دسته: مطالب به زبان ترکی(اویغوری، اوزبیکی، قزاقی، تورکمن و…)

اصل نفی سبیل و عزت اسلامی (1) (قسمت 16)

(3-قسمت)

این پروسه و سیستم «اطاعت» پذیری از الله و رسولش و نفی «اطاعت»  از  کفار پیامی به مومنین می دهد و یکی دیگر از اصول اساسی و شالوده های دیپلماسی و روابط خارجی دارالاسلام و حکومت اسلامی با دارالکفرها را معرفی می کند تحت عنوان : اصل نفی سبیل و عزتمداری برای دارالاسلام و دولت اسلامی که به عنوان یک خط قرمز در سیاست خارجی دارالاسلام عمل مسئولین و مومنین را در امر استقلال، روشن و تعیین می کند.

سبیل یعنی: راه، نفی هم در اینجا یعنی : رد، منع، بسته شدن؛ در مجموع مفهوم و معنای قاعده نفی سبیل یعنی: الله تعالی  راه تسلط کفار بر دارالاسلام را منع کرده و رد می کند و هیچ راهی قرار نداده است که از چنین راهی کفار بر دارالاسلام و دولت اسلامی آن حاکمیت داشته باشند، بلکه تمام راهها را بسته است. 

الله تعالی می فرماید :«وَلَن یَجْعَلَ اللّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلاً» (نساء / 141) و خداوند هرگز راهى براى سلطه‌ى كفّار بر مومنین قرار نخواهد داد ( و الله تعالی تا ابد اجازه نداده که کافران کمترین تسلطیبر مؤمنان داشته باشند و الله تعالی راهی قرار نداده که از این راه کفار بر مومنین تسلط پیدا کنند و هرگز هیچ راه سلطه ای برای کفار بر مومنین قرار نداده است )

لَن از ادات نفی محسوب می شود که بر سر فعل مضارع می آید و معنی آن را به آینده ی منفی تبدیل می کند، یعنی در آینده این کار هرگز انجام نمی گیرد. به عنوان مثال الله تعالی می فرماید:

• وَلَمَّا جَاءَ مُوسَى لِمِيقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ قَالَ لَنْ تَرَانِي (اعراف/143)هنگامی که موسی به میعادگاه ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت، عرض کرد: پروردگارا !  ( خویشتن را ) به من نشان بده تا تو را ببینم (الله به او) گفت : ( تو با این بنیه آدمی و در این جهان مادی تاب دیدار مرا نداری و) هرگزمرا نخواهی دید و مرا نمی‌بینی .
• وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا ۖ إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولًا(اسراء/37) و در روی زمین متکبّرانه و مغرورانه راه مرو . چرا که تو ( با پای کوبیدن قلدرانه‌ات بر زمین) هرگزنمی‌توانی زمین را بشکافی، (و  با گردن کشیدن جبّارانه‌ات بر آسمان) هرگز نمی توانی به بلندای کوهها برسی.
• قُلْ لَنْ يُصِيبَنَا إِلَّا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَنَا هُوَ مَوْلَانَا ۚ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ (توبه/51) بگو : هرگز چیزی به ما نخواهد رسید، مگر چیزی که خدا برای ما مقدّر کرده باشد.  او مولی و سرپرست ما است ، و مؤمنان باید تنها بر خدا توکّل و اعتماد کنند و بس .‏

(ادامه دارد…..)

Нафийи сабилни асли ва исломий иззат.(1) ( 16 бўлим)

(2-қисм)

Аллох таоло росулуллох саллаллоху алайхи васалламга мўъминларни намунаси ва дорул исломни рахбари сифатида мархамат қиладики:

 «يا أَيهَا النَّبِي اتَّقِ اللَّهَ وَلَا تُطِعِ الْكَافِرِينَ وَالْمُنَافِقِينَ إِنَّ اللَّهَ  كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا»(احزاب/1)

Эй пайғамбар, аллохдан қўрқинг ва кофир,мунофиқ кимсаларга бўйинсунманг! Албатта аллох билгувчи ва хикмат эгаси бўлган зотдир.

Ошкор “олтиталик кофирларнинг  бирини хокимияти,хукумати ёки ички пинхон кофирларни ва мунофиқлар тўдасини хокимияти қабул қилинган пайтда, ана ўшаларни хокимиятига ва уларни қонунларига итоат қилиш лозим бўлган нарса хисобланади; энди аллох таоло ошкор ва пинхон кофирларга итоат қилишни манъ ва харом қилган пайтида, буни маъноси уларни қонунлари,хукумати мўъминларга харом дегани бўлади. Шу сабабли хам аллох таоло мўъминларга хитоб қилиб мархамат қиладики:

«يا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا يرُدُّوكُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ»( آل عمران/ 149)

Эй мўъминлар, агар кофирларга итоат қилсангиз, сизларни кетингизга (куфрга) қайтарадилар. Бас,зиён кўргувчиларга айланиб қоласизлар.

Шу нарса бизларга тушунарли бўлдики, хокимга “итоат” қилишлик фақат исломий тузумга тегишли эмас, балки  исломийми ё ғайри исломий бўладими хар қандай хукуматни  туриб бериши,уни давомийлиги одамларнинг хокимга итоатларисиз имкони йўқ ишдир, аллох таоло кофирларни хокимиятига болта уриб амр қиладики, кофирларга “итоат” қилинмаслиги керак; яъни хақиқатда мисол тариқасида келтирилса, “Аллох эса энг юксак хислатлар сохибидир” бўлган зот фалончини ўлдиринглар демади,балки уни бўйнига уринглар деди,бу уни ўлдирилишига далолат қилади, раисга ёки амирга,мудирга,рахбарга  итоат қилмаслик , уни раислигини,амирлигини,мудириятини,хокимиятини қабул қилмасликдир. Шубхасиз  мажбурлик юзасидан мана бу кофирларга итоат қилаётган  кишилар,аллохни шариатидаги қонунларга итоат қилмасликлари керак. Чунки мана бу итоат ё исломий хукумат учун бўлиши керак ёки кофирларни хукумати учун бўлиши лозим.

Барча шаръий манбаъларга  истинод қилган холда шуни тушуниб етамизки, инсонлар ўша аввалги даврдан бошлаб тоғутларга куфр келтириш ва аллохга иймон келтириш билан ислом доирасига киришган, мана бу “итоат” хам аллох таолога ва уни хукмларига,қонунларига чегараланган, мана бу итоат аллох таолони хукмларига,қонунларига хосланган:

 «إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»(نور/51)

Аллох  ва унинг пайғамбарига ўрталарида хукм чиқариш учун чорланган вақтларида, мўъминларнинг сўзи “эшитдик ва бўйинсундик”, (демоқдир). Ана ўшалар нажот топгувчилардир.

Мана бу холатда мўъминлар ўзларини “итоат”ларини аллох таолога (қуръонга) ва пайғамбарига (сахих суннатга,ўзларидан бўлган улил амрга) беришади, улар кофирларни хокимиятини хукмронлигини қабул қилмасликка даъват қилинишган, мана шулардан шуни тушуниб етамизки, кофирлар мўъминларни устида хукмронлик қилишлари учун хеч қандай йўл қолдирилмаган, модомики мўъминлар хақиқий иймонга,шойиста амалга эга бўлишар экан аллох таоло харгиз мўъминларни устига кофирларни хукмрон қилиб қўймайди ва аллох таоло кофирлар учун ахли иймонни устида хукмронлик қилишига йўлни очиб бермайди, шунингдек аллох таоло мархамат қиладики:

«وَ لَنْ يجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا» (نساء / 141)

Ва аллох харгиз кофирлар учун мўъминлар устига йўл бермагай.

(давоми бор……)

نَفِیِ سَبِیلنِی اَصلِی وَ اِسلامِی عِزَّت. (1) ( 16 بوُلِیم)

(2-قیسم)

اَلله تَعالَی رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلّمگه مُؤمِنلَرنِی نَمُونَه سِی وَ دارُ الاِسلامنِی رَهبَرِی صِیفَتِیدَه مَرحَمَت قِیلَدِیکِی: «يا أَيهَا النَّبِي اتَّقِ اللَّهَ وَلَا تُطِعِ الْكَافِرِينَ وَالْمُنَافِقِينَ إِنَّ اللَّهَ  كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا»(احزاب/1) اِی پَیغَمبَر، اَلله دَن قوُرقِینگ وَ کافِر، مُنافِق کِیمسَه لَرگه بوُیِینسُونمَنگ! اَلبَتّه اَلله  بِیلگوُچِی وَ حِکمَت اِیگه سِی بُولگن ذاتدِیر.

آشکار “آلتِیتَه لِیک کافِرلَرنِینگ بِیرِینِی حاکِیمِیَتِی، حُکوُمَتِی یاکِی اِیچکِی پِینهان کافِرلَرنِی وَ مُنافِقلَرنِی توُدَه سِینِی حاکِیمِیَتِی قَبوُل قِیلِینگن پَیتدَه، اَنَه اوُشَه لَرنِی حاکِیمِیَتِیگه وَ اوُلَرنِی  قانوُنلَرِیگه اِطاعَت قِیلِیش لازِم بُولگن نَرسَه حِسابلَنَدِی؛ اِیندِی اَلله تَعالَی آشکار وَپِینهان کافِرلَرگه اِطاعَت قِیلِیشنِی مَنع وَ حَرام قِیلگن پَیتِیدَه، بُونِی مَعناسِی اوُلَرنِی قانوُنلَرِی، حُکوُمَتِی مُؤمِنلَرگه حَرام دِیگنِی بُولَدِی. شوُ سَبَبلِی هَم اَلله تَعالَی مُؤمِنلَرگه خِطاب قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  «يا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا يرُدُّوكُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ»( آل عمران/ 149) اِی مُؤمِنلَر، اَگر کافِرلَرگه اِطاعَت قِیلسَنگِیز، سِیزلَرنِی کِیتِینگِیزگه (کُفرگه) قَیتَرَدِیلَر. بَس، زِیان کوُرگوُچِیلَرگه اَیلَنِیب قالَسِیزلَر.

شُو نَرسَه بِیزلَرگه توُشوُنَرلِی بُولَدِیکِی، حاکِمگه “اِطاعَت” قِیلِیشلِیک فَقَط اِسلامِی توُزُومگه تِیگِیشلِی اِیمَس، بَلکِی اِسلامِیمِی یا غَیرِی اِسلامِی بوُلَدِیمِی هَر قَندَی حُکوُمَتنِی توُرِیب بِیرِیشِی، اوُنِی دَوامِیلِیگِی آدَملَرنِینگ حاکِمگه اِطاعَتلَرِیسِیز اِمکانِی یوُق اِیشدِیر، اَلله تَعالَی کافِرلَرنِی حاکِمِیَتِیگه بالتَه اوُرِیب اَمر قِیلَدِیکِی، کافِرلَرگه “اِطاعَت” قِیلِینمَسلِیگِی کِیرَک؛ یَعنِی حَقِیقَتدَه مِثال طَرِیقَه سِیدَه کِیلتِیرِیلسَه، “اَلله اِیسَه اِینگ یُوکسَک خِصلَتلَر صاحِیبِیدِیر” بُولگن ذات فَلانچِینِی اوُلدِیرِینگلَر دِیمَدِی، بَلکِی اوُنِی بُوینِیگه اوُرِینگلَر دِیدِی، بُو اوُنِی اوُلدِیرِیلِیشِیگه دَلالَت قِیلَدِی، رَئِیسگه یاکِی اَمِیرِگه، مُدِیرگه، رَهبَرگه اِطاعَت قِیلمَسلِیک، اوُنِی رَئِیسلِیگِینِی، اَمِیرلِیگِینِی، مُدِیرِیَتِینِی،حاکِمِیَتِینِی قَبوُل قِیلمَسلِیکدِیر. شُبهَه سِیز مَجبُورلِیک یوُزَسِیدَن مَنَه بُو کافِرلَرگه اِطاعَت قِیلَیاتگن کِیشِیلَر، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه اِطاعَت قِیلمَسلِیکلَرِی کِیرَک. چوُنکِی مَنَه بُو اِطاعَت یا اِسلامِی حُکوُمَت اوُچُون بوُلِیشِی کِیرَک یاکِی کافِرلَرنِی حُکوُمَتِی اوُچُون بُولِیشِی لازِم.

بَرچَه شَرعِی مَنبَع لَرنِی اِیستِناد قِیلگن حالدَه شُونِی توُشُونِیب یِیتَمِیزکِی، اِنسانلَر اوُشَه اَوَّلگِی دَوردَن باشلَب طاغُوتلَرگه کُفر کِیلتِیرِیش وَ اَلله گه اِیمان کِیلتِیرِیش بِیلَن اِسلام دائِرَه سِیگه کِیرِیشگن، مَنَه بُو “اِطاعَت” هَم اَلله تَعالیَ گه  وَ اوُنِی حُکملَرِیگه، قانوُنلَرِیگه چِیگَرَلَنگن، مَنَه بُو اِطاعَت اَلله تَعالَی نِی حُکملَرِیگه ، قانوُنلَرِیگه خاصلَنگن:     «إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»(نور/51)  اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اوُرتَه لَرِیدَه حُکم چِیقَرِیش اوُچُون چارلَنگن وَقتلَرِیدَه، مُؤمِنلَرنِینگ سوُزِی “اِیشِیتدِیک وَ بُویِینسُوندِیک”، (دِیماقدِیر). اَنَه اوُشَه لَر نَجات تاپگوُچِیلَردِیر.

مَنَه بُو حالَتدَه مُؤمِنلَر اوُزلَرِینِی “اِطاعَت”لَرِینِی اَلله تَعالَی گه (قُرآنگه) وَ پَیغَمبَرِیگه (صَحِیح سُنَّتگه، اوُزلَرِیدَن بوُلگن اوُلِی الاَمرگه) بِیرِیشَدِی، اوُلَر کافِرلَرنِی حاکِمِیَتِینِی حُکمرانلِیگِینِی قَبوُل قِیلمَسلِیککَه دَعوَت قِیلِینِیشگن، مَنَه شُولَردَن شوُنِی توُشوُنِیب یِیتَمِیزکِی، کافِر مُؤمِنلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلِیشلَرِی اوُچُون هِیچ قَندَی یُول قالدِیرِیلمَگن، مادامِیکِی مُؤمِنلَر حَقِیقِی اِیمانگه، شایِیستَه عَمَلگه اِیگه بُولِیشَر اِیکَن اَلله تَعالَی هَرگِیز مُؤمِنلَرنِی اوُستِیگه کافِرلَرنِی حُکمران قِیلِیب قوُیمَیدِی وَ اَلله تَعالَی کافِرلَر اوُچُون اَهلِی اِیماننِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلِیشِیگه یُولنِی آچِیب بِیرمَیدِی، شوُنِینگدِیک اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  «وَ لَنْ يجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا» (نساء / 141) وَ هَرگِیز کافِرلَر اوُچُون مُؤمِنلَر اوُستِیگه یُول بِیرمَگَی.

(دوامی بار……)

اصل نفی سبیل و عزت اسلامی (1) (قسمت 16)

(2-قسمت)

الله تعالی به رسول الله صلی الله علیه وسلم به عنوان اسوه ای از اسوه های مومنین و رهبر دارالاسلام می فرماید: «يا أَيهَا النَّبِي اتَّقِ اللَّهَ وَلَا تُطِعِ الْكَافِرِينَ وَالْمُنَافِقِينَ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا»(احزاب/1) اي پيغمبر! از الله بپرهیز، و از كافران و منافقان اطاعت مكن. بي‌گمان خداوند آگاه حکیم است.

زمانی که حاکمیت و حکومت یکی از «کفار 6گانه» ی آشکار یا حاکمیت کفار پنهان داخلی و دارودسته ی منافقین (= سکولارزده ها) پذیرفته می شود لازمه ی هر حاکمیتی اطاعت کردن از آنان و قوانین آنهاست؛ زمانی که الله تعالی اطاعت کردن از کفار آشکار و پنهان را ممنوع و حرام کرده است به این معنی است که قوانین و حکومت آنها بر مومنین نیز ممنوع و حرام است. به همین دلیل الله تعالی خطاب به تمام مومنین می فرماید: «يا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا يرُدُّوكُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ»( آل عمران/ 149) اي كساني كه ايمان آورده‌ايد ! اگر از كافران، فرمانبرداري كنيد، شما را به كفر برمي‌گردانند و زيان ديده برمي‌گرديد.

زمانی که متوجه شدیم که «اطاعت» از حاکم  تنها مختص نظام اسلامی نیست و بقاء و ماندگاری هر حکومتى (چه اسلامی و چه غیر اسلامی) بدون اطاعت مردم از حاکم، امکان‏پذیر نیست، الله تعالی تیشه به ریشه ی حاکمیت کفار می زند و امر می کند این «اطاعت» نباید از کفار صورت گیرد؛ یعنی در واقع و به عنوان مثال  الله تعالی «وَ لِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلى‌» نفرموده فلانی را بکشید فرموده گردنش را بزنید که همان کشتن را می رساند، اطاعت نکردن از رئیس و امیر و مدیر و رهبری یعنی نپذیرفتن ریاست و امارت و مدیریت و حاکمیت چنین شخصی. بدون شک کسی که از روی اجبار و اکراه یا از روی میل و اختیار از این کفار اطاعت کند در واقع باید از قوانین شریعت الله اطاعت نکند. چون این «اطاعت» یا باید برای حکومت اسلامی باشد یا حکومت کفار.

با استناد به تمام منابع شرعی به صورت واضح متوجه می شویم که انسانها از همان ابتدا که با کفر به طاغوت و بعد ایمان به الله وارد دایره ی اسلام شده اند این «اطاعت»آنها نیز به الله تعالی و حکمها و قوانین الله تعالی منحصر شده است و این اطاعت تنها مختص حکمها و قوانین الله تعالی است : «إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»(نور/51)مؤمنان هنگامی که به سوی خدا و پیغمبرش فرا خوانده شوند تا میان آنان حکم کند ، سخنشان تنها این است که می‌گویند : شنیدیم و اطاعت کردیم ! و رستگاران واقعی ایشانند .‏

در این صورت مومنین «اطاعت» خودشان را به الله تعالی (قرآن) و پیامبرش (سنت صحیح+ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ) داده اند، وبه عدم پذیرش تسلط و حاکمیت کفار بر خود دعوت شده اند و متوجه می شویم که هیچ راهی وجود ندارد که از طریق آن راه، کافری بر مومنی حاکمیت داشته باشد وو ‌مـادام که مـؤمنان دارای ایـمان راسـتین و کـردار شایسته و بایسته باشند، هرگز الله کافران را بر مؤمنان چیره نخواهد ساخت‌ و الله تعالی هیچ گاه برای کافران نسبت به اهل ایمان راه تسلّط را باز نخواهد کرد، چنانچه الله تعالی می فرماید: «وَ لَنْ يجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا» (نساء / 141)

(ادامه دارد…..)

Нафийи сабилни асли ва исломий иззат.(1) ( 16 бўлим)

(1-қисм)

Шубхасиз аллохга иймон келтиришни ва аллохга нисбатан иймонни муқаддимаси учун лозим бўлган нарса, тоғутга куфр келтиришдир; яъни “иллаллох”дан олдин “ла илаха” га иқрор бўлиш керак, инсонларни ўртасидаги тоғутлар  ошкор “олтиталик кофирлардир ( 1- аллазина хаду 2- собеин 3- насоро 4- мажус 5- валлазина ашроку 6- ман яртадда минкум ан динихи) яъни аввало инсонларни ўртасида ошкор “олтиталик кофирлар” инкор ва нафий қилиниши керак,бундан сўнг аллохни тасдиқлаб аллохга нисбатан иймонга иқрор бўлиши лозим, чунки мана бу тоғутларни нафий қилмаслик аллох таолони ўрнига уларга эргашиш маъносида бўлиб қолади, шу билан бирга аллох таолога ширк келтириш ва аллох таолога иймон келтиришни нафий қилиш,охирги шариатни нафий қилиш бўлиб қолади.

 Аллох таолонинг оятлари,қонунлари билан бахс қилган ва пайғамбарни дастурларидан бўйин товлаган ва аллохни шариатидаги қонунлардан бош тортган кишиларнинг  қонунларига,амрларига эргашиб кетган ,хамда аллохни шариатидаги қонунларни ижро қилувчилар,рохибларни баробарида қайсарлик,ўжарлик қилган  од қавми хақида мархамат қиладики:

  «وَ تِلْكَ عَادٌ جَحَدُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهُ  وَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ»( هود/  59) ‏

Парвардигорларининг оятларини инкор қилган, унинг пайғамбарларига исён қилган ва барча қайсар,золимлар амру фармонига бўйинсунган од қабиласи – ана ўшалардир.

Ёки бошқа бир жойда мархамат қиладики:

«أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يرِيدُونَ أَنْ يتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يكْفُرُوا بِهِ  وَ يُرِيدُ الشَّيْطانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلالًا بَعِيداً »( نساء/ 60)

(Эй Мухаммад), ўзларини сизга нозил қилинган нарсага (қуръонга) ва сиздан илгари нозил қилинган нарсаларга иймон келтирган деб хисоблайдиган (айрим) кимсаларнинг шайтонга хукм сўраб боришни истаётганларини кўрмадингизми? Холбуки,уларга унга ишонмаслик буюрилган эди. (Чунки) шайтон уларни бутунлай йўлдан оздиришни истайди.

Мана бу ва бунга ўхшаш ўнлаб оятларни бизга айтишича, аллохни шариатидаги қонунларга иймон келтирган кишини хар бири аввал тоғутларни ва ундан сўнг уларни қонунларини нафий қилиши, ошкор “олтиталик кофирларни” қонунларига,судларига мурожаъат қилмасликлари лозим;  яъни ошкор “олтиталик кофирларни” хокимияти ғайри исломийдир, мўъминлар ғайри исломийларни хокимиятини қўл  остига ўтмасликлари керак, ғайри исломий хокимият мўъминларга жоиз эмас.

Тоғутларга куфр келтиришлик ва инсонларни орасидаги олтиталик тоғутларни нафий қилиш ва шаходатайнга иқрор бўлиш билан тоғутларни  хокимияти ва уларни қонунлари оёқ-ости қилинади ва қалб мана бу кофирларни дўстлигидан,уларни ақидаларидан бўшайди, “ва тахоллайту” яъни ботинимни  шайтонни ва барча ошкор-пинхон  кофирларни  ақидасидан,дўстлигидан,қонунларидан бўшатдим ва фақат аллохни, аллохни шариатидаги қонунларни, аллохни авлиёларини унга жойладим; демак қалбига хам шайтонни ва хам аллохни жойлаган ёки хам аллохни шариатидаги қонунларга иймон келтирган ва хам огох холида,қасддан,ўзини ихтиёри билан тоғутларга итоат қиладиган ва уларни қонунларини қабул қиладиган киши топилмайди. Мана бу икки ишни жамлаш бир-бирига зид,махолдир.

   مَا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ ۚ (احزاب/4)

Аллох бир кишини ичига икки қалбни жойлаб қўймаганки, уларни бирини аллохга ва уни қонунларига берса ,иккинчисини эса шайтонга ва ер юзидаги уни муридларига берса. Итоат қилиш барча хукуматларни мохияти ва динни иккинчи маъносини билдиради, ёки уни аллохга берилиши керак ёки кофирларга.

(давоми бор……)

نَفِیِ سَبِیلنِی اَصلِی وَ اِسلامِی عِزَّت. (1) ( 16 بوُلِیم)

(1-قیسم)

شُبهَه سِیز الله گه اِیمان کِیلتِیرِیشنِی وَ اَلله گه  نِسبَتاً اِیماننِی مُقَدِّیمَه سِی اوُچُون لازِم بوُلگن نَرسَه، طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرِیشدِیر؛ یَعنِی ” اِلّا الله ” دَن آلدِین  “لا اِلَهَ ” گه اِقرار بُولِیش کِیرَک، اِنسانلَرنِی اوُرتَسِیدَگِی طاغوُتلَر آشکار “آلتِیتَه لِیک کافِرلَردِیر ([1- الَّذِينَ هَادُوا 2- وَالصَّابِئِينَ  3- وَالنَّصَارَىٰ 4- وَالْمَجُوسَ 5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا + 6- مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ]، یَعنِی اَوّلا اِنسانلَرنِی اوُرتَسِیدَه آشکار “آلتِیتَه لِیک کافِرلَر” اِنکار وَ نَفِی قِیلِینِیشِی کِیرَک، بوُندَن سُونگ اَلله نِی تَصدِیقلَب اَلله گه نِسبَتاً اِیمانگه اِقرار بوُلِیشِی لازِم، چوُنکِی مَنَه بُو طاغُوتلَرنِی نَفِی قِیلمَسلِیک اَلله تَعالَینِی اوُرنِیگه اوُلَرگه اِیرگشِیش مَعناسِیدَه بوُلِیب قالَدِی، شُو بِیلَن بِیرگه اَلله تَعالَی گه شِیرک کِیلتِیرِیش وَ اَلله تَعالَی گه اِیمان کِیلتِیرِیشنِی نَفِی قِیلِیش، آخِیرگِی شَرِیعَتنِی نَفِی قِیلِیش بوُلِیب قالَدِی. 

اَلله تَعالَی نِینگ آیَتلَرِی، قانوُنلَرِی بِیلَن بَحث قِیلگن وَ پَیغَمبَرنِی دَستوُرلَرِیدَن بُویِین تاولَگن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَردَن باش تارتگن کِیشِیلَرنِینگ قانوُنلَرِیگه،اَمرلَرِیگه اِیرگشِیب کِیتگن، هَمدَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اِجرا قِیلوُچِیلَرِی، راهِبلَرنِی بَرابَرِیدَه قَیصَرلِیک، اوُجَرلِیک قِیلگن عاد قَومِی حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:   «وَ تِلْكَ عَادٌ جَحَدُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهُ  وَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ»( هود/  59)  پَروَردِیگارلَرِینِینگ آیَتلَرِینِی اِنکار قِیلگن، اوُنِینگ پَیغَمبَرلَرِیگه عِصیان قِیلگن  وَ بَرچَه قَیصَر، ظالِملَر اَمروَ فَرمانِیگه بوُیِینسُونگن عاد قَبِیلَه سِی – اَنَه اوُشَه لَردِیر.

‏یاکِی باشقَه بِیر جایدَه مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  «أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يرِيدُونَ أَنْ يتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يكْفُرُوا بِهِ  وَ يُرِيدُ الشَّيْطانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلالًا بَعِيداً »( نساء/ 60) (اِی مَحُمّد)، اوُزلَرِینِی سِیزگه نازِل قِیلِینگن نَرسَه گه (قُرآنگه) وَ سِیزدَن اِیلگرِی نازِل قِیلِینگن نَرسَه لَرگه اِیمان کِیلتِیرگن دِیب حِسابلَیدِیگن (اَیرِیم) کِیمسَه لَرنِینگ شَیطانگه حُکم سُورَب بارِیشنِی اِیستَیاتگنلَرِینِی کوُرمَدِینگِیزمِی؟ حالبوُکِی، اوُلَرگه اوُنگه اِیشانمَسلِیک بُویُورِیلگن اِیدِی. (چوُنکِی) شَیطان اوُلَرنِی بوُتوُنلَی یوُلدَن آزدِیرِیشنِی اِیستَیدِی.

مَنَه بُو وَ بوُنگه اوُحشَش اوُنلَب آیَتلَرنِی بِیزگه اَیتِیشِیچَه، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه اِیمان کِیلتِیرگن کِیشِینِی هَر بِیرِی اَوَّل طاغوُتلَرنِی وَ اوُندَن سُونگ اوُلَرنِی قانوُنلَرِینِی نَفِی قِیلِیشِی، آشکار “آلتِیتَه لِیک کافِرلَرنِی” قانوُنلَرِیگه، سوُدلَرِیگه مُراجَعَت قِیلمَسلِیکلَرِی لازِم؛ یَعنِی آشکار “آلتِیتَه لِیک کافِرلَرنِی” [ 1- الَّذِينَ هَادُوا 2- وَالصَّابِئِينَ  3- وَالنَّصَارَىٰ 4- وَالْمَجُوسَ 5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا + 6- مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ] حاکِمِیَتِی غَیرِی اِسلامِیدِیر، مُؤمِنلَر غَیرِی اِسلامِیلَرنِی حاکِیمِیَتِینِی قوُل آستِیگه اوُتمَسلِیکلَرِی کِیرَک، غَیرِی اِسلامِی حاکِیمِیَت مُؤمِنلَرگه جائِز اِیمَس.

طاغوُتلَرگه کُفر کِیلتِیرِیشلِیک وَ اِنسانلَرنِی آرَسِیدَگِی آلتِیتَه لِیک طاغوُتلَرنِی نَفِی قِیلِیش وَ شَهادَتَینگه اِقرار بوُلِیش بِیلَن طاغوُتلَرنِی حاکِمِیَتِی وَ اوُلَرنِی قانوُنلَرِی آیاق – آستِی قِیلِینَدِی وَ قَلب مَنَه بُو کافِرلَرنِی دوُستلِیگِیدَن، اوُلَرنِی عَقِیدَه لَرِیدَن بوُشَیدِی،   «وَتَخَلّیتُ» یَعنِی باطِینِیمنِی شَیطاننِی وَ بَرچَه آشکار- پِینهان کافِرلَرنِی عَقِیدَه سِیدَن، دوُستلِیگِیدَن، قانوُنلَرِیدَن بوُشَتدِیم وَ فَقَط اَلله نِی، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی، اَلله نِی اَولِیالَرِینِی اوُنگه جایلَدِیم؛ دِیمَک قَلبِیگه هَم شَیطاننِی وَ هَم اَلله نِی جایلَگن یاکِی  هَم اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه اِیمان کِیلتِیرگن وَ هَم آگاه حالِیدَه، قَصددَن،اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن طاغوُتلَرگه اِطاعَت قِیلَدِیگن وَ اوُلَرنِی قانوُنلَرِینِی قَبُول قِیلَدِیگن کِیشِی تاپِیلمَیدِی. مَنَه بُو اِیککِی اِیشنِی جَملَش بِیر- بِیرِیگه زَد، مَحالدِیر.     مَا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ ۚ (احزاب/4)  اَلله بِیر کِیشِینِی اِیچِیگه اِیککِی قَلبنِی جایلَب قوُیمَگنکِی، اوُلَرنِی بِیرِینِی اَلله گه وَ اوُنِی قانوُنلَرِیگه بِیرسَه، اِیککِینچِیسِینِی اِیسَه شَیطانگه وَ یِیر یوُزِیدَگِی اوُنِی مُرِیدلَرِیگه بِیرسَه. اِطاعَت قِیلِیش بَرچَه حُکوُمَتلَرنِی ماهِیَتِی وَ دِیننِی اِیککِینچِی مَعناسِینِی بِیلدِیرَدِی، یاکِی اوُنِی اَلله گه بِیرِیلِیشِی کِیرَک یاکِی کافِرلَرگه.

(دوامی بار……)

اصل نفی سبیل و عزت اسلامی (1) (قسمت 16)

• 1-قسمت)

بدون شک لازمه ی ایمان به الله و مقدمه ی ایمان به الله، کفر به طاغوت است؛ یعنی قبل از «الا الله» باید اقرار به «لا اله» شود، و طاغوت هم در میان انسانها یعنی «کفار6گانه»ی آشکار [1- الَّذِينَ هَادُوا 2- وَالصَّابِئِينَ  3- وَالنَّصَارَىٰ 4- وَالْمَجُوسَ 5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا + 6- مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ]، یعنی باید در میان انسانها ابتدا این «کفار6گانه»ی آشکار انکار و نفی شوند بعد به تائید الله و ایمان به الله اقرار شود چون عدم نفی این طاغوتها در واقع به معنی پیروی از آنها به جای الله تعالی و شرک با الله تعالی و نفی ایمان به الله تعالی و نفی آخرین شریعتش است.

الله تعالی در مورد قوم عاد که با قوانین و آیات الله تعالی کل کل کرده و از دستورات پیامبران سرپیچی کرده و تابع قانون و امر افرادی شدند که از قانون شریعت الله سرکشی کرده بودند و در برابر رهبران و مجریان قانون شریعت الله عنادت و لجبازی می کردند می فرماید: «وَ تِلْكَ عَادٌ جَحَدُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهُ این هم قوم عاد بودند که آیه‌ها و دلائل پروردگارشان را انکار کردند و از فرمان پیغمبران خدا سرکشی نمودندوَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ»( هود/  59) ‏  و از دستور هر سرکش عناد پیشه‌ای پیروی کردند.‏ ‏ ‏

یا در جای دیگری می فرماید: «أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يرِيدُونَ أَنْ يتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ( اي پيغمبر ! ) آيا تعجّب نمي‌كني از كساني كه مي‌گويند كه آنان بدانچه بر تو نازل شده و بدانچه پيش از تو نازل شده ايمان دارند مي‌خواهند داوري را به پيش طاغوت ببرند.  وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يكْفُرُوا بِهِ و حال آن كه بديشان فرمان داده شده است كه به طاغوت ايمان نداشته باشند و به طاغوت کفر داشته باشند. وَ يُرِيدُ الشَّيْطانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلالًا بَعِيداً »( نساء/ 60)و شیطان مي‌خواهد كه ايشان را بسي گمراه كند.

این آیات و دهها آیه ی مشابه به ما می گویند هر کسی که به قانون شریعت الله ایمان دارد باید  خود طاغوتها و بعد قوانین آنها را نفی کند و نباید به دادگاهها و قوانین این «کفار6گانه» ی آشکار مراجعه کند؛ این یعنی حاکمیت [ 1- الَّذِينَ هَادُوا 2- وَالصَّابِئِينَ  3- وَالنَّصَارَىٰ 4- وَالْمَجُوسَ 5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا + 6- مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ]، غیر اسلامی است و مومنین نباید زیر بار حاکمیت غیر اسلامی بروند و حاکمیت غیر اسلامی بر مومنین جایز نیست.

با همان کفر به طاغوت و نفی طاغوتهای 6 گانه در میان انسانها و اقرار به شهادتین حاکمیت طاغوتها و قوانین آنها زیر پا گذاشته می شود و قلب از ولاء این کفار و عقاید آنها و قوانین آنها خالی می شود «وتخلیت» یعنی درونم را از عقاید، ولاء و قوانین شیطان و تمام کفار آشکار و پنهان خالی کردم و تنها الله و قانون شریعت الله و اولیای الله را در آن قرار داده ام؛ پس کسی یافت نمی شود همدر قلبش شیطان را گذاشته باشد هم الله را، همبه قانون شریعت الله ایمان داشته باشد و هم آگاهانه، عمداً و به میل خودش زیر بار طاغوتها برود و قوانین طاغوتها را بپذیرد . جمع این  دو امر متناقض محال است. مَا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ ۚ (احزاب/4) الله در درون یک مرد دو قلب قرار نداده است که یکی از قلبها را به الله و قوانینش بدهد و قلب دیگر را به شیطان و قوانین مریدانش در روی زمین. اطاعت کردن که ماهیت تمام حکومتهاست و معنی دوم دین را می رساند، یا باید به الله داده شود یا به کفار.

(ادامه دارد……)

Ўзаро халқаро хурматни ва назокатни риоя қилишни асли ( 15 бўлим)

(матлабни комил матни)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

«إنَّ مِمَّا أَدْرَكَ النَّاسُ مِنْ كَلَامِ النُّبُوَّةِ الْأُولَى: إذَا لَمْ تَسْتَحِ فَاصْنَعْ مَا شِئْت»[1]

“Одамлар олдинги пайғамбарларни сўзларидан дарк қилишган нарса шуки: хаё қилмайдиган бўлсанг (уялмасанг) кўнглинг хохлаган ишни қилавер.”

Мана шу хаё сабабли Абу Суфён румни салтанатида росулуллох саллаллоху алайхи васалламга қарши ёлғон гапирмайди, шундай экан миллатларни ўртасида анбиёларни таълимларини қолдиқларидан  хисобланган ахлоқ ва рафторлардаги яхши сифатлар мавжуд, соғлом фитратлар мана бу ахлоқларга,рафторга мусбат жавоб беришади, энди агар мусулмонлар хам мана бу ахлоқларни,рафторларни махкам ушлашса охирги шариат хам бу ахлоқларни,рафторларни тасдиқлаб мухр босган, бу янги ёки ажабланадиган иш эмас,чунки бизлар барча анбиёларга ва улардан қолган таълимларни аллохни охирги шариати тасдиқлаганига иймон келтирамиз ва уларни ўртасига фарқ қўймаймиз:    

آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ ۚ  كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ ۚ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۖ غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ (بقره/285)

Пайғамбар ўзига парвардигори томонидан нозил қилинган нарсага иймон келтирди ва мўъминлар (хам иймон келтирдилар). Аллохга,фаришталарига, китобларига ва пайғамбарларига иймон келтирган хар бир киши (айтди): “Унинг пайғамбаридан бирон кишини ажратиб қўймаймиз”. Ва “эшитдик ва итоат этдик. Парвардигоро, гунохларимизни мағфират қилишингни сўраймиз. Ва фақат ўзингга қайтажакмиз”,дедилар.

Мана бу умумий ахлоқларни орасида бизлар хукумат ва халқаро алоқалар шаклидаги аллохни охирги шариати тасдиқлаган ва жуда кўп миллатлар хам мана бу рафторлар ва ахлоқларга пойбанд бўлган  ахлоқларни кўрамиз. Мана бу рафторларни бири халқаро алоқалардаги ўзаро хурматни,назокатни риоя қилишдаги аслдир.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барча миллатларни элчиларига,намояндаларига нисбатан мурувват, хурмат билан муносабатда бўлар эдилар. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хатто мусайламайи каззобни элчиларига хам заррача бўлсин хурматсизлик қилмайдилар ва ўша замонни расм-русуми,одати бўйича муртадларни элчисини қабул қиладилар ва тўлиқ хавфсизлик остида жўнатиб юборадилар, ғайри мусулмон бўлган миллатларни элчилари,намояндалари билан муносабатда бўлган пайтда ўзларини асхобларига мана бу мухим иш бўйича мархамат қилганларки: “мендан кейин хам мана шундай амал қилинглар.”     ^[2]

Мана бу холатда, халқаро ўзаро хурматни,назокатни риоя қилишдаги асл хам анбиёлардан қолган хилма-хил миллатларни ўртасидаги  таълимлардан хисобланади ва исломни охирги шариатида унга қарши хеч қандай мухолифат йўқ, мана бу росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг ва у кишини йўлини давом эттирувчиларининг дипломатикасида  дорул куфрлар билан муомала қилишдаги асл сифатида ахамият берилган нарсадир.

Ўзаро рафтордаги асл.

Ўзаро хурмат қилиш аслини ёнида бизлар ўзаро рафтордаги асл номи остидаги бошқа бир аслни хам кўрамиз.

Яъни агар халқаро алоқаларда ўзаро хурмат қилишни асли ва элчиларни хавфсизлиги қабул қилинган нарса бўлгач, мана шу тартибда  исломий вакилларни ва элчиларни хибсга олиш,дорул исломни фуқароларини хибсга олишдаги ўзаро рафторларни асли бўйича исломий хуқуқлар ва мўъминларни рафтори қабул қилинган иш хисобланади. Яъни агар дорул куфр дорул исломни аъзоларидан бирига нисбатан манфий, ёмон  қадам қўядиган бўлса, аллохни шариатидаги чегаралар бўйича томоннинг рафторига муносиб жавоб қайтаришлик дорул исломни хаққи бўлади.

  وَجَزَٰٓؤُاْ سَيِّئَةٍۢ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا (شوری/40)

(хар қандай) ёмонликнинг жазоси худди ўзига ўхшаган ёмонликдир ( яъни хар бир ёмонликнинг ўзига яраша жазоси бордир).

Ўзаро рафторларни аслининг бошқа бир қирраси, росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг ва дорул исломни масъулларининг мўъминларни хаққига яхшилик қилган дорул куфрдаги кофирларга нисбатан муомалада , хатто агар мана бу кофирлар секуляр ва мушрик жангчи бўлган бўлса ва жанг майдонларида мусулмонларга қарши урушган бўлса хам, қадрлаш ва ўтган яхшиликларини хисобга олиш сифатидир. Мутъам ибни Адий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тоифдан қайтган пайтларида, у кишига панох берган мушрик эди, у Абул Бахтарий ибни Хишом хам  бошқалар  билан бирга Аби Толиб дарасидаги ижтимоъий,иқтисодий золимона мухосарани синдириш бўйича фаол хисса қўшишган.

ادامه خواندن Ўзаро халқаро хурматни ва назокатни риоя қилишни асли ( 15 бўлим)

اوُزَرا حَلقَرا حُرمَتنِی وَ نَزاکَتنِی رِعایَه قِیلِیشنِی اَصلِی ( 15 بوُلِیم)

(مطلبنی کامل  متنی)

رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:  «إنَّ مِمَّا أَدْرَكَ النَّاسُ مِنْ كَلَامِ النُّبُوَّةِ الْأُولَى: إذَا لَمْ تَسْتَحِ فَاصْنَعْ مَا شِئْت»[1] “آدَملَر آلدِینگِی پَیغَمبَرلَرنِی سوُزلَرِیدَن دَرک قِیلِیشگن نَرسَه شوُکِی: حَیا قِیلمَیدِیگن بوُلسَنگ ( اوُیلَمَسَنگ) کوُنگلِینگ هاحلَگن اِیشنِی قِیلَوِیر.”

مَنَه شُو حَیا سَبَبلِی اَبُو سُفیان رُومنِی سَلطَنَتِیدَه رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم گه قَرشِی یالغان گپِیرمَیدِی، شوُندَی اِیکَن مِللَتلَرنِی اوُرتَسِیدَه اَنبِیالَرنِی تَعلِیملَرِینِی قالدِیقلَرِیدَن حِسابلَنگن اَخلاق وَ رَفتارلَردَگِی یَحشِی صِیفَتلَر مَوجُود، ساغلام فِطرَتلَر مَنَه بُو اَخلاقلَرگه، رَفتارگه مُثبَت جَواب بِیرِیشَدِی، اِیندِی اَگر مُسُلمانلَر هَم مَنَه بُو اَخلاقلَرنِی،رَفتارلَرنِی مَحکَم اوُشلَشسَه آخِیرگِی شَرِیعَت هَم بُو اَخلاقلَرنِی،رَفتارلَرنِی تَصدِیقلَب مُهر باسگن، بُو یَنگِی یاکِی اَجَبلَنَدِیگن اِیش اِیمَس، چُونکِی بِیزلَر بَرچَه اَنبِیالَرگه اوُلَردَن قالگن تَعلِیملَرنِی اَلله نِی آخِیرگِی شَرِیعَتِی تَصدِیقلَگنِیگه اِیمان کِیلتِیرَمِیز وَ اوُلَرنِی اوُرتَسِیدَه فَرق قوُیمَیمِیز:  آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ ۚ  كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ ۚ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۖ غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ (بقره/285)  پَیغَمبَر اوُزِیگه پَروَردِیگارِی تامانِیدَن نازِل قِیلِینگن نَرسَه گه اِیمان کِیلتِیرَدِی وَ مُؤمِنلَر ( هَم اِیمان کِیلتِیرَدِیلَر). اَلله گه ، فَرِیشتَه لَرِیگه، کِتابلَرِیگه وَ پَیغَمبَرلَرِیگه اِیمان کِیلتِیرگن هَر بِیر کِیشِی ( اَیتَدِی): “اوُنِینگ پَیغَمبَرِیدَن بِیران کِیشِینِی اَجرَتِیب قوُیمَیمِیز”. وَ “اِیشِیتدِیک وَ اِطاعَت اِیتدِیک. پَروَردِیگارا، گوُناهلَرِیمِیزنِی مَغفِرَت قِیلِیشِینگنِی سوُرَیمِیز. وَ فَقَط اوُزِینگگه قَیتَه جَکمِیز”، دِیدِیلَر.

  مَنَه بُو عُمُومِی اَخلاقلَرنِی آرَسِیدَه بِیزلَر حُکوُمَت وَ حَلقَرا عَلاقَه لَر شَکلِیدَگِی اَلله نِی آخِیرگِی شَرِیعَتِی تَصدِیقلَگن وَ جُودَه کوُپ مِللَتلَر هَم مَنَه بُو رَفتارلَر وَ اَخلاقلَرگه پایبَند بوُلگن اَخلاقلَرنِی کوُرَمِیز. مَنَه بُو رَفتارلَرنِی بِیرِی حَلقَرَا عَلاقَه لَردَگِی اوُزَرا حُرمَتنِی، نَزاکَتنِی رِعایَه قِیلِیشدَگِی اَصلدِیر.

رَسُول الله صلی الله علیه وسلم بَرچَه مِللَتلَرنِی اِیلچِیلَرِیگه، نَمایَندَه لَرِیگه نِسبَتاً مُرُوَّت،حُرمَت بِیلَن مُناسَبَتدَه بُولَر اِیدِیلَر. رُسُول الله صلی الله علیه وسلم حَتّی مُسَیلَمَه یِی کَذّابنِی اِیلچِیلَرِیگه هَم زَرَّه چَه بوُلسِین حُرمَتسِیزلِیک قِیلمَیدِیلَر وَ اوُشَه زَماننِی رَسم- رُسُومِی، عادَتِی بُویِیچَه مُرتَدلَرنِی اِیلچِیسِینِی قَبُول قِیلَدِیلَر وَ توُلِیق حَوفسِیزلِیک آستِیدَه جُونَتِیب یوُبارَدِیلَر، غَیرِی مُسُلمان بوُلگن مِللَتلَرنِی اِیلچِیلَرِی، نَمایَندَه لَرِی بِیلَن مُناسَبَتدَه بُولگن پَیتدَه اوُزلَرِینِی اَصحابلَرِیگه مَنَه بُو مُهِم اِیش بُویِیچَه مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی: “مِیندَن کِییِین هَم مَنَه شوُندَی عَمَل قِیلِینگلَر.” ^[2]

مَنَه بُو حالَتدَه، حَلقَرا اوُزَرا حُرمَتنِی، نَزاکَتنِی رِعایَه قِیلِیشدَگِی اَصل هَم اَنبِیالَردَن قالگن  هِیلمَه – هِیل مِللَتلَرنِی اوُرتَسِیدَگِی تَعلِیملَردَن حِسابلَنَدِی وَ اِسلامنِی آخِیرگِی شَرِیعَتِیدَه اوُنگه قَرشِی هِیچ قَندَی مُخالِفَت یُوق،مَنَه بُو رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ وَ اوُ کِیشِینِی یوُلِینِی دَوام اِیتتِیرُوچِیلَرِینِینگ دِپلامَتِیکَه سِیدَه دارُ الکُفرلَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیشدَگِی اَصل صِیفَتِیدَه اَهَمِیَت بِیرِیلگن نَرسَه دِیر.

اوُزَرا رَفتاردَگِی اَصل.

اوُزَرا حُرمَت قِیلِیش اَصلِینِی یانِیدَه بِیزلَر اوُزَرا رَفتاردَگِی اَصل نامِی آستِیدَگِی باشقَه بِیر اَصلنِی هَم کوُرَمِیز.

یَعنِی اَگر حَلقَرا عَلاقَه لَردَه اوُزَرا حُرمَت قِیلِیشنِی اَصلِی وَ اِیلچِیلَرنِی حَوفسِیزلِیگِی قَبوُل قِیلِینگن نَرسَه بوُلگچ، مَنَه شوُ تَرتِیبدَه اِسلامِی وَکِیللَرنِی وَ اِیلچِیلَرنِی حِبسگه آلِیش، دارُ الاِسلامنِی فُقَرالَرِینِی حِبسگه آلِیشدَگِی اوُزَرا رَفتارلَرنِی اَصلِی بُویِیچَه اِسلامِی حُقوُقلَر وَ مُؤمِنلَرنِی رَفتارِی قَبوُل قِیلِینگن اِیش حِسابلَنَدِی. یَعنِی اَگر دارُ الکُفر دارُ الاِسلامنِی اَعضالَرِیدَن بِیرِیگه نِسبَتاً مَنفِی، یامان قَدَم قوُیَه دِیگن بوُلسَه، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی چِیگرَه لَر بُویِیچَه تاماننِی رَفتارِیگه مُناسِب جَواب قَیتَرِیشلِیک دارُ الاِسلامنِی حَققِی بُولَدِی.     وَجَزَٰٓؤُاْ سَيِّئَةٍۢ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا (شوری/40) ( هَر قَندَی ) یامانلِیکنِینگ جَزاسِی حُوددِی اوُزِیگه اوُحشَگن یامانلِیکدِیر( یَعنِی هَر بِیر یامانلِیکنِینگ اوُزِیگه یَرَشَه جَزاسِی باردِیر.)

اوُزَرا رَفتارلَرنِی اَصلِینِی باشقَه بِیر قِررَه سِی،رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلّمنِینگ وَ دارُ الاِسلامنِی مَسؤُللَرِینِینگ مُؤمِنلَرنِی حَققِیگه یَحشِیلِیک قِیلگن دارُ الکُفردَگِی کافِرلَرگه نِسبَتاً مُعامَلَه دَه، حَتّی اَگر مَنَه بُو کافِرلَر سِکوُلار وَ مُشرِک جَنگچِی بُولگن بُولسَه وَ جَنگ مَیدانلَرِیدَه مُسُلمانلَرگه قَرشِی اوُرُوشگن بوُلسَه هَم، قَدرلَش وَ اوُتگن یَحشِیلِیکلَرِینِی حِسابگه آلِیش صِیفَتِیدِیر. مُطعَم اِبنِ عَدِی رسول الله صلی الله  علیه وسلم طائِفدَن قَیتگن پَیتلَرِیدَه، اوُ کِیشِیگه پَناه بِیرگن مُشرِک اِیدِی، اوُ اَبُو البَختَرِی اِبنِ هِشام هَم باشقَه لَر بِیلَن بِیرگه اَبِی طالِب دَرَه سِیدَگِی اِجتِمائِی، اِقتِصادِی ظالِمانَه مُخاصَرَه نِی سِیندِیرِیش بُویِیچَه فَعال حِصصَه قوُشِیشگن.

اَبُو البَختَرِی بَدر جَنگِیدَه مُسُلمانلَرگه قَرشِی جَنگدَه قَتنَشَدِی، اَمّا رَسُول الله صلی الله علیه وسلم اوُنِی اَبِی طالِب دَرَه سِیدَه مُسُلمانلَرنِی اِقتِصادِی مُخاصَرَه سِی دَورِیدَه قِیلگن حِذمَتلَرِی سَبَبلِی، اَگر اَسِیرگه توُشِیب قالسَه هِیچ کِیم اوُنگه ضَرَر یِیتکَزمَسِین، دِیب بُویُورگن اِیدِیلَر. یاکِی اوُ کِیشِی حُدَیبِیَه واقِیعَه سِیدَه هَم قُربانلِیک قِیلِینگن گوُشتلَرنِی اَنبِیالَرنِی تَعالِیملَرِیدَن بوُلگن یَحشِی صِیفَتلَرگه اِیگه کافِرلَرگه هَم جُونَتَر اِیدِیلَر، مَنَه شُو شَکلدَه کافِر شَخصنِی  کوُز- قَرَشِیگه شوُندَی تَأثِیر اوُتکَزَر اِیدِیلَرکِی، مَنَه بُو کافِر شَخص اَیتَدِیکِی: مَنَه بوُلَرنِی یوُلِیگه توُسقِینلِیک قِیلِیشِیم یَحشِی اِیش اِیمَس ( اوُلَرنِی حَجلَرِیگه مانِعلِیک قِیلمَگنِیم یَحشِیراق).مَنَه بوُحالَتدَه، دارُ الکُفردَه باسقِینچِیلِیککَه، مُسُلمانلَرنِی قَتلِی عام بوُلِیشِیگه وَ مُسُلمانلَرنِی مَنبَعلَرِینِی تَلان- تَراج قِیلِیشگه قَرشِی بُولگن کِیشِیلَر بوُلِیشِی مُومکِین……. شُبهَه سِیز مَنَه بُوندَی شَخصلَرنِینگ، تَشکِلاتلَرنِینگ قِیلگن یَحشِیلِیکلَرِیگه دارُالاِسلامنِی مَسؤُللَرِی هَم یَحشِیلِیک بِیلَن جَواب قَیتَرِیشَدِی .^[3]

ادامه خواندن اوُزَرا حَلقَرا حُرمَتنِی وَ نَزاکَتنِی رِعایَه قِیلِیشنِی اَصلِی ( 15 بوُلِیم)

اصل رعايت احترام متقابل و نزاکت بين المللي (بخش ۱۵

(متن کامل مطلب)

رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «إنَّ مِمَّا أَدْرَكَ النَّاسُ مِنْ كَلَامِ النُّبُوَّةِ الْأُولَى: إذَا لَمْ تَسْتَحِ فَاصْنَعْ مَا شِئْت»^[۱] آنچه را مردم از سخنان پيامبران پیشین درک نموده اند اينست که هرگاه حيا نداشته باشی (شرم و حیا نکردی) هر کاری را که می خواهی انجام بده.

به دلیل همین حیاء بود که ابوسفیان در دربار روم بر علیه رسول الله صلی الله علیه وسلم دروغ نمی گوید^[۲] در این صورت صفات پسندیده ای در اخلاق و رفتار ملل وجود دارد که از پس مانده های تعالیم انبیاء بوده است و فطرتهای سالم به چنین اخلاقیات و رفتارهائی پاسخ مثبت داده اند و اینکه مسلمین هم به این اخلاقیات و رفتارها پایبند باشند که آخرین شریعت الله هم بر این رفتارها مهر تائید گذاشته امر تازه و عجیبی نیست چون در اساس ما به تمام انبیاء و پس مانده ی تعالیم آنها که مورد تائید آخرین شریعت الله است ایمان داریم و بین هیچ یک فرقی قائل نیستیم: آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ ۚ فرستاده ( خدا ، محمّد ) معتقد است بدانچه از سوی پروردگارش بر او نازل شده است و مؤمنان ( نیز ) بدان باور دارند . كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ ۚ همگی به خدا و فرشتگان او و کتابهای وی و پیغمبرانش ایمان داشته ( و می‌گویند:) میان هیچ یک از پیغمبران او فرق نمی‌گذاریم. وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۖ غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ (بقره/۲۸۵) و می‌گویند:  ( اوامر و نواهی ربّانی را توسّط محمّد) شنیدیم و اطاعت کردیم . پروردگارا ! آمرزش تو را خواهانیم ، و بازگشت به سوی تو است .‏

در این اخلاق عمومی ما شاهد اخلاقیاتی در شکل حکومتی و روابط بین الملل هستیم که باز مورد تائید آخرین شریعت الله بوده و بسیاری از ملل دیگر هم به این رفتارها و اخلاقیات پایبند هستند. یکی از این رفتارها اصل رعايت احترام متقابل و نزاکت در روابط بين الملل است.

رسول الله صلی الله علیه وسلم در برخورد با سفرا و نمایندگان همه ی ملل با مروت و احترام برخورد می کرد. بدتر از مرتدین وجود ندارند، اما رسول الله صلی الله علیه وسلم باز با سفیر مسیلمه ی کذاب کوچکترین بی احترامی نشان نمی دهد و طبق رسوم آن زمان سفیر این مرتد را می پذیرد و در کمال امنیت او را روانه می کند و درمقام توصيه در برخورد با سفرا و نمایندگان ملل غیر مسلمان، به اصحاب خود در اين مهم مي فرمود:«پس ازمن نيز بدين گونه عمل کنيد»^[۳]

در این صورت اصل رعایت احترام و نزاکت بین المللی که از پس مانده های تعالیم انبیاء گذشته در میان ملل مختلف بوده و مخالفتی هم با آخرین شریعت اسلام ندارد یکی از همان مواردی است که در دیپلماسی رسول الله صلی الله علیه وسلم و ادامه دهندگان منهجش به عنوان یک اصل در برخورد با دارالکفرها به آن اهمیت داده شده است .

اصل رفتار متقابل

در کنار اصل احترام متقابل ما شاهد اصل دیگری تحت عنوان اصل رفتار متقابل هستیم .

یعنی اگر مصونیت سفیران و احترام متقابل اصل پذیرفته شده ای در روابط بین الملل است به همین ترتیب اصل رفتار متقابل در مورد توقیف نمایندگان و سفرای اسلامی و شهروندان دارالاسلام نیز امری پذیرفته شده در حقوق اسلامی و رفتار مومنین بوده است .  یعنی اگر دارالکفر اقدامی منفی و سیئه ای در برابر یکی از اعضای دارالسلام انجام داد حق دارالاسلام است که در محدوده ی شریعت الله مقابله به مثل کند و رفتاری متقابل داشته باشد . وَجَزَٰٓؤُاْ سَيِّئَةٍۢ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا (شوری/۴۰) جزاء هر بدی ، جزائی همانند آن است .

جانب دیگر در اصل رفتار متقابل قدرشناسی و باصفت بودن رسول الله صلی الله علیه وسلم و مسئولین دارالاسلام در برخورد با کفار دارالکفر است که در حق مومنین نیکی کرده اند حتی اگر این کفار، محاربان سکولار و مشرکی باشند که در میدانهای جنگ بر علیه مسلمین به سر برند.   مُطعَم بن عَدّی مشرکی بود که به رسول الله صلی الله علیه وسلم در هنگام بازگشت از طائف پناه داده بود و به همراه ابوالبَخْتَری بن‌هشام و دیگران در شکسته شدن پیمان ظالمانه ی محاصره ی اقتصادی و اجتماعی شعبت ابی طالب سهم فعالی داشت. 

ابوالبَخْتَری در غزوه ی بدر بر علیه مسلمین می جنگید اما رسول الله صلی الله علیه وسلم دستور داد به دلیل خدماتش در دوران محاصرة اقتصادی مسلمانان در شِعب ابی طالب در صورت اسارت کسی به او آسیبی نرساند. یا در قضیه ی حدیبیه گوشتهای قربانی را برای کسی از کفار می فرستد که دارای صفات نیکوئی از تعالیم به جای مانده از انبیاء گذشته بود و به این شکل چنان تاثیری در نگرش این شخص کافر می گذارد که این شخص کافر می گوید: فكر نمی­­كنم كه خوب باشد جلوی آنان را بگیریم (بهتر است كه مانع حج ایشان نشویم .)^[۴]  در این صورت ممکن است در دارالکفرها کسانی باشند که مخالف اشغالگری و قتل عام مسلمین و مخالف تاراج منابع مسلمین و مخالف محاصره ی اقتصادی مسلمین و … باشند . بدون شک این افراد و نهادی مردمی نزد مسئولین دارالاسلام نیکی های آنها با نیکی پاسخ داده خواهد شد.

ادامه خواندن اصل رعايت احترام متقابل و نزاکت بين المللي (بخش ۱۵