دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(69- қисмат)

Ё мефармояд:

: الْخِلاَفَةُ فِي أُمّتِي ثَلاَثُونَ سَنَةً، ثُمّ مُلْكٌ بَعْدَ ذَلِكَ.[1]

Замоники ин иттифоқ офтод шўройи улил амри вохид ва ижмоъи вохид аз бейн рафт, ва дини вохид дар миёни мардум ғариб шуд, ва тафосир ва фирақ ва умматхо ва жамоатхойи мухталиф ва рангоранг жойи ижмоъи вохид ва дини вохидро гирифтанд, ва ба ин шева ислом дубора ба холати ғурбат дар омада аст то замоники дубора хукумати исломий ала минхажин нубувват ва шўройи улил амри вохид ва ижмоъи вохид ташкил нашавад ин ғурбат идома дорад. Ин ғурбатхойи фирқайи ножия хамки дар асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва 30 сол пас аз он ошкор буданд ва хақ пеши онхостро дар ин дўврони ғарибий каси намешносад ва гум мешаванд. Хақ пеши инон аст ва инон хам гум хастанд ва ғариб, барои хамин ғариб будан хақ астки мегуем ислом хам ғариб шуда аст, ва инхо дар мархалайи бисёр душвор ва пурмашаққат ва хатарноки бейни инхидоми уммати вохид ва жамоати вохид ва хукумати исломий ала минхажин нубувват то бозгашти ин хукумати исломий ва уммати вохид ва жамоати вохид хастанд. Инон собиқунал аввалуни хастандки бар лоша ва хунишон дубора хукумати исломий ала минхажин нубувват ва иззат ба муслимин бармегардад:

: ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.ِ.[2]

Албатта аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам пурсида мешавад ғурабо чи касони хастанд? Ва дар жавоб мефармояд:

:« الذين يَصْلِحون إذا فسد الناس» 

Ё дар лафзи дигари:

:«يُصلِحون ما أفسد الناس من سنتي»

Суннатхойи мароки мардум аз бейн бурданд, ислох мекунанд; ё дар лафзи дигари :

:«هم النُّزَّاعُ مِنَ الْقَبَائِلِ »

Касоники аз  қовм ва қабила дури мекунанд, ё дар лафзи дигари:

أُنَاسٌ صَالِحُونَ قَلِيلٌ فِي نَاسِ سَوْءٍ كَثِيرٍ، مَنْ يَعْصِيهِمْ أَكْثَرُ مِمَّنْ يُطِيعُهُمْ[3]

Инсонхойи солихи ками дар миёни инсонхои бади зиёдий, ононики аз онхо сарпичи мекунанд бештар аз онони хастандки аз онхо пейравий мекунанд.

Ин сифотро мо дар бисёри аз бародарони худимон дар жамоатхои мухталиф ва мутафарриқ дида ва мебинем. Аммо он иллати асосийки ришайи тамоми фосодхо дар миёни мардум аст чистки тамоми мафосиди дигар аз ин уммул фасод сарчишма гирифтанд? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ،عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ[4]

Дастгирахойи ислом еки ба ек шикаста мешавад, харгох ек дастгира нобуд шавад мардум ба ончи наздики он аст чанг мезананд, аввали онхо шикастани хукм аст( хукм бар асоси қонуни худоро рахо мекунанд) ва охари онхо намоз аст( намозро тарк мекунанд мисли хамин торикини намоз ва намоз нахонхойики ба вуфур мебинемишун). Аввалин бунёники фосид шуд хокимият ва хукм кардан бар асоси қонуни шариати аллох буд, ба дунболи ин уммул фасод хазорон фасод ва беморий домангири муслимин шуд то инки ба тарки намоз расиданд. Яъни аз тарки хукм кардан бар асоси қонуни шариати аллох то тарки намоз хар мусибат ва фасодики муслимин ба он дучор шуданд ва мешаванд ноши аз фасоди хукумати ва адами тахким  ба шариъати аллох аст, ва то ин уммул фасод ислох нашавад дигари умур хам ислох намешаванд.

Хуб холо чи касони барои ислохи ин уммул фасодики мардумро фосид карда аст бо хуниш машғули ислохгари хастанд?

« الذين يَصْلِحون إذا فسد الناس»؛

Чи касони хастандки мехоханд хукумати исломий ала минхажин нубувватро баргардонанд ва ин суннати зер баноий росулуллох саллаллоху алайхи васалламроки дигарон ба фасодиш кашондандро дубора ислох кунанд?

«يُصلِحون ما أفسد الناس من سنتي»؛

Чи касони хастандки барои расидан ба чанин хадафи аз қовм ва қабилайи худишон дур шуданд ва ё хатто дуришон карданд?

«هم النُّزَّاعُ مِنَ الْقَبَائِلِ»؛

Чи касони хастандки дар миёни мардумони бадравиши зиёдий гир карданд ва теъдоди ононики харфойишонро намепазиранд аз теъдоди ононики аз онхо харф шинавоий доранд бештаранд?

«أُنَاسٌ صَالِحُونَ قَلِيلٌ فِي نَاسِ سَوْءٍ كَثِيرٍ ، مَنْ يَعْصِيهِمْ أَكْثَرُ مِمَّنْ يُطِيعُهُمْ» [5]

(идома дорад……..)

---

[1] الترمذي عن سعيد بن جمهان

[2] مسند امام احمد بن حنبل / وروى الحديث أيضًا الطيالسي والبيهقي في منهاج النبوة، والطبري ، والحديث صححه الألباني في السلسلة الصحيحة، وحسنه الأرناؤوط.

[3] مسند أحمد بن حنبل

[4]الإمام أحمد في باقي مسند الأنصار، برقم 21139./ والطبراني في المعجم الكبير وابن حبان في صحيحه بإسناد جيد عن أبي أمامة الباهلي رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه وسلم

[5] مسند أحمد بن حنبل

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(68- қисмат)

«وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا»(حجرات/9)

Хар гох ду гурухи аз мўъминон бо хам ба жанг пардохтанд, дар миёни онон сулх барқарор созид.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам замоники амр ба жиход мекунад амр ба жамоатро қабли аз хамма меоварад:

«وَأَنَا آمُرُكُمْ بِخَمْسٍ اللَّهُ أَمَرَنِي بِهِنَّ: بِالْجَمَاعَةِ وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ وَالْهِجْرَةِ وَالْجِهَادِ»

Шуморо ба панж чиз амр мекунам, чизхоики худованд маро бидонхо амр карда аст; ба жамоат, ба гуш ба фармон будани амир, итоат аз амир, ба хижрат ва жиход дар рохи худо”.

Холо икромоти вохид ва жамоати вохид  ва имоми вохид вужуд надошта бошад, ба жойиш, рахбарон ва даъватгарони гумрох

«أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

Доиёни мардумро ба суйи дарвозахойи жаханнам фаро мехонанд, ва мисли муслимин хастанд бо адабиёти исломий мисли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам сухбат мекунанд:

«هُمْ قَوْمٌ مِنْ جِلْدَتِنَا، يَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَتِنَا»

Онон аз мо хастанд ва ба забони мо сухан мегуяндки

«مَنْ أَجَابَهُمْ إِلَيْهَا قَذَفُوهُ فِيهَا»

Касики ононро ижобат кунад, уро дар оташ меандозанд; дар ин сурат чи бояд кард? Бояд аз хаммайи ин

«أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

дури кард.

. فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا[1]

“ дар он сурат, аз хаммайи он гуруххо , дури кун.”

Ингор росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои имрузи мо сухбат карда аст, ва барои имрузи мо нусха пичида астки дар бархурд бо шўрохойи кучак ва умматхо ва жамоатхойи кучакики тамоюли ба вахдат ва пейвастан ба шўрохойи бузургтар, ва харакат ба самт ва суйи уммати вохида ва жамоати вохидаро надоранд  ва масири тафарруқ ва саргардони ва гумрохиро ба пеш мераванд читури бояд бархурд кунем.

Дар чанин мовқеъиятхойи муслимин бояд нигох кунанд бибинанд кудом жараён ба самт ва суйи ташкили шўрохойи бузургтар ва хукумати исломий ала минхажин нубувват ё хатто хукумати бадили изтирорийи исломий ва ташкили уммати вохида ва жамоати вохида харакат мекунад, ва ин жараён такомулиро мисли ек амонат хамл мекунад ва барояш жиход ва қитол мекунад бояд ба он мулхақ бишавад, хатто агар амири ин шўро хам шахси фожир бошад

«الْجِهَادُ مَاضٍ مَعَ الْبَرِّ وَالْفَاجِرِ»

Мухим ин астки дар он масир харакат ба самт ва суйи хадафи вохиди муслимин бошад; ва бидуни шак дар хар асри чанин жараёноти вожуд доранд, танхо кофие бидуни таъассуб ва кина ва бо нигариши шаръий нигох кард:

وَاتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنَابَ إِلَيَّ (لقمان/ 15)

“ва рохи касониро ба пеш гирки ба жониби манру карданд”.

Инжостки дўврайи ғурбат шуруъ мешавад:

بَدَأَ الإِسْلاَمُ غَرِيباً، وَ سَيَعُودُ كَمَا بَدَأَ غَرِيباً، فَطُوبى لِلْغُرَبَاءِ” [2]

Ислом бо ғурбат оғоз шуда ва ғариб гуна хам боз хохад гашт, пас хушо ба холи ғарибон. Ё бехишт ва саодат барои ғарибон аст.

Ислом то замоники дар Макка буд ва хануз ба қудрати хукумати даст пейдо накарда буд ғариб буд ва бо жиход ва хуни

«السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَار»

Аз холати ғурбат дар омад ва хукумати исломий ба вужуд омадки то замони вафоти росулуллох ва пас аз он боз ба муддати 30 сол то инхидоми хилафату ала минхажин нубувват дар замони Хасан ибни Али розиаллоху анхума идома пейдо кардки ба дунболи он хукумати шохигари ва хукуматхойи бадили исломий жойгузини он шудандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

خِلَافَةُ النُّبُوَّةِ ثَلَاثُونَ سَنَةً، ثُمَّ يُؤْتِي اللَّهُ الْمُلْكَ مَنْ يَشَاءُ، أَوْ مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ [3]

(идома дорад…….)

---

[1] متفق علیه

[2]رواه مسلم (145) / مسند شهاب قضاعي/ سنن ترمذي/ سنن ابن ماجه

[3] سنن أبي داود / صححه آلبانی

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(67- қисмат)

Вужуди ин шубхот аз суннати қадарийи  аллох аст, ва то замоники мужохидин хохони харакат дар масири қонуни шариати аллох хастанд ва барояш жиход мекунанд ва то рузи қиёмат боқий хоханд монд ин шубхот хам хамвора ва мустамир хоханд буд, барои хамин аст аллох таоло мефармояд:

«يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ» (مائده/ 54)

Дар рохи худо жиход мекунанд ва аз сарзаниши хеч сарзаниш кунандайи харроси ба худ рох намедиханд.

Албатта иддайи аз муслимини жохил ва фариб хурда ва заифул иймон хам ин вахийи шайтон ба дустонишро такрор мекунанд. Дар хар сурат бо онки ин уммат аз бейн рафта ва умматхойи мутаъаддиди жойишро гирифтанд аммо тоифаи мансурайики дар миёни инхамма гурух ва умматхойи мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддид пинхон аст, аз бейн нарафта, ва то рузи қиёмат вужуд дорад; ва масири бозгашт ба уммати вохида ва жамоати вохида аз коноли шўро хам аз бейн нарафта;

:«لَنْ يَبْرَحَ هَذَاالدِّينُ قَائِمًا، يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»[1]

“ ин дин хеч гох аз бейн нахоханд рафт то онгохки гурухи аз мусалмонон то рузи қиёмат барои он қитол мекунанд. Оё

« لَنْ يَبْرَحَ و لاَ تَزَالُ »

Феълхойи нестандки истимрор ва давоми амалийро нишон медоданд? Чиро хастанд. Барои хамин астки хамин тоифайи мансурайики то рузи қиёмат вужуд дорад аз коноли хамин шўро ва вахдат дубора метавонад уммати вохида ва жамоати вохидаро ба вужуд биёварад.

Хамчун хадиси жанги муътаки пас аз кушта шудани фармондахон, Холид ибни Валид ба унвони рахбар ва амири мужохидин интихоб шуд ва ин яъни жиход бидуни хузури имом идома пейдо мекунад, ва фарқи намекунад имоми ғоиб бошад ё аслан мовжуд набошад. Мухим ин астки дар хар ду холат дар жараёни кор хузур надорад.

Ғиёби имом аз жумла далоили жиход барои интихоби имоми жадид аст, ва жиход бо аз миён рафтани имоми қаблий мутаваққиф намешавад ва ё аз бейн намеравад, балки барои интихоби имоми жадид бо шиддати бештари идома пейдо мекунад. Албатта муслимин пас аз кушта шудани охарин шохи аббосий тавассути муғулхо боз муваффақ ба ташкили ек хукумати бадили изтирорий исломий ва интихоби имоми барои он шуданд, ва ин интихоб то ба хол дар сутухи мухталифи даххо бор бо жойгузин шудани ек силсила ба жойи силсилахойи дигар дар торихи муслимин такрор шуда аст.

Ибни Таймия гуруххойи мухталифики дар Шом ва Миср ва соири манотиқ бар алайхи муғулхойи секуляр межангидандро аз жумла афроди тоифайи мансура мешморд ва мегуяд: “ аммо гуруххойи Шом ва Миср ва атрофи он, пас онон дар ин замон барои дини ислом жанг мекунанд ва онхо аз сазовортарин мардум ба ворид шудан дар тоифа мансура хастанд.” [2]  

Мушаххас аст инхоики ибни Таймия ононро фирқайи ножия ва тоифаи мансура медонад хам фикройи он набуданд, ё хатто шогирди шогирдохойи онхо чун ибни Қоййим ва ибни Касир набуданд. Балки аксарияти қотиъи онон олудагихойи ақидатий ва рафторий доштандки; дар Миср касони чун қози Зайниддин ибни Махлуф ва дар Шом  касони чун Мансурий ва рахбарият фикрий онон будандки,  инон аз  душманони сарсахти ибни Таймия буданд ва хатто каси чун қози Зайниддин ибни Махлуф фатвойи қатлишро дода буд; ва ба хотири ин ду тейф мовриди кўтаккори ва шиканжа ва ихонат ва зиндон ва табъид ва анвоъи озор ва азият воқеъ шуд. Аммо бо ин вужуд гуруххоироки “ ба хотири дини ислом” бо муғулхо межангидандро фирқайи мансура маърифий мекунад.

Ин фирқайи мансура, хам дар асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам вужуд дошта аст ва хамма ононро мешнохтанд ва агар мисли жанги табук се нафари онон аз жанг ақаб мемонданд хамма мефахмиданд, ва хам дар замони хукумати исломий ала минхажин нубувват вужуд доштандки уммати вохид ва жамоати вохиди муслимин вужуд дошт. Ва хам баъди аз ин хам то рузи қиёмат вужуд хоханд дошт; ва мумкин аст ин тоифайи мансура ва ин фирқайи ножияйи мусаллах дар хар дўврайи дорои ек тафсир ва ек мазхаби исломий бошад. чун мушаххас астки муслимин харгиз баъди аз хилофати исломий ала минхажин нубувват то кунун мазхаби вохиди надоштанд чун шўройи вохид ва уммати вохид ва ижмоъи вохиди надоштанд.

Пас тоифайи мансура ва

«عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي»

Хамиша то рузи қиёмат вужуд дорандки огохона барои расидан ба хадафи вохиди қитол мекунанд, аммо баъди аз инхидоми уммати вохид ва жамоати вохид афроди ин тоифа дар мазохиби мухталиф ва жамоатхойи рангоранг ва умматхойи кучаки мутаъаддид пароканда ва гум шуданд, ва гох ба далоили мухталифи , тафарруқ боис шуда аст ин афрод тавассути хамдигар хам ба қатл бирасонадки мутаъассифона ин қитоли бейни мўъминин зиёд иттифоқ офтода аст ва ниёз ба ислох бейни онон дорад.

(идома дорад…….)

---

[1]صحيح مسلم – الإمارة (1922)/ مسند أحمد  (5/92) / و این حدیث مشهور و بلکـه متواتره و از پنجاه نفر از اصحاب روایت شده است و صاحبان کتب ششگانه، و معجم ها و مسندها و در کتب سنت و سایر کتابهای سلف صالح آن را تخریج نموده اند.

[2] ابن تیمیه ، مجموعه فتاوى 28/531

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(66- қисмат)

Илова бар ин росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى الدِّينِ ظَاهِرِينَ، لَعَدُوِّهِمْ قَاهِرِينَ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ [1]

Хамиша тоифайи аз уммати ман бар ин дин вужуд дорандки “ зохир ва ошкор” хастанд ва бар душманон қохир ва пируз хастанд, мухолифишон наметавонанд ба онхо зарар бирасонанд”. Хамчунин мефармоянд:

« لاَ تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِى يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ».[2]

Хамиша гурухи аз уммати ман дар рохи хақ жанги мусаллахона мекунанд, ва то қиёмат пируз хоханд буд.

Инхоки тахти ановини чун:

«عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي»، « أُمَّةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي»

Аз онхо ёд шуда аст возих ва ровшан астки дар дохили уммати вохид таъриф шуданд, яъни уммати вохид вужуд дорад ва инон дар дохили ин уммати вохид дорои ин мушаххасот хастанд. Масалан тоифа ва гурухи аз ин уммати вохид хастанд, ё то рузи қиёмат аз миёни ин уммати вохид зохир ва ошкор ва шинохта шуда барои хаммайи мардум хастанд, ё мушаххаса ва вижаги ва сифати боризи ин гурух дар дохили ин уммат то рузи қиёмат ин астки қитол мекунанд ва жанги мусаллахона мекунанд:

« يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ »، « يُقَاتِلُونَ مِنْ نَاوَاهُمْ»، « يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ ».  

Диққат кунид, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз каламаи “ жиход” истефода накарда аст,балки каламаи “ қитол” ро мутаносиб бо оёт ба кор гирифта то мовриди суъистефодайи уламоъи суъ варрувайбиза ва мунофиқин қарор нагирад, ё вижагийи дигари ин тоифайи мовжуд дар уммати вохид ин астки мухолифини онон наметавонанд ба онон зарари бирасонанд ва ононро аз бейн бибаранд

«لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ»

Чун замонат шудаки инон то рузи қиёмат вужуд хоханд дошт:

يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ.

Ва жолибтар инки, хамма, чи мусалмон ва чи ғейри мусалмон ононро метавонанд ташхис бидиханд,

ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ .

Хуб холо ек суъол пеш меояд ва он инки агар ин уммати вохид ва жамоати вохид аз бейн биравад ва умматхойи мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддид ва рангоранг жойишро бигиранд оё боз мо метавонем ба хамин содаги ин тоифаро ташхис бидихем? Мушаххас аст на. Ин тоифа қатъан то рузи қиёмат вужуд дорад аммо инки дар миёни инхамма гурух ва хизб ва жамоат ва умматхойи кучак ва мутафарриқ мусаллах кудом еки аст ғейри қобили ташхис аст. Чун хар кудом худишро ин тоифа медонад ва мардум хам худишонро дар миёни даххо ва балки садхо гурухи мусаллах ва муддаъий саргардон мебинанд. Танхо дар шимоли Сурия болойи 800 гурухи мусаллах ва муддаъий вужуд дошт. Дар ин сурат ба ин натижа мерасемки агар ин уммат хам аз бейн биравад ва умматхойи кучак ва мутафарриқ ва мутаъаддиди жойи ин уммати вохидаро бигирад боз ин тоифа вужуд доранд, аммо гум хастанд, ва мо намедонем кудом екишон хастанд, ва бояд дубора уммат ташкил бишавад то боз шинохта бишаванд. Танзо чизики медонем ин астки хар каси ба хотири ислом межангад жузъ ин фирқа ва тоифайи мансура ва нажот ёфта аст.

Дар чанин зуруфики пеш меояд шайтон ба уламоъи суъ варрувайбиза  ва мунофиқин вахий мекунад:

وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نِبِيٍّ عَدُوّاً شَيَاطِينَ الإِنسِ وَالْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوراً(انعام/ 112)   

Шубха парокани мекунандки холоки уммати вохида ва жамоати вохида ва амир ва рахбари вохиди муслимин аз бейн рафта аст пас жиход ва қитол хам тамом шуда аст:

: فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُونَ * وَلِتَصْغَى إِلَيْهِ أَفْئِدَةُ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ وَلِيَرْضَوْهُ وَلِيَقْتَرِفُواْ مَا هُم مُّقْتَرِفُونَ (انعام/ 113) 

Пас бигузор дуруғхо ба хам бофанд, то дилхойи касоники ба охират ақида надоранд бидон ( музахрафот) героиш ёбад, ва аз он рози ва бидон хушнуд гарданд, ва муртакиби хар чизи шавандки мехоханд.

(идома дорад……..)

---

[1]مسند احمد:22320

[2]صحیح مسلم: 156

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(65- қисмат)

Холо агар каси ин масирро биравад аллох таоло ба у ваъдайи хидоят ва рохёбийи ба тамоми роххойи мунтахий ба аллохро дода аст:

وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا (عنکبوت/69)

Касоники  дар рохи мо жиход кунанд, ононро дар роххойи мунтахийи ба худ рохнамуд мекунем.

Ва агар уммат ва жамоат даст аз қитол ва жиход бикашанд аллох таоло хори ва заллатро бар онон хоким мекунад то замоники дубора ба жиход баргарданд:

إِذَا تَبَايَعْتُمْ بِالْعِينَةِ، وَأَخَذْتُمْ أَذْنَابَ الْبَقَرِ، وَرَضِيتُمْ بِالزَّرْعِ، وَتَرَكْتُمْ الْجِهَادَ، سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ ذُلًّا لَا يَنْزِعُهُ حَتَّى تَرْجِعُوا إِلَى دِينِكُمْ[1]

Замоники ба сурати айний муомала кардид ва думи говхоро гирифта ( ба кишоварзи машғул шудид) ва ба кошт ва кор дилхуш намуда, ва жиходро тарк кардид, худованд зиллатро бар шумо чийра хохад кард, ва то замоники ба динитон бознагардид онро аз шумо барнамедорад” дар инжо бозгашт ба жиходро бозгашт ба дин маърифий мекунад, чун бидуни жиход замоники куффор бар муслимин хокимият пейдо мекунанд дини исломро ё мисли Андалус куллан аз муслимин мегиранд ё инки исломро аз он чохор мафхуми худиш тухий ва холий карданд, ва иники дар замони залилий ва тасаллути куффор доранд ғейри аз они астки бояд дошта бошанд.

Ба хамин далил росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди касики қасди мулхақ шудани ба корвони мужохидинро надошта бошад – то монеъи ворид шудани ин азоб ва залилий бар муслимин бишавад ё муслиминро аз чанин азоб ва зиллати нажот бидихад – хукми нифоқ дода аст ва мефармояд:

مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ بِهِ نَفْسَهُ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنْ نِفَاقٍ “[2]

Касики бимирад ва ғазза ва жанги мусаллахона накунад ва дар бораи жанги мусаллахона бо худ замзама накарда бошад ( дар дил қасди онро надошта бошад) бар шохайи аз нифоқ мурда аст” чун танхо мунофиқин ва секулярзадахо дар миёни муслимин хастандки ба тухий шудани дин аз мафохими чохоргонайи он рози хастанд ва залилий мўъмининро мехоханд ва бо бахонахойи авомфарибона аз жангидан дар рохи дин тифра мераванд.

Холо дар миёни ин умматики ташкил шуда аст росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд он даста ва тоифайи бархақ хастандки дар баробари ин тахожумоти мусаллахонайи секуляристхо маши мусаллахонаро интихоб мекунанд ва мефармояд:

«لَا تَزَالُ عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ قَاهِرِينَ لِعَدُوِّهِمْ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى تَأْتِيَهُمْ السَّاعَةُ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ».[3]

Хамиша гурухи аз уммати ман барои барпо кардани фармони аллох ба қитол мепардозанд, бар душманонишон пируз хастанд, мухолифонишон наметавонанд ба онон зарари бирасонанд; то инки қиёмат барпо мешавад ва онон дар ин хол хастанд.

Дар инжо дигари фармони жанги хамишаги то рузи қиёмат бар алайхи секуляристхо, ва тахкими қонуни шариати аллох бар онон омада аст ва тамом шудани нест. Барои хамин аст замоники шахси меояд хидмати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва мегуяд:

: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الْخَيْلَ قَدْ سُيِّبَتُ وَوُضِعَ السِّلَاحُ، وَزَعَمَ أَقْوَامٌ أَنْ لَا قِتَالَ، وَأَنْ قَدْ وَضَعَتِ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا …

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар жавоб мефармояд:

كَذَبُوا، الْآنَ جَاءَ الْقِتَالُ، وَإِنَّهُ لَا تَزَالُ مِنْ أُمَّتِي أَمَةٌ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ، يَزِيغُ اللَّهُ قُلُوبَ قَوْمٍ يَرْزُقُهُمْ مِنْهُمْ، يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ[4]

“Дуруғ гуфтан, алъон вақти жанг омада аст ва хамиша аз уммати ман ; уммати, дар рохи худо қитол мекунанд, мухолифишон наметавонанд ба онон зарари бирасонанд, ва худованд қулуби қовмиро мунхариф мегардонад ва аз онон рузишон медихад, ва пейваста мубориза мекунанд то инки қиёмат фаро мерасад”.

Хамчунин: Салама мегуяд: назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шахси гуфт хамоноки ман асб ва силохи жангро гузоштам ва жанг бир сангини худро гузошт. Гуфтам: дигар жанг тамом шуд, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

:” الْآنَ جَاءَ  الْقِتَالُ، لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ، يَزْيِغُ  اللهُ قُلُوبَ أَقْوَامٍ، فَيُقَاتِلُونَهُمْ، وَيَرْزُقُهُمُ اللهُ مِنْهُمْ، حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ[5]

Балки алъон вақти жанг омада аст, хамиша тоифайи аз уммати ман бар мардум “ зохир ва ошкор “ хастанд ва худованд қулуби ақвомиро мунхариф мегардонанд ва бо онхо межанганд ва аз онхо рузишон медихад то инки амри худо меояд ва онхо бар он хастанд”.

(идома дорад……..)

---

[1]رواه أحمد (4987) وأبو داود (3462) وصححه الألباني في صحيح أبي داود .

[2]صحيح مسلم 3533

[3]مسلم:3550

[4]سنن کبری نسائی: 8712

[5]مسند احمد:16935

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(64- қисмат)

Дар тафсири ин даста аз оёт астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدَاً رَسُوْلُ اللهِ وَيُقِيْمُوْا الصَّلاةَوَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوامِنِّي دِمَاءهَمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّ الإِسْلامِ وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللهِ تَعَالَى.[1]

Ба ман дастур дода шуда аст то бо мардум бижангам то инки гувохи дихандки бажуз аллох дигар маъбуд ба хаққи нест ва қатъан Мухаммад росулуллох аст ва намозро барпо доранд ва закотро пардохт намоянд ва чун ин корхоро анжом диханд хунхоишон ва амволишонро аз ман махфуз гарданд, магар инки хаққи ислом ба онон таъаллуқ гирад, ( мисли худудики бар хаммайи муслимин дар сурати иртикоби журм жой меше) ва хисоби онон бар аллох аст.

Мушаххас астки ин жанги росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо тамоми мушрикин ва тамоми секуляристхост на бо куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб. Дар жойи дигари Анас ибни Молик розиаллоху анху аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунадки:

“‏ أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ الْمُشْرِكِينَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، فَإِذَا شَهِدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ وَصَلَّوْا صَلاَتَنَا وَاسْتَقْبَلُوا قِبْلَتَنَا وَأَكَلُوا ذَبَائِحَنَا فَقَدْ حَرُمَتْ عَلَيْنَا دِمَاؤُهُمْ وَأَمْوَالُهُمْ إِلاَّ بِحَقِّهَا[2] ‏

Дар ин ривоят возих ва ровшан астки лафзун нас дар хадисхоики бо

« أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ»

Омада аст хос ба мушрикин ва секуляристхост на ба сурати ом манзуриш тамоми куффор бошад. ин нуктайи рези астки иддайи аз бародарони мо фаромушиш карданд. Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар жавоби суъоли Хузайфа розиаллоху анху танхо монеъи бозгашти ба дини мушрикин ва секуляризмро аслаха ва шамшир маърифий мекунад: Хузайфа розиаллоху анху мепурсад:

يا رسول الله هل بعد هذا الخير؛ شر، كما كان قبله شر؟! قال: «نعم»، قلت: فما العصمة منه يا رسول الله؟ قال: «السيف». [3]

Оё баъди аз ин хейр ( ислом), шарри хам вужуд дорад хамонгунаки қабли аз он шар (ширк ва мушрикин) буд? Фармуд: “бале” Хузайфа гуфт: рохи нажот аз он чист? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд: “ шамшир”.

Бале мушрикин ва секуляристхо пейваста бо мо межанганд то  моро аз мафохими чохоргонайи ислом тухий кунанд ва танхо чизики метавонад аз ин хадафи мушрикин ва секуляристхо ва соири куффор жиловгири кунад танхо шамшир ва аслаха аст. Инро худимон хамин алъон дар баробари диктотури дини секуляризм дар тамоми сарзаминхойи мусалмоннишин ва насронийхойи Африқойи марказий тахти контроли секуляристхо ва будоийхойи тахти контроли  секуляристхо ламсиш мекунем,қаблан хам тажрубиёти талхи чун тажрубайи Андалус пас аз 781 сол хукмроний ва тажрубайи муғулхо ва ғейрихро дар торихимон доштем.

Барои хамин аст дар баробари ин жанги хамишагий ва фарогир бар алайхи секуляристхоки танхо забони аслаха ва шамширро мефахманд аллох таоло амр мекунад:

 فَقَاتِلْ فِی سَبِیلِ اللّهِ لاَ تُکَلَّفُ إِلاَّ نَفْسَکَ وَحَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَسَى اللّهُ أَن یَکُفَّ بَأْسَ الَّذِینَ کَفَرُواْ وَاللّهُ أَشَدُّ بَأْساً وَأَشَدُّ تَنکِیلاً ‏ (نساء/ 84)

Дар рохи худо бижанг ( хатто агар хам танхо бошид ва бок надошта боши). Ту жуз масъули ( аъмоли ) худ нести. Ва мўъминонро ( хам ба жанг даъват кун ва ) тарғиб ва тахрик кун. То инки худованд қудрати кофаронро бозгирад ва қудрати худо бештар ва мужозоти у сахттар аст.

Ва росулуллох мефармояд:

لَوَدِدْتُ أَنِّي أُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ[4]

Ман дуст дорамки борхо дар рохи худо шахид шуда ва дубора зинда шавам.

(идома дорад……..)

---

[1] متفق علیه از ابن عمر رضی الله عنهما / صحیح بخاری حدیث شماره (۲۵) و صحیح مسلم حدیث شماره (۲۲)

[2] سنن النسائي ـ ح 3966

[3] مسند امام احمد بن حنبل / صححه آلبانی

[4] سنن النسائي- الجهاد/صحيح البخاري- التمني/فتح الباري شرح صحيح البخاري-  التمني/موطأ مالك- الجهاد

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(63- қисмат)

Барои хамин аст замоники дар ухуд бармегарданд ё дар жангхойи дигар мисли табук хам ширкат намекунанд росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хатто барои онон чунон арзиши қоил нестки дар мовридишон хам сухбат кунад, аммо он се сахобийи мўъминики дар ғазваи табук ширкат намекунандро бо чанон жаримайи мувожих мекунадки танхо оёти аллох метавонад ононро аз ин тангнох ва тахрим ва жаримайи бузурги нажот бидихад, чун хисоби ин мўъминин бо секулярзадахо жудост ва интизорот аз инон ва вазоифи инон хам бо мунофиқин ва секулярзадахо мутафовут аст. Ин мўъминин асбоби тақвият ва пуштибоний хастанд, касики дору пеши уст хақ надорад онро аз ниёзмандо дариғ кунад.

Холо агар чанин уммати вохид ва жамоати вохиди вужуд дошта бошад ва дар бейнишон ихтилофи ба вужуд биёяд хақ бо кудом аст? Хақ бо они астки аллох таоло ононро ба унвони пуштибон ва ёри расон маърифий карда аст ва ахли қитол аст, ва бо даст ё забон ё қалб ё бо хар се ахли жанги мусаллахона бо душманони секуляр ва соири куффор аст, на он сухан сароёники танхо бо номи дин ва ислом суханони қашанги омма пасанд ва шубхоти шибхи секуляристий ва хатто шибхи жиходий ва мухарриб ва дар нихоят дилсард кунанда сарихам мекунанд ва устоди сухан ва виррожи шуданд.

Инро мо дар хамин умматхойи мутфарриқ ва жамоатхойи мутафарриқ хам ба каррот дидаемки ин жамъи сухандони виррожики ек гуша нишаста ва хатто бо номи шайх ва муфти ва ғейрих шиносонда шуданд, ва бидуни дар назар гирифтани воқеиятхойи жиход ва воқеиятхойи рузи муслимин сухан сароий мекунанд ва самароти гуфтахоишон хам зарба задан ба жараёни мужохидин аст, чи садамоти ба жараёни жиходий заданд ва чигуна боиси онхамма тафарруқ ва шикаст шуданд. Дар хар сурат росулуллох саллаллоху алайхи васаллам он тоифа ва он бахш аз ин умматишро бар хақ медонадки

 صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ

Ахли қитол бо куффор бошандки аллох таоло ононро хам дуст дорад.

Медонемки “ пейваста” ва бидуни вақфа то рузи қиёмат секуляристхо алайхи муслимин дар холи ситиз ва жанганд,

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا(بقره/217)

Яъни ин пейвастаги ва жанги мудовимро секуляристхо бар муслимин то рузи қиёмат тахмил мекунанд на куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб, ва агар жанги бо ин куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб пеш биёяд ва ба хотири ин астки инон жохилона худишонро душмани соили муслимин қарор доданд, ва муслиминро мажбур ба жанг карданд, ва агар на жанги аслийи муслимин бо инон нест; инхо метавонанд ахли зимма бишаванд ва насроният ё яхудият ва мужусият ва соибияти худишонро хифз кунанд, ва муслимин нашаванд, ва аслан жанги хам бо муслимин надошта бошанд, ва агар бо инон хам жанги иттифоқ биёфтад то замони астки таслими жизъя бишаванд:

«حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ»

На то замоники мусалмон бишаванд

«حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ و….». 

ки мухтасси секуляристхост.

 Пас жанги хамишаги муслимин дар баробари жанги хамишагийи мушрикин ва ё ба забони имрузий дар баробари жанги хамишагийи секуляристхойи жанг фуруш аст:

وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217)

Пейваста бо шумо хоханд жангид то агар битавонанд шуморо аз динитон баргардонанд. Жанги онон идома дорад то замоники мо дасти аз он чохор мафхум ва мухтавойи динимон бикашем ва жанги мо хам бо онон идома дорад то таслими қонуни шариати аллох бишаванд. .[1]

Замоники аллох таоло дар мовриди жанг бо ин секуляристхо амр мекунад:

فَإِذَا انسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ ۚ فَإِن تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(توبه/5)

Хенгомики моххойи харом поён гирифт, мушрикинро хар кужо биёбид бикушид ва бигирид ва мухосара кунид ва дар хамма камингоххо барои ( ба дом андохтани ) онон бинишинид. Агар тўвба карданд ва намоз хонданд ва закот доданд, рохро бар онон боз гузорид. Бегумон худованд дорои мағфирати фаровон ва рахмати густарда аст. Ва боз аллох таоло дар мовриди жанг ва қитол бо секуляристхо амр мекунад:

وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ (توبه/36)

Бо хамма мушрикон бижангид хамонгунаки онон хаммашон бо шумо межанганд, ва бидонидки ( лутф ва ёри) худо бо пархезгорон аст.

(идома дорад…….)

---

[1] در درس شناسائی مشرکین  در این زمینه توضیحات کامل را عرض کردیم و نیاز به تکرار نیست

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(62- қисмат)

Замоники насли гузаштайи ноогох, бехирад, фариб хурда ва сухтайи мо абзори дар дасти секуляристхойи муртад шуданд ва масири миллати моро аз рохи аслий ислом ба самт ва суйи дини секуляризм ва мазохиби мухталифи он тағйир доданд, ва масири зиллат ва новкарийи барои куффори секуляри жахоний ва тоғутхойи мантақаийро бар миллати мо тахмил карданд, моро аз иззатики аллох бароимон дар назар гирифта буд махрум карданд:

: وَلِلَّهِالْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ .

Ва моро залил ва табдил ба абзори дар дасти душманонимон карданд, манобеъи зер заминийи заминхойи мусалмоннишинро таррож карданд, ва манбаъи барои қудратгири душманон ва тахмили фақр ва махрумиятхойи тоқат фарсо бар миллати мусалмони худ карданд.

Барои хамин, мумкин аст мо хийли аз корхонахо ва аслахахоро надошта бошем аммо мо дар аваз қалбхойи худимонро дорем, иймони росихи худимон ба ваъдахойи аллох дар дунё ва қиёматро дорем, дастхойи худимонро, торихи худимонро, бародарон ва хохарони худимонро, ва болотар аз хамма қонуни шариати аллох ва хадафи вохиди худимонро дорем. Хамин иймон ва иродайи росихи ба қонуни шариати аллох ва хадафи вохид ва муштарак хамони астки куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи хоин аз мо гирифтанд.

                             Бо чанин огохий ва бо чанин хадафи муштарак ва аллох пасанди имруза миллати мо бедор шуда аст ва қасд дорад бо лагади жононайи ба муртаддини секуляри махаллий ва дур рехтани онон, мисли соири миллатхойи бедор барои ба даст овардани иззат ва хуқуқи поймол шудашон даст ба кор бишаванд ва бори дигар бо табаъият аз қонуни шариати аллох ба саодати худишон баргарданд, онхам бар пояхои худишон ва бо васоили худишон ва бо вахдат бо тамоми ахли қибла ва аз тариқи фидо кардан ва қурбоний кардани худишон.

Ин хамон огохихо ва илми лозим ва хамон хадафи ровшани астки бояд бори дигар барои вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ба унвони ек пеш ниёз ва муқаддама барои муслимин зинда бишаванд.

Дувумин поя ва пеш заминайи асосий ин вахдати огохона, хадафманд ва харакатий шинохт, хаммасир шудан, муроқибат ва мухофизат аз тоифа ва гурухи аз муслимин астки аллох таоло баъди аз нусрати худиш онхоро ба унвони тақвият кунанда ва пуштибони муслимин маърифий мекунад:

هُوَ الَّذِیَ أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِینَ ‏(انفال/62)

У хамон каси астки туро бо ёри худ ва тавассути мўъминон тақвият ва пуштибоний кард.

Албатта нусрати аллох таоло хам шарт дорад ва он хам табаъияти бечун ва чиро аз қонуни шариати аллох, ва дар пеш гирифтани сиёсати самиъна ва атоъна, ва адами табаъият аз хутуватиш шайтон ва хостахойи гумрохгар аст:

: وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ (بقره/120)

Ва агар аз хостахо ва орзухойи ишон пейравий кунид, баъди аз онки илм ба ту расида аст, хеч сарпараст ва ёвари аз жониби худо барои ту нахохад буд.

Инро аллох таоло бидуни таоруф ба азизтарин махлуқотиш мегуяд то дигарон хисоби худишонро бидонанд. Дигарон бидонандки агар нусрати аллохро мехоханд бояд бидуни чун ва чиро тобеъи қонун ва шариати аллох ва равиши хидоятгарийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бошанд. Илова бар ин, агар тақвият шудан аз тарафи мўъминин ва пуштибонийи ононро хам мехоханд боз бояд муқаддамотиро риоят кунанд ва худишон хам ба мавориди пойбанд бишаванд.

Инро медонемки жомеъайи муслимин ба сурати умумий аз ду дастайи комилан мутамойиз ташкил шуда аст: дастайи мўъмининики инон хам худишон ба даражоти мухталифи тақсим мешаванд ва дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахоки инон хам боз ба даражоти мухталифи тақсим мешаванд.

Он дастайи аз муслиминики аллох таоло ононро пас аз нусрати худиш боиси тақвият ва пуштибоний медонад бидуни шак мунофиқин ва секулярзадахо нестанд. Агар дарси мунофиқин ва секулярзадахоро ба хуби мурур карда бошид мутаважжих мешавидки инон худишон ек офат ва хатто ек душмани дохилий барои жиход ва мубориза ва муслимин хастандки бояд азашон хазар бишавад:

هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى یُؤْفَکُونَ ‏(منافقن/4)

Онон душмананд ва аз ишон бар хазар бош. Худо бикушадишон! Чигуна (аз хақ ) баргардонда мешаванд ( ва мунхариф мегарданд?!).

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(60- қисмат)

Дар миёни тамоми ин улумики баъди аз

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19)

қарор гирифтанд, илми огохи ба фахми дин ва ба манзури ёд додани дин дар увлавияти аввал аст, то инки жомеъа ба хадди худкафоий бирасад, ва ба дунболи он улуми дигар мутаносиб бо ниёзи жомеъа дар даражоти баъдий қарор мегиранд. Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам жиход фи сабилиллахро интури бар ибодати дар хона бартари медихад:

فَإِنَّ مُقَامَ أَحَدِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَفْضَلُ مِنْ صَلَاتِهِ فِي بَيْتِهِ سَبْعِينَ عَامًا، أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ الْجَنَّةَ؟ اغْزُو فِي سَبِيلِ اللَّهِ؛ مَنْ قَاتَلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَوَاقَ نَاقَةٍ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ. [1]

Жойгохи хар ек аз шумо дар рохи худо бехтар аст аз хафтод сол намоз хондан дар хонаш, магар намехохид худованд шуморо биёмузад ва вориди бехишт кунад? Дар рохи худо жанг ва ғазва кунид, хар касики ба андоза шир гирифтани ек шутур дар рохи худо бижангад бехишт бар у вожиб мешавад.

Дар жойи дигари росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хориж шудан барои ёдгири илмро то замоники шахс бармегардад ба унвони “фи сабилиллах” маърифий карда аст ва мефармояд:

مَنْ خَرَجَ فِي طَلَبِ الْعِلْمِ فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ حَتَّى يَرْجِعَ.[2]

Ва инхам ровшангарий ва тафсири ояйи:

: وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ ‏(توبه/122)

аст. Бо тамоми ин ахвол баъди аз иймон ва шаходат ба “ ла илаха иллаллох ва Мухаммадур росулуллох” хеч фарзи болотар аз дафъи душмани соили кофари нестки сарзаминхойи муслиминро ишғол карда аст ва тамоми улум бояд дар хидмати дафъи ин душмани соил бошанд.

Ин хамон жойгохи ва хамон илми астки собиқунал аввалун хар қовми бояд онро ёд бигиранд ва худишонро бидуни таважжух ба сарзанишхойи роиж

«وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ»

Сипари заработи мухолифин кунанд ва ба унвони еки аз шартхойи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ёд бидиханд, ва хавосишон бошадки ин увлавият банди шаръийро ба хам назананд, ва шайтон ононро ба увлавиятхойи баъди машғул ва дилхуш накунад то аз увлавияти аслий ғофил бишаванд, чун инхам еки аз дасисахойи шайтон аз оғоз то қиёмат аст:

تَاللّهِ لَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِّن قَبْلِکَ فَزَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَهُوَ وَلِیُّهُمُ الْیَوْمَ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ‏(نحل/63)

Ба аллох сўганд! Мо ( пайғамбарони) ба суйи миллатхойи пеш аз ту фристодем ва шайтон корхойи ( зишти) ишонро дар назаришон орост ва имруз шайтон сарпарасти инхост ва азоби дардноки доранд.

Бахам задани ин увлавият банди дар улум занги хатари ва талбиси иблисиеки хийлихо ба он ахамият намедиханд, ва ба рохати шайтон ононро ба увлавиятхойи баъдий дилхуш ва машғул мекунад, ва миёни вожиб ва мустахаб ононро ба мустахаб дилхуш мекунад, ва миёни хуб ва хубтарро ба хуб дилхуш мекунад то ба хубтар машғул нашаванд, ва ин садамайи бузурги ба худи шахс ва жомеъайи муслимин аст, ва ошкоро шахсро аз собиқунал аввалун,ва бим дихандагони айний ва илмий, ва махдиён ва собиқинал билхойротики бояд мужаддади шариати аллох дар миёни қовми худишон бошанд махрум мекунад, ва ононро ба чизхойи дигари машғул ва дилхуш мекунад.

Мо читури душманшиносий ва даража банди шаръий ононро аз аллох гирифтем, ба хамин шева даража банди ва увлавият банди улумимонро хам танхо аз аллох мегирем, ва онтури пеш меравемки аллох хоста, на онтурики шайтон аз рохи мейл ва  хавасхойи нафсоний худимон бароимон муфид жилваш медихад.

(идома дорад………)

---

[1]أخرجه الترمذي في سننه ج 4/ص 181/ح 1650، و الإمام أحمد في مسنده ح9407و10407. و الحاكم في مستدركه ج2/ص78/ح2382. و البيهقي في سننه الكبرى ج9/ص161/ح18284 وفي شعب الإيمان 4 / 15. وذكره قال الحافظ فى ” الفتح ” في شرح حديث البخاري رقم 2786 وقال: حسنه الترمذى و صححه الحاكم .وقال الحافظ الهيثمي في “المجمع”:” رواه البزار ورجاله ثقات” . وأورده الألباني رحمه الله في “السلسلة الصحيحة” 2 / 603 رقم 902

[2]رواه الترمذي والضياء وحسنه الألباني.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(59-қисмат)

” ‏بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ‏”

Балки қиёмат ваъдагохи онхо аст ва қиёмат сахттар ва талхтар аст. Ва сурайи бақара ва нисо нозил нашуда аст магар онки ман пеши пайғамбар будам ровий гуфт: уммул мўъминин мусхаф ( қуръон) ро барои у овард ва сураиро бар у хонд.

Ин хамон масири сахих ва хадафманд астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва асхоби бузургвориш барои тағйири дар афрод ва жомеъа онро тибқи барнома ва нақшахойи аллох тей карданд, ва иймон ва яқинро дар дилхоишон мустахкам ва пулодин сохтанд. Абу Бакр ибни Иёш мегуяд:

مَا سَبَقَكُمْ أَبُو بَكْرٍ بِفَضْلِ صَلَاةٍ وَلَا صِيَامٍ وَلَكِنْ بِشَيْءِ وَقَرَ فِي قَلْبِهِ ” . وَهُوَ الْيَقِينُ وَالْإِيمَانُ. [1]

Абу Бакр бо намоз ва руза аз шумо жилов намеофтод балки бо яқин ва иймоники дар қалбиш ором гирифта буд бар шумо пеша гирифта аст.

Тей кардани ин масир дар омузиш, яъни: омода созийи қалб ва фарохам кардани заминахойи амали огохона ва довталабона ба қонуни шариати аллох, ва харакат ба самт ва суйи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий; халофи ин яъни: дар масири иштибох харакат кардан. Барои хамин астки бисёри аз асхоб ин равишхойи иштибохики хам акнун хам дар миёни бисёри аз муслимин астро ба унвони ек осиби жиддий гушзад карданд:

-ибни Масъуд розиаллоху анху мегуяд:

• : إنا صُعِّب علينا حفظ ألفاظ القرآن وسُهِّل علينا العمل به، وإن مَنْ بعدنايُسَهَّل عليهم حفظ القرآن ويُصَعَّب عليهم العمل به.[2]

-Абдуллох ибни Умар розиаллоху анхума мегуяд:

• ” لَقَدْ عِشْنَا بُرْهَةً مِنْ دَهْرٍ وَأَحَدُنَا يَرَى الْإِيمَانَ قَبْلَ الْقُرْآنِ، وَتَنْزِلُ السُّورَةُ عَلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَتَعَلَّمُ حَلَالَهَا وَحَرَامَهَا، وَأَمْرَهَا وَزَاجِرَهَا، وَمَا يَنْبَغِي أَنْ نُوقَفَ عِنْدَهُ مِنْهَا، كَمَا تَعَلَّمُونَ أَنْتُمُ الْيَوْمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ لَقَدْ رَأَيْتُ الْيَوْمَ رِجَالًا يُؤْتَى أَحَدُهُمُ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ، فَيَقْرَأُ مَا بَيْنَ فَاتِحَتِهِ إِلَى خَاتِمَتِهِ، وَلَا يَدْرِي مَا أَمْرُهُوَلَا زَاجِرُهُ، وَلَا مَا يَنْبَغِي أَنْ يَقِفَ عِنْدَهُ مِنْهُ وَيَنْثُرُهُ نَثْرَ الدَّقْلِ “[3]

-Жундуб розиаллоху анху мегуяд:

• كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا، فَإِنَّكُمُ الْيَوْمَ تَعَلَّمُونَ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ .

-Хузайфа мегуяд:

• إنَّا آمَنَّا وَلَمْ نَقْرَأْ الْقُرْآنَ وَسَيَجِيءُ قَوْمٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ وَلَا يُؤْمِنُونَ[4]

Омузиши ахкоми қуръон ва суннат қабли аз омузиши иймон хамон масири иштибохи астки иддайи бидуни тафажжух ба марохили парвариши ва омузишийи ислом ва бидуни таважжух ба ихторхо ва хашдорхойи шогирдони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хануз доранд тейиш мекунанд.

Барои инки битавонем бидуни таважжух ба жинсият ё босавод будан ё набудан, касониро тўлид кунемки ба он илм дода шуда аст ва танхо инхо хастандки аз аллох метарсанд ва хаши доранд:

: إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر/28)

Бояд масириро биравемки аллох хоста ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва асхобиш рафтанд. Бале агар мехохем аллох аз мо рози бошад ин хамон масири астки бояд бо табаъият ба эхсон аз сабиқунал аввалун дар он қадам бигузорем ва тейиш кунем:

: وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِوَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)

Пешгомони нухустини мухожирон ва ансор ва касоники ба ники равиши ононро дар пеш гирифтанд ва рохи ишонро ба хуби пеймуданд, худованд аз онон хушнуд аст ва ишон хам аз худо хушнуданд.

Тамоми улуми дигарики вужуд доранд ва мумкин аст садхо ва балки хазорон илмро шомил бишавад аллох таоло танхо бахши бисёр ночизи аз онро дар ихтиёри инсонхо қарор дода аст:

وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا (اسراء/85)

Бо вужуди ин дониши камики дар ин замина нез ба инсон дода шуда аст боз инсонхо дар касби он дар ек сатх ва даража нестанд ва хеч каси дар хеч ек аз ин улум наметавонад нихояти онро ба даст биёварад. Чиро? Чун:

وَفَوْقَ كُلِّ ذِي عِلْمٍ عَلِيمٌ‏ (یوسف/76)

Болотар аз хар олими, олимтар вужуд дорад. Аммо ин ба маъни камбахо додан ба ин улум нест, балки инхо танхо дар баробари илми “ ла илаха- иллаллох” ва куфр ба тоғут ва иймон ба аллох ва омадагихойи қалбий, камбахо хастанд ва дар даражоти пойинтари қарор доранд, ва гарна агар ду мусалмон еки танхо дунболи ибодатхойи шахсийи худиш бошад аммо ек мусалмони дигар он бахшироки он мусалмон ба ибодатхойи шахсий ва мустахаб додаро ба талаби ин улум бидихад ва дар касби хамин “ улуми даража чандум” талош кунад ба чанон бартари даст пейдо мекунадки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда аст:

: ” فَضْلُ الْعَالِمِ عَلَى الْعَابِدِ كَفَضْلِي عَلَى أَدْنَاكُمْ ” [5]

Фазилати олим бар обид чун фазилати ман бар камтарини шумост.

(идома дорад……..)

---

[1]مجموع الفتاوى 2/285

[2]الجامع لأحكام القرآن (1/40)

[3]رواه الطبراني في الأوسط، قال الحاكم وقال : صحيح على شرط الشيخين، ولا أعلم له علة ووافقه الذهبي أنظر : المستدرك على الصحيحين 1/35

[4]الفتاوى لشيخ الإسلام 6/ 650

[5]روه الترمذی ،رقم حدیث 2628 وصححه الألباني.