وَاعْتَصِمُوا

درسهای مقدماتی/درس هشتم:  شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(10- قسمت)

واضح است ما به آن چیزی خوشحال می شویم که الله تعالی به آن راضی است و در قانونش بیانش کرده است و به آن چیزهائی ناراحت و غمگین می شویم که الله تعالی با فطرت سالم و قوانینش برایمان تعیین کرده است. پس تنها الله تعالی دردنیا و قیامت می خنداند و شاد می کند و تنها اوست که می گریاند و غمگین می کند« وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَأَبْکَى»

به این دسته از شادی هائی که الله تعالی به آن راضی است و مورد پسند الله و پایدار است، می گوییم «شادی مثبت و بجا» که می شود به صورت کلی این نوع از شادی ها را در سه دسته جا داد:

1. یکی شادی به خاطر تبعیت از قانون شریعت الله که مایه ی شفای قلبهاست .

چون همان روز اول الله تعالی به آدم علیه السلام می فرماید:  قُلْنَا اهْبِطُواْ مِنْهَا جَمِيعًا فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَايَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ (بقره/38) گفتیم: همگی از آنجا (به زمین) فرود آئید و چنانچه هدایتی از طرف من برای شما آمد (که حتماً هم خواهد آمد) کسانی که از من پیروی کنند، نه ترسی بر آنان خواهد بود و نه غمگین خواهند شد .‏

 یعنی تبعیت از قانون شریعت الله مساوی است با نبودن ترس و غم و اندوه و طبعا دست یابی به شادی و سرور. اینجاست که الله تعالی باز می فرماید: یَا أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْکُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَشِفَاء لِّمَا فِی الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ* قُلْ بِفَضْلِ اللّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُواْ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ   (یونس/58-57)[1]بگو:به فضل و رحمت خدا – به همین ( نه چیز دیگری ) – باید مردمان شادمان شوند .

و باز الله تعالی تأکید می کند آنانی که تنها از قانون شریعتش پیروی کردند و این طوری عملا گفتن تنها الله رب و پرودگار ماست درقیامت هم شاد هستند و از غم و اندوه به دوراند: إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ *  أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ خَالِدِینَ فِیهَا جَزَاء بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ ‏ (احقاف/13-14) کسانی که می‌گویند : پروردگار ما تنها الله است، سپس( بر این توحید و یکتاپرستی) ماندگار می شوند و استقامت می کنند، نه ترسی بر آنان است و نه غمگین می‌گردند .آنان به پاداش کارهائی که می‌کنند، ساکنان بهشت بوده و جاودانه در آن می‌مانند .

اینجاست که راههای مختلف تولید شادی برای بنده ها متناسب با توانی که دارند باز می شود، یکی توانش درتجارت یا پزشکی است و از این طریق برای خودش تولید شادی می کند، دیگری در رفتگری و مهندسی یا کشاورزی و بنائی و معلمی و کفاشی و روزه های سنت و یا دهها راه دیگراست که شریعت الله جلو مسلمین قرار داده و مسلمین از یکی یا از چند راه از این راهها برای خودشان شادی تولید می کنند : مثلا انفاق و صدقه دادن در راه الله بدون اینکه ریا یا منتی در آن باشد یا اذیت و آزاری به همراه این بخشیدن مال باشد که این هم باعث از بین رفتن ترس و غم مشود. چرا؟ چون شخص می داند که الله به جایش چه چیز می دهد و امیدوار است که مشمول این پاداش بشود و ازاو قبول شود . همین از بین رفتن ترس و غم یعنی آمدن شادی . این گونه می شود با پول شادی خرید .

• مَّثَلُ الَّذِینَ یُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِی کُلِّ سُنبُلَةٍ مِّئَةُ حَبَّةٍ وَاللّهُ یُضَاعِفُ لِمَن یَشَاءُ وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِیمٌ ‏.(بقره/261) مثل کسانی که دارائی خود را در راه خدا صرف می‌کنند، همانند دانه‌ای است که هفت خوشه برآرد و در هر خوشه صد دانه باشد، و خداوند برای هر که بخواهد آن را چندین برابر می‌گرداند، و خدا (قدرت و نعمتش) فراخ (و از همه چیز) آگاه است .‏
• الَّذِینَ یُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ ثُمَّ لاَ یُتْبِعُونَ مَا أَنفَقُواُ مَنّاً وَلاَ أَذًى لَّهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ ‏(بقره/261-262). کسانی که دارائی خود را در راه خدا صرف می‌کنند و به دنبال آن منّتی نمی‌گذارند و آزاری نمی‌رسانند، پاداششان نزد پروردگارشان است (و اندازه اجرشان را کسی جز خدا نمی‌داند)، و نه ترسی بر آنان خواهد بود و نه اندوهگین خواهند شد .‏

اینجاست که می شود گفت به تعداد استعدادها و توانائیهای انسانها در قانون شریعت الله راه برا ی تولید شادی وجود دارد .

• نوع دیگر از شادی های مورد پسند الله شادی ناشی از فهم دشمن شناسی و درجه بندی شرعی دشمنان است .

الله تعالی بعد از آموزش نماز این منبع تولید شادی برای مومنین را قبل از آموزش دهها حکم و هزاران سنت موجود در کتب حدیث و فقه به مسلمین یاد داده است . یعنی آموزش و یاد دهی دشمن شناسی شرعی و درجه بندی شرعی دشمنان در اولویت اصلی قرار گرفته است که مثل عمل به سایر احکام از منابع تولید شادی هم هست اما این شادی ضروری تر است و در اولویت قرار دارد .

از ثمرات این دشمن شناسی شرعی و درجه بندی شرعی دشمنان می توان به شاد شدن به پیروزی هرآنچه از نظر موده به مسلمین نزدکتراست بر هرآنچه از مسلمین دور تراست اشاره کرد، حتی اگر پیروزی یک جامعه و گروه کافر بدی بر گروه و جامعه ی کافر بدتری باشد که الله تعالی این بد و بدتر و بدترین را تعیین کرده است. مثل پیروز شدن نصرانی ها که دشمنان شماره 3 مسلمین هستند بر مجوس که دشمنان شماره 2 مسلمین هستند و مسلمین به پیروزی نصرانی های روم خوشحال بودند و الله تعالی به عنوان یک مژده به آنان بشارت می دهد: وَهُم مِّن بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَیَغْلِبُونَ ‏* فِي بِضْعِ سِنِينَ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِن قَبْلُ وَمِن بَعْدُ وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ (روم/3-4) و ایشان پس از شکستشان پیروز خواهند شد در مدّت چند سالی. همه چیز در دست خدا و به فرمان او است، چه قبل (که رومیان شکست خورده‌اند) و چه بعد (که آنان پیروز می‌گردند). در آن روز (که رومیان پیروز می‌گردند) مؤمنان شادمان می‌شوند .‏

(ادامه دارد………)

---

[1] ای مردمان ! از سوی پروردگارتان برای شما اندرزی (جهت رهنمود زندگی ) و درمانی برای چیزهائی که در سینه‌ها است آمده است و هدایت و رحمت برای مؤمنان است.‏ بگو:به فضل و رحمت خدا – به همین ( نه چیز دیگری ) – باید مردمان شادمان شوند . این بهتر از چیزهائی است که جمع می کنند.

Таърифи дарул ислом ва дарул куфр дар мазохиби мухталифи исломий.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(4- қисмат)

Ек мўъмин мумкин аст ба амрики рух дода аст изъон дошта бошад ва иқрор кунадки хаст аммо ижоза надорад ба шаръий будан ва хаққонияти куффор ва хокимияти куффор иқрор кунад. Ва фарқи ошкори хаст бейни изъони воқеъ ва эътироф ба машруъ будан ва сахих будани он.

Куффор хам ба вужуди хукумати исломий иқрор доранд, чун хаст; аммо харгиз намепазирандки бояд бар замин хокимият дошта бошад  ва бейни эътироф ба вужуди чизи бо эътироф ба дуруст будани он фарқи зиёдий вужуд дорад.

 Имоми Шофеъий хам харгиз хокимияти куффор бар заминро ба расмият намешносад, аммо  дар чанин шароити торий ва нохостаики ба вужуд омада ва бар асоси ” вазъи мовжуди” ки вужуд дорад худи имом Шофеъий рохимахуллох дар умму мегуяд: Абу Суфён ибни Харб дар дору Хузоъа ( водийи Хузоъа) мусалмон шуд ва онжо дорул ислом буд ва хамсариш Хинд духтари Утба кофара буд ва дар Макка иқомат дошт ва онжо дорул куфр буд сипас Хинд дар идда ислом овард ва ахли Макка ислом оварданд ва Макка ба дорул ислом мубаддал шуд ва зани Суфён ибни Умайя ва зани Икрима ибни Аби Жахл  нез ислом овард ва он ду дар дорул ислом муқим монданд ва шўхаронишон  шикаст хурда ба нохияйи Бахрайн фарор намуданд ва онжо дорул куфр буд пас бозгаштанд ва ислом оваранд ва хамсаронишон дар идда буд ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бар никохи аввал мустақарришон намуд.  [1].

Ё дар ” умму” имоми Шофеъий рохимахуллох дар мовриди еки аз масоили мухим муртабит бо хуни муслимин мегуяд:  мусалмон хар кужоки бошад хуниш харом аст ва чунончи ба амд каси мусалмонро бикушад бояд қисос шавад ё агар ғейри амд буд бояд каффора ва дия бидихад дар иллати он хам мегуяд:

  “وإنّما يَحْرُمُ الدّمُ بالإيمانِ كان المؤمنُ في دارِ حربٍ أو دارِ إسلامٍ”

Бо иймон хун харом мегардад ва фарқ надорад шахси мўъмин дар дорул харб бошад ё дорул ислом. Ва дар жойи дигари дар хамин китобул “умму” боз имом Шофеъий мегуяд:

 “مما يَعقِلُه المسلمونَ ويجتمعون عليهِ: أنَّ الحلالَ في دارِ الإسلامِ حلالٌ في بلادِ الكفرِ، والحرامَ في بلادِ الإسلامِ حرامٌ في بلادِ الكفر”.  

он чизики муслимин бар асари таъаққул ба он расидан  ва бар он ижтимоъ карда ва ек раъй хастан инки: халоли дар дорул ислом дар дорул куфр хам халол аст, ва хароми дар дорул ислом дар дорул куфр хам харом аст.

Дар инжо тақсими замин ба ” дарайн” ба ин маъни нестки шариати ислом хам хосияти мантақаий ва иқлимий ба худиш мегирад.

Дар кул, мазхаби Шофеъий дар таърифи дарул ислом мегуяд: сарзаминики тахти қудрати раиси довлати исломий бошад ва агарчи дар он мусалмони набошад.  Ибни Хажар Асқалоний мегуяд: ^[2]

дорул ислом сарзамини астки тахти тасаллути мост хар чанд сокинини он ахли зимма ё ахли ахд бошанд.  [3]

Абул Қосим Рофеъий шофеъий рохимахуллох нез мегуяд: аз шурути дарул ислом ин нестки дар он мусалмони вужуд дошта бошад, балки хамин кофий астки дар ихтиёри қонуни ислом ва рахбари мусалмон бошад. . [4]

Шавконий рохимахуллох хам мегуяд: маллок дар ташхиси дорул ислом аз дорул куфр , зухури калама аст; агар қавонин ва дастуроти амр ва нахий дар макон ва сарзамини дар ихтиёри ахли ислом буд ба шевайики куффор натавонанд ба ошкоро куфриётишон ро  анжом диханд магар аз конолики қонуни шариат барояш таъйин карда аст, дар ин сурат чанин сарзамини дорул ислом аст, ва чунончи бар акс бошад дар он сурат макон ва сарзамин нез бар акс табдил ба дорул куфр мегардад.  ^[5]  

(идома дорад……..)

---

[1] الأم 7/360) أسلم أبو سفيان بن حرب بمر وهي دار خزاعة وهي دار الإسلام وامرأته هند بنت عتبة كافرة مقيمة بمکة وهي دارالکفر ثم أسلمت هند في العدة …وأسلم أهل مکة وصارت مکة دارإسلام وأسلمت امرأة صفوان ابن أمية وامرأة عکرمة بن أبي جهل وهما مقيمان في دارالإسلام وهرب زوجاهما إلى ناحية البحرين وهي دار الكفر ثم رجعا فأسلما وأزواجهما في العدة فأقرهم رسول الله على النکاح الْاول 

[2] تحفة المحتاج 4/230) بأنها ما كانت تحت استيلاء رئيس الدولة الإسلامية وإن لم يکن فيها مسلم

[3] تحفة المحتاج 4/222) دار الإسلام ما كانت في قبضتنا وإن سکنها أهل ذمة أو عهد

[4] عبد الكريم بن محمد الرافعي ، شرح الوجيز ، المحقق: علي معوض – عادل عبد الموجود، بیروت ، دار الكتب العلمية ، ۱۴۱۷ هـ – ۱۹۹۷ م ج ۸ ص ۱۴٫ / وليس من شرط دار الإسلام أن يکون فيها مسلمون بل يکتفى كونها في يد الإمام وإسلامه / 

[5] محمد بن علی شوکانی ، السيل الجرار  ، قاهره  ، جنه احیاء التراث الاسلامی۱۴۳۱ق. ج ۴/۵۷۵  / أن الاعتبار بظهور الكلمة، فإن كانت الأوامر والنواهي في الدار لأهل الإسلام بحيث لا يستطيع من فيها من الكفار أن يتظاهر بكفره إلا لكونه مأذونا له بذلك من أهل الإسلام؛ فهذه دار إسلام، وإن كان الأمر بالعكس فالدار بالعكس

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс :  фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(9- қисм)

Мана бу тарзда шаръий сахих таълимотлар шундай мўъминларни вужудга келтирадики, улар хар қандай дунёвий ва моддий тўсиқларни, машаққатларни аллох таолодан шодликни сотиб олиш учун бир фурсатга айлантира олишади, чунки шодлик қалб ва рухда жойлашган, рух хам сақланиб қоладиган доимийдур. Шахс ўткинчи,фоний ишларни ўткинчи,фоний бўлмаган ишларни йўлида харжлаб юборади ва буни натижасида жуда кўп фойдани қўлга киритади, шундай бўлгач нима учун у хурсанд бўлмаслиги керак?

«فَرِحِینَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ وَیَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُواْ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ» (آل عمران/170)

У зотлар аллох ўз фазлу карами билан берган неъматлардан хушнуд холларида бахраманд бўлмоқдалар ва хали ортларидан етиб келмаган биродарларига хеч қандай хавфу хатар йўқлиги ва ғамгин бўлмасликлари хақида хушхабар бермоқдалар.

Инсонни жисми эмас,балки уни рухи абадий қолгувчи экани аниқ-ошкордур. Ана бу рух  маълум бир мархалагача бу жисм билан хамрох бўлади,сўнгра уни ташлаб кетади. Энди мана бу рухни мухофизат қилишни,химоя қилишни ва дунё,охиратда бу рухни шод,хурсанд қилишни  йўлини ўрганиш керак. Ана бу рух жисмдан бу дунёда ўзини шод,хурсанд қилиш учун бир абзор сифатида фойдаланади,бу иш унинг қиёматда хам шод бўлишига сабаб бўлади. Шундай бўлгач оромиш,хотиржамлик рухдадур, шодликни макони хам рухда, мана бу нарсани яъни қалб ва рухнинг аслий жойгохини  секуляристларни психологлари кўрмасликка олишади ва улар инсонни бўш зехнига ва “масъулият”га суянишади ва жамиятни орасидаги ана ўшанча касалликларни шу тарзда дармон қилмоқчи бўлишади:

Инкор қилиб бўлмайдиган мана бу ички изтиробларни хеч ким кўрмасликка олиб кета олмайди ёки уни бир муоммо сифатида инкор қила олмайди, бугунги кундаги жамиятдаги инсонларнинг оромиши ва ички дунёси технология асрини бузиб булғаб ташлаган, ана ўша бузғунчиликларни асарларидан бири шодликни,хурсандчиликни, оромишни камайиб кетганлигидур.

 Секуляр психологлар саломатлик психологияси сохаси бўйича ва ижобий психология шаклида “масъулият” ва “шахсий онгга” асосланган шодлик,бахт тушунчасига кўпроқ эътибор қаратишган, уларни эътиқоди бўйича инсон ўз хаётини фақат ақлини қудрати орқали,хис-туйғулари ва шахсий қобилиятига таяниб, худога ва шариат қонунларига,қалбга суянмаган холда бошқариши ва ўзи кўзлаган оромишни хам қўлга киритиши  мумкин.

Секуляристлар ўзларининг мана бу психологиялари билан хиссиётга,фикрга, шахсий манфаъатларга , инсон ва хайвондаги муштарак ғаризаларга суянган холда шодликни,бахтни қидириб юришибди, улар ўзларини муридларига хам шуни таълим беришадики, хар бир шахс хар қандай қийматга  ва хар қандай шевага кўра бўлса хам,кўпроқ фойдани ва кўпроқ лаззатни қўлга киритиш  орқали ўзи учун мана бундай шодликни,бахтни таъминлашга масъулдур.

Очиқ-ойдин кўриниб турганидек, секуляризм динининг мана бу йўли аллохни шариатидаги қонуннинг  йўлига тўғри келмайди, уларни хар бири алохида йўлдан кетишяпти; исломда шодлик,бахт қалбда жойлашган, аммо секуляристларнинг  психалоягисида шодлик ва бахтни индивидиализмга асосланган ва қалбдан ташқаридаги соф рухий холат бўлиб, шахсга мана бу шодлик ва оромишни ўзларидан ташқаридаги тўполондан,қалбларини ва аллохни шариатидаги қонунни  ташқарисидан қидириш керак деб тушунтиради.  

Ислом аллохнинг шариатидаги қонунлари томонидан контрол қилинган “вазифаларни” ва “ақл юргизишни тасдиқлаш орқали, “қалбни” шодлик қарор тападиган жой деб билади. Хатто қалбни фахмлаш ва дарк қилиш, ақл юргизиш жойи деб хисоблайди:

    «فَتَکُونَ لَهُم قُلُوبٌ یَعقِلُونَ بِهَا» (حج/ 46)

Ахир улар (яъни макка мушриклари) ер юзида сайр қилиб-айланмайдиларми, (ана ўшанда) улар учун доно диллар, тинглайдиган қулоқлар бўлур эди. Зеро, кўзлар кўр бўлмас, балки кўкраклардаги қалблар кўр бўлур.

«لَهُم قُلُوبٌ لاَیَفقَهُونَ بِهَا…» (اعراف/179)،

Уларнинг диллари бору англай олмайдилар, кўзлари бору кўра олмайдилар, қулоқлари  бору эшитмайдилар.

 Мана бу бизларнинг миллатимиз асрлар олдин қўлга киритган ва ўзига хос маданияти,географиясига кўра қалбида аллохни шариатидаги қонун назарда тутган шодликни, бахтни вужудга келтирган тўғри дарк хисобланади, хатто “сиёча мона ё сиё жома дона”ни ( авом халқнинг махсус оханги) ва “дарраий” ни (шайхларнинг махсус оханги) куйлашган  пайтида хам, агар четдан бир одам келиб буни эшитса, булар азадорлик қилишяпти деб ўйлайди,албатта хозирда хам шундай деб фикрлашади, лекин аслида улар мана бу услуб билан дилларини шод қилиб хурсанд бўлишяпти, улар ич-ичларидан хушнуд бўлишяпти. Мана бундай услублар аксар мусулмон миллатини ё дунёдаги кофир миллатларни ўртасида хам  мавжуд.

 Мана бу услублар  шахсга нисбатан барқарор шодликни,бахтни навини беради, лекин четдан келтирилган ва махаллий миллатни маънавиятига тўғри келмайдиган, махсусан ислом маънавиятига тўғри келмайдиган тўполонлар, ислом маънавиятини яхши таниган ва ички оромиш,ўринли шодлик ва бахтни тотиб кўрган шахслар учун вақтинчалик хаяжонни, хамда ўткинчи ёлғон шодликни келтиради, инсонларни фитратига мухолиф бўлган ана бу тўполон нихоясига етгач, мана бу маросимда иштирок этганларни аксари бир нав вақтинчалик тушкинликка ва хатто вақтинчалик чалкашликларга дучор бўлишади. Шу ерда очиқ- ойдин бўладики, ислом шодлик ва бахтни соғлом ва ўринли бўлишидан ташқари уни кайфиятига ва барқарор бўлишига хам ахамият беради, фақат уни миқдорини назарда тутмайди. Мана бу неъматларни қўлга киритиш учун аллох таоло яхши деган шодлик ва бахтни баробарида самиъна ва атоъна деб итоат қилишимиз лозим бўлади.

Сен  

 لا اله – الا الله و محمد رسول الله صلی الله علیه وسلم

ни тилингга олганингдан сўнг,дархақиқат сен бутун хаётингни ва хатто ўлиш услубингни хам аллохни қўлига топширган бўласан:

 قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ* لاَ شَرِیکَ لَهُ وَبِذَلِکَ أُمِرْتُ وَأَنَاْ أَوَّلُ الْمُسْلِمِینَ(انعام/162)[1]

Бу хаётда аллохга тегишли бўлган нарсалардан яна бири шодлик ва бахтдур. Нима учун? Чунки аллох бизларга қайси нарса учун шод бўлишимизни буюрган бўлса, биз хам шу ишни қиламиз, қайси ишларга нисбатан хафа бўлиб хавотирланишни буюрган бўлса, биз хам шу ишни қиламиз. Мана  шу ерда фақат аллох дунё ва охиратда хам кулдиради ва хам йиғлатади,дея оламиз, аллох таоло қуйидаги муқаддима билан мархамат қиладики:

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى  *‏.وَأَن لَّیْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى*. وَأَنَّ سَعْیَهُ سَوْفَ یُرَى * .‏  ‏ثُمَّ یُجْزَاهُ الْجَزَاء الْأَوْفَى*.  ‏ وَأَنَّ إِلَى رَبِّکَ الْمُنتَهَى *  ‏.‏  وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَأَبْکَى *. وَأَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْیَا ‏ ‏(نجم/36-44).‏

Хеч бир кўтаргувчи (яъни гунохкор жон) ўзга жоннинг юкини (яъни гунохини) кўтармас! * Инсон учун фақат ўзи қилган харакатгина бўлур ( яъни ўзгаларнинг қилган яхши амалларидан унга бирон фойда етмас)! * Унинг  қилган саъй – харакати эса яқинда ( қиёмат кунида) кўринур. * Сўнгра у ( ўша саъй- харакати учун) тўла- тўкис жазо – мукофот олур. * Албатта охирги чегара ёлғиз парвардигорингиз олдига (бормоқлик)дир. * Албатта кулдирган хам, йиғлатган хам унинг ўзидир. * Албатта ўлдирган хам, тирилтирган хам  унинг ўзидир.

(давоми бор………)

---

[1] بگو: نماز و عبادت و زیستن و مردن من از آن خدا است که پروردگار جهانیان است. خدا را هیچ شریکی نیست، و به همین دستور داده شده‌ام، و من اوّلین مسلمان هستم .‏

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(9- قیسم)

مَنَه بُو طَرزدَه شَرعِی صَحِیح تَعلِیماتلَر شوُندَی مُؤمِنلَرنِی وُجُودگَه کِیلتِیرَه دِیکِی، اوُ هَر قَندَی دُنیاوِی وَ ماددِی توُسِیقلَرنِی، مَشَقَّتلَرنِی اَلله تَعالَی دَن شادلِیکنِی ساتِیب آلِیش اوُچُون بِیر فُرصَتگَه اَیلَنتِیرَه آلِیشَه دِی، چوُنکِی شادلِیک قَلب وَ رُوحدَه جایلَشگَن، رُوح هَم سَقلَه نِیب قالَه دِیگَن دائِمِیدوُر. شَخص اوُتکِینچِی، فانِی اِیشلَرنِی اوُتکِینچِی، فانِی  بوُلمَه گَن اِیشلَرنِی یوُلِیدَه حَرجلَب یوُبارَه دِی وَ بُونِی نَتِیجَه سِیدَه جُودَه کوُپ فایدَه نِی قوُلگَه کِیرِیتَه دِی، شوُندَی بوُلگَچ نِیمَه اوُچُون اوُ حوُرسَند بوُلمَسلِیگِی کِیرَک؟   «فَرِحِینَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ وَیَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُواْ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ» (آل عمران/170) اوُ ذاتلَر اَلله اوُز فَضلوُ کَرَمِی بِیلَن بِیرگَن نِعمَتلَردَن خوُشنوُد حاللَرِیدَه بَهرَمَند بوُلماقدَه لَر وَ هَلِی آرتلَرِیدَن یِیتِیب کِیلمَه گَن بِرادَرلَرِیگَه هِیچ قَندَی حوُفوُ خَطَر یوُقلِیگِی وَ غَمگِین بوُلمَسلِیکلَرِی حَقِیدَه خوُشخَبَر بِیرماقدَه لَر.

 اِنساننِی جِسمِی اِیمَس،بَلکِی اوُنِی رُوحِی اَبَدِی قالگوُچِی اِیکَه نِی اَنِیق- آشکاردوُر. اَنَه بُو رُوح مَعلوُم بِیر مَرحَلَه گَه چَه بُو جِسم بِیلَن هَمراه بوُلَه دِی، سوُنگرَه اوُنِی تَشلَب کِیتَه دِی. اِیندِی مَنَه بُو رُوحنِی مُحافِظَت قِیلِیشنِی، حِمایَه قِیلِیشنِی وَ دُنیا وَ آخِیرَتدَه بُو روُحنِی شاد وَ حوُرسَند قِیلِیشنِی یوُلِینِی اوُرگَه نِیش کِیرَک. اَنَه بُو رُوح جِسمدَن بُو دُنیادَه اوُزِینِی شاد وَ حوُرسَند قِیلِیش اوُچُون  بِیر اَبزار صِیفَتِیدَه فایدَه لَه نَه دِی، بُو اِیش اوُنِینگ قِیامَتدَه هَم شاد بوُلِیشِیگَه سَبَب بوُلَه دِی. شوُندَی بوُلگَچ آرامِیش،خاطِرجَملِیک رُوحدَه دوُر، شادلِیکنِی مَکانِی هَم رُوحدَه، مَنَه بُو نَرسَه نِی یَعنِی قَلب وَ روُحنِینگ اَصلِی جایگاهِینِی سِکوُلارِیستلَرنِی پسِیحالاگلَرِی کوُرمَسلِیککَه آلِیشَه دِی وَ اوُلَر اِنساننِی بُوش ذِهنِیگَه وَ “مَسئُولِیَت”گَه سوُیَه نِیشَه دِی وَ جَمِیعیَتنِی آرَه سِیدَگِی اَنَه اوُشَنچَه کَسَللِیکلَرنِی شوُ طَرزدَه دَرمان قِیلماقچِی بوُلِیشَه دِی:

اِنکار قِیلِیب بوُلمَیدِیگَن مَنَه بُو اِیچکِی اِضطِرابلَرنِی هِیچ کِیم کوُرمَسلِیککَه آلِیب کِیتَه آلمَیدِی یاکِی اوُنِی بِیر مُعَمّا صِیفَتِیدَه اِنکار قِیلَه آلمَیدِی، بُوگوُنگِی کوُندَگِی جَمِیعیَتدَگِی اِنسانلَرنِینگ آرامِیشِی وَ اِیچکِی دُنیاسِی تِیهنالاگِیَه عَصرِینِی بوُزِیب بوُلغَب تَشلَه گَن، اَنَه اوُشَه بوُزغوُنچِیلِیکلَرنِی اَثَرلَرِیدَن بِیرِی شادلِیکنِی، حُورسَندچِیلِیکنِی،آرامِیشنِی کَمَه یِیب کِیتگَنلِیگِیدوُر.

سِکوُلار پسِیحالاگلَر سَلامَتلِیک پسِیحالاگِیَه سِی صاحَه سِی بُویِیچَه وَ اِجابِی پسِیحالاگِیَه شَکلِیدَه “مَسئوُلِیَت” وَ “شَخصِی آنگگَه” اَساسلَنگَن شادلِیک،بَخت توُشوُنچَه سِیگَه کوُپراق اِعتِبار قَرَه تِیشگَن، اوُلَرنِی اِعتِقادِی بوُیِیچَه اِنسان اوُز حَیاتِینِی فَقَط عَقلِینِی قُدرَتِی آرقَه لِی، حِیس- توُیغوُلَرِی وَ شَخصِی قابِیلِیَتِیگَه تَیَه نِیب، خُداگَه وَ شَرِیعَت قانوُنلَرِیگَه،قَلبگَه سوُیَنمَه گَن حالدَه باشقَه رِیشِی وَ اوُزِی کوُزلَه گَن آرامِیشنِی هَم قوُلگَه کِیرِیتِیشِی موُمکِین.

سِکوُلارِیستلَر اوُزلَرِینِینگ مَنَه بُو پسِیحالاگِیَه لَرِی بِیلَن حِسِّیاتگَه،فِکرگَه،شَخصِی مَنفَعَتلَرگَه، اِنسان وَ حَیواندَگِی مُشتَرَک غَرِیضَه لَرگَه سوُیَنگَن حالدَه شادلِیکنِی،بَختنِی قِیدِیرِیب یوُرِیشِیبدِی، اوُلَر اوُزلَرِینِی مُرِیدلَرِیگَه هَم شوُنِی تَعلِیم بِیرِیشَه دِیکِی، هَر بِیر شَخص هَر قَندَی قِیمَتگَه وَ هَر قَندَی شِیوَه گَه کوُرَه بُولسَه هَم،کوُپراق فایدَه نِی وَ کوُپراق لَذَّتنِی قوُلگَه کِیرِیتِیش آرقَه لِی اوُزِی اوُچُون مَنَه بوُندَی شادلِیکنِی،بَختنِی تَعمِینلَشگَه مَسئوُلدِیر.

آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگَه نِیدِیک، سِکوُلارِیزم دِینِینِینگ مَنَه بُو یُولِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُننِینگ یوُلِیگَه توُغرِی کِیلمَیدِی، اوُلَرنِی هَر بِیرِی اَلاهِیدَه یُولدَن کِیتِیشیَپتِی؛ اِسلامدَه شادلِیک،بَخت قَلبدَه جایلَشگَن، اَمّا سِکوُلارِیستلَرنِینگ پسِیحالاگِیَه سِیدَه شادلِیک وَ بَختنِی اِندِیوِیدِی اَلِیزمگَه اَساسلَنگَن وَ قَلبدَن تَشقَه رِیدَگِی صاف رُوحِی حالَت بوُلِیب، شَخصگَه مَنَه بُو شادلِیک وَ آرامِیشنِی اوُزلَرِیدَن تَشقَه رِیدَگِی توُپالاندَن،قَلبلَرِینِی وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُننِی تَشقَه رِیسِیدَن قِیدِیرِیش کِیرَک دِیب توُشوُنتِیرَه دِی.

اِسلام اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرِی تامانِیدَن کانترال قِیلِینگَن “وَظِیفَه لَرنِی” وَ “عَقل یوُرگِیزِیشنِی” تَصدِیقلَش آرقَه لِی، “قَلبنِی” شادلِیک قَرار تاپَه دِیگَن جای دِیب بِیلَه دِی. حَتَّی قَلبنِی فَهملَش وَ دَرک قِیلِیش، عَقل یوُرگِیزِیش جایِی دِیب حِسابلَیدِی:       «فَتَکُونَ لَهُم قُلُوبٌ یَعقِلُونَ بِهَا» (حج/ 46)  اَخِیر اوُلَر ( یَعنِی مَککَه مُشرِکلَرِی) یِیر یوُزِیدَه سَیر قِیلِیب – اَیلَنمَیدِیلَرمِی، ( اَنَه اوُشَندَه) اوُلَر اوُچُون دانا دِیللَر، تِینگلَیدِیگَن قوُلاقلَر بوُلوُر اِیدِی. زِیرا، کوُزلَر کوُر بوُلمَس، بَلکِی کوُکرَکلَردَگِی قَلبلَر کوُر بوُلوُر.  «لَهُم قُلُوبٌ لاَیَفقَهُونَ بِهَا…» (اعراف/179)، اوُلَرنِینگ دِیللَرِی بارُو اَنگلَی آلمَیدِیلَر، کوُزلَرِی بارُو کوُرَه آلمَیدِیلَر، قوُلاقلَرِی بارُو اِیشِیتمَیدِیلَر.

مَنَه بُو بِیزلَرنِینگ مِللَتِیمِیز عَصرلَر آلدِین قوُلگَه کِیرِیتگَن وَ اوُزِیگَه خاص مَدَنِیَتِی، گِیاگرَه فِیَه سِیگَه کوُرَه قَلبِیدَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُن نَظَردَه توُتگَن شادلِیکنِی، بَختنِی وُجُودگَه کِیلتِیرگَن توُغرِی دَرک حِسابلَه نَه دِی، حَتَّی سِیاچَه مانَه یا سِیاجامَه دانَه” نِی عَوام حَلقنِینگ مَخصُوص آهَنگِی) وَ دَرَّه اِی”نِی (شَیخلَرنِینگ مَخصُوص آهَنگِی) کوُیلَشگَن پَیتِیدَه هَم،اَگَر چِیتدَن بِیر آدَم کِیلِیب بوُنِی اِیشِیتسَه، بوُلَر عَزَدارلِیک قِیلِیشیَپتِی دِیب اوُیلَیدِی، اَلبَتَّه حاضِردَه هَم شوُندَی دِیب فِکرلَه شَه دِی، لِیکِن اَصلِیدَه اوُلَر مَنَه بُو اُوصلوُب بِیلَن دِیللَرِینِی شاد قِیلِیب حوُرسَند بوُلِیشیَپتِی، اوُلَر اِیچ – اِیچلَرِیدَن خوُشنوُد بوُلِیشیَپتِی. مَنَه بوُندَی اُوصلوُبلَر اَکثَر مُسُلمان مِللَتِینِی یا دُنیادَگِی کافِر مِللَتلَرنِی اوُرتَه سِیدَه هَم مَوجُود.

 مَنَه بُو اوُصلوُبلَر شَخصگَه نِسبَتاً بَرقَرار شادلِیکنِی،بَختنِی نَوِینِی بِیرَه دِی، لِیکِن چِیتدَن کِیلتِیرِیلگَن وَ مَحَلِّی مِللَتنِی مَعنَوِیَتِیگَه توُغرِی کِیلمَیدِیگَن،مَخصُوصاً اِسلام مَعنَوِیَتِیگَه توُغرِی کِیلمَیدِیگَن توُپالانلَر،اِسلام مَعنَوِیَتِینِی یَحشِی تَنِیگَن وَ اِیچکِی آرامِیش،اوُرِینلِی شادلِیک وَ بَختنِی تاتِیب کوُرگَن شَخصلَر اوُچُون وَقتِینچَه لِیک هَیَجاننِی،هَمدَه اوُتکِینچِی یالغان شادلِیکنِی کِیلتِیرَه دِی، اِنسانلَرنِی فِطرَتِیگَه مُخالِف بوُلگَن اَنَه بُو توُپالان نِهایَه سِیگَه یِیتگَچ، مَنَه بُو مَراسِیمدَه اِیشتِراک اِیتگَنلَرنِی اَکثَرِی بِیر نَوع وَقتِینچَه لِیک توُشکِینلِیککَه وَ حَتَّی وَقتِینچَه لِیک چَلکَشلِیکلَرگَه دوُچار بوُلِیشَه دِی. شُو یِیردَه آچِیق – آیدِین بوُلَه دِیکِی، اِسلام شادلِیک وَ بَختنِی ساغلام وَ اوُرِینلِی بوُلِیشِیدَن تَشقَه رِی اوُنِی کَیفِیَتِیگَه وَ بَرقَرار بوُلِیشِیگَه هَم اَهَمِیَت بِیرَه دِی، فَقَط اوُنِی مِقدارِینِی نَظَردَه توُتمَیدِی. مَنَه بُو نِعمَتلَرنِی قوُلگَه کِیرِیتِیش بَرابَرِیدَه سَمِعنا وَ اَطَعنا دِیب اِطاعَت قِیلِیشِیمِیز لازِم بوُلَه دِی.

سِین   لا اِلَهَ – اِلا الله وَ محمد رسول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی تِیلِینگگَه آلگَه نِینگدَن سوُنگ، دَرحَقِیقَت سِین بوُتوُن حَیاتِینگنِی وَ حَتَّی اوُلِیش اوُصلوُبِینگنِی هَم اَلله نِی قوُلِیگَه تاپشِیرگَن بوُلَه سَن:     قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ* لاَ شَرِیکَ لَهُ وَبِذَلِکَ أُمِرْتُ وَأَنَاْ أَوَّلُ الْمُسْلِمِینَ(انعام/162)[1]  

بُو حَیاتدَه اَلله گَه تِیگِیشلِی بوُلگَن نَرسَه لَردَن یَنَه بِیرِی شادلِیک وَ بَختدوُر. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی اَلله بِیزلَرگَه قَیسِی نَرسَه اوُچُون شاد بوُلِیشِیمِیزنِی بوُیوُرگَن بوُلسَه، بِیز هَم شوُ اِیشنِی قِیلَه مِیز، قَیسِی اِیشلَرگَه نِسبَتاً حَفَه بوُلِیب خَواطِرلَه نِیشنِی بُویُورگَن بوُلسَه، بِیز هَم شوُ اِیشنِی قِیلَه مِیز. مَنَه  شُو یِیردَه فَقَط اَلله دُنیا وَ آخِیرَتدَه هَم کوُلدِیرَه دِی وَ هَم یِیغلَه تَه دِی، دِییَه آلَه مِیز، اَلله تَعالَی قوُیِیدَگِی مُقَدِّیمَه بِیلَن مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:   أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى  *‏.وَأَن لَّیْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى*. وَأَنَّ سَعْیَهُ سَوْفَ یُرَى * .‏  ‏ثُمَّ یُجْزَاهُ الْجَزَاء الْأَوْفَى*.  ‏ وَأَنَّ إِلَى رَبِّکَ الْمُنتَهَى *  ‏.‏  وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَأَبْکَى *. وَأَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْیَا ‏ ‏(نجم/36-44).‏  هِیچ بِیر کوُتَرگوُچِی ( یَعنِی گوُناهکار جان) اوُزگَه جاننِینگ یوُکِینِی ( یَعنِی گوُناهِینِی) کوُتَرمَس! ** اِنسان اوُچُون فَقَط اوُزِی قِیلگَن حَرَکَتگِینَه بوُلوُر ( یَعنِی اوُزگَه لَرنِینگ قِیلگَن یَحشِی عَمَللَرِیدَن اوُنگَه بِیران فایدَه یِیتمَس)! ** اوُنِینگ قِیلگَن سَعی- حَرَکَتِی اِیسَه یَقِیندَه ( قِیامَت کوُنِیدَه) کوُرِینوُر.** سوُنگرَه اوُ ( اوُشَه سَعی- حَرَکَتِی اوُچُون) توُلَه – توُکِیس جَزا مُکافات آلوُر. ** اَلبَتَّه آخِیرگِی چِیگَرَه یالغِیز پَروَردِیگارِینگِیز آلدِیگَه (بارماقلِیک) دِیر.** اَلبَتَّه کوُلدِیرگَن هَم، یِیغلَتگَن هَم اوُنِینگ اوُزِیدِیر. ** اَلبَتَّه اوُلدِیرگَن هَم، تِیرِیلتِیرگَن هَم اوُنِینگ اوُزِیدِیر.

(دوامی بار…….)

---

[1] بگو: نماز و عبادت و زیستن و مردن من از آن خدا است که پروردگار جهانیان است. خدا را هیچ شریکی نیست، و به همین دستور داده شده‌ام، و من اوّلین مسلمان هستم .‏

درسهای مقدماتی/درس هشتم:  شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(9- قسمت)

این طوری آموزشهای صحیح شرعی می تواند چنین مومنینی را تولید کند که، هر مانع و سختی دنیوی و مادی را به فرصتی برای خرید شادی از الله تعالی تبدیل می کنند، چون شادی در قلب و روح است و روح هم ماندگار و غیر فانی است. شخص امور فانی و زودگذر را در راه امری غیر فانی خرج می کند که کلی سود نصیبش می شود، پس چرا خوشحال نشود؟ «فَرِحِینَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ وَیَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُواْ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ» (آل عمران/170)آنان شادمانند از آنچه خداوند به فضل و کرم خود بدیشان داده است، و خوشحال اند به خاطر کسانی که بعد از آنان مانده‌اند (و هنوز در راه خدا می‌جنگند و به فوز شهادت نائل نشده‌اند و) بدیشان نپیوسته‌اند.این که ترس و هراسی بر ایشان نیست و آنان اندوهگین نخواهند شد. 

واضح و آشکاراست که روح انسان است که جاودانه می ماند نه این جسم. و این روح تا مراحلی همراه این جسم می ماند و بعد رهایش می کند . حالا راه محافظت از این روح،و شاد کردن این روح دردنیا و قیامت باید یاد گرفته شود. این روح است که از جسم همچون یک ابزار برای شاد شدن خودش دردنیا استفاده می کند که به شادی در قیامتش هم منجر می شود. در این صورت آرامش در روح است، شادی مکانش روح است، چیزی که رواشناسی سکولاریستی قصد دارد این جایگاه اصلی قلب و روح را نادیده بگیرد و بر ذهن خالی انسانها و «مسئولیت» تکیه کند، و سعی دارد اینهمه بیماریهای درونی جامعه را این طوری درمان کند :

این تنشهای درونی و اضطراباتِ غیر قابلِ انکارِ روانی را کسی نمی تواند نادیده بگیرد و یا انکارش کند که همچون یک معضل، آرامش و درون انسانهای جامعه ی امروز عصر تکنولوژی را آشفته و آلوده کرده است، که یکی از آثار این تخریبات كاهش شادی و مسرت و آرامش بوده و هست .

روانشناسان سکولار در حوزه ی روان شناسی سلامت و در قالب روان شناسی مثبت، تأکید بیشتری روی مفهوم شادی بر اساس «مسئولیت» و «ذهن شخصی» کرده اند، و معتقدند که انسان می تواند صرفاً با قدرتِ عقلِ متکیِ بر محسوسات و توانایی شخصی و بدون تکیه بر خدا و قانون شریعت الله و قلب، زندگی خودش را اداره کند و به شادی و آرامش مورد نظرش برسد .

سکولاریستها با این روانشناسی شان  صرفاً با تکیه بر حس، فکر و نفع شخصی و غرایز مشترک بین انسان و حیوان دنبال شادی می گردند، و به مریدانشان یاد می دهند که هرکسی به هر قیمتی و به هر شیوه ای مسئول تأمین چنین شادی برای خودش از طریق سود بیشتر و لذت بیشتراست .

واضح است که این مسیر دین سکولاریسم با مسیر قانون شریعت الله نمی خواند و هر کدام در مسیر جداگانه ای هستند؛ در اسلام، شادي در دل جاي دارد، اما در روان شناسی سکولاریستها، شادي يك حالت ذهني محضی است که بر فرد گرائی و خارج از قلب بنا شده، و به شخص می فهمانند که این  شادی و آرامش را در هیاهوی بیرون از خودشان و خارج از قلب و قانون شریعت الله جستجو کنند.

اسلام با تأیید «وظایف» و «تعقلِ» مهار شده توسط قانون شریعت الله، «دل» را محل استقرار شادی می داند. حتی قلب را جای فهم و درک و تعقل می داند: «فَتَکُونَ لَهُم قُلُوبٌ یَعقِلُونَ بِهَا» (حج/ 46) برای آنها دل هایی پیدا شود که بدان بیندیشند«لَهُم قُلُوبٌ لاَیَفقَهُونَ بِهَا…» (اعراف/179)، «آن ها دل هایی دارند که بدان ها نمی فهمند» .

این همان درک درستی بوده است که ملت ما قرنها به آن رسیده بود و متناسب با فرهنگ و جغرافیای خاص خودش شادی مورد نظر قانون شریعت الله را در دلش به وجود آورده بود، و حتی زمانی که یک«سیاچه مانه یا سیا جامه دانه» و «دره ای» و غیره را می خواندند یک خارجی از بیرون خیال می کرد و الان هم خیال می کند که اینان دارند عزاداری می کنند اما در واقع اینها قرنهاست به این سبک دارند دلشان را شاد می کنند و از دورن شاد می شوند. این سبکها در میان اکثر ملل مسلمان و کافر دنیا وجود داشته و دارد .

این سبکها به شخص نوعی شادی نسبتا پایداری را می دهد اما هیاهوهای وارداتی و غیر سازگار با فرهنگ بومی ملل مختلف و بخصوص ناسازگار با فرهنگ اسلامی ملل مسلمان برای آنهائی که با فرهنگ اسلامی و آرامش درون و شادی بجا آشنائی دارند نوعی هیجان موقتی و شادی کاذب و زودگذر است که، به دنبال پایان این هیاهوی مخالف فطرت انسانها، اکثر شرکت کنند گان در این مراسمها به نوعی افسردگی موقتی و حتی گیجی موقت دچار می شوند . در اینجا واضح است که تأکید اسلام علاوه بر سالم بودن و بجا بودن شادی، بر کیفیت شادی و پایدار بودن شادی متمرکزاست نه فقط بر کمیت آن. برای رسیدن به این نعمت هم لازم است در شادی که الله تعالی خوب دانسته سَمِعْنا وَأَطَعْنا داشته باشیم.

وقتی که لا اله – الا الله و محمد رسول الله صلی الله علیه وسلم را بر زبان راندی در واقع کل زندگی ات را و حتی روش مردنت را هم سپردی دست الله: قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ* لاَ شَرِیکَ لَهُ وَبِذَلِکَ أُمِرْتُ وَأَنَاْ أَوَّلُ الْمُسْلِمِینَ(انعام/162)[1] یکی از آن چیزهائی که در زیستن از آن الله است شادیست. الله فرموده نسبت به چه چیزی شاد باشیم ما هم همان کار را می کنیم، و فرموده نسبت به چه چیزی نگران و ناراحت باشیم ما هم همان کار را می کنیم . در اینجا می توانیم بگوییم که تنها الله تعالی در دنیا و قیامت هم می خنداند هم می گریاند، الله تعالی با مقدماتی می فرماید:

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى * که هیچکس بار گناهان دیگری را بر دوش نمی‌کشد.‏  ‏وَأَن لَّیْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى* و این که برای انسان پاداش و بهره‌ای نیست جز آنچه خود کرده است و برای آن تلاش نموده است . وَأَنَّ سَعْیَهُ سَوْفَ یُرَى * و این که قطعاً سعی و کوشش او دیده خواهد شد .‏  ‏ثُمَّ یُجْزَاهُ الْجَزَاء الْأَوْفَى* سپس (در برابر کارش) سزا و جزای کافی داده می‌شود .  ‏ وَأَنَّ إِلَى رَبِّکَ الْمُنتَهَى *  ‏و این که قطعاً پایان راه به پروردگار تو منتهی می‌شود.‏  وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَأَبْکَى * و این که قطعاً او است که می‌خنداند و می‌گریاند. وَأَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْیَا ‏ ‏(نجم/36-44).‏ ‏و این که قطعاً او است که می‌میراند و زنده می‌گرداند .‏

(ادامه دارد…….)

---

[1] بگو: نماز و عبادت و زیستن و مردن من از آن خدا است که پروردگار جهانیان است. خدا را هیچ شریکی نیست، و به همین دستور داده شده‌ام، و من اوّلین مسلمان هستم .‏

Таърифи дарул ислом ва дарул куфр дар мазохиби мухталифи исломий.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(3- қисмат)

Аммо ин замин мутаъаллиқ ба аллох аст ва бояд қавонини аллох бар он хокимият ёбанд ва замоники аллох таоло ба хотири хифзи дин аз бахши аз заминиш ба бахши дигари  аз заминиш амр ба хижрат мекунад

«…قَالْوَاْ أَلَمْ تَکُنْ أَرْضُ اللّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُواْ فِیهَا …» (نساء/97) 

Дар воқеъ харгуна хаққи моликияти хақиқий ва воқеийи инсон бар заминро аз инсонхо мегирад ва нишон медихадки инсон хеч хаққи бар замин надорад. Инсон мусофири астки бо ” моликияти эътиборий” баъди аз муддати нишастан дар мусофирхонайи бар мусофирхона иддаойи моликияти хақиқий ва воқеий надорад.

Ин ек воқеият астки замин моли аллох таоло аст чунончи аллох таоло мефармояд:

یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِی وَاسِعَةٌ فَإِیَّایَ فَاعْبُدُونِ (نساء/56)‏

Эй бандагони мўъмини ман! Замини ман фаррох аст ва танхо маро ибодат кунид; аммо замоники ” вазъи мовжуд” ро мебинем мутаважжих мешавемки куффор муддаъийи замини аллох хастанд ва мегуянд замини мо ” арзина” ва аллох таоло нез бар асоси хамин ” вазъи мовжуд”ики вужуд дорад мефармояд:

 وَأَوْرَثَکُمْ أَرْضَهُمْ وَدِیَارَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ وَأَرْضاً لَّمْ تَطَؤُوهَا وَکَانَ اللَّهُ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیراً ‏(احزاب/27)

Ва замини онхо ва диёри онхо ва амвол ва дороийи онхо, ва хамчунин заминики харгиз бидон гом нанахода будид, ба чанг шумо андохт. Бегумон худованд бар хар чизи тавоно аст.

Ин моликияти куффор бар заминики аллох таоло ба он ишора мекунад дар воқеъ моликияти торий, оризий ва гузаро аст ва моликият дар асл моли аллох таоло астки аллох таоло онро ба сурати эътиборий дар ихтиёри мўъминин ва муттақин қарор дода аст ва барои мўъминин хамчун мохи дар дарё марзи вужуд надорад. Дар инжо мутаваллид шудан ва сукунати чанд қарнайи куффор дар замин боз боис намешавадки инхо хаққи бар ин замин дошта бошанд чун:

 وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ ‏(انبیاء/105)

Мо алова бар қуръон, дар тамоми кутуби ( анбиёйи пешин) навиштаемки бегумон ( саросари руйи ) заминро бандагони шойистайи мо ба ирс хоханд бурд ( ва онро ба даст хоханд гирифт.).

Моликияти эътиборий даст ба даст мешавад ва аз шахси дигар хам мунтақил мешавад ва дигарон метавонанд онро ба ирс бибаранд, аммо замоники дар ” илми фароиз” масалайи ирс ва мероси шахсий матрах мешавад хар каси мустахаққи мерос бурдан нест балки танхо касони мустахаққи мерос бурдан хастандки тибқи қонуни шариати аллох жузви вараса махсуб шаванд.

Пас аз нигохи аллох таоло хар каси шойистагийи онро надорадки замин ба вай ба ирс бирасад. Ин асли ташриъий аст аммо воқеъ ва ” вазъи мовжуд” бо ин асл татобиқи надорад ва замин бейни муслимин ва куффор тақсим шуда аст ва замин тахти хокимияти хар ек ба усомий чун дорул ислом ва дорул куфр ва дорул муслимин ва доруш ширк ва дарул фосиқин ва ғейрих тақсим шуда аст.

Ин тақсими замин ба ” дарайн” хам амри хатмий аст:

Модомики бояд дини аллох бо хар чохор маъни ва мафхумиш бар замин хокимият кунад ва бартар бошад

« کَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا» (توبه/40)

Бошад ва каламайи ” куфр” бояд паст ва беарзиш ва руба фано бошад.

Ва модомики хаққи ислом астки бар замин рахбарият кунад ва куффор ба ин хокимият пойбанд нестанд ва мусаллахона дар баробари татбиқи қонуни шариати аллох дар замин бо мўъминин сари жанг доранд ва мехоханд аз хокимияти шариати аллох бар замин жиловгирий кунанд.

Бо ин вужуд мўъминин ижоза надорандки хокимияти куффор бар замин ва дорул куфри онхоро ба расмият бишносанд ва онро машруъ бидонанд чун хокимият аз жинси иззат аст ва иззат хам танхо мутаъллиқ ба аллох ва росулиш ва мўъминин аст:

 وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَٰكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ»(منافقون/8)

Иззат ва қудрат аз он худо ва фристодайи у ва мўъминин аст, лекин мунофиқин ( инро дарк намекунанд ва ) намедонанд.

(идома дорад………)

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс :  фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

 (8- қисм)  

Агар инсон аллохнинг шариатидаги қонунларни сахих йўлида харакат қиладиган бўлса – бу мўъминни зиндони ва қамоқхонаси бўлмиш  мана бу дунёда бўладими, ёинки охирги мақсад бўлмиш қиёмат ва жаннатда бўладими – мана бу мархалаларни хаммасида мусулмон киши энг оғир имтихонларни хам шодлик  ва хурсандчилик билан кутиб олади ва сўнгра охирги шодликни қўлга киритади. Хаббоб ибни Арат ва Билол, Сумайя, Хубайб розиаллоху анхуларга ва саййид Қутб,Умар Мухтор ва бошқаларга ўхшаб қийноқлар,азоблар ва ўлимни шодлик ва хурсандчилик билан қабул қилишади, ёки бўлмасам иштишходия амалиётларини хам шодлик ва хурсандчилик билан амалга оширишади ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни сўзларига кўра мана бу йўлда шодлик ва хурсандчилик билан  бир неча марта ўлишга ва шахид бўлишга рози бўлади:    

‏ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ وَدِدْتُ أَنِّي لأُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَأُقْتَلُ ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا، ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا، ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا ‏”‏‏[1]

Жоним уни қўлида бўлган зотга қасамки, аллохни йўлида жанг қилишни ва ўлдирилишни яхши кўрардим, сўнгра тирилсам ва яна қайтадан ўлдирилсам, сўнг яна бир бор тирилсам ва яна қайтадан ўлдирилсам. Яъни қайта-қайта тирилсам ва қайта- қайта аллохни йўлидаги қуролли жангда ўлдирилсам.

У кишининг мўъмин шогирдлари хам худди шундай бўлишган эди,  агар рухсат берсангизлар сизларга бир тарихий бир достонни айтиб бермоқчиман, унда исломий сахих таълимни, ислом динини қадриятларини, аллохни шариатидаги қонунга эргашишни, аллох таоло мўъминиларга ваъда берган доимий, бепоён жаннат ва шодликни кўрасизлар, унда мўъминлар агар мингта жонга эга бўлган тақдирларида хам аллох билан савдолашган пайтларида ўз ихтиёрлари билан  уни фидо қиладилар: 

Бадр ва бошқа ғазотларда қатнашган сахоба Абдуллох ибни Хузофа розиаллоху анху росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг эроннинг шохи хисравни салтанатига юборилган элчиси хам бўлган эди, бу қадрли сахоба шўх табиатли инсон бўлганлар, у кишининг росулуллох саллаллоху алайхи васаллам билан қилган хазиллари фиқх ахлини олдида хам машхур, энди мана бу шахс Умар ибни Хаттоб розиаллоху анхуни даврида хижрий 19 йилда румликларга қарши  олиб борилган жиход пайтида бир гурух мусулмонлар билан асирга тушиб қолади: румни шохи сахобаларнинг мустахкам иймони,сўзга қулоқ солишларини, итоатларини меъзонидан ва уларнинг исломга,рахбариятга  нисбатан фодокорликларидан хабардор эди, аммо буни имтихон қилиб синаб кўрмоқчи бўлади ва кўзи билан кўришни хохлайди, шу сабабли хам агар мусулмонлар асир олинса уларни ўлдирмасдан уни хузурига келтиришни буюрган эди.

Энди Абдуллох ибни Хузофа розиаллоху анху бир гурух мусулмонлар билан асирга тушади,сўнгра насронийларни шохига бир гурух мусулмонларнинг асирга тушганлигини ва улардан бири пайғамбарнинг қадимги ёронларидан  эканини хабар беришади, у кишини шохни хузурига келтиришган пайтида румни шохи аввало Абдуллох ибни Хузофа розиаллоху анхуга узоқ вақт диққат билан қараб туради, шундан кейин у киши билан сухбатлашади, агар у киши динини ўзгартирса уни озод қилишни ва у кишига мол-давлат, ер, чиройли аёлларни, хатто вазирликни ва подшохликка шерик бўлишни хам ваъда беради, аммо Абдуллох розиаллоху анху қатъият билан  шохга жавоб берадики: динни ўзгартиришни аслан имкони йўқ нарса, ўлим бундан кўра минг марта яхшироқ, у киши кулган холда сўзида давом этадики, аллохга қасамки агар сен ўзингдаги ва арабларни барчасидаги  мол- мулкни  менга берган тақдирингда хам Мухаммад саллаллоху алайхи васалламни динидан кўзни очиб юмгунчалик миқдорда хам ортга қайтмайман, бу ишга рози бўлмайман. 

Румни шохи мана бу мархалада у кишини бир неча марта ўлим билан тахдид қилади, биринчи у кишини осиб қўяди  ва камон билан отмоқчи бўлаётгандек қилиб кўрсатади, яъни аскарларга у кишини ўзига қарата эмас, балки атрофига отишни буюради, камон отилаётган пайтида хам Абдуллохни динини тарк қилишга даъват қилади, лекин у кишига бу хам таъсир қилмайди, Абдуллохни янада кўпроқ тахдид қилиш учун, у кишини кўз олдида бир қозон ёғни қиздиришади ва асирлардан икки кишини насроний бўлишга даъват қилишади, аммо улар бу таклифни қабул қилишмагач хар икковини қизиб турган ёғга ташлашади, уларни фақат суяклари қолади холос.

 Румни насроний шохи шундан сўнг хам Абдуллохни яна қайтадан насрониятни қабул қилишга даъват қилади, аммо у киши бу таклифни янада шиддат билан инкор қилади, қайсар ноумид бўлиб у кишини қозонга ташлашни буюради. Абдуллохни қозонни олдига олиб келишган пайтида у кишини кўзи ёшга тўлган эди. Подшохга Абдуллохни кўз ёши тўкаётганини хабар беришади, подшох у ўлимдан қўрқиб йиғлаяпти деб ўйлайди, шу сабабли уни хузирига  қайтариб олиб келишга буюради, у кишини олиб келишган пайтда яна бир бор насроният ақидасини қабул қилишни таклиф қилади, лекин Абдуллох  янада қаттиқроқ шиддат билан рад қилади. Қайсар ғазабланади ва уни хақорат қилиб бошлайди ва айтадики: эй фалон бўлиб кетгур! Бўлмасам нима учун йиғлаётган эдинг?

Абдуллох розиаллоху анху унга жавоб берадики: кўз ёшимга  сабаб, хозир қозонга ташлансам жон баданимдан чиқиб кетади, деб ўйладим, кошки бошимдаги сочларни миқдорича жоним бўлганда эди, уларни хаммасини сонича  аллохни йўлида шу қозонга ташланар эдим. 

Подшох Абдуллохнинг кучли иймони ва шижоатини қаршисида таслим бўлди ва айтдики: мени бошимни ўпишингни  эвазига сени озод қилишимни хохлайсанми? Абдуллох айтдики: буни эвазига хамма асирларни озод қиласанми? Шунда подшох айтдики: ха, буни эвазига хамма асирларни озод қиламан.

 Абдуллох розиаллоху анху ўзига- ўзи айтадики: бу аллохни душманларидан бири холос, агар уни бошини ўпадиган бўлсам хеч нарса қилмайди, бўлиб хам буни эвазига мен билан бирга хамма асирлар озод бўлади…………у киши подшохни олдига бориб уни бошини ўпади, бундан сўнг подшох барча асирларни Абдуллохни қўлига топширишга буйруқ беради. Абдуллох розиаллоху анху Умар ибни Хаттоб розиаллоху анхуни хузурига келиб, мана бу можарони таърифлаб беради, Умар розиаллоху анху бу ишдан жуда хам хурсанд бўлади. У киши асирларга қараб айтадиларки: хар бир мусулмон Абдуллохни бошини ўпиб қўйиши керак ва мен хаммадан аввал бу ишни бошлаб беришим лозим. Шундан сўнг у киши ўринларидан туриб Абдуллохни бошини ўпадилар.   [2]

(давоми бор……….)

---

[1] رواه بخاری

[2]1- الاصابه فی تمییز الصحابه از ابن حجر 2/287  2- السیره النوبه از ابن هشام.  3-حیاه الصحابه شیخ مولانا محمد یوسف كاندهلوی.4- تهذیب التهذیب 5/185.   5- تاریخ الاسلام للذهبی.

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(8- قیسم)

اَگَر اِنسان اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی صَحِیح یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلَه دِیگَن بوُلسَه – بُو مُؤمِننِی  زِندانِی وَ قَماقخانَه سِی بوُلمِیش مَنَه بُو دُنیا بوُلَه دِیمِی یائِنکِی آخِیرگِی مَقصَد بوُلمِیش قِیامَت وَ جَنَّت بوُلَه دِیمِی – بُو مَرحَلَه لَرنِی هَمَّه سِیدَه مُسُلمان کِیشِی اِینگ آغِیر اِمتِحانلَرنِی هَم شادلِیک وَ حوُرسَندچِیلِیک بِیلَن کوُتِیب آلَه دِی وَ سوُنگرَه آخِیرگِی شادلِیکنِی قوُلگَه کِیرِیتَه دِی. حَبّاب اِبنِ اَرَت وَ بِلال، سُمَیَّه، حُبَیب رَضِیَ الله عَنهُ لَرگَه وَ سَیِّد قُطب، عُمَر مُختار وَ باشقَه لَرگَه اوُحشَب قِییناقلَر، عَذابلَر وَ اوُلِیمنِی شادلِیک وَ حوُرسَندچِیلِیک بِیلَن قَبوُل قِیلِیشَه دِی، یاکِی بوُلمَسَم اِستِشهادِیَه عَمَلِیاتلَرِینِی هَم  شادلِیک وَ حوُرسَندچِیلِیک بِیلَن عَمَلگَه آشِیرِیشَه دِی وَ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی سوُزلَرِیگَه کوُرَه مَنَه بُو یوُلدَه شادلِیک وَ حُورسَندچِیلِیک بِیلَن بِیر نِیچَه مَرتَه اوُلِیشگَه وَ شَهِید بوُلِیشگَه راضِی بوُلَه دِی:    ‏ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ وَدِدْتُ أَنِّي لأُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَأُقْتَلُ ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا، ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا، ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا ‏”‏‏[1] جانِیم اوُنِی قوُلِیدَه بُولگَن ذاتگَه قَسَمکِی، اَلله نِی یوُلِیدَه جَنگ قِیلِیشنِی وَ اوُلدِیرِیلِیشنِی یَحشِی کوُرَردِیم، سوُنگرَه تِیرِیلسَم وَ یَنَه قَیتَه دَن اوُلدِیرِیلسَم، سوُنگرَه یَنَه بِیر بار تِیرِیلسَم وَ یَنَه قَیتَه دَن اوُلدِیرِیلسَم. یَعنِی قَیتَه – قَیتَه تِیرِیلسَم وَ قَیتَه – قَیتَه اَلله نِی یوُلِیدَگِی قوُراللِی جَنگدَه اوُلدِیرِیلسَم.

اوُ کِیشِینِینگ مُؤمِن شاگِردلَرِی هَم حوُددِی شوُندَی بوُلِیشگَن اِیدِی، اَگَر رُحصَت بِیرسَنگِیزلَر سِیزلَرگَه بِیر تَرِیخِی بِیر داستاننِی اَیتِیب بِیرماقچِیمَن، اوُندَه اِسلامِی صَحِیح تَعلِیمنِی، اِسلام دِینِینِی قَدرِیَتلَرِینِی، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنگَه اِیرگَه شِیشنِی، اَلله تَعالَی مُؤمِنلَرگَه وَعدَه بِیرگَن دائِمِی، بِی پایان جَنَّت وَ شادلِیکنِی کوُرَه سِیزلَر، اوُندَه مُؤمِنلَر اَگَر مِینگتَه جانگَه اِیگَه بوُلگَن تَقدِیرلَرِیدَه هَم اَلله بِیلَن سَودالَشگَن پَیتلَرِیدَه اوُز اِیختِیارلَرِی بِبلَن اوُنِی فِدا قِیلَه دِیلَر:

بَدر وَ باشقَه غَزاتلَردَه قَتنَشگَن صَحابَه عَبدُالله اِبنِ حُذافَه رَضِیَ الله عَنهُ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی اِیراننِینگ شاهِی حِسرَونِی سَلطَنَتِیگَه یوُبارِیلگَن اِیلچِیسِی هَم بوُلگَن اِیدِی، بُو قَدرلِی صَحابَه شوُح طَبِیعَتلِی اِنسان بوُلگَنلَر، اوُ کِیشِینِینگ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیلَن قِیلگَن هَزِیللَرِی فِقه اَهلِینِی آلدِیدَه هَم مَشهُور، اِیندِی مَنَه بُو شَخص عُمَر اِبنِ خَطَّاب رَضِیَ الله عَنهُ نِی دَورِیدَه هِجرِی 19 یِیلدَه رُوملِیکلَرگَه قَرشِی آلِیب بارِیلگَن جِهاد پَیتِیدَه بِیر گوُرُوه مُسُلمانلَر بِیلَن اَسِیرگَه توُشِیب قالَه دِی: رُومنِی شاهِی صَحابَه لَرنِینگ مُستَحکَم اِیمانِی، سوُزگَه قوُلاق سالِیشلَرِینِی،اِطاعَتلَرِینِی مِعزانِیدَن وَ اوُلَرنِینگ اِسلامگَه،رَهبَرِیَتگَه نِسبَتاً فِداکارلِیکلَرِیدَن خَبَردار اِیدِی، اَمّا بوُنِی اِمتِحان قِیلِیب سِینَب کوُرماقچِی بوُلَه دِی وَ کوُزِی بِیلَن کوُرِیشنِی هاحلَیدِی، شوُ سَبَبلِی هَم اَگَر مُسُلمانلَر اَسِیر آلِینسَه، اوُلَرنِی اوُلدِیرمَسدَن اوُنِی حُوضُورِیگَه کِیلتِیرِیشنِی بوُیُورگَن اِیدِی.

اِیندِی عَبدُالله اِبنِ حُذافَه بِیر گوُرُوه مُسُلمانلَر بِیلَن اَسِیرگَه توُشَه دِی، سوُنگرَه نَصرانِیلَرنِی شاهِیگَه بِیر گوُرُوه مُسُلمانلَرنِینگ اَسِیرگَه توُشگَنلِیگِینِی وَ اوُلَردَن بِیرِی پَیغَمبَرنِینگ قَدِیمگِی یارانلَرِیدَن اِیکَه نِینِی خَبَر بِیرِیشَه دِی، اوُ کِیشِینِی شاهنِی حُضوُرِیگَه کِیلتِیرِیشگَن پَیتِیدَه رُومنِی شاهِی اَوَّلا عَبدُالله اِبنِ خُذافَه رَضِیَ الله عَنهُ گَه اوُزاق وَقت دِققَت بِیلَن قَرَب توُرَه دِی، شوُندَن کِییِین اوُ کِیشِی بِیلَن صُحبَتلَه شَه دِی، اَگَر اوُ کِیشِی دِینِینِی اوُزگَرتِیرسَه اوُنِی آزاد قِیلِیشنِی وَ اوُ کِیشِیگَه مال- دَولَت، یِیر، چِیرایلِی عَیاللَرنِی، حَتَّی وَزِیرلِیکنِی وَ پادشاهلِیککَه شِیرِیک بوُلِیشنِی هَم وَعدَه بِیرَه دِی، اَمّا عَبدُالله رَضِیَ الله عَنهُ قَطعِیَت بِیلَن شاهگَه جَواب بِیرَه دِیکِی: دِیننِی اوُزگَرتِیرِیشنِی اَصلاً اِمکانِی یوُق نَرسَه، اوُلِیم بُوندَن کوُرَه مِینگ مَرتَه یَحشِیراق، اوُ کِیشِی کوُلگَن حالدَه سوُزِیدَه دَوام اِیتَه دِیکِی، اَلله گَه قَسَمکِی اَگَر سِین اوُزِینگدَگِی وَ عَرَبلَرنِی بَرچَه سِیدَگِی مال- موُلکنِی مِینگَه بِیرگَن تَقدِیرِینگدَه هَم مُحَمَّد صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی دِینِیدَن کوُزنِی آچِیب یوُمگوُنچَه لِیک مِقداردَه هَم آرتگَه قَیتمَیمَن، بُو اِیشگَه راضِی بوُلمَیمَن.

رُومنِی شاهِی مَنَه بُو مَرحَلَه دَه اوُ کِیشِینِی بِیر نِیچَه مَرتَه اوُلِیم بِیلَن تَحدِید قِیلَه دِی، بِیرِینچِی اوُ کِیشِینِی آسِیب قوُیَه دِی وَ کَمان بِیلَن آتماقچِی بوُلَه یاتگَندِیک قِیلِیب کوُرسَه تَه دِی، یَعنِی عَسکَرلَرگَه اوُ کِیشِینِی اوُزِیگَه قَرَتَه اِیمَس، بَلکِی اَطرافِیگَه آتِیشنِی بوُیوُرَه دِی، کَمان آتِیلَه یاتگَن پَیتِیدَه هَم عَبدُالله نِی دِینِینِی تَرک قِیلِیشگَه دَعوَت قِیلَه دِی، لِیکِن اوُ کِیشِیگَه بُو هَم تَأثِیر قِیلمَیدِی، عَبدُالله نِی یَنَدَه کوُپراق تَحدِید قِیلِیش اوُچُون، اوُ کِیشِینِی کوُز آلدِیدَه بِیر قاذان یاغنِی قِیزدِیرِیشَه دِی وَ اَسِیرلَردَن اِیککِی کِیشِینِی نَصرانِی بوُلِیشگَه دَعوَت قِیلِیشَه دِی، اَمّا اوُلَر بُو تَکلِیفنِی قَبوُل قِیلِیشمَه گَچ هَر اِیککاوِینِی قِیزِیب توُرگَن یاغگَه تَشلَه شَه دِی، اوُلَرنِی فَقَط سوُیَکلَرِی قالَه دِی خالاص.

رُومنِی نَصرانِی شاهِی شوُندَن سُونگ هَم عَبدُالله نِی یَنَه قَیتَه دَن نَصرانِیَتنِی قَبوُل قِیلِیشگَه دَعوَت قِیلَه دِی، اَمّا اوُ کِیشِی بُو تَکلِیفنِی یَنَدَه شِددَت بِیلَن اِنکار قِیلَه دِی، قَیصَر نااوُمِید بوُلِیب اوُ کِیشِینِی قاذانگَه تَشلَشنِی بوُیُورَه دِی. عَبدُالله نِی قاذاننِی آلدِیگَه آلِیب کِیلِیشگَن پَیتِیدَه اوُ کِیشِینِی کوُزِی یاشگَه توُلگَن اِیدِی. پادشاهگَه عَبدُالله نِی کوُز یاشِی توُکَه یاتگَه نِینِی خَبَر بِیرِیشَه دِی، پادشاه اوُ اوُلِیمدَن قوُرقِیب یِیغلَه یَپتِی دِیب اوُیلَیدِی، شُو سَبَبلِی اوُنِی حوُضوُرِیگَه قَیتَه رِیب آلِیب کِیلِیشگَه بوُیوُرَه دِی، اوُ کِیشِینِی آلِیب کِیلِیشگَن پَیتدَه یَنَه بِیر بار نَصرانِیَت عَقِیدَه سِینِی قَبوُل قِیلِیشنِی تَکلِیف قِیلَه دِی، لِیکِن عَبدُالله یَنَدَه قَتتِیقراق شِددَت بِیلَن رَد قِیلَه دِی. قَیصَر غَضَبلَه نَه دِی وَ اوُنِی حَقارَت قِیلِیب باشلَیدِی وَ اَیتَه دِیکِی: اِی فَلان بوُلِیب کِیتگوُر! بوُلمَسَم نِیمَه اوُچُون یِیغلَه یاتگَن اِیدِینگ؟

عَبدُالله رَضِیَ الله عَنهُ اوُنگَه جَواب بِیرِیب اَیتَه دِیکِی: کوُز یاشِیمگَه سَبَب حاضِر قاذانگَه تَشلَنسَم جان بَدَنِیمدَن چِیقِیب کِیتَه دِی، دِیب اوُیلَه دِیم،کاشکِی باشِیمدَگِی ساچلَرنِی مِقدارِیچَه جانِیم بوُلگَندَه اِیدِی، اوُلَرنِی هَمَّه سِینِی سانِیچَه  اَلله نِی یوُلِیدَه قاذانگَه تَشلَه نَر اِیدِیم.

پادشاه عَبدُالله نِی کوُچلِی اِیمانِی وَ شِجاعَتِینِی قَرشِیسِیدَه تَسلِیم بوُلدِی وَ اَیتدِیکِی: مِینِی باشِیمنِی اوُپِیشِینگ عِوَضِیگَه سِینِی آزاد قِیلِیشِیمنِی هاحلَیسَنمِی؟ عَبدُالله اَیتدِیکِی: بوُنِی عِوَضِیگَه هَمَّه اَسِیرلَرنِی آزاد قِیلَه سَنمِی؟ شوُندَه پادشاه اَیتدِیکِی: حَه، بوُنِی عِوَضِیگَه هَمَّه اَسِیرلَرنِی آزاد قِیلَه مَن.

عَبدُالله رَضِیَ الله عَنهُ اوُزِیگَه – اوُزِی اَیتَه دِیکِی: بُو اَلله نِی دُشمَنلَرِیدَن بِیرِی خالاص، اَگَر اوُنِی باشِینِی اوُپَه دِیگَن بوُلسَم هِیچ نَرسَه قِیلمَیدِی، بوُلِیب هَم بوُنِی عِوَضِیگَه مِین بِیلَن بِیرگَه هَمَّه اَسِیرلَر آزاد بُولَه دِی………اوُ کِیشِی پادشاهنِی آلدِیگَه بارِیب اوُنِی باشِینِی اوُپَه دِی، بوُندَن سُونگ پادشاه بَرچَه اَسِیرلَرنِی عَبدُالله نِی قوُلِیگَه تاپشِیرِیشگَه بوُیرُوق بِیرَه دِی. عَبدُالله رَضِیَ الله عَنهُ عُمَر اِبنِ خَطّاب رَضِیَ الله عَنهُ نِی حوُضوُرِیگَه کِیلِیب، مَنَه بُو ماجَرانِی تَعرِیفلَب بِیرَه دِی، عُمَر رَضِیَ الله عَنهُ بُو اِیشدَن جُودَه  هَم حوُرسَند بوُلَه دِی. اوُ کِیشِی اَسِیرلَرگَه قَرَب اَیتَه دِیلَرکِی: هَر بِیر مُسُلمان عَبدُالله نِی باشِینِی اوُپِیب قوُیِیشِی کِیرَک وَ مِین هَمَّه دَن اَوَّل بوُ اِیشنِی باشلَب بِیرِیشِیم لازِم. شوُندَن سُونگ اوُ کِیشِی اوُرِینلَرِیدَن توُرِیب عَبدُالله نِی باشِینِی اوُپَه دِیلَر.      [2]

(دوامی بار…….)

---

[1] رواه بخاری

[2]1- الاصابه فی تمییز الصحابه از ابن حجر 2/287  2- السیره النوبه از ابن هشام.  3-حیاه الصحابه شیخ مولانا محمد یوسف كاندهلوی.4- تهذیب التهذیب 5/185.   5- تاریخ الاسلام للذهبی.

درسهای مقدماتی/درس هشتم:  شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(8- قسمت)

انگار اگر انسان در مسیر صیحیح قانون شریعت الله حرکت کند- چه دراین دنیایی که سجن و زندان مومن است و چه در قیامت و بهشت که مقصد نهائی است-  در تمام این مراحل مسلمان با شادی و مسرت به استقبال سختترین آزمایشها هم می رود تا به آن شادی نهائی می رسد. با شادی و مسرت مثل خباب ابن ارت و بلال و سمیه و خبیب رضی الله عنهم اجمعین و امثال سید قطب و عمر مختار و غیره شکنجه و اعدام را می پذیرید، و یا با شادی و مسرت عملیات استشهادی را انجام می دهد و به قول رسول الله صلی الله علیه وسلم حاضراست چندین بار در این راه زنده شود و شهید شود و با شادی و مسرت به استقبالش می رود:‏ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ وَدِدْتُ أَنِّي لأُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَأُقْتَلُ ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا، ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا، ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا ‏”‏‏[1]قسم به كسي كه جانم در دست اوست، دوست داشتم كه در راه خدا بجنگم و كشته شوم، سپس زنده گردم، دوباره كشته شوم، بار ديگر زنده شوم و مجدداً كشته شوم .یعنی کرارا زنده شوم و کرارا در راه الله در جنگ مسلحانه کشته شوم .

شاگردان مومن ایشان هم همین طوری بودند، اجازه بدهید یک داستان تاریخی رابرایتان ذکر کنم که آموزشهایِ صحیحِ اسلامیِ ارزشِ دینِ اسلام، تبعیت از قانون شریعت الله و بهشت و شادی بی پایان و ماندگاری که الله تعالی وعده اش را به مومنین نشان می دهد، و مومنین داوطلبانه و با شادی و سرور حاضرند اگر هزاران جان داشته باشند در معامله ی با الله تعالی آن را فدا کنند: 

 عبدالله بن حُذَافَةَ رضي الله عنه قاصد رسول الله صلی الله علیه وسلم به دربار خسرو شاه ایران درغزوه بدر وغزوات دیگر هم حضور داشت، این صحابه ی گرانمایه انسان شوخ طبعی بود و شوخی های او با رسول الله صلی الله علیه وسلم نزد اهل فقه مشهوراست، حالا این شخص در زمان عمر بن خطاب رضی الله عنه و در سال 19 هجری در جهاد با رومیها به همراه عده ای از مسلمین اسیر می شود: شاه روم از میزان ایمان راسخ و راستین صحابه و میزان حرف شنوی و اطاعت کردن(سمع و طاعه) و فداکاری آنها نسبت به اسلام و رهبریت آگاهی هائی داشت، اما دوست داشت این را تجربه کند و با چشمان خودش ببیندشان، برای همین دستور داده بود که اگر مسلمانی را اسیر کردند او را نکشند و نزدش ببرند.

حالا عبدالله بن حذافه رضی الله عنه به همراه عده ای اسیر شده است و به شاه نصرانی ها خبر دادند که عده ای از مسلمین اسیر شده اند که یکی از یاران قدیمی پیامبر هم داخلشان است، زمانی اورا نزد شاه روم آوردند شاه روم ابتدا مدت طولانی به عبدالله بن حذافه رضی الله عنه نگاه کرد، بعد با او وارد گفتگو شد و در عوضِ تغییرِ دینش به او وعده ی آزادی و مال و زمین و زنهای زیبا و حتی وزارت وشراکت در پادشاهی داد، اما عبدالله رضی الله عنه با قاطعیت جواب رد به همه داد و به صراحت گفت: تغییر دین اصلا امکان ندارد و مرگ هزاران بار از این بهتراست، و با خنده ادامه داد به خدا اگر همه آنچه كه داری و همه ی آنچه كه عربها دارند به من بدهی تا من به اندازه ی یك چشم بهم زدن از دین محمد صلى الله علیه وسلم  برگردم، حاضر نخواهم شد.

شاه روم در این مرحله اورا تهدید به مرگ کرد، ابتدا آویزانش کرد و چنین وانمود کرد که می خواهد تیربارانش کند اما به سربازانش دستور داد دوروبرش را بزنند، در حین تیر اندازی هم باز عبدالله را به ترک دینش دعوت می کرد اما تأثیری نداشت، برای تهدید بیشترعبدالله، جلو چشمش دیگی پر از روغن جوشیده آماده کردند و به دوتا ازاسیران مسلمان سفارش کردند که نصرانی بشوند اما این دو اسیر قبول نکردند برای همین آنها رادر دیگ روغن جوشیده انداختند و تنها استخوانهایشان باقی ماند، 

  شاه نصرانی روم در این هنگام رو به عبدالله كرد و اورابرای چندمین بار به نصرانیت دعوت داد اما او شدیدتر از قبل انكار كرد، وقتی قیصرازاو ناامید شد دستور داد او را در دیگ بیندازند.عبدالله را به طرف دیگ بردند، چشمهایش اشك آلود شد. به پادشاه خبر دادند كه عبدالله گریه می كند، پادشاه گمان كرد كه او از ترس مرگ گریه می كند برای همین دستور داد اورابرگردانند پیشش، وقتی جلویش قرار گرفت یک بار دیگرپذیرش عقیده ی نصرانیت را به او پیشنهاد كرد ولی این بار هم او به شدت رد كرد.قیصر عصبانی شد و شروع کرد به فحاشی و گفت: فلان شده! برای چه همین الان گریه می كردی؟

عبدالله رضی الله عنه در جواب گفت: گریه ام برای این بود كه خیال كردم الان در دیگ انداخته می شوم و جان از بدنم می رود، آرزو كردم ای كاش به اندازه ی موهای بدنم جان می داشتم و همه را در راه  الله در دیگ می انداختم.

پادشاه در برابر اینهمه ایمان و شجاعت عبدالله تسلیم شد و گفت: حاضری در برابر اینكه تو را آزاد كنم سرم را ببوسی؟عبدالله گفت: آیا در مقابل آزادی همه ی اسیران؟پادشاه گفت: بله در مقابل آزادی همه ی آنها.

عبدالله می گوید: با خود گفتم اینكه دشمنی است از دشمنان الله، چه اشكال دارد سر او را ببوسم و من و همه ی اسرای مسلمان آزاد بشویم. . . نزدیك رفت و سرش را بوسید، در این هنگام پادشاه دستور داد همه ی اسیرها را آزاد کنند و به دست عبدالله بسپارند. عبدالله رضى الله عنه  پیش عمربن خطاب  رضى الله عنه  آمد و ماجرا را برایش تعریف كرد، عمر رضى الله عنه  خیلی خوشحال شد. وقتی به اسیران نگاه كرد گفت: بر هر مسلمانی لازم است كه سر عبدالله را ببوسد و من جلوتر از همه شروع می كنم. بعد بلند شد و سرش را بوسید. [2]

(ادامه دارد……..)

---

[1] رواه بخاری

[2]1- الاصابه فی تمییز الصحابه از ابن حجر 2/287  2- السیره النوبه از ابن هشام.  3-حیاه الصحابه شیخ مولانا محمد یوسف كاندهلوی.4- تهذیب التهذیب 5/185.   5- تاریخ الاسلام للذهبی.

Таърифи дарул ислом ва дарул куфр дар мазохиби мухталифи исломий.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(2- қисмат)

Аллох таоло мефармояд:

 وَلِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا (مائده/17)

Замоники аллох заминро халқ карда ва молики он хам худиш аст ва дар он мутасаррифи таквиний аст

« لِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا فِيهِنَّ ۚ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»  (مائده/120)

Хийли табиий астки набояд каси ғейри аз аллох дар замин мутасаррифи ташриъий бошад. Халқ моли аллох аст амр ва хукм хам моли аллох таоло аст.

أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ ۗ تَبَارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ. (اعراف/54)

Дар нигохи имоми Шофеъий рохимахуллох ин тақсими жахон ба ” дорул ислом” ва ” дорул куфр” ба далили вазиъати астки бар жахони башарий тахмил шуда, бе онки матлуби назари ислом бошад ва ислом ба ин тақсимот рози нест ва машруъ нест аммо вужуд дорад; шариати пайғамбар хотам саллаллоху алайхи васаллам омада астки бар хаммайи инсонхо хокимият кунад чун ин шариат хосияти хаммагоний дорад ва хадафи нахоийи ислом ин астки жомеъайи инсонийро тахти қудрати вохидий дароварад.

Замоники аллох таоло мефармояд:

 « وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيرًا وَنَذِيرًا» (سبأ/ 28)

Ва мефармояд:

« قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعًا » (اعراف/ 158)

Яъни росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои тамоми инсонхо фристода шуда аст на қовм ва мантақайи хосси.

Ва замоники аллох таоло мефармояд:

 وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ (نور/55)

Яъни хокимият бар замин аз он ислом ва мўъминин ба охарин шариати аллох таоло аст.

Ин хадафи нахоий ва ормони ислом аст, аммо то замони расидан ба хадафи нахоий бо умури нохоста ва пеш омадхойи ногахоний ва тахмилий  мувожих мешавемки ба хукми зарурат то замони бардошта шудани онхо бояд вужуди онхоро  бипазирем, хар чанд қабулишон надорем аммо вужуд доранд ва бояд мисли ек офат бардошта шаванд. Мисли дорул куфр.

 Ижоза дихид ин нигариши имоми Шофеъий рохимахуллох ро  бештар баррасий кунем: яхудийхо бар ин бовар будандки даст аллох таоло дар баъзи аз масоил баста аст.

وَقَالَتِ الْیَهُودُ یَدُ اللّهِ مَغْلُولَةٌ (مائده/64)

Секуляристхо нез дар умури ижтимоий ва хукуматий ва ижроийи жомеъа бар хамин асос бархурд мекунанд ва бар ин боварандки дастони аллох таоло дар бисёри аз масоил баста аст ва дар ингуна масоил дар замин болотар аз худишон намебинанд ва худишонро дар масоили хукуматий ва қонунгузорий ва хокимият бар мардум болотар ва бехтар аз аллох таоло медонанд. Ба хамин далил заминро нез моли худишон медонанд хамчунонки фиръавн гуфт:

 قَالَ أَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ أَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يَا مُوسَىٰ (طه/57)

Яъни замин моли онхо аст на моли Мусо ва Мусо хеч хаққи дар ин замин надорад илло хаққи шахривандий ва ин хаққи шахривандий  хам замоники ба у дода мешавадки тобеъи хокимият ва қавонини хоким бар жомеъа бошад ва гарна агар тобеъи қавонини секуляристий ва хокимияти ин секуляристхо ( ё ба забони арабий ин мушрикин) намешавад бояд заминики моли аллох таоло аст ва ин куффор ишғолиш кардандро рахо кунад:

  وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُم مِّنْ أَرْضِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنَا (ابراهیم/13)

Дар ин сурат шуори ватангароий ва миллигароийи секуляристхо ( ё ба забони арабий мушрикин) ки ба унвони ек омили хувият бахши дар баробари хувияти ақидатийи исломий ва басижи мардум жихати жанг бо мужриёни қонуни шариати аллох мовриди истефода қарор мегирад ва матрах мешавад чизи жадиди нест, балки падида ва офати аст бисёр қадимий ва бостоний.

(идома дорад………)