دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(46- қисмат)

“ муборизайи манфий” мисли : ширкат накардан дар фалон рохпимоий ё интихобот ё мажлис, ё нарафтани ба фалон макон, ё вориди фалон коноли расонаий нашудан, ё нахаридани фалон жинс : масалан имоми Молик рохимахуллох барои мубориза бо падидайи хонандагийи хамрох бо мусиқий тавассути канизхо ва баргузорийи мажолиси мухталифи мусиқий фатво медихад: хар каси канизи бихарад ва баъад мутаважжих шавад у овозхўн аст метавонад ба иллати айб онро ба сохибиш пас дихад.

Сулаймон аттамимий дарборайи канизи овозхўники ба ирс ба ятимон расида бошад ва мехоханд уро бифрушанд. Мегуяд: бояд бидуни зикри сифати овозхўний фурухта шавад ва агар бо он васф бист хазор ( дирхам) ва дар сурати оддий ду хазор ( дирхам) биярзад боз хам зикри васфиш сахих нест. Агар манфаъати ноши аз овоз мубох буд чанин моли аз ятимон манъ намешуд.

Имоми Шофеъий рохимахуллох мегуяд: агар молики канизи мардумро барои шанидани овози у жамъ намояд сафих буда ва шаходатиш рад мешавад ва дарбораш гуфта ин фард даюс ( жокеш) аст. Қози Абу Тоййиб мегуяд: ба ин хотир молики канизро сафих дониста чун мардумро ба ботил даъват менамояд ва хар каси мардумро ба ботили даъват кунад сафих ва фосиқ аст.

Дар ек жамъ банди Қитода мегуяд ба худо сўганд шояд дар рохи” лахвал хадис” моли сарф нашавад балки манзур аз харидан, гумрох шудани фард аст, чун гуфтайи ботилро бар сухани хақ ва зиёнро бар нафъ таржих медихад, ва бузургтарин аломати гумрохийи фард ин астки ба жойи сухани хақ ботилро интихоб кунад.

Алъон жойгохи “ лахвал хадис” дар жомеъайи мо читур аст? Мажмуъи абзорхойи гумрохий ва саргардонийро мо хамин алъон дар хариди танхо ек дастгохи мохвора ва гушийи телефони хамрох ва компютер ва бозкардани шабакахойи мухталифи куффори жахоний ва муртаддин ва мунофиқин ва секулярзадахойи махаллий ва марокизи омузиший фосид шохидиш хастем. Инхо абзорхойи хастандки мисли чоқу ва аслаха ва норинжак ва минки ду корбурд доранд ва каси наметавонад ин абзорхоро тахрим кунад балки равиши истефодайи аз онхостки фосид ва фосид кунандашон мекунад.

Бале,алъон илова бар мусиқийки хаммаги шохидиш хастем бояд сарчишмайи фосид кунандайи мисли шабакахойи мухталифи мохвораий ва филмхойи мухталифи онро ба изофайи онхамма мизгардийи куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахо ва онхамма шабакахойи мухталифи интернетий ва ижтимоийро ном бурдки ошкоро бадтар ва модернтар аз хазорон нафар мисли Назр бин Хорис ва тарафдорони мусиқийи асри сахоба ва тобеъин ба жони иймони мўъминин ва қонуни шариати аллох ва хатто мовжудияти мўъминин офтоданд.

Имруза дар қолиби бостонгароий ва бо афсонахойи дуруғин ва кўхнайи бепоя ва асос бостон хазорон нафар мисли Назр бин Хорис тўлид шудандки ин таваххумот ва афсонахоро дар донишгоххо ба сурати модерн ва системотик ва бо пуштивонайи макотиби куфрийи дини секуляризм ёд мегиранд ва дар марокизи омузиший тоғутхо ва расонахойи фосид ба хурди мардум медиханд, илова бар он, дар панохи ин бостонгароий афсонаий хам тамоми бовархойи ғалати ширк омиз ва куфриёти секуляристхо ва соири куффори торихи башариятро дар қолиби демокрасий ва секуляризм ва жомеъайи ба истелох маданий секуляристий ва ғейрих ба хурди муслимини медихандки на мисли муслимини асри хулафои рошида сохиби хокимияти екпорча хастанд ва на қудрати доранд ва на убухати, ин жанги сард ва нарм ва равоний бар муслимини бепанохро мо харгиз дар торихи башарият шохидиш набудаем.

Бо ин вужуд, шахси мусалмон бидуни дарки омузиши сахихи истефодайи  аз ин абзорхо ин абзорхойи фосид кунанда ва гумрохийро мехарад ва ба сурати хом вориди хона ва хонувода мекунад ва асбоби гумрохийи худиш ва атрофиёнишро ба хамин содагий фарохам мекунад. Агар ибни Аббос ва ибни Масъуд ва амсолихим имруза зинда буданд ва мехостанд дар миёни муслимин “ лахвал хадис” ро ба мардум нишон бидиханд қатъан ба ин маворид ва мавориди дигар ишора мекарданд ва бахусус ба волидин ва сарпарастхойи хонуводахо ва жомеъа тазаккур медодандки : харидорони гумрохий масири душманони қонуни шариати аллохро мераванд ва мутаважжих нестандки хар ончи боиси гумрохийи худи шахс ва дигарон бошад дар қонуни шариати аллох харом аст ва жузви “ лахвал хадис” махсуб мешавад ва аллох таоло онхоро аз дидан ва шанидани он нахий карда ва бояд посухгуйи ин муомала ва хариди худ бошандки боиси гумрохийи худишон ва дигарон ва ба бози гирифтани қонуни шариати аллох ва дур шудани аз қонуни шариати аллох шуданд.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(45- қисмат)  

Балки дар он аср ба андозайи муслимин бемушкил ва доройи жомеъайи солими будандки танхо мушкили онхо хамин канизхойи хонанда будки онро хатари барои иймон ва дурий аз қуръон медонистанд.

Ин мушкили асосий ва увлавияти онхо буд аммо алъон мушкилоти асосий ва увлавиятхойи муслимин чист? Алъон хукумати исломий дар аксарияти қотиъи сарзаминхойи муслимин вужуд надорад ва уммул фасоди барои тўлиди анвоъи мусибатхо шуда аст, ширки тафарруқ бар муслимин хоким шуда аст, уммати вохид ва жамоати вохид аз бейн рафта ва умматхойи  мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддиди ба вужуд омада аст ва муслимин химояти аллохро аз даст доданд чун химояти аллох бо жамоат аст, фақр ва гурснагий роиж шуда аст, куффор ва муртаддин бар муслимин хоким шуданд, ноамнийи ноши аз ин мафосид муслиминро залил ва беарзиш карда аст, мунофиқин ва секулярзадахо дар аксари қотиъи арсахойи зиндагийи муслимин маносиби мухталифро ба даст оварданд ва бо пуштивонайи тоғутхо ва куффори ишғолгари хорижий дар холи инхидоми иймони муслимин хастанд, хар сарзамини мусалмоннишини доройи даххо мусайламайи каззоб мисли қози Мухаммад ва Қосимлу ва Борзоний ва Ужалон ва ғейрих шуда аст, ва даххо мусибат ва муъзали дигар……..

Дар инжо мусиқий хам муъзал аст, аммо муъзали аслий ва пояий барои олуда кардани қалби ва иймони муслимин ва дурийи муслимин аз қуръон ва қонуни шариати аллох нест, мо увлавиятхойи мухимтари мисли муслимини садрил ислом доремки бояд ибтидо онхоро рафъ кунем то ба даражайи асри сахоба бирасемки увлавияти мо хам муборизайи манфий бо муъзали хондани канизкон бошад.

Муъзали хондани канизкон бо олоти мусиқий ва эътиёд ба он дар нахоят ек мусалмони фосиқиро тўлид мекард, аммо имруза муъзалхойи асосий барои муслимин ба вужуд омадандки куллан шахсро аз дини ислом хориж мекунад ва таслими қонуни дини секуляризмиш мекунад ва кор ба жойи расидаки муслимин барои инки довталабона худишонро бибаранд зери хокимияти дини секуляризм ва куффор ё ба об ва оташ мезанандки худишонро ба Европо ва Амрико ва соири билоди куфр бирасонанд ва гох руйи жонишон ва ба қиймати тарки хонувода ва ватаниш риск мекунанд ва ё инки дар дохили сарзаминхойи мусалмоннишин орзуйи ташкили чанин низоми куфрийро тавассути муртаддини махаллий бо пуштивонайи куффори хорижий доранд ва ……..

Алъон мусибатхо ва муъзалхо мутаъаддиданд ва бояд увлавият банди бишаванд ва ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам жури пеш биравем то ба жомеъайи бирасемки танхо муъзали асосияш хонандагийи канизакон ба хамрохи мусиқий бошад, ва онмовқеъ касони биёянд ва мисли ибни Масъуд сўганд ёд кунандки муроди аз

«وَ مِنَ النَّاس مَن يَشتِري لَهوَ الحَديثِ ….»

Овоз аст онхам хамрохи мусиқийки он замон иддайи канизаконро бо қиймати героний барои ин кор мехариданд то бароишон хар вақт хостанд бихонанд ва вақти зиёдийро ба ин кор медоданд, чун ибни Масъуд мўътақид буд хамчунонки об сабаби руйиши гиёхон аст гуш додан ба ин таронахо хам нифоқро дар дил мекорад; ва ё каси мисли ибни Аббос биёяд ва бигуяд: манзур аз “лахвул хадис” хам овози ин канизакон хамрохи мусиқий аст ва хам суханони бехуда аст. Воқеан онхо чи жомеъайи хуби доштандки ин муъзали асосий ва даража аввалишон буда астки хатто агар вужуд хам дошта бошад танхо корики мешавад кард ин астки бояд

« و إذا مَرُّوا بِاللَّغوِ مَرَّوا کِراماً» (فرقان/72)

Ва хенгомики корхойи ёва ва суханони пучиро бибинанд ва бишнаванд бузургворона аз он мегузоранд.

То замоники хукумати исломий ала минхажин нубувват вужуд дошт батни жомеъа хаминтури солим буд аммо пас аз таваллуди шохигарий ва ижоди хукумати бадили изтирорийи исломий ба тадриж дастгирахойи ислом еки пас аз дигари пора шуданд ва олудагий ба тадриж дар миёни жомеъайи муслимин густариш пейдо кард, еки аз ин муъзалот густариши васиъ ва фарогири мусиқий дар жомеъа тавассути хамин канизакон буд, барои хамин аст каси мисли Умар бин Абдулазиз рохимахуллох дар номайи ба муаллими фарзандониш менависад: аввалин чизики бояд аз ту биёмузанд танаффур аз мусиқий аст зеро аз шайтон моя гирифта ва оқибати он олуда шудан ба хашми парвардигор аст. Умар бин Абдулазиз рохимахуллох еки аз одилтарин шохон пас аз хулафои рошидин хам дар ин низоми шохигарий на барои касоники ба самти мусиқий мераванд таъзири таъйин кард ва на хадди хам вужуд доштки бишавад ба ижро дариш овард, балки танхо рох “ муборизайи манфий” буд.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(44- қисмат)

Ба унвони мисол дар замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам куффор чун Назр бин Хорис буданки бо хариди достонхо ва афсонахойи кўхани бостонийи Эрон аз хийра намояд

« وَ مِنَ النّاس مَن يَشتَري لَهوَ الحديث»

буданд, баъди аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дар миёни муслимин хам мунофиқин ва секулярзадахойи миёни муслимин намоди зохирийи

« وَ مِنَ النّاس مَن يَشتَري لَهوَ الحديث»

Будандки бо хариди бардахо ва абзори олоти мусиқий саъй доштанд хамин кори амсоли Назр бин Хорисро анжом бидиханд ва “ лахвул хадиси” ин довра хам хамин мусиқий буд ба унвони мисол:

Ибни Масъуд розиаллоху анху дар баёни маъонийи каламайи “ лахвул хадис дар ин оя мегуяд: ба худо сўганд манзури оя овоз аст. На овози холи балки овоз хамрохи мусиқий. Ва ин тафсир аз ибни Аббос ва Жобир ва Икрима ва Саъид бин Жубайр ва Мужохид ва Макхул ва Амр бин Шуъайб ва Али бин Бадима хам нақл шуда аст. [1].

Нувайр бин Аби Фохита аз падариш ва у аз ибни Аббос дарборайи ояи

«وَ مِنَ النَّاس مَن يَشتَري لَهوَ الحَديث»

Ривоят мекунадки фармуд: дарборайи марди астки канизи мехарад то шаб ва руз барояш овоз бихонад. Ибни Аби Нажих аз Мужохид ривоят кардаки манзури оя харидани овоза хўн ( ғулом ё каниз) бо қиймати фаровон ва гуш сипордан ба овоз ва суханони бехудаш мебошад. Макхул хам чанин назари дошта ва Абу Исхоқ ин тафсирро баргузида аст.

Суъоли Омир бин Саъадки ба арусий меравад ва иттифоқи асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васалламро мебинад ва мепурсад : эй ёрони росули худо, эй бадриён, дорид ба овози канизон гуш медихид?! Ва онхо жавоб медиханд : бинишин. Агар дуст дори бо мо гуш де ва агар намехохи буру; чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ижозайи лахвро дар арусий ба мо дода аст.

. قَدْ رُخِّصَ لَنَا فِي اللَّهْوِ عِنْدَ الْعُرْسِ.[2]

Инро мерасонадки хузур дар ингуна маросимхойи овозхўни мамнуъ ва харом набуда аст, чун худи Омир бин Саъад хам омада дар он ва иттифоқий инхоро дида аст,балки таъажжуб ва суъоли Омир аз ин будаки хузур дар ингуна маконхо дар шаъни касони мисли асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам набуда, ва дар кул дар шаъни собиқунал аввалун ва инсонхойи боланд мартабайи хар жомеъайи нест, аммо истисноъоти вужуд дорадки метавонанд ширкат кунанд. Ва ин моро ёди ин сухани хакимона меандозадки :

حَسَنَاتُ الْأَبْرَارِ سَیئَاتُ الْمُقَرَّبِین

Корхойи хуби никон ( гохи) гунохи муқаррибон махсуб мешавад.

Нуктайи мухиммики бояд борхо ба он ишора бишавад то жиноёти мисли алжазоир бар асоси фатвойи инсонхойи номутаодил ва номезони мисли Абу Қатода фаластиний такрор нашавад ин астки : вужуди ин маросимхо харом ва мамнуъ набуда аст чун агар харом ва мамнуъ буданд қатъан хукумати хулафои рошида онро мамнуъ мекарданд ва мисли монеъини закот ва ғейрих бо онхо бархурд мешуд.

Ин дигар назди асхоб ва хулафои рошида бо доштани чанон қудрати хукуматий шўхи бардор нестки каси биёяд ошкоро ва аланий хароми аллохро халол кунад ё халоли аллохро харом кунад. Пас набояд жури бардошт кардки ба хулафои рошидин тўвхин бишавад. Ва жури масаларо тўвзих додки масалан каси мисли Абдуллох бин Жаъфар бин Аби Толиб биёяд ва дар муомалайи ошкоро ва аланийи харид ва фуруши канизи овозхўн ширкат кунад, ва озодона онро бихарад, ва озодона ба садояш хам гуш бидихад, ва бо ин кориш ошкоро ва озодона дар жилови чашми хулафои рошидин муртакиби тахлил ва тахрим шуда бошад ва онхо хаминтури фақат нигох карда бошанд. На агар каси танхо масалайи Қуддомаро бидонад мутаважжих мешавадки ин тўвхинхо ба сахоба ва бахусус ба хулафои рошидин намечасбад.

(идома дорад…….)

---

[1]ابن جرير از يونس بن عبدالأعلي از ابن وهب از يزيد بن يونس از ابو صخر از ابو معاويه البجلي از سعيد بن جبير از ابو الصهباء البکري روايت مي‌کند/نیز عمروبن علي از صفوان بن عيسي از حميد الخراط از عمار از سعيدبن جبير از ابو الصهباء روايت مي‌کند

[2] المستدرك على الصحيحين/ سنن النسائي/ المصنف

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(43- қисмат)

Бо ин вужуд, мебинемки имруза ин овозхо ё тарона ё гуронийхойи омухта бо абзорхойи мусиқий ё хатто худи мусиқийи холий хам барои иддайи аз муслимин жузви муштабихот шуданд, ва ба назари банда агар хукмиш барои шахс комилан ровшан ва возих ва ошкор нест ва дар он шак дорад агар жониби эхтиётро бигирад ва аз он дурий кунад бехтар аст. Чун барои умурики муштабих мешаванд дурий кардан бехтар аст, барои инки накунад шахс дохили харом биёфтад:

«إنَّ الحلال بیِّنٌ، وإنَّ الحرَامَ بیِّنٌ

( хамоно халол ошкор аст ва харом ( нез) мушаххас ва ошкор аст,) ‏وبینَهُما مُشْتَبِهاتٌ لا یعلمهُنَّ کثیرٌ من النّاس،

( дар бейни ин ду( халол ва харом) умуроти муштабихи вужуд дорадки бисёри аз мардум ( хукми) онхоро намедонанд,)

فَمن اتّقی الشُّبُهات فقد استبرأَ لدینهِ ‏وعرْضِهِ،

( пас ( дар ин холат) касики аз шубхот пархез кунад ; дин ва обруйишро хифз карда аст,)

ومنْ وقعَ فی الشُّبهاتِ وقعَ فی الحرَام کالرَّاعی یرْعَی حوْلَ الحِمَی یوشِکُ ‏أنْ یقعَ فیه،

( касики дар шубхот воқеъ шавад ( ва пархез накунад) қатъан дар харом воқеъ шуда аст, хамонанди чўпоники гусфандонишро дар атрофи ( харими) чирогох мечаронадки наздик аст ( гусфандон) вориди чирогох бишаванд.)

.) أَلَا وَ إِنَّ لِکُلِّ مَلِکٍحِمًی أَلَا وَإِنَّ حِمَی اللَّهِ مَحَارِمُهُ

( огох бошидки хар подшохи харими дорад, бидонид! Ва харими худованд ( дар замин) мухарромоти у хастанд,)

ألا وإنَّ فی الجسدِ مُضْغَةٌ ‏إذا صَلَحتْ صلحَ الجسدُ کُلُّهُ، وإذا فسدتْ فَسَدَ الجسدُ کلُّهُ، ألا وهی القلبُ»[1]

Ва бидонид дар бадан тика гушти( ва узви) вужуд дорадки харгох ислох шавад, тамоми бадан ислох мешавад, ва харгох фосид гардад, тамоми бадан фосид мегардад; хон бидонидки! Он қалб аст”

Агар алъон дар миёни ахли қибла дар замина истефода аз абзорхойи мусиқий – мисли соири ихтилофот – ихтилофот густарда шуда ва маржаъи хам барои халлиш вужуд надорад дар ин сурат ин ихтилофот мумкин аст бимонад то замоники шўройи улил амри вохиди муслимин бо ижмоъи вохидиш раъйи вохидиро ироя бидихад, хар чандки  мумкин аст дар сарзаминхойики тавассути еки аз ду абзори хукумати бадили изтирорийи исломий ё мажлиси вохиди шўройи мужохидин идора мешавад ин ихтилофот тамом бишавад, аммо танхо дар замони хукумати исломий ала минхажин нубуввах дар тамоми сарзаминхойи мусалмон нишин, ижмоъи вохиди шўройи улил амр астки метавонад бо ижмоъи вохидиш ба ин ихтилофот хотима бидихад.

Дар ин замина хам мисли тамоми мавориди дигар лозим аст ва бояд дар “вазъи мовжуд” бо дар назар гирифтани “ ниёзи рузи” муслимин ва “ увлавиятхойи онхо” ва масъалайи “ изтирор ва заруратхойи” ки вужуд дорад хадафхойи аслийро гум накунем ва хадафхойи аслий ва вожибро қурбонийи ек лахв ё лағви накунемки ба содагий мешавад бузургворона аз кинориш гузашт.

Чун гох мумкин аст бо гурухи ва жамоати муттахид бишавемки мусиқийро халол медонад ва медонем хифзи вахдат болотар аз ин масала аст. Ё хатто мумкин аст дар ек мажлисики мусиқий дар он вужуд дорад вужуди мо боиси маст накардани фосиқин, махлут нашудани зан ва мард бо хам, ва мудирият нашудани он тавассути мунофиқин ва секулярзадахо ва хатто муртаддини секуляри махаллий бишавад, шахс метавонад бо хузуриш хори дар чашм ва қалби ин муфсидин бишавад ва афсадро бо фосиди дафъ кунад ва шар ва зарари бузургтарро бо зарари кучактари дафъ кунад.

Ин хам дар жомеъайики на хукумати бадили изтирорийи исломий мисли асри аимма вужуд дорад ва на мажлиси шўройи вохиди мужохидин бар онхо хоким аст ва ин муслимин дар чанголи мунофиқин ва секулярзадахо ва секуляристхойи муртад гир карданд агар шахс бидонадки бо хузуриш боиси дафъи афсад ва шарри бузургтар аз муслимин мешавад ва метавонад интури нафъи бирасонад ба хукми зарурат хузуриш дар ин мажолисики хузур дар онхо хазар шуда аст, барояш мубох мешавад. Вазъи алъони сарзаминхойи мусалмоннишин ба сурати умум бо хеч доврайи дар торихи муслимин мушобех нест, пас намешавад гуфт фалон олим дар фалон қарн барои асри худиш фалон харфро зада аст ва фалон ижтиходро карда аст пас алъон хам хамон аст. На ин сахих нест. Вазъи мовжуд хар замони ва макони хукми хосси худишро металабад……

(идома дорад…….)

---

[1] مُتّفقٌ علیه.‏

Дар жанги тахмилийи рамазони 1447қамарий/ 1404 шамсий “жибхайи” куффори мухориби секуляр ва ишғолгари амрикоий – сехюний ва муртаддини секуляри дохилий бар алайхи дорул исломи Эрон, дар “жибхайи” дорул исломи Эрон истодаем.

(боз нашр)

Бисмиллах валхамдулиллах

Аммо баъад: Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух

 Аллох таоло мефармояд: 

إنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ (صف/۲-۴)،

Хитоб ба тамоми мўъминини “ахли суннат ва ахли жамоат”ики дуст доранд аллох онхоро дуст дошта бошад эълон мешавад:

Хам акнунки куффори секуляр ва мухориби амрикоий “сариафъий”, ба хамрохи куффори мухориби секуляр ва жинояткори сехюнистий ва шуракойи секуляри ғарбийи онхо ва муртадди секуляри дохилий ба дорул исломи Эрон юриш оварданд, бар асоси “ижмоъи” тамоми мўъминин дар тули қуруни гузашта ва хол мабний бар “фарзи аъйн” шудани жиход дар химоят аз дорул ислом дар баробари куффори мухориб ва ишғолгари хорижий, “жибхайи жахоний исломий бар секуляризм” ба хамрохи “алқоидатул жиход (бунёни  жиход) зидди секуляризм” ва тамоми хам масирони хам манхажийи саййид Қутб ва шайх Усома бин Лодин (тақаббалахумаллох)  ва Аллома Крикор (факкаллоху асроху) ва соири хам масирони манхажи сахихи ахли суннат ва жамоат, жиходи молий, жоний ва забонийи худро дар жибхайи дорул исломи Эрон бар алайхи жибхайи куффори секуляри мухориб ва ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри дохилий таъриф мекунем.

Мўъминин ба сурати ом ва ахли даъват ва жиход ба сурати хос бояд бидонанд:

– Хамчунонки аллох таоло амр мекунад:

   وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ (توبه/36)

Бо хамма секуляристхойи (мухориб) бижангид хамон гунаки онон хаммашон бо шумо межанганд ва бидонидки аллох бо пархезгорон аст.

– Ва хам акнунки ду жибхайи мушаххас жибхайи “куфр”, ба парчамдорийи куффори секуляри (мушрик), ва жибхайи “ислом”, ба парчамдорийи дорул исломи Эрон дар баробари хам қарор гирифтанд.

– Ва дар ин ду жибхайи комилан мушаххас:

الَّذِینَ آمَنُواْ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالَّذِینَ کَفَرُواْ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ الطَّاغُوتِ ‏(نساء/76)

Касоники иймон оварданд, дар рохи аллох межанганд, ва касоники куфр мешаанд, дар рохи тоғут межанганд.

Дар итоат аз ин дастури сарих ва ошкори аллох ва “ижмоъи” уммати исломий, ва дар вокуниши шаръий нишон додан дар баробари ин тахожум ва “мункар”и бузурги тўвлид шуда тавассути куффори секуляри мухориби хорижий ва дохилий, дар миёни муддаъиёни ислом ва иймон, тамошочий ва назорагар шудан ба хар бахонайи, вижагий ва сифоти бориз ва ошкори дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахостки шахси муддаъийи иймонро аз сафи мўъминин хориж карда ва вориди гурухи мунофиқин мекунад.

Бародарони ва хохарони ахли даъват ва жиход, дархойи жиход бо секуляристхо дар хар се бахш

  «جَاهِدُوا الْمُشْرِكِينَ بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنْفُسِكُمْ وَأَلْسِنَتِكُمْ»^[1]

боз шуда аст; дар ин майдони жиходики сафи мўъминин ва дуруғгуёни муддаъийи иймонро мушаххас мекунад, ва дар баробари тамоми шубхот ва ғовғосолорийи куффори секуляр ва гурухи мунофиқин, ин қоида ва аслро дар назар бигиридки аллох таоло мефармояд: 

 فَقَاتِلْ فِی سَبِیلِ اللّهِ لاَ تُکَلَّفُ إِلاَّ نَفْسَکَ وَحَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَسَى اللّهُ أَن یَکُفَّ بَأْسَ الَّذِینَ کَفَرُواْ وَاللّهُ أَشَدُّ بَأْساً وَأَشَدُّ تَنکِیلاً ‏ (نساء/ 84)

Дар рохи аллох бижангид (хатто агар хам танхо боши) ту жуз масъуди (аъмоли) худ нести. Ва мўъминонро ( хам ба жанг даъват ва ) ташвиқ ва тахрик кун, то инки аллох қудрати кофаронро бозгирад ва қудрати аллох бештар ва мужозоти у сахттар аст.

Бар ин асос:

 1-Жихати хифзи ” вахдати фармондехий” ва “вахдати дастур”, тамоми фаолиятхойи жиходийи мо зери парчами вохиди фармондехони дорул ислом сурат мегирад.

2-Дар холати зарурат ва изтирор, ва дар мовқеъиятхойи хосси дифоъи машруъ бо шароити таъриф шуда ва хосси он, ва ба меъзони қудратики дорул ислом дар ин шароит бейни шахривандони худ товзиъ карда аст, амалиёт дар хар сатхи бар алайхи куффори мухориби ишғолгари хорижий ва ахзоби секуляр ва муртадди мусаллах мовжуд дар ин “жибха”, бар асосий суннати хасанайи” Абул Басири курдий розиаллоху анху” сурат мегирад.

Анжоми ин “фарзи аъйн”, ниёзи ба фатвойи хеч бандайи нест, хар жо амрикоийхо ва сехюнистхо ва шуракойи онхо ва ахзоби секуляр ва муртадди мусаллахи дохилий хамсу бо ин куффори мухориби секуляр ва ишғолгари хорижийро дидид, онхоро то сатхи “амалиёти иштишходийи гургхойи танхо”  мовриди хамла қарор дихид.

Харгиз фаромуш накунидки ” мо барои худимон жиход мекунем”, пас ижоза надихид шайтон ва ёрониш, дар анжоми ин “фарзи аъйн”, дар иймон ва иродайи жиходийи шумо шак ва тардид ба вужуд биёваранд. 

فَسَتَذْكُرُونَ مَا أَقُولُ لَكُمْ وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ ‏

وَاللَّهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ

اللَّهُمَّ مُنْزِلَ الْكِتَابِ، سَرِيعَ الْحِسَابِ، مُجْرِيَ السَّحَابِ، هَازِمَ الأَحْزَابِ، اهْزِمْ سکولاریین وَمَن حالَفَهُمْ مِنَ الْمُرتَدین. اللَّهُمَّ دَمِرهُمْ وَزَلْزِلْهُمْ. اللَّهُمَّ أَنْتَ عَضُدُنَا وَنَصِيرُنَا، بِكَ نَحُولُ، وَبِكَ نَصُولُ، وَبِكَ نُقَاتِلُ.

Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух

Бародаронитон: Абу Хамза мухожир хўромий

Якшанба 10 исфанд 1404 шамсий / 12 рамазон 1447 қамарий.

---

[1]  رواه أبوداود۲۵۰۴ – والنسائی 3096- وابن حبان في صحيحه ۱۶۱۸- و الحاکم ۲/۸۱ والدارمی ۲/۲۱۳ /

 бо мушрикон( секуляристхо- ахзоб) жиход кунид ба василайи амволитон ва жонхо ва забонхойитон.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(42- қисмат)

Агар дар жомеъа хам касониро дидамки мисли мунофиқин ва секулярзадахо аз чанин олоти мусиқий дар таронахойишон истефода мекунанд ва ба онхо гуш медиханд чи бояд кард? Хамон кориро мекунемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва асхобиш чун ибни Умар розиаллоху анху карданд:

Нофеъ розиаллоху анху мегуяд: ибни Умар садойи намешанид пас ангуштонишро дар гушиш дохил мекард ва рохишро каж кард ва ба ман гуфт: эй Нофеъ оё садойи онро мешнави? Гуфтам: на! Пас ангуштонишро берун овард ва гуфт: ман ба хамрохи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам будам пас садойи ба монанди ин шанид ва хамин корро анжом дод

« ﺭَﺍَﯾْﺖُ ﺭﺳﻮﻝَ ﺍﻟﻠﻪِ ﯾَﺴْﻤَﻊُ ﺯَﻣﺎﺭَﺓَ ﺭﺍﻉٍ ﻓَﺼَﻨَﻊَ ﻣِﺜْﻞَ ﻫﺬﺍ»[1]

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламро дидамки садойи нейи чўпониро шанид ва ингуна амал кард.

Ин ривоят ба сирохат баён мекунадки истефода аз ин абзорхо ба даражайи тахрим нарасида, чун агар харом буд қатъан росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба жой ангушт дар гуш кардан хукми таваққуфи онро содир мекард, ва ижозайи задан ва шанидани онро ба каси намедод, ва барои тағйири ин мункар дастуроти лозимро содир мекард, ибни Умар розиаллоху анхумо хам бо он тундийки дар баробари мухаррамот дошт агар медонист ин харом аст ижоза намедод Нофеъ онро бишнавад. Ин вокунишхо далил бар ин астки ин абзорхо ба хадди тахрим нарасиданд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз хийли аз лағвхо ва лахвхо дури карданд аммо онро бар дигарон тахрим накарда аст, хатто аз хийли аз мубоххо хам дурий карданд. Ин ду моврид бояд ба диққат ба онхо таважжух бишавад то шахс дар мовриди суннат ва сийрайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дучори иштибох нашавад. Дар ин сурат ончи мухим аст ин аст: замоники хукми чизи аз холати тахрим хориж мешавад дигар вориди соири даражоти хукми ғейри аз тахрим қарор мегирад.

Шумо хамки мўътақиди ба нодуруст будани садойи олоти мусиқий хастид хамин кори росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва ибни Умарро анжом бидихид, муборизайи манфий. Бале муборизайи манфий, бештар аз ин ғулув ва зиёда равий мешавад.

Сифати инсонхойи оқил дар бархурд бо ин гурухики ин корхоро пешайи худишон карданд ин астки:

وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا.( فرقان/72) 

Ва хенгомики корхойи ёва ва суханони пучиро бибинанд ва бишнаванд, ва аз кинори лағв ва бехудагий убур кунанд, бузургворона мегузоранд. Бузургворий ва каромат дар ингуна маворид яъни хамон бархурдики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва ибни Умар карданд на зиёда равий ва иттикоъ ба хушунат ва косайи доғтар аз ош шуданки зулм ва халофи шаръийи аст бадтар аз кори ахли лағв.

Албатта аз миёни олоти мусиқий танхо дуф задан дар аходис истисноъий шуда аст. Росули худо саллаллоху алайхи васаллам фармуда аст:

: فَصْلُ مَا بَيْنَ الْحَرَامِ وَالْحَلَالِ الدُّفُّ وَالصَّوْتُ

“ хадди фосила бейни халол ва харом : навохтани даф ва садо аст…. садо яъни тарона ё гуроний хондан ва дуф задан хам тибқи ривоят:

: أَعْلِنُوا هَذَا النِّكَاحَ، وَاجْعَلُوهُ فِي الْمَسَاجِدِ، وَاضْرِبُوا عَلَيْهِ بِالدُّفُوفِ »

Мухтасси зан ё мард эълон хам нашуда аст.

“ аз Молик суъол шуд каси ба сониъий ( атъоми мисли валимайи арусий) даъват мешавад, дар онжо лахв ва лаъби вужуд дорад. Оё жоиз аст биравад ё на? Молик дар посух гуфта аст: агар андак бошад, мисли даф ва табилки  хонумхо бо он бози мекунад ба назари ман ишколи надорад[2]

(идома дорад…….)

---

[1] امام احمد،صحیح أبی داوود 4116  و ابن ماجه

[2]«و سئل مالک عن الرجل یدعى إلى الصنیع فیجد فیه اللعب أیدخل؟ قال: إن کان الشیء الخفیف مثل الدف و الکبر الذی یلعب به النساء فما أرى بأسا.» (أبو الولید محمد بن أحمد بن رشد القرطبی (المتوفى: ۵۲۰هـ)، البیان و التحصیل و الشرح و التوجیه و التعلیل لمسائل المستخرجه، حققه: محمد حجی و آخرون، ج ۴، ص ۴۳۱)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(41- қисмат)

• Аз имоми Шофеъий рохимахуллох дар мовриди мусиқий суъол шуд, посух дод: “ аввалин касоники онро ( дар ин уммат) ба рох андохтанд занодиқа буданд то мардумро аз намоз ва ёди худо ( ба лахв ва лаъаб ) машғул доранд” (занодиқа хам исми дигари мунофиқин ва секулярзадахост[1])

Хамчунин имоми Шофеъий хам дар китоби “ адабул қазоъ “ гуфта аст: мусиқий макрух буда ва шубхайи ботили дорад ва хар каси ба он мубтало бошад сафих шуда ва шаходатиш рад мешавад. Яъни хамон хукми фосиқро дорад. Қуртубий дар тафсириш аз Абул Фараж нақл мекунадки : қаффол аз ёрони мазхаби мо ( Шофеъий) мегуяд шаходати овозхўн ва раққос пазирофта нест аммо иддайи аз пейравони имоми Шофеъий мусиқийро озод кардандки бештар тахти таъсири дидгохи ибни Хазм андалусийи зохирий мазхаб ва сипас тасаввуф буданд.

Дар мовриди мовқифи мазхаби имоми Ахмад рохимахуллох фарзанди ишон Абдуллох бин Ахмад мегуяд: дар мовриди мусиқий аз падарам пурсидам, дар жавоб гуфт :” мусиқий нифоқро дар қалб меруёнад, ва ман онро хуш намедорам” сипас қовли Моликро бозгу кардки: “ ин корхоро назди мо фосиқон анжом медиханд” [2]  (яъни ишон хам ин корро мухтасси мунофиқин ва секулярзадахо медонанд)

Дар ин сурат аимматул арбаъа дар нопасанд донистани истефода аз тамоми олотил муозифа ( ё ба қовли имрузийхо мусиқий)  [3]  муттафиқ хастанд ва хар  касики ба забони еки аз онхо бибандадки истефода аз мусиқийро мубох дониста бидуни шак ба аимматул арбаъа дуруғ баста аст.

Ибни Таймия мегуяд: “ хар чохор мазхаб тамоми олот ва абзори мусиқийро харом донистанд…… ва хеч ек аз атбоъи мазохиби арбаъа дар мовриди ин ихтилофи надоранд” ва мусиқий машруби дарун аст ва таъсирики дар дарун ва рух ва равони инсон мегузорад, бузургтар аз таъсири астки хамр мегузорад. Замоники бо мусиқий маст шуданд ширк дар онхо хал мешавад, ва героиш ба фавохиш ва зулм пейдо мекунанд, пас 1- ширк мекунанд ва 2- нафсироки аллох харом донистаро мекушанд ва 3- зино мекунанд; ва ин се моврид дар касоники ахли гуш додан ба мусиқий хастанд бисёр вужуд дорад[4].

Ибни Таймия дубора мегуяд: барои хамин касони хастандки ба он мўътод шуданд то жойики ба шанидани қуръон муштоқ нестанд, ва аз гуш додан ба он хушхол намешаванд, ва он таъсирироки дар шанидани мусиқий меёбанд дар гуш фарододан ба қуръон намебинанд, балки агар ба қуръон гуш диханд бо қалби машғул ва ғейри хозир ва бо забони машғул ба суханони дигар онро мешнаванд аммо хаминки новбат ба мусиқий бирасад садойишон пойин меояд ва аз харакат меофтанд ва қалбишон хозир мешавад! [5]

Абу Амр бин Салох ва ибни Қоййим дар мовриди мамнуъ будани соз ва овоз ( бо хам) иттифоқи уламойи исломийро баён карданд. Иллати инхамма сахтгири хам мухофизат аз иймони муслимин ва жиловгирий кардан аз олуда шудан ва бемор шудани қалб, ва рушди тадрижийи берахмий дар қалб, ва дур шудан аз дарки мафохими қуръон ва қонуни шариати аллох ва мўътод шудан ба мусиқий аст.

Холо ин мўътодон ба мусиқийки ахли ин кор шуданд, мо ба онхо мегуем: касони хастандки вақти худишонро хадар медиханд ва ба лағв дилбаста шуданд, инхо дигар ин коранд, ва ба еки аз беморийхойи куффор олуда шуданд,ва мариз шудандки ,агар мўъмин бошанд бояд дармон бишаванд ва агар дар сафи мунофиқин ва секулярзадахо хастанд бояд мисли дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо бо онхо бархурд бишавадки хаддиақал он хушёри ва мувозибат кардан аз худ дар баробари онхо ва хазар аз онхост.

(идома дорад……..)

---

[1] الزواجر عن اقتراف الکبائر

[2] إغاثة اللهفان

[3] مجموع الفتاوا . ج 11 ص 567 / ناصر الدین آلبانی هم می گوید: “مذاهب اربعه بر تحریم تمام آلات موسیقی اتفاق نظر دارند” (السلسلة الصحیحة:145/1)

[4] مجموع الفتاوا . ج 11 ص 567 / ناصر الدین آلبانی هم می گوید: “مذاهب اربعه بر تحریم تمام آلات موسیقی اتفاق نظر دارند” (السلسلة الصحیحة:145/1)

[5] مجموع فتاوی

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(40- қисмат)

Дар инжо манотиқи мисли хўромони мо ба вужуд меояндки баъди аз зухури ислом то кунун гузориш нашуда астки муслимини он бо мусиқий овоз хонда бошанд, ва хануз хам абзорхойи мусиқий ё маъозифа натавониста аст вориди овозхойи мўъминини хўромон бишавад. Чун ин олоти мусиқий на қодир ба тағзияйи рухи хўромийхойи мўъмин хастандки қарнхост бо таронахо ва гуронийхойи шаръий унс гирифтанд, ва на қодир ба хамоханг шудан бо ин овозхойи мо хам хастанд, дар баробар, кулли сарзаминхойи мусалмоннишинро мебинемки ба новъи аз абзорхойи мусиқий ва анвоъи он овозхойи худро махлут карданд. Ин еки аз тамоизоти зохирийи хўромийхо бо соири милали мусалмон аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар тахрими абзор олоти мусиқий мефармоянд :

:«لَیَکُونَنَّ مِنْ أُمَّتِی أَقْوَامٌ یَسْتَحِلُّونَ الْحِرَ وَالْحَرِیرَ وَالْخَمْرَ وَالْمَعَازِفَ»[1]

Дар миёни уммати ман афроди пейдо хоханд шудки зино, абришам, шароб ва олоти мусиқийро халол медонанд.

Имоми Нававий рохимахуллох дар китобул мажмуъ дар таърифил маозиф мегуяд:

«هی الآلة التی یعزف بها». [2]

“маозиф абзори астки ба василайи он овоз ва тарона мехонанд” ибни қоййим рохимахуллох мегуяд: ахли луғат ва адабиёти араб бар маънийи маозиф ба абзор олоти – соз ва мусиқий – иттифоқи назар доранд.

Ғейри аз ибни Хазм андалусий зохирий мазхаб рохимахуллох[3] ва баъзи аз уламойи маосир тамоми аимма бар ножоиз будани олоти мусиқий иттифоқ карданд, албатта ибни Хазм рохимахуллохки аз мазхаби шофеъий ба мазхаби зохирий мунтақил шуд дар мавориди дигари мисли радди бар алқиёс вал истихсон вал масолихул мурсалах ва сифоти аллох таоло ва ғейрих бо аиммайи ахли суннат мухолиф буда, ишон хатто ашоираро  бисёр мовриди мазаммат қарор медод ва муддаъий будки ин ашъарийхо дар алсифот аз мазхаби суннат ва хадис хориж шуданд дар холики ибни Таймия рохимахуллох мегуяд ошкор астки ашъарийхо дар масоили ассифот аз ибни Хазм ва амсоли у бисёр наздиктаранд ба мазхаби ахли суннах вал хадис[4] ва бар ин бовар астки ибни Хазм рохимахуллох ақоидишро аз фалосифа ва мўътазила гирифта аст. [5] Албатта ибни Касир рохимахуллох хам мегуяд бо онки ибни Хазм рохимахуллох иддаойи зохирийгари дошт аммо дар бобул усул, ва оёти ассифот ва аходиси ассифот хеч каси ба андозайи у таъвил накарда аст, ва иллатишро героиш ба илми мантиқ медонистки аз устодиш Мухаммад бин Хасанул мазхижий алканоний қуртубий гирифта ва хаминро омили таъвилоти фосиди ибни Хазм рохимахуллох медонад. [6]

Куллан ибни Хазм рохимахуллох, ин мужтахид мутлақ ва донишманди бузургвор ва дарёйи илм ва олими баржастайи жахони ислом мазхаби хосси худишро доштаки дар заминайи истифода аз мусиқий дар таронахо мисли соири маворид ижтиходи хосси худишро дорад. Дар баробари ин бузургвор:

• Имоми Хасан басрий рохимахуллох мегуяд: агар дар ғазойи ек арусий олоти мусиқий вужуд дошта бошад он арусий даъвати надорад “ (яъни ижобати даъвати онхо лозим нест)
• Имоми Авзоий рохимахуллох хам мегуяд: “ набояд ба мажлиси арусийки дар он табл ва олоти мусиқий важуд дорад ворид шуд”
• Асхоби имоми Абу Ханифа рохимахуллох ба нопасанд донистани гуш додан ба тамоми олоти мусиқий монанди ней ва ……. тасрих намуда ва хамчунин тасрих кардандки гуш додани ба ин олоти маъсияти астки боиси фисқ мешавад ва боиси адами қабули гувохий ва шаходати фард мешавад…… [7]

Аз имоми Молик рохимахуллох дар мовриди овозхўни ба хамрохи абзори олоти мусиқий пурсиданд, дар жавоб гуфт: оё оқили хам вужуд дорадки ғино ва мусиқийро хақ бидонад? Ин корхоро назди мо фосиқон анжом медиханд” “[8]

(идома дорад…….)

---

[1] بخاری5590. ابن حبان و اسماعیلی و ابن صلاح و ابن حجر عسقلانی (شارح بخاری) و ابن تیمیه و طحاوی و ابن قیم و صنعانی و بسیاری دیگر از علمای متخصص در علم حدیث به صحت این حدیث اقرار نموده اند. آلبانی آن را در سلسلة الصحیحة به شماره 91 صحیح دانسته است

[2] نووی.المجموع (11/577) 

[3] ابن قیم  و ابن صلاح و….  بر این قضاوت ابن حجر نقدی نوشته اند (غذاء الألباب فی شرح منظومة الآداب امام سفارینی)

[4]درء تعارض العقل والنقل” (3 /24)

[5]“منهاج السنة النبوية” (2 /353)

[6]“البداية والنهاية” (12 /113) . وينظر : “طبقات علماء الحديث” لابن عبد الهادي (3/349).

[7] إغاثة اللهفان

[8] تفسیر قرطبی /

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(39- қисмат)

Дар ин сурат бояд гуфтки тамоми ончи дар дунёст лахв ва лаъаб ( саргармий ва бозий) ба шумор меравад аммо ин ба маъни харом будани кулли фаолиятхойи мо дар дунё нест:

وَمَا هَٰذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ ۚ وَإِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُ ۚ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ  (عنکبوت/64)-

Зиндагийи ин дунё жузъ лахв ва лаъаб нест, ва зиндагийи саройи охират зиндагий аст, агар фахм ва шуъур дошта бошанд.

– اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ (حدید/20)

Бидонидки зиндаги дунё танхо бозий, саргармий аст.

– وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَعِبٌ وَلَهْوٌ ۖ وَلَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ (انعام/32)

Зиндагийи дунё бозий ва саргармий пеш нест, ва саройи охират барои пархезгорон бехтар аст. Оё мефахмид.

Дар инжо дунё ва хар ончи дар он аст ба нисбати қиёмат мешавад лахв,чун мартабайи ночиз ва беарзиши аст, аммо дар айни беарзиши асбоби аст барои бадаст овардани хамон чизи боарзиш. То замоники хукми ин василаро дорад муфид аст, аммо замоники ба он дилбастагий ба вужуд меояд ва пеш аз андоза ба он таважжух мешавад ва шахс ба он одат мекунад онвақт астки музир мешавад.

Дар худи дунё хам умури хастандки дар хидмати ек вожиби мухим ва хадафи бартар ва болотар хастанд ва хукми лахвро доранд, ва агар ба ин асбоб ва васоил ахамият дода бишавад ва ба он одат бишавад ва хадаф гум бишавад онвақт астки инон хам музир мешаванд, мисли рози шудан ба шодийи ноши аз ташкили уммати кучакики аз жамоати кучаки ба вужуд омада ва дилбаста шудан ба он ва мумониъат аз ташкили шўройи жамоатхо ва шодийи бузургтар, ё рози шудан ва шодий ба хотири шўройи жамоатхо ва одат кардан ба он ва дилбаста шудан ба он ва мумониъат аз ташкили хукумати исломий ва хал шудани жамоатхо. Холо инон дар хар мархалайи ек абзор ва неъмати хастанд аммо замоники ба мусибат ва ширки шодийовари тафарруқ

«مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ»

Мунтахий мешаванд ва шахс ба онхо одат мекунад ва дилбаста ишон мешавад онвақт хадаф гум мешавад ва ин абзорхо табдил мешаванд ба лахви манфий, аммо агар бо қонуни шариати аллох мудирият ва контрол ва хидоят шаванд табдил мешаванд ба умури тоййиб ва покизайики бояд аз онхо истефода шавад.

Аммо дунё чигуна астки барои анжом додани ниёзхоит мисли тахсили илм ва кор ва издивож ва ……савоб гирит меояд? Чун хаммайи инонро дар ростойи хидмат ба хадафи аслий яъни касби ризойи аллох ва бехишт ба кор мегири. Ва инхо монеъ расидан ба ин хадафи аслий намешаванд.

Дар инжо возих ва ровшан астки ин лахв мисли соири умур танхо замони манъ мешавадки боиси тарк кардани ек вожиб бишавад:

ﻭ ﺇﺫَﺍ ﺭَﺍَﻭْ ﺗَﺠَﺎﺭَﺓً ﺃﻭْ ﻟَﻬْﻮٍ ﺍﻧْﻔَﻀُّﻮﺍ ﺇﻟـَﯿْﻬَﺎ ﻭَ ﺗَﺮَﮐُﻮﮎَ ﻗﺎﺋِﻤًﺎ ﻗُﻞْ ﻣﺎ ﻋِﻨْﺪَ ﺍﻟﻠﻪ ﺧَﯿْﺮٌ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻠَّﻬْﻮِ ﻭ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺘِّﺠَﺎﺭَﺓ ﻭَ ﺍﻟﻠﻪُ ﺧَﯿْﺮُ ﺍﻟﺮَّﺍﺯِﻗﯿﻦَ (جمعه/11)

Хенгомики тижорат ва ё лахв ва саргармиро диданд аз атрофи ту пароканда шуданд, ва туро истода ( бар минбар, дар холи хутба) рахо карданд! Бигу: ончи дар пеши худо аст, бехтар аз лахв ва саргармий ва бозаргони аст, ва худо бехтарин рузи расон аст.

Ё замони ин саргармий ва лахв ба сурати макрух дар меоядки ба жойгох ва шахсият ва паём ва даъвати шахс латмайи бизанад : Саъад ибни Ос розиаллоху анху мегуяд: дар шўхихоит миёнару бош чун зиёдаравий боиси беарзиши худит ва пурру шудани ахмақхо нисбат ба ту мешавад ва агар дар ин замина хам камкори кунид ва ахли шўхи набоши дар дили онхойики ба ту унс гирифтанд буғз дуруст мешавад ва атрофиён ва хамсухбатхоит хам аз ту фарорий мешаванд. [1]  

Дар хар сурат то инжо дар мовриди овоз ва тарона ва ё гуроний хондан ихтилофи миёни аиммайи ахли қибла вужуд надорад, аммо ихтилоф бейни пейравони ин аимма замони ба вужуд  меоядки ин овоз хондан хамрохи олоти мусиқий бошад.

(идома дорад……..)

---

[1]المراح في المزاح” للبدر الغزي  .ص/10

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(38- қисмат)

Холо еки дагир аз мухтассоти ин канизхо хам ин буда астки метавонистанд хонанда бишаванд, ва муслимин хам метавонистанд онхоро нигох кунанд ва ба онхо гуш бидиханд. Дар холики дар мовриди нигох кардани мардхо ва занхойи номахрам ба хам амр шуда аст:

 قُل لِّلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْۚ(نور/30

Ба мардони мўъмин бигу: ( онон боядки аз нигох ба номахрамон) чашми худро фуру гиранд, ва авратхойи хувиштанро мухофизат кунанд……..

وَ قُلْ لَلْمؤْمِناتِ یَغْضُضْنَ مِنْ أبْصَارِهِنَّوَیَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ(نور/31)

Ва ба занони мўъмина бигу: чашмони худро ( аз номахрамон) фуру гиранд (ва чашмчироний накунанд) ва авратхойи хувиштанро мухофизат кунанд.

Илова бар ин ба занони озод ба сурати умум хитоб астки:

فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلاً مَّعْرُوفاً (احزاب/32)

Садоро нарм ва нозук накунидки бемор дилон чашми таъма ба шумо бидузанд. Ва балки ба сурати шойиста ва барозанда сухан бигуйид.

Аммо мард метавонад ба рохати ба зани жория ва каниз нигох кунад, садойи хавас ангизи уро бо алфози ноз ва карашма бишнавад, ва агар ек каниз хонад ва каси дар он таъма кард метавонад бихарадиш ё хадя бигирадиш ва сохибиш бишавад, аммо духтарон ва занони озода мусалмон читур?

Ин тафовутхоро мутаъассифона иддайи аз ахли қибла мутаважжих намешаванд ва хукми канизро бо занони озода еки мегиранд, ва хар ончи дар оёт ва аходис ва сийрайи сахоба ва тобеъин дар мовриди канизхо ва жорияхо омада астро бар тамоми занхойи озоди муслимин таъмим медиханд, занхойи озоди мусалмоники шариат ба онхо ижоза надода аст азон бидиханд хатто агар хаммайи мардум дар хоб бимонанд ва ба намозишон нарасанд ва намозишон қазо бишавад, зани мусалмоники шариат ба у ижоза намедихад хатойи имоми масжидро дар намозиш  аз тариқи садо тазаккур бидихад ва бояд дастхоишро бахам бизанад ва ……хуб , холо читури ин зани мусалмони озод метавонад жилови онхамма марди солим ва мариз биёяд ва овоз бихонад? Шумо дар кужойи сийрайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дар кужойи торихи хулафои рошидин дидаид ва ё хатто дар кужойи торихи ислом дидаидки ек зани мусалмони озода биёяд ва барои мардхойи номахрам тарона бихонад? Хеч жо вужуд надорад илло дар ин чанд дахайи гузаштаки куффори секуляри жахоний ва муртаддин ва мунофиқин ва секулярзадахо омаданд ва зани озодайи мусалмонро бо шуорхойи дуруғин ва фарибандайи озодийхойи шахсий ва ғейрих дар жойгохи бардахо ва канизхо қарор доданд, ва зани мусалмони озодро табдил ба колойи карданд дар хадди бардахо ва канизхо. Ва онвақт иддайи аз муллохо хам омаданд ва бо истинод ба ривоятхойики дар мовриди канизхост ба кори ин душманони хорижий ва дохилий либоси шаръий пушонданд.

То инжо бо баррасийи анвоъи лахвхо мутаважжих мешавемки новъи лахв вужуд дорадки манфий аст ва нобажостки бо лахвики шаръ ба у ижоза дода ихтилофи возих ва ошкори дорад. Шикли манфийи лахв мешавад: хар чизи лаззат овар ва саргарм кунандайики инсонро аз ончи мухим аст ва арзиш дорад ғофил кунад ва жиловиш аз анжоми ин чизи мухим ва бо арзиш бигирад ва шахсро ба худиш машғул кунад…..

Мисли мол ва зан ва фарзанд. Агар дар масири сахих аз инхо истефода бишавад ва тарбият бишаванд ек неъмат ва асбоби подош – хатто баъди аз марг – мешаванд, аммо агар табдил бишаванд ба ек омили боздоранда : мешаванд душман :

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْوَاجِکُمْ وَأَوْلَادِکُمْ عَدُوّاً لَّکُمْ فَاحْذَرُوهُمْ وَإِن تَعْفُوا وَتَصْفَحُوا وَتَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ‏(تغابن/14)

Эй мўъминон! Қатъан баъзи аз хамсарон ва фарзандонитон душмани шумо хастанд. ( шуморо аз рохи худо боз медоранд) пас аз ишон хувиштанро бар хазар дорид ва хушёр бошид. Агар афв кунид ва чашмпуши намойид ва бибахшид ( худо хам шуморо машмули  афв мекунад чун бисёр аз мумониъатхойи зан ва фарзанд аз руйи жахолат аст на аз руйи нияти суъ ва бад) чироки худованд бахшанда мехрабон аст.

Инжостки мисли тамоми умури дигар мол ва дороий мешавад василайи озмойиш :

 إِنَّمَا أَمْوَالُکُمْ وَأَوْلَادُکُمْ فِتْنَةٌ وَاللَّهُ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ ‏(تغابن/15)‏

Қатъан амволитон ва авлодитон ,фитна ва василайи озмойиши шумоянд, ва ажр ва подоши бузурги дар пешгохи худо аст.

وَاعْلَمُواْ أَنَّمَا أَمْوَالُکُمْ وَأَوْلاَدُکُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللّهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ‏(انفال/28)

Бидонидки амвол ва авлоди шумо василайи озмойиш хастанд ва бидонидки подоши бузург назди худо ас

(идома дорад……..)