلَا تَدَابَرُوا، وَلَا يَبِعْ بَعْضُكُمْ عَلَى بَيْعِ بَعْضٍ، وَكُونُوا عِبَادَ اللهِ إِخْوَانًا الْمُسْلِمُ أَخُو الْمُسْلِمِ، لَا يَظْلِمُهُ وَلَا يَخْذُلُهُ، وَلَا يَحْقِرُهُ التَّقْوَى هَاهُنَا وَيُشِيرُ إِلَى صَدْرِهِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ «بِحَسْبِ امْرِئٍ مِنَ الشَّرِّ أَنْ يَحْقِرَ أَخَاهُ الْمُسْلِمَ، كُلُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ حَرَامٌ، دَمُهُ، وَمَالُهُ، وَعِرْضُهُ  [2]“بِیر- بِیرِینگِیزگه بَحِیللِیک قِیلمَنگلَر وَ خَرِیدارنِی اَلدَش اوُچُون نَرحنِی کوُتَه رِیب یوُبارمَنگلَر؛ بِیر- بِیرِینگِیز بِیلَن دُشمَنچِیلِیک قِیلمَنگلَر وَ بِیر- بِیرِینگِیزگه آرقَه قِیلمَنگلَر. بَعضِینگِیز بَعضِینگِیزنِی آلدِی- ساتدِی بوُیِیچَه مُعامَلَه نگِیزنِی اوُستِیدَن مُعامَلَه قِیلمَنگِیز، اَلله نِی بَندَه لَرِی وَ بِرادَر بوُلِینگِیز. مُسُلمان مُسُلماننِی بِرادَرِیدوُر، اوُنگه ظُلمنِی سِیتَمنِی رَوا کوُرمَیدِی وَ اوُنِی زَلِیل، حار قِیلِیب تَشلَب قوُیمَیدِی، اوُنِی تَخقِیرلَه مَیدِی، تَقوا مَنَه بوُ یِیردَه.”  اوُچ مَرتَه کوُکرَکلَرِیگه اِیشارَه قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی: “شَخصنِینگ گوُناهکار بوُلِیشِی اوُچُون شوُنِی اوُزِی هَم یِیتَرلِیکِی، اوُ مُسُلمان بِرادَرِینِی تَخقِیرلَیدِی، مُسُلماننِینگ هَمَّه نَرسَه سِی مُسُلمان اوُچُون حَرامدُور. اوُنِی قانِی،مالِی، آبرُویِی.” شوُنِینگدِیک باشقَه بِیر جایدَه مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی:    « انْصُرْ أَخَاكَ ظَالِمًا أَوْ مَظْلُومًا»  “بِرادَرِینگ ظالِم بوُلسَه هَم یا مَظلوُم بوُلسَه هَم اوُنگه یاردَم بِیر.” شوُندَه اَیتِیلدِیکِی: اِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم، مَظلوُمگه یاردَم بِیرِیشلِیک رَوشَن بِیر نَرسَه،اَمّا ظالِمگه قَندَی قِیلِیب یاردَم بِیرَه مِیز؟ اوُ کِیشِی مَرحَمَت قِیلدِیلَرکِی:    «تَحْجُزُهُ، أَوْ تَمْنَعُهُ، مِنَ الظُّلْمِ فَذَلِكَ نَصْرُه [3] “اوُنِی ظُلم قِیلِیشدَن قَیتَه رِینگلَر، مَنَه بُو اوُنگه بِیرِیلگن یاردَمدوُر.” 

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم یَنَه مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:    لَا يُؤْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى يُحِبَّ لِأَخِيهِ مَا يُحِبُّ لِنَفْسِهِ. [4]  سِیزلَرنِی هِیچ بِیرِینگِیزنِی اِیمانِینگِیز اوُزِی اوُچُون یَحشِی کوُرگن نَرسَه سِینِی بِرادَرِیگه رَوا کوُرمَه گوُنِینگِیزچَه کامِل بوُلمَیدِی.

یَنَه باشقَه بِیر جایدَه رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلّم حَقِیقِی مُسُلماننِی تَعرِیفلَب مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  [5] «المُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ المُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِه  مُسُلمان شُوندَی کِیشِیکِی، باشقَه مُسُلمانلَر اوُنِی قوُلِیدَن،تِیلِیدَن خاطِرجَمع بوُلِیشَه دِی. مَنَه بوُ بارَه دَگِی رِوایَتلَر جُودَه کوُپ، اوُلَرنِی تَکرارلَب اوُتِیرِیشگه اِیختِیاج یوُق دِیب اوُیلَیمَن، چوُنکِی بِیزلَر بُو بارَه دَه جُودَه کوُپ نَصِیحَت اِیشِیتگنمِیز. عُمُومِی قِیلِیب اَیتگندَه شوُنِی یَحشِی بِیلِیشِیمِیز کِیرَککِی، بِیزلَر هَر کوُنِی اِینگ کَمِیدَه 9 مَرتَه اَلله بِیلَن نَمازلَرِیمِیزدَه سوُزلَشگنِیمِیزدَن سوُنگ بَرچَه مُسُلمانلَر اوُچُون مَنَه بُو بَشارَتنِی کِیلتِیرَه مِیز:   السلام عليكم و رحمة الله و بركاته. بِیزلَر مَنَه بُو نَرسَه نِی یَرَتگن ذات بِیلَن سوُزلَشگندَن سُونگ مُسُلمانلَر اوُچُون کِیلتِیرَه مِیز.

2- اِیککِینچِی اوُرِین، دارُ الکُفردَن دارُ الاِسلام سَرِی هِجرَت قِیلِیشلِیک: اَگر اِنسان قادِر بوُلَه دِیگن وَ هِیچ قَندَی عُذرگه اِیگه بوُلمَیدِیگن بوُلسَه، بُو اوُنِینگ اِیمانِینِی نِشانَه سِی هَم دَه بوُنِی کِیتِیدَن اوُنِینگ صَداقَتِینِی نِشانَه سِی وَ بُو شَخصنِینگ مَنَه بُو بِینانِی قوُرِیش وَ اوُنِی مُخافِظَت قِیلِیش، اوُنِی نابُود بوُلِیشِینِی آلدِینِی آلِیش بارَه سِیدَه پایبَندلِیگِینِی نِشانَه سِی حِسابلَه نَه دِی.

اَوّلا دارُالکُفر وَ دارُ الاِسلام بارَه سِیدَه یَنَه قَیتَه دَن تَعرِیفلَب بِیرِیشِیمِیز لازِم بوُلَه دِی:

دارُ الکُفر یَعنِی: بِیر طاغوُت، کافِر حاکِم کُفر قانوُنلَرِیگه کوُرَه بِیر دِیاردَه حُکمرانلِیک قِیلَه دِی وَ اَسلَحَه نِی کوُچِی بِیلَن اوُزِینِی کُفر قانوُنلَرِینِی اِجرا قِیلدِیرَه دِی وَ اوُزِینِینگ کُفر قانوُنلَرِی یوُلِیدَه مُخالِفلَرِیگه قَرشِی جَنگ هَم قِیلَه دِی. مَنَه شوُ نَرسَه لَر بِیلَن طاغوُتلَرنِینگ حاکِمِیَتِی اوُزِینِی مَعناسِینِی اَنگلَه تَه دِی. بِیزلَر جُودَه کوُپ طاغوُتلَرگه کُفر کِیلتِیرگنمِیز، طاغوُتلَرنِینگ رَئِیسلَرِیدَن بِیرِی دِیارلَرگه حُکمران بوُلِیب آلگن کافِرلَر بوُلِیب، بُو دِیارلَرگه دارُ الکُفر دِییِیلَه دِی وَ مَنَه بُو حاکِملَر کُفر قانوُنلَرِینِی حُکمران قِیلِیش یوُلِیدَه عَسکَرلَر وَ اوُزلَرِینِینگ تَبلِیغاتِی، مالِیَه وِی کَنَللَرِی آرقَه لِی مُؤمِنلَر بِیلَن جَنگ قِیلِیشَه دِی:     الَّذِینَ آمَنُواْ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالَّذِینَ کَفَرُواْ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ الطَّاغُوتِ فَقَاتِلُواْ أَوْلِیَاء الشَّیْطَانِ إِنَّ کَیْدَ الشَّیْطَانِ کَانَ ضَعِیفاً‏(نساء/76) اِیمان اِیگه لَرِی اَلله یوُلِیدَه جَنگ قِیلَه دِیلَر، کافِر کِیمسَه لَر اِیسَه شَیطان یوُلِیدَه جَنگ قِیلَه دِیلَر. بَس، شَیطاننِینگ دوُستلَرِیگه قَرشِی جَنگ قِیلِینگِیز! شُبهَه سِیز، شَیطاننِینگ مَکرِی ضَعِیف بوُلگوُچِیدِیر.

بُو یِیردَگِی هَمِیشَه اِیشارَه قِیلِیب کِیلِینگن نوُقطَه لَردَن بِیرِی شوُکِی، جَمِیعیَتدَگِی اَهالِی اِیمَس، بَلکِی بُو جَمِیعیَتگه حاکِم بوُلگن قانوُنلَر مِعیار حِسابلَه نَه دِی، جَمِیعیَتنِی وَ آدَملَرنِی اِیمَس،بَلکِی قانوُنلَرنِی وَ حاکِمِیَتنِی اوُستِیدَه حُکم صادِر قِیلِینَه دِی. چُونکِی بِیر دارُ الکُفردَه ساکِین بوُلگنلَرنِی هَمَّه سِی کافِر بوُلِیشِی یاکِی حاضِرگِی دَورگه اوُحشَب مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن دِیارلَرنِی اَکثَرِیدَگِی حاکِمِیَت کُفرِی، اَمّا آدَملَرِی اِیسَه مُسُلمان بوُلِیشلَرِی مُومکِین.

(دوامی بار……)

---

[1] البخاری مع الفتح، کتاب الأدب، باب الهجر، وقول الرسول ج: لا یحل لرجل أن یهجر أخاه فوق ثلاث بلا عذر شرعی (4/1986)، (ش: 2560).

[2]أخرجه أحمد (2/277 ، رقم 7713) ، ومسلم (4/1986 ، رقم 2564) . وأخرجه أيضًا: البيهقي (6/92)

[3] مسلم في کتاب البر، باب انصر أخاك ظالماً أو مظلوماً (4/1998)، (ش: 2584)؛ به  همین معنا؛ و أحمد (3/99)؛ والبخاری مع الفتح فی کتاب المظالم، باب أعن أخاك ظالماً أو مظلوماً (5/98)، (ش: 2443، 2444)؛ وکتاب الإکراه، باب یمین الرجل لصاحبه (12/223)، (ش: 6952)

[4] البخاری مع الفتح، کتاب الإیمان، باب من الإیمان أن یحب لأخیه ما یحب لنفسه (1/56)، (ش: 13)؛ ومسلم، کتاب الإیمان، باب الدلیل على أن من خصال الإیمان أن یحب لأخیه ما یحب لنفسه (1/67)، (ش: 45)

[5] البخاری مع الفتح، فی کتاب الإیمان، باب أی الإسلام أفضل (1/54)، (ش: 11)؛ ومسلم کتاب الإیمان، باب بیان تفاضل الإسلام وأی الأمور أفضل (1/65)، (ش: 41)؛ متن از مسلم می‌باشد.

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(5-قسمت)

در جای دیگری هم باز رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:«لَا يَحلُ لمُسلم أَنْ يَهجُر أخاهُ فَوق ثَلاث لَيالٍ يَلْتَقِيَانِ فَيُعْرِضُ هَذَا وَيُعْرِضُ هَذَا، وَخَيْرُهُمَا الَّذِي يَبْدَأُ بِالسَّلَامِ [1] «برای هیچ‌کس جایز نیست که بیشتر از سه شب با برادر مسلمانش قهر باشد، چنان‌که هنگام ملاقات از یکدیگر روی‌گردانند؛ و بهترین آنان کسی است که ابتدا سلام کند.

و نيز فرمود: لَا تَحَاسَدُوا، وَلَا تَنَاجَشُوا، وَلَا تَبَاغَضُوا، وَلَا تَدَابَرُوا، وَلَا يَبِعْ بَعْضُكُمْ عَلَى بَيْعِ بَعْضٍ، وَكُونُوا عِبَادَ اللهِ إِخْوَانًا الْمُسْلِمُ أَخُو الْمُسْلِمِ، لَا يَظْلِمُهُ وَلَا يَخْذُلُهُ، وَلَا يَحْقِرُهُ التَّقْوَى هَاهُنَا وَيُشِيرُ إِلَى صَدْرِهِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ «بِحَسْبِ امْرِئٍ مِنَ الشَّرِّ أَنْ يَحْقِرَ أَخَاهُ الْمُسْلِمَ، كُلُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ حَرَامٌ، دَمُهُ، وَمَالُهُ، وَعِرْضُهُ[2]نسبت به یکدیگر حسادت نکنید و به قصد فریب مشتری قیمت کالا را بیشتر نکنید؛ با یکدیگر دشمنی نکنید و به یکدیگر پشت ننمایید. برخی از شما بر معامله برخی دیگر معامله نکند، بندگان الله و برادروار باشید. مسلمان برادر مسلمان است، بر او ظلم و ستم روا نمی‌دارد و او را (بی‌یاور و ذلیل و) خوار رها نمی‌کند، او را تحقیر نمی‌کند، تقوا اینجاست». و سه بار به سینه‌اش اشاره کرد و فرمود: «برای گناه کار شدن شخص همین بس است که برادر مسلمانش را تحقیر کند؛ همه چیزِ مسلمان بر مسلمان حرام است. خونش، مالش و آبرویش “. همچنین در جای دیگری می فرماید: « انْصُرْ أَخَاكَ ظَالِمًا أَوْ مَظْلُومًا»: «برادرت را چه ظالم یا مظلوم یاری کن». گفته شد: ای رسول الله صلی الله علیه وسلم، یاری دادن مظلوم روشن است، اما چگونه وی را یاری دهیم در‌حالی‌که ظالم است؟ فرمودند: «تَحْجُزُهُ، أَوْ تَمْنَعُهُ، مِنَ الظُّلْمِ فَذَلِكَ نَصْرُه «او را از ظلم کردن منع کنید، این یاری دادن اوست[3]

رسول الله صلي الله عليه وسلم باز می فرماید:لَا يُؤْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى يُحِبَّ لِأَخِيهِ مَا يُحِبُّ لِنَفْسِهِ.[4] ايمان هيچ يك از شما به كمال نمي رسد مگر آنكه هر چه را براي خود مي پسندد براي برادرش نيز بپسندد.

  و باز رسول الله صلی الله علیه وسلم در جایی در تعریف یک مسلمان واقعی می فرماید:« المُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ المُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِه[5] «مسلمان کسی است که مسلمانان از دست و زبانش آسوده باشند . روایات در این زمینه خیلی زیاد هستند و نیازی به تکرار نمی بینم چون در این زمینه ما خیلی نصیحت شده ایم . در کل باید بدانیم که ما روزانه حداقل 9 بار  هنگام بازگشت از گفتگوی با الله درنمازمان برای تمام مسلمین این مژده را می آوریم که : السلام عليكم و رحمة الله و بركاته. این چیزی است که ما پس از گفتگو با خالقمان برای مسلمین می آوریم .

1. مورد دوم هجرت از دارالکفر به دارالاسلام است: که در صورت توانائی و نداشتن عذری یکی از نشانه های ایمان و به دنبال آن از نشانه های صداقت و پایبندی شخص به ساختن این ساختمان و محافظت از آن و جلوگیری از فروپاشی و تخریب این ساختمان است.

ابتدا لازم است تعریف مجددی از دارالکفر و دارالاسلام داشته باشیم :

دارالکفر یعنی :  سرزمینی که یک حاکم کافرطاغوتی بر اساس قوانین کفری بر آن حاکمیت می کند، و با زور اسلحه قوانین کفری خودش را تحکیم می کند، و در راه همین قوانین کفری هم با مخالفین قوانینش می جنگد. در اینجا حاکمیت طاغوت معنی پیدا می کند. ما به طاغوتهای زیادی کفر کردیم، یکی از رئوس الطواغیط  کفاری هستند که بر سرزمینی حاکمیت پیدا کردند که به آن می گفتند دارالکفر و این حکام در راه تحکیم قوانین کفری از کانال سربازان و دستگاه تبلیغاتی و مالی خودشان با مومنین هم می جنگند: الَّذِینَ آمَنُواْ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالَّذِینَ کَفَرُواْ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ الطَّاغُوتِ فَقَاتِلُواْ أَوْلِیَاء الشَّیْطَانِ إِنَّ کَیْدَ الشَّیْطَانِ کَانَ ضَعِیفاً‏(نساء/76) کسانی که ایمان آورده‌اند، در راه یزدان می‌جنگند، و کسانی که کفرپیشه‌اند، در راه شیطان می‌جنگند. پس با یاران شیطان بجنگید. بیگمان نیرنگ شیطان همیشه ضعیف بوده است .‏

نکته ی مهمی که در مورد دارالکفر همیشه به آن اشاره شده این است که معیار قوانینی هستند که بر آن جامعه حاکم است نه ساکنان آن جامعه، و حکمی که صادر می شود بر قوانین و حاکمیت آن جامعه است نه مردمان آن جامعه . چون ممکن است ساکنان یک دارالکفری همه کافر باشند یا ممکن است مثل الان اکثر سرزمینهای مسلمان نشین قانون و حاکمیت کفری باشد اما مردم مسلمان باشند . (ادامه دارد………)

---

[1] البخاری مع الفتح، کتاب الأدب، باب الهجر، وقول الرسول ج: لا یحل لرجل أن یهجر أخاه فوق ثلاث بلا عذر شرعی (4/1986)، (ش: 2560).

[2]أخرجه أحمد (2/277 ، رقم 7713) ، ومسلم (4/1986 ، رقم 2564) . وأخرجه أيضًا: البيهقي (6/92)

[3] مسلم في کتاب البر، باب انصر أخاك ظالماً أو مظلوماً (4/1998)، (ش: 2584)؛ به  همین معنا؛ و أحمد (3/99)؛ والبخاری مع الفتح فی کتاب المظالم، باب أعن أخاك ظالماً أو مظلوماً (5/98)، (ش: 2443، 2444)؛ وکتاب الإکراه، باب یمین الرجل لصاحبه (12/223)، (ش: 6952)

[4] البخاری مع الفتح، کتاب الإیمان، باب من الإیمان أن یحب لأخیه ما یحب لنفسه (1/56)، (ش: 13)؛ ومسلم، کتاب الإیمان، باب الدلیل على أن من خصال الإیمان أن یحب لأخیه ما یحب لنفسه (1/67)، (ش: 45)

[5] البخاری مع الفتح، فی کتاب الإیمان، باب أی الإسلام أفضل (1/54)، (ش: 11)؛ ومسلم کتاب الإیمان، باب بیان تفاضل الإسلام وأی الأمور أفضل (1/65)، (ش: 41)؛ متن از مسلم می‌باشد.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(38- қисмат)

Дар хар сурат замоники вахдат заминахойи иттиходи фикрий, ақидатий,созмоний ва рахбариро ба вужуд оварда бошад хамиша маншаъи тахаввул ва дигаргуни буда аст; чун манбаъи қудрат аст. Қудрат ва бозуйи тавонмандики хам куффори ошкор ва пинхон метавонанд аз он истефода кунанд хам муслимин.

Хуб холо агар шахс ё гурух ва жамоати аз ахли қибла ба ин даража аз дарк ва огохи шаръий дар мовриди ахамият ва жойгохи вахдат расида бошад ва аз олудагихойики

تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ و از دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ

фосила гирифта бошад, лозим аст бо тадаббур ва таъаммуқ дар мафхум ва жўвхара ва коркарди вахдат, чанон фахмида ва даркиш карда бошадки бо тазриқи жовхарайи вахдат ба бадан, дар хун ва селулхойи шахс муваххиди мўъмин жори бишавад, ва таъсири амалий худишро дар шахсият ва рафториш нишон бидихад. Танхо каси метавонад иддаойи вахдат кунад ва танхо каси лиёқати дарк ва фахми амиқи вахдатро дорадки дар зиндаги жиходий ва муборизотиш онро ба намойиш бигузорад ва амалан нишониш бидихад.

Вокуниши афрод ва жамоатхо ва гуруххо ва ахзоб ва шўрохойи кучак дар баробари вахдати исломий, ва мезони посдорийи қалбий, каломий ва амалий аз ин вахдати муборак меъёри астки шахс бо он худишро ба еки аз жаноххо ва жибхахо наздик мекунад. Ё жанох ва жибхайи мужохидин фи сабилиллах, ё жанох ва жибхайи жангжуёни фи сабилиттоғут ва ғейри аз ин да жанох жанохи севуми вужад надорад:

الَّذِينَ آمَنُوايُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ (نساء/76)

Вокуниши сегонайи амалий ва забоний ва қалбий шахс дар баробари вахдат метавонад дар шахс сифотиро ба вужуд биёварадки ба еки аз жаноххо мутаъаллиқ аст ва ё аъмолиш дар хидмати еки аз жаноххо ва жибха хаст.

Албатта вахдати хамки дар шариати аллох зомини хифзи қудрат ва пирузи аст вахдати иймони огохона ва хадафманд аст. Дўври хам жамъ шудани афрод ва гуруххойи мухталифул манофеъки наметавонанд ва ё намехоханд дар масири ахдофи ташкили ин вахдат, чун касби қудрати хукумати исломий ва ташкили шўройи  улил амри вохид ва ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид харакат кунанд, хам масир хондани инхо иштибох аст.

Чун инон мунофиқин ва секулярзадахойи хастандки то авзоъи сиёсий офтобий ва бар вафқи муроди онхост дар кинори мужохидин мемонанд ва замоники хавойи сиёсий ва жавви хокими тоғутий аваз шуд ё аз жойи дигари ва иддайи бехтар ва имтиёзи бехтари бароишон пейдо шуд ба суръат аз сафи мужохидин пароканда ва мутафарриқ мешаванд, ва хатто дастайи аз онон дар қолиби ислохталабий вориди хамон системи тоғутий мешаванд, ва дастайи дигарики имтиёзоти бехтари гирифтанд алайхи мужохидин ва ба нафъи тоғутхо жибхасози ва жибхагири хам мекунанд. Он даста аз муслимини содиқ хамки фариби инхоро хурданд ва мутаважжих шуданд, ё дубора ба сафи мужохидин бармегарданд ё аксаран ба мунфаридини барида ва ноумид гушагири табдил мешаванд.

Қоидаи куллий ин астки нисбат ба ахли қибла хусни зон дошта бошем ва то онжойики метавонем барои муслимин узри биёварем, дар ин сурат муслимин мажбуранд ва бояд нисбат ба хамдигар хусни зон дошта бошанд ва усули хусни зон доштанро ёд бигиранд. Хам чанин бояд ровшангарона хамдигарро бо хатохойимон пазиро бошем, чун хаммайи мо сохиби хато ва иштибох хастем. Пас бояд хамдигарро тахаммул кунем ва манофеъи хамдигарро риоят кунем. Аммо муслимин мажбур нестанд касоники бо онон ихтилофи манофеъи шадид ва ихтилофи назари амиқ ва ихтилофи хадафи возихи дорандро дар шўрохойишон ба бахонайи вахдат жо бидиханд. Балки шўро танхо метавонад бо инхо пеймонхойи муваққатий ё муддатдори бибандад. Масалайи шўройи муслимин, ва табаъият аз ижмоъи вохиди ин шўро, ва вахдати огохона ва хадафманди муслимин чизи аст, ва масалайи эътилоф чизи дигари астки хар кудомишон тобеъи шароити хосси худишон хастанд.

Вахдати хадафманд танхо замони метавонад муваллид ва манбаъи қудрати фарогир ва хамишаги бишавадки муттакийи бар ду асли огохихойи ақидатий, тасфия ва тазкия ва сипас бар асоси тарбияти созмоний ва инзиботий ва харакатий бошад. замоники вахдати хадафманд дар ин масир дар харакат бошад метавонад ба хаёти табиий худиш дар рушд ва шукуфоийи хар чи бештар идома бидихад. Ва барои инки “вахдат” чанин харакат ва жараёни аз рохкорхойи кам хатотари барои хифз ва қавийтар кардани худиш бештарин истефодахоро бибарад, бояд динро ба тадриж ва созмондехи шуда ёд бигирад, ва аз торихи зиндагийи “ вахдат” дар қуръон ва суннат ва аз торихи зиндагийи  “вахдат” аз баъди аз фовти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва аз торихи зиндагийи “вахдат” соири милали ғейри мусалмон ва аз торихи зиндагийи “вахдат” худиш умури лозимро ёд бигирад ва бозхони кунад ва ибрат бигирад. бале, бо вахдат бояд хамчун ек мовжуди зиндаи бисёр таъсиргузор нигох кунад ва хаёт ва зиндаги вахдатро дар шароити мухталиф ва жавомеъи мухталиф баррасий кунад ва хамчун ек нутфа ва нузод барои зинда нигах доштан, ва парвариш ва тақвияти он ва қарор додани он дар масири такомул аз тамоми тажрубиёти мовжуд истефода кунад.

(идома дорад…….)

---

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(37-қисмат)

На торихи қуръон ва на торихи мактуби башар хам равиши дигариро тажруба накарда аст ва ба исбот нарасидаки дар он бо хавохиш ва таманно ва дуо ва гиря ва зори ва бо фарханг будан ва муаддабона сухбат кардан ва хуб пушидан хукми аллох жойгузини хукми жохилият ва тоғут шуда бошад ва жохилият ва тоғутхо довталабона кинор бираванд ва даст аз манофеъишон ва даст аз жангидан бо қонуни шариати аллох кашида бошанд. Возих астки касби қудрат аз тариқи вахдати огохона ва хадафманди ягона хал мешавад, ва тафарруқики асосийтарин самми кушанда ва аз бейн барандайи вахдати астки ин вахдат аз сарчишмахойи асосий қудрат ба шумор меравад.

. وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ ۖ وَاصْبِرُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ (انفال/46)

Бале,вахдати хадафманд ва огохона ва харакатики аз

«أَطعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ»

Сарчишма гирифта аст рухи қудрат аст. Ва тафарруқ айни зиллат, хўри, пасти ва беубухати аст.

Дар ин сурат вахдати огохона,хадафманд ва харакатий ек пружа ва тарх аст, ва ин пружа дар зиндаги воқеий ва рузмарайи муслимин анжом мешавад на дар китобхонахо ва сокини дохили кутуб. Агар гуфта мешавадки тафрақа андозон ва виррожхойи китобхонайики жойи нишастанд ва бо кутохфикрий ва таваххумоти худишон асбоби тафарруқро фарохам мекунанд бояд танбех бишаванд, ва агар гуфта мешавадки бар алайхи ин фусилхойи ағлаби муздур ва гох бар алайхи бародарони номутаодил ва номезон ва жохили худимон вориди прусайи нақд ва жанги нарм мешавем, тамоми ин корхо барои мухофизат аз шўройи муслимин ва мухофизат аз вахдати хадафманд ва огохонайи муслимин, ва барои касби қудрати бузург бар алайхи душмани бузург аст; аммо ин ду тейф моро дар холати изтирор ва дифоъ қарор доданд, ва жанги нарм ва гох жанги гармро бар муслимин тахмил карданд ва чорайи жуз дафъ намонда аст.

Дар инжо вахдати огохона ва хадафмандий мо ба маъни аз бейн бурдани орои мухталиф ва жиловгири аз ирояйи ижтиходоти мухталиф дар шўро нест, балки манзур аз вахдати хадафманд ва огохона, вахдати харакатийи астки дар ин вахдати хадафманд ва харакатий , равиш ва хатмаши шўро бо ижмоъи вохид ва ексон, мажмуъайи аз эътиқодоти ровшан ва беибхом, ва мажмуъайи аз стротежихойи ровшан ва беибхомро, дар мовриди хол ва оянда, дар равиши бархурд бо воқеиятхойи айни жомеъа нишон медихад ва ироя медихад, он хам возих, ровшан ва беибхом.

Талоши ошкор барои харакат ба самти ташкили умма вохид аз коноли шўройи вохиди муслимин ва ирояйи ижмоъи вохид ва ташкили дуборайи жамоати вохид ба жойи жамоатхойи мухталиф ва ташкили уммати вохид ба жойи умматхойи мутаъаддид. То машмули фармудайи аллох шавемки мефармояд:

كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ…  (ال عمران / 110)

Холо шўройи улил амри фуқахойи исломий уммати вохид бо ижмоъйи вохид ва раъйи вохидиро барои даъват ва таблиғ ташкил медихад:

وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ   (آل عمران/ 104 )

Ин уммат хаммаги ек раъй ба мардум медиханд ва раъйи ин мабаллиғ бо он еки фарқи надорад, дар ин масжид ё ин махалла ё ин шахр ё ин устон ё ин кишвар чизи намегуянд ва дар масжид ва махалла ва шахр ва русто ва мантақайи дигари чизи дигари бигуянд. Хамма ек чиз мегуянд ва мардумро бо оройи махталифишон саргардон ва мутафарриқ намекунанд.

Албатта ин вахдат ва шўро васоили хастандки хамма метавонанд аз онхо истефода кунанд. Чизи мисли мошин, хавопимо, тонк ва соири васоил. Хар каси метавонад аз ин шўро барои расидан ба вахдат ва афзойиши қудрат ва нигахдори аз қудрат аз он истефода кунад ва дар рохи ахдофи хосси худиш аз он истефода кунад. Ин амри ғалат ва тасаввури ботили астки танхо муслимин ва мустазъафин хаққи истефода аз мошинро доранд ва тоғутхо ва золимин аз ин хақ махруманд ва бояд улоғ савори кунанд. Мошин савори хаққи нестки худованд онро мухтасси мусалмонон ва мазлумин қарор дода бошад ва дигаронро махрум карда бошад. шўро ва вахдат хам дуруст ба хамин шева суннати аз суннатхойи ла ятағойяри илохий ва абзори арзишманд ва сарневиштсози астки мазлумин ва бахусус мустазъафини ахли қибла аз хамма ба он мустахақтар хастанд ва тахия кардани асбоб ва касби вахдат хам бар мусалмонон вожиб ва зарурийтар аст.

Дар ин сурат вахдат ва муттахид шудан боиси ба вужуд омадани нийру ва қудрати азим ва пуртахаррук мешавадки дар хар мақтаъи замони ва макони агар мутаносиби бо пешрафтхойи хамон замон ва макон аз ин вахдат истефода бишавад тавониста аст тахаввулот ва дигаргунихойи азими мусбат ё манфийро ба вужуд биёварад.

-тахаввулот ва дигаргунихойи мусбат мисли сипохи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ё сипохи Абу Бакр Сиддиқ ё сипохи Умар Форуқ ё сипохи Салохиддин Айюбий ё сипохи Юсуф ибни Тошфин ва Сайфуддин Қутуз ва амсолихим.

-тахаввулот ва дигаргунихойи манфий хам мисли: сопохи Чангизхон муғул ва иттиходияйи феълий ба рахбари секуляристхойи жахоний чун амрико ва русия ва чин ва нато ва ғейрих.

(идома дорад……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(4-қисм)

Энди мана бу химоя қилувчиларни хар бирини ўзига хос аллох томонидан уларга берилган  хуқуқлари мавжуд бўлиб,уларнинг бир-бирларини химоя қилишларига зарба урилмаслиги учун  бу хуқуқларни риоя қилиниши хам  керак бўлади, махсусан бизларнинг хаммамиз хато қилиб қўйган пайтимизда ёки хато ақидаларга ва рафторларга дучор бўлиб қолган вақтимизда ва мана буларга бизларни таъсиримиз бўлмаган пайтда, аллох таоло хатокор мусулмонларга берган узрлар билан – бизлар ўтган дарсларимизда мана бу узрларни баъзисига ишора қилганмиз- шаръий равиш билан бизларга муносабатда бўлинишини, инсоф билан муомала қилинишини  кутамиз. Чунки бизларнинг мана бу хатоларимиз ёки бизларга нисбатан қилинган муносабатлар тафрақага ё  химоя қилишдан қўлимизни тортишимизга ёки хатто душманчиликка ё бир-биримизга зарба уришимизга боис бўлмаслиги лозим.

Хаммамиз хам аллох томонидан берилган хуқуқлардан бахраманд бўлишни истаймиз, лекин бизларнинг химоямизни хохлайдиган кишилар мана бу хуқуқларни поймол қилмасликлари керак. Худди шу тарзда  бизлар хам бизни химоя қилишларини хохлайдиган кишиларнинг хақларини поймол қилмаслигимиз керак бўлади.

Мана бу суратда бизлар бир-биримизга ёрдам берувчилар бўламиз ва бир-биримизни хақларимизни  ва вахдатимизни мухофизат қиламиз ва барчамизни мухофизат қилиш учун хаммамиз қурган бинонинг парчаланишига йўл қўймаслигимиз керак,

     « “الْمُؤْمنُ للْمُؤْمِنِ كَالْبُنْيَانِ يَشدُّ بعْضُهُ بَعْضًا»

Мўъмин киши бошқа мўъминлар билан бирга хар бир бўлаги   бир-бирини мустахкамлаб турган бинонинг бўлакларига ўхшайди. Бизларнинг мана бу мустахкам ёки пўлатдан қурилган  бинойимиз аллохга итоат қилмаслик ё тафрақа ёки жудо бўлиш таъсирида майдаланиб кетишига,қулашига,нобуд бўлишига рухсат бермаймиз.

 وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ‏(انفال/46)

Ва аллохга ва унинг пайғамбарига итоат қилингиз ва (ўзаро) талашиб- тортишмангизки, у холда сустлашиб,куч- қувватингиз кетур. Сабр- тоқат қилингиз! Албатта аллох сабр- тоқат қилгувчилар билан биргадур.

Аллох таоло мана бундай тафрақа соладиган кимсаларни яхши кўрмайди, балки мархамат қиладики:

 إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذِینَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِهِ صَفّاً کَأَنَّهُم بُنیَانٌ مَّرْصُوصٌ (صف/4)

Албатта аллох ўзининг йўлида гўё туташ бинолардек бир сафга тизилган холларида жиход қиладиган зотларни  севар.

Аллох таоло тарқоқ мусулмонларни эмас,балки муттахид мусулмонларни яхши кўради. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мана бунга ўхшаган оятларни равшан баён қилиш борасида мархамат қиладиларки:

 الْمُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِ كَالْبُنْيَانِ الْمَرْصُوصِ يَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضًا وَشَبَّكَ بَيْنَ أَصَابِعِهِ.

Мўъмин киши бошқа мўъминлар билан бирга қўрғошиндан ёки бизларни сўзимиз билан айтганда пўлатдан қурилган ва унинг бир бўлаги бошқа бир бўлагини махкам ушлаб турган  бинога ўхшайди,сўнгра росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бармоқларини бир-бирига ёпиштирдилар. албатта бармоқларни хаммаси бир хил эмас, улар бир-биридан фарқ қилади, бинони қурилишида хам турли- хил материаллардан фойдаланилади, бу материаллар темир,цемент,тош, бўр,чўп, қум ва бошқа нарсалардан иборат бўлиб, уларни хаммаси бир-биридан табиий равишда фарқ қилади, аммо уларни хаммаси бир вазифани бажаради ва бинони сақланиб қолиши учун бир-бирларини махкам ушлаб туришади.

Очиқ-ойдин кўриниб турганидек мана бу қўллаб-қувватлашлар,химоя қилишлар фақат забонда қолиб кетадиган иш эмас, балки уларни белгиси бор ва баъзи амаллар хам бажарилиши керак, чунки буларни воситасида тарафнинг иддаоси қай даражада тўғри,содиқона эканлиги ташхис берилади, умумий суратда дарсимизга боғлиқ бўлган бир неча ўринга ишора қилиб ўтмоқчимиз. Иншааллох:

1-Аввалги ва муқаддамотий ўрин исломий биродарликни амалда ижро қилишдур,

  «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ»

мўъминлар учун камтар ва тавозеълик бўлиш,

« وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ»

мўъминларни баробарида залил бўлиш,

 «أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»

агарчи бир томонлама бўлса хам.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам иймонни ва маънавий иймоний алоқаларни  таълим берганларидан сўнг, зохирий ва амалий абзорларни хам кўрсатиб берадилар ва бу билан мана бу иймон алоқаларга амалий кўриниш берилади:

   لَا تَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى تُؤْمِنُوا، وَلَا تُؤْمِنُوا حَتَّى تَحَابُّوا، أَوَلَا أَدُلُّكُمْ عَلَى شَيْءٍ إِذَا فَعَلْتُمُوهُ تَحَابَبْتُمْ؟ أَفْشُوا السَّلَامَ بَيْنَكُمْ 

Иймон келтирмагунингизча жаннатга кирмайсизлар ва бир-бирингизни яхши кўрмагунингизча иймон келтирмайсизлар, агар бир ишни қилсангизлар,  бир-бирингизни яхши кўришингизга сабаб бўладиган бир ишга сизларни йўллаб қўяйми? Орангизда саломни тарқатинглар.

Шу сабабли хам росулуллох саллаллоху алайхи васаллам “мўъминлар жамланган жойда” “ўша мушаххас жамоани эхтиёжларига муносиб равишда” иймоний таълимларни амалда ижро қилиш борасидаги  мусулмоннинг мусулмонни устидаги 6 та хаққига ишора қилиб мархамат қиладиларки:

  حَقُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ سِتٌّ»

Мусулмоннинг мусулмонни устидаги хаққи олтита. Шунда айтилдики: эй росулуллох саллаллоху алайхи васаллам, улар қайси хуқуқлардан иборат? Мархамат қилдилар:

«إِذَا لَقِيتَهُ فَسَلِّمْ عَلَيْهِ، وَإِذَا دَعَاكَ فَأَجِبْهُ، وَإِذَا اسْتَنْصَحَكَ فَانْصَحْ لَهُ، وَإِذَا عَطَسَ فَحَمِدَ اللهَ فَشمِّتْهُ، وَإِذَا مَرِضَ فَعُدْهُ وَإِذَا مَاتَ فَاتَّبِعْهُ

Агар у билан учрашиб қолсангиз, унга салом берингиз; агар сизни таклиф қилса,қабул қилингиз; агар сиздан насихат хохласа, унга насихат қилингиз ва атса уриб алхамдулиллах деса, уни атсасини жавобига (ярхамукаллох дейиш билан) жавоб берингиз ва агар бемор бўлиб қолса, уни кўргани борингиз ва агар вафот топса, жанозасида иштирок этингиз.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(4-قیسم)

اِیندِی مَنَه بوُ حِمایَه قِیلوُچِیلَرنِی هَر بِیرِینِی اوُزِیگه خاص اَلله تامانِیدَن اوُلَرگه بِیرِیلگن حُقوُقلَرِی مَوجُود بوُلِیب، اوُلَرنِینگ بِیر- بِیرلَرِینِی حِمایَه قِیلِیشلَرِیگه ضَربَه اوُرِیلمَسلِیگِی اوُچُون بُو حُقوُقلَرنِی رِعایَه قِیلِینِیشِی هَم کِیرَک بوُلَه دِی، مَخصُوصاً بِیزلَرنِینگ هَمَّه مِیز خَطا قِیلِیب قوُیگن پَیتِیمِیزدَه یاکِی خَطا عَقِیدَه لَرگه وَ رَفتارلَرگه دوُچار بوُلِیب قالگن وَقتِیمِیزدَه وَ مَنَه بوُلَرگه بِیزلَرنِی تَأثِیرِیمِیز بوُلمَه گن پَیتدَه، اَلله تَعالَی خَطاکار مُسُلمانلَرگه بِیرگن عُذرلَر بِیلَن – بِیزلَر اوُتگن دَرسلَرِیمِیزدَه مَنَه بوُ عُذرلَرنِی بَعضِیسِیگه اِیشارَه قِیلگنمِیز- شَرعِی رَوِیش بِیلَن بِیزلَرگه مُناسَبَتدَه بوُلِینِیشِینِی، اِنصاف بِیلَن مُعامَلَه قِیلِینِیشِینِی کوُتَه مِیز. چوُنکِی بِیزلَرنِینگ مَنَه بوُ خَطالَرِیمِیز یاکِی بِیزلَرگه نِسبَتاً قِیلِینگن مُناسَبَتلَر تَفرَقَه گه یا حِمایَه قِیلِیشدَن قوُلِیمِیزنِی تارتِیشِیمِیزگه یاکِی حَتَّی دُشمَنچِیلِیککَه یا بِیر- بِیرِیمِیزگه ضَربَه اوُرِیشِیمِیزگه بائِث بوُلمَسلِیگِی لازِم.

هَمَّه مِیز هَم اَلله تامانِیدَن بِیرِیلگن حُقوُقلَردَن بَهرَمَند بوُلِیشنِی اِیستَیمِیز، لِیکِن بِیزلَرنِینگ حِمایَه مِیزنِی هاحلَیدِیگن کِیشِیلَر مَنَه بُو حُقوُقلَرنِی پایمال قِیلمَسلِیکلَرِی کِیرَک. حوُددِی شوُ طَرزدَه بِیزلَر هَم بِیزنِی حِمایَه قِیلِیشلَرِینِی هاحلَیدِیگن کِیشِیلَرنِینگ حَقلَرِینِی پایمال قِیلمَسلِیگِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی.

مَنَه بوُ صوُرَتدَه بِیزلَر بِیر- بِیرِیمِیزگه یاردَم بِیرُوچِیلَر بوُلَه مِیز وَ بِیر- بِیرِیمِیزنِی حَقلَرِیمِیزنِی وَ وَحدَتِیمِیزنِی مُخافِظَت قِیلَه مِیز وَ بَرچَه مِیزنِی مُخافِظَت قِیلِیش اوُچُون هَمَّه مِیز قوُرگن بِینانِینگ پَرچَه لَه نِیشِیگه یوُل قوُیمَسلِیگِیمِیز کِیرَک،   « “الْمُؤْمنُ للْمُؤْمِنِ كَالْبُنْيَانِ يَشدُّ بعْضُهُ بَعْضًا» [1] مُؤمِن کِیشِی باشقَه مُؤمِنلَر بِیلَن بِیرگه هَر بِیر بوُلَگِی بِیر- بِیرِینِی مُستَحکَملَب توُرگن بِینانِینگ بوُلَکلَرِیگه اوُحشَیدِی. بِیزلَرنِینگ مَنَه بوُ مُستَحکَم یاکِی پوُلَتدَن قوُرِیلگن بِینایِیمِیز اَلله گه اِطاعَت قِیلمَسلِیک یا تَفرَقَه یاکِی جوُدا بوُلِیش تَأثِیرِیدَه مَیدَه لَه نِیب کِیتِیشِیگه، قوُلَه شِیگه، نابوُد بوُلِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیمِیز.   وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ‏(انفال/46) وَ اَلله گه وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اِطاعَت قِیلِینگِیز وَ (اوُزَرا) تَلَه شِیب – تارتِیشمَنگِیزکِی، اوُ حالدَه سُوستلَه شِیب، کوُچ – قُوَّتِینگِیز کِیتوُر. صَبر- طاقَت قِیلِینگِیز! اَلبَتَّه اَلله صَبر- طاقَت قِیلگوُچِیلَر بِیلَن بِیرگه دوُر.

اَلله تَعالَی مَنَه بوُندَی تَفرَقَه سالَه دِیگن کِیمسَه لَرنِی یَحشِی کوُرمَیدِی،بَلکِی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی: إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذِینَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِهِ صَفّاً کَأَنَّهُم بُنیَانٌ مَّرْصُوصٌ (صف/4) اَلبَتَّه اَلله اوُزِینِی یوُلِیدَه گوُیا توُتَش بِینالَردِیک بِیر صَفگه تِیزِیلگن حاللَرِیدَه جِهاد قِیلَه دِیگن ذاتلَرنِی سُیُور.

اَلله تَعالَی تَرقاق مُسُلمانلَرنِی اِیمَس،بَلکِی مُتَّحِد مُسُلمانلَرنِی یَحشِی کوُرَه دِی. رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم هَم مَنَه بوُنگه اوُحشَه گن آیَتلَرنِی رَوشَن بَیان قِیلِیش بارَه سِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  الْمُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِ كَالْبُنْيَانِ الْمَرْصُوصِ يَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضًا وَشَبَّكَ بَيْنَ أَصَابِعِهِ. [2] مُؤمِن کِیشِی باشقَه مُؤمِنلَر بِیلَن بِیرگه قوُرغاشِیندَن یاکِی بِیزلَرنِی سوُزِیمِیز بِیلَن اَیتگندَه پوُلَتدَن قوُرِیلگن وَ اوُنِینگ بِیر بوُلَه گِی باشقَه بِیر بوُلَه گِینِی مَحکَم اوُشلَب توُرگن بِیناگه اوُحشَیدِی، سُونگرَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بَرماقلَرِینِی بِیر- بِیرِیگه یاپِیشتِیردِیلَر. اَلبَتَّه بَرماقلَرنِی هَمَّه سِی بِیر هِیل اِیمَس، اوُلَر بِیر- بِیرِیدَن فَرق قِیلَه دِی، بِینانِی قوُرِیلِیشِیدَه هَم توُرلِی- هِیل مَتِیرِییاللَردَن فایدَه لَه نِیلَه دِی،  بُو مَتِیرِییاللَر تِیمِیر، سِیمِینت، تاش، بوُر، چوُپ، قوُم وَ باشقَه نَرسَه لَردَن عِبارَت بوُلِیب، اوُلَرنِی هَمَّه سِی بِیر- بِیرِیدَن طَبِیعِی  رَوِیشدَه فَرق قِیلَه دِی، اَمّا اوُلَرنِی هَمَّه سِی بِیر وَظِیفَه نِی بَجَرَه دِی وَ بِینانِی سَقلَه نِیب قالِیشِی اوُچُون بِیر- بِیرلَرِینِی مَحکَم اوُشلَب توُرِیشَه دِی.

آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک مَنَه بوُ قوُللَب – قُوَّتلَشلَر، حِمایَه قِیلِیشلَر فَقَط زَباندَه قالِیب کِیتَه دِیگن اِیش اِیمَس، بَلکِی اوُلَرنِی بِیلگِیسِی بار وَ بَعضِی عَمَللَر هَم بَجَه رِیلِیشِی کِیرَک، چوُنکِی بوُلَرنِی واسِیطَه سِیدَه تَرَفنِینگ اِدَّعاسِی قَی دَرَجَه دَه توُغرِی، صادِیقانَه اِیکَنلِیگِی تَشخِیص بِیرِیلَه دِی، عُمُومِی صوُرَتدَه دَرسِیمِیزگه باغلِیق بُولگن بِیر نِیچَه اوُرِینگه اِیشارَه قِیلِیب اوُتماقچِیمِیز. اِنشاءَلله: 

1-اَوَّلگِی وَ مُقَدَّماتِی اوُرِین اِسلامِی بِرادَرلِیکنِی عَمَلدَه اِجرا قِیلِیشدوُر، «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ” مُؤمِنلَر اوُچُون کَمتَر وَ تَواضِعلِیک بوُلِیش، « وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ» مُؤمِنلَرنِی بَرابَرِیدَه زَلِیل بوُلِیش،  «أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ» اَگرچِی بِیر تامانلَه مَه بوُلسَه هَم. 

رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اِیماننِی وَ مَعنَه وِی اِیمانِی عَلاقَه لَرنِی تَعلِیم بِیرگنلَرِیدَن سوُنگ، ظاهِرِی وَعَمَلِی اَبزارلَرنِی هَم کوُرسَه تِیب بِیرَه دِیلَر وَ بُو بِیلَن مَنَه بوُ اِیمان عَلاقَه لَرگه عَمَلِی کوُرِینِیش بِیرِیلَه دِی:    لَا تَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى تُؤْمِنُوا، وَلَا تُؤْمِنُوا حَتَّى تَحَابُّوا، أَوَلَا أَدُلُّكُمْ عَلَى شَيْءٍ إِذَا فَعَلْتُمُوهُ تَحَابَبْتُمْ؟ أَفْشُوا السَّلَامَ بَيْنَكُمْ [3]  اِیمان کِیلتِیرمَه گوُنِینگِیزچَه جَنَّتگه کِیرمَیسِیزلَر وَ بِیر- بِیرِینگِیزنِی یَحشِی کوُرمَه گوُنِینگِیزچَه اِیمان کِیلتِیرمَیسِیزلَر،اَگر بِیر اِیشنِی قِیلسَنگِیزلَر، بِیر- بِیرِینگِیزنِی یَحشِی کوُرِیشِینگِیزگه سَبَب بوُلَه دِیگن بِیر اِیشگه سِیزلَرنِی یوُللَب قوُیَیمِی؟ آرَنگِیزدَه سَلامنِی تَرقَه تِینگلَر.

شُو سَبَبلِی هَم رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم “مُؤمِنلَر جَملَنگن جایدَه” اوُشَه مُشَخَّص جَماعَه نِی اِیختِیاجلَرِیگه مُناسِب رَوِیشدَه” اِیمانِی تَعلِیملَرنِی عَمَلدَه اِجرا قِیلِیش بارَه سِیدَگِی مُسُلماننِینگ مُسُلماننِی اوُستِیدَگِی 6 تَه حَققِیگه اِیشارَه قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی: حَقُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ سِتٌّ  مُسُلماننِینگ مُسُلماننِی اوُستِیدَگِی حَققِی آلتِیتَه. شوُندَه اَیتِیلدِیکِی: اِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم، اوُلَر قَیسِی حُقوُقلَردَن عِبارَت؟ مَرحَمَت قِیلدِیلَر:       «إِذَا لَقِيتَهُ فَسَلِّمْ عَلَيْهِ، وَإِذَا دَعَاكَ فَأَجِبْهُ، وَإِذَا اسْتَنْصَحَكَ فَانْصَحْ لَهُ، وَإِذَا عَطَسَ فَحَمِدَ اللهَ فَشمِّتْهُ، وَإِذَا مَرِضَ فَعُدْهُ وَإِذَا مَاتَ فَاتَّبِعْهُ [4]« اَگر اوُ بِیلَن اوُچرَه شِیب قالسَنگِیز، اوُنگه سَلام بِیرِینگِیز؛ اَگر سِیزنِی تَکلِیف قِیلسَه، قَبوُل قِیلِینگِیز؛ اَگر سِیزدَن نَصِیحَت هاحلَه سَه، اوُنگه نَصِیحَت قِیلِینگِیز وَ عَطسَه اوُرِیب اَلحَمدُ لِله دِیسَه، اوُنِی عَطسَه سِینِی جَوابِیگه (یَرحَمُکَ الله دِییِیش بِیلَن) جَواب بِیرِینگِیز وَ اَگر بِیمار بوُلِیب قالسَه، اوُنِی کوُرگه نِی بارِینگِیز وَ اَگر وَفات تاپسَه، جَنازَه سِیدَه اِیشتِراک اِیتِینگِیز.

(دوامی بار………)

---

[1] متفق علیه. ” أخرجه البخاري، كتاب المظالم والغصب، باب نصر المظلوم، (3/ 129) برقم: (2446)، ومسلم، كتاب البر والصلة والآداب، باب تراحم المؤمنين وتعاطفهم وتعاضدهم، (4/ 1999)، برقم: (2585(.

[2]بخاری، نسائی، ترمذی و…

[3] مسلم، کتاب الإیمان، باب بیان أنه لا یدخل الجنة إلا المؤمنون (1/74)، (ش: 54).

[4] البخاری مع الفتح بنحوه فی کتاب الجنائز، باب الأمر باتباع الجنائز (3/112)، (ش: 1240)؛ ومسلم فی کتاب السلام، باب من حق المسلم على المسلم رد السلام (4/1705).

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(4-قسمت)

حالا این پشتیبانان هر کدام برای خودشان حقوقی دارند که الله به آنان داده است و باید رعایت بشود تا به این پشتیبانی آنها از همدیگر ضربه ای نخورد، بخصوص همه ی ما زمانی که دچار اشتباه یا خطائی می شویم یا عقاید یا رفتارهای اشتباهی به ما رسیده است و ما در آن تأثیری نداشتیم انتظار همه ی ما این است که با عذرهائی که الله برای مسلمین خطاکار قرار داده است  – و ما در  درسهای گذشته به بعضی از این عذرها اشاره کردیم – به صورت شرعی با ما برخورد بشود و منصفانه با ما برخورد بشود تا این اشتباهات ما و روش غلط برخورد با ما باعث تفرق و دست کشیدن از پشتیبانی و یا حتی دشمنی و ضربه زدن به همدیگر نشود .

همه ی ما انتظار داریم که از تمام حقوقی که الله به ما داده است برخوردار بشویم و کسی که انتظار دارد ازاو پشتیبانی کنیم نباید این حقوق ما را پایمال کند. ما هم که انتظار داریم دیگران از ما پشتیبانی کنند حق نداریم این حقوقشان را پایمال کنیم . 

در این صورت ما یاری دهنده ی هم می شویم و از حقوق و وحدت همدیگر محافظت می کنیم و اجازه نمی دهیم که اجزای ساختمانی که با هم برای محافظت از همه مان بنایش کرده ایم از هم جدا بشوند « “الْمُؤْمنُ للْمُؤْمِنِ كَالْبُنْيَانِ يَشدُّ بعْضُهُ بَعْضًا»[1]مؤمن با مؤمن ديگر مانند ساختماني است كه يك قسمت آن، قسمت ديگر را محكم نگه مى دارد. و اجازه نمی دهیم که ساختمان سربی یا به اصطلاح ما پولادین با عدم اطاعت از الله و با تفرق و جدا شدن اجزایش از هم جدا بشود و فرو بریزد و نابود بشود.وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ‏(انفال/46) و از خدا و پیغمبرش اطاعت نمائید وکشمکش مکنید،) که اگر کشمکش کنید) درمانده و ناتوان می‌شوید و شکوه و هیبت شما از میان می‌رود (و ترس و هراسی از شما نمی‌شود).صبر و شکیبائی کنید که خدا با صابرین وشکیبایان است .‏

الله تعالی چنین کسان تفرقه اندازی  را دوست ندارد بلکه می فرماید: إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذِینَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِهِ صَفّاً کَأَنَّهُم بُنیَانٌ مَّرْصُوصٌ (صف/4) خداوند کسانی را دوست می‌دارد که در راه او متحد و یکپارچه در خط و صف واحدی می جنگند، انگار دیوار سربی بزرگی هستند .‏

الله تعالی چنین مسلمین متحدی را دوست دارد نه متفرقین را . رسول الله صلی الله علیه وسلم هم در تبیین و روشن کردن این دسته از آیات فرموده:الْمُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِ كَالْبُنْيَانِ الْمَرْصُوصِيَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضًا وَشَبَّكَ بَيْنَ أَصَابِعِهِ.[2] مؤمن با مؤمن ديگر مانند ساختماني سربی یا به قول ما پولادین است كه يك قسمت آن، قسمت ديگر را محكم نگه مى دارد سپس رسول الله صلی الله علیه وسلم انگشت‌‌‌های خود را به همدیگر چسباندند. همچنانکه انگشتها همگی مثل هم نیستند و اختلافاتی با هم دارند در ساختن ساختمان هم از مصالح مختلفی استفاده می شود و این مصالح از آهن و سیمان و سنگ و گچ و چوب و ماسه و غیره با هم اختلافاتی طبیعی دارند اما همگی یک وظیفه را انجام می دهند و برای حفظ بقای ساختمان همدیگر رامحکم نگه می دارند.

واضح است که این تقویت کردن و پشتیبانی تنها زبانی نیست بلکه نشانه هایی دارد و باید اعمالی انجام بشود که نشان بدهد طرف در ادعایش چقدر صادق و پایبند است  که به صورت کلی به چند مورد که به درسمان مربط می شود اشاره می کنیم .ان شاء الله :

1. مورد اولی و مقدماتی اجرای عملی اخوه اسلامی«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» و تواضح و فروتنی واسه ی مومنین « وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ» و ذلیلی در برابر مومنین «أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ» است، ولو به صورت یکطرفه باشد.

رسول الله صلی الله علیه وسلم پس از آموزش ایمان و رابطه های معنوی ایمانی ابزارهای ظاهری و عملی را هم نشان می دهد که به این رابطه ی ایمانی جنبه ی عملی می دهد: لَا تَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى تُؤْمِنُوا، وَلَا تُؤْمِنُوا حَتَّى تَحَابُّوا، أَوَلَا أَدُلُّكُمْ عَلَى شَيْءٍ إِذَا فَعَلْتُمُوهُ تَحَابَبْتُمْ؟ أَفْشُوا السَّلَامَ بَيْنَكُمْ [3] وارد بهشت نمی‌شوید تا اینکه ایمان آورید و ایمان نمی‌آورید مگر اینکه همدیگر را دوست بدارید، آیا شما را به امری راهنمایی نکنم که چون آن‌ را انجام دهید یکدیگر را دوست می‌دارید؟ سلام را میان خود منتشر سازید.

برای همین است که رسول الله صلی الله علیه وسلم در «یک جمعی» «متناسب با نیاز آن جمعِ مشخص»  در اجرای عملی آموزه های ایمانی به 6 حقوق مسلمان بر مسلمان اشاره دارد و می فرماید: حَقُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ سِتٌّ»: «حق مسلمان بر مسلمان شش چیز است». گفته شد: ای رسول الله صلی الله علیه وسلم، آن حقوق کدامند؟ فرمودند:«إِذَا لَقِيتَهُ فَسَلِّمْ عَلَيْهِ، وَإِذَا دَعَاكَ فَأَجِبْهُ، وَإِذَا اسْتَنْصَحَكَ فَانْصَحْ لَهُ، وَإِذَا عَطَسَ فَحَمِدَ اللهَ فَشمِّتْهُ، وَإِذَا مَرِضَ فَعُدْهُ وَإِذَا مَاتَ فَاتَّبِعْهُ[4]«چون او را ملاقات کردید، بر وی سلام کنید؛ چون تو را دعوت نمود، اجابت کنی؛ اگر از تو نصیحت خواست، او را نصیحت کنی و چون عطسه زدو الحمدلله گفت: پاسخ عطسه‌اش (را با گفتن یرحمک الله) بدهید و چون بیمار شد، به عیادتش بروید و اگر مرد، در تشییع جنازه‌اش شرکت کنید

(ادامه دارد…….)

---

[1] متفق علیه. ” أخرجه البخاري، كتاب المظالم والغصب، باب نصر المظلوم، (3/ 129) برقم: (2446)، ومسلم، كتاب البر والصلة والآداب، باب تراحم المؤمنين وتعاطفهم وتعاضدهم، (4/ 1999)، برقم: (2585(.

[2]بخاری، نسائی، ترمذی و…

[3] مسلم، کتاب الإیمان، باب بیان أنه لا یدخل الجنة إلا المؤمنون (1/74)، (ش: 54).

[4] البخاری مع الفتح بنحوه فی کتاب الجنائز، باب الأمر باتباع الجنائز (3/112)، (ش: 1240)؛ ومسلم فی کتاب السلام، باب من حق المسلم على المسلم رد السلام (4/1705).

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(36- қисмат)

Мо аз онон гадойи вахдат ва хаммасир шудан намекунем, ва миннати каси хам намекашем, хар касики қасд дорад барои эълойи каламатуллох ва ташкили уммати вохида ва жамоати вохида таслими фармони аллох бишавад барои худиш карда аст ва судиш ибтидо ба жийби худиш меравад.

وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ(عنکبوت/6)

Ин даста аз муслиминики дунё ононро ба бози гирифта аст дар хар жомеъайи ва дар хар тағйир ва тахаввули танхо ва танхо назорагар хастанд ва таслими қудрат мешаванд. Барои онхо фарқи надорад ин қудратро чи каси бар онхо ижроъ мекунад, мухим ин астки дар хиёлишон орзу мекунандки ба нафъишон бошад. инхо дар хеч дўврайи аз торихи башарият омили тағйир ва тахаввули бунёдий набуданд, хар чандки дар интихобот метавонанд раъйи худишонро ба сандуқхо бирезанд ва ададхоро тағйир бидиханд аммо дар фаолиятхойи жиходий ва амалийки дар он мумкин аст жонишон ва мутаъаллиқоти дунёишон ба хатар биёфтад инхо харгиз кучактарин тахарруки накарданд. Барои хамин кучактарин таъсири мусбати хам бар жараёни руба жилов шариатгероён надоштанд. Агар дар замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам танхо се нафар дунё гулишон зад ва ба хамрохи мунофиқин дар жанги табук ширкат накарданд, имруза бештар аз ек миллиярд мусалмонро дунё гулишон зада аст ва мужохидини шариатгероро рахо карданд ва танхо аз дур ва аксаран аз коноли мохворахо ва соири расонахойи ижтимоий куффор ва аз нигохи куффори секуляри хорижий ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахо ба хохар ,бародарони озодхохи худишон нигох мекунанд.

Агар он даста аз бародаронимонки масири жиход ва харакат ба самт ва суйи такомул ва хилафату ала минхажин нубувватро иштибох мераванд ва доройи сифоти хуб ва бади хастанд

(قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ)

ро ба хийли азими мунофиқин ва секулярзадахо – дуотун ала абваби жаханнама – ва хамкори онхо бо куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий дар жанги гарм ва бахусус равонийро изофа кунем, агар таъдоди муслиминики фариби ин мовжудияти ин секулярзадахоро хурданд ба хисоб биёварем воқеан муодилайи нигарон кунанда ва гох фожеъаомизи мешавад.

Дар чанин шароити анжом додани бузургтарин вожиби айний пас аз иймон ба аллохки дафъи душмани соили секуляри хорижий ва муртаддини махаллий ва бедоргари исломий аст, танхо ва танхо ба ухдайи собиқунал аввалуни андаки хар қовми мухтас мешавад.

Дар ин сурат барои тамоми сабиқунал аввалун ва тамоми муборизин тамоми дархойи тафарруқ ва инхисор талабий ва таваххумгероий жохилона баста шуда ва чорайи жуз вахдати огохона, хадафманд ва харакатий боқий намонда аст, ва чорайи жуз истефода ва бахрагири аз энержи ва қудрати хамдигар надоранд, ва харгуна такрави собиқунал аввалун хар сарзамини боис мешавадки дар сафи олудахо

( قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ)

қарор бигиранд ва вазъи мовжуд миёни муслимин ва созмонхойи жохилий ва тоғути душманони қонуни шариати аллох ононро ба сурати хийли музиёна ва хийли берахмона дар худиш хафа ва хазм кунад.

Такрави барои мо сам аст ва тафарруқ аз сифоти мушрикин ва секуляристхост:

وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ* مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ،

дар баробар, вахдати огохона ва хадафманд барои мо хам стротежик аст хам токтик. Токтик аз ин лахозки василайи аст барои басиж ва созмондехи тамоми энержи ва  қудрати нахофтайи муслимин бар қоидайи:

: وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا (آل عمران/103)

Ва барои мо вахдати огохона, хадафманд ва харакатий стротежик хам хаст чун масалайи нобудийи душманони аллох ва муслиминро аз тариқи ек нафири ом  ва жиходи фарогири муслимин мадди назари худиш қарор дода аст.

.یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ مَا لَکُمْ إِذَا قِیلَ لَکُمُ انفِرُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِیتُم بِالْحَیَاةِ الدُّنْیَا مِنَ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا فِی الآخِرَةِ إِلاَّ قَلِیلٌ ‏ (توبه/38)

Тамоми токтикхо ва стротежикхойи мо жихати вахдати огохона, хадафманд ва харакатий барои касби қудрат аст, чун жохилияти секуляри мухожим ва ишғолгар ва муртаддин ва новкарони махаллийи он харгиз “ муаддабона” ва “ бо хавохиш ва таманно” даст аз куштор ва жанги мусаллахона бо мо барнамедоранд то замоники мо даст аз мафохими чохоргонайи динимон бикашем:

: وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا ۚ

Барои хамин астки танхо бо “ қудрати умдайи муслимин” астки “ қудрати умдайи душмани мухожим” мутаваққиф ва мунхадим мешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(34- қисмат)  

Илова бар он лозим аст ва бояд ба ин нукта хам диққат кунемки хилафату ала минхажин нубувват махсули даража еки муслимин аст ва хукумати бадил ва нозили исломий махсули даража ду ва изтирорийи муслимин аст ва мажлиси шўройи мужохидин хам махсули даража се ва изтирорийи муслимин астки дар сурати набуди махсулоти даража ек ва ду ба вужуд омада аст. Холо хар каси саъй кунад огохона ва ба мейли худиш махсули даража еки муслиминро ба даража ду ва махсули даража дуйи муслиминро ба даража се табдил кунад бидуни кучактарин шакки бузургтарин зарбаро бар муслимин ворид карда аст, ва агар душмани огохи набошад қатъан дар масири ахдофи душмани огох ва бар алайхи манофеъи муслимин кор карда аст, мисли табдили хилафату ала минхажин нубувват ба хукумати бадили исломийи бани Умайя.

Фожеабортар аз ин замони астки хукумати бадили изтирорийи исломий мисли усмонийхо табдил бишавад ба инхамма хукумати тоғути кофари секуляр ва табдил бишавад ба инхамма гуруххо ва дастахойи мухталифи исломийки хатто аз ек шўройи муттахиди мужохидин хам бебахра хастанд; ва ё хатто гуруххойи мисли эътилофи шимоли Афғонистон бо кўмаки куффори секуляри хорижий ва муртаддини махаллий хукумати бадили исломийи толибонро нобуд кунанд ва ба жойиш куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллийро хоким кунанд. Химоқат, мусибат ва жиноёти болотар аз ин наметавонад вужуд дошта бошадки худиш мусаббаби даххо ва балки хазорон жиноёти дигар мешавад. Замоники иддайи аз тожирони жиход ва дастахойи аз мунофиқин ва секулярзадахо ва муртаддин ба ин шикл бо вазъи мовжуди муслимин бози ва муомала мекунанд, вазъи нигарон кунандайи бар муслимин хоким шуда астки шароити жиход ва харакат ба самти жиловро барои собиқунал аввалун хар жомеъайи хассос карда аст.

Дар шароитики дар “ вазъи мовжуд”  аксари муслимин мунфаъил ва ба дур аз майдонхойи жиход ва мубориза ба сар мебаранд, ва аксаран ба фикри пулдор шудан ё хариди замин ва амлок ва васоили хона ва хурдани хўрокихойи мутанаввиъ ва суфрахойи тафрихий ва нигох кардан ба филмхойи саргарм кунанда ва ғейрих хастанд ва ошкоро дунё онхоро ба бози гирифта аст:

وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلاَّ لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَلَلدَّارُ الآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ (أنعام/ 32)

Дар чанин шароитики дунё муслиминро ба бози гирифта аст ва муслимин хатто бо вужуди хамдардийи бо собиқунал аввалун муборизи сарзамини худишон ё соири сарзаминхо чанон дар моддийгароий ва фардгароий ва дунё дусти ва безори аз марг ва дил накандан аз дунё ғарқ шудандки қудрати тахаррук ва жунбидан аз онон гирифта шуда аст ва бо вужуди касратишон душманон бар онон ғалаба пейдо карданд:

يُوشِكُ الْأُمَمُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمْ كَمَا تَدَاعَى الْأَكَلَةُ إِلَى قَصْعَتِهَا فَقَالَ قَائِلٌ وَمِنْ قِلَّةٍ نَحْنُ يَوْمَئِذٍ قَالَ بَلْ أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ وَلَيَنْزَعَنَّ اللَّهُ مِنْ صُدُورِ عَدُوِّكُمْ الْمَهَابَةَ مِنْكُمْ وَلَيَقْذِفَنَّ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمْ الْوَهْنَ فَقَالَ قَائِلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوَهْنُ قَالَ حُبُّ الدُّنْيَا وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ[1]

Зуд астки умматхо бар шумо хамла кунанд монанди хамлайи хурондахо бар коса, каси гуфт: оё ба иллати кам будани теъдоди мост? Фармуданд: на балки шумо зиёд хастид; аммо монанди кафи дарё мебошид ва худованди мутаол хайбати шуморо аз қалби душманони шумо берун мекашад ва дар қалбхойи шумо сустиро жо медихад. Каси гуфт: ё росулуллох сусти мо дар чист? Фармуданд: дар дусти дунё ва карохият аз марг.

Замоники чанин вазъи пеш омада аст, замоники ба далили дунё дусти муслимин ва дил бастани онон ба дунё ва безори аз марг, ва хатто фаромуш кардани марг ва дунёйи баъди ва зиндаги аслий онон, муслимин мутафарриқ ва даста даста шуданд, ва чанин вазъи бар мо тахмил шуда аст, кори сабиқунал аввалун пешгом танхо тафсири манобеъи шаръий ва вазъи мовжуд ва назария пардози нест, балки тағйири вазъи мовжуд аст. Кори мо фолбини ва тамошо кардан нест, балки омада кардани малзумот ва шароити тағйир аст, кори мо мунтазир шудан то фарохам шудани хиёлий ва таваххуми ва иттифоқий асбоби тағйир нест, балки омада кардан ва тахия кардани малзумот ва шароити тағйир ва вахдати огохона ва хадафманд ва касби қудрати воқеъий аст.

Мо аз харгуна талош ва даъвати нисбат ба ин муслиминики дунё ононро ба бози гирифта аст ва арзиши қиёмати худишонро фаромуш карданд кутохи намекунем, мо танхо омузишхойи ақидатий ва амалий медихем ва саъй мекунемки бо ин омузишхойи ақидатий ва бахусус амалий вазоифи худимонро дар баробари онон анжом бидихем. Мо харгиз набояд хамбастаги ва иттиходроки зарурати дуруст кардани қудрат астро аз ин муслимини хасис нисбат ба қонуни шариати аллох ва дилбоз нисбат да дунё гадойи кунем, тажруба собит карда астки ин даста аз муслимин чизи ба собиқунал аввалуни худишон намедиханд ва бештар назорагар мешаванд, пас мо набояд вахдати огохона ва хадафмандро аз ин даста гадойи кунем, ва набояд мунтазири тараххум ва дилсузи ин даста аз муслимин бошем. Ин даста аз муслимин дар замони муғулхо ва замони мухталиф ва хам акнун озмойиши худишро пас доданд.

Вазифайи мо танхо ва танхо даъват ва иқомайи хужжати набавий ва нихояти дилсузи ва омузишхойи амалий ба онхо, ва харакат ба самти ташкили шўройи улил амри жахоний ва ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват аст, мо масъули аъмоли онхо нестем:

فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَكِّرٌ *  لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُسَيْطِرٍ (غاشیه/21-22)

Ту панд ва андарз биде ва ёдовари кун. Чироки ту танхо панд диханде ва ёдовари кунандайи ва бас. Ту бар онон чира ва мусаллат нести.

(идома дорад……..)

---

[1]أخرجه أبو داود (4299) وأحمد (37/82)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(3-қисм)

Имоми Шофеъий ва Суфёни Саврийга ўхшаган баъзи кишилар Умар ибни Абдулазизни хулафойи рошидин дегани ёки имоми Ахмад ибни Ханбалга ўхшаган кишилар Абдуллох ибни Зубайрни хулафойи рошидин жумласидан хисоблагани учун эмас………яъни хулафойи рошидин шу бир неча сонли кишилардан иборат эмас; бу ердаги бошқа бир нуқта шуки, уларни канали орқали ироя берилган намоянда ва муваххид шўрони сўзловчиси ва вохид ижмоъ ва вохид жамоат ироя берган нарсага худди росулуллох саллаллоху алайхи васалламни суннатларига ўхшаш пойбанд бўлиш лозим. Хар бир халифайи рошиднинг ижтиходий ишлар бўйича ўзини асри ва ўзини кунида чиқарган хукми ва суннатига итоат қилиниши вожиб бўлади, шу сабабли хам Али ибни Аби Толиб ўзидан олдин ўтган икки халифани суннатига тобеъ бўлмаган, у киши айтган эдики, мен ўзимни мавжуд вазиятимга асосан раъй бераман ва ўзимни замонимдаги суннатга эгаман, ўтган икки халифани суннати асосида назар бермайман. Мана бу хам тафсир:

 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواأَطِيعُوااللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ. (نساء/59)است.

Чунки шўро, қуръон ва суннатни мавжуд вазият асосида ва кундалик эхтиёжларга кўра ироя беради ва ўзини ўрни учун итоат қилиш хам вожибдур. Шўронинг мана бу назари хам жамиятни рахбари томонидан ироя берилади.

-Энди агар шундай шўро мавжуд бўлса ва у ўзини вохид ижмоъси билан вохид жамоатни ташкил қилган бўлса ва бирор киши мана бу вохид жамоатдан жудо бўлса, тафрақа ижод қилса, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бундай шахс хақида мархамат қиладиларки:

  مَنْ فَارَقَ الجَمَاعَة، وَخَرَجَ مِنَ الطَّاعَةِ، فَمَاتَ فَمِيتَتَهُ جَاهِلِية،

кимки жамоатдан жудо бўлса ва бўйинсинишдан четга чиқиб кетса ва ўлим топса, жохилият ўлими билан ўлган бўлади.

-Хатто агар бу шўро бир рахбарни сайлаган бўлса, бир гурух кишилар эса бошқа бир кишига байъат беришса ва тафрақа ижод қилишса, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

  إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَيْنِ، فَاقْتُلُوا الْآخَرَ مِنْهُمَا:

бир замонда икки халифага байъат берилган бўлса, иккинчи халифани ўлдиринглар.

Мана булар эхтиёт бўлиниши керак бўлган ва вохид умматни ва вохид жамоатни химоя қилиш учун берилган росулуллох саллаллоху алахйи васалламни нахийларидур:

  مَا نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ فَاجْتَنِبُوهُ وَمَا أَمَرْتُكُمْ بِهِ فَافْعَلُوا مِنْهُ مَااسْتَطَعْتُمْ فَإِنَّمَا أَهْلَكَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ كَثْرَةُ مَسَائِلِهِمْ وَاخْتِلافُهُمْ عَلَى أَنْبِيَائِهِمْ “.

Сизларни хар қандай нарсадан нахий қилган бўлсам ундан пархез қилинглар ва агар бир нарсага амр қилган бўлсам қодир бўлганингизча уни бажаринглар.

Бу ерда мана шу нарсага диққат қилиниши керакки, берилган енгиллик нахий ва мухаррамотлар хақида эмас, балки дастур борасида айтилган. Тафарруқ шундай энг ёмон мухаррамотлардан бири  бўлиб, унинг шахсий ва ижтимоъий таъсири шаробхўрлик, рўза тутмаслик, зинокорликка ўхшаган мухаррамотлардан кўра ёмонроқдур,тафарруқ аллох таоло умматга ва жамоатга берган ваъдаларини нозил бўлишига монеъ бўлади. Тафарруқ вохид умматни ва вохид жамоатни ташкил бўлиши йўлидаги энг катта тўсиқ ва исломий хукумат учун хам энг катта монеъ хисобланади, у ошкора барча фасодлар учун шароитни мухайё қилади ва тафрақа соладиган кимсаларни жинояти бир зинокорни,шаробхўрни, рўза тутмайдиган ва закот бермайдиган кимсани  жиноятидан кўра баттарроқдур.

Аллох таоло мўъминларни ўртасини иймон билан улфат қилгандан сўнг, тафарруқ келса, у мўъминларнинг энг катта химоячиси аллохни нусратини қўлдан бой беришади ва улар ана ўшанча ошкор ва пинхон душманни қаршисида хеч кимсиз танхо қолишади. Аллох таоло мархамат қиладики: 

هُوَ الَّذِیَ أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِینَ * وَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنفَقْتَ مَا فِی الأَرْضِ جَمِیعاً مَّا أَلَّفَتْ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ وَلَکِنَّ اللّهَ أَلَّفَ بَیْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ (انفال/62-63)

У сизни ўз ёрдами  ва мўъминлар билан қувватлантирган ва уларнинг (мўъминларнинг ) дилларини бирлаштирган зотдир. Агар (ердаги) бор нарсани сарфласангиз хам уларнинг дилларини бирлаштира олмаган бўлур эдингиз. Лекин аллох уларни бирлаштирди. Албатта, у қудратли,хикматлидир.

Мўъминларни ўртасидаги улфатдан ва уларнинг бир-бирларини химоя қилишларидан сўнг, аллох таоло душман билан жанг қилишга амр қилади ва мархамат қиладики:

   یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى الْقِتَالِ (انفال/65)‏

Эй пайғамбар, мўъминларни жангга чорланг!

(давоми бор……..)