وَاعْتَصِمُوا

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(3-قیسم)

اِمامِی شافِیعِی وَ سُفیان ثَورِیگه اوُحشَه گن بَعضِی کِیشِیلَر عُمَر اِبنِ عَبدُالعَزِیزنِی خُلافایِی راشِیدِین دِیگه نِی یاکِی اِمامِی اَحمَد اِبنِ حَنبَلگه اوُحشَه گن کِیشِیلَر عَبدُالله اِبنِ زُبَیرنِی خُلافایِی راشِیدِین جُملَه سِیدَن حِسابلَه گه نِی اوُچُون اِیمَس…….. یَعنِی خُلَفایِی راشِیدِین شوُ بِیر نِیچَه سانلِی کِیشِیلَردَن عِبارَت اِیمَس؛ بوُ یِیردَگِی باشقَه بِیر نوُقطَه شوُکِی، اوُلَرنِی کَنَلِی آرقَه لِی اِرایَه بِیرِیلگن نَمایَندَه وَ مُوَحِّد شوُرانِی سوُزلاوچِیسِی وَ واحِد اِجماع وَ واحِد جَماعَت اِرایَه بِیرگن نَرسَه گه حوُددِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی سُنَّتلَرِیگه اوُحشَش پایبَند بوُلِیش لازِم. هَر بِیر خَلِیفَه یِی راشِیدِنِینگ اِجتِهادِی اِیشلَر بوُیِیچَه اوُزِینِی عَصرِی وَ اوُزِینِی کوُنِیدَه چِیقَرگن حُکمِی وَ سُنَّتِیگه اِطاعَت قِیلِینِیشِی واجِب بوُلَه دِی، شُو سَبَبلِی هَم عَلِی اِبنِ طالِب اوُزِیدَن آلدِین اوُتگن اِیککِی خَلِیفَه نِی سُنَّتِیگه تابِع بوُلمَه گن، اوُ کِیشِی اَیتگن اِیدِیکِی، مین اوُزِیمنِی مَوجُود وَضِیعیَتِیمگه اَساساً رَعی بِیرَه مَن وَ اوُزِیمنِی زَمانِیمدَگِی سُنَّتگه اِیگه مَن، اوُتگن اِیککِی خَلِیفَه نِی سُنَّتِی اَساسِیدَه نَظَر بِیرمَیمَن. مَنَه بُو هَم تَفسِیر:  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواأَطِيعُوااللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ. (نساء/59) ) چوُنکِی شوُرا، قُرآن وَ سُنَّتنِی مَوجُود وَضِیعیَت اَساسِیدَه وَ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرگه کوُرَه اِرایَه بِیرَه دِی وَ اوُزِینِی اوُرنِی اوُچُون اِطاعَت قِیلِیش هَم واجِبدوُر. شوُرانِینگ مَنَه بوُ نَظَرِی هَم جَمِیعیَتنِی رَهبَرِی تامانِیدَن اِرایَه بِیرِیلَه دِی.

– اِیندِی اَگر شوُندَی شوُرا مَوجُود بوُلسَه وَ اوُ اوُزِینِی واحِد اِجماعسِی بِیلَن واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلگن بوُلسَه وَ بِیرار کِیشِی مَنَه بُو واحِد جَماعَتدَن جُودا بوُلسَه، تَفرَقَه اِیجاد قِیلسَه، رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلّم بوُندَی شَخص حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:   مَنْ فَارَقَ الجَمَاعَة، وَخَرَجَ مِنَ الطَّاعَةِ، فَمَاتَ فَمِيتَتَهُ جَاهِلِية، [1]  کِیمکِی جَماعَتدَن جوُدا بوُلسَه وَ بوُیِینسِینِیشدَن چِیتگه چِیقِیب کِیتسَه وَ اوُلِیم تاپسَه، جاهِلِیَت اوُلِیمِی بِیلَن اوُلگن بوُلَه دِی.

– حَتَّی اَگر بُو شوُرا بِیر رَهبَرنِی سَیلَه گن بوُلسَه، بِیر گوُرُوه کِیشِیلَر اِیسَه باشقَه بِیر کِیشِیگه بَیعَت بِیرِیشسَه وَ تَفرَقَه اِیجاد قِیلِیشسَه، رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:   إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَيْنِ، فَاقْتُلُوا الْآخَرَ مِنْهُمَا: [2] بِیر زَماندَه اِیککِی خَلِیفَه گه بَیعَت بِیرِیلگن بوُلسَه، اِیککِینچِی خَلِیفَه نِی اوُلدِیرِینگلَر.

مَنَه بوُلَر اِیختِیاط بوُلِینِیشِی کِیرَک بوُلگن وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی حِمایَه قِیلِیش اوُچُون بِیرِیلگن رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی نَهِیلَرِیدوُر:   مَا نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ فَاجْتَنِبُوهُ وَمَا أَمَرْتُكُمْ بِهِ فَافْعَلُوا مِنْهُ مَااسْتَطَعْتُمْ فَإِنَّمَا أَهْلَكَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ كَثْرَةُ مَسَائِلِهِمْ وَاخْتِلافُهُمْ عَلَى أَنْبِيَائِهِمْ [3] “.  سِیزلَرنِی هَر قَندَی نَرسَه دَن نَهِی قِیلگن بوُلسَم وَ اوُندَن پَرهِیز قِیلِینگلَر وَ اَگر بِیر نَرسَه گه اَمر قِیلگن بوُلسَم قادِر بوُلگه نِینگِیزچَه اوُنِی بَجَه رِینگلَر.

بوُ یِیردَه شوُ نَرسَه گه دِققَت قِیلِینِیشِی کِیرَککِی، بِیرِیلگن یِینگِیللِیک نَهِی وَ مُحَرَّماتلَر حَقِیدَه اِیمَس،بَلکِی دَستوُر بارَه سِیدَه اَیتِیلگن. تَفَرُّق شوُندَی اِینگ یامان مُحَرَّماتلَردَن بِیرِی بوُلِیب، اوُنِینگ شَخصِی وَ اِجتِمائِی تَأثِیرِی شَرابخوُرلِیک، رُوزَه توُتمَسلِیک زِناکارلِیککَه اوُحشَه گن مُحَرَّماتلَردَن کوُرَه یامانراقدوُر، تَفَرُّق اَلله تَعالَی اوُمَّتگه وَ جَماعَتگه بِیرگن وَعدَه لَرِینِی نازِل بوُلِیشِیگه مانِع بوُلَه دِی. تَفَرُّق واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل بوُلِیشِی یوُلِیدَگِی اِینگ کَتتَه توُسِیق وَ اِسلامِی حُکوُمَت اوُچُون هَم اِینگ کَتتَه مانِع حِسابلَه نَه دِی، اوُ آشکارَه بَرچَه فَسادلَر اوُچُون شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلَه دِی وَ تَفرَقَه سالَه دِیگن کِیمسَه لَرنِی حِمایَتِی بِیر زِناکارنِی، شَرابخوُرنِی، رُوزَه توُتمَیدِیگن وَ زَکات بِیرمَیدِیگن کِیمسَه نِی حِمایَتِیدَن کوُرَه بَتتَرراقدوُر. [4]

اَلله تَعالَی مُؤمِنلَرنِی اوُرتَه سِینِی اِیمان بِیلَن اوُلفَت قِیلگندَن سوُنگ، تَفَرُّق کِیلسَه، اوُ مُؤمِنلَرنِینگ اِینگ کَتتَه حِمایَه چِیسِی اَلله نِی نُصرَتِینِی قوُلدَن بای بِیرِیشَه دِی وَ اوُلَر اَنَه اوُشَنچَه آشکار وَ پِینهان دُشمَننِی قَرشِیسِیدَه هِیچ کِیمسِیز تَنها قالِیشَه دِی . اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:   هُوَ الَّذِیَ أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِینَ * وَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنفَقْتَ مَا فِی الأَرْضِ جَمِیعاً مَّا أَلَّفَتْ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ وَلَکِنَّ اللّهَ أَلَّفَ بَیْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ (انفال/62-63) اوُ سِیزنِی اوُز یاردَمِی وَ مُؤمِنلَر بِیلَن قُوَّتلَنتِیرگن وَ اوُلَرنِینگ (مُؤمِنلَرنِینگ) دِیللَرِینِی بِیرلَشتِیرگن ذاتدِیر. اَگر ( یِیردَگِی) بار نَرسَه نِی صَرفلَه سَنگِیز هَم اوُلَرنِینگ دِیللَرِینِی بِیرلَشتِیرَه آلمَه گن بوُلوُر اِیدِینگِیز. لِیکِن اَلله اوُلَرنِی بِیرلَشتِیردِی. اَلبَتَّه، اوُ قُدرَتلِی، حِکمَتلِیدِیر.

مُؤمِنلَرنِی اوُرتَه سِیدَگِی اوُلفَتدَن وَ اوُلَرنِینگ بِیر- بِیرلَرِینِی حِمایَه قِیلِیشلَرِیدَن سوُنگ، اَلله تَعالَی دُشمَن بِیلَن جَنگ قِیلِیشگه اَمر قِیلَه دِی وَ مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:    یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى الْقِتَالِ (انفال/65)‏ اِی پَیغَمبَر، مُؤمِنلَرنِی جَنگگه چارلَنگ!

(دوامی بار……)

---

[1]مسلم 1848

[2]مسلم 1853

[3]مسلم 1337. بخاري . ترمذي

[4] مادام که در تحلیل و تحریم نیافتاده اند .

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(3-قسمت)

اینکه بعضی ها چون امام شافعی و سفيان الثوري کسی چون عمر بن عبدالعزیز را خلیفه ی راشد دانستند و عده ای  چون امام احمد بن حنبل نه، و یا عده ای عبدالله بن زبیر را جزء این خلفای راشده آورده اند و دیگران نه …. یعنی خلفای راشدین همان چند تا نیستند؛ و نکته  ی دیگر اینکه چیزی که از کانال آنها که نماینده و سخنگوی شورای موحد و اجماع واحد و جماعت موحد هستند ارائه می شود لازم است مثل سنت رسول الله صلی الله علیه وسلم باید به آن پایبند شد. و می دانیم که حکم و سنت هر خلیفه ی راشدی در امور اجتهادی روز برای عصر خودش واجب الاطاعه ست، برای همین بود که علی بن ابی طالب خودش را مقید به سنت دو  خلیفه ی گذشته نمی کرد و می گفت من بر اساس وضع موجود خودم رای می دهم و سنت زمان خودم را دارم نه براساس سنت دو خلیفه ی گذشته.  این هم تفسیر : يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوااللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ. (نساء/59)است. چون شورا، قرآن و سنت را بر اساس وضع موجود و نیازهای روز ارائه می دهد و برای ظروف خودش واجب الاطاعه ست . این نظر شورا هم از طریق رهبر جامعه ارائه می شود .

• حالا اگرچنین شورایی وجود داشت و با اجماع واحد یک جماعت واحد را تشکیل داد و کسی بخواهد از این جماعت واحد جدا بشود و تفرقه ایجاد کند رسول الله صلی الله وسلم در مورد چنین شخصی می فرماید: مَنْ فَارَقَ الجَمَاعَة، وَخَرَجَ مِنَ الطَّاعَةِ، فَمَاتَ فَمِيتَتَهُ جَاهِلِية،[1] كسي كه جدا شود ازجماعت و بيرون شود از فرمانبرداری و باز بميرد، مرده است به مرگ جاهليت.
• و حتی اگر این شورا یک رهبر را انتخاب کرد و بعدا کسانی به یک شخص دیگربیعت دادند و تفرق به وجود آوردند رسول الله صلی الله علیه و سلم می فرماید: إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَيْنِ، فَاقْتُلُوا الْآخَرَ مِنْهُمَا:[2]زماني كه با دو خليفه بيعت شد خليفه دوم از ايشان را بكشيد .

اینها همگی نهی های رسول الله صلی الله علیه وسلم جهت محافظت از امت واحد و جماعت واحد هستند که باید مواظب بود : مَا نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ فَاجْتَنِبُوهُ وَمَا أَمَرْتُكُمْ بِهِ فَافْعَلُوا مِنْهُ مَااسْتَطَعْتُمْ فَإِنَّمَا أَهْلَكَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ كَثْرَةُ مَسَائِلِهِمْ وَاخْتِلافُهُمْ عَلَى أَنْبِيَائِهِمْ “.[3] شما را از هر چيزي كه نهي کردم از آن پرهيز كنيد و اگر شما را به چيزي امر کردم هر مقدار كه توانستيد از آن انجام دهيد .

در اینجا باید دقت بشود که آسان گيري در دستورات است نه در نواهي و محرمات. تفرق یکی از بدترین محرمات است که آثار فردی و اجتماعی آن بسیار بدتر از محرماتی چون مشروب خواری و روزه خواری و زناکاری و امثالهم است، تفرق مانع نزول وعده هایی می شود که الله تعالی به امت و جماعت وعده داده است. تفرق بزرگترین مانع تشکیل امت واحد و جماعت واحد و بزرگترین مانع بازگشت حکومت اسلامی است که آشکارا زمینه ساز تمام مفاسد است و تفرقه اندازان مجرمینی هستند که جرمشان بسیار بدتر از جرم یک زناکار و مشروب خوار و روزه نگیر و زکات نده و غیره ست.[4]

بعد از آنکه الله تعالی با ایمان میان مومنین انس و الفت برقرار کرده است تفرق باعث می شود مومنین بزرگترین پشتیبانان خودشان را بعد از نصرت الله از دست بدهند و در برابر اینهمه دشمن آشکار و پنهان تنها و بی کس بمانند. الله تعالی می فرماید: هُوَ الَّذِیَ أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِینَ * وَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنفَقْتَ مَا فِی الأَرْضِ جَمِیعاً مَّا أَلَّفَتْ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ وَلَکِنَّ اللّهَ أَلَّفَ بَیْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ (انفال/62-63) او همان کسی است که تو را با یاری خود و توسّط مؤمنان تقویت و پشتیبانی کرد .‏و در میان آنان الفت ایجاد نمود اگر همه آنچه در زمین است صرف می‌کردی نمی‌توانستی میان دلهایشان انس و الفت برقرار سازی . ولی خداوند میانشان انس و الفت انداخت، چرا که او عزیز و حکیم است.‏ به دنبال بیان این الفت میان مومنین و پشتیبانی آنها از همدیگرا ست که الله تعالی امر به جنگیدن با دشمنان می کند و می فرمایند: یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى الْقِتَالِ (انفال/65)‏ ای پیغمبر ! مؤمنان را به جنگ برانگیز و تحریکشان کن .

(ادامه دارد…….)

---

[1]مسلم 1848

[2]مسلم 1853

[3]مسلم 1337. بخاري . ترمذي

[4] مادام که در تحلیل و تحریم نیافتاده اند .

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(34- қисмат)  

Дар ин сурат паёми ислом ва сийрайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва ижмоъи муслимин ва паёми торихи ислом ба сурати возих ва ровшани инро ба мо мерасонадки : мажлиси вохиди шўройи мужохидин, хукумати бадили изтирорийи исломий ва халафату ала минхажин нубувват танхо абзорхойи хастандки боиси нозил шудани нусрати аллох ва нажоти муслимин аз ин залилий ва пасти хастанд, ва муслиминро ба иззатики аллох бароишон дар назар гирифта мерасонад, ва танхо ин абзорхойи сегона хастандки муслиминро ба унвони

«خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ»

Табдил мекунад, ва танхо ин абзорхойи сегона хастандки муслиминро ба шохиди барои хидояти дигарон

« لِّتَكُونُواْ شُهَدَآءَ عَلَى ٱلنَّاسِ»

Табдил мекунад, ва танхо бо ин се абзор астки муслимин метавонанд иддао кунандки дар масири адойи вазифа ва фаризайи амр ба маъруф ва нахий аз мункар қарор гирифтанд, ва танхо ва танхо бо ин се абзор астки муслимин метавонанд хамчун Робиъ ибни Омир розиаллоху анху бо азм ва иродайи пулодин ва эътимод ба нафс иддао кунандки: мо омадаем то бандагони худоро аз бандаги инсонхо нажот дихем ва банда худойишон кунем, ва нез ононро аз машаққоти дунёвий нажот дихем ва осойиши дунёвийро ба онон хадя бидихем. Хамчунин ононро аз ситами адён ба суйи адолати ислом рохнамоий кунем. Мо дини илохийро ба мардумон арза медорем. Хар касики онро пазиро шуд, мо хам уро мепазирем бо у бародар мешавем ва у ва сарзаминишро ба худиш вогузор мекунем. Аммо хар касики аз пазириш ва таслим ба худованд сарпичи кунад, бо у межангем то пас аз шаходат ба бехишт равем ё пируз гардем.” [1]

Замоники бо еки аз ин “ се абзор” қудрати ба даст наёварда бошид ва иддаойи Робиъ ибни Омир розиаллоху анхуро дар баробари тоғутхойи чун Рустам ва дигарон дошта бошид ё дар холи танз гуфтан ва шўхи кардан ба худит ва мухотибинит хасти, ё жохили хастики масири хидоят ва равиши жиход ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васалламро гум кардаи ва танхо куффори секуляри хорижий ва муртаддини махаллий ва мунофиқинро ба ханда ва тамасхури худит мекашони.

Дар тўвзихи ин се абзори қудратманд ва равишхойи шаръий истефодайи муносиб аз онхо лозим аст гуфта шавад:

Хилафату ала минхажин нубувват замоники ташкил мешавад дигар мо қудрати идори ва ижроий болотар аз ин дар дунё надорем, ва харгуна жанги муслимин бо ин бағи хисоб мешавад холо фарқи намекунад ин муслимин дар жойи хукумат хам дошта бошанд мисли жанги Муовия бо Али ибни Аби Толиб ва бар асоси ислом хам хукм кунанд?, ё на, танхо мисли хавориж жамоат ва гурухи бошанд ва бар алайхи чанин хукумати эълони жанг карда бошанд. Дар хар ду сурат ғейри машруъ хастанд. Хатто агар ек рахбар интихоб шуда бошад ва дар жойи дигари ба рахбари дигари байъат дода бишавад байъати дувуми ботил аст ва хатто дастури куштани дувуми хам содир шуда аст. Дар инжо кори ба мезони тақвойи тарафи муқобил нест.

Холо агар хилафату ала минхажин нубувват набошад ва хукумати бадили изтирорийи исломий хам вужуд дошта бошад боз қиёми шўройи мужохидин танхо замони бар алайхи ин жоиз астки мунжар ба хукумати бадили изтирорийи исломийи бехтар ва қудратмандтар ва бо кейфияттар бишавад ё мунжар ба боз гардондани хилафату ала минхажин нубувват бишавад на хатто чизи дигари мисли хамон хукумати бадили изтирорийи исломий.

Агар дар сарзамини ин хукумати бадили изтирорий хам нубуд ва танхо шўройи муваххиди мужохидин вужуд дошт боз харгуна қиёми бар алайхи он ғейри шаръий аст магар инки ин қиём мунжар ба ташкили хукумати бадили изтирорийи исломий ё мунжар ба ташкили хилафату ала минхажин нубувват бишавад.

Дар тамоми ин холат бояд дар назар доштки мо душмани шумора еки ба номи дини секуляризм ва яхуд ва муртаддини махаллий ва душманони шумора дувуми мисли мажус ва собеин ва душманони шумора севуми ба номи насоро ва душманони шумора чохоруми ба номи мунофиқин ва секулярзадахоро доремки дар камини мо нишастанд, ва хатто иддайи аз муслимин жохил хам худишонро жохилона душмани соили мо карданд. Пас хар қиём ва харакати аз пойин ба боло бояд санжида шавад, хушёрона ва бо басират бояд анжом бишавад ва набояд тахти хеч шароити ин душманони ошкор  ва пинхони худимонро нодида бигирем.

(идома дорад……..)

---

[1]ابن كثير ، البداية و النهاية/الجزء السابع/غزوة القادسية

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(33- қисмат)

Дар ин сурат мо барои муқобила бо душманонимон ва барои пеш бурдани жиходимон ва муборазотимон ва расидан ба ахдофимон ба се абзори мухим ва се коноли мухим ниёзмандем:

1-хилафату ала минхажин нубувватики аввалин ва мухимтарин абзор ва васила аст.

2-хукумати бадили изтирорийи исломийки дар замони набуди хилафату ала минхажин нубувват анжоми вазифа мекунад.

3-шўройи вохиди мужохидинки дар сурати набуди хилафату ала минхажин нубувват ва хукумати бадили изтирорийи исломий анжоми вазифа мекунад.

Ғейри аз ин “се абзор”ки хамма ек раъйи вохидиро бар асоси ижмоъи вохидишон ироя медиханд ва уммати вохидиро ташкил медиханд ва жамоати вохидиро ташкил медиханд дигар хеч абзори дигари барои муслимин вужуд надорадки битавонад ба пирузи ва нусратики аллох ваъдашро дода  даст пейдо кунад, ва хар чи баъди аз ин “ се абзори” огохона, хадафманд ва харакатий вужуд дорад куллан тафарруқ ва сусти ва залилий ва хадар рафтани энержийи муслимин аст.

Замоники ин “ се абзор” вужуд надоштандки жамоати вохидро ташкил бидиханд ва ё шумо хам натавонистид дар тўлиди еки аз ин абзорхо фаол бошид бехтарин рох ин астки аз тамоми роххойи инхирофийи дигарки ғейри аз залилий ва пасти ва хақорат ва нобуди ва шикаст чизи дарбар надоранд дури кунид то замоники еки аз ин “ се абзор”ки дар холатхойи мухталиф намояндаги жамоати вохиди муслиминро мекунанд ба вужуд биёянд: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар посух ба суъоли Хузайфа розиаллоху анху дар маърифийи дуто аз шархойики домангири муслимин мешаванд ба ду гурух дар миёни муслимин ишора мекунад еки

«قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ»  ва дигари «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

Ишора мекунад.

Хузайфа ибни Ямон розиаллоху анху мегуяд: мардум аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди хейр суъол мекарданд; ва ле ман аз шар ва бади аз ишон мепурсидам то мабодо ба он гирифтор шавам.

.مَخَافَةَ أَنْ يُدْرِكَنِي.

Арз кардам: эй росули худо, мо дар жохилият ва шар будем! Худованд ин хейрро барои мо фристод, оё баъди аз ин хейр ва хидоят шарри хохад омад? Дар жавоб фармуд: оре, гуфтам: оё баъди аз он шар, хейри хохад омад? Фармуд: бале, лекин дар он новъи олудаги вужуд дорад. Арз кардам: олудаги он дар чист? Фармуд: қовми хохад омадки ба ғейри аз хидоят( суннат ва дини ) ман дигаронро рохнамоий мекунад, бархи аз корхойишон ( маъруф ва бархи дигар мункар) аст.

.قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ؛

Оё баъди аз он хейр шарри хохад омад? Фармуд: оре, даъватгарони хастандки бар дарвозахойи жаханнам қарор доранд

دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ

Хар каси даъвати онхоро бипазирад уро дар он мендозанд; арз кардам: эй росули худо, онхоро бароимон тўвсиф намойид? Фармуд: онхо аз жинси мо хастанд ва бо забони мо сухан мегуянд; гуфтам агар онхоро дарк намудам чи дастури ба ман медихид? Фармуд: бо жамоати мусалмонон ва имомишон бош.

 تَلْزَمُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَإِمَامَهُمْ .

Гуфтам: агар мусалмонон жамоат ва имоми надоштанд?

فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْجَمَاعَةٌ وَلَا إِمَامٌ ،

Фармуд: дар он сурат аз хамма гуруххо ва фирқахо дури гузин агар шуда танайи дарахтиро мохкам бигир то маргит фаро расид, ва ту бар хамон хол боши.

قَالَ فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا وَلَوْ أَنْ تَعَضَّ بِأَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى يُدْرِكَكَ الْمَوْتُ وَأَنْتَ عَلَى ذَلِكَ[1]

 Мо дар ин чанд сола хар ду гурухро дидаем, гурухики дар муборизотишон олудаги доранд, ва ба дунболи тақлиди нобажо аз муфтихойи оли саъуд ва муфтихойи китобхонайи сокини дар дорул куфр, жахл, тундрави, кина ва нафрати нобажо ва соири олудагихойи нафсоний, масири ғейри аз шевайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мардумро рохнамоий мекунандки хам сифоти хуб ва пасандидайи доранд ва хам сифоти мункар ва нописанди доранд.

قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ.

Ва дастайи дигар ахзоби мутаъаддид ва мутафарриқ ва дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо хастандки ошкоро бо шуорхойи диний ва бо таъвил ва тафсири ғалати оёт ва бози бо каламот мардумро ба суйи жаханнам даъват мекунанд.

دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ.

Бале, танхо аллох таоло жамоати вохиди муслиминро ба расмият мешносад ва инро хидояти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам медонад ва пирузийи худишро хам танхо насиби жамоати вохиди муслимин мекунад. Ва медонемки танхо ин жамоати вохид хам аз тариқи он се конол ва “ се абзор” хилафату ала минхажин нубувват, хукумати бадили изтирорийи исломий ва мажлиси вохиди шўройи мужохидин ба вужуд меояд, ва хеч рохи дигари барои тўлиди жамоати вохид аз коноли дигари вужуд надорад.

(идома дорад………)

---

[1] متفق علیه / البخاري في صحيحه واللفظ له في كتاب الفتن – بَاب كَيْفَ الْأَمْرُ إِذَا لَمْ تَكُنْ جَمَاعَةٌ (وكذا رواه مسلم وابن ماجه

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(2-қисм)

 Аллохга иймон келтиришдан сўнг мана бу жиходга ва бизларнинг огохона қилаётган фаолиятларимизга маъно берадиган нарса, шўродаги кенг-қамровли вахдатни ижод қилиш ва вохид хадаф бўлиб, у барча мусулмон жамиятларининг борлиғида бахс сахнасида мусулмон жамиятларида хукумат қудратини таъйин қилиш бўйича бош кўтариб чиққан. Хар қандай шариатгаро мусулмон ва  озодликни,фаровонликни,амниятни мудофаъа қилувчи хар қандай инсон унга эргаша олади, шунга ишончингиз комил бўлсинки, у мана бу йўл орқали амалда ва хақиқатда ўзини жамиятига, ўзини атрофидаги мухитга, ўзини асридаги инсонларни тақдирига таъсир кўрсата олади.

Агар фақат бир нарса жиходнинг турли- хил мархалаларидаги ва муборазадаги ва бизларнинг ўтган бир неча ўн йиллик давомидаги фаолиятимиздаги  муштарак асосни баён қиладиган бўлса, бу нарса бир вахдатга ва шўрога бўйсинадиган  онгли,мақсадли,фаол шариатгаро харакатга шакл беришга саъй қилишдан иборатдур, у мусулмон жамиятини чеккаларида эмас,балки мусулмон жамиятини марказида туриб қудратли  жанг  кўринишида мусулмонларни ва бошқа озодлик талаб қилувчи ғайри мусулмонларни майдонга тортиб келмоқчи ва вохид шўрони,вохид умматни,вохид ижмоъни ташкил қилиш орқали намояндалик қилмоқчи.

Иймонни таълим олгандан сўнг ахкомларга амал қилиш масаласига навбат келади ва умматни ташкил қилгандан сўнг       

«خَیْرَ أُمَّةٍ» – كُنْتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ-

бўлишлик талаб қилинади, худди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гувох ва намуна бўлганларидек улар хам бошқалар учун  гувох ва намуна бўлишлари керак бўлади.

«وَكَذٰلِكَ جَعَلناكُم أُمَّةً وَسَطًا لِتَكونوا شُهَداءَ عَلَى النّاسِ وَيَكونَ الرَّسولُ عَلَيكُم شَهيدًا» (بقره/143)

Мана бундай гувох ва намуна бўлишликни, амал қилмасдан фақат  ўқиб ўрганиш,огох бўлиш билан қўлга киритиб бўлмайди.

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан сўнг фақат шўро канали орқали умматни ташкил қилса бўлади ва фақат ва фақат вохид уммат ўзини вохид ижмоъси ва вохид жамоати билан очликни йўқотиш ва амниятни таъминлашга ўхшаган аллохни ваъдаларини амалга ошира олади,

 « أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» (قریش/3-4)

Албатта бундан бошқа аллохни ваъдалари хам бор, бунга қўшимча равишда улар бошқа инсонларга гувох ва намуна хам бўлишлари лозим. Жуда кўп кишилар бу нарсалардан  умумий суратда огохдурлар, аммо мана бу йўлда харакат қилиш равишини билишмайди, баъзи бир кишилар эса огох бўлишларига қарамасдан бу йўлда харакат қилишмайди ва унга қадам қўйишмайди, уларнинг  қилган амалларини бундай  кишиларга фойдаси йўқ.

Улар касалликларни шарх берилган табобат илми хақидаги китобни мутолаъа қилган, тушунган ва ўзини дармон қилиш йўлларидан огох бўлган ва дармон қилиш асбобларига хам эга бўлган беморга ўхшашади, аммо мана бу бемор амалда асбоблардан фойдаланмайди ва фақат мутолаъа қилиш билан кифояланади ва хатто касаллик борасидаги  илм билан касаллиги дармон бўлади деб ўйлайди, сиз мана бу шахс хақида қандай фикрдасиз? Хўп, агар шахс   бу умматни танхо дармони бўлмиш шўро билан ва  қудратни касб қилиш учун танхо абзор хисобланмиш шўро,вохид уммат билан хам, худди шу муомалани қиладиган бўлса,унда сиз бу шахсни жиннихонага жўнатиш керак дейсизми ё маслахат,хикмат,юзлаб шубха ва бахоналар ясаш орқали уни амалларини асослаб берасизми?

 Бундан ташқари ошкор ва пинхон душманларимиздан иборат дасталар мавжуд бўлиб, улар ўзлари огох бўлган холларида совуқ ва иссиқ жангларни вужудга келтириш орқали мусулмонларни  мана бу йўлга қадам қўйишларига рухсат беришмайди ва уларни  тафарруқ йўлларига йўллашади. Бўлиб хам худди шу тафарруқ мушрикларни ёки мана бу секуляристларни сифатларидан хисобланади, афсуски бу сифат секуляристларнинг бошқа жуда кўп сифатиларига ўхшаш, осмоний шариатларга хам сингиб кирган ва уларни булғаб бўлган.

Хозирни ўзида хам атрофингизга бир эътибор берсангиз, секуляристларнинг минглаб турли-хил  фирқа ва гурухларга бўлинганини кўрасиз, уларни  фақат муштарак манфаъатлар ва аллохни шариатидаги қонунларига қарши душманчиликгина бирлаштириб турибди. Албатта ахли китоб ва шибхи ахли китоб хам мушрик ва секуляристларнинг бошқа сифатлари билан булғаниб бўлишган, энди аллох таоло мусулмонларга қарата амр қиладики, сизлар секуляристларга ўхшаманглар ва ўзингизни уларга ўхшатманглар, бу сифатдан узоқлашинглар:

  وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا ۖ كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ (روم/31-32)

(Аллохга) қайтгувчи бўлган холларингизда  (унинг динини махкам тутинглар) ва у зотдан қўрқинглар хамда намозни тўкис адо қилинглар! Мушриклардан бўлманглар!*** Улар (яъни мушриклар) динларини бўлиб, фирқа- фирқа бўлиб олгандирлар. Хар бир фирқа ўз олдиларидаги нарса билан хурсанддирлар.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам хар қандай тафарруқдан манъ қилганлар, у киши жуда кўп ўринларда мана бу мухим нарсага ишора қилганлар:

 أُوصِيكُمْ بِتَقْوَى اللهِ عَزَّ وَجَلَّ، وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ، وَإِنْ تَأَمَّرَعَلَيْكُمْ عَبْدٌ حَبَشِيٌّ، فَإِنَّهُ مَنْ يَعِشْ مِنْكُمْ فَسَيَرَى اخْتِلاَفًا كَثِيرًا،فَعَلَيْكُمْ بِسُنَّتِي وَسُنَّةِ الْخُلَفَاءِ الرَّاشِدِينَ الْمَهْدِيِّينَ، تَمَسَّكُوا بِهَا،وَعَضُّوا عَلَيْهَا بِالنَّوَاجِذِ، وَإِيَّاكُمْ وَمُحْدَثَاتِ الأُمُورِ؛ فَإِنَّ كُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ، وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ.

Агар шўро ғуломларни орасидан бир амирни танлаган бўлса: сизларни пархезга ва аллох таолодан тақво қилишга, итоат қилишга  дастур бераман,агарчи сизларни орангиздан бир ғулом амир бўлса хам. Бу ерда хулафойи рошидин махдиййин калимасига ва халифаликнинг бешта халифага чегараланиб қолмаслигига  ишора қилинган, шунингдек Жобир ибни Самура айтадики, росулуллох саллаллоху алайхи васалламни қуйидагича  мархамат қилганларини эшитдим: 

لاَ يَزَالُ الإِسْلاَمُ عَزِيزاً إِلَى اثْنَيْ عَشَرَ خَلِيفَةً … كُلُّهُمْ مِنْ قُرَيْشٍ  .

Албатта Хузайфани хадиси хам икки хилофатга ишора қилади, унда росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилганларки, нубавватдан сўнг нубувват манхажига кўра хилофат бўлади ва мендан сўнг келадиган мана бу ўринбосарлик ва хилофат 30 йил давом этади, бундан сўнг уни ўрнига подшохлик,шохигарлик келади:

الْخِلاَفَةُ بعدي ثَلاَثُونَ سَنَةً، ثُمّ تكون مُلكًا؛

худди шу хадисни ўзида Хузайфа айтадики, мана бу шохигарлик,подшохликдан сўнг яна қайтадан росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишларига кўра хилофат келади:

  ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةً عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةٍ..

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(2-قیسم)

اَلله گه اِیمان کِیلتِیرِیشدَن سُونگ مَنَه بُو جِهادگه وَ بِیزلَرنِینگ آگاهانَه قِیلَه یاتگن فَعالِیَتلَرِیمِیزگه مَعنا بِیرَه دِیگن نَرسَه شوُرادَگِی کِینگ – قَمراولِی وَحدَتنِی اِیجاد قِیلِیش وَ واحِد هَدَف بوُلِیب، اوُ بَرچَه مُسُلمان جَمِیعیَتلَرِینِینگ بارلِیغِیدَه بَحث صَحنَه سِیدَه مُسُلمان جَماعَتلَرِیدَه حُکوُمَت قُدرَتِینِی تَعیِین قِیلِیش بوُیِیچَه باش کوُتَه رِیب چِیققَن. هَر قَندَی شَرِیعَتگرا مُسُلمان وَ آزادلِیکنِی،فَراوانلِیکنِی،اَمنِیَتنِی مُدافَعَه قِیلوُچِی هَر قَندَی اِنسان اوُنگه اِیرگه شَه آلَه دِی، شوُنگه اِیشانچِینگِیز کامِل بوُلسِینکِی، اوُ مَنَه بوُ یوُل آرقَه لِی عَمَلدَه وَ حَقِیقَتدَه اوُزِینِی جَمِیعیَتِیگه، اوُزِینِی اَطرافِیدَگِی مُهِیطگه، اوُزِینِی عَصرِیدَگِی اِنسانلَرنِی تَقدِیرِیگه تَأثِیر کوُرسَه تَه آلَه دِی.

اَگر فَقَط بِیر نَرسَه جِهادنِینگ توُرلِی- هِیل مَرحَلَه لَرِیدَگِی وَ مُبارَزَه دَگِی وَ بِیزلَرنِینگ اوُتگن بِیر نِیچَه اوُن یِیللِیک دَوامِیدَگِی فَعالِیَتِیمِیزدَگِی مُشتَرَک اَساسنِی بَیان قِیلَه دِیگن بوُلسَه، بوُ نَرسَه بِیر وَحدَتگه وَ شوُراگه بوُیسِینَه دِیگن آنگلِی،مَقصَدلِی،فَعال شَرِیعَتگرا حَرَکَتگه شَکل بِیرِیشگه سَعی قِیلِیشدَن عِبارَتدوُر، اوُ مُسُلمان جَمِیعیَتِینِی چِیککَه لَرِیدَه اِیمَس، بَلکِی مُسُلمان جَمِیعیَتنِی مَرکَزِیدَه توُرِیب قُدرَتلِی جَنگ کوُرِینِیشِیدَه مُسُلمانلَرنِی وَ باشقَه آزادلِیک طَلَب قِیلوُچِی غَیرِی مُسُلمانلَرنِی مَیدانگه تارتِیب کِیلماقچِی وَ واحِد شوُرانِی،واحِد اوُمَّتنِی، واحِد اِجماعنِی تَشکِیل قِیلِیش آرقَه لِی نَمایَندَه لِیک قِیلماقچِی.

اِیماننِی تَعلِیم آلگندَن سوُنگ اَحکاملَرگه عَمَل قِیلِیش مَسَلَه سِیگه نَوبَت کِیلَه دِی وَ اوُمَّتنِی تَشکِیل قِیلگندَن سُونگ « خَیْرَ أُمَّةٍ» – كُنْتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ-  بوُلِیشلِیک طَلَب قِیلِینَه دِی، حوُددِی رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم گوُواه وَ نَمُونَه بوُلگنلَرِیدِیک اوُلَر هَم باشقَه لَر اوُچُون گوُواه وَ نَمُونَه بوُلِیشلَرِی کِیرَک بوُلَه دِی. «وَكَذٰلِكَ جَعَلناكُم أُمَّةً وَسَطًا لِتَكونوا شُهَداءَعَلَى النّاسِ وَيَكونَ الرَّسولُ عَلَيكُم شَهيدًا» (بقره/143) ) مَنَه بوُندَی گوُواه وَ نَمُونَه بوُلِیشلِیکنِی،عَمَل قِیلمَسدَن فَقَط اوُقِیب اوُرگه نِیش، آگاه بوُلِیش بِیلَن قوُلگه کِیرِیتِیب بوُلمَیدِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمدَن سُونگ فَقَط شُورا کَنَلِی آرقَه لِی اوُمَّتنِی تَشکِیل قِیلسَه بوُلَه دِی وَ فَقَط وَ فَقَط واحِد اوُمَّت اوُزِینِی واحِد اِجماعسِی وَ واحِد جَماعَتِی بِیلَن آچلِیکنِی یوُقاتِیش وَ اَمنِیَتنِی تَعمِینلَشگه اوُحشَه گن اَلله نِی وَعدَه لَرِینِی عَمَلگه آشِیرَه آلَه دِی،  أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍوَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» (قریش/3-4)  ) اَلبَتَّه بوُندَن باشقَه اَلله نِی وَعدَه لَرِی هَم بار، بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه اوُلَر باشقَه اِنسانلَرگه گوُواه وَ نَمُونَه هَم بوُلِیشلَرِی لازِم. جوُدَه کوُپ کِیشِیلَر بُو نَرسَه لَردَن عُمُومِی صوُرَتدَه آگاهدوُرلَر، اَمّا مَنَه بوُ یوُلدَه حَرَکَت قِیلِیش رَوِیشِینِی بِیلِیشمَیدِی، بَعضِی بِیر کِیشِیلَر اِیسَه آگاه بوُلِیشلَرِیگه قَرَمَسدَن بوُ یوُلدَه حَرَکَت قِیلِیشمَیدِی وَ اوُنگه قَدَم قوُیِیشمَیدِی، اوُلَرنِینگ قِیلگن عَمَللَرِینِی بوُندَی کِیشِیلَرگه فایدَه سِی یوُق.

اوُلَر کَسَللِیکلَرنِی شَرح بِیرِیلگن طَبابَت عِلمِی حَقِیدَگِی کِتابنِی مُطالَعَه قِیلگن، توُشوُنگن وَ اوُزِینِی دَرمان قِیلِیش یوُللَرِیدَن آگاه بُولگن وَ دَرمان قِیلِیش اَسبابلَرِیگه هَم اِیگه بوُلگن بِیمارگه اوُحشَه شَه دِی، اَمّا مَنَه بُو بِیمار عَمَلدَه اَسبابلَردَن فایدَه لَنمَیدِی وَ فَقَط مُطالَعَه قِیلِیش بِیلَن کِفایَه لَه نَه دِی وَ حَتَّی کَسَللِیک بارَه سِیدَگِی عِلمِی بِیلَن کَسَللِیگِی دَرمان بوُلَه دِی دِیب اوُیلَیدِی، سِیز مَنَه بُو شَخص حَقِیدَه قَندَی فِکردَه سِیز؟ حوُپ، اَگر شَخص بوُ اوُمَّتنِی تَنها دَرمانِی بوُلمِیش شوُرا بِیلَن وَ قُدرَتنِی کَسب قِیلِیش اوُچُون تَنها اَبزار حِسابلَنمِیش شوُرا، واحِد اوُمَّت بِیلَن هَم، حوُددِی شوُ مُعامَلَه نِی قِیلَه دِیگن بوُلسَه، اوُندَه سِیز بُو شَخصنِی جِیننِی خانَه گه جوُنَه تِیش کِیرَک دِییسِیزمِی یا مَصلَحَت، حِکمَت، یوُزلَب شُبهَه وَ بَهانَه لَر یَسَش آرقَه لِی اوُنِی عَمَللَرِینِی اَساسلَب بِیرَه سِیزمِی؟

بوُندَن تَشقَرِی آشکار وَ پِینهان دُشمَنلَرِیمِیزدَن عِبارَت دَستَه لَر مَوجُود بوُلِیب، اوُلَر اوُزلَرِی آگاه بوُلگن حاللَرِیدَه ساوُوق وَ اِیسسِیق جَنگلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش آرقَه لِی مُسُلمانلَرنِی مَنَه بُو یوُلگه قَدَم قوُیِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرِیشمَیدِی وَ اوُلَرنِی تَفَرُّق یوُللَرِیگه یوُللَشَه دِی. بوُلِیب هَم حوُددِی  شُو تَفَرُّق مُشرِکلَرنِی یاکِی مَنَه بُو سِکوُلارِیستلَرنِی صِیفَتلَرِیدَن حِسابلَه نَه دِی، اَفسُوسکِی بوُ صِیفَت سِکوُلارِیستلَرنِینگ باشقَه جوُدَه کوُپ صِیفَتلَرِیگه اوُحشَش، آسمانِی شَرِیعَتلَرگه هَم سِینگِیب کِیرگن وَ اوُلَرنِی بُولغَب بوُلگن.

حاضِرنِی اوُزِیدَه هَم اَطرافِینگِیزگه بِیر اِعتِبار بِیرسَنگِیز، سِکوُلارِیستلَرنِینگ مِینگلَب توُرلِی- هِیل فِرقَه وَ گوُرُوهلَرگه بوُلِینگه نِینِی کوُرَه سِیز، اوُلَرنِی فَقَط مُشتَرَک مَنفَعَتلَر وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرِیگه قَرشِی دُشمَنچِیلِیکگِینَه بِیرلَشتِیرِیب توُرِیبدِی. اَلبَتَّه اَهلِی کِتاب وَ شِبهِ اَهلِی کِتاب هَم مُشرِک وَ سِکوُلارِیستلَرنِینگ باشقَه صِیفَتلَرِی بِیلَن بوُلغَه نِیب بوُلِیشگن، اِیندِی اَلله تَعالَی مُسُلمانلَرگه قَرَتَه اَمر قِیلَه دِیکِی، سِیزلَر سِکوُلارِیستلَرگه اوُحشَه مَنگلَر وَ اوُزِینگِیزنِی اوُلَرگه  اوُحشَتمَنگلَر، بُو صِیفَتدَن اوُزاقلَه شِینگلَر:   وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا ۖ كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ (روم /31-32)  ) (اَلله گه) قَیتگوُچِی بوُلگن حاللَرِینگِیزدَه ( اوُنِینگ دِینِینِی مَحکَم توُتِینگلَر) وَ اوُ ذاتدَن قوُرقِینگلَر هَمدَه نَمازنِی توُکِیس عَدا قِیلِینگلَر! مُشرِکلَردَن بوُلمَنگلَر! *** اوُلَر ( یَعنِی مُشرِکلَر) دِینلَرِینِی بوُلِیب، فِرقَه – فِرقَه بوُلِیب آلگندِیرلَر. هَر بِیر فِرقَه اوُز آلدِیلَرِیدَگِی نَرسَه بِیلَن حوُرسَنددِیرلَر.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم هَم هَر قَندَی تَفَرُّقدَن مَنع قِیلگنلَر، اوُ کِیشِی جوُدَه کوُپ اوُرِینلَردَه مَنَه بُو مُهِم نَرسَه گه اِیشارَه قِیلگنلَر:    أُوصِيكُمْ بِتَقْوَى اللهِ عَزَّ وَجَلَّ، وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ، وَإِنْ تَأَمَّرَعَلَيْكُمْ عَبْدٌ حَبَشِيٌّ، فَإِنَّهُ مَنْ يَعِشْ مِنْكُمْ فَسَيَرَى اخْتِلاَفًا كَثِيرًا،فَعَلَيْكُمْ بِسُنَّتِي وَسُنَّةِ الْخُلَفَاءِ الرَّاشِدِينَ الْمَهْدِيِّينَ، تَمَسَّكُوا بِهَا،وَعَضُّوا عَلَيْهَا بِالنَّوَاجِذِ، وَإِيَّاكُمْ وَمُحْدَثَاتِ الأُمُورِ؛ فَإِنَّ كُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ، وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ. [1] اَگر شوُرا غوُلاملَرنِی آرَه سِیدَن بِیر اَمِیرنِی تَنلَه گن بوُلسَه: سِیزلَرنِی پَرهِیزگه وَ اَلله تَعالَی دَن تَقوا قِیلِیشگه، اِطاعَت قِیلِیشگه دَستوُر بِیرَه مَن، اَگرچِی سِیزلَرنِی آرَنگِیزدَن بِیر غوُلام اَمِیر بوُلسَه هَم. بُو یِیردَه خُلافایِی راشِیدِین مَهدِیِّین کَلِیمَه سِیگه وَ خَلِیفَه لِیکنِینگ بِیشتَه خَلِیفَه گه چِیگه رَه لَه نِیب قالمَسلِیگِیگه اِیشارَه قِیلِینگن، شوُنِینگدِیک جابِر اِبنِ سَمُورَه اَیتَه دِیکِی، رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی قوُیِیدَگِیچَه مَرحَمَت قِیلگنلَرِینِی اِیشِیتدِیم:    لاَ يَزَالُ الإِسْلاَمُ عَزِيزاً إِلَى اثْنَيْ عَشَرَ خَلِيفَةً … كُلُّهُمْ مِنْ قُرَيْشٍ. [2] اَلبَتَّه حُذَیفَه نِی حَدِیثِی هَم اِیککِی خِلافَتگه اِیشارَه قِیلَه دِی، اوُندَه رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی، نُبُوَّتدَن سوُنگ نُبُوَّت مَنهَجِیگه کوُرَه خِلافَت بوُلَه دِی وَ مِیندَن سُونگ کِیلَه دِیگن مَنَه بُو اوُرِینباسَرلِیک وَ خِلافَت 30 یِیل دَوام اِیتَه دِی، بوُندَن سوُنگ اوُنِی اوُرنِیگه پادشاهلِیک، شاهِیگرلِیک کِیلَه دِی:   الْخِلاَفَةُ بعدي ثَلاَثُونَ سَنَةً، ثُمّ تكون مُلكًا؛ حوُددِی شوُ حَدِیثنِی اوُزِیدَه حُذَیفَه اَیتَه دِیکِی، مَنَه بوُ شاهِیگرلِیک، پادشاهلِیکدَن سوُنگ یَنَه قَیتَه دَن رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی رَوِیشلَرِیگه کوُرَه خِلافَت کِیلَه دِی:    ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةً عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةٍ..

(دوامی بار…….)

---

[1]ترمذي 2678 ؛ ابوداود 4607 

[2] رواه البخاري ( 6796 ) ومسلم ( 1821 ) – واللفظ له – .

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(2-قسمت)

بعد از ایمان به الله آنچه به این جهاد و فعالیتهای آگاهانه ی ما معنی می دهد، دقيقا همين ايجاد يک وحدت فراگیر در شورا و هدف واحد است که در مقياس کل جوامع مسلمین، در صحنه جدال بر سر تعيين تکليف قدرت حكومتي در جامعه ی مسلمین قد علم کرده است. شورائی فراگير و منسجم كه هر مسلمان شريعت گرا، و هر انسان مدافع آزادى، رفاه و امنيت، بتواند به آن ملحق بشود، و مطمئن باشد که از طريق آن مي تواند عملا و واقعا بر جامعه خودش، محيط پيرامون خودش و بر سرنوشت انسانهاى معاصر خودش تاثير بگذارد.

 اگر يک چيز بخواهد جوهر مشترک مراحل مختلف جهاد و مبارزه و فعاليت ما رادر این چند دهه ي گذشته بيان کند، تلاش برای شکل دادن به يک وحدت و جريان بنيادي شريعت گرای آگاهانه، هدفمند و حرکتی تابع شوراست که قصد دارد نه در حاشيه جامعه ی مسلمین، بلکه در مرکز جامعه ی مسلمین، در متن جنگ قدرت، مسلمين و ساير آزاديخواهان غير مسلمان  را به ميدان بکشاند و این شورای واحد با تشکیل امتی واحد و با اجماع واحد نمايندگیشان بکند. 

پس ازآموزش ایمان است  که عمل به احکام مطرح می شود وبا تشکیل امت است  که ازاین « خَیْرَ أُمَّةٍ» – كُنْتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ– خواسته می شود  همچنانکه رسول الله برای آن شاهد ونمونه والگوی عینی بوده اینهاهم نمونه ی عینی وشاهدی باشند برای دیگران . «وَكَذٰلِكَ جَعَلناكُم أُمَّةً وَسَطًا لِتَكونوا شُهَداءَ عَلَى النّاسِ وَيَكونَ الرَّسولُ عَلَيكُم شَهيدًا» (بقره/143) این شاهد شدن ونمونه ی عینی شدن با مطالعه ی صرف وآگاهی بدون عمل نمی شود.

بعد ازرسول الله صلی الله علیه وسلم تنها از کانال شوراست که می شود  امت را تشکیل داد و تنها و تنها این امت واحد است  که می تواند با اجماع واحد و جماعت واحد تمام وعده های الله مثل از بین بردن گرسنگی و تأمین امنیت« أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» (قریش/3-4) و سایر وعده ی های دنیوی الله را تحقق بخش و علاوه بر این برای  دیگر انسانها الگو و شاهد و نمونه ی عینی باشند. افراد زیای هستند که کلیات این را می دانند اما راهکار حرکت دراین مسیر را بلد نیستند، عده ای هم هستند که به دلایلی ضمن آگاهی در این مسیر حرکت نمی کنند و در آن قدم نمی گذارند و علمشان فایده ای برای آنها ندارد.

اینها مثل مریضی هستند که کتابـی درمـورد علم پزشکـی که بیماری او را شرح داده را خوب مطالعه کرده و فهمیده و راه درمان خودش را فهمیده واسباب درمان هم در اختیارش است، اما عملا از اسباب استفاده نمی کند و تنها به این بسنده می کند که تنها با مطالعه و حتی علم کامل به این بیماری، بیماریش درمان می شود، شما این شخص را چه طور آدمی می بینید؟ خوب اگر شخصی با قرآن به عنوان تنها درمان این امت و باشورا وامت واحد به عنوان تنها ابزار دنیوی کسب قدرت هم همین معامله را بکند آنوقت باز می گویید که باید این شخص را به تیمارستان بفرستیم و یا با مصلحت تراشی وحکمت تراشی و صدها شبه وبهانه اعمال اورا توجیه می کنید؟

در برابر، دسته هائی از دشمنان آشکار و پنهان ما هستن که ضمن آگاهی سعی می کنند با تولید جنگ سرد و گرم اجازه ندهند مسلمین قدم دراین راه بگذارند و مسیر تفرق را به آنان نشان می دهند . تفرقی که از صفات مشرکین یا همین سکولاریستهاست و متأسفانه مثل خیلی از صفات دیگر سکولاریستها به شریعتهای آسمانی هم نفوذ کرده و آنها را آلوده کرده است.

همین الان هم نگاه کنید متوجه می شوید که سکولاریستها هزاران فرقه و گروه مختلف هستند که تنها منافع مشترک سرمایه داران آنها و دشمنی با قانون شریعت الله آنها را دور هم جمع کرده است. البته اهل کتاب و شبه اهل کتاب هم به این صفت و صفات دیگرمشرکین و سکولاریستها آلوده شده اند، حالا الله تعالی به مسلمین امر می کند که شما مثل این سکولاریستها نباشید و خودتان راشبیه آنها نکنید و از این صفت دور باشید:  وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا ۖ كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ (روم/31-32) و از جمله و زمره ی مشرکان نگردید .‏ از آن کسانی که دین خود را پراکنده و بخش بخش کرده‌اند و به دسته‌ها و گروههای گوناگونی تقسیم شده‌اند. هر گروهی هم از روش و آئینی که دارد خرسند و خوشحال است (و مکتب و مذهب ساخته هوی و هوس خود را حق می‌پندارد)

رسول الله صلی الله علیه وسلم هم هر گونه تفرقی را نهی کرده و در جاهای مختلفی به این مهم اشاره داشته اند :أُوصِيكُمْ بِتَقْوَى اللهِ عَزَّ وَجَلَّ، وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ، وَإِنْ تَأَمَّرَعَلَيْكُمْ عَبْدٌ حَبَشِيٌّ، فَإِنَّهُ مَنْ يَعِشْ مِنْكُمْ فَسَيَرَى اخْتِلاَفًا كَثِيرًا،فَعَلَيْكُمْ بِسُنَّتِي وَسُنَّةِ الْخُلَفَاءِ الرَّاشِدِينَ الْمَهْدِيِّينَ، تَمَسَّكُوا بِهَا،وَعَضُّوا عَلَيْهَا بِالنَّوَاجِذِ، وَإِيَّاكُمْ وَمُحْدَثَاتِ الأُمُورِ؛ فَإِنَّ كُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ، وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ.[1]اگر چه شورا اميري را از ميان غلامان برگزيد: توصيه مي كنم شما را به پرهيزگاري و تقواي خداوند عزوجل و شنيدن و اطاعت كردن، اگرچه شما را غلامي امير شود. در اینجا به کلمه ی خلفای راشدین مهدیین اشاره شده  است که در 5 خلیفه ی بعد از رسول الله صلی الله علیه وسلم محدود نمی شود چنانچه جَابِرَ بْنَ سَمُرَةَ می گوید شنیدم که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:لاَ يَزَالُ الإِسْلاَمُ عَزِيزاً إِلَى اثْنَيْ عَشَرَ خَلِيفَةً … كُلُّهُمْ مِنْ قُرَيْشٍ [2] . البته حدیث حذیفه هم به دو خلافت اشاره دارد که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید بعد از نبوت ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و این جانشینی و خلافتی که بعد از من می آید 30 سال دوام دارد و به جا آن  ملوکیت و شاهیگری می آید: الْخِلاَفَةُ بعدي ثَلاَثُونَ سَنَةً، ثُمّ تكون مُلكًا؛ اما باز در همان حدیث حذیفه می فرماید به دنبال این شاهیگری دوباره جانشینی و خلافت به سبک رسول الله بر می گردد: ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةً عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةٍ..

(ادامه دارد…….)

---

[1]ترمذي 2678 ؛ ابوداود 4607 

[2] رواه البخاري ( 6796 ) ومسلم ( 1821 ) – واللفظ له – .

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(32- қисмат)

Бале, каси аввал издивож мекунад баъад барои баччадор шудан ба аллох таваккул мекунад шумоки хануз издивож накардаид ва асбоби баччадор шуданро тахия накардаид орзуйи баччадор шудан ва таваккул ба аллох барои баччадор шудан масхара кардани худитон аст.

Аллох таоло дар бархурд бо душманони қонуни шариатиш дар хамон аввалин ояйики ижозайи жиход дар он дода шуда аст фовран ба самарайи баржастайи дунёвий ин жанг мепардозад, наср ва пирузи; ва мефармоянд:

أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ‏(حج/39)

Ва худованд тавоно аст бар инки ишонро пируз кунад. Қоидайи куллий аллох дар бархурди қахромизи ва хушунат талабона бо душманониш хамин буда аст. Пирузи. Ва аллох таоло пирузийро хаққи муслимин медонад на душманони онхо; ва худиш, ёри кардан ва пируз кардани дустониш бар душманонро бар худиш вожиб карда аст:

-«وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِکَ رُسُلاً إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاؤُوهُم بِالْبَیِّنَاتِ فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِینَ أَجْرَمُوا وَکَانَ حَقّاً عَلَیْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِینَ» (روم/ ۴۷)

“ мо қабли аз ту пайғамбарониро ба суйи ақвомишон фристодаем ва онон далоили возих ва ошкори барои ин ақвом оварданд. Пас мо аз мужримин интиқом гирифтаем ( ва мўъминонро ёри кардаем) ва хамвора ёри мўъминон бар мо вожиб буда аст.”

–«وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ (حج/ ۴)

“ ва мусалламан аллох ёри мекунад касики (дини ) уро ёри дихад, бегумон аллох қавий пирузманд аст.

–«وَلَقَدْ سَبَقَتْ کَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِینَ -إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ – وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ» (صافات/ ۱۷۱-۱۷۳) «

“ ва ба рости ваъдайи мо барои бандагони фристодайи мо аз пеш содир шуда астки хар ойини онхо ёри шудагонанд. Ва бегумон лашкари мо пирузанд”.

Аммо дар баробар нафармуда аст шумо хаминтури бинишинид ва мунтазир бимонид ва бидуни издивож мунтазири нозил шудани бачча ё бидуни кешт мунтазири бардошт бошид, балки барои расидан ба ин хадаф асбобиро қарор дода астки бояд аз онхо истефода бишавад; мо фарифтайи асбоб намешавем, асбоби зиёди  моро мағрур намекунад, балки бо тахияйи ин асбоб бар аллох таваккул мекунем ва мунтазири қадами илохий мешавем. Мо издивож мекунем ва баъад барои баччадор шудан бар аллох таваккул мекунем.

Дуо кардани мо хам пас аз фарохам кардани асбоб аст:

رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ  «فَآمَنَّا» رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ (آل عمران/193) 

Парвардигоро ! мо аз мунодий шанидемки ( мардумро) ба иймон ба парвардигоришон мехонад ва мо иймон овардем ( акнунки чанин аст) парвардигоро !гунохонимонро биёмурз ва бадихоимонро бипушон ва моро бо никон бимирон.

Мо доруро тахия мекунем ва аз он истефода мекунем ва баъад аз аллох таоло мехохемки саломатиро ба мо баргардонад. Ба хамин тартиб росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои идорайи зиндаги инсонхо дар мусофират аз се нафар ба боло аз макони ба макони дигар дастур ба “ вахдати дастур” ва “ вахдати фармондехи” ва “ вахдати амал” дода аст ва мефармояд:

إِذَا خرج ثَلاثَةً فِي سَفَرٍ، فَلْيُؤَمِّرُوا أَحَدَهُمْ[1] 

“ хар гох се нафар барои сафари хожир шаванд, бояд екнафарро бар худ амир созанд”. Ин яъни тўлиди ек уммати кучак ва ек жамоати кучак барои расидан ба ек хадафи кучак. Холо барои мусофират аз жомеъайи жохилий ба жомеъайи исломий хам бидуни шак ниёз ба вахдати фармондехи ва вахдати дастур ва вахдати амал вужуд дорад. Вахдат дар тамоми ин харакатхо ва мусофиратхо ек абзор аст барои расидан ба хадаф. Танзимот ва созмондехихойи баъди пушиши ин вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аст.

Созмондехи ва танзимот пустайи гирду хастанд ва вахдати огохона, хадафманд ва харакатий мағзи ин гирду аст, агар ин мағз набошад ва даруни сиёх ва ба дард нахур бошад ин созмондехи ва танзимот ва пуста хам беарзиш ва пуч аст, хатто барои жамоатхо ва ахзоб бисёр музир хам мешавад; чун ин ташкилот ва пуста қудрати ба онхо медихадки боиси зарба задан ба вахдати муслимин ва харакат ба самт ва суйи ташкилотзадаги ва ташкилотпарасти ва ширки фирқа сози ва хизбсози ва мазхаб сози ва

« كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ»

мешавад.

Барои жиловгири аз чанин осибхойи аллох таоло танхо шўройи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохидро ба расмият мешносад, ва пуштибоний худишро танхо машмули жамоати вохиди муслимин мекунад на умматхойи мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддид ва мутафарриқ, ва ин яъни харакат ба самт ва суйи ек созмони мунсажим ва муназзам вахдатгероий огохона ва хадафманд, барои мутамаркиз кардани энержийи муборизоти муслимин,ва жиловгири кардан аз хадар рафтани энержийи муборизоти  ва жиходи онхо ба жойи онхамма созмонхойи кучак мутафарриқ ва мутаъаддиди заиф.

Мо ин мархалайи тажаммуъи тамоми созмонхойи кучак ё жам шудани тамоми шўрохойи кучак дар ек созмон ва ек шўройи бузургро аввалин қадам ба самт ва суйи шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва ижмоъи вохид ва жамоати вохид медонемки ин тавоноийро дорад ё ек қадами кучак бардорад ё ек қадами бузург. Қадами кучаки он табдил шудани ин шўройи вохид муташаккил аз жамоатхойи мутаъаддид ба ек хукумати бадили изтирорийи исломий аст ва қадами бузургтари он табдил шудани он ба халафату ала минхажин нубувват астки ғоят ва хадафи ин талошхо махсуб мешавад.

(идома дорад………)

---

[1] أخرجه أبو داود [رقم/2608]، وأبو عوانة في صحيحه [4/ 514]، والطبراني في الأوسط [8/ رقم/ 8093]، والدارقطني في «الأفراد والغرائب/أفراده» [2/231/الطبعة التدمرية]، والطحاوي في المشكل [12/ 38]، والبيهقي في سننه [رقم/10131]، والبغوي في «شرح السنة» [11/22-23]، وابن عبد البر في التمهيد [7/20]، الألباني في ” السلسلة الصحيحة ” 3 / 314 : /  الترمذی  وغيرهم

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(31- қисмат)

Мо дар чанин авзоъ ва ахволи ва дар хамон замоники толибон хануз бар Афғонистон хокимият дошт ба наводагони Салохиддин Айюбий пешниход додемки ин хукумати шиъа мазхаби Эрон, ба нисбати тамоми сарзаминхойи атрофимон барои онхо ек неъмат ва башорати ек фарсати муносиб, ва хукми “ сулхи худайбия” барои муслимин шариатгаро барои тажхизи даруний ва моддий, ва дар воқеъ “ сулхи мусаллах ва гарм” дар баробари диктотурий мухожими секуляристий ба рахбари куффори ошкори жахоний ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи бумийро дорад; ва хақ надоранд дар дарки вазъи мовжуди худишон ба далили танаффури нобажо дучори иштибох бишаванд ва бахусус фариби салафийхойи дарбори оли саъуд ва расонахойи онхоро бихуранд ва аз адолат дур бишавандки:

  یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ کُونُواْ قَوَّامِینَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلاَ یَجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ خَبِیرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ‏(مائده/8)

Эй мўъминон ! бар адойи вожиботи худо мувозибат дошта бошид ва аз руйи додгари гувохи дихид, ва душманонаги қовмий шуморо бар он надорадки ( бо ишон) додгари накунид. Додгари кунидки додгари ба пархезкори наздиктар аст. Аз худо битарсидки худо огох аз хар он чизи астки анжом медихид.

Бале, мо дар сарзамини хастемки дар он жабран сулхи худайбия бар диктотури дини секуляризм ва новкарони он тахмил шуда аст. Ин вазъ феълан дар хеч ек аз сарзаминхойи мусалмоннишин бар ахзоб ва гуруххойи секуляр тахмил нашуда аст, ва алъон хам душман соили сари суфрайи муслимин, ва хатто душмани соили муслимин дар Ироқ ва Сурия ва Туркия хам хамин секулярхойи жахоний ва мантақаий бо пуштивонайи хамин секуляристхойи муртадди курд хастанд. Жиноётики инхо дар хаққи ахли суннати Ироқ  ва Сурия халқ карданд бар каси пушида нест.

Дарки вазъи мовжуд, тафсир ва тахлили дурусти он, ва истефодайи ба мовқеъ ва ба руз аз натоижики аз ин дарк ва тажзия ва тахлил ба вужуд меояд, ва таъйини стротежихойи ва токтикхойи дур ва наздики исломий муслимин мутаносиб бо ин дарк ва тажзия ва тахлил астки мезони пешрафта будан ё ақаб мондаги хар фард ва жамоати исломийро баржаста мекунад, ва нишон медихад ин жамоат ва ин шўройи муслимин ба имруз таъаллуқ дорад ё моли имруз нест ва ба ин жомеъа таъаллуқ надорад, балки моли дахахойи гузашта ва хатто қуруни гузашта аст ва ба дарди имрузи мо намехурад.

Мо ба бародаронимон дар Курдистон ва ахфод ва наводагони Салохиддин Айюбий сифориш кардемки бояд дарк кунанд дар вазъи изтирорий мовжуд онхо дар бахши аз сарзаминхойи ғарби Эрон замин машғули “ жанги сард” бо тамоми мазохири иртидод ва диктотури дини секуляризм бо мазохиби мухталифи он ва мунофиқин ва секулярзадахойи хамсу бо онхо хастанд, ва дар айни хол дар “сулхи мусаллах ва гарм” бо диктотури дини секуляризм ва ахзоби рангоранг ва муртадди махаллий секуляристий ба сар мебарандки вазъи мовжуди хукумати шиъа мазхаби Эрон онро бар амрико ва муртаддини махаллий ва секулярзадахойи бумий тахмил карда аст. Ин вазъро онон бар куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи бумий тахмил накарданд, балки хукумати шиъа мазхаби Эрон тахмил карда аст, аммо онон метавонанд аз ин мовқеъият ва фурсати истисноий дар бейни тамоми курдхойи жахон суд бибаранд.

Дарк ба рузи ин ду мақулайи “ жанги сард ва сулхи мусаллах” мисли об ниёзи хаётий тамоми муслимини шариатгаройи ин манотиқ аст. Инжо будки муслимини шариатгаройи мо дар ғарби Эрон замин ба бахши аз посухи чи бояд кард худишон расиданд, ва бадур аз таъассуби жохилий ва ба дур аз кина ва танаффури жохилий мутаважжих шудандки ниёзи имрузийи онон дар ин холати изтирорий барои мухофизат аз худишон хамчун ек мусалмони шариатгаро чист? Ва бояд дунболи асбоб ва посуххойи бошандки барои ниёзи руз ва суъоли рузишон дар ин холати зарурат ва изтирорийки пеш омада аст жавоби муносиби дошта бошад.    

Бале, муслимин бо мухофизат аз жонишон бояд аз дини аллох ва бандагони аллох ба унвони ду амонати геронбахо мухофизат кунанд, ва хатто дар сурати лузум бо фидо кардани жонишон ва дунёйишон аз дин ва иймонишон ва муслимин мухофизат кунанд, аммо аз коноли шаръийи он. Дар ин сурат барои мухофизат аз ин ду амонати арзишманд бояд мувозиби худишон бошанд:

یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُمْ (مائده/1015)

Эй мўъминон! Муроқиб ва мувозиби худ бошид. Илова бар ин муслимин барои идорайи зиндагишон ва мубориза бо душманонишон ниёз ба тахия кардани асбоб доранд, пас аз тахия кардани огохонайи ин асбоб астки таваккул ба аллох ва қазо ва қадар маъни ва мафхуми худишро ба даст меоварад. Бейни “ таваккул ба худо” ва “ вогузори умур ба худо” тафовути зиёдий вужуд дорад. Шутуритро бибанд ва бар худо таваккул кун.

قَیِّدها وتَوکَّلْ.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам сарвари мутаваккилин ба аллох буд, аммо барои хар кори аз асбоби лозими хамон кор нихояти истефодаро мекард, бахусус барои нозил шудани наср ва пирузи бар душман тамоми асбоби лозимро тахия мекард. Умар розиаллоху анху гурухиро дид, чанон фикр мекардандки таваккул ба маъни тарки асбоб аст ва аз кор ва амал дури карданд  ва дучори нотавони ва сусти шуданд. Умар розиаллоху анху ба онхо гуфт: шумо чи касони хастид? Гуфтанд: мо ахли таваккулем. Гуфт: дуруғ гуфтид, шумо ахли таваккул нестид; каси доройи таваккул астки донаро дар замин мекорад баъдан ба худо таваккул мекунад[1].

(идома дорад…….)

---

[1] روایت حاکم و ابن ابی دنیا و عسکری از معاویه بن قره.

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(1-қисм)  

Бисмиллахир рохманир рохим

“Албатта хамд ва сано танхо аллохга лойиқдир, унга шукр айтамиз ва ундан ёрдам сўраймиз, ва ундан мағфират талаб қиламиз ва ўзимизни нафсларимизни  шарридан ,амалларимизни ёмонлигидан аллохдан панох сўраймиз, кимни аллох хидоят қилса уни хеч ким гумрох қила олмайди, кимники аллох гумрох қиладиган бўлса уни хеч ким хидоят қила олмайди, ва аллохдан ўзга илох йўқлигига ва уни шериксиз эканига гувохлик бераман, Мухаммад уни бандаси,элчиси эканига шаходат бераман.”

“Эй мўъминлар,аллохдан хақ-рост қўрқиш билан қўрқинглар ва фақат мусулмон бўлган холларингда дунёдан ўтинглар!”

“Эй инсонлар! Сизларни бир жондан (одамдан) яратган ва ундан жуфтини (хавони) вужудга келтирган хамда у икковидан кўп эркак ва аёлларни тарқатган парвардигорингиздан қўрқингиз! Яна ораларингиздаги савол-жавоблардан ўртага номи солинадиган аллохдан қўрқингиз ва қариндош- уруғларингиз (билан ажралиб кетишдан сақланингиз)! Албатта аллох устингизда кузатувчи бўлган зотдир.”

 “Эй мўъминлар, аллохдан қўрқинглар, тўғри сўзни сўзланглар! (Шунда аллох) ишларингизни ўнглар ва гунохларингизни мағфират қилур. Ким аллохга ва унинг пайғамбарига итоат этса, бас у улуғ бахтга эришибди.”

Аммо баъад: энг рост сўз аллохни китоби ва энг яхши равиш Мухаммад саллаллоху алайхи васалламни равишидир, энг ёмон иш динда янгилик вужудга келтиришдир, динда янги пайдо бўлган нарса, бидъатдир; хар қандай бидъат гумрохлик ва хар бир  гумрохлик эса жаханнамдадир.

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух

Биринчи дарсимизда динга ишора қилган эдик, дин инсонни жисмига ўхшаш бўлиб, тўрт аъзодан ташкил топган, аъзоларни хар бирини жудо қилиш ё кесиб олиш ё суғуриб олиш динни ноқис бўлишига ва хатто ўлимига боис бўлади, у ерда динни тўртталик мафхумига хам ишора қилиб ўтган эдик, 1- хокимият ва афзал хукмронлик, 2- қонун ва ахкомлар, 3- мана бу қонунга ва хокимиятга   итоат қилиш, 4- мана бу қонунлар ва афзал хукмронлик томонидан берилган ахкомлар асосида  мукофот бериш ва жазолаш, мана бу динни тўртталик мафхумини,асосини ташкил қилади.

Олдин хам айтиб ўтган эдик

لَکُمْ دينُکُمْ وَ لِيَ دينِ (کافرون/6)

Оятида келтирилганидек, дин аллох томонидан бўлиши хам мумкин ва хам инсон томонидан вужудга келтирилиши хам мумкин. Чунки инсон хам қонун ва дастурларни вужудга келтира олади ва худди шу қонунларга асосан хукумат ташкил қилади, сўнгра эса мана шу қонунларга кўра ва шу хукумат орқали ўзига эргашган кишиларга мукофот беради ва итоат қилмаганларни жазолайди. Инсон мана шу тарзда аллох таолони қилиғини қилиб ўзини ё аллохни ўрнига ё уни ёнига қўйиб олади. Аммо аллох таоло айтадики:

  إِنَّ الدِّینَ عِندَ اللّهِ الإِسْلاَمُ(آل عمران/۱۹)

Шубхасиз аллохни наздидаги дин исломдир.

وَمَن یَبْتَغِ غَیْرَ الإِسْلاَمِ دِینًا فَلَن یُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِی الآخِرَهِ مِنَ الْخَاسِرِینَ (آل عمران/ ۸۵

Кимда – ким исломдан ўзга дин истаса,бас (унинг “дини” аллох хузурида) харгиз қабул қилинмайди ва у охиратда зиён кўргувчилардандир.

Лекин динни аллох учун холис ва махсус қилишлик хам,

«أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخالِصُ»

нихоятда содда иш эмас, шайтондан тортиб нафси булғанган инсонлар, ошкор ва пинхон  кофирларни хаммаси аллох учун холис қилинган динни холис бўлмаслиги учун харакат қилишади ва хатто ошкор кофирларни бир дастаси бўлмиш мушриклар ёки бугунги тил билан айтганда секуляристлар хамиша,доимо мусулмонлар билан қуролли жанг олиб боришади, чунки улар шу йўл билан мусулмонларни динни тўрт мафхуми ва маъносидан тиймоқчи бўлишади ва қуролни кучи билан уларни муртад қилмоққа харакат қилишади.

 وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا ۚ (بقره/217)

Улар (кофирлар) қўлларидан келса то динингиздан қайтаргунларича сизлар билан уришаверадилар.

Динимизни холис ва махсус аллох учун сақлаб туришимиз ва амалда қуйидагиларни айта олишимиз учун:

قُلْ إِنَّ صَلاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ * لا شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ(أنعام/ 162، 163)

Керакли муқаддамотларга,билимларга эхтиёжимиз бор эди, буларни хозиргача бизлар ўрганиб чиққан содда ва муқаддамот дарсларимиз ташкил қилади.

Шу сабабли хам иккинчи ва учинчи дарсларда жохилиятни,тоғутни таниб олишга ишора қилган эдик ва тўртинчи дарсни эса ислом ва мусулмонларга хослаган эдик, бешинчи дарсимизда эса душманшуносий мавзусини кўриб чиқдик, мана бу дарсларда кофирлар жамиятини анализ қилганимиздан сўнг, мушрикларни ёки бугунги кунни тили билан айтганда секуляристларни таништириб ўтдик ва уларга тегишли умумий  ахкомларни, хамда ахли китоб ва шибхи ахли китоб кофирларини ва уларга тегишли ахкомларни кўриб чиқдик. Мана булар ошкор кофирлар бўлиб уларни ташхис берса бўлади, мавзуни давомида бошқа бир хатарли душманга хам ишора қилдик, улар ошкор эмас балки пинхон бўлиб ўзларини мусулмонларни орасида махфий қилиб олишган ва дин,ислом номи остида жуда кўпчиликни ўзларига қўшиб булғашган, уларни мунофиқлар ёки бугунги кунни тили билан айтганда секулярзадалар дейилади;   мана бу шаръий  душманшуносий дарсимизни  дарсимизни давомида муртадлар ва охирида эса ошкор ва пинхон душманларни шаръий даражаларга ажратиш масаласини кўриб чиқдик. Бугун эса  муқаддамот дарсларини давомида олтинчи дарсимизга “ онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат”ни кўриб чиқамиз,чунки бу дарсда  ўтган бешта дарсдан сўнг юзага келган  “нима қилиш керак?” деган саволга жавобни қўлга киритса бўлади.

Хар қандай огох мусулмон учун аниқ ва равшан бўлган нарса шуки, жохилият ва тоғутлар ва барча ошкор,пинхон кофирлар моддий масалаларда ва дунёвий манфаъатларда ўзаро ихтилофларга, келишмовчиликларга эга бўлишлари мумкин, аммо улар мўъминлар ва бошқа махрум кишиларни баробарида харгиз бир-бирларини ёлғиз ташлаб қўйишмайди ва аллохни шариатидаги қонунларни ижро қилувчиларни ошкор ё яширин суратда  бостириш бўйича бир-бирлари билан хампаймон ва муттахид бўлишади ва хеч қачон бир-бирларини махкум қилиниши керак бўлган замонда махкум қилишмайди.

Ўтган бир икки йил давомида Бирмадаги, марказий Африкадаги, Суриядаги, Ироқдаги, Сумолидаги, Ямандаги, Алжазоирдаги, Ливиядаги, Мисрдаги,Ғазадаги,Чечендаги,шарқий Туркистондаги,Ўзбекистондаги,Тожикистондаги мусулмонларга тегишли воқеаларни кузатиб юрган хар бир инсон учун бу ишлар  очиқ ва равшан маълумдур.

Ха, барча пинхон ва ошкор кофирлар, аллохни шариатидаги қонунларни душманлари бундай шароитларда хамма ихтилофларини бир четга суриб қўйишади ва уларни хаммалари муттахид бўлишади. Мана бу муттахид ва қудратманд душманни қаршисида фақат вахдат ва қудрат билангина туриб берса бўлади. Муттахид бўлган кофирлар ва муттахид бўлган жохилият секуляризм динининг куфрий қонунларини хоким қилиш ва мусулмонларни диёрларини талон-тарож қилиш ва мусулмонларнинг исломий ахлоқини,маданиятини нобуд қилиш учун турли-хил фитналар воситасида мусулмонларга қарши жанг қилгани келишган, уларни қаршисида мусулмонлар хам муттахид бўлган холда ва жамланган қудрат билан аллохни шариатидаги қонунларни хоким қилиш ва аллох уларга берган хақларни қайтариб олиш учун секуляризм динини рахбарлигидаги муттахид жохилият билан жиход ва мубораза қилишлари керак.

(давоми бор…….)