وَاعْتَصِمُوا

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

иёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий

(2-қисмат)

Аммо ба чи далил куффорики дар миёни муслимин худишонро қоим ва пинхон карданд мунофиқин номида шуданд ? Ва инхо чи касони хастанд?

Ибни Манзур ,сохиби лисонул араб мегуяд : каламайи нифоқ ва мунофиқ ,каламоти сирфан исломий хастандки араб қаблан аз онхо истефода накарда аст. Вожайи ” мунофиқ ” аз риша нафақа ,ба маънойи конол ,рохру ва тунели зер замини астки ду дар ё  бештар дора, ва аз ин коноло барои иститор ё нуфуз ва пеш руйи ё фарор истефода мекунанд.

Аллох таоло мефармояд :

: «وَإِن كَانَ كَبُرَ عَلَيْكَ إِعْرَاضُهُمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَن تَبْتَغِيَ نَفَقًا فِي الْأَرْضِ أَوْ سُلَّمًا فِي السَّمَاءِ فَتَأْتِيَهُم بِآيَةٍ ۚ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَجَمَعَهُمْ عَلَى الْهُدَىٰ ۚ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْجَاهِلِينَ» (انعام/35).

“нафақо ” дар инжо яъни долон ,дахлиз ,тунел.Яъни агар руйигардони аз инхо барои ту сахт ва сангин аст,чанонки метавони ( жихати иқноъи онон рохи пейдо куни масалан ) долон ё тунели дар замини бизани ва ё нардабони ба суйи осмон бигузори ва далили барои ( иймон овардан ) инхо биёри (чанин кун .Аммо ,бидонки ин лажужон туро тасдиқ намекунанд ва иймон нимеоваранд). Ва ле агар худо бихохад ононро ( қахран ва жабран ) бар хидоят жамъ хохад кард.Пас аз замрайи касони мабошки ( хукми худо ва суннати уро дарбораи мардум ) намедонанд.

Бештари бузургони илми луғат ,ришайи мунофиқинро бо кори “ярбуъ ” ки шабихи муши сахройи ё роъсу аст тўвзих медиханд. Ярбуъ ек дар маъмули ва ошкор барои рафт ва омади худиш дорад.Аммо дар кинори ин дар махалли рафт ва омади худ ,аз тариқи тунелхойики дар хонаш зада дар ек нуқта ё нуқоти дурдасттари ,дар ё дархойи дигари хам барои эхтиёт мекунад .Ин дархойи эхтиётиро тури ба самти сатхи замин меканадки сурох нашавад,балки ек қишри нозук боқи мегузорад ,на онқадар нозукки худи қишр хароб шавад ва пойин биёяд ,балки дар ин хадки агар рузи хатари аз дари ошкор (ки хамма медонанд ) пейдо шуд ,у битавонад бо сариш мохкам ба ин қишр бизанад ва онро хароб кунад ,ва фарор намояд .Инки аз ин дар ошкор ва шинохта шуда ворид мешавад ,аммо аз он дари пинхоний хориж шавад ,араб ба ин мегуяд : нафақо ; яъни ек рохи махфий даруний пушида ………..иддаи хам гуфтандки : номи сурохи махфий ярбуъ “нофақоъ ” астки каламайи ” мунофиқ ” хам аз хамин вожа гирифта шуда аст.

Мунофиқ ,ду дар ва ду рохру барои худиш қарор дода ; ек дар вурудийки зохирий аст ва ба рохру ва тунели аслий боз мешавадки ислом аст ; ва ек рохру ва тунели инхирофий ва пинхони дигарики дорои ек дари хуружий астки бояд фарз кунем дари пинхоний ,эхтиётий ва аслий астки барои худиш нигах дошта ва каси аз он хабар надорад .Дари зохирий ва ошкор ,ислом астки ; аз он ворид мешавад ва дари пинхоний ( хамчун барнома ва қонунхойи дигари чун дини секуляризм ) ки барои рузи мабодо барои худиш нигах дошта ,ва дар миёни хамновъони ( куллан инсонхо ) ,танхо худиш аз он хабар дорад ,ва аз он хориж мешавад , ин дар дари куфр ва кофари мебошад .Холо ,бо марг аз ин дари куфр ва кофари хориж мешавад ,ё аз ин дар мисли ек муртад хориж мешавад ва куфри худишро ошкор мекунад.

Дар хар сурат ,кори инхо мисли кори ярбуъ астки бо ижоди суроххойи мутаъаддид дар замин ,хамвора рохигуризи барои худишон доранд ,камтар ба дом меофтанд ва дум ба тала медиханд .Аз ин ру ,жараёники дар ек жомеъа шикл мегирад ва хусисиёти рафтори хамин ярбуъ ва шибхи мушхоро дорад ,ба жараёни нифоқ машхур шуда аст; чун ,мунофиқ хамвора дар барзах миёни хақ ва ботил харакат мекунанд ва саргардонанд ,замоники ихсоси хатар карданд ва наздик будки расво шаванд ва чехрайи аслишон фош шавад ,бо забони бози ,дуруғгуйи ,тўвжихоти дуруғин ,ба бози гирифтани афкор ва шуъури муслимин ,сўгандхойи дуруғин ,мазлумнамойи ва ғейрих рохи фарори жадиди барои худишон ба вужуд меоваранд , ва ба хотири тарсики аз  мардум доранд харгиз хозир нестанд дар ек фазойи шаффоф ва ровшан масоил марбут ба онхо баррасий шавад.

Бо ин нигариш ,уламои луғатшуносий гуфтанд : каламаи нифоқ ба маънои ” изхор кардани матлаби бар хилофи эътиқод ” аст. Ва мунофиқ каси астки дар ботин кофар , ва дар  зохир шабихи муслимин  изхори иймон мекунад ва куфри ботиний худро пинхон мекунад . Аз ек дари ошкори вориди ислом мешавад , ва бидуни тахриби ё бастани ин дар ,аз ек дари дигари аз ислом хориж мешавад .Дар ин сурат, нифоқ дорои маъонийи густардаи аст; масалан хар касики забони у бо амалиш хамоханг набошад ,сахми аз нифоқ дорад.

(идома дорад…….)

تعارفي درسونه/پنځم درس: شرعي دښمن پېژندنه (4)/په شرعي ادبياتو کې د مرتد پېژندنه او مرتدین او  له مرتدین ډلو سره د چلند څرنګوالی(37)

هو، واضح او امر دی چې په هر دوره کې باید داسې کسان وي چې د شریعت د پوهې د ترلاسه کولو لپاره هڅه وکړي، هجرت وکړي، او دغه پوهه خپلو خلکو ته ورسوي او آګاهۍ ورکړي:
«وَما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْيَحْذَرُونَ» (توبه/122)،
دغه دعوت کوونکې ډله باید د دین فقه زده کړي، او بیا دغه آګاهۍ په خپل قوم او په هغه ژبه چې خلک یې پوهیږي، ور ورسوي:
«بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ». ډېر مهمه ده چې د همغی قوم په ژبه خلکو ته دین څرګند کړي، د هغوی کلتور ته په کتو، په داسې ژبه چې خلک پرې پوهېږي «بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ» ، هغوی ته روښانه او واضح کړي، او په اصطلاح دین خپلو خلکو ته «مجدداً» «بیا» وړاندې کړي تر څو د خلکو ناپوهۍ په دې ډول له منځه یوسي. دا یوه حقیقي خبره ده.

ښه، اوس کېدای شي وپوښتل شي چې دغه ناپوهې څه شی ده چې باید له منځه یوړل شي، او که له منځه لاړه نه شي، د تکفیر د خنډونو له جملې څخه ګڼل کېږي؟ اهلِ فن (کارپوهانو) د مسلمانانو لپاره ناپوهې دوه برخې کړي دي:

• جهل معتبر: یعنې مسلمان کس د کوم کار د ترسره کولو نه مخکې «پوهاوی او علم» نه درلود. پام وکړئ، یعنې مسلمان کس د دې کار د کولو نه مخکې «علم او پوهاوی» نه درلود او همدا ورته جهل معتبر وايي.
• جهل غیر معتبر: یعنې مسلمان کس وروسته له «پوهاوي او علم» یوه کار ترسره کړی دی. هغه کار چې ترسره شوی د «پوهاوي او علم» نه وروسته دی، له همدې امله دغه جهل غیر معتبر دی او موږ نشو کولی د هغه جهل ومنو.

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(84- қисм)

Мана бу назарни баробарида, исломий фирқалардан бўлган икки фирқа бошқалардан фарқли кўз-қарашга эга; бири ханафийлар ва бошқаси 12 имомлик шиъалар ўзгача раъйга эгадурлар. Уларни эътиқодлари бўйича муртад аёл ўлдирилмайди,балки зиндонга ташланади. Суфёни Саврий ва ундан бошқа ахли куфаликлар мана шундай раъйга эга бўлишган.

Мана бу дастадаги кишиларга жангда иштирок этмаган  аслий кофир аёлларни ўлдирмаслик хақидаги  ривоятлардан ташқари, Муоз розиаллоху анхуни ривояти хам қуйидагича ва мана бу лафз билан уларга етган:

 «أَيُّمَا رَجُلٍ ارْتَدَّ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهُ، فَإِنْ تَابَ، فَاقْبَلْ مِنْهُ، وَإِنْ لَمْ يَتُبْ، فَاضْرِبْ عُنُقَهُ، وَأَيُّمَا امْرَأَةٍ ارْتَدَّتْ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهَا، فَإِنْ تَابَتْ فَاقْبَلْ مِنْهَا، وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا».

яъни уларга

 «وَإِلَّا فَاضْرِبْ عُنُقَهَا»

деб олдин келтирилган жумлани ўрнига

«وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا».

Агар қабул қилмаса яна қайтадан ундан тавба қилишини сўра. Яъни қайтадан унга тавбани рўбарў қилгин.

Мана бу ривоят муртад аёлни ўлдирилишига мухолиф бўлган кишиларнинг энг катта далили хисобланади, улар бундай аёлни ўлдиришни ўрнига хар куни унга исломга қайтишни,  тавба қилишни айтилади;  хатто агар бу холат уни ўлимигача чўзилса хам. Улар мана бундан  истинод қилишган. 

Имоми Абу Ханифа рохимахуллох айтадики:

إنَّ المرأة إذا ارتدت لا تُقتَل ولكن تُحبَس وتُخرَج كل يوم فتُستتاب ويُعرَض عليها الإسلام، وهكذا حتى تعود إلى الإسلام أو تموت، لأنَّ النبي صلى الله عليه وسلَّم نهى عن قتل النساء.

Мана бу шева билан айтадики, агар аёл киши муртад бўлса ўлдирилмайди, лекин зиндонга ташланади ва хар куни уни зиндондан чиқариб унга исломга қайтишни, тавба қилишни айтилади, то яна қайтадан исломни қабул қилгунича. Мана бу иш унга ўлим келгунича давом этади. Нима учун? Чунки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аёлларни ўлдиришдан нахий қилганлар. 

12 имомлик шиъалар хам шунга эътиқод қилишадики, ўлим хукми муртад эркакка тегишлидир. Улар тахминан мана шу кўз-қарашни бошқа шева билан баён қилишади ва айтишадики: агар муртад шахс аёл киши бўлса ( фитрий навдан бўладими ё миллий навдан бўладими, яъни ахли китоб кофирларидан исломга келган ва сўнгра муртад бўлган ёки мусулмон бўлган мусулмонзода бўлса ва сўнгра муртад бўлса)  хар қандай холатда хам улар ўлдирилмайди, балки зиндонга ташланади то тавба қилгунича ва у тирик бўлар экан уни мол-давлати тақсимланмайди, агар у эрини уйига борган  бўлса талоқни иддасини ўтайди, агар эрини уйига бормаган бўлса иддасиз ундан жудо бўлади.

Мана бу холатда,муртад бўлган аёлни жазолаш  борасида имомия фуқахоларини назарида фитрий муртад билан миллий муртадни ўртасида фарқ йўқ. Муртад бўлган аёлга нисбатан ахкомларни ижро қилишни қуйидагича шархлашган, унга  тавба қилиши учун мухлат берилади ва ундан сўнг уни зиндонга ташланади. Яъни уларни қоидаси бўйича унга тавба қилиш учун  мухлат берилади ва уни қамаб қўйилади. Уларни буюк кишиларидан бўлмиш Шахид Аввалга ўхшаган кишилар айтадики:  агар аёл киши муртад бўлса уни иртидоди фитрий ё миллий бўлишидан қатъий назар у ўлдирилмайди, балки вожиб намозларини вақтларида танбех қилинади ва  то тавба қилгунича қамаб қўйилади ё ўлгунича зиндонда  қолади. Мана шу зиндонда танбех қилиниш масаласи бўйича ханафий фуқахолари хам бу назарга қўшилишади, хатто уни таомини хам чегаралаб қўйилади, мана бу фирқалар бунга ишора қилишган.

12 имомлик шиъа фуқахоларини эътиқоди бўйича, ислом муртад аёлларга нисбатан аёллар дифоъ жихатидан ва фикрлаш нави бўйича эркаклардан заифроқ бўлганликлари  ва бошқа нарсаларни таъсирига тезда тушиб қолишлари сабабли, осонроқ жазони назарга олган. Шунингдек истидлол қилишадики, ридда жангларида эркаклар ўлдириларди, аммо аёллар асирга олинарди ва каниз бўлишарди, ўша канизларни бири Мухаммад ибни Ханафияни онаси бўлиб, Али ибни Аби Толиб розиаллоху анхуни насибаси бўлган эди.

(давоми бор…….)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(84- قیسم)

مَنَه بُو نَظَرنِی بَرابَرِیدَه، اِسلامِی فِرقَه لَردَن بوُلگن اِیککِی فِرقَه باشقَه لَردَن فَرقلِی کوُز- قَرَشگه اِیگه؛ بِیرِی حَنَفِیلَر وَ باشقَه سِی 12 اِماملِیک شِیعَه لَر اوُزگه چَه رَعیگه اِیگه دُورلَر. اوُلَرنِی اِعتِقادلَرِی بُویِیچَه مُرتَد عَیال اوُلدِیرِیلمَیدِی، بَلکِی زِندانگه تَشلَه نَه دِی. سُفیان ثَورِی وَ اوُندَن باشقَه اَهلِی کوُفَه لِیکلَر مَنَه شوُندَی رَعیگه اِیگه بوُلِیشگن.

مَنَه بُو دَستَه دَگِی کِیشِیلَرگه جَنگدَه اِیشتِراک اِیتمَه گن اَصلِی کافِر عَیاللَرنِی اوُلدِیرمَسلِیک حَقِیدَگِی رِوایَتلَردَن تَشقَرِی، مُعاذ رَضِیَ الله عَنهُ نِی رِوایَتِی هَم قوُیِیدَگِیچَه مَنَه بُو لَفظ بِیلَن اوُلَرگه یِیتگن: «أَيُّمَا رَجُلٍ ارْتَدَّ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهُ، فَإِنْ تَابَ، فَاقْبَلْ مِنْهُ، وَإِنْ لَمْ يَتُبْ، فَاضْرِبْ عُنُقَهُ، وَأَيُّمَا امْرَأَةٍ ارْتَدَّتْ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهَا، فَإِنْ تَابَتْ فَاقْبَلْ مِنْهَا، وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا». یَعنِی اوُلَرگه  «وَإِلَّا فَاضْرِبْ عُنُقَهَا» دِیب آلدِین کِیلتِیرِیلگن جُملَه نِی اوُرنِیگه   «وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا».  اَگر قَبوُل قِیلمَسَه یَنَه قَیتَه دَن اوُندَن تَوبَه قِیلِیشِینِی سوُرَه. یَعنِی قَیتَه دَن اوُنگه تَوبَه نِی رُوبَرُو قِیلگِین.

مَنَه بُو رِوایَت مُرتَد عَیالنِی اوُلدِیرِیلِیشِیگه مُخالِف  بُولگن کِیشِیلَرنِینگ اِینگ کَتتَه دَلِیلِی حِسابلَه نَدِی، اوُلَر بوُندَی عَیالنِی اوُلدِیرِیش اوُرنِیگه هَر کوُنِی اوُنگه اِسلامگه قَیتِیشنِی، تَوبَه قِیلِیشنِی اَیتِیلَه دِی؛ حَتَّی اَگر بُو حالَت اوُنِی اوُلِیمِیگه چَه چوُزِیلسَه هَم. اوُلَر مَنَه بوُندَن اِستِناد قِیلِیشگن.

اِمامِی اَبُو حَنِیفَه رَحِمَهُ الله اَیتَه دِیکِی:    إنَّ المرأة إذا ارتدت لا تُقتَل ولكن تُحبَس وتُخرَج كل يوم فتُستتاب ويُعرَض عليها الإسلام، وهكذا حتى تعود إلى الإسلام أو تموت، لأنَّ النبي صلى الله عليه وسلَّم نهى عن قتل النساء.  مَنَه بُو شِیوَه بِیلَن اَیتَه دِیکِی، اَگر عَیال کِیشِی مُرتَد بوُلسَه اوُلدِیرِیلمَیدِی، لِیکِن زِندانگه تَشلَه نَه دِی وَ هَر کوُنِی اوُنِی زِنداندَن چِیقَه رِیب اوُنگه اِسلامگه قَیتِیشنِی، تَوبَه قِیلِیشنِی اَیتِیلَه دِی، تا یَنَه قَیتَه دَن اِسلامنِی قَبوُل قِیلگوُنِیچَه. مَنَه بوُ اِیش اوُنگه اوُلِیم کِیلگوُنِیچَه دَوام اَیتَه دِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم عَیاللَرنِی اوُلدِیرِیشدَن نَهِی قِیلگنلَر.

12 اِماملِیک شِیعَه لَر هَم شوُنگه اِعتِقاد قِیلِیشَه دِیکِی، اوُلِیم حُکمِی مُرتَد اِیرکَکَه تِیگِیشلِیدِیر. اوُلَر تَحمِیناً مَنَه شوُ کوُز- قَرَشنِی باشقَه شِیوَه بِیلَن بَیان قِیلِیشَه دِی وَ اَیتِیشَه دِیکِی: اَگر مُرتَد شَخص عَیال کِیشِی بوُلسَه ( فِطرِی نَودَن بوُلَه دِیمِی یا مِللِی نَودَن بوُلَه دِیمِی، یَعنِی اَهلِی کِتاب کافِرلَرِیدَن اِسلامگه کِیلگن وَ سوُنگرَه مُرتَد بُولگن یاکِی مُسُلمان بوُلگن مُسُلمانزادَه بوُلسَه وَ سوُنگرَه مُرتَد بُولسَه) هَر قَندَی حالَتدَه هَم اوُلَر اوُلدِیرِیلمَیدِی، بَلکِی زِندانگه تَشلَه نَدِی تا تَوبَه قِیلگوُنِیچَه وَ اوُ تِیرِیک بوُلَر اِیکَن اوُنِی مال- دَولَتِی تَقسِیملَه نمَیدِی،اَگر اوُ اِیرِینِی اوُیِیگه بارگن بوُلسَه طَلاقنِی عِددَه سِینِی اوُتَیدِی، اَگر اِیرِینِی اوُیِیگه بارمَه گن بوُلسَه عِددَه سِیز اوُندَن جوُدا بوُلَه دِی. ^[1]

مَنَه بُو حالَتدَه، مُرتَد بوُلگن عَیالنِی جَزالَش بارَه سِیدَه اِمامِیَه فُقَهالَرِینِی نَظَرِیدَه فِطرِی مُرتَد بِیلَن مِللِی مُرتَدنِی اوُرتَه سِیدَه فَرقِ یُوق. مُرتَد بوُلگن عَیالگه نِسبَتاً اَحکاملَرنِی اِجرا قِیلِیشنِی قوُیِیدَگِیچَه شَرحلَشگن، اوُنگه تَوبَه قِیلِیشِی اوُچُون مُهلَت بِیرِیلَه دِی وَ اوُندَن سوُنگ اوُنِی زِندانگه تَشلَه نَه دِی. یَعنِی اوُلَرنِی قائِدَه سِی بوُیِیچَه اوُنگه تَوبَه قِیلِیش اوُچُون مُهلَت بِیرِیلَه دِی وَ اوُنِی قَمَب قوُیِیلَه دِی. اوُلَرنِی بُویُوک کِیشِیلَرِیدَن بوُلمِیش شَهِید اَوَّلگه اوُحشَه گن کِیشِیلَر اَیتَه دِیکِی: اَگر عَیال کِیشِی مُرتَد بوُلسَه اوُنِی اِرتِدادِی فِطرِی یا مِللِی بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر اوُ اوُلدِیرِیلمَیدِی،بَلکِی واجِب نَمازلَرِینِی وَقتلَرِیدَه تَنبِیه قِیلِینَه دِی وَ تا تَوبَه قِیلگوُنِیچَه قَمَب قوُیِیلَه دِی یا اوُلگوُنِیچَه زِنداندَه قالَه دِی. [2] مَنَه شوُ زِنداندَه تَنبِیه قِیلِینِیش مَسَلَه سِی بُویِیچَه حَنَفِی فُقَهالَرِی هَم بُو نَظَرگه قوُشِیلِیشَه دِی، حَتَّی اوُنِی طعامِینِی هَم چِیگه رَلَب قوُیِیلَه دِی، مَنَه بُو فِرقَه لَر بوُنگه اِیشارَه قِیلِیشگن.

12 اِماملِیک شِیعَه فُقَهالَرِینِی اِعتِقادِی بُویِیچَه، اِسلام مُرتَد عَیاللَرگه نِسبَتاً عَیاللَر دِفاع جِهَتِیدَن وَ فِکرلَش نَوِی بُویِیچَه اِیرکَکلَردَن ضَعِیفراق بُولگنلِیکلَرِی وَ باشقَه نَرسَه لَرنِی تَأثِیرِیگه تِیزدَه توُشِیب قالِیشلَرِی سَبَبلِی، آسانراق جَزانِی نَظَرگه آلگن. [3] شوُنِینگدِیک اِستِدلال قِیلِیشَه دِیکِی، رِدَّه جَنگلَرِیدَه اِیرکَکلَر اوُلدِیرِیلَردِی، اَمّا عَیاللَر اَسِیرگه آلِینَردِی وَ کَنِیز بوُلِیشَردِی، اوُشَه کَنِیزلَرنِی بِیرِی مُحَمَّد اِبنِ حَنِفیَه نِی آنَه سِی بوُلِیب، عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ الله عَنهُ نِی نَصِیبَه سِی بُولگن اِیدِی.

(دوامی بار…..)

---

[1]– خمينی، تحریرالوسیله، ج۲، ص۴۹۴-۴۹۵   

[2]– شهید اول، الدروس الشرعیه فی فقه الامامیه، ج 2، ص 53 (والمراة لاتقتل مطلقاً بل تضرب اوقات الصلاة و یداوم علیها السجن حتی تتوب او تموت).

[3]– زين العابدين قربانى،اسلام و حقوق بشر، تهران، سایه 1383، ص‏482-480

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(84- قسمت)

در برابراین دیدگاه، دو فرقه از فرق اسلامی دیدگاه متفاوتی دارند؛ یکی حنفی ها و دیگری شیعیان 12 امامی که رأی دیگری دارند. این ها بر این باورند که زن مرتد شده کشته نمی شود بلکه، زندانی می گردد. سُفْيَانَ ثَوْری و کسان دیگری از اهل کوفه هم بر این رأی بودند.

این دسته علاوه بر روایتی که در مورد عدم کشتن زنان کافر اصلی که در جنگ شرکت نمی کنند روایت معاذ رضی الله عنها هم اینگونه و با این لفظ به آن ها رسیده:«أَيُّمَا رَجُلٍ ارْتَدَّ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهُ، فَإِنْ تَابَ، فَاقْبَلْ مِنْهُ، وَإِنْ لَمْ يَتُبْ، فَاضْرِبْ عُنُقَهُ، وَأَيُّمَا امْرَأَةٍ ارْتَدَّتْ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهَا، فَإِنْ تَابَتْ فَاقْبَلْ مِنْهَا، وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا». یعنی به جای«وَإِلَّا فَاضْرِبْ عُنُقَهَا» که قبلاً آمده بود به آن ها اینگونه رسیده: «وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا». اگر قبول نکرد دوباره او را توبه بده. دوباره توبه را بر او عرضه کن.

این روایت، بزرگترین دلیل مخالفین کشتن زن مرتد شده است که باید به جای کشته شدن او را زندانی کرد و هر روز او را توبه داد تا دوباره به اسلام برگردد؛ حتی، اگر تا زمان مرگش هم طول بکشد. این ها اینگونه استناد می کنند.

امام أبوحنيفه رحمه الله می گوید: إنَّ المرأة إذا ارتدت لا تُقتَل ولكن تُحبَس وتُخرَج كل يوم فتُستتاب ويُعرَض عليها الإسلام، وهكذا حتى تعود إلى الإسلام أو تموت، لأنَّ النبي صلى الله عليه وسلَّم نهى عن قتل النساء. به همین شیوه می گوید اگر زنی مرتد شد کشته نمی شود ولی زندانی می شود و هر روز او را از زندان بیرون می آورند به او می گویند توبه کن و اسلام را دوباره بر او عرضه می کنند که دوباره اسلام را قبول کند. این کار به اندازه ای ادامه پیدا می کند حتی تا زمان مرگش. چرا؟ چون رسول الله صلی الله علیه وسلم نهی کرده از قتل زنان.

شیعیان 12 امامی هم بر این باورند که، حکم مرگ مربوط به مرد مرتد است.آن ها تقریباً همین دیدگاه را به شیوه ی دیگری بیان می کنند و می گویند: اگر شخص مرتد، زن باشد (چه از نوع فطری و چه از نوع ملی، یعنی چه زنی باشد که از کفار اهل کتاب به اسلام آمده و بعد مرتد شده باشد یا مسلمان زاده ای باشد که مسلمان بوده و بعد مرتد شده است) می گوید در هر صورتی، این ها اعدام نمی‌شوند، بلکه زندانی می‌شوند تا زمانی که توبه کنند و اموال او تا زمانی که زنده است تقسیم نمی‌شود و در صورتی که به خانه ی شوهر رفته باشد باید عده ی طلاق نگه دارد ولی اگر به خانه ی شوهر نرفته باشد بدون عده از شوهرش جدا می‌شود.^[1]

در این صورت، در مورد مجازات زنی که مرتد می‏شود از نظر فقهای امامیه تفاوتی بین مرتد فطری و ملّی وجود ندارد. احکام جاری بر زن مرتد را به این شرح می گویند مهلتی برای توبه کردن به او داده می شود بعد از آن او را حبس می کنند. یعنی قاعده ی آن ها چنین است به او مهلت می دهند برای توبه کردن و او را حبس می کنند.از بزرگان آن ها کسانی مانند شهید اول می‌گوید: اگر زنی مرتد شود چه ارتداد او فطری باشد یا ملی کشته نمی‌شود بلکه، اوقات نمازهای واجب تنبیه می‌گردد و در حبس می‌ماند تا توبه کند یا در حبس بمیرد.[2]همین مسأله ی تنبیه بعضی از فقهای حنفی هم بر آن هستند که در زندان او را تنبیه می کنند حتی در غذایش هم کوتاهی هایی می شود که این فرقه ها به آن اشاره کرده اند.

 فقهای 12 امامی بر این باورند که اسلام براى زنان مرتد، بدان سبب كه زنان از نظر سازمان دفاعى و فكرى نوعاً از مردها ضعيف ترند و زودتر تحت تأثير قرار مى‏گيرند، كيفر آسان‏ترى در نظر گرفته است.[3]همچنین استدلال می کنند به جنگهای ردّه که در آن مردها کشته می شدند اما، زنان اسیر می شدند و حتی کنیز می شدند، که یکی از آن ها فکر کنم مادر محمد بن حنفیه بود که نصیب علی بن ابی طالب رضی الله عنه شد.

(ادامه دارد…….)

---

[1]– خمينی، تحریرالوسیله، ج۲، ص۴۹۴-۴۹۵   

[2]– شهید اول، الدروس الشرعیه فی فقه الامامیه، ج 2، ص 53 (والمراة لاتقتل مطلقاً بل تضرب اوقات الصلاة و یداوم علیها السجن حتی تتوب او تموت).

[3]– زين العابدين قربانى،اسلام و حقوق بشر، تهران، سایه 1383، ص‏482-480

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий

(1-қисмат)

Бисмиллах валхамдулиллах .

“Ба рости хамд ва сипос танхо лойиқи худост уро шукр мегуем ва аз у дархости кўмак ва омурзиш мекунем ,ва панох мебарем ба худо аз шурури нафсхойимон ва аз бадихойи аъмолимон ,хар касики худо уро хидоят кунад хеч каси наметавонад уро гумрох кунад ва хар касики худо уро гумрох намояд хеч каси наметавонад уро хидоят дихад ва шаходат медихамки хеч илохи бар хаққи бу жузъ аллох нестки танхо ва бешарик аст, ва шаходат медихамки Мухаммад банда ва фристодайи уст.”

“эй касоники иймон овардаид ончунонки шойиста аст, аз худо битарсид ва намирид магар онки мусалмон бошид”.

” эй мардумон аз (хашми ) парвардигоритон бипархезид, парвардигорики шуморо аз ек инсон биёфарид ва (сипас ) хамсаришро аз новъи у офарид ва аз он ду нафар мардон ва занон фаровони мунташир сохт. Ва аз (хашми ) худойи бипархезидки хамдигарро биду сўганд медихид, ва бипархезид аз инки пейванди хешовандиро гусихта дорид зеро бегумон худованд муроқиби шумост.”

“Эй мўъминон аз худо битарсид ва сухани хақ ва дуруст бигуйид.Дар натижа худо ( тўвфиқи хейритон медихад ва ) аъмолитонро шойиста мегардонад ва гунохонитонро мебахшояд . Аслан хар каси аз худо ва пайғамбариш фармонбурдори кунад ,қатъан ба пирузий ва комёбий бузурги даст меёбад”.

Аммо баъад:росттарин сухан ,китоби худо ва бехтарин равиш,равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст,ва бадтарин умур нововарий дар дин аст,ва хар тоза пейдо шудайи дар дин,бидъат;ва хар бидъати гумрохий ва хар гумрохий дар оташ аст.

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

Бахши аввал дарси панжумро ба анализи куффор ихтисос додем ва онхоро ба панж гурух куффори ахли китоб ,куффори шибхи ахли китоб ,куффори мушрик ё секуляристхо ,куффори пинхони дохилий ё секулярзодахо ё мунофиқин ва куффори муртаддин тақсим кардем .

Дар бахши дувум аз дарси панжум хам саъи кардем дар мовриди ахкоми куллий марбут ба мушрикин ва секуляристхо ва ахкоми куллий марбут ба ахли китоб ва шибхи ахли китоб дар дунё сухбат кунем.

Дар ин бахш ва дар идомаи дарсхойимон дар мовриди душманшиноси шаръий ба ахком марбут ба куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ё занодиқа ва ё забони имрузин секулярзодахо мерасемки , аллохи мутаол бадтарин жойи жаханнамро ба онхо ихтисос дода ва дар мовридишон мефармояд:

«إِنَّ الْمُنافِقِینَ فِی الدَّرْک الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ وَ لَنْ تَجِدَ لَهُمْ نَصِیراً» (نساء/145)،

Бегумон мунофиқин дар аъмоқи дўзах ва дар пойинтарин макони он хастанд ва харгиз ёвари барои онон нахохи ёфт.

Дарока жамъи даракот аст, даражайи ақаб гардидан аст на боло рафтан ,яъни хар чи даража даража пойин меояд маънийи он “дарака” мешавад.Дар муқобили ин калама ” даража ” қарор дорадки барои суъуд ё боло рафтан аст;

«الجَنَّة دَرَجَاتٌ و النارُ دَرَكَات»

Бехишт даражот аст ва даража даража ба самти боло меравад ; ва дўзах даракот аст яъни даража даража ба пойин меравад ;

«دَرَجَاتُ الحياةِ و دَرَكاتُ الموت»،

Даражоти зиндаги дар бехишт ва даракоти мурдан дар жаханнам аст.Яъни хамчунонки дар бехишт анвоъи зиндагихо ва даражотро дорем дар жаханнам хам анвоъи маргхоро дорем ва хамма дар ек сатх нестанд.

Агар диққат карда бошид мо дар дарсхойи қаблий се гурух аз олами башариятроки дар сураи Фотиха тахти унвони :

«أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ» و «مَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ» و «الضَّالِّينَ»

ном бурда шудандро , бо оёти сураи пас аз он ,яъни сураи Бақара маърифий кардем .Дар ин сура аллохи мутаол чохор оя дарбораи мўъминин ,ду оя дарбораи куффор ва сездах оя дарбораи мунофиқин ё куффори пинхони дохилий оварда аст.

Куффори ошкорки мушаххас хастанд ва дар шинохти онхо ниёз ба захмати зиёдий нест . Фард ба забони худиш бар куфри худ гувохи медихад ва мегуяд ман секулярам , ё яхудий ,насроний ,мажус ,соибий ,кумала ,демократ ,порти ,пекака ва ………….хастам . Мўъминин хам хамин тур ,бо ками шинохт ва диққат шинохта мешаванд . Аммо тейфи мунофиқин ,жамъи ошуфта бо пушиши шибхи исломий ва мажхулий хастандки лозим аст жихати хазар ва танзими равобит ,хаддиақал сифот ва вижагихойи инхо шинохта шаванд. Шинохти ин дастаи мухарриб бисёр мушкилтар аз куффори ошкор астки ин хамма ниёз ба тўвзих дошта ва аз хассосият ва ниёзи пештари хам бархурдор аст.

(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий /дарси панжум .

Душманшиносийи шаръий ( 2) Ахкоми куллий марбут ба мушрикин ( секуляристхо ),ахли китоб ва шибхи ахли китоб.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

Бисмиллахир рохманир рохим.

“Ба рости хамд ва сипос танхо лойиқи худост уро шукр мегуем ва аз у дархости кўмак ва омурзиш мекунем ,ва панох мебарем ба худо аз шурури нафсхойимон ва аз бадихойи аъмолимон ,хар касики худо уро хидоят кунад хеч кас наметавонад уро гумрох кунад ва хар касики худо уро гумрох намояд хеч кас наметавонад уро хидоят дихад ва шаходат медихамки хеч илохи бар хаққи бу жузъ аллох нестки танхо ва бешарик аст, ва шаходат медихамки Мухаммад банда ва фристодайи уст.”

“эй касоники иймон овардаид ончунонки шойиста аст, аз худо битарсид ва намирид магар онки мусалмон бошид”.

” эй мардумон аз (хашми ) парвардигоритон бипархезид, парвардигорики шуморо аз ек инсон биёфарид ва (сипас ) хамсаришро аз новъи у офарид ва аз он ду нафар мардон ва занон фаровони мунташир сохт. Ва аз (хашми ) худойи бипархезидки хамдигарро биду сўганд медихид, ва бипархезид аз инки пейванди хешовандиро гусихта дорид зеро бегумон худованд муроқиби шумост.”

“Эй мўъминон аз худо битарсид ва сухани хақ ва дуруст бигуйид.Дар натижа худо ( тўвфиқи хейритон медихад ва ) аъмолитонро шойиста мегардонад ва гунохонитонро мебахшояд . Аслан хар каси аз худо ва пайғамбариш фармонбурдори кунад ,қатъан ба пирузий ва комёбий бузурги даст меёбад”.

Аммо баъад:росттарин сухан ,китоби худо ва бехтарин равиш,равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст,ва бадтарин умур навоварий дар дин аст,ва хар тоза пейдо шудайи дар дин,бидъат;ва хар бидъати гумрохий ва хар гумрохий дар оташ аст.

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух .

Дар бахши аввал дарси панжумки ба анализи куффор ишороти доштем онхоро ба панж гурухи комилан мухталиф тақсим кардем .Куффори ахли китоб ,ғейри ахли китоб ,шибхи ахли китоб ,куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва куффори муртаддин .

Дар ин бахши дувум аз дарси панжум хам саъй мекунем дар мовриди ахкоми куллий марбут ба мушрикин ва секуляристхо ва ахкоми куллий марбут ба ахли китоб ва шибхи ахли китоб дар дунё сухбат кунем .

Дар ин панж даста аз куффор ,аввалини онхо мушрикин хастандки қадамати пейдоиши онхо ба қадамати пейдоиши инсон бармегардад , ва тамоми олудагихойи баъдий куффор ва инсонхо ,аз оғоз то хамин алъон хам ,таъсироти мустақим ё ғейри мустақим аз ин манбаъ ва дини фосид буда аст. Ба хамин далил ,ибтидо аз дини мушрикин шуруъ мекунем.

Аллохи мутаол ба ровшани дар оёти аз қуръон миёни ахли китоб ,куффори ахли китоб ,куффори шибхи ахли китоб ва мушрикин фарқ  мегузорад .Масалан мефармояд :

• لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُ (بینه/1)
• إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَاۚ أُولَـئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ (بینه/6)
• لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَ الَّذينَ أَشْرَکُوا وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ قالُوا إِنَّا نَصاري‏… (مائده/82)
• لَتُبْلَوُنَّ فِي أَمْوَالِكُمْ وَأَنْفُسِكُمْ وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا أَذًى كَثِيرًا ۚ (آل عمران/186)
• مَّا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَلَا الْمُشْرِكِينَ أَن يُنَزَّلَ عَلَيْكُم مِّنْ خَيْرٍ مِّن رَّبِّكُمْ (بقره/105)[1]
• وَلَتَجِدَنَّهُمْ ‌أَحْرَصَ ‌النَّاسِ‌ عَلَى‌ حَيَاةٍ وَ مِنَ‌ الَّذِينَ‌أَشْرَکُوا يَوَدُّ أَحَدُهُمْ ‌لَوْيُعَمَّرُ أَلْفَ ‌سَنَةٍ (بقره/96) [2]

Илова бар ин ,боз миёни мунофиқин ва мушрикин фарқ мегузорад ва мефармояд :

• لِّيُعَذِّبَ اللَّـهُ الْمُنَافِقِينَ وَالْمُنَافِقَاتِ وَالْمُشْرِكِينَ وَالْمُشْرِكَاتِ وَيَتُوبَ اللَّـهُعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ۗ وَكَانَ اللَّـهُ غَفُورًا رَّحِيمًا (احزاب/73)
• وَيُعَذِّبَ الْمُنَافِقِينَ وَالْمُنَافِقَاتِ وَالْمُشْرِكِينَ وَالْمُشْرِكَاتِ الظَّانِّينَ بِاللَّـهِ ظَنَّ السَّوْءِۚ(فتح/6)[3]

Ва дар ин оёти миёни ахли китоб ва шибхи ахли китоб ва мушрикин хам боз фарқ мегузорад ,хатто дар қиёмат холо чи расид ба дунё ,ва мефармояд :

• إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هَادُوا وَالصَّابِئِينَ وَالنَّصَارَى وَالْمَجُوسَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا إِنَّ اللَّـهَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِۚ إِنَّ اللَّـهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ (حج/17)[4]

Дар хар жойи қуръон чунончи аз гурухи мужаззо тахти унвони ” аллазина ашроку ” ва ” мушрикин ” ном бурда мешаванд манзур секуляристхо хастандки ,фуқахо аз онхо тахти унвони куффори ғейри ахли китоб ва дар мавориди хам ба иштибох тахти унвони мушрикини ғейри ахли китоб аз онхо исм бурданд .

Диққат кунид дустон ,яъни хийли диққат кунидки аллохи мутаол хатто куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб ва хатто мунофиқинро хам бо лафзи ” мушрикин ” ва ” аллазина ашроку ” маърифий накарда ,балки дар саросари қуръон онхоро касони маърифий кардаки ба ширк олуда шуданд ,ва баъзи аз сифот ва вирусхойи мушрикинро дар худишон жо доданд , ва то замоники инхо саффи худишонро аваз накарданд ва расман вориди хизб ва доирайи мушрикин нашуданд ,ба онхо мушрикин гуфта нашуда ; балки бо хамон исмхойи яхуд ,насоро ,мажус ва соибин ном бурда шуданд .

ادامه خواندن Дарсхойи муқаддамотий /дарси панжум .Душманшиносийи шаръий ( 2) Ахкоми куллий марбут ба мушрикин ( секуляристхо ),ахли китоб ва шибхи ахли китоб

Дарсхойи муқаддамотий /дарси панжум .Душманшиносийи шаръий ( 2) Ахкоми куллий марбут ба мушрикин ( секуляристхо ),ахли китоб ва шибхи ахли китоб

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(23- қисмат)

Ин оёт ва оёти мушобех ба мо мегуядки куффори машмули ин азоб ва лаънат мешавандки кофар аз дунё рафта бошанд, на инки дар мақтаъи кофар буданд ва ба дунболи он мусалмон шуданд ва кофар намурданд, мисли аксари сахобийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва теъдоди аз бародарони худимонки дар ин жаласа хам хастанд.

Аз аллохи мутаол хосторемки моро дар фахми ва шиносондани сахихи дин ва душманониш ёри бидихад, ва масири вахдат ва қудратро ба муслимин нишон бидихад, ва муслиминро аз азоби махлики тафарруқ нажот бидихад ва мо ва шуморо бар дини худ собит қадам нигах дорад ва оқибатимонро ба хейр кунад.

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух. [1]

---

Дарсхойи муқаддамотий /дарси панжум .Душманшиносийи шаръий ( 2) Ахкоми куллий марбут ба мушрикин ( секуляристхо ),ахли китоб ва шибхи ахли китоб

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(22- қисмат)

7-Оёти қуръон дар жойи дар сураи бақара мегуяд куффор иймон намеоваранд аммо дидемки хийлихо иймон оварданд. Ин тазод нест?

Ба шумо сифориш мекунамки ба дарси қаблий мурожаъа кунидки дар мовриди анализи куффор сухбатхойи доштем. Мухтасаран хидматитон арз кунамки жомеъайи куффор ду даста хастанд, еки аимматул куфр ва рахбаронишон хастандки ба сихати дини ислом яқин доранд, медонанд ва яқин дорандки дини ислом аз тарафи худо омада, дуруст аст, бар хақ аст, аммо огохона хақро мепушонанд ва онро қабул намекунанд. Ва руйи хақро парда мекашанд ва онро мепушонанд. Хақ вужуд дорад ва ле онро мепушонандки аллохи мутаол дар мовридишон мефармояд:

«إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُواْ سَوَاءٌ عَلَیْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ‏ …»،

( мумкин аст ишораи шумо ба хамин оя бошад.) бегумон ононки куфрро пешайи худишон карданд бароишон ексон аст чи ононро бим дехи ва чи бим надехи, иймон намеоваранд.

Инхо бахши бисёр ночизи жомеъайи куффор хастанд аммо бо вужуди ночиз буданишон хидоятгари жомеъайи куффор хастанд ва рахбарияти жомеъайи куффорро бар ухда худишон гирифтанд, ва боз аллохи мутаол дар ояйи 55 сурайи Анфол дар мовридишон мефармояд:

:«إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِندَ اللّهِ الَّذِینَ کَفَرُواْ فَهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ»،

  Жомеъайи куффорро бар ухдайи худишон гирифтанд, ва боз аллохи мутаол дар ояйи 55 сурайи Анфол дар мовридишон мефармояд :

     :«إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِندَ اللّهِ الَّذِینَ کَفَرُواْ فَهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ»،

Ба тахқиқ бадтарин жанбандагон назди худованд касони хастандки кофаранд ва иймон намеоваранд. Хуб, кофаранд ва иймон намеоваранд.

Аммо, дар баробари ин ақалиятики рахбариятро бар ухда доранд, мағзи мутафаккир хастанд, контроли жомеъа ва мудирияти жомеъайи куффорро бар ухда доранд,бақия ва аксарияти қотиъ куффор, пейравон ва муқаллидини хаминхо хастанд ва бо инхо ташкили ек гурух, хизб, хукумат ва жомеъайиро доданд. Онхо зери мажмуъайи онхо шуданд ва ташкили чанин жомеъа, хизб ва гурух ва анжуманиро доданд. Хамин сипохи лашкар ва гурухи муқаллидин хастандки иймон меоваранд. Гохи хамин ақалият, бо қудрати хукумат ва низомики доранд, монеъи иймон овардани ин аксарияти муқаллид мешаванд. Барои хамин астки жангхои озодибахши муслимин ба унвони ек стротежик хамиша дар жомеъа матрах буда аст. Хадаф, озод кардани ин бахш аз муқаллидин буда на тахмили ақида бар онхо. Чун инхо агар озод шаванд имкони иймон оварданишон хаст.

Бале, куффор метавонанд дар дунё аз куфришон баргарданд ва мусалмон шаванд. Аммо агар мисли рахбаришон барнагаштанд ба хамрохи рахбаронишон дохили жаханнам мешаванд; яъни дар ин дунё фурсат доранд пейравонишон, тарафдоронишон,муқаллидинишон ва сипохи лашкархо дар ин дунё фурсат доранд аммо дар қиёмат дигар чанин фурсати надоранд ва мисли рахбаронишон вориди жаханнам мешаванд. Замоники аллохи мутаол мефармояд:

 «إِنَّ الَّذینَ كَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبیلِ اللَّهِ ثُمَّ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ یَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ» (محمد/34(،

Касоники кофар шуданд ва ( мардумро) аз рохи худо боздоштанд, сипас дар холи куфр аз дунё рафтанд, худо харгиз онхоро нахохад бахшид.

«إِنَّ الَّذینَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ أُولئِكَ عَلَیْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعینَ» (بقره/161)

Касоники кофар шуданд, ва дар холи куфр аз дунё рафтанд, лаънати худованд ва фариштагон ва хаммайи мардум бар онхо хохад буд.

(идома дорад…….)

تعارفي درسونه/پنځم درس: شرعي دښمن پېژندنه (4)/په شرعي ادبياتو کې د مرتد پېژندنه او مرتدین او  له مرتدین ډلو سره د چلند څرنګوالی(36)

کله چې یو کس د کتاب، سنت او اجماع پر اساس کفر ته مبتلا کېږي،ایمان د داسې شخص د شک او ګومان، او د افرادو د هوس پر بنسټ نه باطلېږي،او هېڅوک نه شي کولای هر مسلمان ته د کافر لقب تحمیل کړي، په داسې حال کې چې د دغه شخص په حق کې د جرم د ثبوت پروسه، د تکفیر شرايط او خنډونه نه دي پلي شوي.
لکه هغه څوک چې په کفر، شرک او بدعت کې لوی شوی وي او اوس له دې مصیبت څخه خلاص شوی، خو لا هم د جهل ناپوهۍ له سفر څخه د پوهې په لور روان دی.
– خو، لا هم لکه ابوذر رضي الله عنه يا د اوسني مسلمان زاده نسل کې، د جاهلیت پاتې شونې پکې پاتې دي او بايد په تدريجي ډول پاکې شي.
– یا لکه هغه څوک په شان چې په دښته، بنډارونو او لرې پرتو غرونو کې چې له پاکې عقیدې لیرې وي، لوی شوی وي.
– یا لکه هغه څوک چې خبره اوري، باور نه لري چې د رسول الله صلی الله علیه وسلم ده، او د بې اعتمادي په دلیلونو لکه د ویونکي بې باورۍ او نورو له امله یې انکاروي.

– یا نور موارد چې موجود دي او موږ په تېرو درسونو کې ورته اشاره کړې ده.
د رسول الله صلی الله علیه وسلم اصحاب هم، چې تازه له شرک او کفر څخه خلاص شوي وو او د اسلام د لومړۍ نسل برخه ګڼل کېدل،په ډېرو مواردو کې به شکمن وو، او خپل شکونه به یې د رسول الله صلی الله علیه وسلم څخه د پوښتنې له لارې، چې د ناپوهۍ او ستونزو اصلي سرچینه وه، له منځه وړل،یا به په ستر عقیدتي او عملي خطاګانو کې واقع کېدل، خو بیا به یې د رسول الله صلی الله علیه وسلم ته په رجوع کولو سره اقامهٔ حجت کېدله او اصلاح به کېدله.
د اقامهٔ حجت مقصد دا دی چې د قرآن، سنت او اجماع شرعي نصوص د رسول الله صلی الله علیه وسلم په شرعي طریقه، هغه شخص ته ورسول شي چې د حجت منلو وړتیا (شرایط) ولري.

یعنې د څرګندو دلیلونو او شواهدو په وسیله، هغه نااشنا موضوعات د رسول الله صلی الله علیه وسلم په طریقه شخص ته وپیژنو، معرفي یې کړو او ورته روښانه کړو،په داسې ډول دا موضوعات وپیژنو، معرفي یې کړو او ورته روښانه کړو چې څنګه یو څوک کولی شي خپل کورنۍ او نژدې خپلوان له نورو بیگانه کسانو څخه وپیژني.په همدغه ډول حق ورته روښانه او د پیژندلو وړ شي:«يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمْ»،په همدغه طریقه وکولای شي چې شرعي حکم له باطله وپیژني.

په دې لارښوونه کې، موږ اوس مهال د ټولو مسلمانانو لپاره یو متحد تعلیمي سیسټم نه لرو،په همدې دلیل کېدای شي یو څوک دې کچې ته د پوهې رسېدلی وي او بل نه وي رسېدلی.
یا په کوم ځای کې دا پوهه د رباني علماوو او ځانګړو شرایطو د خبرتیا له امله رسېدلې وي، او په بل ځای کې بیا د سوء او بدو علماوو، غلطو چینلونو یا د هېڅ علما د نه شتون له امله دغه حق رسېدلی نه وي.
دا هم دلیل نشی کیدی چې ځکه د دوی پخوا خلکو ته رسیدلی دی، نو د دې خلکو لپاره هم کافایت کوي. هېڅ داسې نه ده، بالکل نه ده. که داسې وای، نو د دین تبلیغ باید بند شوی وای او دین به یو میراثی شی شوی وای، او د فقیه، مجتهد او اهلِ فن نوم او د هغوی کار به خپل معنی او اهمیت له لاسه ورکړی وای.