وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(39- қисм)

Иброхим алайхиссаломни тутган  ўринлари сабабли ибни Масъудни айтганлари ёдимизга тушади:

 «الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ طَاعَةَ اللَّهِ وَإِنْ كُنْتَ وَحْدَكَ» .یا « الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ الحق و لو كُنْتَ وَحْدَكَ»

“Хақга мувофиқ бўлгани жамоат хисобланади, агарчи бир ўзинг танхо бўлсанг хам.”

Бу ердаги мухим нарса шуки,” ўша замондаги барча мўъминлар жамланмасидан” “уммат” вужудга келиши керак ва ундан вохид “жамоат” вужудга келади ва аллох мана бу жамоатни химоя қилади. Шариатни хеч қайси жойида умматлар ва турли-хил, тарқоқ  жамоатлар хақида сухбат қилинган эмас, аллох таоло тарқоқ инсонлар учун тахдиддан бошқа бирор яхшиликни ваъда бермаган.

Ха, уммат харгиз саргардон бўлмайди ва мунофиқларни,секулярзадаларни яъни адашганларни йўлида гумрохликда харакат қилмайди. Яъни сиз биринчи бўлиб намозингизда “ийяка наъбуду ва ийяка настаъин” ахдини берасиз ва бу ахддан сўнг ўзингизни тилагингизни ўртага ташлаб айтасизки: “эхдинас сиротол мустақим” яъни мени “аллазина анъамта алайхим” яъни охири жамоатга етиб борадиган умматни йўлига йўллаб хидоят қилгин. У йўл саргардонлик ва сардаргумликка олиб борадиган  “ғайрил мағзуби алайхим” кофирларни йўли хам эмас ва “валаззоллин” мунофиқларни ва секулярзадаларни йўли хам эмас. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

 إِنَّ اللَّهَ لَا يَجْمَعُ أُمَّتِي – أَوْ قَالَ: أُمَّةَ مُحَمَّدٍ – عَلَى ضَلَالَةٍ، وَيَدُ اللَّهِ مَعَ الجَمَاعَةِ، وَمَنْ شَذَّ شَذَّ إِلَى النَّارِ

албатта худованд мени умматимни – ёки мархамат қилганлар: Мухаммадни умматини – гумрохликда жамламайди. Худони қўли жамоат билан биргадур ва якка қоладиган кимса ва жамоатдан четланадиган кимса жаханнамни оловига киради. Худди шу ривоят қуйидаги лафзлар билан ибни Умар ва бошқалардан ривоят қилинган:

 «لَا يَجْمَعُ اللَّهُ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا» و «مَا كَانَ اللَّهُ لِيَجْمَعَ هَذِهِ الأُمَّةَ عَلَى الضَّلالَةِ أَبَدًا وَيَدُ اللَّهِ عَلَى الجماعة» و: «لَنْ تَجْتَمِعَ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا، فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ

سَأَلْتُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ أَرْبَعًا فَأَعْطَانِي ثَلَاثًا وَمَنَعَنِي وَاحِدَةً: سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُهْلِكَهُمْ بِالسِّنِينَ كَمَا أَهْلَكَ الْأُمَمَ قَبْلَهُمْ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَلْبِسَهُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَهُمْ بَأْسَ بَعْضٍ فَمَنَعَنِيهَا “

إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَنِي فِي أُمَّتِي وَأَجَارَهُمْ مِنْ ثَلَاثٍ: لَا يَعُمُّهُمْ بِسَنَةٍ، وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ، وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ “””

عَنْ كَعْبِ بْنِ عَاصِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: “إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا يستباح بيضة المسلمين

Мана бу ривоятларни барчасида росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки: аллох таоло “умматимни” мутафарриқ бўлмаслигини замонат қилмаган бўлса хам, аммо “умматим” хақида учта нарсани ваъдасини менга берди, улардан бири шуки, “умматим” гумрохликка хамназар бўлмайди, иккинчиси “умматим” оч қолмайди ва учинчиси душман “умматим”ни устидан устун   бўла олмайди. Ха, “уммат” гумрохликка ва залолатга,саргардонликка хамназар бўлмайди ва жамланмайди, энди агар “уммат” бўлмаса-чи? Ўтган тарих давомида ана ўшанча саргардонликни, фирқаларнинг  ва тафсирларнинг  ва турли-хил  гурухларнинг  гумрохлигини кўрмадикми? Ёки хозирда хам уларга гувох бўлмаяпмизми?

 Энди агар “уммат” бўлса душман мусулмонларга устун бўлмайди, аммо агар бўлмаса-чи? Душман андалусда устун бўлмадими ва 781 йил давомида мусулмонлар хукмронлик қилгандан сўнг у ерга хамла қилмадими? Хозирда хам бир асрдан ошиқ муддат давомида бутун жахон секуляр кофирлари ва муртад кофирлар ва махаллий секулярлар мусулмонларни устидан хукмронлик қилмаяптиларми? Хозирни ўзида хам кофирлар мусулмонлардан устун эмасми?

 Бундан ташқари агар “уммат” бўлса мусулмонлар оч қолишмайди. Аммо агар “уммат” бўлмаса-чи, худди хозирга ўхшаш? Мусулмонларни орасида очлик ва фақирлик вужудга келмайдими? “Уммат”ни борлиги билан очликни ўртасидаги алоқа бир-бирига тескари бўлади, яъни агар “уммат” мавжуд бўлса, очлик бўлмайди, аммо агар “уммат” мавжуд бўлмас экан, очлик бор бўлади, худди шунга ўхшаш душманларнинг мусулмонларни устидан хукмронликлари хам бор бўлади. Демак агар очлик бўлар экан, “уммат” мавжуд эмас ва айтиб ўтилган ваъдаларни хаммаси вохид “уммат”га тегишли, агар киши очлик ва фақирликни йўқотмоқчи бўлса, ва “аллази атъамахум мин жуъ”ни хамма мусулмонларда кўришни хохласа, албатта яна қайтадан вохид “уммат”ни вужудга келтириши керак.

Энди аллох росулуллох саллаллоху алайхи васалламга берган мана бу ваъда рўёбга чиқиши учун ва очлик,фақирлик, тафарруқ, нотинчлик ва душманни хукмронлиги, залиллик йўқолиши учун шахслар хамиша вохид “уммат” ва вохид “жамоат” сари харакат қилишлари керак, шунда аллох берган ваъдани нозил бўлишига шойиста бўлишади.

  فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ ،

агар шахс “жамоат” ни йўлида харакат қилмас экан, дарвоқеъ азобни йўлида харакат қилибди, бу хақида росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилганлар:

«الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

Ха, жамоат рахмат ва тафарруқ азобдур. Сизни назарингиз бўйича, шунча душманни мусулмонларни устидан устун бўлишлари ва ана ўшанча қирғинлар, вайронгарчиликлар ва аёлларни, фарзандларни, ёшу-қариларни, номусларни, мусулмонларнинг диёрларининг душман томонидан   нобуд бўлиши ва мусулмонларни ўзи томонидан қилинган  ана ўшанча тафарруқ ва ички жанглар, қирғинлар ва ана ўшанча очлик,фақирлик ва мусулмонларнинг ўртасидаги гумрохликлар, ақидавий ва рафторий булғанишлар азоб эмасми? Мана буларни хаммасига  вохид умматни йўқлиги сабаб бўлмаганми?

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (39- قیسم)

اِیراهِیم عَلَیهِ السَّلامنِی توُتگن اوُرِینلَرِی سَبَبلِی اِبنِ مَسعُودنِی اَیتگنلَرِی یادِیمِیزگه توُشَه دِی: «الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ طَاعَةَ اللَّهِ وَإِنْ كُنْتَ وَحْدَكَ» .یا « الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ الحق و لو كُنْتَ وَحْدَكَ»^[1]   “حَقگه موافق بولگه نی جماعت حسابله نه دی، اگرچی بیر اوزینگ تنها بولسنگ هم.”

بُو یِیردَگِی مُهِم نَرسَه شوُکِی، “اوُشَه زَماندَگِی بَرچَه مُؤمِنلَرجَملَنمَه سِیدَن “اوُمَّت” وُجُودگه کِیلِیشِی کِیرَک وَ اوُندَن واحِد “جَماعَت ” وُجُودگه کِیلَه دِی وَ اَلله مَنَه بُو جَماعَتنِی حِمایَه قِیلَه دِی. شَرِیعَتنِی هِیچ قَیسِی جایِیدَه اوُمَّتلَر وَ توُرلِی- هِیل، تَرقاق جَماعَتلَر حَقِیدَه صُحبَت قِیلِینگن اِیمَس، اَلله تَعالَی تَرقاق اِنسانلَر اوُچُون تَحدِیددَن باشقَه بِیرار یَحشِیلِیکنِی وَعدَه بِیرمَه گن.

حَه، اوُمَّت هَرگِیز سَرگردان بوُلمَیدِی وَ مُنافِقلَرنِی،سِکوُلارزَدَه لَرنِی یَعنِی اَدَشگنلَرنِی یُولِیدَه گوُمراهلِیکدَه حَرَکَت قِیلمَیدِی. یَعنِی سِیز بِیرِینچِی بوُلِیب نَمازِینگِیزدَه « إِیَّاکَ نَعْبُدُ وإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ ‏» عَهدِینِی بِیرَه سِیز وَ بُو عَهددَن سُونگ اوُزِینگِیزنِی تِیلَه گِینگِیزنِی اوُرتَه گه تَشلَب اَیتَه سِیزکِی: «اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیمَ» یَعنِی مِینِی « الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ » یَعنِی آخِیرِی جَماعَتگه یِیتِیب بارَه دِیگن اوُمَّتنِی یُولِیگه یوُللَب هِدایَت قِیلگِین. اوُ یوُل سَرگردانلِیک وَ سَردَمگوُملِیککَه آلِیب بارَه دِیگن «غَیرِ المَغضُوبِ عَلَیهِمْ» کافِرلَرنِی یوُلِی هَم اِیمَس وَ «وَلاَ الضَّالِّینَ» مُنافِقلَرنِی وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی یوُلِی هَم اِیمَس. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:

1- إِنَّ اللَّهَلَا يَجْمَعُ أُمَّتِي – أَوْ قَالَ: أُمَّةَ مُحَمَّدٍ – عَلَى ضَلَالَةٍ، وَيَدُ اللَّهِ مَعَ الجَمَاعَةِ، وَمَنْ شَذَّ شَذَّ إِلَى النَّارِ^[2]   اَلبتّه خُداوَند مِینِی اوُمَّتِیمنِی – یاکِی مَرحَمَت قِیلگنلَر: محمّدنی اومّتینی – گوُمراهلِیکدَه جَملَه مَیدِی. خُدانِی قوُلِی جَماعَت بِیلَن بِیرگه دُور وَ یَککَه قالَه دِیگن کِیمسَه جَهَنَّمنِی آلاوِیگه کِیرَه دِی. حوُددِی شوُ رِوایَت قوُیِیدَگِی لَفظلَر بِیلَن اِبنِ عُمَر وَ باشقَه لَردَن رِوایَت قِیلِینگن:   «لَا يَجْمَعُ اللَّهُ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا» و «مَا كَانَ اللَّهُ لِيَجْمَعَ هَذِهِ الأُمَّةَ عَلَى الضَّلالَةِ أَبَدًا وَيَدُ اللَّهِ عَلَى الجماعة» و: «لَنْ تَجْتَمِعَ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا، فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ^[3]

2- سَأَلْتُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ أَرْبَعًا فَأَعْطَانِي ثَلَاثًا وَمَنَعَنِي وَاحِدَةً: سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُهْلِكَهُمْ بِالسِّنِينَ كَمَا أَهْلَكَ الْأُمَمَ قَبْلَهُمْ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَلْبِسَهُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَهُمْ بَأْسَ بَعْضٍ فَمَنَعَنِيهَا “^[4]

3- إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَنِي فِي أُمَّتِي وَأَجَارَهُمْ مِنْ ثَلَاثٍ: لَا يَعُمُّهُمْ بِسَنَةٍ، وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ، وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ “^[5]“”

4- عَنْ كَعْبِ بْنِ عَاصِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: “إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا يستباح بيضة المسلمين

مَنَه بُو رِوایَتلَرنِی بَرچَه سِیدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی: اَلله تَعالَی “اوُمَّتِیمنِی” مُتَفَرِّق بوُلمَسلِیگِینِی زَمانَت قِیلمَه گن بوُلسَه هَم، اَمّا “اوُمَّتِیم” حَقِیدَه اوُچتَه نَرسَه نِی وَعدَه سِینِی مِینگه بِیردِی، اوُلَردَن بِیرِی شوُکِی، “اوُمَّتِیم” گوُمراهلِیککَه هَم نَظَر بوُلمَیدِی، اِیککِینچِیسِی “اوُمَّتِیم” آچ قالمَیدِی وَ اوُچِینچِیسِی دُشمَن “اوُمَّتِیم”نِی اوُستِیدَن اوُستوُن بوُلَه  آلمَیدِی. حَه، “اوُمَّت” گوُمراهلِیککَه وَ زَلالَتگه،سَرگردانلِیککَه هَم نَظَر بوُلمَیدِی وَ جَملَنمَیدِی، اِیندِی اَگر “اوُمَّت” بوُلمَسَه – چِی؟ اوُتگن تَرِیخ دَوامِیدَه اَنَه اوُشَنچَه سَرگردانلِیکنِی، فِرقَه لَرنِینگ وَ تَفسِیرلَرنِینگ وَ توُرلِی- هِیل گوُرُوهلَرنِینگ گوُمراهلِیگِینِی کوُرمَه دِیکمِی؟ یاکِی حاضِردَه هَم اوُلَرگه گوُواه بُولمَه یَپمِیزمِی؟

اِیندِی اَگر “اوُمَّت” بوُلسَه دُشمَن مُسُلمانلَرگه اوُستوُن بوُلمَیدِی، اَمّا اَگر بوُلمَسَه – چِی؟ دُشمَن اَندَلوُسدَه اوُستوُن بوُلمَه دِیمِی وَ 781 یِیل دَوامِیدَه مُسُلمانلَر حُکمرانلِیک قِیلگندَن سُونگ اوُ یِیرگه حَملَه قِیلمَه دِیمِی؟ حاضِردَه هَم بِیر عَصردَن آشِیق مُددَت دَوامِیدَه بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِی وَ مُرتَد کافِرلَر وَ مَحَلِّی سِکوُلارلَر مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَن قِیلمَه یَپتِیلَرمِی؟ حاضِرنِی اوُزِیدَه هَم کافِرلَر مُسُلمانلَردَن اوُستوُن اِیمَسمِی؟

بوُندَن تَشقَرِی اَگر “اوُمَّت” بوُلسَه مُسُلمانلَر آچ قالِیشمَیدِی. اَمّا اَگر “اوُمَّت” بُولمَسَه – چِی، حوُددِی حاضِرگه اوُحشَش؟ مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه آچلِیک وَ فَقِیرلِیک وُجُودگه کِیلمَیدِیمِی؟ “اوُمَّت”نِی بارلِیگِی بِیلَن آچلِیکنِی اوُرتَه سِیدَگِی عَلاقَه بِیر – بِیرِیگه تِیسکَه رِی بوُلَه دِی، یَعنِی اَگر “اوُمَّت” مَوجُود بوُلسَه، آچلِیک بوُلمَیدِی، اَمّا اَگر “اوُمَّت” مَوجُود بوُلمَس اِیکَن، آچلِیک بار بوُلَه دِی، حوُددِی شوُنگه اوُحشَش دُشمَنلَرنِینگ مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَن حُکمرانلِیکلَرِی هَم بار بوُلَه دِی. دِیمَک اَگر آچلِیک بوُلَر اِیکَن، “اوُمَّت” مَوجُود اِیمَس وَ اَیتِیب اوُتِیلگن وَعدَه لَرنِی هَمَّه سِی واحِد “اوُمَّت”گه تِیگِیشلِی، اَگر کِیشِی آچلِیک وَ فَقِیرلِیکنِی یُوقاتماقچِی بوُلسَه، وَ «الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ» نِی هَمَّه مُسُلمانلَردَه کوُرِیشنِی هاحلَسَه، اَلبَتَّه یَنَه قَیتَه دَن واحِد “اوُمَّت”نِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش کِیرَک.

اِیندِی اَلله رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه بِیرگن مَنَه بُو وَعدَه رُویابگه چِیقِیشِی وَ آچلِیک، فَقِیرلِیک، تَفَرُّق، ناتِینچلِیک وَ دُشمَننِی حُکمرانلِیگِی، زَلِیللِیک یوُقالِیشِی اوُچُون شَخصلَر هَمِیشَه واحِد “اوُمَّت” وَ واحِد “جَماعَت” سَرِی حَرَکَت قِیلِیشلَرِی کِیرَک، شوُندَه اَلله بِیرگن وَعدَه نِی نازِیل بوُلِیشِیگه شایِیستَه بوُلِیشَه دِی.

فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ ، اَگر شَخص “جَماعَت”نِی یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلمَس اِیکَن، دَرواقِع عَذابنِی یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلِیبدِی، بُو حَقِیدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلگنلَر:   «الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

حَه، جَماعَت رَحمَت وَ تَفَرُّق عَذابدوُر. سِیزنِی نَظَرِینگِیز بُویِیچَه، شوُنچَه دُشمَننِی مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَن اوُستوُن بوُلِیشلَرِی وَ اَنَه اوُشَنچَه قِیرغِینلَر،وَیرانگرچِیلِیکلَر وَ عَیاللَرنِی، فَرزَندلَرنِی،یاشُو – قَرِیلَرنِی،نامُوسلَرنِی، مُسُلمانلَرنِینگ دِیارلَرِینِینگ دُشمَن تامانِیدَن نابوُد بوُلِیشِی وَ مُسُلمانلَرنِی اوُزِی تامانِیدَن قِیلِینگن اَنَه اوُشَنچَه تَفَرُّق وَ اِیچکِی جَنگلَر، قِیرغِینلَر وَ اَنَه اوُشَنچَه آچلِیک، فَقِیرلِیک وَمُسُلمانلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَگِی گوُمراهلِیکلَر، عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی بوُلغَه نِیشلَر عَذاب اِیمَسمِی؟ مَنَه بوُلَرنِی هَمَّه سِیگه واحِد اوُمَّتنِی یوُقلِیگِی سَبَب بوُلمَه گنمِی؟

(دوامی بار……..)

---

[1] به روایت ابن عساكر با سند صحيح از ابن مسعود

[2] أخرج الترمذي في جامعه عن ابن عمر رضي ا الله عنهما . رقم الحديث 2167/ وللحديث شواهد عند الحاكم (1/115-116) و عند ابن أبي عاصم في كتابه السنة(85,84,83,82,80) وذكره ابن ماجة في سننه من حديث أنس (3950) وذكره السيوطي في الجامع الصغير (1818)وقال حديث حسن وصححه الشيخ الألباني في الجامع الصغير (1844) وللحديث شاهد عند الامام أحمد في المسند (5/145)وفي سنن الدارمي(1/29) وعند أبي داود 4/452 وانظر كذلك مجمع الزوائد للهيثمي 1/177 باب في الاجماعقال أبو محمد بن حزم في الاحكام4/131 وقد روي أنه قال:(لاتجتمع أمتي على ضلالة )وهذاو ان لم يصح لفظه ولا سنده فمعناه صحيح

[3] في المعجم الكبير للطبراني (٢١٧١، ٣٤٤٠، ١٣٦٢٣): صححه الشيخ الألباني بهذا اللفظ في ظلال الجنة (٨٠).

[4] في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤  ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[5] سنن الدارمي (٥٥(

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(39- قسمت)

در موقعیتهائی چون سیدنا ابراهیم است که گفته ی ابن مسعود یادمان می آید: «الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ طَاعَةَ اللَّهِ وَإِنْ كُنْتَ وَحْدَكَ» .یا « الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ الحق و لو كُنْتَ وَحْدَكَ»[1] «جماعت آن است که موافق حق باشد، اگر چه تنها خودت باشی.

در اینجا مهم این است که از «مجموع تمام مومنین آن زمان» باید «امت» وجود داشته باشد که از آن «جماعت» واحد به وجود می آید و الله از این جماعت حمایت می کند. در هیچ جای شریعت از امتها و جماعتهای مختلف و متفرق صحبت نشده است و الله تعالی در هیچ جا غیر از تهدید، وعده ی خیری به انسانهای متفرق نداده است .

بله امت است که هرگز سرگردان نمی شود و بر گمراهی و مسیر ضالین که منافقین و سکولار زده ها هستند حرکت نمی کند. یعنی زمانی که شما ابتداء در نمازتان تعهد « إِیَّاکَ نَعْبُدُ وإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ ‏» را می دهید و بعد از این تعهد درخواستتان را مطرح می کنید و می گویید : «اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیمَ» یعنی من را به راه « الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ » یعنی راه امت که به جماعت منتهی می شود راهنمائی و هدایت کند. نه راه کفار«غَیرِ المَغضُوبِ عَلَیهِمْ» و نه راه منافقین و سکولار زده ها «وَلاَ الضَّالِّینَ» که به سرگردانی و سردرگمی منتهی می شود.  رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:

1-   إِنَّ اللَّهَ لَا يَجْمَعُ أُمَّتِي – أَوْ قَالَ: أُمَّةَ مُحَمَّدٍ – عَلَى ضَلَالَةٍ، وَيَدُ اللَّهِ مَعَ الجَمَاعَةِ، وَمَنْ شَذَّ شَذَّ إِلَى النَّارِ[2]همانا خداوند امت مرا – یا فرمود: امت محمد را- بر گمراهی جمع نمی‌گرداند. دست خدا همراه جماعت است و هر کس منفرد شود، و کسي که از جماعت کناره گيري کند، در آتش جهنم وارد مي شود.همین روایت با الفاظی چون «لَا يَجْمَعُ اللَّهُ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا» و «مَا كَانَ اللَّهُ لِيَجْمَعَ هَذِهِ الأُمَّةَ عَلَى الضَّلالَةِ أَبَدًا وَيَدُ اللَّهِ عَلَى الجماعة» و: «لَنْ تَجْتَمِعَ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا، فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ[3] از ابن عمر و دیگران روایت شده است .

2-   سَأَلْتُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ أَرْبَعًا فَأَعْطَانِي ثَلَاثًا وَمَنَعَنِي وَاحِدَةً: سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُهْلِكَهُمْ بِالسِّنِينَ كَمَا أَهْلَكَ الْأُمَمَ قَبْلَهُمْ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَلْبِسَهُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَهُمْ بَأْسَ بَعْضٍ فَمَنَعَنِيهَا “[4]

3-   إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَنِي فِي أُمَّتِي وَأَجَارَهُمْ مِنْ ثَلَاثٍ: لَا يَعُمُّهُمْ بِسَنَةٍ، وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ، وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ “[5]“”

4-   عَنْ كَعْبِ بْنِ عَاصِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: “إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا يستباح بيضة المسلمين

در تمام این روایتها رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: الله تعالی با آنکه ضمانت نکرده است که «امتم» متفرق نشوند اما ضمانت و وعده ی 3 چیز را در مورد «امتم» به من داده است، یکی اینکه «امتم» بر گمراهی هم رای نمی شوند، دوم اینکه «امتم» گرسنه نمی مانند و سومی اینکه دشمن بر «امتم» چیره نمی شود .  بله، «امت» است که بر گمراهی و ضلالت و سرگردانی یک رای و مجتمع نمی شوند، اگر«امت» نبود چه؟ اینهمه سرگردانی و گمراهی فرق و تفاسیر و گروههای مختلف را مگردر تاریخ ندیدیم ؟ یا همین الان هم نمی بینیم؟

همچنین  اگر«امت» باشد دشمن بر مسلمین چیره نمی شود، اما اگر نبود چه؟ مگر دشمن بر اندلس چیره نشد و و پس از 781 سال سلطه ی مسلمین بر آنجا نابود نکرد؟ مگر بیشتر از یک قرن است کفار سکولار جهانی و کفار مرتد و سکولار محلی تا کنون بر مسلمین تسلط پیدا نکرده اند؟ همین الان مگرکفار بر مسلمین چیره نشدند؟

علاوه بر آن اگر«امت» باشد مسلمین گرسنه نمی مانند. اما اگر«امت» از بین برود چه مثل الان؟ گرسنگی و فقر در میان مسلمین به وجود نمی آید؟ رابطه ی وجود «امت» با گرسنگی معکوس است،  یعنی اگر «امت» وجود داشته باشدگرسنگی وجود ندارد، اما اگر «امت» وجود نداشته باشد گرسنگی هم هست همچنانکه تسلط دشمنان بر مسلمین هم هست. اگر گرسنگی هست پس «امتی» وجود ندارد، و کل این وعده ها مال«امت» واحد است و اگر کسی می خواهد گرسنگی و فقر را از بین ببرد و «الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ» رادر همه ی مسلمین ببیند باید دوباره «امت» واحد را به وجود بیاورد.

حالا برای اینکه این وعده ای که الله به رسول الله صلی الله علیه وسلم داده است تحقق پیدا کند و گرسنگی و فقر و تفرق و نا امنی و تسلط دشمنان و ذلیلی نماند  باید افراد همیشه به سمت و سوی «امت» واحد و «جماعت» واحد به پیش بروند تا شایستگی نزول وعده های الله را داشته باشند.

فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ ، اگر شخص در این مسیر «جماعت» حرکت نکند در واقع در مسیر عذاب حرکت کرده است که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

بله جماعت رحمت است و تفرق عذاب . به نظر شما تسلط دشمنان بر مسلمین و اینهمه کشت و کشتار و ویرانی و از بین رفتن زن و فرند و پیرو جوان و ناموس و سرزمینهای مسلمین توسط دشمنان و اینهمه تفرق و جنگ داخلی و کشت و کشتار مسلمین توسط همدیگر و اینهمه گرسنگی و فقر و اینهمه گمراهی و آلودگی عقیدتی و رفتاری در میان مسلمین عذاب نیست که تمام اینها به دلیل از بین رفتن امت واحد است؟

(ادامه دارد…….)

---

[1] به روایت ابن عساكر با سند صحيح از ابن مسعود

[2] أخرج الترمذي في جامعه عن ابن عمر رضي ا الله عنهما . رقم الحديث 2167/ وللحديث شواهد عند الحاكم (1/115-116) و عند ابن أبي عاصم في كتابه السنة(85,84,83,82,80) وذكره ابن ماجة في سننه من حديث أنس (3950) وذكره السيوطي في الجامع الصغير (1818)وقال حديث حسن وصححه الشيخ الألباني في الجامع الصغير (1844) وللحديث شاهد عند الامام أحمد في المسند (5/145)وفي سنن الدارمي(1/29) وعند أبي داود 4/452 وانظر كذلك مجمع الزوائد للهيثمي 1/177 باب في الاجماعقال أبو محمد بن حزم في الاحكام4/131 وقد روي أنه قال:(لاتجتمع أمتي على ضلالة )وهذاو ان لم يصح لفظه ولا سنده فمعناه صحيح

[3] في المعجم الكبير للطبراني (٢١٧١، ٣٤٤٠، ١٣٦٢٣): صححه الشيخ الألباني بهذا اللفظ في ظلال الجنة (٨٠).

[4] في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤  ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[5] سنن الدارمي (٥٥(

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(106- қисмат)

Ин бародарони “ мунфариди аз се абзори “ моки дар ахзоб ва жамоатхойи мухталифи ба каррот дида мешаванд агар ба фозилоби жохилият ва даст нишондагони дини секуляризм барои хифзи бақойишон жорий нашандки – маъмулан мешаванд – тобеъ хаяжоноти зудгузар ва ихсосий хастандки танхо ба “ никоя” дил хуш мекунанд на” тамкин”, ва бештар дар жустажуйи ғорот ва чоповул ва харобкорий хастандки барои анжоми ин кор хам албатта ниёзий ба ядак кашидани орзухойи бозгардондани уммати вохида ва жамоати вохида ва бозгардондани хукумати исломий ала минхажин нубувват аз тариқи вахдат ва басижи умумий муслимин надорад. Чун масири харакатий ва амалийи ин бародарони “ мунфариди аз се абзори” мо куллан бар халофи ин масир аст, ва агар дар сухбатхойишон хам иддаойи вахдат  ва харакат ба суйи уммати вохид ва жамоати вохид ва хукумати исломий дошта бошанд бештар ба шуорхойи тухолийи намояндагони мажолиси жохилий дар хенгоми интихобот шабих аст то ба ваъдахойи ек мужохиди шариатгаро ва ба сирохат тазоди миёни гуфтор ва амали инхоро мешавад ташхис додки чигуна худишонро машмули

لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ ‏

Карданд ва худишонро машмули хашм ва кинайи аллох карданд

کَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ ‏

Ва ошкоро худишонро аз ононики аллох дустишон дорад ва дар ек сафи вохид ва пулодини межанганд жудо мекунанд чун:

: إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذِینَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِهِ صَفّاً کَأَنَّهُم بُنیَانٌ مَّرْصُوصٌ .‏

Ровшантар ва жузъийтар хидматитон арз кунам: алъон барои куштани ек мақоми низомий ё идорий ниёзи ба вахдат ва созмондехи ва мардуми созмонёфтайи ниёзи нест. Хам аслаха ва хам маводди мунфажира ва равиши корбурди он дар ихтиёри хамма вужуд дорад, ва ек аксул амали физикий астки дар саросари жахон ек шикли собити дорадки, дар шикли зохириш бисёр пурхаяжон аст, аммо дар воқеъ ин амал ба танхоий барои системи хокима комилан безиён аст. Чиро? Алъон тўвзих медихам иншааллох.

Муслимин пас аз ислом овардани Умар ибни Хаттоб ба сурати екдаст ва шабихи рохпиймоий меоянд ба самти каъба, ин абзори қудрат аст. Замоники Абу Басир розиаллоху анху тибқи муъохидайи худайбия ба секуляристхойи қурайш тахвил дода мешавад ва баъад фарорий мешавад ва дар сохили дарё ек жанги мустақилли чирикий бар алайхи душмани аслий ва муштарак рох меандозад ва пойгохи бадил ва изтирорий дар кинори Мадина барои муслимини ситамдидайи Макка ба вужуд меоварад ин хам чанон қудрати астки секуляристхойи қурайшро мажбур ба ақабнишини мекунад ва секуляристхойи қурайш эълом мекунанд мо аз ин шарт бозгардондани муслимини фарорий даст кашидем ва хар мусалмоники мехохад ба Мадина биравад метавонад биравад ва мо бо у кори надорем. Ва росулуллох салаллоху алайхи васаллам ин гурухи чирикий ва пойгохи мавозийро ба Мадина даъват мекунад, ва бо бардошта шудани холати изтирор, ин гурух хам мунхал мешавад ва дар муслимини дигар хал мешаванд, ин қудрати ошкори астки дар хидмати хадафи аслий ва бар алайхи душмани аслий анжоми вазифа мекунад.

Дар жавомеъи жохилий ва секуляр хам эътисоби бисёр мўътадили ек синфи махдуд дар жомеъа натоижи мухимми чун тақвияти эътимод ба нафси аъзойи синф, рушди иттиходияхойи синфий, тағйири дар шароити номатлуби хокима ва ғейрихро барои синфи ёд шуда дарбар дорад; дар суратики танхо қатли ек маъмури хукуматий сирфан жаввиро полисийтар мекунад, ва ё дар нихоят ек маъмури дигарро ба жойиш мегузорандки холи аз арзиши ижтимоий асосий аст, ва дар бехтарин холати мисли шикасти сари фалон мушрик тавассути Саъад ибни Аби Ваққос розиаллоху анху мешавад барояш арзиш гузорий кардки, арзиш ва суди он дар хадди ек интиқоми шахсий боқий мемонадки кулли судиш хам ба жийби жамъи муслимин меравад, аммо дар вазъи мовжуд авоқиб ва зиёнхойи ин интиқоми шахсий дар хадди аз даст рафтани зиндагийи муслимини зиёдий  дар жомеъа густариш пейдо мекунад ва ин муомалайи сад дар сад зиёнбори аст,чун зиндагийи ек мусалмон арзиши зиндагийи хазорон кофари аслий вожибул қатлро дорад холо чи расид ба инки ба хотири кушта шудани ек кофар зиндагийи чандин мусалмон аз даст биравад. Ин муовизайи хуби нест. Агар зиндагийи тамоми муслимин дар рохи сарф бишавадки ба хукумати исломий ва  шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид мунтахий мешавад арзиш дорад аммо дар ек интиқомгирийи шибхи жиходий чанин муовизайи наметавонад судманд бошад.

(идома дорад……….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(105- қисмат)

Инро тақрибан хаммайи “ улил албаб” ва уламойи мутахассиси жиход ва инқилоб қабулиш карданд, аммо хийлихо боз масирро ба амд ё ғейри амд иштибох меравандки аз ду тариқ мумкин аст ин иштибохоти худишонро нишон бидиханд: еки аз тарафи дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахоки куллан амдий масирро иштибох мераванд, ва ба ин бахона ва бо тўлиди шубхоти шибхи исломий  ахзоби мухталиф ва рангорангиро месозанд, ва қасд доранд тибқи қавонини секуляристи ва бо басиж бахшхойи аз муслимин дар бозихойи секуляристи куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий ва тоғутхойи бумий ширкат кунанд, ва дигари мужохидини шариатгароий хастандки бо сохтани жамоатхойи мутафарриқи, ба танхоий ва мунфарид аз жомеъа ва “ се абзори “ шаръий, масириро жудо аз мардум ва соири жамоатхойи шариатгаро ва “ се абзори” шаръий барои худишон интихоб мекунандки, ин хам тафарруқи ошкори аст аммо ба сабки дигар.

Ин тафарруқ ва чанд дастагий миёни муслимин чи тавассути секулярзадахо ва мунофиқин анжом бишавад ва чи тавассути мужохидини шариатгаро дар хар сурат хидмати ошкори аст ба дини секуляризм ва новкарони махаллийи он. Чун ишғолгарони секуляри хорижий ва новкарони махаллийи онон барои бақойи худишон, ва муборизайи бо тўвхид ва екпорчагийи муслимин, ва тамаркуз бар шариат гароёни вахдатгаро ва хадафманд, ниёзи ба вужуди чанд дастагий, ахзоби мухталиф ва жамоатхойи рангоранг онхам тахти шуори фарибандайи озодий баён ва демокрасий доранд. Аммо аз онжойики қодир нестанд худишон чанин пружайи вайронгариро мустақиман ба мархалайи ижро дар биёваранд талош мекунанд бо майдон додан ба жараёноти мунхарифи мунофиқин  ва секулярзадахойи мовжуд дар миёни муслимин онтитезиро тўлид кунандки ба манжалоби тафарруқи мовриди назаришон мунжар бишавад, хидояти муслимини тахти хокимияти онхо ба ин самт ва су ек муваффақияти бузурги бароишон махсуб мешавад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

إِنَّ مِمَّا أَدْرَكَ النَّاسُ مِنْ كَلَامِ النُّبُوَّةِ : إِذَا لَمْ تَسْتَحْيِ فَاصْنَعْ مَا شِئْتَ.[1]

Еки аз суханоники мардум аз пайғамбарони гузашта дарёфтанд ин астки: агар хаё надори, хар чи хохи кун. Мо хам чизи ғейри аз ин барои ин бехаёхойи секулярзада надоремки асбоби дасти куффори жахоний ва муртаддини махаллий шуданд.

Аммо муваффақияти бузургтар барои куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи бумий ин астки мужохидини мусаллахи шариатгаро хам адами хушёри боз дар ин манжалоб ва мурдоби биёфтандки моди руз шуда аст, ва хар каси барои худиш килос мегузорадки хизби дорад ва гурухи жудогона дорад, ва мумкин аст ин модгароий барои иддайи тулонийтар бишавад ва бедор нашаванд ва бароишон табдил бишавад ба мурдоби маргборки ба сурати тадрижий ва фарибанда мужохидини шариатгароро ба коми тафарруқ ва жангхойи дохилий ё хаддиақалиш ба адами вахдати фармондехи ва вахдати амал бикашонад, ва ононики аз жанги дохилий бо хам қисир дар рафтанд чанд метри он тарафтар мисли жувийборхойи кучак нобуд бишаванд ва дар замин фуру бираванд, ё барои хифзи бақойи худишон мажбур ба созиш бо тоғутхо бишаванд ва ба жори шудан дар фозилоби жохилият ризоят бидиханд.

Ин бародарони мо дар жараёноти мусаллахи шариатгаро аз инки ба ин натижа расидандки бояд аз фардий амал кардан ба жамъгароий дар қолиби ек жамоат муттахид бишаванд, қадами бузургиро бардоштанд, аммо аксарияти ин бародарони мо хамин жамоати кучакишон хм тобеъ шўро нест балки хувли михварияти ек шахс мечархадки ба нахви боз хамон фардгароий махсуб мешавад, ё хувли шўроий фармойиши хам бошад боз рахбар дар даххо интихобот хам боз хамони астки буда аст, ва агар ек бор хам биравад ками хастагий дар кунад боз бармегардад сарижойи аввалиш ва хизб ва жамоатишон дар хамин хад мутаваққиф мешавад ва ек холати тақаддус мобона ва мазхабий ба хизби худишон медиханд, ва дар хамин мархала мемонанд ва хозир намешаванд бо жамоатхойи дигар ек шўройи бузургтариро ташкил бидиханд, ва ё агар хукумати бадили исломий хам вужуд дорад хозир намешаванд ба нафъи ин хукумат худишонро хал кунанд ва энержишонро дар ихтиёри қудрати бузургтар барои расидан ба хадафи бузургтари мутамаркиз кунанд.

(идома дорад……..)

---

[1]البخاري عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(38- қисм)

Ўша замондан бошлаб хозирги кунгача бизлар мана бу  нубувват манхажига асосланган хукуматнинг изтирорий бадал хукуматларига гувох бўлиб турибмиз, ўша замондан бошлаб то хозирги кунгача вохид шўрони ва вохид ижмоъни ва вохид умматни ва вохид жамоатни системаси ўзини ўрнини салтанатли,меъросий системага ва кўп сонли ижмоъларга ва кўп сонли умматларга ва кўп сонли жамоатларга берган. Шундай соддалик билан салтанатли хукумат, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни нобуд бўлиши ва вохид шўрони, вохид ижмоъни ва вохид жамоатни  нобуд бўлиши орқали  тафарруқни аслий омили хам бўлди.

Ха, шўро назар эгаларининг ва мутахассисларнинг  жамланиши учун бир  марказ бўлиб, у ерда улар ўзлари эга бўлган мутахассислик билан масалаларни текширишади ва ижмоъ қолибидаги тўғри ва вохид чорани кўрсатиб беришади. Мана бу мухим восита ва абзор ўртадан йўқолиб кетган пайтида, жамиятдаги кундалик ижтиходларга бўлган эхтиёж йўқолиб қолмайдику, шу сабабли хам ижмоъи вохидни ироя бериш учун  жойга эга  бўлмаган мужтахидлар ва назар эгалари жамиятнинг кундалик эхтиёжларига жавоб беришга мажбур бўлишади ва ўзларининг шахсий кўз-қарашларини,ижтиходларини жамиятга кўндаланг қилишади, жамиятда хам табиий равишда хар бир гурух мана бу тарқоқ назар эгаларига  ёки мана бу шахсий ижтиходлардан бирига  тобеъ бўлади, чунки уларни эхтиёжи бор ва улар кундалик эхтиёжларга жавоб беришлари керак.

Шўродаги назарлар борасидаги ихтилоф зотан ижобий бахоланади ва бу кундалик эхтиёжлар билан мувофиқлашиш ва ривожланишни омили хам бўлади, шўро вохид ижмоъ билан мана бу турли-хил кўз-қарашларни орасидан  энг яхши кўз-қарашни ироя бериш орқали ташкиллаштиради, улил амрни  жамланмасидан вужудга келган мана бу шўро, турли-хил раъйларни ва турли-хил тафсирларни ва хилма-хил ижтиходларни ўртага ташланишига боис бўлади.  Худди шу шўро барча далилларни ва турли-хил ижтиходларни текшириб чиқади ва нихоят вохид ижмоъси билан уларни орасидан энг яхшироғини ва аслий мезонларга мувофиқ келганини мусулмонларнинг вохид умматига ва вохид жамоатига тақдим қилади ва уни назари бўйича заиф ва ғайри мустадил бўлган бошқа раъйларни,ижтиходларни,тафсирларни қайтариб юборади. Аммо мана бу шўро раъй алмашиш ва энг яхши назарни қўлга киритиш ва вохид ижмоъни ироя бериш учун мавжуд бўлмайдиган бўлса , худди шу хукумат ва жамоат   хохланса ва хохланмаса хам бир қанча дасталарга бўлинишга,тафарруққа боис бўлади. Ўтган асрларда вохид шўрони ва вохид ижмоъни йўқлиги ана ўшанча тафарруққа сабаб бўлди. 

Хасан ибни Али розиаллоху анхуни хилофатидан сўнг ва султонлар томонидан улил амр шўроси нобуд қилингач ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ўрнига шохигарлик тузуми келтирилгач, одамлар алохида суратда тарқоқ холда шахсий ва оилавий ё ижтимоъий, иқтисодий ва бошқа ишлар бўйича, ўзларини даврларидаги донишмандлардан, уламолардан саволларини сўрашган. Шу тарзда хар бир макон ва замонда донишмандлар  кўриб турган нарса қуйидагилардан иборат эди, хилофат ва нубувват манхажига асосланган исломий хукумат инқирозга учраган, шўро хам ўртадан йўқолган, улил амр хам қолган эмас, лекин шахсий ижтиходларни жамиятга  ироя бериш хам тафарруққа боис бўлади, агар баён қилмасам бир нарсаларни биламан, агар айтмасам яшириб хиёнат қилган бўламан, мана бу ўринлар зарурийдур, бу холатда у хам мажбур, жамиятни эхтиёжи хам равшанлаштириб беришни тақозо қилади, мана бу ўринларнинг  хаммаси уламоларни хар бири алохида шаръий манбаълардан ахкомларни чиқаришни бошлашга ва ўзларини якка холдаги ижтиходларини ироя беришга  ночор ва мажбур қиларди. Жуда хам осонлик билан умматни вахдати парчаланиб кетди ва пўлатдек вохид уммат ва мусулмонларнинг вохид жамоати хам аста-секинлик билан йиллар ўтган сари нобуд бўлди, уни ўрнига  кўп сонли умматлар ва кўп сонли жамоатлар ўсиб чиқди ва жамият ўнлаб шоха ва гурухларга, хилма- хил мазхабларга тақсимланиб кетди.

  Мана бу суратда очиқ ва равшан кўриниб турган нарса шуки, вохид шўрони  ва вохид ижмоъни ўрнига якка шахсларнинг ижтиходи ва истинботи яъни мазхаб келди. Ошкора кўриб турганимиздек, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни даврида мазхаб бўлган эмас, вохид шўро ва вохид ижмоъ мана бундай хукуматни панохида, вахдатни замонатчиси ва исломий умматни сақловчиси бўлган, буни баробарида эса нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни йўқлиги ва вохид шўрони ва вохид ижмоъни инқирозга учраши, турли-хил мазхабларни пайдо бўлишига боис бўлди, худди шу тафсирлар ва мазхаблар бу мазхабларга эргашувчиларни қўли билан тафарруқни омилига айланди, шўро умматнинг вахдатини замонатчиси бўлганидек, тарқоқ холдаги тафсирлар тафарруқни асбобларидан бўлди.

Шўрога асосланган хукумат нобуд бўлиб салтанатли хукуматнинг  иш бошлаши, вохид уммат ва вохид жамоатни худди бўри талаган галладек қилди, яъни улар турли-туман ва хар-хил шаклдаги тафарруқга гирифтор бўлишди. Албатта ўтган ислом тарихидаги  14 аср мобайнида буюк мужохидлар ғайри исломий хукуматларга  ё исломий изтирорий бадал хукуматларга хотима беришга ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни қайтадан таъсис қилишга  харакат қилишди. Албатта мана бу мардонавор кишиларнинг харакатлари, исломий озодликни истовчиларнинг харакатини бутунлай тўхтаб қолмаслигига сабаб бўлди, аммо афсуски хозирги кунгача турли-хил, аммо мушаххас  иллатларга кўра мана бу қиёмларнинг аксари ўзини комил натижасини қўлга кирита олмади. Охирги асрда биз кўрган уч- тўрт ўрин хам нубувват манхажига асосланган исломий хукуматнинг изтирорий бадали бўлган эди. Салтанат ва диктаторликни вужудга келишидан келиб чиққан хатмий ва амалий натижа мутафарриқ ижтиходларни туғулишига ва умматнинг мазхабий фирқаларга тақсимланишига ва шўрони нобуд  бўлиши эса жамиятдаги вахдатни нобуд бўлишига олиб келди.

Бизнинг биродарларимиз ва опа-сингилларимиз шу нарсага яхшилаб диққат қилишлари керакки, фақат  уммат ва вохид жамоатгина залолат ва саргардонлик йўлида харакат қилмайди холос, аллох таоло хам мана шу умматдан вужудга келган жамоат билан биргадур. Энди мана бу уммат миллионлаб балки миллиярдлаб  нафардан ташкил топган бўладими ёки ўзини замонидаги ягона мўъмин бўлган  саййидимиз Иброхимга ўхшаб бир нафардан ташкил топган бўладими, бу мухим эмас:  

 «إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِلَّهِ حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ» (نحل/120)

Албатта, Иброхим аллохга итоат қилгувчи, хақ йўлдан тойилмаган бир уммат- имом эди. У мушриклардан эмас эди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(38- قیسم)

اوُشَه زَماندَن باشلَب حاضِرگِی کوُنگه چَه بِیزلَر مَنَه بُو نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن حُکوُمَتنِینگ اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَرِیگه گوُواه بوُلِیب توُرِیبمِیز، اوُشَه زَماندَن باشلَب تا حاضِرگِی کوُنگه چَه واحِد شُورا وَ واحِد اِجماعنِی وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی سِیستِیمَه سِی اوُزِینِی اوُرنِینِی سَلطَنَتلِی، مِعراثِی سِیستِیمَه گه وَ کوُپ سانلِی اِجماعگه وَ کوُپ سانلِی اوُمَّتلَرگه وَ کوُپ سانلِی جَماعَتلَرگه بِیرگن. شوُندَی ساددَه لِیک بِیلَن سَلطَنَتلِی حُکوُمَت، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی نابوُد بوُلِیشِی وَ واحِد شوُرانِی، واحِد اِجماعنِی وَ واحِد جَماعَتنِی نابوُد بوُلِیشِی آرقَه لِی تَفَرُّقنِی اَصلِی عَمَلِی هَم بوُلدِی.

حَه، شوُرا نَظَر اِیگه لَرِینِینگ وَ مُتَخَصِّصلَرنِینگ جَملَه نِیشِی اوُچُون بِیر مَرکَز بوُلِیب، اوُ یِیردَه اوُلَر اوُزلَرِی اِیگه بوُلگن مُتَخَصِّصلِیک بِیلَن مَسَلَه لَرنِی تِیکشِیرِیشَه دِی وَ اِجماع قالِیبِیدَگِی توُغرِی وَ واحِد چارَه نِی کوُرسَه تِیب بِیرِیشَه دِی. مَنَه بُو مُهِم واسِیطَه وَ اَبزار اوُرتَه دَن یوُقالِیب کِیتگن پَیتِیدَه جَمِیعیَتدَگِی کوُندَه لِیک اِجتِهادلَرگه بوُلگن اِیختِیاج یوُقالِیب قالمَیدِیکوُ، شوُ سَبَبلِی هَم اِجماعِی واحِدنِی اِرایَه بِیرِیش اوُچُون جایگه اِیگه بوُلمَه گن مُجتَهِدلَروَ نَظَر اِیگه لَرِی جَمِیعیَتنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه جَواب بِیرِیشگه مَجبُور بوُلِیشَه دِی. اوُزلَرِینِینگ شَخصِی کوُز- قَرَشلَرِینِی، اِجتِهادلَرِینِی جَمِیعیَتگه کوُندَه لَنگ قِیلِیشَه دِی، جَمِیعیَتدَه هَم طَبِیعِی رَوِیشدَه هَر بِیر گوُروُه مَنَه بُو تَرقاق نَظَر اِیگه لَرِیگه یاکِی مَنَه بُو شَخصِی اِجتِهادلَردَن بِیرِیگه تابِع بوُلَه دِی، چوُنکِی اوُلَرنِی اِیختِیاجِی بار وَ اوُلَر کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه جَواب بِیرِیشلَرِی کِیرَک.

 شوُرادَگِی نَظَرلَر بارَه سِیدَگِی اِیختِلاف ذاتاً اِجابِی بَهالَه نَه دِی بُو کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَر بِیلَن مُوافِقلَه شِیش وَ رِواجلَه نِیشنِی عامِلِی هَم بوُلَه دِی،شوُرا واحِد اِجماع بِیلَن مَنَه بُو توُرلِی – هِیل کوُز – قَرَشلَرنِی آرَه سِیدَن اِینگ یَحشِی کوُز- قَرَشنِی اِرایَه بِیرِیش آرقَه لِی تَشکِیللَشتِیرَه دِی، اوُلِی الاَمرنِی جَملَنمَه سِیدَن وُجُودگه کِیلگن مَنَه بُو شوُرا، توُرلِی – هِیل رَعیلَرنِی وَ توُرلِی – هِیل تَفسِیرلَرنِی وَ هِیلمَه – هِیل اِجتِهادلَرنِی اوُرتَه گه تَشلَه نِیشِیگه بائِث بوُلَه دِی. حوُددِی شوُ شوُرا بَرچَه دَلِیللَرنِی وَ توُرلِی – هِیل اِجتِهادلَرنِی تِیکشِیرِیب چِیقَه دِی وَ نِهایَت واحِد اِجماعسِی بِیلَن اوُلَرنِی آرَه سِیدَن اِینگ یَحشِیراغِینِی وَ اَصلِی مِعزانلَرگه مُوافِق کِیلگه نِینِی مُسُلمانلَرنِینگ واحِد اوُمَّتِیگه وَ واحِد جَماعَتِیگه تَقدِیم قِیلَه دِی وَ اوُنِی نَظَرِی بوُیِیچَه ضَعِیف وَ بِی اَساس باشقَه رَعیلَرنِی، اِجتِهادلَرنِی، تَفسِیرلَرنِی قَیتَه رِیب یوُبارَه دِی. اَمّا مَنَه بُو شوُرا رَعی اَلمَه شِیش وَ اِنیگ یَحشِی نَظَرنِی قوُلگه کِیرِیتِیش واحِد اِجماعنِی اِرایَه بِیرِیش اوُچُون مَوجُود بوُلمَیدِیگن بوُلسَه، حوُددِی شوُ حُکوُمَت وَ جَماعَت هاحلَنسَه وَ هاحلَنمَسَه هَم بِیر قَنچَه دَستَه لَرگه بوُلِینِیشگه، تَفَرُّققَه بائِث بوُلَه دِی. اوُتگن عَصرلَردَه واحِد شوُرانِی وَ واحِد اِجماعنِی یوُقلِیگِی اَنَه اوُشَنچَه تَفَرُّققَه سَبَب بوُلدِی.

حَسَن اِبنِ عَلِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی خِلافَتِیدَن سُونگ وَ سُلطانلَر تامانِیدَن اوُلِی الاَمر شوُراسِی نابوُد قِیلِینگچ وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی اوُرنِیگه شاهِیگرلِیک توُزُومِی کِیلتِیرِیلگچ، آدَملَر اَلاهِیدَه صُورَتدَه تَرقاق حالدَه شَخصِی وَ عائِلَه وِی یا اِجتِمائِی، اِقتِصادِی وَ باشقَه اِیشلَر بوُیِیچَه، اوُزلَرِینِی دَورلَرِیدَگِی دانِیشمَندلَردَن، اوُلَمالَردَن سَواللَر سوُرَشگن. شوُ طَرزدَه هَر بِیر مَکان وَ زَماندَه دانِیشمَندلَر کوُرِیب توُرگن نَرسَه قوُیِیدَگِیلَردَن عِبارَت اِیدِی، خِلافَت وَ نُبَوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت اِنقِراضگه اوُچرَه گن، شوُرا هَم اوُرتَه دَن یُوقالگن، اوُلِی الاَمر هَم قالگن اِیمَس، لِیکِن شَخصِی اِجتِهادلَرنِی جَمِیعیَتگه اِرایَه بِیرِیش هَم تَفَرُّققَه بائِث بوُلَه دِی، اَگر بَیان قِیلمَسَم بِیر نَرسَه لَرنِی بِیلَه مَن، اَگر اَیتمَه سَم یَشِیرِیب خِیانَت قِیلگن بوُلَه مَن، مَنَه بوُ اوُرِینلَر ضَرُورِیدوُر، بُو حالَتدَه اوُ هَم مَجبُور، جَمِیعیَتنِی اِیختِیاجِی هَم رَوشَنلَشتِیرِیب بِیرِیشنِی تَقاضا قِیلَه دِی، مَنَه بُو اوُرِینلَرنِی هَمَّه سِی اوُلَمالَرنِی هَر بِیرِی اَلاهِیدَه شَرعِی مَنبَعلَردَن اَحکاملَرنِی چِیقَه رِیشنِی باشلَشگه وَ اوُزلَرِینِی یَککَه حالدَگِی اِجتِهادلَرِینِی اِرایَه بِیرِیشگه ناچار مَجبُور قِیلَردِی. جوُدَه هَم آسانلِیک بِیلَن اوُمَّتنِی وَحدَتِی پَرچَه لَه نِیب کِیتدِی وَ پوُلَتدِیک واحِد اوُمَّت وَ مُسُلمانلَرنِینگ واحِد جَماعَتِی هَم اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن یِیللَر اوُتگن سَرِی نابوُد بوُلدِی، اوُنِی اوُرنِیگه کوُپ سانلِی اوُمَّتلَر وَ کوُپ سانلِی جَماعَتلَر اوُسِیب چِیقدِی وَ جَمِیعیَت اوُنلَب شاهَه وَ گوُرُوهلَرگه، هِیلمَه – هِیل مَذهَبلَرگه تَقسِیملَه نِیب کِیتدِی.

مَنَه بُو صُورَتدَه آچِیق وَ رَوشَن کوُرِینِیب توُرگن نَرسَه شوُکِی، واحِد شوُرانِی وَ واحِد اِجماعنِی اوُرنِیگه یَککَه شَخصلَرنِی اِجتِهادِی وَ اِستِنباطِی یَعنِی مَذهَب کِیلدِی. آشکارَه کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی دَورِیدَه مَذهَب بوُلگن اِیمَس، واحِد شوُرا وَ واحِد اِجماع مَنَه بوُندَی حُکوُمَتنِی پَناهِیدَه، وَحدَتنِی زَمانَتچِیسِی وَ اِسلامِی اوُمَّتنِی سَقلاوچِیسِی بوُلَه دِی، بُونِی بَرابَرِیدَه اِیسَه نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی یوُقلِیگِی وَ واحِد شوُرانِی وَ واحِد اِجماعنِی اِنقِراضگه اوُچرَه شِی، توُرلِی – هِیل مَذهَبلَرنِی پَیدا بوُلِیشِیگه  بائِث بوُلدِی، حوُددِی شوُ تَفسِیرلَر وَ مَذهَبلَر بُو مَذهَبلَرگه اِیرگه شوُچِیلَرنِی قوُلِی بِیلَن تَفَرُّقنِی عامِلِیگه اَیلَندِی، شوُرا اوُمَّتنِینگ وَحدَتِینِی زَمانَتچِیسِی بوُلگه نِیدِیک تَرقاق حالدَگِی تَفسِیرلَرتَفَرُّقنِی اَسبابلَرِیدَن بوُلدِی.

شوُراگه اَساسلَنگن حُکوُمَت نابوُد بوُلِیب سَلطَنَتلِی حُکوُمَتنِینگ اِیش باشلَه شِی، واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَتنِی حوُددِی بوُرِی تَلَه گن گللَه دِیک قِیلدِی، یَعنِی اوُلَر توُرلِی- توُمَن وَ هَر – هِیل شَکلدَگِی تَفَرُّقگه گِیرِیفتار بوُلِیشدِی. اَلبَتَّه اوُتگن اِسلام تَرِیخِیدَگِی 14 عَصر مابَینِیدَه بوُیوُک مُجاهِدلَر غَیرِی اِسلامِی حُکوُمَتلَرگه یا اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَرگه خاتِیمَه بِیرِیشگه وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسالَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی قَیتَه دَن تَأسِیس قِیلِیشگه حَرَکَت قِیلِیشدِی. اَلبَتَّه مَنَه بُو مَردانَه وار کِیشِیلَرنِینگ حَرَکَتلَرِی، اِسلامِی آزادلِیکنِی اِیستاوچِیلَرنِینگ حَرَکَتِینِی بوُتوُنلَی تُوحتَب قالمَسلِیگِیگه سَبَب بوُلدِی، اَمّا اَفسُوسکِی حاضِرگِی کوُنگه چَه توُرلِی- هِیل، اَمّا مُشَخَّص عِللَتلَرگه کوُرَه مَنَه بُو قِیاملَرنِینگ اَکثَرِی اوُزِینِی کامِل نَتِیجَه سِینِی قوُلگه کِیرِیتَه آلمَه دِی. آخِیرگِی عَصردَه بِیز کوُرگن اوُچ – توُرت اوُرِین هَم نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ اِضطِرارِی بَدَلِی بوُلگن اِیدِی. سَلطَنَت وَ دِیکتَتارلِیکنِی وُجُودگه کِیلِیشِیدَن کِیلِیب چِیققَن حَتمِی وَعَمَلِی نَتِیجَه مُتَفَرِّق اِجتِهادلَرنِی توُغوُلِیشِیگه وَ اوُمَّتنِینگ مَذهَبِی فِرقَه لَرگه تَقسِیملَه نِیشِیگه وَ شوُرانِی نابوُد بوُلِیشِی اِیسَه جَمِیعیَتدَگِی وَحدَتنِی نابوُد بوُلِیشِیگه آلِیب کِیلدِی.

بِیزنِینگ بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز شوُ نَرسَه گه یَحشِیلَب دِققَت قِیلِیشلَرِی کِیرَککِی، فَقَط اوُمَّت وَ واحِد جَماعَتگِینَه زَلالَت وَ سَرگردانلِیک یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلمَیدِی حالاص، اَلله تَعالَی هَم مَنَه شوُ اوُمَّتدَن وُجُودگه کِیلگن جَماعَت بِیلَن بِیرگه دوُر. اِیندِی مَنَه بُو اوُمَّت مِللِیانلَب بَلکِی مِللِییَردلَب نَفَردَن تَشکِیل تاپگن بوُلَه دِیمِی یاکِی اوُزِینِی زَمانِیدَگِی یَگانَه مُؤمِن بوُلگن سَیِّیدِیمِیز اِبراهِیمگه اوُحشَب بِیر نَفَردَن تَشکِیل تاپگن بوُلَه دِیمِی، بُو مُهِم اِیمَس:    

«إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِلَّهِ حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ» (نحل/120)   اَلبَتَّه، اِبراهِیم اَلله گه اِطاعَت قِیلگوُچِی، حَق یُولدَن تایِیلمَه گن بِیر اوُمَّت – اِمام اِیدِی. اوُ مُشرِکلَردَن اِیمَس اِیدِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(38- قیسم)

از این زمان تا کنون ما شاهد حکومتهای بدیل اضطراری این حکومت عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ هستیم، از این زمان تا کنون سیستم شورای واحد و اجماع واحد و امت واحد و جماعت واحد جای خودش را داد به سیستم سلطنتی و موروثی و اجماعهای متعدد و امتهای متعدد و جماعتهای متعدد . و به همین سادگی حکومت سلطنتی با نابودی حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و با نابودی شورای واحد و اجماع واحد و جماعت واحد بانی و عامل اصلی تفرق هم شد .

بله، شورا مرکزی برای اجتماع صاحب نظران و متخصصين است، تا با بررسي مسائلی که تخصص دارند یک راه حل درست و واحد را در قالب اجماع عرضه کنند. زمانی که این وسیله و ابزار مهم از بین برود نیازهای جامعه به اجتهادات روز که از بین نمی رود، برای همین مجتهدین و صاحب نظران که جایی برای ارائه ی اجماع واحد ندارند مجبور می شوند به نیازهای روز جامعه جواب بدهند و دیدگاه و اجتهادات فردی خودشان را به جامعه عرضه کنند، در جامعه هم طبیعی است که هرگروهی از یکی از نظرات این صاحب نظران متفرق و از یکی از این اجتهادات فردی تبعیت کنند، چون نیاز دارند و باید به نیازهای روزشان پاسخ داده شود . 

این اختلاف در نظرها در شورا ذاتاً مثبت است و عامل پیشرفت و هماهنگ شدن با نیازهای روز است که شورا با اجماع واحد این دیدگاههای مختلف را با ارائه ی بهترین دیدگاه سازماندهی می کند، این شورايي كه از اجتماع اولي الامر بوجود آمده باعث عرضه شدن آراء مختلف و تفاسیر مختلف و اجتهادات مختلف است. همین شورا تمام ادله و اجتهادات مختلف را بررسی می کند، و در نهایت با اجماع واحد بهترين ومنطبق ترين آنها با موازين اصلي را به امت واحد و جماعت واحد مسلمین عرضه می کند، وبقيه ی آراء و تفاسیر و اجتهادات كه در نظراو ضعيف وغيرمستدل هستند را مردود و مترود می کند. اما زمانی که این شورا برای تبادل آراء و رسیدن به بهترین نظر و ارائه ی اجماع واحد وجود نداشته باشد همین نظرات متعدد خواه ناخواه به چند دستگی و تفرق منجر می شود. در قرون گذشته نبود شورای واحد و اجماع واحد بانی و باعث اینهمه تفرق بوده است.

بعد از خلافت حسن بن علی رضی الله عنهما و انهدام شوراي اولي الامر توسط سلاطین پس از آن و جایگزینی نظام شاهیگری به جای حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ، مردم به صورت جداگانه و متفرق در امور فردي، خانوادگي يا اجتماعي و اقتصادی و غیره سوالات خودشان را از علماء و دانشمندان زمان خودشان مي پرسيدند. اینطوری بود که در مكان و زماني دانشمندان چون مي ديدند كه خلافت و حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ منهدم شده است، شورا هم ازبين رفته است، اولي الامرهم نمانده است، ارائه ی اجتهادات فردی به جامعه هم منجر به تفرق می شود، اگر بيان هم نكنم چيزهايي بلد هستم كه اگر نگويم كتمان است و خيانت و ضروری هم هستند، و مجبور است، و نياز جامعه هم اقتضا به روشنگري دارد، تمام این موارد این علماء را ناچار و مجبور می کرد که هر كدام بطور جداگانه به استنباط احكام از منابع شرعی اقدام کنند و اجتهادات فردی خودشان را ارائه بدهند. به همین راحتی شيرازه  ی وحدت امت، از هم پاشيده و امت واحد پولادين، و جماعت واحد مسلمین به تدریج و با مرور سالها و سالها  متلاشي شد، و به جای امتهای متعدد و جماعتهای متعدد روئیدند و جامعه به دهها شاخه و گروه و مذاهب مختلف تقسیم شد.

در این صورت واضح و روشن است که مذهب يعني استنباط و اجتهاد افراد بجاي شورای واحد و اجماع واحد. آشکارا می بینیم که مذاهب در زمان حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ وجود نداشتند و شورای واحد و اجماع واحد در پناه چنین حکومتی ضامن وحدت و حافظ امت اسلامی بود، در برابر، نبود حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و انهدام شورای واحد و اجماع واحد باعث پیدایش مذاهب مختلف و همین تفاسیر و مذاهب توسط پیروان مذاهب از عوامل تفرق شده اند، و لذا همچنانكه شوري ضامن وحدت امت است، تفاسیر متفرق ازاسبابهای تفرق آن گرديده اند.

نابود شدن حكومت شوري و روي كار آمدن حكومت سلطنتي امة واحده و جماعت واحد را مانند گله گرگ زده اي کرد كه به انواع و اشكال گوناگون تفرق گرفتار شد. هر چند در طول چهارده قرن تاريخ اسلام، مجاهداني بزرگ كوشيده اند كه دوران حكومتهاي غير اسلامي و بدیل اضطراری اسلامی را خاتمه بدهند و حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ را دوباره تأسیس کنند. هرچند تلاش اين رادمردان موجب شده است كه بالاخره حركت آزاديخواهي اسلامي بطور كلي متوقف نشود، اما متاسفانه تاكنون، بعلل مختلف اما مشخص و روشن اکثریت قاطع اين قيامها به نتيجه كامل نرسيده است، و سه چهار موردی هم که در قرن اخیردیده ایم بدیلهای اضطراری حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ بوده اند.  بله نتيجه حتمي و عملي وجود سلطنت و ديكتاتوري منجر به توليد اجتهادات متفرق و تقسيم امت به فرقه هاي مذهبي و انهدام  شوري به تبع آن انهدام وحدت در جامعه شد.

برادران و خواهران ما به خوبی باید دقت داشته باشند که تنها امت و جماعت واحد است که بر مسیر ضلالت و سرگردانی حرکت نمی کند، و الله تعالی هم تنها با جماعتی است که از این امت به وجود آمده است. حالا مهم نیست این امت امتی باشد متشکل ازمیلونها و بلکه میلیاردها نفر یا این امت تنها یک نفر باشد مثل سیدنا ابراهیم که تنها مومن آن برهه ی زمانی بود:«إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِلَّهِ حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ» (نحل/120) ابراهیم  امتی بود مطیع و حقّگرای و او از زمره مشرکان نبوده است.‏

(ادامه دارد………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(104- қисмат)

Меъёр мезони дурий ва ё наздикий ва тамоюли фарди мусалмон ба шўрохойи бузургтар ва дар нихоят хукумати исломий ала минхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорийи исломий ва шўройи улил амр ва уммати вохид ва жамоати вохид аст.

Дар мархалайи аввал, муфид будан ё набудани фарди тўвхидий барои хадафро дар мезони дурий ё наздикий вай ба ташкил ё пейвастан ба жамоат ва шўройи исломий медонем, ва пас аз ташкили жамоат ва шўройи мунсажим, мезони муфид ё ғейри муфид будани онро дар мезони талош ва аъмолиш жихати ташкили шўрохойи бузургтар ва дар нихоят ташкили хукумати исломийи мужрийи ахкоми шаръий ва касби қудрат ва ташкили шўройи улил амри вохид ва жамоати вохид ва уммати вохид медонем. Месанжемки аъмоли ин жамоат ва шўро дар нихоят ба ташкили хукумати исломийи мужрийи ахкоми шариат ва уммати вохида ва жамоати вохид наздик мешавад ё дар масири жохилият қарор гирифта ва аз хадафи бузург дуртар мешавад.

Интури барои шахси мусалмон, абзори аввалия барои расидани ба хадафи аслийи, ташкили ек жамоати шўроий, ё дар сурати вужуд , мулхақ шудан ба ек жамоати шўроий аст, абзори санавияйи у мулхақ шудан ва хал шудан дар шўрохойи бузургтари астки аз шўрохойи кучактари ба вужуд омаданд ва ба истелох ба он мегуянд мажлиси шўро ва хадафи нахоийи у дар ин мажлиси шўройи ба вужуд омада хам ташкили хукумати исломий ва касби қудрати ижроийи жомеъа ва дар нихоят ташкили шўройи улил амри жахоний ва ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид аст.

Замоники ин хукумати исломий хам ташкил мешавад жамоат ва шўройи жамоатхо худ ба худ коройи худишонро аз даст медиханд, чун барои чизи дуруст шуда будандки холо дуруст шуда аст, ва исрори бар хифзи жамоатхо ва шўрохойи кучаки жамоатхо новъи пасрафт ва монеъ дар жихати вахдат махсуб мешавад. Хар шахси дар чанин фазойи метавонад дар хелфхо ва синфхо ва синдико ва амсоли инон фаолият кунад на дар ахзоби мухталиф ва жамоатхойи мухталиф ки новъи масхара ва тўвхин ба шуъури муслимин  ва харакати мужаддад ба самт ва суйи тафарруқ аст.

Ба хар мезонки шахс ва жамоати шўроий кучак ба тадриж ва бо хал шудан дар шўрохойи бузургтар аъмолишон мунжар ба расидан ба ташкили хукумати исломий ва касби қудрати ижроий жомеъа ва дар нихоят ташкили шўройи улил амри жахоний ва ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохида бишаванд ё аз он дур бишаванд, ба хамон мезон барои хадафи мутаолийи кулли ситамдидагон ва мустазъафини жахон муфид ё музирранд. Ва харгиз набояд фаромуш кардки оянда аз он касони астки огохона ва хадафманд ба истиқболиш мераванд ва эхтиёти пеш аз хад боиси аз бейн рафтани фурсатхо мешавад, ва саъй кунем бо аъмолимон падарон ва модарони бошемки дар хамин дунё фарзандон ва навахойимон ба мо ифтихор кунанд ва дар қиёмат ризойи аллохро ба даст оварда бошем.

Қудрати асосий жомеъа аз кучактарин шўрохойи мовжуд дар жомеъа сарчишма мегирад то ба тадриж ба шўрохойи бузургтар ва дар нихоят ба шўройи улил амри вохиди муслимин хатм мешавад. Мо ба ижод ва нигахдорийи аз шўрохойи кучак ахамияти болойи медихем ба шартики ин шўрохо мисли жувиборхойи кучак ба хам мулхақ бишаванд ва дар ек масир ва бо истефода аз қудрати хамдигар ба харакотишон идома бидиханд.

Агар ин шўрохойи кучак огохона ва хадафманд бо хам муттахид нашаванд мисли жувиборхойи кучак чанд метри онтарафтар дар замин фуру мераванд ва гум ва нобуд мешаванд. Аз муттахид шудани огохона ва хадафманди шўрохойи кучак ва хаммасир астки шўрохойи бузург ва қудрати бузург ва пирузийи бузург ба даст меояд.

Шакки нестки дар мубориза ва жиходи бо жохилияти муттахид мовжуд танхо иттиходи огохона, хадафманд ва харакатий хам аз тариқи “ се конол” астки метавонад муслиминро ба натижа наздик кунад, агар хукумати исломий ала минхажин нубувват вужуд дошта бошад ин бехтарин ва солимтарин коноли аст ва агар набуди хукумати бадили исломий бехтарин жойгузин аст ва агар ин хам вужуд надошт танхо вахдати огохона ва хадафманд дар мажлиси шўройи вохиди тамоми гуруххо ва жамоатхойи мужохиди астки метавонад дар радифи севум қарор бигирадки мо аз ин “ се конол” ба унвони “ се абзор” ёд мекунем ва тамоми касоники дар хар шикли  ва қолиби хориж аз ин “ се абзор” фаолиятхойи худишонро ба пеш баранд “ мунфаридини аз се абзор” номида мешаванд ва торих нишон дода астки хар каси аз коноли ғейри аз ин се конол ба пеш рафта харгиз ба натоижи шаръийи жиход даст пейдо накарда аст.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(103- қисмат)

Нуктайи дигарики мумкин аст иддайи аз бародарони номезон ва номутаодили моро аз пейвастан ба шўрохойи бузургтар манъ кунад нодида гирифтани амал, ва таъкиди сирфи онхо бар гуфтори мурдагони шўройи мухолиф, ё хатто бар гуфтори зиндахойи онхостки дар шароити хос онхам барои мовқеиятхойи хос гуфта шуда ё мумкин аст далили дигари дошта бошадки мо надонем.

Агар ба унвони мисол ба корномайи яхуд дар қуръон нигох кунем ва агар ба сейри тадрижий бархурди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо ин душмани шумора ек нигох кунем, ё агар ба корномайи сиёхи мунофиқин диққат кунем ва равиши росулуллох саллаллоху алайхи васалламро бо онхо баррасий кунем,мебинем қоидайи куллий илова бар ақида ва гуфтор “ амали” онхо буд, ин дар мовриди куффори ошкор ва пинхони дохилий аст, дар мовриди ек шўройи мужохидини мўъмини ахли қибла чист?

Имруза ва дар ин холати изтирорийки барои хаммайи муслимин пеш омада аст иддайи ровшанфикрномойи дарсхонда ва мардумони дунболаруйи шабакахойи мохвораий, ва иддайи аз бародарони номутаодил ва номезони худимон хам танхо гуфтор ва харфхоро меъёр қарор доданд. Мегуянд фалон фард ё жамоат ва хизб ва мазхаб бад аст. Бипурси чиро? Мегуянд: магар надидики дар фалон китобишон дар фалон қарн чи гуфтанд? Магар нашаниди чи гуфт? Магар нахонди чи невишта буд? Ва хеч узри барои мусалмон дар ин холати изтирорий қоил нестанд. Дар холики мумкин аст ба унвони мисол хийли аз ин гуфторхо ва сухбатхо тавассути касони чун Наъим ибни Масъуд розиаллоху анху гуфта шавадки атрофиёни онхо дар холати жанги ахзоб қарор гирифта бошанд, ё мумкин аст ба даххо далили дигар бошадки мо иттилоъ надошта бошем.

Дар ин бурхаки душманони мо миллиярдхо доллор барои жанги равоний ва сард ва нарм бар алайхи мо харж мекунанд, ижоди жанги равоний мо бар алайхи онхо наметавонад ажиб бошад; ажиб ин астки ек мусалмон надонадки чиро росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба Наъим ибни Масъуд розиаллоху анху фармуд:

 :«الْحَرْبُ خُدْعَةٌ»

Жанг фариб аст ва агар мусалмони аз он истефода кард зуд ба анвоъи барчасбхо муттахам бишавад.

Қоида ин астки бар асоси

«أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ»

Мо ба дур аз тамоми беморихойики мумкин аст дар қазоват ва ё дар нишон додани рох пеш биёяд, манобеъи шаръиймонро бар фахми шўройи зи салохимон ироя медихем, агар шахс дар қазоватхояш иштибох кунад раъйи вохиди шўро метавонад онро баргардонад аммо агар ин шўройи кучак худиш дучори иштибох бишавад онвақт астки ё даржо мезанад ё ба ақаб бармегардад ё жаниники қарор аст ба такомулиш бирасадро сиқт мекунанд ва ба тадриж коркарди шаръийи худишонро аз даст медиханд. Аксари иштибохоти шўрохойи кучак хам ба беморихойи кибр ва табъият аз хавохойи нафсоний ва адами дарки марохили рушд ва такомул ва марги мутаъаддиди шўрохо бармегардад.

Меъёри санжиши мо мезони рағбати онхо дар наздик шудан ба ташкили шўрохойи бузургтар ва ташкили хукумати мужрийи қавонини шариати аллох, ё дур шудан аз сафи вохиди астки аллох ба он рози астро дар мубориза чироғи рохи худ қарор медихем, ва тамоми жамоатхоро дар мезони наздик ё дур шудан аз ташкили жамоати муттахид ва муваххидики худо онхоро дуст дорад:

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذينَ يُقاتِلونَ في سَبيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنيانٌ مَرصوصٌ.

Бо хамин меъёри собит мегуемки ин шахс ё жамоат ё шўро дар масири сахих қарор  дорад ё на ва масирро дорад иштибох меравад? Ё хатто бо таважжух ба ек ояйи қабли аз ин метавонем бигуемки ин гурух ва жамоат дар иддаояш ростгуйе ё жузъви онхойи астки дигаронро ба вахдат даъват мекунанд аммо худишон масири тафарруқ ва залилийро мераванд ва жузви онони хастандки аллох таоло дар мовридишон мефармоянд:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ.

Эй касоники иймон овардаид чиро чизи мегуйидки анжом намедихид?

Яъни инхо ба хар андоза дар масири такомули худ аз фард ба жамоат ва шўройи кучак ва аз жамоат ва шўройи кучак ба шўрохойи бузургтар ва жамоатхойи бузургтар ва дар нихоят ба самти мажлиси шўройи мужохидин ё хукумат ва шўройи вохид ва жамоати вохид ва уммати вохид ба сурати ғейри мунқотиъ ба пеш бираванд онхоро муфид барои хадаф медонем ва ростгуйи дар иддаохойишон медонем, ва хар чанд аъмолишонро аз ин масир мунхариф бидонем, онхоро музирри барои хадаф қаламдод мекунем ва мегуем инон ба хадафимон садама мезананд ва дар масири тафарруқ ва хадар додани энержийи муслимин ва саргардон кардани муслимин хастанд ва илова бар ин суханонишон бо кордоришон мухолиф аст ва намешавад ба суханонишон эътимод кард.

(идома дорад……..)