وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(41- қисм)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам умматларининг 73 фирқага бўлиниб кетиши хақида сухбатлашган пайтларида, ўзларини замонларида бўлганидек жамоатга пойбанд бўлган фирқани нажот топади деб айтадилар:

  أَلَا إِنَّ مَنْ قَبْلَكُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ افْتَرَقُوا عَلَى ثِنْتَيْنِ وَسَبْعِينَ مِلَّةً، وَإِنَّ هَذِهِ الْمِلَّةَ سَتَفْتَرِقُ عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ، ثِنْتَانِ وَسَبْعُونَ فِي النَّارِ، وَوَاحِدَةٌ فِي الْجَنَّةِ، وَهِيَ الْجَمَاعَةُ

Албатта яхуд ва насоролар динларида 72 гурухга ва  умматга  тақсим бўлишади ва мени умматим 73 гурух ва умматга тақсим бўлади, уларни хаммаси жаханнамни оловидадур, магар биттаси жаннатда  ва у  жамоатдур. Демак росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва у кишини асхоблари пойбанд бўлган нарса нима эди?

 «مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي»

у жамоат эди.

Шу ерда мени ёдимга тушган бир нуқта мавжуд, аллох таоло мархамат қиладики:

 «وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَلِذَلِكَ خَلَقَهُمْ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ» (هود/119)

Агар парвардигорингиз хохлаганида, барча одамларни бир миллат ( яъни бир динга эргашувчи) қилган бўлур эди. ( лекин у зот бундай бўлишини истамади, шунинг учун ) улар (одамлар) мудом ихтилоф қилурлар. Магар парвардигорингиз рахм қилган кишиларгина ( хақ йўлда иттифоқ бўлиб яшарлар). Уларни шунинг учун (яъни бировлари хақ йўлда хидоят топишлари, бошқалари нохақ йўлларда талашиб- тортишиб юришлари учун) яратгандир. парвардигорингизнинг “мен жаханнамни ( кофир) жин ва ( кофир) одамларнинг барчаси билан тўлдирурман”,деган сўзи тўла хақ бўлди.

Бу ерда ва қуръонни аксар жойларида аллох таоло очиқ-ойдин баён қилганки, инсонларни орасида мўъмин хам бор, мунофиқ ва кофир хам бор, демак инсонлар харгиз вохид уммат бўлишмайди ва хамиша то қиёмат кунигача шундай хилма-хил ва тарқоқ бўлиб қолишади, аммо мусулмонлар ана ўшанча гумрохликларга хотима бериш  ва  аллохнинг росулуллох саллаллоху алайхи васалламга берган ваъдасини рўёбга чиқариш

 (وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ)

ва очликни йўқотиш

 (لا يَجُوعُوا)

ва бундан ташқари душманларни устунлигини йўқотиш учун

 (وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ)،

вохид уммат ва вохид жамоат бўлишлари керак, чунки мана бу ваъдаларни хаммаси вохид умматникидур ва мана бу нарсани 

«وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ»

билан асосий ва илдизли фарқи бор.

Аллох таоло ўзини каломида мусулмонларни ер юзида хоким қилиш хақида

 « لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْض»

деб ваъда берган пайтида ва мусулмонларни кофирларни устидан ғолиб қилишни ўзига вожиб қилган вақтида

«وَكانَ حَقًّا عَلَينا نَصرُ المُؤمِنينَ»

ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламга мусулмонларнинг гумрох бўлмаслиги

(وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ)

ва оч қолмасликлари

(لا يَجُوعُوا)

ва душманнинг уларни устида устун бўлмаслигига

(وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ)

ўхшаган замонатлар ва ваъдаларини хаммаси фақат мусулмонларни “ вохид умматига” нозил бўлади ва бу вохид жамоатни вужудга келтиради. Яъни мусулмонларга рахмат хисобланган  аллохни мана бу ваъдалари нозил бўлиши учун “вохид уммат” ва “вохид жамоат” номли асбоблар хам мухайё бўлиши керак, мана бу асбобларсиз айтилган ваъдалар нозил бўлмайди, балки тафарруқни борлиги сабабли рахматни ўрнига тафарруқ азоби келади. Шу сабабли хам росулуллох саллаллоху алайхи васаллам очиқ – ойдин мархамат қиладиларки:

    «الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

Нубувват манхажига асосланган исломий хукумат бўлган замонда ва хулафойи рошидин деб тарихда машхур бўлган даврда, фақат шўрони раъйи хужжат бўлган, шахсий хукм ва ижтиход мавжуд эмасди, шу сабабли у даврда мазхаб хам бўлган эмас. Чунки аллох таоло вохид шахсни раъйини эмас, жамоатни танлаган эди ва  хеч қаерда вохид шахсни раъйини мусулмонларни жамоатининг раъйини баробарида расман тан олмаган, балки шўрони раъйини танлаган, чунки у вохид умматни ва вохид жамоатни замонатчиси  бўлади. Энди бизлар

«اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانِ  السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ»

га даъват қилинган пайтимизда:

  وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)

Мана бу буюк кишиларнинг якка холдаги ижтиходлари бизларга фарз бўлган эмас, балки уларнинг улил амр ижмоъсига ва уларнинг улил амр шўросини баробарида кўрсатган чиройли муносабатларига тобеъ бўлишимиз керак, қуръон бизларни шунга буюрган.

Шуни хам яхши биламизки, хулафойи рошидинни асридаги улил амр шўросининг аъзоларини хар бири бир нарса бўйича мутахассис бўлишган ва улардаги мутахассисликни жамланмаси бошқотирмани комил қилади. Масалан Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху қазоват ишларида мутахассис бўлган, Муоз ибни Жабал розиаллоху анху халол ва харом ишларида мутахассис бўлган  ва Абдуррохман ибни Авф розиаллоху анху росулуллох саллаллоху алайхи васалламни даврларида хам хам мутахассис ва хам ахли раъй бўлган, Абу Бакр ва Умар ва Усмонни хар бирлари бир нарса бўйича мутахассис бўлишган.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(۴۱- قیسم)

رَسُول الله صَلَّی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّم هَم اوُمَّتلَرِینِینگ 73 فِرقَه گه بوُلِینِیب کِیتِیشِی حَقِیدَه صُحبَتلَشگن پَیتلَرِیدَه ،اوُزلَرِینِینگ زَمانلَرِیدَه بوُلگه نِیدِیک جَماعَتگه پایبَند بوُلگن فِرقَه نِی نَجات تاپَه دِی دِیب اَیتَه دِیلَر:    أَلَا إِنَّ مَنْ قَبْلَكُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ افْتَرَقُوا عَلَى ثِنْتَيْنِ وَسَبْعِينَ مِلَّةً، وَإِنَّ هَذِهِ الْمِلَّةَ سَتَفْتَرِقُ عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ، ثِنْتَانِ وَسَبْعُونَ فِي النَّارِ، وَوَاحِدَةٌ فِي الْجَنَّةِ، وَهِيَ الْجَمَاعَةُ^[1]  اَلبَتَّه یَهوُد وَ نَصارالَر دِینلَرِیدَه 72 گوُرُوهگه وَ اوُمَّتگه تَقسِیم بوُلِیشَه دِی وَ مِینِی اوُمَّتِیم 73 گوُرُوه وَ اوُمَّتگه تَقسِیم بوُلَه دِی، اوُلَرنِی هَمَّه سِی جَهَنَّمنِی آلاوِیدَه دوُر،مَگَر بِیر گوُرُوه  جَنَّتدَه،وَ اوُ جَماعَتدوُر. دِیمَک رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم وَ اوُ کِیشِینِی اَصحابلَرِی پایبَند بوُلگن نَرسَه نِیمَه اِیدِی؟  «مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي»  اوُ جَماعَت اِیدِی.

شُو یِیردَه مِینِی یادِیمگه توُشگن بِیر نوُقطَه مَوجُود، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:   «وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَلِذَلِكَ خَلَقَهُمْ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ» (هود/119) اَگر پَروَردِیگارِینگِیز هاحلَه گه نِیدَه، بَرچَه آدَملَرنِی بِیر مِللَت ( یَعنِی بِیر دِینگه اِیرگه شوُچِی)  قِیلگن بوُلوُر اِیدِی. (لِیکِن اوُ ذات بوُندَی بوُلِیشِینِی اِیستَه مَه دِی، شوُنِینگ اوُچُون) اوُلَر (آدَملَر) مُودام اِیختِلاف قِیلوُرلَر. مَگر پَروَردِیگارِینگِیز رَحم قِیلگن کِیشِیلَرگِینَه ( حَق یوُلدَه اِتِّفاق بوُلِیب یَشَرلَر). اوُلَرنِی شوُنِینگ اوُچُون ( یَعنِی بِیراولَرنِی حَق یوُلدَه هِدایَت تاپِیشلَرِی، باشقَه لَرِی ناحَق یوُللَردَه تَلَه شِیب – تارتِیشِیب یوُرِیشلَرِی اوُچُون) یَرَتگندِیر. پَروَردِیگارِینگِیزنِینگ “مِین جَهَنَّمنِی (کافِر) جِین وَ (کافِر) آدَملَرنِینگ بَرچَه سِی بِیلَن توُلدِیرُورمَن”، دِیگن سوُزِی توُلَه حَق بوُلدِی.

بُو یِیردَه وَ قُرآننِی اَکثَر جایلَرِیدَه اَلله تَعالَی آچِیق- آیدِین بَیان قِیلگنکِی، اِنسانلَرنِی آرَه سِیدَه مُؤمِن هَم بار، مُنافِق وَ کافِر هَم بار، دِیمَک اِنسانلَر هَرگِیز واحِد اوُمَّت بوُلِیشمَیدِی وَ هَمِیشَه تا قِیامَت کوُنِیگه چَه شوُندَی هِیلمَه – هِیل وَ تَرقاق بوُلِیب قالِیشَه دِی، اَمّا مُسُلمانلَر اَنَه اوُشَنچَه گوُمراهلِیکلَرگه خاتِیمَه بِیرِیش وَ اَلله نِینگ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه بِیرگن وَعدَه سِینِی رُویابگه چِیقَه رِیش  (وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ)  وَ آچلِیکنِی یوُقاتِیش  (لا يَجُوعُوا) و بوُندَن تَشقَرِی دُشمَنلَرنِی اوُستوُنلِیگِینِی یوُقاتِیش اوُچُون  (وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ)، واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت بوُلِیشِی کِیرَک، چوُنکِی مَنَه بُو وَعدَه لَرنِی هَمَّه سِی واحِد اوُمَّتنِیکِیدوُر وَ مَنَه بُو نَرسَه نِی  «وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ» بِیلَن اَساسِی وَ اِیلدِیزلِی فَرقِی بار.

اَلله تَعالَی اوُزِینِی کَلامِیدَه مُسُلمانلَرنِی یِیر یوُزِیدَه حاکِم قِیلِیش حَقِیدَه   « لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِيالْأَرْض» دِیب وَعدَه بِیرگن پَیتِیدَه وَ مُسُلمانلَرنِی کافِرلَرنِی اوُستِیدَن غالِب قِیلِیش اوُزِیگه واجِب قِیلگن وَقتِیدَه  «وَكانَ حَقًّا عَلَينا نَصرُ المُؤمِنينَ» وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه مُسُلمانلَرنِینگ گوُمراه بوُلمَسلِیگِی  (وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ)  وَ آچ قالمَسلِیکلَرِی  (لا يَجُوعُوا) وَ دُشمَننِینگ اوُلَرنِی اوُستِیدَه اوُستوُن بوُلمَسلِیگِیگه  (وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ)  اوُحشَه گن زَمانَتلَر وَ وَعدَه لَرِینِی هَمَّه سِی فَقَط مُسُلمانلَرنِی “واحِد اوُمَّتِیگه” نازِیل بوُلَه دِی وَ بُو واحِد جَماعَتنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِی. یَعنِی مُسُلمانلَرگه رَحمَت حِسابلَنگن اَلله نِی مَنَه بُو وَعدَه لَرِی نازِیل بوُلِیشِی اوُچُون “واحید اوُمَّت” وَ “واحِد جَماعَت” ناملِی اَسبابلَر هَم مُهُیّا بوُلِیشِی کِیرَک، مَنَه بُو اَسبابلَرسِیز اَیتِیلگن وَعدَه لَر نازِیل بوُلمَیدِی، بَلکِی تَفَرُّقنِی بارلِیگِی سَبَبلِی رَحمَتنِی اوُرنِیگه تَفَرُّق عَذابِی کِیلَه دِی. شوُ سَبَبلِی هَم رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم آچِیق – آیدِین مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:   «الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

نُبَوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت بوُلگن زَماندَه وَ خُلَفایِی راشِیدِین دِیب تَرِیخدَه مَشهُور بوُلگن دَوردَه، فَقَط شوُرانِی رَعیِی حُجَّت بوُلگن، شَخصِی حُکم وَ اِجتِهاد مَوجُود اِیمَسدِی، شوُ سَبَبلِی اوُ دَوردَه مَذهَب هَم بوُلگن اِیمَس. چوُنکِی اَلله تَعالَی واحِد شَخصنِی رَعیِینِی اِیمَس، جَماعَتنِی تَنلَه گن اِیدِی وَ هِیچ قَیِیردَه واحِد شَخصنِی رَعیِینِی مُسُلمانلَرنِی جَماعَتِینِینگ رَعیِینِی بَرابَرِیدَه رَسماً تَن آلمَه گن، بَلکِی شوُرانِی رَعیِینِی تَنلَه گن، چوُنکِی اوُ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی زَمانَتچِیسِی بوُلَه دِی. اِیندِی بِیزلَر  «اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانِ  السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ» گه دعوَت قِیلِینگن پَیتِیمِیزدَه:    وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100) مَنَه بُو بُویُوک کِیشِیلَرنِینگ یَککَه حالدَگِی اِجتِهادلَرِی بِیزلَرگه فَرض بوُلگن اِیمَس، بَلکِی اوُلَرنِینگ اوُلِی الاَمر اِجماعسِیگه وَ اوُلَرنِینگ اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی بَرابَرِیدَه کوُرسَتگن چِیرایلِی مُناسَبَتلَرِیگه تابِع بوُلِیشِیمِیز کِیرَک، قُران بِیزلَرنِی شوُنگه بُویُورگن.

شوُنِی هَم یَحشِی بِیلَه مِیزکِی، خُلَفایِی راشِیدِیننِی عَصرِدَگِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِینگ اَعضالَرِینِی هَر بِیرِی بِیر نَرسَه بوُیِیچَه مُتَخَصِّص بوُلِیشگن وَ اوُلَردَگِی مُتَخَصِّصلِیکنِی جَملَنمَه سِی باشقاتِیرمَه نِی کامِل قِیلَه دِی. مَثَلاً عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ الله عَنهُ قَضاوَت اِیشلَرِیدَه مُتَخَصِّص بوُلگن، مُعاذ اِبنِ جَبَل رَضِیَ الله عَنهُ حَلال وَ حَرام اِیشلَرِیدَه مُتَخَصِّص بوُلگن وَ عَبدُ الرَّحمَن اِبنِ عَوف رَضِیَ الله عَنهُ رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی دَورلَرِیدَه هَم مُتَخَصِّص وَ هَم اَهلِی رَعی بُولگن، اَبُو بَکر وَ عُمَر وَ عُثمان هَر بِیرلَرِی بِیر نَرسَه بوُیِیچَه مُتَخَصِّص بوُلِیشگن.

(دوامی بار…….)

---

[1] )
رواه أبو داود ( 4597 ) والحاكم (443) وصححه ، وحسنه ابن حجر في ” تخريج الكشاف ” ( ص : 63 ) ، وصححه ابن تيمية في ” مجموع الفتاوى ” ( 3 / 345 ) ، والشاطبي في ” الاعتصام ” ( 1 / 430 ) ، والعراقي في ” تخريج الإحياء ” ( 3 / 199 ) وقد ورد عن جماعة من الصحابة بطرق كثيرة .
وورد بلفظ : ( … وَتَفْتَرِقُ أُمَّتِي عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ مِلَّةً كُلُّهُمْ فِي النَّارِ إِلَّا مِلَّةً وَاحِدَةً ، قَالُوا : وَمَنْ هِيَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ؟ قَالَ : مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي ) ، رواه الترمذي ( 2641 ) وحسَّنه ابن العربي في ” أحكام القرآن ” ( 3 / 432 ) ، والعراقي في ” تخريج الإحياء ” ( 3 / 284 ) ، والألباني في ” صحيح الترمذي “

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(۴۱- قسمت)

رسول الله صلی الله علیه وسلم هم زمانی که صحبت از تفرق امتش به 73 فرقه می کند آنی را نجات یافته می داند که مثل زمان خودش بر جماعت باشند : أَلَا إِنَّ مَنْ قَبْلَكُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ افْتَرَقُوا عَلَى ثِنْتَيْنِ وَسَبْعِينَ مِلَّةً، وَإِنَّ هَذِهِ الْمِلَّةَ سَتَفْتَرِقُ عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ، ثِنْتَانِ وَسَبْعُونَ فِي النَّارِ، وَوَاحِدَةٌ فِي الْجَنَّةِ، وَهِيَ الْجَمَاعَةُ[1] همانا يهود و نصاري در دينشان هفتاد و دو گروه و امت شدند، و امت من به هفتاد و سه گروه و امت تقسيم مي شوند، تمام آنها در آتش جهنم هستند مگر يک گروه، و آن جماعت است. پس آنی که رسول الله صلی الله علیه وسلم و اصحابش برآن بودند: «مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي» چی بوده؟ «وَهِيَ الْجَمَاعَةُ».

در اینجا نکته ای که یادم آمد عرض کنم این است که الله تعالي مي فرمايد:«وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَلِذَلِكَ خَلَقَهُمْ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ» (هود/119) « اگر پروردگارت مي‌خواست مردمان را ملّت واحدي مي‏گردانيد و ليكن دائم با هم در اختلاف خواهند بود.* مگر آن كس كه خداي تو بر او رحم آورد و خداوند براي همين ( اختلاف و تحقّق اراده و رحمت) ايشان را آفريده است، و سخن پروردگار تو بر اين رفته است كه: دوزخ را از جملگي جنّيها و انسانهاي پُر مي‌كنم».

در اینجا و در اکثر جاهای قرآن الله تعالی واضح و روشن بیان کرده که انسانها در میانشان هم مومن هست هم منافق و کافر، پس انسانها هرگز امت واحدی نمی شوند و همیشه تا روز قیامت همین طوری متفرق و مختلف باقی می مانند، اما مسلمین می توانند و باید برای اینکه  به اینهمه گمراهی خاتمه بدهند و وعده الله به رسول الله صلی الله علیه وسلم را تحقق بخشند (وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ) و گرسنگی را از بین ببرند(لا يَجُوعُوا)  و علاوه بر این تسلط دشمنا ن را از بین ببرند(وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ)، باید امتی واحد و جماعتی واحد باشند چون تمام این وعده ها مال امت واحد است و این با «وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ» فرق اساسی و ریشه ای دارد .

زمانی که الله تعالی در کلام خودش به حاکم کردن مسلمین در زمین« لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْض» وعده می دهد و پیروز کردن مسلمین بر کفار را برخودش واجب کرده است «وَكانَ حَقًّا عَلَينا نَصرُ المُؤمِنينَ» و به رسول الله صلی الله علیه وسلم ضمانتها و وعده هائی چون گمراه نشدن مسلمین (وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ) و گرسنه نشدن (لا يَجُوعُوا) و مسلط نشدن دشمنان بر آنها را داده  است (وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ) تمام این وعده ها تنها بر «امت واحد» مسلمین نازل می شوند که جماعت واحدی را به وجود آورده است . یعنی برای نزول این وعده های الله که رحمت بر مسلمین هستند باید اسبابی به نام «امت واحد» و «جماعت واحد» فراهم شده باشد و بدون این اسباب این وعده ها نازل نمی شوند بلکه به دلیل وجود تفرق عذاب جایگزین این رحمتها را می گیرد. برای همین است که رسول الله صلی الله علیه وسلم به صراحت می فرماید: «الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

در زمانی که حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  بود و در تاریخ به زمان خلفای راشده مشهور شده است تنها رای شورا حجت بود و حكم و اجتهاد شخصي وجود نداشت برای همین مذهب هم وجود نداشت. چون الله تعالی راي جماعت را انتخاب کرده بود نه راي شخص واحد را، و هیچ جا رای شخص واحد را در برابر رای جماعت مسلمین به رسميت نمي شناسد، بلكه راي شورا را انتخاب می کند که ضامن امت واحد و جماعت واحد است. حالا زمانی که ما به «اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانِ  السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ» دعوت شده ايم:  وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100) اجتهادات فردي این بزرگواران برما فرض نشده است بلكه تبعيت از اجماع اولي الامر آنها و عكس العمل زيباي آنان در برابر شوراي اولي الامر است كه قرآن ما را برآن امر فرموده است.

این را می دانیم که این اعضای شورای اولی الامر عصر خلفای راشدین هم هر کدام در چیزی متخصص بودند و مجموعه ی تخصصهای آنها بود که پازل را تکمیل می کرد. مثلا علي بن ابی طالب رضی الله عنه در امر قضاوت متخصص بود، معاذ بن جبل رضی الله عنه در امر حلال و حرام، عبدالرحمن بن عوف رضی الله عنه در زمان رسول الله صلي الله عليه و سلم هم متخصص و اهل راي بود، ابوبکر و عمر و عثمان هم هر کدام درچیزی تخصص داشتند.

(ادامه دارد……..)

---

[1] )
رواه أبو داود ( 4597 ) والحاكم (443) وصححه ، وحسنه ابن حجر في ” تخريج الكشاف ” ( ص : 63 ) ، وصححه ابن تيمية في ” مجموع الفتاوى ” ( 3 / 345 ) ، والشاطبي في ” الاعتصام ” ( 1 / 430 ) ، والعراقي في ” تخريج الإحياء ” ( 3 / 199 ) وقد ورد عن جماعة من الصحابة بطرق كثيرة .
وورد بلفظ : ( … وَتَفْتَرِقُ أُمَّتِي عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ مِلَّةً كُلُّهُمْ فِي النَّارِ إِلَّا مِلَّةً وَاحِدَةً ، قَالُوا : وَمَنْ هِيَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ؟ قَالَ : مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي ) ، رواه الترمذي ( 2641 ) وحسَّنه ابن العربي في ” أحكام القرآن ” ( 3 / 432 ) ، والعراقي في ” تخريج الإحياء ” ( 3 / 284 ) ، والألباني في ” صحيح الترمذي “

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(40- қисм)

Умар ибни Хаттоб ўзини хутбасида очиқ-ойдин айтадики:

 يَا أَيُّهَا النَّاسُ …. عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ»

Кимки ўзини жаннатни ўртасида кўришни яхши кўрса, тафарруқдан узоқлашсин ва жамоатни лозим тутсин.

Энди агар бир хизбни ё гурухни раиси жамоатни ва каттароқ шўрони ташкил қилиш йўлидан юришни хохламаса, саргардонликка ва гумрохликка боис бўладиган рахбарлар жумласидан бўлиб қолади ва мусулмонларни устига душманни хукмронлигини, фақирликни, тафарруқни , азобни мажбурлаб юклайди, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дажжолдан ташқари мана бундай кимсалардан ўзларини умматларини огохлантирганлар: Абу Зар Ғаффорий айтадики: 

 كُنْتُ أَمْشِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: لَغَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَى أُمَّتِي قَالَهَا ثَلَاثًا . قَالَ : قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، مَا هَذَا الَّذِي غَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُكَ عَلَى أُمَّتِكَ؟ قَالَ: أَئِمَّةً مُضِلِّينَ.

Мусулмонларни орасида фақат икки даста мавжуд бўлиб, улар иккита хилма-хил йўлдан юришади ва қўлга киритган натижалари хам хилма-хил бўлади, сен ўзингни қайси дастага жойлашмоқчи  эканлигингни равшан қилиб қўйишинг керак, сен қайси йўлдан харакат қилмоқчисан? Аллохга ва росулига итоат қилиш билан вохид “уммат” ва “жамоат” олиб борадиган  ва аллохни химоятига шомил бўладиган ва ана ўшанча барокотга тўла бўлган  “сиротоллазина анъамта алайхим”ни дастаси ва йўлига жойлашишни қасд қилганмисизлар?

  وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا(نساء/69)

Кимда- ким аллохга ва пайғамбарига итоат этса, ана ўшалар аллохни инъомларига сазовор бўлган зотлар- пайғамбарлар хақ- рост иймон эгалари, шахидлар ва фақат яхши амаллар билан ўтган кишилар билан бирга бўлурлар. Улар эса энг яхши хамрохлардир.

Сиз хам мана бу тўрт дастадаги кишилар билан хамрох бўлишни яхши кўрасизларми? Ёки “золлин” яъни мунофиқлар ва секулярзадаларни дастаси ва йўлига жойлашишни ва тафарруқ,фақирлик, очлик,залиллик, хамда душманларни мусулмонларни устида хукмрон бўлишига, аллохни ғазабига олиб борадиган  “аимматул музиллин”га хамрох бўлишни яхши кўрасизларми?

Умар ибни Абдулазиз ўзи билан бирга ўтирган кишиларга айтган эдики: қани менга айтингларчи энг ахмоқ киши ким? Шунда айтишадики: дунё учун  охиратини сотган киши………Умар ибни Абдулазиз айтадики: сизларга энг ахмоқ одам хақида хабар берайми? Шунда ха,дейишди. У киши айтдиларки: охиратини бошқа бир кишини дунёси учун сотган кимса…….

 Ха, сиз ўзингизни кичик жамоатингиз, ўзингизни кичик умматингиз, ўзингизни кичик шўройингиз билан ана ўшанча кўп сонли жамоатлар, умматлар, шўроларни орасида қайси томонга қараб харакат қилишингизни яхши биласиз, шундай экан сиз ўзингизни дунёйингизни, қиёматингизни рахбарларни, амирларни ва  “аимматул музиллин”ни дунёси учун сотиб юбормаслигингиз керак, чунки улар турли-хил шубхаларга ва шайтон хутувотларига эргашиш орқали сизни аслий йўлдан адаштиришади ва адашган йўлларга буриб юборишади.

Сиз ўзингиз учун қарор қабул қилишингиз керак, агар

 « النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ»

лардан иборат уларга неъмат берилган  яхши дўстларга хамрох бўлишга  ва “сиротоллазина анъамта алайхим”ни йўлида жойлашишга қарор қилсангиз, нозил қилинган нарсаларни хаммасига иймон келтиришингиз керак бўлади, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам худди шундай иймон келтирган эдилар:

  فَإِنْ آَمَنُوا بِمِثْلِ مَا آَمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ  (بقرة/ 137)

Энди агар улар (яъни ахли китоблар) сизлар иймон келтирган нарсаларга иймон келтирсалар, хақ йўлни топибдилар. Агар юз ўгирсалар, у холда, шубхасиз, сизларга нисбатан гина ва адоватлари бордир. Уларнинг ёмонлигидан сизга ( эй Мухаммад), аллохнинг ўзи етарлидир.

Ва агар сиз “сиротоллазина анъамта алайхим” йўлида харакатланишга ва вохид умматни ва вохид жамоатни ташкил қилиш йўлида харакатланишга яъни аллохни ва росулининг очиқ-ойдин дастурига даъват қилинсангиз, агар сиз ростгўй бўлсангиз хеч қандай гап-сўзсиз танхо бир ўринни тутишингиз керак бўлади: 

« سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا “

шу холос.

إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (نور/51)

Аллох ва унинг пайғамбарига ўрталарида хукм чиқариш учун чорланган вақтларида, мўъминларнинг сўзи “эшитдик ва буйинсундик”, (демоқдир).  Ана ўшалар нажот топгувчилардир.

Энди агар аллохни яхши кўрсангиз росули аллох тарафидан олиб келган нарсаларни хаммасига тобеъ бўлишингиз керак:

 قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(آل عمران : 31 )

Ха, унинг хаммасига эргашишингиз ва самъ ва тоах қилишингиз керак, фақатгина уни бир қисмига эмас:

وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا . (آل عمران/7)

Имоми Шофеъий рохимахуллохдан сўрашадики: инсонни парвардигорига яқинлаштирадиган энг зебо амал нима? У кишининг кўзларидан ёш оққан холида мархамат қиладиларки: “ худованд бандасини қалбига назар ташлаган пайтида, дунё ва охиратда аллохдан бошқа хеч нарсани истамаслигини кўришидур.”

Демак нафрат ва кина

«وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُواۚ»

адолатни бир четга суриб қўйишингизга ва қалбдаги ислом асосий  қонунларидан бирини бир четга улоқтирилишига ва амалларингни булғашига ва сени мусулмонларнинг   вохид умматидан ва вохид жамоатидан узоқлаштиришига сабаб бўлишига  ва сени мусулмонларнинг устида душманни устун келиши учун абзор қилишларига ва сени фақирлик,очлик учун асбоб қилишларига   рухсат берманглар.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(40- قیسم)

عُمَر اِبنِ خَطّاب اوُزِینِی خُطبَه سِیدَه آچِیق- آیدِین اَیتَه دِیکِی:        يَا أَيُّهَا النَّاسُ …. عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ»^[1]  کِیمکِی اوُزِینِی جَنَّتنِی اوُرتَه سِیدَه کوُرِیشنِی یَحشِی کوُرسَه، تَفَرُّقدَن اوُزاقلَشسِین وَ جَماعَتنِی لازِم توُتسِین.

اِیندِی اَگر بِیر حِزبنِی یا گوُرُوهنِی رَئِیسِی جَماعَتنِی یا کَتتَه راق شوُرانِی تَشکِیل قِیلِیش یوُلِیدَن یوُرِیشنِی هاحلَمَسَه، سَرگردانلِیککَه وَ گوُمراهلِیککَه بائِث بوُلَه دِیگن رَهبَرلَر جُملَه سِیدَن بوُلِیب قالَه دِی وَ مُسُلمانلَرنِی اوُستِیگه دُشمَننِی حُکمرانلِیگِینِی، فَقِیرلِیکنِی، تَفَرُّقنِی، عَذابنِی مَحبوُرلَب یوُکلَیدِی، رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم دَجّالدَن تَشقَرِی بوُندَی کِیمسَه لَردَن اوُزلَرِینِی اوُمَّتلَرِینِی آگاهلَنتِیرگنلر:     اَبُو ذَر غَفارِی اَیتَه دِیکِی:  كُنْتُ أَمْشِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: لَغَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَى أُمَّتِي قَالَهَا ثَلَاثًا . قَالَ : قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، مَا هَذَا الَّذِي غَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُكَ عَلَى أُمَّتِكَ؟ قَالَ: أَئِمَّةً مُضِلِّينَ.^[2]

مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه فَقَط اِیککِی دَستَه مَوجُود بوُلِیب، اوُلَر اِیککِیتَه هِیلمَه – هِیل یوُلدَن یوُرِیشَه دِی وَ قوُلگه کِیرِیتگن نَتِیجَه لَرِی هَم هِیلمَه – هِیل بوُلَه دِی، سِین اوُزِینگنِی قَیسِی دَستَه گه جایلَشماقچِی اِیکَنلِیگِینگنِی رَوشَن قِیلِیب قوُیِیشِینگ کِیرَک، سِین قَیسِی یوُلدَن حَرَکَت قِیلماقچِیسَن؟ اَلله گه وَ رَسُولِیگه اِطاعَت قِیلِیش بِیلَن واحِد “اوُمَّت” وَ “جَماعَت” آلِیب بارَه دِیگن وَ اَلله نِی حِمایَه تِیگه شامِل بوُلَه دِیگن وَ اَنَه اوُشَنچَه بَرَکاتگه توُلَه بوُلگن «صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ» نِی دَستَه سِی وَ یوُلِیگه جایلَه شِیشنِی قَصد قِیلگنمِیسِیزلَر؟    وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا(نساء/69)  کِیمدَه – کِیم اَلله گه وَ پَیغَمبَرِیگه اِطاعَت اِیتسَه، اَنَه اوُشَه لَر اَلله نِی اِنعاملَرِیگه سَزاوار بوُلگن ذاتلَر- پَیغَمبَرلَر حَق- راست اِیمان اِیگه لَرِی، شَهِیدلَر وَ فَقَط یَحشِی عَمَللَر بِیلَن اوُتگن کِیشِیلَر بِیلَن بِیرگه بوُلوُرلَر. اوُلَر اِیسَه اِینگ یَحشِی هَمراهلَردِیر.

سِیز هَم مَنَه بُو تُورت دَستَه دَگِی کِیشِیلَر بِیلَن هَمراه بوُلِیشنِی یَحشِی کوُرَه سِیزلَرمِی؟ یاکِی “ضالِّین” یَعنِی مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی دَستَه سِی وَ یوُلِیگه جایلَه شِیشنِی وَ تَفَرُّق، فَقِیرلِیک، آچلِیک،زَلِیللِیک، هَمدَه دُشمَنلَرنِی مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه حُکمران بوُلِیشِیگه، اَلله نِی غَضَبِیگه آلِیب بارَه دِیگن «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» گه هَمراه بوُلِیشنِی یَحشِی کوُرَه سِیزلَرمِی؟

عُمَر اِبنِ عَبدُالعَزِیز اوُزِی بِیلَن بِیرگه اوُتِیرگن کِیشِیلَرگه اَیتگن اِیدِیکِی: قَنِی مِینگه اَیتِینگلَرچِی اِینگ اَخماق کِیشِی کِیم؟ شوُندَه اَیتِیشَه دِیکِی: دُنیا اوُچُون آخِیرَتِینِی ساتگن کِیشِی…….عُمَر اِبنِ عَبدُالعَزِیز اَیتَه دِیکِی: سِیزلَرگه اِینگ اَخماق آدَم حَقِیدَه خَبَر بِیرَیمِی؟ شوُندَه حَه، دِییِیشدِی. اوُ کِیشِی اَیتدِیلَرکِی: آخِیرَتِینِی باشقَه بِیر کِیشِینِی دُنیاسِی اوُچُون ساتگن کِیمسَه…….

حَه، سِیز اوُزِینگِیزنِی کِیچِیک جَماعَتِینگِیز، اوُزِینگِیزنِی کِیچِیک اوُمَّتِینگِیز، اوُزِینگِیزنِی کِیچِیک شوُرایِینگِیز بِیلَن اَنَه اوُشَنچَه کوُپ سانلِی جَماعَتلَر، اوُمَّتلَر،شوُرالَرنِی آرَه سِیدَه قَیسِی تامانگه قَرَب حَرَکَت قِیلِیشِینگِیزنِی یَحشِی بِیلَه سِیز، شوُندَی اِیکَن سِیز اوُزِینگِیزنِی دُنیایِینگِیزنِی، قِیامَتِینگِیزنِی رَهبَرلَرنِی،اَمِیرلَرنِی وَ «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» نِی دُنیاسِی اوُچُون ساتِیب یوُبارمَسلِیگِینگِیز کِیرَک، چوُنکِی اوُلَر توُرلِی – هِیل شُبهَه لَرگه وَ شَیطان خُطُواتلَرِیگه اِیرگه شِیش آرقَه لِی سِیزنِی اَصلِی یوُلدَن اَدَشتِیرِیشَه دِی وَ اَدَشگن یوُللَرگه بوُرِیب یوُبارِیشَه دِی.

سِیز اوُزِینگِیز اوُچُون قَرار قَبوُل قِیلِیشِینگِیز کِیرَک، اَگر  « النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ» لَردَن عِبارَت اوُلَرگه نِعمَت بِیرِیلگن یَحشِی دوُستلَرگه هَمراه بوُلِیشگه وَ “صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ» نِی یوُلِیدَه جایلَه شِیشگه قَرار قِیلسَنگِیز،نازِیل قِیلِینگن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِیگه اِیمان کِیلتِیرِیشِینگِیز کِیرَک بوُلَه دِی، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم هَم حوُددِی شوُندَی اِیمان کِیلتِیرگن اِیدِیلَر:    فَإِنْ آَمَنُوا بِمِثْلِ مَا آَمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ  (بقرة/ 137) اِیندِی اَگر اوُلَر ( یَعنِی اَهلِی کِتابلَر) سِیزلَر اِیمان کِیلتِیرگن نَرسَه لَرگه اِیمان کِیلتِیرسَه لَر، حَق یوُلنِی تاپِیبدِیلَر. اَگر یوُز اوُگِیرسَه لَر، اوُ حالدَه، شُبهَه سِیز، سِیزلَرگه نِسبَتاً گِینَه وَ عَداوَتلَرِی باردِیر. اوُلَرنِینگ یامانلِیگِیدَن سِیزگه ( اِی مُحَمَّد)،  اَلله نِینگ اوُزِی یِیتَرلِیدِیر.

وَ اَگر سِیز  «صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ» یوُلِیدَه حَرَکَتلَه نِیشگه وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی  تَشکِیل  قِیلِیش  یوُلِیدَه حَرَکَتلَه نِیشگه  یَعنِی اَلله نِی وَ رَسُولِینِینگ آچِیق – آیدِین دَستوُرِیگه  دَعوَت قِیلِینسَنگِیز، اَگر سِیز راستگوُی بوُلسَنگِیز هِیچ قَندَی گپ – سوُزسِیز تَنها بِیر اوُرِیننِی  توُتِیشِینگِیز کِیرَک بوُلَه دِی: « سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ” شو حالاص.   إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (نور/51)  اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اوُرتَه لَرِیدَه حُکم چِیقَه رِیش اوُچُون چارلَنگن وَقتلَرِیدَه، مُؤمِنلَرنِینگ سوُزِی “اِیشِیتدِیک وَ بُویِینسُوندِیک”، (دِیماقدِیر). اَنَه اوُشَه لَر نَجات تاپگوُچِیلَردِیر.

اِیندِی اَگر اَلله نِی یَحشِی کوُرسَنگِیز رَسُولِی اَلله تَرَفِیدَن آلِیب کِیلگن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِیگه تابِع بوُلِیشِینگِیز کِیرَک:   قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(آل عمران : 31 ) حَه، اوُنِینگ هَمَّه سِیگه اِیرگه شِیشِینگِیز وَ سَمع وَ طاعَه قِیلِیشِینگِیز کِیرَک، فَقَط  اوُنِی بِیر قِیسمِیگه اِیمَس:   وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا . (آل عمران/7)

اِمامِی شافِیعِی رَحِمَهُ اَلله دَن سوُرَه شَه دِیکِی: اِنساننِی پَروَردِیگارِیگه یَقِینلَشتِیرَه دِیگن اِینگ زِیبا عَمَل نِیمَه؟ اوُ کِیشِینِینگ کوُزلَرِیدَن یاش آققَن حالِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی: “خُداوَند بَندَه سِینِی قَلبِیگه نَظَر تَشلَه گن پَیتِیدَه، دُنیا وَ آخِیرَتدَه اَلله دَن باشقَه هِیچ نَرسَه نِی اِیستَه مَسلِیگِینِی کوُرِیشِیدوُر.”

دِیمَک نَفرَت وَ کِینَه  «وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُواۚ» عَدالَتنِی بِیر چِیتگه سوُرِیب قوُیِیشِینگِیزگه وَ قَلبدَگِی اِسلامنِی اَساسِی قانوُنلَرِیدَن بِیرِینِی بِیر چِیتگه اوُلاقتِیرِیلِیشِیگه وَ عَمَللَرِینگنِی بوُلغَه شِیگه وَ سِینِی مُسُلمانلَرنِینگ واحِد اوُمَّتِیدَن وَ واحِد جَماعَتِیدَن اوُزاقلَشتِیرِیشِیگه سَبَب بوُلِیشِیگه وَ سِینِی مُسُلمانلَرنِینگ اوُستِیدَه دُشمَننِی اوُستوُن کِیلِیشِی اوُچُون اَبزار قِیلِیشلَرِیگه وَ سِینِی فَقِیرلِیک،آچلِیک اوُچُون اَسباب قِیلِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرمَنگلَر.

(دوامی بار……..)

---

[1] الترمذي، ابن ماجه، أحمد

[2] الألباني : ( صحيح ) انظر حديث رقم : 4165 في صحيح الجامع

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(40- قسمت)

عُمَرُ بن خطاب در خطبه اش به صراحت می گوید: يَا أَيُّهَا النَّاسُ …. عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ»[1] کسی که دوست دارد خودش را وسط بهشت ببیند باید از تفرق دوری کند و به جماعت متوسل بشود .

حالا اگر یک رئیس حزب یا گروهی نخواست در این مسیر جماعت و تشکیل شورای بزرگتر قدم بردارد جزو رهبرانی می شود که باعث سرگردانی و گمراهی می شوند، و بالاجبار تسلط دشمنان بر مسلمین و فقر و تفرق و عذاب را برمسلمین تحمیل می کنند، که رسول الله صلی الله علیه وسلم علاوه بر دجال از اینها بر امت خودش هراس داشت: ابوذر غفاری می گوید : كُنْتُ أَمْشِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: لَغَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَى أُمَّتِي قَالَهَا ثَلَاثًا . قَالَ : قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، مَا هَذَا الَّذِي غَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُكَ عَلَى أُمَّتِكَ؟ قَالَ: أَئِمَّةً مُضِلِّينَ.[2]

در داخل مسلمین تنها دو دسته وجود دارند که دو راه مختلف را می روند، و دو نتیجه ی مختلف دارند، و باید تکلیف خودت را روشن کنی که قصد داری در کدام دسته قرار بگیرید، و در کدام راه و مسیر حرکت کنید؟ قصد دارید با اطاعت از الله و رسولش در دسته و مسیر:«صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ» قرار بگیرید که به «امت» و «جماعت» واحد منتهی می شود و حمایت الله را شامل می شود و آن همه برکت در آن هست : وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا(نساء/69) و کسی که از خدا و پیغمبر اطاعت کند، او همنشین کسانی خواهد بود که خداوند بدیشان نعمت داده است از پیغمبران و راستروان و شهیدان و صالحین، و آنان چه اندازه دوستان خوبی هستند !‏

دوست دارید هم مسیر این 4 دسته بشوید یا دوست داری در دسته و مسیر«الضَّالِّینَ» و منافقین و سکولار زده ها قرار بگیرید و هم مسیر «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» بشوید که به تفرق و فقر و گرسنگی و ذلیلی و تسلط دشمنان بر مسلمین و خشم الله منتهی می شود؟ 

عمر بن عبدالعزیز رحمه الله به همنشینانش گفت: به من بگویید احمق ترین مردم کیست؟ گفتند: کسی که آخرتش را به دنیایش بفروشد ..عمر بن عبدالعزیز گفت: آیا در مورد احمق ترین مردم به شما خبر ندهم؟ گفتند : بله .. وی گفت: کسی که آخرتش را به دنیای دیگری می فروشد….

بله، شما می دانید که جماعت کوچک شما، امت کوچک شما، شورای کوچک شما در میان اینهمه جماعتها و امتها و وشوراهای متعدد باید به چه سمتی حرکت کند، در این صورت نباید  دنیا و قیامت خود را به دنیای رهبران و امیران و «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ»ی بفروشید که با پیروی از انواع شبهات و خطواط الشیطان شما را از مسیر اصلی منحرف می کنند و در مسیرهای انحرافی می برند.

باید تصمیم خودتان را بگیرید، اگر تصمیم دارید هم مسیر دوستان خوبی که به آنها نعمت داده شده است قرار بگیرید « النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ» و در مسیر:«صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ» قرار بگیرید باید همانطوری به تمام آنچه که نازل شده است ایمان بیاورید که رسول الله صلی الله علیه وسلم ایمان آوردند :فَإِنْ آَمَنُوا بِمِثْلِ مَا آَمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ  (بقرة/ 137)اگر آنان ایمان بیاورند، به آن شیوه ای که شما ایمان آوردهاید، و بدان چیزهائی که شما ایمان دارید، بیگمان رهنمود گشتهاند، و اگر پشت کنند (و سرپیچی کنن) پس راه اختلاف و دشمنانگی را در پیش گرفتهاند ، و خدا تو را بسنده خواهد بود .

و زمانی که به حرکت در مسیر«صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ» و حرکت در مسیر تشکیل امت واحد و جماعت واحد که یکی از دستورات صریح الله و رسولش است دعوت می شوید، اگر راستگو باشید بدون چک و چونه تنها یک موضع می گیرید:« سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ». همین و بس. إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (نور/51) مؤمنان هنگامی که به سوی خدا و پیغمبرش فرا خوانده شوند تا میان آنان داوری کند، سخنشان تنها این است که می‌گویند : شنیدیم و اطاعت کردیم ! و رستگاران واقعی ایشانند.‏

حالا اگر الله را دوست دارید باید از تمام آنچه رسولش از طرف الله آورده است تبعیت کنید: قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(آل عمران : 31 ) بله باید از تمامش پیروی کنید و سمع و طاعه داشته باشید نه بخشی از آن: وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا . (آل عمران/7)

از امام شافعی رحمه الله پرسيده شد: زيباترين عمل که انسان را به پروردگار  نزديک می کند چيست؟ در حاليکه اشک ازچشمانش سرازير بود فرمود: «اين است که وقتى خداوند به قلب بنده اش نگاه مى کند ببيند که در دنيا وآخرت هيچ چيز غير ازخدا را نمى خواهد »

پس اجازه ندهید تنفر و کینه «وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُواۚ» باعث بشود عدالت را کنار بگذارید و باعث دور ریختن یکی از قوانین بنیادین اسلام در قلب بشود و اعمالت را آلوده کند و تو را از امت واحد و جماعت واحد مسلمین دور کند و تو را ابزاری برای تسلط دشمنان بر مسلمین و تو را اسبابی برای فقر و گرسنگی قرار بدهد .

(ادامه دارد………)

---

[1] الترمذي، ابن ماجه، أحمد

[2] الألباني : ( صحيح ) انظر حديث رقم : 4165 في صحيح الجامع

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(110- қисмат)

Холо агар каси бидонадки масир ва абзори сахих хамин аст ва бас аммо огохона ва ба мейли худиш аз ин абзорхо дури кунад ва аз дур сози худишро бизанад бояд ба худиш мурожаъа кунад ва бифахмад чи чизи уро ба чанон масири кашонда астки масир ва абзори шаръийро рахо кунад ва бичасбад ба абзор ва масири дигари? Чун дар қиёмат бар асоси хамон ният мухосиба мешавад:

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд: “ аввалин мардики дар рузи қиёмат бозхост мешавад, марди астки шахид шуда аст, уро меоваранд ва неъматхоишро ба у маърифий мекунанд ва у онхоро мешносад. Мепурсанд: ту бо онхо чи кор карди? Мегуяд: дар рохи ту жангидам то инки шахид шудам гуфта мешавад

«كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ قَاتَلْتَ لِأَنْ يُقَالَ جَرِيءٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أُمِرَ بِهِ فَسُحِبَ عَلَى وَجْهِهِ حَتَّى أُلْقِيَ فِي النَّارِ»

Дуруғ мегуйи! Ту жангиди то ба ту гуфта шавад шужойи, пас ба ту гуфта шуд. Сипас худованд дастур медихад уро бо чехра ба замин бикашонад то ба оташ андохта шавад.

Мардиро меоварандки илм омухта аст ва онро ёд дода  ва қуръон мехонда аст. Ба у гуфта мешавад: ту бо он чи карди? Мегуяд: ман онро ёд гирифтам ва ёд додам ва ба хотири ту қуръон хондам. Гуфта мешавад

«كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ تَعَلَّمْتَ الْعِلْمَ لِيُقَالَ عَالِمٌ وَقَرَأْتَ الْقُرْآنَ لِيُقَالَ هُوَ قَارِئٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أُمِرَ بِهِ فَسُحِبَ عَلَى وَجْهِهِ حَتَّى أُلْقِيَ فِي النَّارِ»

Дуруғ мегуйи! Ту илмро омухти то ба ту гуфта шавад олим, ва қуръон хонди то ба ту гуфта шавад қори, пас ба ту  гуфта шуд. Сипас худованд дастур медихад бо чехра ба замин кашида шавад ва ба оташ андохта шавад;

Ва мардиро меоварандки худо ба у рузийи зиёд дод ва моли зиёдийро ба у ато кард. Дар рузи қиёмат неъматхойишро ба у маърифий карданд, онхоро мешносад пурсида мешавад: бо он чи карди? Мегуяд: онро дар рохи худо инфоқ кардам гуфта мешавад:

 «كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ فَعَلْتَ لِيُقَالَ هُوَ جَوَادٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أُمِرَ بِهِ فَـسُحِبَ عَـلَى وَجْهِهِ ثُمَّ أُلْقِيَ فِي النَّارِ»

Дуруғ мегуйи! Ту ин корро анжом доди то ба ту бигуянд чиқадар бахшанда аст. Пас гуфта шуд, сипас худованд амр мекунад ва уро бо чехра ба замин бикашонанд ва ба оташ бияндозанд. “.[1]

قَالَ أَعْرَابِيٌّ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهم عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الرَّجُلُ يُقَاتِلُ لِلْمَغْنَمِ، وَالرَّجُلُ يُقَاتِلُ لِيُذْكَرَ، وَالرَّجُلُ يُقَاتِلُ لِيُرَى مَكَانُهُ، وفي رواية: (الرَّجُلِ يُقَاتِلُ شَجَاعَةً، وَ يُقَاتِلُ حَمِيَّةً) وفي رواية: (وَ يُقَاتِلُ غضباً)  فمَنْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ؟، فَقَالَ مَنْ قَاتَلَ لِتَكُونَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ[2]

Бодия нишиний назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам омад ва гуфт: эй росули худо – марди ба хотири сирват межангад ва марди барои касби ном ва марди барои ба даст овардани мақом вориди майдон мешавад. Дар ривояти ( ба хотири ибрози шужоат ва ба даст овардани пуштибон межангад) ва дар ривояти дигар ( ба хотири хашм межангад) пас чи каси дар рохи худо межангад? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд: хар каси ба хотири эътилойи калама бижангад, пас он дар рохи худост.

Бале, аллох таоло танхо уммат ва жамоатро таъйид мекунад ва нусратишро хам танхо барои чанин уммат ва жамоати муттахиди мефрестад, пас бародари геромий замоники аллох таоло мефармояд:

وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ(بینه/5) و به صراحت اعلام می کند که :أَلَالِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُۚ (زمر/3)

Ва амр мекунад:

فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ (غافر/14)

Ва рузона чандин бор таъаххуд медихики:

إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ(فاتحه/5)

Дубора ба худит мурожаъа кунки чи чизи нафсоний боис шуда астки олудагий дар жиходит ба вужуд биёяд. Даххо бор худитро мухокама кун ва ниятитро танхо ва танхо барои хушнудийи аллох танзим кун ва бас.

 مَنْ أَحَبَّ لِلَّهِ وَأَبْغَضَ لِلَّهِ وَأَعْطَى لِلَّهِ وَمَنَعَ لِلَّهِ فَقَدْ اسْتَكْمَلَ الْإِيمَانَ[3]

  тафсир ва ровшангарий аст дар мовриди бахши аз ояйи

إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

Ва лозим аст худимонро барои рузи омада кунемки:

:  يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ * إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ (شعراء/88-89)

Он рузики амвол ва авлод суди намерасонад. Балки танхо каси ( нажот пейдо мекунад) ки бо дили солим ба пешгохи худо омада бошад.

(идома дорад………)

---

[1] رواه مسلم

[2] متفق علیه

[3]  رواه أبو داود/ آلبانی ،صحيح الجامع 5965

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(109- қисмат)        

Аммо бародарони “ мунфариди аз се абзори “ мо дар бехтарин холатхо тавонистанд дар кинори соири гуруххойи жохили мухолиф садамотиро ба душмани муштаракишон ворид кунанд, аммо дар тамоми маворид бидуни хатто ек истисноъ тамоми суди хунхо ва номусхо ва молхо ва сарзаминхойишон ба жиби муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи махаллий ва дар нихоят ба жийби куффори секуляри жахоний рафта, ва сари инон ва тамоми шариатгарохо бекулох монда аст, ва самарайи хуни ин азизон жойгузин кардани ек тоғут ба жойи ек тоғути дигар ва гох аваз кардани арбобони ин тоғутхо буда аст. Ба хамин далил астки саййид Қутб рохимахуллох бо тўвзихоти дар мовриди вало ва баро, жомеъайи жохилий, тоғут ва ғейрих фарёд мезанадки мо дигар намехохем самарайи кори мо дар жийби дигарон биравад балки мо мехохем самарайи жиходимон мунтахий бишавад ба ташкили хукумати исломий ва татбиқи қонуни шариати аллох.

Ин хаққи худимон аст самарайи махсулотики коштемро худимон жамъовари кунем ва ин корро бо истефода аз он “ се абзор” ва аз он се конол анжом медихем. Камтажрубатарин ва ноогохтарин муслиминики аз хам акнун чишмиш ба зиндагийи амнтар, мураффатар ва фаолтари дар дунё ва саодати бепоёни қиёмат боз шуда аст вахдати тамоми ахзоб ва жамоатхойи мужохиди шариатгаро ва сарзаминхойи мусалмоннишинро дар олами орзу ва тасаввуроти худиш мебинад ва харакати “ мунфаридини аз се абзор” ро нопасанд медонанд.

Муслимин умидворандки аз тариқи еки аз ин абзорхо заработи мухликиро куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий ворид кунанд ва ба тадриж бар зарфияти муқоваматишон дар пеймудани ин масири муборак изофа кунанд хар чандки наслхойи баъдий хам ин вазифайи мухимро ба саранжом бирасонанд мухим ин астки инон дар масири сахихи қарор гирифтанд чи самараро дар дунё бибинанд чи набинанд боз пирузанд.

. قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلاَّ إِحْدَى الْحُسْنَیَیْنِ (توبه/52)

Бигу: оё дарборайи мо жуз еки аз ду неки интизор дорид: ( ё пирузий ва ғанимат дар дунё,ва ё шаходат ва бехишт дар охират.)

Бале муслимин тасмим гирифтанд аз ин пас арзиши барномахойи қонуни шариати аллох ва ваъдахойи аллох ва расидан ба еки аз ду хубихоро бо тажрубайи шахсий худишон имтихон кунанд ва қотиъона дар жихати ижоди жибхайи вохиди муслимин, яъни ташкили булуки муқтадири аз жамоатхо ва сарзаминхойи мухталифи исломий бо шўройи марказий муслимин, харакат мекунанд. Аз ин лахоз ин орзухо нишон дихандайи худи пешрафта аст.

Агар муслимин аз коноли ек аз ин се абзор натавонанд худишонро созмондехи кунанд, ва муваффақ нашаванд мисли насли аввали сахоба муттахиди жохилияти хокимро дар сарзаминхойи мусалмоннишин жору кунанд, муддати тул намекашадки чандин жанги вайронгари дигар хамчун жангхойи Ироқ ва Сурия ва Афғонистон ва Яман ва Сумоли ва Ливия ва Моли ва Миср ва Фаластин ва Миёнмор ва Африқойи марказий ва Кашмир ва ғейрих аз тариқи секуляристхойи кофар ва ишғолгари жахоний ва муртаддини махаллий бар муслимин тахмил хохад шуд ва тамомий надорад, чун секуляристхо пейваста ва хамиша бо мо хоханд жангид то мо дасти аз он чохор мафхуми динимон бардорем ва аз дарун тухий бишавем ва бишавем шабихи онхо.

. وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا (بقره/217)

( мушрикон) пейваста бо шумо хоханд жангид то агар битавонанд шуморо аз динитон баргардонанд.

Бале, аллох таоло барои муқобила ва дафъи ин жанги тахмилий ва хамишагийи секуляристхо то рузи қиёмат бар муслимин, танхо бо жамоат аст, ва жамоати муслимин хам танхо аз тариқи еки аз он се конол тахаққуқ пейдо мекунад. Яъни агар хукумати исломий ала минхажин нубувват бошад дигар хукумати бадили исломий маъни надорад ва замоники хукумати бадили исломий вужуд дошта бошад дигар шўройи жамоатхо ва мужохидин маъни надорад, танхо замоники шўройи мужохидин маъни пейдо мекунадки хукумати бадили исломий вужуд надошта бошад ва танхо замони хукумати бадили исломий маъни дорадки хукумати исломий ала минхажин нубувват вужуд надошта бошад. дувуми ба хотири набуди аввали ва севуми ба хотири набуди аввали ва дувуми дар холати изтирор маъни пейдо мекунад. Яъни вақтики аввали буд бояд дувуми ва севумиро рахо кунид ва агар аввали набуд ва дувуми буд бояд севумиро рахо кунид ва танхо дар сурати набуди аввали ва дувумий астки метавонид аз севуми истефода кунид ва пойинтар аз ин рохи вужуд надорад.

( идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(108- қисмат)

Дар инжо мумкин аст хануз барои иддайи ин суъол пеш биёядки агар хукуматхойи тоғутхо доройи абзори саркуби қавий аст ва иқдомоти “ мунфаридини аз се абзор” хам чанон натоижи манфий барои умум ва жараёни мужохидини шариатгаройи вахдатгаро ба бор меоварад, пас дар ин сурат бароварда шудани хостахойи муслимин ва аваз шудани вазъи мовжуд чи мешавад? Оё бо чанин тўвсифи эхтимоли тағйироти бунёдин вужуд дорад? Бале, ба тури қатъий вужуд дорад.

Мо хаддиақал еки аз “ се абзори” қавий ва арзишмандро дар ихтиёр дорем. Инро бузургони мо пас аз аз бейн рафтани хилофати рошида то еки ду қарни гузашта медонистанд ва ба он амал карданд, инхо танхо абзорхойи харакати огохона ва хадафманди мо хастанд ва хеч бадили шаръий надоранд ва набояд дунболи бадили дигари гашт ва боз иддао намуд мо ба самт ва суйи ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват ва ташкили уммати вохида ва жамоати вохида дар харакат хастем. Касики аз ин “ се абзор” истефода накунад ва чанин иддаойи дошта бошанд ё ек аз мунофиқин ва секулярзадахои хоин ва жинояткор аст ё ек бародари жохил ва саргардони астки бояд дармон ва рохнамоий бишавад.

Мо хамиша дар баробари мухмалоти ёва сароёни ба истелохи ахлоқий ва ба истелохи мутамаддиний, чун ихвонил муфлисин ( шохайи инхирофий ихвонул муслимин) ки ғейри қобил будани шиддати амал ва ба коргирийи аслаха дар баробари куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллийро ба кулли зишт медонанд ва дар баробар, аз харгуна хушунати низомий дар баробари мужохидин химоят ва хамкори мекунанд ва амалан дар хидмати душманони дин ва қонуни шариат қарор гирифтанд истодем. Бигузор мунофиқин ва секулярзадахо ва риёкорон ва тожирони дин ва мардум харчи мехоханд бигуянд, бидуни тардид дар бисёри маворид амали жаррохий мархалайи хаётий ва хассос барои баргардондани зиндагий аст, ва хисси интиқом жуйи мусбат хам еки аз абзорхойи дарунийи барпойи адолат  ва хаққи инкор нопазир аст.

Интиқом нишон дихандайи ин астки мўъмин дар борайи ончики дар ин дунё мегузорад бетафовут нест ва хамин ихсос мужиби тақвияти рухия ва мужиби тақвияти умидиш мешавад. Вазифайи ин “ се конол” ва ин “ се абзори “ арзишманд ин астки на танхо оташи интиқомжуйи мўъмининро хомуш накунанд балки онро харчи бештар шўълавартар ва амиқтар нигах доранд, ва ин оташи интиқомро бо рохнамоийи қонуни шариати аллох дар масири нобудийи манбаъи воқеийи куллияйи беадолатихо, тоғутхо ва зулмхо хидоят ва мудирият кунанд.

  Еки дигар аз илали мухолифати жараёни муборизини шариатгаро бо “ мунфаридини аз се абзор” ба далили интиқоми фардийи онон аз фарди золими дигари нест, балки дар ин хақиқат нахуфта астки тасвия хисоб кардан бо кулли системи мовжуд бисёр мухимтар аз тасвия кардан бо ек маъмур ва хидматгузори системи мовжуд аст. Бале

    «فَوَ الله لَنثأرنّ! والله لَنثأرنّ ولو بعد حين»

Ва фақат аллох медонадки мо бояд чиқадар аз куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий ба хотири жиноятишон интиқом бигирем, ва расидан ба ин хадафи олий хам баъди аз қудрати иймон танхо ва танхо аз коноли он “ се абзор” тахаққуқ пейдо мекунад.

Бояд ёд бигиремки тамоми зулмхо, жиноёт ва беадолатихойи жисмий ва равоний бар алайхи мўъминин натижайи систем ва қудрати хукуматийи тоғутий мовжуд аст. Бояд ёд бигиремки дар баробари ин қудрати хукумати тоғутийи мовжудки аз пуштивонаий қудрати секуляристхойи ишғолгар ва муттахиди жахоний хам бархурдор аст бояд тамоми энержи ва интиқоми худимонро мутамаркиз кунем ва хамалоти умдайиро бар алайхи душмани умда созмондехи кунем ва ин танхо аз тариқи еки аз он “ се абзор” анжом мешавад ва бас.

Ижоза дихидки мунфаридини озодихох ва бародарони махдуд бин ва такру моки мумкин аст дорудастайи хам барои худишон тартиб дода бошанд хар андозаки дуст доранд дар мовриди таъсироти муфиди ингуна амалиётхойи низомий ихсосий ва махдуд ва мунфаридишон достон сароий ва иғроқ кунанд. Тажоруби торихий ва озмойишоти мукаррари чанд даха гузашта ва мулохазоти манхажий,ақидатий, теорик ва илмийи инқилоби исломий пайғамбарон ва сирйаи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хулафои рошидин ва тамоми касоники ба эхсон аз инхо табаъият карданд халофи ин бавархоро ба исбот расонда аст, ва хаммайи росулон ва пейравонишон танхо ва танхо масири вахдати огохона, хадафманд ва харакатийро тей карданд, ва танхо бо харакати дар масири сахих, натижаро дар чанин холати, сипорданд ба аллох.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(107-қисмат)

Албатта имкониш хастки ек иқдоми муваффақият омизи низомий тахти шароити сиёсий хосси табақаий хокима дар ек шахр ё устон ва хатто дар ек кишварро дучори сардаргумий ва гижи кунад; аммо ин иғтишош дар системи хокима, кутох муддат хохад буд. Системи хукуматийи жохилий танхо муттакий бар чанд маъмур дар нуқтайи махдуд ва жобажо шудани чанд вазир нест, ва бо кушта шудани онон хам аз бейн намеравад. Хукумат бо заминахойи мардумийки дорад ва бо нийрухойики дар ихтиёр дорад хамиша қодир аст мухрахойи жадидро пейдо кунад ва ба рохати жойгузин кунад. Интури системи хукуматий мисл қабл ба кориш идома медихад ва хатто осибнопазир хам мешавад. Чун инжури корхойи кучаки уро бештар воксина мекунад ва дар баробари иттифоқот хушёртар хам мекунад, ва ин еки аз хадамоти ошкори ин гуруххойи мунфариди аз мардум ба чанин системи аст.

Дар баробари чанин иқдомоти мунфаридона дар қолиби шахсий ва ё гуруххо ва ахзоби “ мунфариди аз се абзор” хам садамоти жиддий ва таъсироти манфийи амиқий бар пояхойи жараёни мужохидини шариатгароий мезанадки огохона ва хадафманд дар холи харакат ба самт ва суйи вахдати фарогири исломий ва ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват хастанд.

Агар қарор астки шахси бо ек аслахайи сабук ё бомби дастсоз битавонад ахдофи ек миллатро ба натижа бирасонад, пас чи далили барои ташкили шўро ва жамоати муваххиди шўрохо ва жиходи умумийи муслимин вужуд дорад? Оё росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо терори Абу Жахл ё Абу Лахаб дар хамон ибтидойи амр наметавонист ба хадафи худиш бирасад ва ин хамма шиканжа ва оворагий ва мушкилотро то замони ташкили хукумати исломий Мадина тахаммул накунад?

Агар қарор аст бидуни хузури қудрати огохона ва хадафманди умумий муслимин, миқдори борут ва ек тика сурб рақибро аз майдон бадар кунад ва хукумати исломийро ташкил бидихад, пас чи ниёзи ба мардум ва хижрат ва созмондехийи сабиқунал аввалун дар шўрохойи муваххид ва инхамма мушкилот хаст? Агар сахих бошадки бо кушта шудани чанд сарбоз ва корманди довлати ва ё инфижори чанд бомб, мақомоти баржастайи хукуматхойи тоғутий ва бахусус секуляристхойи ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи тахти пушиши секуляристхойи жахоний аз иштибохоти худишон пушаймон мешаванд ва бо узрхохи аз мардум таслими хостахойи онон мешаванд ва ижоза медиханд муслимин қонуни шариати аллохро ижро кунанд, ё душманро ру кулишон мегузоранд ва сарзаминхойи муслиминро тарк мекунанд, дар ин сурат чи ниёзий ба жараёни мужохидини шариатгаройи вахдатгаро ва хадафманд ва тўвсиъайи созмони инқилоби мужохидин, ва чи ниёзий ба жаласоти ақидатий ва манхажий, тахризи мардум, тахаммули масоиби басижи умумий ва ғейрих вужуд дорад?

Ин иқдомоти “ мунфаридини аз се абзор” возих ва рошан астки мисли дастуроти хукумати исломий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои терори мухолифин нестки кулли қудрат ва самараш ба жиби муслимин меравад хар чандки тавассути ек нафар хам анжом бишавад, хатто ин иқдом аз суйи хукуматхойи бадили исломий хам сурат намегирад ва ё дар сурати адами вужуди чанин хукуматхойи хатто аз тарафи шўройи муваххиди муслимин хам анжом намешавад. Пас намешавад бо қиёси ба чанин иқдомоти ин бародаронимон амали худишонро тўвжих кунанд.

Ин иқдомоти фардий “ мунфаридини аз се абзор” ва терорхойи кур ва бомбгузорихойики ба нияти никоя анжом мешаванд аммо аз ин се манбаъ содир намешаванд. Ва аз заминахойи басижи умумий хам махруманд, наметавонанд қобили қабул бошанд, чун аввалан судиш ба ин се манбаъ барнамегардад то боиси тақвияти харакати ба жилови муслимин бишавад ва ба он энержий бидихад,ва сониян дар бехтарин холат ба жойгузин шудани ек жохилият ба жойи жохилияти феълий ва жойгузин шудани ек тоғути дигар ба жойи тоғути феълий мунжар мешавадки аксаран аз тоғути қаблий хам бадтар буда ва хаст, ва солисан ахамияти омузиши иймон ба муслимин ва нақши огохихойи манхажийи муслиминро ночиз ва беахамият нишон медихад, ва муслиминро буқудрат ва заиф нишон медихад ва амалан ба муслимин мефахмонадки чашми умидишон ба ек интиқомжу ва нажот дихандайи бошадки мисли қахрамон хар чанд вақт ек бор зохир мешавад ва ононро аз шарри душманонишон нажот медихад.

Аммо хамиша гард ва ғубори ноши аз амалиётхойи ихсосийи жудойи аз шўройи муваххид ё хукуматхойи бадили исломий ё хукумати исломий ала минхажин нубувват фуру менишинад, тарс ва вохимайи мудирон ва маъмурини хукуматхойи тоғутий ва  секуляристхойи ишғолгар хам аз бейн меравад, маъмур ва низомийи мақтул жойгузин мешавад, зиндагий камо фис собиқ ба харакати худиш идома медихад ва сиёсатхойи хукуматий хам бо эхтиёти бештар ва омадигихойи бештар дубора бармегардад. Дар муқобил, ихтиноқ ва фишори амнияти ва полисий афзойиш пейдо мекунад ва бо абъоди хашинтар ва бепарвотар ба пиёда кардани нақшахойи  худишон бар муслимин доман мезананд. Саранжом ба жойи умидхойи оташин ва хаяжоноти зудгузар ва ихсосотий, дилсардийи ва ноумидий умумий дар миёни муслимин зохир мешавад ва ин еки аз натоижи зиёнбори ингуна харакати мастонаий “ мунфаридини аз се абзор” аст.

(идома дорад………)