نویسنده: admin

Савол: нима учун доиш жамоати алхўвлдаги пикака сотқинлари томонидан азият қилинаётган  аёлларини додига етмайди, нима уларда ғайрат йўқми? Ёки улар фақат мусулмонларни қирғини,салафиятга хиёнат қилиш , тахрируш шом хайъатига ўхшаш жиходий жамоатлар томонидан шариатни татбиқ қилишни олдини олишга ўхшаш ишлар учун зийраклик қилишга қодир холосми?

Жавоб: аллох таоло мархамат қиладики:

 یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ عَلَیْکُمْ أَنفُسَکُمْ لاَ یَضُرُّکُم مَّن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَیْتُمْ إِلَى اللّهِ مَرْجِعُکُمْ جَمِیعاً فَیُنَبِّئُکُم بِمَا کُنتُمْ تَعْمَلُونَ (مائده/105)

Эй мўъминлар, ўзингизни билингиз! (яъни гунохлардан сақланингиз). Модомики, хақ йўлни тутган экансиз, адашган кимсалар сизларга зарар етказа олмас. Барчангиз хам аллохга қайтишингиз бордир. Ана ўшанда аллох сизларга қилиб амалларингизнинг хабарини берур.

 Шундай бўлгач довла томонидан нохақ мусулмонларни қирғин қилиниши ва наждиятни манхажий хатолари алохида бир масала хисобланади, машааллох мана бу замина бўйича минглаб танқидлар қилинган, бугунги кунда довладан кўра кўпроқ қўллари мусулмонларни қонига булғанган шибхи жиходий наждий қуролланган гурухларни аксари учун ва наждий мадхализмни ё ғайри наждий салтанат  пахта пахлавонлари  учун мана бу манхажий хатоларни ва рафторларни  хақорат қилиш орқали ўзларини  махфий қилиб пойлайдиган,ўзларини кўрсатадиган   довлани деворидан кўра пастроқ девор мавжуд эмас.

Сурияни шимолидаги хўвлдаги асирлар лагери, замонавий асрдаги мусулмонларнинг  тарихидаги юзлаб  қора доғлардан биридир. Хўвлдаги  мана бу аёллар,қизлар, гўдаклар,асирлар бизларни биродарларимиз,опа-сингилларимиз бўлишади, бу ерда бутун жахон секуляр кофирлари ва махаллий муртадларига қарши оёққа туриб мусулмонларни номусини химоя қилиш учун фақат довлада ғайрат бўлиши керакми? Сиз биринчи бўлиб ўзингизни  ундан сўнг бошқа мусулмонларни хақорат қиляпсиз- албатта асирликдаги мана бу опа-сингилларимизга,биродарларимизга  ўзларини сукутлари,бепарволиклари билан зулм қилаётган ахли тафарруқ мусулмонлари хақоратга лойиқдирлар; мана бу олий мафхумни:

 إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ ۚ(حجرات/10)

ўрнига шиъа ё ханафий ё наждий ё шофеъий ё моликий ё ихвоний аёллари  деяётган ва ………мана бу мусулмонлар опа-сингилларимизга қилинаётган зулмни баробарида мазхабга,фикрга  оид ихтилофларни бахона қилиб  сукут сақлаб ўтирган кимсаларни хаммаси хақоратга лойиқ, хатто мўъминларни биринчи даражали душмани бўлмиш  секуляристларнинг ( мушрик-ахзоблар) мўъминларнинг иккинчи,учинчи ўриндаги душманлари бўлган  ахли китобни,шибхи ахли китобни аёлларини хақорат қилишларини баробарида сукут қилиб турганлар хам хақоратга лойиқдир.

Мана бу тарихий ходисага диққат қилинглар: мўътасим аббосий хам маъмун ва восиқга ўхшаб мўътазила мазхабидаги хокимлардан бўлган, уни хокимияти даврида румни насроний кофирлари яъни  мўъминларни учинчи ўриндаги душманлари мусулмонларни аёлларидан бирини асирликка олади ва мана бу мусулмон сингилга хурматсизлик қилишади. Мана бу мусулмон сингил насронийларни зиндонида туриб фарёд қилиб айтадики: вомўътасимах,вомўътасимах, мўътасим мени додимга етгин. Мана бу синглимизни фарёди мўътазила мазхабидаги мўътасимга етиб келгач, у тезлик билан тахтидан турди ва мусулмон сингилни фарёдига жавоб берди: лаббай,лаббай. Қуйидаги шаклда насронийларни подшохига нома жўнатди: “амирал мўъминин мўътасим биллахдан румни итига, мана бу аёлни тезлик билан озод қил, агар бундай қилмайдиган бўлсанг сенга қарши лашкаримни юбораман, бу лашкарни боши сени олдингда ва охири мени хузуримда бўлади, ислом аскарлари аллохни йўлидаги  ўлимни,шаходатни худди сени аскарларинг хаётни,яшашни,еб-ичишни яхши кўришгандек  яхши кўришларидан хабардорсан.”

Мўътасим қасрида туриб фарёд урдики: харакат қилинглар. Бағдодни қозиси абдуррохман ибни исхоқ ва шўъба ибни сахлни ва 328 эркакни  хузурида ўзини йўл учун нарсаларини жамлаб васият қилди ва жанг қўмондонларидан иборат гурух билан бирга харакат қилди, бир муддат румликлар билан жанг қилгач уларни устидан ғалаба қозониб мағлубиятга учратади. Мана бу мусулмон сингилни иззат билан қайтариб олиб келади.      ^[1]

(давоми бор……)

---

[1] ابن الاثیر، الکامل فی التاریخ  247/5

سَوال: نِیمَه اوُچُون داعِش جَماعَتِی اَلهُولدَگِی پِیکَه کَه ساتقِینلَرِی تامانِیدَن اَذِیَت قِیلِینَیاتگن عَیاللَرنِی دادِیگه یِیتمَیدِی، نِیمَه اوُلَردَه غَیرَت یوُقمِی؟ یاکِی اوُلَر فَقَط مُسُلمانلَرنِی قِیرغِینِی، سَلَفِیَتگه خِیانَت قِیلِیش، تَحرِیرُ الشّام هَیئَتِیگه اوُحشَش جِهادِی جَماعَتلَر تامانِیدَن شَرِیعَتنِی طَتبِیق قِیلِیشنِی آلدِینِی آلِیشگه اوُحشَش اِیشلَر اوُچُون زِیرَکلِیک قِیلِیشگه قادِر حالاصمِی؟

جَواب: اَلله تَعالی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ عَلَیْکُمْ أَنفُسَکُمْ لاَ یَضُرُّکُم مَّن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَیْتُمْ إِلَى اللّهِ مَرْجِعُکُمْ جَمِیعاً فَیُنَبِّئُکُم بِمَا کُنتُمْ تَعْمَلُونَ (مائده/105)

 اِی مُؤمِنلَر، اوُزِینگِیزنِی بِیلِینگِیز! (یَعنِی گوُناهلَردَن سَقلَنِینگِیز). مادامِیکِی، حَق یوُلنِی توُتگن اِیکَنسِیز، اَدَشگن کِیمسَه لَر   سِیزلَرگه ضَرَر یِیتکَزَه آلمَس. بَرچَنگِیز هَم اَلله گه قَیتِیشِینگِیز باردِیر. اَنَه اوُشَندَه اَلله سِیزلَرگه قِیلِیب اوُتگن عَمَللَرِینگِیزنِی خَبَرِینِی بِیرُور.

شوُندَی بُولگچ دَولَه تامانِیدَن ناحَق مُسُلمانلَرنِی قِیرغِین قِیلِینِیشِی وَ نَجدِیَتنِی مَنهَجِی حَطالَرِی اَلاهِیدَه بِیر مَسَلَه حِسابلَنَدِی، مَشااَلله مَنَه بُو زَمِینَه بُویِیچَه مِینگلَب تَنقِیدلَر قِیلِینگن، بوُگوُنگِی کوُندَه دَولَه دَن کوُرَه کوُپراق قوُللَرِی مُسُلمانلَرنِی قانِیگه بوُلغَنگن شِبهِ جِهادِی نَجدِی قوُراللَنگن گوُرُوهلَرنِی اَکثَرِی اوُچُون وَ نَجدِی  مَدخَلِیزمنِی یا غَیرِی نَجدِی سَلطَنَت پَحتَه پَهلَوانلَرِی اوُچُون مَنَه بُو مَنهَجِی حَطالَرنِی وَ رَفتارلَرنِی حَقارَت قِیلِیش آرقَلِی اوُزلَرِینِی مَخفِی قِیلِیب پایلَیدِیگن، اوُزلَرِینِی کوُرسَتَدِیگن دَولَه نِی دِیوارِیدَن کوُرَه پَستراق دِیوار مَوجُود اِیمَس.

 سُورِیَه نِی شِمالِیدَگِی هوُلدَگِی اَسِیرلَر لَگِیرِی، زَمانَه وِی عَصردَگِی مُسُلمانلَرنِینگ تَرِیخِیدَگِی یوُزلَب قارَه داغلَردَن بِیرِیدِیر. هوُلدَگِی مَنَه بُو عَیاللَر، قِیزلَر، گوُدَکلَر، اَسِیرلَر بِیزلَرنِی بِرادَرلَرِیمِیز، آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز بوُلِیشَدِی، بُو یِیردَه بُوتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرِیگه قَرشِی آیاققَه توُرِیب مُسُلمانلَرنِی نامُوسِینِی حِمایَه قِیلِیش اوُچُون فَقَط دَولَه دَه غَیرَت بوُلِیشِی کِیرَکمِی؟ سِیز بِیرِینچِی بوُلِیب اوُزِینگِیزنِی اوُندَن سُونگ باشقَه مُسُلمانلَرنِی حَقارَت قِیلیَپسِیز- اَلبَتَّه اَسِیرلِیکدَگِی مَنَه بُو آپَه – سِینگِیللَرِیمِیزگه، بِرادَرلَرِیمِیزگه اوُزلَرِینِی سُکوُتلَرِی، بِی پَروالِیکلَرِی بِیلَن ظُلم قِیلَیاتگن اَهلِی تَفَرُّق مُسُلمانلَرِی حَقارَتگه لایِیقدِیرلَر؛ مَنَه بُو عالِی مَفهُومنِی:   إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ ۚ(حجرات/10)  اوُرنِیگه شِیعَه یا حَنَفِی یا نَجدِی یا شافِیعِی یا مالِیکِی یا اِخوانِی عَیاللَرِی دِییَه یاتگن وَ …….مَنَه بُو مُسُلمانلَر آپَه – سِینگِیللَرِیمِیزگه قِیلِینَیاتگن ظُلمنِی بَرابَرِیدَه مَذهَبگه، فِکرگه آئِد اِیختِلافلَرنِی بَهانَه قِیلِیب سُکوُت سَقلَب اوُتِیرگن کِیمسَه لَرنِی هَمَّه سِی حَقارَتگه لایِیق، حَتَّی مُؤمِنلَرنِی بِیرِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنِی بُولمِیش سِکوُلارِیستلَرنِینگ ( اَحزاب- مُشرِک) مُؤمِنلَرنِینگ اِیککِینچِی، اوُچِینچِی اوُرِیندَگِی دُشمَنلَرِی بوُلگن اَهلِی کِتابنِی، شِبهِ اَهلِی کِتابنِی عَیاللَرِینِی حَقارَت قِیلِیشلَرِینِی بَرابَرِیدَه سُکوُت قِیلِیب اوُتِیرگنلَر هَم حَقارَتگه لایِیقدِیر.

مَنَه بُو تَرِیخِی حادِیثَه گه دِققَت قِیلِینگلَر: مُعتَصِم عَبّاسِی وَ مَعمُون وَ واثِقگه اوُحشَب مُعتَزِیلَه مَذهَبِیدَگِی حاکِملَردَن بُولگن، اوُنِی حاکِیمِیَتِی دَورِیدَه رُومنِی نَصرانِی کافِرلَرِی یَعنِی مُؤمِنلَرنِی اوُچِینچِی اوُرِیندَگِی دُشمَنلَرِی مُسُلمانلَرنِی عَیاللَرِیدَن بِیرِینِی اَسِیرلِیککَه آلَدِی وَ مَنَه بُو مُسُلمان سِینگِیلگه حُرمَتسِیزلِیک قِیلِیشَدِی. مَنَه بُو مُسُلمان سِینگِیل نَصرانِیلَرنِی زِندانِیدَه توُرِیب فَریاد قِیلِیب اَیتَدِیکِی: وامُعتَصِمَه، وامُعتَصِمَه، مُعتَصِم مِینِی دادِیمگه یِیتگِین. مَنَه بُو سِینگلِیمِیزنِی فَریادِی مُعتَزِیلَه مَذهَبِیدَگِی مُعتَصِمگه یِیتِیب کِیلگچ، اوُ تِیزلِیک بِیلَن تَحتِیدَن توُرَدِی وَ مُسُلمان سِینگِیلنِی فَریادِیگه جَواب بِیرَدِی: لَببَی، لَببَی. قوُیِیدَگِی شَکلدَه نَصرانِیلَرنِی پادشاهِیگه نامَه چُونَتَدِی: “اَمِیراَلمُؤمِنِین مُعتَصِم بِا لله دَن رُومنِی اِیتِیگه، مَنَه بُو عَیالنِی تِیزلِیک بِیلَن آزاد قِیل اَگر بوُندَی قِیلمَیدِیگن بُولسَنگ سِینگه قَرشِی لَشکَرِیمنِی یُوبارَمَن بُو لَشکَرنِی باشِی سِینِی آلدِینگدَه وَ آخِیرِی مِینِی حُضُورِیمدَه بُولَدِی، اِسلام عَسکَرلَرِی اَلله نِی یُولِیدَگِی اوُلِیمنِی، شَهادَتنِی حوُددِی سِینِی عَسکَرلَرِینگ حَیاتنِی، یَشَشنِی،یِیب- اِیچِیشنِی یَحشِی کوُرِیشگندِیک یَحشِی کوُرِیشلَرِیدَن خَبَردارسَن.”  

مُعتَصِم قَصرِیدَه توُرِیب فَریاد اوُردِیکِی: حَرَکَت قِیلِینگلَر. بَغدادنِی قاضِیسِی عَبدُ الرَّحمَن اِبنِ اِسحاق وَ شَعبَه ابن صَهلنِی و 328 اِیرکَکنِی حُضُورِیدَه اوُزِینِی یُول اوُچُون نَرسَه لَرِینِی جَملَب وَصِییَت قِیلَدِی وَ جَنگ قوُرماندانلَرِیدَن عِبارَت گوُرُوه بِیلَن بِیرگه حَرَکَت قِیلَدِی، بِیر مُددَت رُوملِیکلَر بِیلَن جَنگ قِیلگچ اوُلَرنِی اوُستِیدَن غَلَبَه قاذانِیب مَغلوُبِیَتگه اوُچرَتَدِی. مَنَه بُو مُسُلمان سِینگِیلنِی عِزَّت بِیلَن قَیتَرِیب آلِیب کِیلَدِی.    ^[1]

---

[1] ابن الاثیر، الکامل فی التاریخ  247/5

س: چرا جماعت داعش به داد زنانشان در الهول نمی رسند که توسط مزدوران پ.ک.ک اذیت می شوند مگر غیرت ندارند؟ یا فقط برای مسلمان کشی و خیانت به سلفیت و مسلمین و جلوگیری از تطبیق شریعت توسط جماعتهای جهادی مثل هیئة تحریر الشام زرنگ هستند؟

ج: الله تعالی می فرماید: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ عَلَیْکُمْ أَنفُسَکُمْ لاَ یَضُرُّکُم مَّن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَیْتُمْ إِلَى اللّهِ مَرْجِعُکُمْ جَمِیعاً فَیُنَبِّئُکُم بِمَا کُنتُمْ تَعْمَلُونَ (مائده/105) ‏ای مؤمنان! مواظب خود باشید. هنگامی که شما هدایت یافتید گمراهی گمراهان به شما زیانی نمی‌رساند، بازگشت همه شما به سوی الله است، و شما را از آنچه می‌کرده‌اید آگاه می‌سازد.‏ پس مسلمان کشی های به ناحق توسط دوله و اشتباهات منهجی نجدیت قضیه ی جداگانه ایست که ماشاء الله هزاران نقد در این زمینه ارائه شده و امروزه برای برخی از گروههای مسلح نجدی شبه جهادی که دست خودشان بیشتر از دوله به خون مسلمین آلوده شده است و برای پهلوان پنبه های مدخلیسم نجدی و غیر نجدی درباری، دیواری کوتاهتر از دیوار دوله وجود ندارد تا با توهین به آن اشتباهات منهجی و رفتاری خود را مخفی کرده و خود را تبرئه کنند و خودی نشان دهند.

اردوگاه اسرای الهول شمال سوریه یکی از صدها لکه ی سیاه در تاریخ نکبت بار مسلمین معاصر است. این زنان و دختران و کودکان و اسرائی که در الهول وجود دارند خواهران و برادران ما هستند، آیا فقط دوله غیرت دارد که باید در دفاع از ناموس مسلمین بر علیه کفار سکولار جهانی و مرتدین سکولار محلی به پا خیزد و به داد ناموس مسلمین برسد؟ شما دارید ابتدا به خودتان و سپس به سایر مسلمین توهین می کنید – هر چند که بسیاری از مسلمین اهل تفرق و خفته که با سکوت و سهل انگاری خود به این خواهران و سایر خواهران و برادران اسیر ما ظلم می کنند لایق توهین هستند؛ تمام کسانی که به جای مفهوم عالی: إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ ۚ(حجرات/10) می گویند زنان شیعه یا زنان حنفی یا نجدی یا شافعی یا مالکی و اخوانی و… و در برابر ظلم به این خواهران مسلمان به بهانه ی اختلاف مذهبی و فکری سکوت می کنند لایق توهین هستند، حتی تمام کسانی که در برابر توهین سکولاریستها(مشرکین= احزاب) دشمنان شماره یک مومنین به زنان اهل کتاب و شبه اهل کتاب دشمنان شماره دو و شماره سه مومنین سکوت کرده اند باز لایق توهین هستند.

به یک رخ داد تاریخی دقت کنید: معتصم عباسی مثل مامون و واثق حاکمی معتزلی مذهب بود، در زمان حاکمیت او کفار نصرانی روم به عنوان دشمنان شماره 3 مومنین یکی از زنان مسلمان را به اسارت گرفته و به این خواهر مسلمان بی احترامی کردند. این خواهر مسلمان در زندان نصرانی ها فریاد زد و گفت: وامعتصماه، وامعتصماه، معتصم به دادم برس. زمانی که این فریاد خواهرمان به معتصم معتزلی مذهب رسید فوراً از تختش بلند شد و فریاد خواهر مسلمان را پاسخ داد كه «لبيكِ، لبيكِ». ونامه ای به این شکل برای پادشاه نصرانی روم فرستاد: از امیرالمومنین المعتصم بالله، به سگ روم سریعا آن زن را از اسارت آزاد خواهی کرد، اگر چنین نکنی لشکری را به سویت روانه خواهم کرد که ابتدایش نزد تو و انتهایش نزد من باشد و میدانی که سربازان اسلام مرگ و شهادت در راه الله را دوست دارند همانگونه که زندگی و عیش و نوش نزد تو وسربازانت محبوب است.”

معتصم معتزلی مذهب در قصرش بلند شد و فریاد زد: حرکت کنید. با برداشتن توشه راه و در حضور  عبدالرحمن بن اسحاق قاضى بغداد و شعبه بن سهل و 328 نفر مرد عادل وصیت خود را کرد و به همراه گروهى از فرماندهان جنگى حرکت کرد، نهایتا پس از مدتى جنگ و جهاد با رومیان، بر آنها پیروز شد و روم را شکست داد.^[1]  و این خواهر مسلمان را با عزت برگرداند.

(ادامه دارد…..)

---

[1] ابن الاثیر، الکامل فی التاریخ  247/5

Савол: фақирлик фасод келтиришига диққат қилган холда, бир неча хадисларда шу масала келганки, фақирлик келса иймон аксар холда йўқолиб кетади, хозирда  афғонистонни молиявий вазияти нихоятда хатарли холда, нима учун исломий иморат тактика сифатида махрумиятларни айланиб ўтиш учун америка билан қисқа муддатли хамкорликлар қилмайди?

(матлабни комил матни)

Жавоб: ахли суннат деб маъруф бўлган фирқаларни хузурида бундай хадис мавжуд эмас, аммо мана бу мазмунга яқин ривоят шиъа жаъфарийларини наздида топилади:

  لَولا رَحمَةُ رَبّي عَلى فُقَراءِ اُمَّتي، كادَ الفَقرُ يَكونُ كُفرا.^[1]

Агар парвардигоримни рахмати умматимни фақирларига бўлмаганда, фақирлик уларни куфрни остонасига олиб бориб қўйган бўларди. Аммо аллох таолони рахмати мўъмин фақирларга нисбатан бўлган ва мўъминлар иймонни дунёни эвазига алмаштирган ва куфрга қайтиб кетган  эмас, балки фақатгина “зул хувайсара” га ўхшаш мунофиқлар рохат ўзларини иймонларини дунёни матоси эвазига олди-сотди қилишади, улар ўзларини дунёвий манфаъатлари учун дорул ислом ва уни рахбарияти ё бошқалар  билан бўлган муносабатларини танзим қилишади, аллох таоло мархамат қиладики: 

 وَمِنْهُم مَّن یَلْمِزُکَ فِی الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُواْ مِنْهَا رَضُواْ وَإِن لَّمْ یُعْطَوْاْ مِنهَا إِذَا هُمْ یَسْخَطُونَ ‏(توبه/58)،

Уларнинг орасида садақотлар тўғрисида сизга таъна қилгувчи кимсалар хам бордир. Бас, агар ўша садақалардан уларга хам берилса рози бўладилар, агар берилмаса бирдан норози бўлиб қоладилар.

Мўъминлар садри исломда исломий хокимиятга эга бўлмаган пайтларида  шаъби аби толиб номли иқтисодий оғир мухосарага сабр-тоқат қилишган, ундан сўнг дорул исломга ва исломий хукуматга эга бўлишгач ахли суфа қаттиқ иқтисодий шароитни тажриба қилишган, мана бу холатни хар иккисида ўзларини иймонларини сақлаш учун нихоятда оғир иқтисодий шароитга тоқат қилишган, улар ўзларини иймонларини иқтисодий

 мушкилотларни баробарида олди-сотди муомаласига қўйишмаган ёки иймонларини устида  тебранишмаган.

Албатта фақирлик шайтонни ваъдаси ва ижтимоъий манфий ходиса бўлиб башарни қўли билан вужудга келтирилган нарса, худди шайтон унга буюрадиган  фахш ишларга ўхшайди, аммо ислом фақирлик ва фахшни даражама- даража йўқотиш учун систематик дастурларга эга: 

  الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاءِ وَاللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَفَضْلًا وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ (بقره/268)

Шайтон сизларни ( агар инфоқ- эхсон қилсангиз) камбағал бўлиб қолишингиздан қўрқитади ва фахш ишларга буюради. Аллох сизларга ўз тарафидан мағфират ва фазлу карам ( бойлик) ваъда қилади.

ادامه خواندن Савол: фақирлик фасод келтиришига диққат қилган холда, бир неча хадисларда шу масала келганки, фақирлик келса иймон аксар холда йўқолиб кетади, хозирда  афғонистонни молиявий вазияти нихоятда хатарли холда, нима учун исломий иморат тактика сифатида махрумиятларни айланиб ўтиш учун америка билан қисқа муддатли хамкорликлар қилмайди?

سَوال: فَقِیرلِیک فَساد کِیلتِیرِیشِیگه دِققَت قِیلگن حالدَه، بِیر نِیچَه حَدِیثلَردَه شُو مَسَلَه کِیلگنکِی، فَقِیرلِیک کِیلسَه اِیمان اَکثَر حالدَه یُوقالِیب کِیتَدِی، حاضِردَه اَفغانِستاننِی مالِیَه وِی وَضِیعَتِی نِهایَتدَه خَطَرلِی حالدَه، نِیمَه اوُچُون اِسلامِی اِمارَت تَکتِیکَه صِیفَتِیدَه مَحرُومِیَتلَرنِی اَیلَنِیب اوُتِیش اوُچُون اَمِیرِکَه بِیلَن قِیسقَه مُددَتلِی هامکارلِیکلَر قِیلمَیدِی؟

(مطلبنی کامل متنی)

جَواب: اَهلِی سُنَّت دِیب مَعرُوف بوُلگن فِرقَه لَرنِی حُضُورِیدَه بوُندَی حَدِیث مَوجُود اِیمَس، اَمّا مَنَه بُو مَضمُونگه یَقِین رِوایَت شِیعَه جَعفَرِیلَرِینِی نَزدِیدَه تاپِیلَدِی:

  لَولا رَحمَةُ رَبّي عَلى فُقَراءِ اُمَّتي، كادَ الفَقرُ يَكونُ كُفرا.^[1]  اَگر پَروَردِیگارِیمنِی رَحمَتِی اوُمَّتِیمنِی فَقِیرلَرِیگه بوُلمَگندَه، فَقِیرلِیک اوُلَرنِی کُفرنِی آستانَه سِیگه آلِیب بارِیب قوُیگن بوُلَردِی. اَمّا اَلله تَعالی نِی رَحمَتِی مُؤمِن فَقِیرلَرگه نِسبَتاً بوُلگن وَ مُؤمِنلَر اِیماننِی دُنیانِی عِوَضِیگه اَلمَشتِیرگن وَ کُفرگه قَیتِیب کِیتگن اِیمَس، بَلکِی فَقَطگِینَه “ذوُ الخُوَیصَرَه” گه اوُحشَش مُنافِقلَر راحَت اوُزلَرِینِی اِیمانلَرِینِی دُنیانِی مَتاسِی عِوَضِیگه آلدِی- ساتدِی قِیلِیشَدِی، اوُلَر اوُزلَرِینِی دُنیاوِی مَنفَعَتلَرِی اوُچُون دارُ الاِسلام وَ اوُنِی رَهبَرِیَتِی  یا باشقَه لَر بِیلَن بوُلگن مُناسَبَتلَرِینِی تَنظِیم قِیلِیشَدِی، اَلله تَعالی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:

وَمِنْهُم مَّن یَلْمِزُکَ فِی الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُواْ مِنْهَا رَضُواْ وَإِن لَّمْ یُعْطَوْاْ مِنهَا إِذَا هُمْ یَسْخَطُونَ ‏(توبه/58)،

اوُلَرنِینگ آرَسِیدَه صَدَقاتلَر توُغرِیسِیدَه سِیزگه طَعنَه قِیلگوُچِی کِیمسَه لَر هَم باردِیر. بَس، اَگر اوُشَه صَدَقَه لَردَن اوُلَرگه هَم بِیرِیلسَه راضِی بوُلَدِیلَر،اَگر بِیرِیلمَسَه بِیردَن ناراضِی بوُلِیب قالَدِیلَر.

مُؤمِنلَر صَدرِ الاِسلامدَه اِسلامِی حاکِمِیَتگه اِیگه بوُلمَگن پَیتلَرِیدَه شَعبِی اَبِی طالِب ناملِی اِقتِصادِی آغِیر مُخاصَرَه گه صَبر- طاقَت قِیلِیشگن، اوُندَن سُونگ دارُ الاِسلامگه وَ اِسلامِی حُکوُمَتگه اِیگه بوُلِیشگچ اَهلِی صُوفَه قَتتِیق اِقتِصادِی شَرائِطنِی تَجرِیبَه قِیلِیشگن، مَنَه بُو حالَتنِی هَر اِیککِیسِیدَه اوُزلَرِینِی اِیمانلَرِینِی سَقلَش اوُچُون نِهایَتدَه آغِیر اِقتِصادِی شَرائِطگه طاقَت قِیلِیشگن، اوُلَرنِی اوُزلَرِینِی اِیمانلَرِینِی اِقتِصادِی مُشکِلاتلَرنِی بَرابَرِیدَه آلدِی – ساتدِی مُعامَلَه سِیگه قوُیِیشمَگن یاکِی اِیمانلَرِینِی اوُستِیدَه تِیبرَنِیشمَگن.

اَلبَتَّه فَقِیرلِیک شَیطاننِی وَعدَه سِی وَ اِجتِمائِی مَنفِی حادِیثَه بُولِیب بَشَرنِی قوُلِی بِیلَن وُجُودگه کِیلتِیرِیلگن نَرسَه حُوددِی شَیطان اوُنگه بُویُورَدِیگن فَحش اِیشلَرگه اوُحشَیدِی، اَمّا اِسلام فَقِیرلِیک وَ فَحشنِی دَرَجَه مَه – دَرَجَه یُوقاتِیش اوُچُون سِیستِیمَه تِیک دَستوُرلَرگه اِیگه:

  الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاءِ وَاللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَفَضْلًا وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ (بقره/268)

شَیطان سِیزلَرنِی ( اَگر اِنفاق- اِحسان قِیلسَنگِیز) کَمبَغَل بوُلِیب قالِیشِینگِیزدَن قوُرقِیتَدِی وَ فَحش اِیشلَرگه بُویُورَدِی. اَلله سِیزلَرنِی اوُز طَرَفِیدَن مَغفِرَت وَ فَضلوُ کَرَم (بایلِیک) وَعدَه قِیلَدِی.

ادامه خواندن سَوال: فَقِیرلِیک فَساد کِیلتِیرِیشِیگه دِققَت قِیلگن حالدَه، بِیر نِیچَه حَدِیثلَردَه شُو مَسَلَه کِیلگنکِی، فَقِیرلِیک کِیلسَه اِیمان اَکثَر حالدَه یُوقالِیب کِیتَدِی، حاضِردَه اَفغانِستاننِی مالِیَه وِی وَضِیعَتِی نِهایَتدَه خَطَرلِی حالدَه، نِیمَه اوُچُون اِسلامِی اِمارَت تَکتِیکَه صِیفَتِیدَه مَحرُومِیَتلَرنِی اَیلَنِیب اوُتِیش اوُچُون اَمِیرِکَه بِیلَن قِیسقَه مُددَتلِی هامکارلِیکلَر قِیلمَیدِی؟


س: با توجه به اینکه فقر فساد آور است و در احادیث متعدد این مسئله آمده است که فقر بیاید ایمان در اکثریت از بین میرود، و در حال حاضر وضعیت مالی افغانستان بسیار خطرناک است، چرا امارت اسلامی به عنوان تاکتیک و برای دور زدن تحریم ها با آمریکا همکاری کوتاه مدت نمی کند.

(متن کامل مطلب)

ج: نزد فرق معروف به اهل سنت چنین حدیث صحیحی وجود ندارد اما نزدیک به این مضمون روایتی نزد شیعیان جعفری وجود دارد که: لَولا رَحمَةُ رَبّي عَلى فُقَراءِ اُمَّتي، كادَ الفَقرُ يَكونُ كُفرا.^[1] اگر رحمت پروردگارم بر فقيران امّتم نبود، فقر آنان را در آستانه كفر قرار مى داد. اما رحمت الله تعالی بر فقرای مومنین بوده و دنیا چیزی نیست که مومنین بخواهند با ایمان عوضش کنند و به کفر برگردند بلکه تنها منافقینی چون «ذُو الخُوَيْصِرَةِ» و دارودسته ی منافقین هستند که به راحتی ایمان خود را با متاع دنیا مورد خرید و فروش و معامله قرار می دهند و بر اساس منافع دنیوی خود روابط خود را با دارالاسلام و رهبریت آن و دیگران تنظیم می کنند که الله تعالی می فرماید: وَمِنْهُم مَّن یَلْمِزُکَ فِی الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُواْ مِنْهَا رَضُواْ وَإِن لَّمْ یُعْطَوْاْ مِنهَا إِذَا هُمْ یَسْخَطُونَ ‏(توبه/58)، در میان آنان کسانی هستند که در تقسیم زکات و صدقات از تو عیبجوئی می‌کنند و ایراد می‌گیرند (به عدالت رسول الله صلی الله علیه وسلم ایراد می گرفتند). اگر بدانان چیزی از زکات داده شود خشنود می‌شوند و اگر چیزی از آن (اموال مادی) بدیشان داده نشود هرچه زودتر خشم می‌گیرند (و اخم و تخم می‌کنند).‏

مومنین در صدر اسلام شرایط سخت محاصره ی اقتصادی شعب ابی طالب را تحمیل کردند زمانی که حاکمیتی اسلامی نداشتند و به دنبال آن زمانی که صاحب دارالاسلام و حکومت اسلامی شدند باز شرایط سخت اقتصادی اهل صفه را نیز تجربه کردند و در هر دو حالت بدترین شرایط اقتصادی را به خاطر حفظ ایمان خود متحمل شدند بدون آنکه ایمان خود را به خاطر مشکلات اقتصادی مورد خرید و فروش و معامله قرار داده یا تزلزلی در ایمان آنها به وجود آید.

البته فقر وعده ی شیطان و پدیده ای منفی اجتماعی و ساخته ی دست بشر است مثل فحشاء که شیطان به آن امر می کند اما اسلام برای انهدام تدریجی فقر و فحشاء برنامه ای سیستماتیک دارد: الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاءِ وَاللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَفَضْلًا وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ (بقره/268) پس فقر بیماری ناشی از توزیع ناعادلانه ثروت و ارثیه ی حاکمیت جاهلیت برای مومنین است و رسول الله صلی الله علیه وسلم نیز با آنکه به عنوان رهبر دارالاسلام زندگی اقتصادی خودش را در حد پائین ترین افراد دارالاسلام قرار داده بود اما دعا می کرد: اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِن الْكُفْرِ، وَالْفَقْرِ، وَعَذَابِ الْقَبْرِ^[2].

پس فقر که زائیده ی روابط ناسالم انسانهاست و ارثیه ی حاکمیت جاهلیت برای مومنین است مورد تائید اسلام نیست و اسلام بعد از تامین امنیت فوری «آمَنَهُم مِن خَوفٍ» برای دارالاسلام، برای نابودی فقر«أَطعَمَهُم مِن جوعٍ» نیز برنامه هائی ارائه می دهد که بر خلاف تامین امنیت که انقلابی و آنی است، تحقیق برنامه ها و طرحهای اقتصادی، جهت رفع گرسنگی و ایجاد رفاه عمومی، تدریجی و زمانبر هستند و اگر ملتی مسلمان می خواهد استقلال و عزت و خودکفائی خود را حفظ کند و روی پاهای خودش بایستد باید با صبر و تلاش هزینه های این زمانبر بودن استقلال و خودکفائی اقتصادی و رفاه اقتصادی را نیز تحمل کند.

رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: جُعِلَ رزقي تحتَ ظِلِّ رُمْحي^[3] یا می فرماید: بُعِثتُ بالسَيفِ بَينَ يَدَي الساعَة حَتى يُعبَدَ الله تَعالى وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ، وَ جُعِلَ رِزقي تَحتَ ظِلِ رُمحِي وَجُعِلَ الذُلَ والصَغارَ على مَن خالَفَ أمري، وَمَن تَشَبَهَ بِقَومٍ فَهوَ مِنهُم .^[4] من با شمشیر پیش از قیامت مبعوث شدم تا تنها خدای یگانه که شریکی ندارد عبادت شود. روزی ام زیر سایه نیزه ام قرار داده شده است (يعني في و غنيمت) و ذلت و خواری برای کسی قرار داده شده که از دستور من سرپیچی کند و کسی که خود را به قومی تشبیه کند، از آنان خواهد بود.

الان که دارالاسلام افغانستان خودش را به مرزهای ساخته شده توسط سایکس و پیکو محصورکرده و نمی تواند مثل مسلمین صدر اسلام با آزاد سازی دارالکفرها به منابع مالی مسلمین اضافه کند به همین دلیل باید در طول سالیان مشکلات اقتصادی زیادی را تا رسیدن به خودکفائی اقتصادی تحمل کنند.

ادامه خواندن س: با توجه به اینکه فقر فساد آور است و در احادیث متعدد این مسئله آمده است که فقر بیاید ایمان در اکثریت از بین میرود، و در حال حاضر وضعیت مالی افغانستان بسیار خطرناک است، چرا امارت اسلامی به عنوان تاکتیک و برای دور زدن تحریم ها با آمریکا همکاری کوتاه مدت نمی کند.

Савол: фақирлик фасод келтиришига диққат қилган холда, бир неча хадисларда шу масала келганки, фақирлик келса иймон аксар холда йўқолиб кетади, хозирда  афғонистонни молиявий вазияти нихоятда хатарли холда, нима учун исломий иморат тактика сифатида махрумиятларни айланиб ўтиш учун америка билан қисқа муддатли хамкорликлар қилмайди?

Жавоб: ахли суннат деб маъруф бўлган фирқаларни хузурида бундай хадис мавжуд эмас, аммо мана бу мазмунга яқин ривоят шиъа жаъфарийларини наздида топилади:

  لَولا رَحمَةُ رَبّي عَلى فُقَراءِ اُمَّتي، كادَ الفَقرُ يَكونُ كُفرا.^[1]

Агар парвардигоримни рахмати умматимни фақирларига бўлмаганда, фақирлик уларни куфрни остонасига олиб бориб қўйган бўларди. Аммо аллох таолони рахмати мўъмин фақирларга нисбатан бўлган ва мўъминлар иймонни дунёни эвазига алмаштирган ва куфрга қайтиб кетган  эмас, балки фақатгина “зул хувайсара” га ўхшаш мунофиқлар рохат ўзларини иймонларини дунёни матоси эвазига олди-сотди қилишади, улар ўзларини дунёвий манфаъатлари учун дорул ислом ва уни рахбарияти ё бошқалар  билан бўлган муносабатларини танзим қилишади, аллох таоло мархамат қиладики: 

 وَمِنْهُم مَّن یَلْمِزُکَ فِی الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُواْ مِنْهَا رَضُواْ وَإِن لَّمْ یُعْطَوْاْ مِنهَا إِذَا هُمْ یَسْخَطُونَ ‏(توبه/58)،

Уларнинг орасида садақотлар тўғрисида сизга таъна қилгувчи кимсалар хам бордир. Бас, агар ўша садақалардан уларга хам берилса рози бўладилар, агар берилмаса бирдан норози бўлиб қоладилар.

Мўъминлар садри исломда исломий хокимиятга эга бўлмаган пайтларида  шаъби аби толиб номли иқтисодий оғир мухосарага сабр-тоқат қилишган, ундан сўнг дорул исломга ва исломий хукуматга эга бўлишгач ахли суфа қаттиқ иқтисодий шароитни тажриба қилишган, мана бу холатни хар иккисида ўзларини иймонларини сақлаш учун нихоятда оғир иқтисодий шароитга тоқат қилишган, улар ўзларини иймонларини иқтисодий

 мушкилотларни баробарида олди-сотди муомаласига қўйишмаган ёки иймонларини устида  тебранишмаган.

Албатта фақирлик шайтонни ваъдаси ва ижтимоъий манфий ходиса бўлиб башарни қўли билан вужудга келтирилган нарса, худди шайтон унга буюрадиган  фахш ишларга ўхшайди, аммо ислом фақирлик ва фахшни даражама- даража йўқотиш учун систематик дастурларга эга: 

  الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاءِ وَاللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَفَضْلًا وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ (بقره/268)

Шайтон сизларни ( агар инфоқ- эхсон қилсангиз) камбағал бўлиб қолишингиздан қўрқитади ва фахш ишларга буюради. Аллох сизларга ўз тарафидан мағфират ва фазлу карам ( бойлик) ваъда қилади.

Шундай бўлгач фақирлик бойликни адолатсизлик билан тақсим қилиниши ва мўъминлар учун жохилият хокимиятини меъросидан келиб чиққан касалликдир, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам дорул исломни рахбари сифатида ўзларини иқтисодий хаётларини дорул исломни энг паст табақадаги кишиларни хаддида ушлаб турганларига қарамасдан қуйидагича  дуо қилардилар:

   اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِن الْكُفْرِ، وَالْفَقْرِ، وَعَذَابِ الْقَبْرِ^[2].

Фақирлик инсониятни носоғлом алоқасини оқибатида вужудга келган нарса  ва жохилият хокимиятини мўъминлар учун меъроси хисобланади, уни ислом тасдиқламаган, ислом дорул  ислом учун  хавфсизликни таъминлагандан сўнг “аманахум мин ховф” , фақирликни нобуд қилиш учун “атъамахум мин жуъ”  дастурларини ироя беради, хавфсизликни таъминлашни қисқа муддатда амалга оширса бўлади ,аммо очликни бартараф қилиш ва умумий фаравонликни ижод қилиш учун  иқтисодий дастурларни, режаларни рўёбга чиқиши вақт талаб қилади, агар мусулмон миллати ўзини истиқлолини,иззатини сақлаб қолишни ва ўзини оёғида тик туришни  истаса, истиқлолни  ва иқтисодий жихатдан ўзи-ўзини таъминлашни, иқтисодий фаровонликни вақт талаб қилувчи хазиналарига хам сабр-тоқат қилиши лозимдир.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

      جُعِلَ رزقي تحتَ ظِلِّ رُمْحي^[3]

ёки бундай деб хам мархамат қилганлар:

 بُعِثتُ بالسَيفِ بَينَ يَدَي الساعَة حَتى يُعبَدَ الله تَعالى وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ، وَ جُعِلَ رِزقي تَحتَ ظِلِ رُمحِي وَجُعِلَ الذُلَ والصَغارَ على مَن خالَفَ أمري، وَمَن تَشَبَهَ بِقَومٍ فَهوَ مِنهُم .^[4]

Шериги йўқ ягона аллохга ибодат қилиниши учун қиёматни олдидан қилич билан юборилиндим. Ризқимни найзамни соясини остида қилинди ( яъни ғаниматда) ва мени дастуримдан бош тортган кишиларни залил ва хор қилинди ва ўзини бир қавмга ўхшатган киши ана ўша қавмдан хисобланади.

(давоми бор…..)

---

[1] جامع الأخبار : 300 / 817

[2] صحيح النسائي1346-5480 / صحيح أبي داود 509

[3] أحمد 5667/ الألباني، صحيح الجامع2831/ الألباني، مشكلة الفقر24/ ابن عثيمين، شرح مسلم لابن عثيمين6/55

[4] رواه احمد في المسند برقم (4944) و (4589) عن عبدالله بن عمر بن الخطاب القرشي، و رواه الطبراني في (مسند الشاميين) برقم (1211) ، و رواه البيهقي في (شعب الايمان) برقم (1198) ، و رواه (ابن شيبة) برقم في (المصنف) برقم (19006) و (19042) و (32361)، و رواه الطحاوي في (المشكاة الاثار) برقم (198) ، و رواه أيضا الامام (ابن المبارك) و (خطيب البغدادي) في كتاب (الجهاد) و (الفقيه والمتفقيه) عن طاوس بن كيسان اليماني، وأيضا عن انس بن مالك بن نضر بن ضمضم البخاري، برقم (758)، و (104)، و صححه الالبانى رحمه الله في (صحيح الجامع الصغير للسيوطي) برقم (2831) و (مشكاة الفقر) برقم (24) و (صحيح الجامع الصغير) برقم (2828) وقال الالبانى وهذا حديث صحيح و رجاله كلهم ثقات، و صححه شيخ المحدثين احمد شاكر المصري في تخريجه لكتاب مسند امام أحمد بن حنبل رحمهم الله تعالى أجمعين ..

سَوال: فَقِیرلِیک فَساد کِیلتِیرِیشِیگه دِققَت قِیلگن حالدَه، بِیر نِیچَه حَدِیثلَردَه شُو مَسَلَه کِیلگنکِی، فَقِیرلِیک کِیلسَه اِیمان اَکثَر حالدَه یُوقالِیب کِیتَدِی، حاضِردَه اَفغانِستاننِی مالِیَه وِی وَضِیعَتِی نِهایَتدَه خَطَرلِی حالدَه، نِیمَه اوُچُون اِسلامِی اِمارَت تَکتِیکَه صِیفَتِیدَه مَحرُومِیَتلَرنِی اَیلَنِیب اوُتِیش اوُچُون اَمِیرِکَه بِیلَن قِیسقَه مُددَتلِی هامکارلِیکلَر قِیلمَیدِی؟
جَواب: اَهلِی سُنَّت دِیب مَعرُوف بوُلگن فِرقَه لَرنِی حُضُورِیدَه بوُندَی حَدِیث مَوجُود اِیمَس، اَمّا مَنَه بُو مَضمُونگه یَقِین رِوایَت شِیعَه جَعفَرِیلَرِینِی نَزدِیدَه تاپِیلَدِی:

  لَولا رَحمَةُ رَبّي عَلى فُقَراءِ اُمَّتي، كادَ الفَقرُ يَكونُ كُفرا.^[1]  اَگر پَروَردِیگارِیمنِی رَحمَتِی اوُمَّتِیمنِی فَقِیرلَرِیگه بوُلمَگندَه، فَقِیرلِیک اوُلَرنِی کُفرنِی آستانَه سِیگه آلِیب بارِیب قوُیگن بوُلَردِی. اَمّا اَلله تَعالی نِی رَحمَتِی مُؤمِن فَقِیرلَرگه نِسبَتاً بوُلگن وَ مُؤمِنلَر اِیماننِی دُنیانِی عِوَضِیگه اَلمَشتِیرگن وَ کُفرگه قَیتِیب کِیتگن اِیمَس، بَلکِی فَقَطگِینَه “ذوُ الخُوَیصَرَه” گه اوُحشَش مُنافِقلَر راحَت اوُزلَرِینِی اِیمانلَرِینِی دُنیانِی مَتاسِی عِوَضِیگه آلدِی- ساتدِی قِیلِیشَدِی، اوُلَر اوُزلَرِینِی دُنیاوِی مَنفَعَتلَرِی اوُچُون دارُ الاِسلام وَ اوُنِی رَهبَرِیَتِی  یا باشقَه لَر بِیلَن بوُلگن مُناسَبَتلَرِینِی تَنظِیم قِیلِیشَدِی، اَلله تَعالی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:

وَمِنْهُم مَّن یَلْمِزُکَ فِی الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُواْ مِنْهَا رَضُواْ وَإِن لَّمْ یُعْطَوْاْ مِنهَا إِذَا هُمْ یَسْخَطُونَ ‏(توبه/58)،

اوُلَرنِینگ آرَسِیدَه صَدَقاتلَر توُغرِیسِیدَه سِیزگه طَعنَه قِیلگوُچِی کِیمسَه لَر هَم باردِیر. بَس، اَگر اوُشَه صَدَقَه لَردَن اوُلَرگه هَم بِیرِیلسَه راضِی بوُلَدِیلَر،اَگر بِیرِیلمَسَه بِیردَن ناراضِی بوُلِیب قالَدِیلَر.

مُؤمِنلَر صَدرِ الاِسلامدَه اِسلامِی حاکِمِیَتگه اِیگه بوُلمَگن پَیتلَرِیدَه شَعبِی اَبِی طالِب ناملِی اِقتِصادِی آغِیر مُخاصَرَه گه صَبر- طاقَت قِیلِیشگن، اوُندَن سُونگ دارُ الاِسلامگه وَ اِسلامِی حُکوُمَتگه اِیگه بوُلِیشگچ اَهلِی صُوفَه قَتتِیق اِقتِصادِی شَرائِطنِی تَجرِیبَه قِیلِیشگن، مَنَه بُو حالَتنِی هَر اِیککِیسِیدَه اوُزلَرِینِی اِیمانلَرِینِی سَقلَش اوُچُون نِهایَتدَه آغِیر اِقتِصادِی شَرائِطگه طاقَت قِیلِیشگن، اوُلَرنِی اوُزلَرِینِی اِیمانلَرِینِی اِقتِصادِی مُشکِلاتلَرنِی بَرابَرِیدَه آلدِی – ساتدِی مُعامَلَه سِیگه قوُیِیشمَگن یاکِی اِیمانلَرِینِی اوُستِیدَه تِیبرَنِیشمَگن.

اَلبَتَّه فَقِیرلِیک شَیطاننِی وَعدَه سِی وَ اِجتِمائِی مَنفِی حادِیثَه بُولِیب بَشَرنِی قوُلِی بِیلَن وُجُودگه کِیلتِیرِیلگن نَرسَه حُوددِی شَیطان اوُنگه بُویُورَدِیگن فَحش اِیشلَرگه اوُحشَیدِی، اَمّا اِسلام فَقِیرلِیک وَ فَحشنِی دَرَجَه مَه – دَرَجَه یُوقاتِیش اوُچُون سِیستِیمَه تِیک دَستوُرلَرگه اِیگه:

  الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاءِ وَاللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَفَضْلًا وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ (بقره/268)

شَیطان سِیزلَرنِی ( اَگر اِنفاق- اِحسان قِیلسَنگِیز) کَمبَغَل بوُلِیب قالِیشِینگِیزدَن قوُرقِیتَدِی وَ فَحش اِیشلَرگه بُویُورَدِی. اَلله سِیزلَرنِی اوُز طَرَفِیدَن مَغفِرَت وَ فَضلوُ کَرَم (بایلِیک) وَعدَه قِیلَدِی.

شوُندَی بُولگچ فَقِیرلِیک بایلِیکنِی عَدالَتسِیزلِیک بِیلَن تَقسِیم قِیلِینِیشِی وَ مُؤمِنلَر اوُچُون جاهِلِیَت حاکِمِیَتِینِی مِعراثِیدَن کِیلِیب چِیققَن کَسَللِیکدِیر، رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلم هَم دارُ الاِسلامنِی رَهبَرِی صِیفَتِیدَه اوُزلَرِینِی اِقتِصادِی حَیاتلَرِینِی دارُ الاِسلامنِی اِینگ پَست طَبَقَه سِیدَگِی کِیشِیلَرنِی حَددِیدَه اوُشلَب توُرگنلَرِیگه قَرَمَسدَن قوُیِیدَگِیچَه دُعا قِیلَردِیلَر:    اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِن الْكُفْرِ، وَالْفَقْرِ، وَعَذَابِ الْقَبْرِ^[2].

فَقِیرلِیک اِنسانِیَتنِی ناساغلام عَلاقَه سِینِی عاقِبَتِیدَه وُجُودگه کِیلگن نَرسَه وَ جاهِلِیَت حاکِمِیَتِینِی مُؤمِنلَر اوُچُون مِعراثِی حِسابلَنَدِی، اوُنِی اِسلام تَصدِیقلَمَگن، اِسلام دارُ الاِسلامِ اوُچُون خَوفسِیزلِیکنِی تَعمِینلَگندَن سُونگ «آمَنَهُم مِن خَوفٍ» ،فَقِیرلِیکنِی نابُود قِیلِیش اوُچُون «أَطعَمَهُم مِن جوعٍ» دَستوُرلَرِینِی اِرایَه بِیرَدِی، خَوفسِیزلِیکنِی تَعمِینلَشنِی قِیسقَه مُددَتدَه عَمَلگه آشِیرسَه بوُلَدِی، اَمّا آچلِیکنِی بَرطَرَف قِیلِیش وَ عُمُومِی فَراوانلِیکنِی اِیجاد قِیلِیش اوُچُون اِقتِصادِی دَستوُرلَرنِی، رِیجَه لَرنِی رُیابگه چِیقِیشِی وَقت طَلَب قِیلَدِی، اَگر مُسُلمان مِللَتِی اوُزِینِی اِستِقلالِینِی، عِزَّتِینِی سَقلَب قالِیشنِی وَ اوُزِینِی آیاغِیدَه تِیک توُرِیشنِی اِیستَسَه، اِستِقلالنِی وَ اِقتِصادِی جِهَتدَن اوُزِی- اوُزِینِی تَعمِینلَشنِی اِقتِصادِی فاراوانلِیکنِی وَقت طَلبَ قِیلوُچِی حَزِینَه لَرِیگه هَم صَبر- طاقَت قِیلِیشِی لازِمدِیر.

رسول الله صلی الله علیه وسمل مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:       جُعِلَ رزقي تحتَ ظِلِّ رُمْحي^[3]  یاکِی بُوندَی دِیب هَم مَرحَمَت قِیلگنلَر:    بُعِثتُ بالسَيفِ بَينَ يَدَي الساعَة حَتى يُعبَدَ الله تَعالى وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ، وَ جُعِلَ رِزقي تَحتَ ظِلِ رُمحِي وَجُعِلَ الذُلَ والصَغارَ على مَن خالَفَ أمري، وَمَن تَشَبَهَ بِقَومٍ فَهوَ مِنهُم .^[4]

شِیرِیگِی یُوق یَگانَه اَلله گه عِبادَت قِیلِینِیشِی اوُچُون قِیامَتنِی آلدِیدَن قِیلِیچ بِیلَن یُوبارِیلِیندِیم. رِزقِیمنِی نَیزَمنِی سایَه سِینِی آستِیدَه قِیلِیندِی ( یَعنِی غَنِیمَتدَه) وَ مِینِی دَستوُرِیمدَن باش تارتگن کِیشِیلَرنِی زَلِیل وَ خار قِیلِینَدِی وَ اوُزِینِی بِیر قَومگه اوُحشَتگن کِیشِی اَنَه اوُشَه قَومدَن حِسابلَنَدِی.

(دوامی بار……)

---

[1] جامع الأخبار : 300 / 817

[2] صحيح النسائي1346-5480 / صحيح أبي داود 509

[3] أحمد 5667/ الألباني، صحيح الجامع2831/ الألباني، مشكلة الفقر24/ ابن عثيمين، شرح مسلم لابن عثيمين6/55

[4] رواه احمد في المسند برقم (4944) و (4589) عن عبدالله بن عمر بن الخطاب القرشي، و رواه الطبراني في (مسند الشاميين) برقم (1211) ، و رواه البيهقي في (شعب الايمان) برقم (1198) ، و رواه (ابن شيبة) برقم في (المصنف) برقم (19006) و (19042) و (32361)، و رواه الطحاوي في (المشكاة الاثار) برقم (198) ، و رواه أيضا الامام (ابن المبارك) و (خطيب البغدادي) في كتاب (الجهاد) و (الفقيه والمتفقيه) عن طاوس بن كيسان اليماني، وأيضا عن انس بن مالك بن نضر بن ضمضم البخاري، برقم (758)، و (104)، و صححه الالبانى رحمه الله في (صحيح الجامع الصغير للسيوطي) برقم (2831) و (مشكاة الفقر) برقم (24) و (صحيح الجامع الصغير) برقم (2828) وقال الالبانى وهذا حديث صحيح و رجاله كلهم ثقات، و صححه شيخ المحدثين احمد شاكر المصري في تخريجه لكتاب مسند امام أحمد بن حنبل رحمهم الله تعالى أجمعين ..

س: با توجه به اینکه فقر فساد آور است و در احادیث متعدد این مسئله آمده است که فقر بیاید ایمان در اکثریت از بین میرود، و در حال حاضر وضعیت مالی افغانستان بسیار خطرناک است، چرا امارت اسلامی به عنوان تاکتیک و برای دور زدن تحریم ها با آمریکا همکاری کوتاه مدت نمی کند.

ج: نزد فرق معروف به اهل سنت چنین حدیث صحیحی وجود ندارد اما نزدیک به این مضمون روایتی نزد شیعیان جعفری وجود دارد که: لَولا رَحمَةُ رَبّي عَلى فُقَراءِ اُمَّتي، كادَ الفَقرُ يَكونُ كُفرا.^[1] اگر رحمت پروردگارم بر فقيران امّتم نبود، فقر آنان را در آستانه كفر قرار مى داد. اما رحمت الله تعالی بر فقرای مومنین بوده و دنیا چیزی نیست که مومنین بخواهند با ایمان عوضش کنند و به کفر برگردند بلکه تنها منافقینی چون «ذُو الخُوَيْصِرَةِ» و دارودسته ی منافقین هستند که به راحتی ایمان خود را با متاع دنیا مورد خرید و فروش و معامله قرار می دهند و بر اساس منافع دنیوی خود روابط خود را با دارالاسلام و رهبریت آن و دیگران تنظیم می کنند که الله تعالی می فرماید: وَمِنْهُم مَّن یَلْمِزُکَ فِی الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُواْ مِنْهَا رَضُواْ وَإِن لَّمْ یُعْطَوْاْ مِنهَا إِذَا هُمْ یَسْخَطُونَ ‏(توبه/58)، در میان آنان کسانی هستند که در تقسیم زکات و صدقات از تو عیبجوئی می‌کنند و ایراد می‌گیرند (به عدالت رسول الله صلی الله علیه وسلم ایراد می گرفتند). اگر بدانان چیزی از زکات داده شود خشنود می‌شوند و اگر چیزی از آن (اموال مادی) بدیشان داده نشود هرچه زودتر خشم می‌گیرند (و اخم و تخم می‌کنند).‏

مومنین در صدر اسلام شرایط سخت محاصره ی اقتصادی شعب ابی طالب را تحمیل کردند زمانی که حاکمیتی اسلامی نداشتند و به دنبال آن زمانی که صاحب دارالاسلام و حکومت اسلامی شدند باز شرایط سخت اقتصادی اهل صفه را نیز تجربه کردند و در هر دو حالت بدترین شرایط اقتصادی را به خاطر حفظ ایمان خود متحمل شدند بدون آنکه ایمان خود را به خاطر مشکلات اقتصادی مورد خرید و فروش و معامله قرار داده یا تزلزلی در ایمان آنها به وجود آید.

البته فقر وعده ی شیطان و پدیده ای منفی اجتماعی و ساخته ی دست بشر است مثل فحشاء که شیطان به آن امر می کند اما اسلام برای انهدام تدریجی فقر و فحشاء برنامه ای سیستماتیک دارد: الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاءِ وَاللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَفَضْلًا وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ (بقره/268) پس فقر بیماری ناشی از توزیع ناعادلانه ثروت و ارثیه ی حاکمیت جاهلیت برای مومنین است و رسول الله صلی الله علیه وسلم نیز با آنکه به عنوان رهبر دارالاسلام زندگی اقتصادی خودش را در حد پائین ترین افراد دارالاسلام قرار داده بود اما دعا می کرد: اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِن الْكُفْرِ، وَالْفَقْرِ، وَعَذَابِ الْقَبْرِ^[2].

پس فقر که زائیده ی روابط ناسالم انسانهاست و ارثیه ی حاکمیت جاهلیت برای مومنین است مورد تائید اسلام نیست و اسلام بعد از تامین امنیت فوری «آمَنَهُم مِن خَوفٍ» برای دارالاسلام، برای نابودی فقر«أَطعَمَهُم مِن جوعٍ» نیز برنامه هائی ارائه می دهد که بر خلاف تامین امنیت که انقلابی و آنی است، تحقیق برنامه ها و طرحهای اقتصادی، جهت رفع گرسنگی و ایجاد رفاه عمومی، تدریجی و زمانبر هستند و اگر ملتی مسلمان می خواهد استقلال و عزت و خودکفائی خود را حفظ کند و روی پاهای خودش بایستد باید با صبر و تلاش هزینه های این زمانبر بودن استقلال و خودکفائی اقتصادی و رفاه اقتصادی را نیز تحمل کند.

رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: جُعِلَ رزقي تحتَ ظِلِّ رُمْحي^[3] یا می فرماید: بُعِثتُ بالسَيفِ بَينَ يَدَي الساعَة حَتى يُعبَدَ الله تَعالى وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ، وَ جُعِلَ رِزقي تَحتَ ظِلِ رُمحِي وَجُعِلَ الذُلَ والصَغارَ على مَن خالَفَ أمري، وَمَن تَشَبَهَ بِقَومٍ فَهوَ مِنهُم .^[4] من با شمشیر پیش از قیامت مبعوث شدم تا تنها خدای یگانه که شریکی ندارد عبادت شود. روزی ام زیر سایه نیزه ام قرار داده شده است (يعني في و غنيمت) و ذلت و خواری برای کسی قرار داده شده که از دستور من سرپیچی کند و کسی که خود را به قومی تشبیه کند، از آنان خواهد بود.

(ادامه دارد….)

---

[1] جامع الأخبار : 300 / 817 .

[2] صحيح النسائي1346-5480 / صحيح أبي داود 509

[3] أحمد 5667/ الألباني، صحيح الجامع2831/ الألباني، مشكلة الفقر24/ ابن عثيمين، شرح مسلم لابن عثيمين6/55

[4] رواه احمد في المسند برقم (4944) و (4589) عن عبدالله بن عمر بن الخطاب القرشي، و رواه الطبراني في (مسند الشاميين) برقم (1211) ، و رواه البيهقي في (شعب الايمان) برقم (1198) ، و رواه (ابن شيبة) برقم في (المصنف) برقم (19006) و (19042) و (32361)، و رواه الطحاوي في (المشكاة الاثار) برقم (198) ، و رواه أيضا الامام (ابن المبارك) و (خطيب البغدادي) في كتاب (الجهاد) و (الفقيه والمتفقيه) عن طاوس بن كيسان اليماني، وأيضا عن انس بن مالك بن نضر بن ضمضم البخاري، برقم (758)، و (104)، و صححه الالبانى رحمه الله في (صحيح الجامع الصغير للسيوطي) برقم (2831) و (مشكاة الفقر) برقم (24) و (صحيح الجامع الصغير) برقم (2828) وقال الالبانى وهذا حديث صحيح و رجاله كلهم ثقات، و صححه شيخ المحدثين احمد شاكر المصري في تخريجه لكتاب مسند امام أحمد بن حنبل رحمهم الله تعالى أجمعين ..

Савол: сиз бағдодийни алқоидадан чиқишини ва алқоидани рахбари  Завохирийни фатвосини  ва Хони Сабоий, Ториқ ,Абдулхалим, Абу ,Мухаммад Мақдисий, Абу Қатода фаластиний ва бошқаларнинг бағдодийни гурухини хавориж бўлгани хақида сиз нима дейсиз? Улар ва  шайх Жавлоний  алқоидани амирига хиёнат қилишмаганми?

(матлабни комил матни)

Жавоб: агар сиз воқеиятга бир назар ташлайдиган бўлсангиз буни изохлаб ўтиришга хожат қолмайди. Доктор  Айман Аззавохирийни ўзини гувохлик беришича, Абу Хамза мисрийни Абу Умар бағдодийга ва исломий ироқ давлатига байъат бергандан сўнг, бу киши 1386 фарвардинда бу давлатни жанг вазири бўлади ва уларни хар иккови 1389 йил фарвардинни охирида америка томонидан ўлдирилади, бундан сўнг бизлар билоди рофидин ва ироқдан алқоида номли нарсага эга эмасмиз; шайх Айман Аззавохирийни ўзи ироқ исломий давлати ташкил бўлгандан сўнг 1385 йилда тасвирий хабарда айтишича: билоди рофидинда алқоида исмли нарса мавжуд эмас ва ироқ исломий иморатининг шаръий давлат эканини ва “сахих шаръий манхаж” билан шўро асосида идора қилинишини  таъкидлайди…..; алқоидани хал бўлиб кетиши хақида изох бериб айтадики: ташкилот ва жамоатлар давлатга байъат беришлари лозим.

 Мана шу шаклда алқоида ташкилоти билоди рофидинда ироқ исломий давлатида Абу Умар бағдодийга байъат бериш билан хал бўлиб кетди ва ундан сўнг ундан асар хам қолгани йўқ, кейинроқ довлани аскарларидан бўлмиш Жавлоний ўзини амири доктор Абу Бакр бағдодийга хиёнат қилади ва ўзини амирига бағий бўлиб қарши чиқади.

Бу ерда биз кўрган нарса шуки, довла ўзига эхтиёж бўлган пайтда Жавлонийни қўмондон сифатида юзлаб мужохир,махаллий аскарлар ва қурол-аслаха ва довлани ярим моли билан бирга ахли шомга ёрдам бериш ва уларни химоя қилиш учун жўнатилади, дархақиқат довла мана канал орқали бу пайтда сурияга кириб боради, Жавлонийни ўзи хам овозли хабарда бунга иқрор бўлган эди; шундай экан бу ерда биз наждият ўзини манхажини баён қилмасдан туриб наждиятнинг  фикрий манхаж изтироблари хақида ва жавлонийни масаласи хақида сухбат қиляпмиз, бу ерда наждият агар ундан кўра афзолроқ низом уни назорат қилмас экан,  тафарруқни ва ички жангларни омили бўлиши хақида сухбат қиляпмиз ва хукм чиқаришни сизларни ўзингизни ихтиёрингизга   қўямиз.

Нусрах жибхаси расмий суратда 1390 йилни бахман ойида ўзини вужудини эълон қилган; аммо аста-секин довла жавлонийнинг бутун жахон секуляр кофирларини баробарида минтақадаги мусулмонларга хоким минтақа тоғутларининг канали орқали махсусан туркия секуляр хукумати орқали имтиёзларга эга бўлаётганини сезиб қолади. Мана бу имтиёзлар жавлонийнинг қора дафтардан олиб ташланиши ва уни расмий холда бутун жахон секуляр кофирлари яъни америка ва нато томонидан  тан олиниши учун керак эди, жавлоний мана бу иш билан бу имтиёзлар орқали бир гурухни бутун жахон секуляр кофирларининг қора дафтаридан чиқариб ташлашни хохлаган эди, аммо бу гурух уни ўзига тегишли эмас эди,балки уни қўлида омонат топширилган эди  ва бу гурух Абу Бакр бағдодий унга рахбарлик қиладиган катта мажмуъанинг бир бўлаги эди.

Бунга қўшимча равишда довла илгари ансорул исломни рахбари бўлган Абдуллох Шофеъийни ноиби шайх Абдуррохман Мухаммад қодулий ( Абу Али анборий)ни канали орқали покистонни вазиристонидаги алқоидани катталари бўлмиш Абу Яхё ливий, Мустафо Абу Язид , Атийятуллох ливий билан мулоқот қилади ва алқоидани мана бу рахбарлари билан маслахат қилгандан сўнг, ” ироқдаги мужохидлар шўроси мажлисини” вужудга келтиради ва кейинроқ Абу Бакр бағдодийни ноиби ва сурияга молиявий ёрдам етказишни масъули бўлади, шунда у жавлонийни бир неча чехрага эга эканини ва жавлонийни ва уни атрофидагиларни ички фасодга тушишганини гувохи бўлади, мана бу омиллар ва юзлаб ички гурухларни ўртасидаги жанглар уларнинг сурияда заъифлашишларига боис бўлган эди. Мана бу уларни ўзларини етиштирган хосилларини самараси эди; аллох таоло мархамат қиладики:  ^[1]

وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ ۖ (انفال/46)

ادامه خواندن Савол: сиз бағдодийни алқоидадан чиқишини ва алқоидани рахбари  Завохирийни фатвосини  ва Хони Сабоий, Ториқ ,Абдулхалим, Абу ,Мухаммад Мақдисий, Абу Қатода фаластиний ва бошқаларнинг бағдодийни гурухини хавориж бўлгани хақида сиз нима дейсиз? Улар ва  шайх Жавлоний  алқоидани амирига хиёнат қилишмаганми?