وَاعْتَصِمُوا

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(41- қисмат)

Бояд ин маворидро риоят кунем, ин хамон абзорхои хастандкки мо ба хукми зарурат бояд ба онхо ахамият дихем.Увлавиятхоимонро барраси кунемки чи чизхои хастанд. Аз кина ва душмани пархез кунем ва инсоф дошта бошем,дубора мегуем инсоф дошта бошем,чизики дар холи хозир хийли кам аст. Барои хамин увдавиятхоро мехохем бигуем. Тасаввур кунид ибни Таймия маслахати мусалмононро чигуна баён мекунад.

Ибни Таймия рохимахуллох тарки бархи аз мустахаботро боиси дусти медонист ва мегуяд: ” маслахати расидан ба дусти дар дин,бузургтари аз бархи корхост; хамонгунаки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тағйири банойи каъбаро рахо карданд, чун боқи мондани он ба хамон холати пешин сабаби наздики дилхо мешуд”. Ибни Масъуд розиаллоху анху бар комил хондани намоз дар мусофиратро пушти Усмон розиаллоху анху ирод гирифт аммо ,пушти сариш намоз хонд ва гуфт : даргири чизи нопасанди аст.

Хуб,фикр кунам дар мовриди таъвил ба унвони ек монеъ дар такфир ба андозаи ниёз сухбат кардем. Ба хар хол, ин чохор марахалаи исботи журми иртидод,таъйиди журм тавассути қуръон ва суннати сахих,шурути такфир ва мавонеъи такфир, марохили хастандки шахс лозим аст ва бояд дар мовриди мусалмоники ба журми иртидод муттахам шуда инхоро тей кунад ва ба онхо яқин ва итминон пейдо кунад ва зарраи шак хам надошта бошад ва чунончи дар хар мавориди ба яқини комил нарасида буд бояд хукм ба бароати мусалмон содир намояд. Ва ба қовли бузургворони мо агар 99 далили қовий бар кофар будани шахси мусалмон вужуд дошт ва танхо ек далили заиф дорои шубха вужуд дошт бояд ахли қибларо бо хамин шубха аз журм ва марг нажот дод. Ин рохи астки бояд рафт,агар мусалмони худ ва қиёматишро дуст дорад ин масири астки бояд тей кунад.

Мархалайи судури хукм дар мовриди касоники онхоро аз чохор филтери аслий гузарондаем:

Дар инжо мерасем ба мархалаи судури хукм дар мовриди касоники чохор мархалаи исботи журм ,таъйиди журм тавассути қуръон ва суннати сахих,шурути такфир ва мавонеъи такфирро дар мовридишон ба ижро дар овардаем. Ибтидо чанд калама дар мовриди куфр ва кофар бигуем бехтар аст:

Куфр дар забони арабий ба маъни пушондани чизи меояд. Ба хамин далил ба кишоварз мегуянд кофар ,чиро? Чун базрро бо хок мепушонад:

«كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ» (حدید/20)،

Дунё хамчун борон астки гиёхони он ,кишоварзонро ба шигифт меоварад.

Мушаххас аст, кишоварз медонад чи чизиро мепушонад. Медонад базрро мепушонад на санг ва шишаро.Хамчунин ,медонад ин базрики мепушонад чи базри аст, ва моххо ва балки солхо интизори самари хамон базрро дорад, на чизи дигариро. Пас, шинохт дорад медонадки чи чизиро пушонда аст.

Бо хамин миқёс ба касоники огохона чизи аз неъматхои аллох ва чизи аз қонуни шариати аллохро мепушонанд ё кулли қонуни шариати аллохро мепушонанд ва мунтазири авоқиби он хам мешаванд ба онхо мегуянд кофар. Албатта, мумкин аст теъдоди ин куффор бисёр кам бошад ( хамон куффорики қаблан дар мовриди онхо сухбат кардем ва тўвзих додем)

إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُواْ سَوَاءٌ عَلَیْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ

Инхо мумкин аст теъдодишон хийли кам бошадки мутлақан ла юъминуна хастанд ва иймон намеоваранд. Аммо ин афрод мумкин аст жомеъайи бузургиро бо ақоиди худишон бор оварда бошанд ва дар куфриёти аз онхо тақлид шавад ва ба истелох аз миёни жохилон аз худишон копи гирифта бошанд. Дар ин сурат,кулли он жомеъайики аз инхо копи шудандро дар дунё жузви куффор хисоб мекунем ва жузви куффор хисоб мешаванд. Бо инки мумкин аст хийли аз ин жавомеъ фақат муқаллидини куффор бошанд ва аз куффори аслий копи гирифта шуда бошанд, бо ин вужуд,фарқи бейни жохил ва олими жавомеъи куффор вужуд надорад ва хамма машмули хукми вохидий мешаванд. Мисли жомеъайи яхудият, насроният , мушрикин,мажус ё соибин.

Аммо, дар миёни муслимин куффори пинхоний хастандки саъй доранд худишонро копи муслимин кунанд ва шабихи муслимин шаванд ва адойи муслиминро дармеоварандки ба онхо мегуянд мунофиқин ё ба забони имрузий ба онхо мегуянд секулярзадахо. Дар ин сурат, инхо чун худишонро шабихи муслимин карданд жузви муслимин хисоб мешаванд. Холо ,инхо мумкин аст шароити пеш биёядки вазъ аваз шавад, яъни ба жойи инки инхо худишонро шабихи муслимин кунанд ва копи муслимин шаванд, инхо асли худишонро ру мекунанд ва ошкор мекунанд ва дигар адойи муслиминро дар намеоваранд.Ё илова бар ин, мумкин аст иддаи аз муслимин дар суханони ё аъмоли копи инхо шаванд ва адойи ин куффори пинхон ё адойи куффори ошкорро дармеоваранд ва аз масирики бо муслимин омаданд тасмим бигирандки ба ақаб баргарданд,ин баргашт ба ақабро иртидод мегуянд.

Дар сутури гузашта арз шудки илали куфр ва кофар шудан мумкин аст эътиқоди куфрий бошад ( ки амри аст марбут ба қалб ва мо аз он хабар надорем ва ба худи шахс бармегардад) ё сухан ё амали куфрий бошадки боиси пушондани еки ё кулли қонуни шариати аллох ва неъматхои аллох шавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(40- қисмат)

Дар хар сурат ,кулли муслимин ,ғейри мутааввил буданро дар такфир шарт медонанд, ва агар каси таъвили шаръий аз манобеъи шаръий дошта бошад, хамин таъвили вай монеъ  аз он мешавадки такфир гардад. Хуб ,алъон шумо атрофи худитонро нигох кунид,бибинид касони аз фирақи исломийки шумо онхоро ба хотири феълики анжом медиханд кофар медонид воқеан ин суханон ва корхоишон таъвили аз оёт, аходис ва ривоятхои торихий нест? Оё инхо воқеан ба хотири итоат аз аллох ин суханонро мегуянд ва ин корхоро мекунанд ё ба хотири душмани бо аллох? Агар хатто шак хам доштид хамин шак ва шубха хам боз монеъ аз он мешавадки онхоро такфир кунид. Чун бо яқин вориди ислом шуданд ва бо шак ва шубхо аз он хориж намешаванд.

Холо,касони хамки тамоми ин бадихоят ахли қибларо дар мовриди шахс ё мазхаби таъвил кунанд нодида мегиранд, бидуни шак ё душманони донойи ахли қибла чун мунофиқин ва секулярзадахо хастанд ва мехоханд гурухи аз ахли қибларо дар баробари гурухи дигар қарор диханд, ё дустони жохили хастандки ниёз ба химояти мардумий фирқайи худ,алайхи фирқайи мухолиф доранд хамин ниёз онхоро водор карда дар чанин иштибохоти биёфтанд ва бемухобо ба такфири гурухи мухолиф иқдом кунанд.

Дар хар ду холат,инхо дар масири ғейри шаръий дар харакат хастанд, ва хар ду вахдат ва қудрати ахли қибларо хадаф қарор доданд,ва дар ростойи тазъифи муслимин ва амиқтар шудани шикофхойи тафарруқ миёни ахли қибла дар талошанд ва хар ду хоста ё нохоста монеъи барои вахдат ва баргашти қудрат ва убухат ба ахли қибла хастанд ва хатто монеъи ақим шудани жиход бисёри аз бузургворон дар ростойи ташкили хукумати исломий дар соири сарзаминхойи мусалмоннишин хам мешаванд.

Ин узр ба шубха ё ба таъвил хамиша то замони иқомаи хужжат вужуд хохад дошт,ижтиходи ек мужтахид хам барои ек мужтахиди дигар ба манзалаи иқомаи хужжат бар мужтахиди мухолиф нест, диққат кардид дустон ,ижтиходи ек мужтахид хам барои ек мужтахиди дигар ба манзалаи иқомаи хужжат бар мужтахиди мухолиф нест; танхо ижтиходи жамъий шўроки ба сурати ижмоъи вохидий ироя шуда метавонад дар тамоми ин маворид хукми иқомаи хужжат бар хаммагон бошад. Пас,ижмоъи вохид ноши аз уммати вохид ин иқомаи хужжат бар тамоми мужтахидин ва донишмандони исломий аст на ижтиходи ек донишманд бар ек донишманди дигар.

Дар ин сурат, ва то замони расидан ба чанин ижмоъи ,узр ба шубха ё ба таъвил хамиша вужуд хохад дошт ва танхо аз коноли шўройи улил амр вобаста ба хукумати исломий астки аз бейн меравад. Пас ,агар мехохи аз ин таъвилот халос шавем пеш ба суйи ташкили шўройи улил амр ва пеш ба суйи вахдат ва касби қудрати хукуматий.Ва агар аз чанин хукумати хатто бар асоси хар ек аз мазохиби исломий хам бархурдор хастем, пеш ба суйи тақвияти он ва харакати хаммаи муслимин ба суйи инки онхоро даъват кунем ба инки хамма бо хам вориди гуфтагу шаванд, хамма дар сатхики хастанд шўроро ташкил диханд ва тобеъ раъйи шўро шаванд ва хаммайи таъвилотро ба гуфтагу даъват кунем, хаммаи таъвилотро ба ин шўро бикашонем ва саъй кунем онхоро тахти назорати хамин шўройи вохид ислох кунем. Ин рохкор аст.

То он замон,узр ба шубха ё ба таъвил аз умри тулонийтари бархурдор хохад шуд, чун хужжат диртар ба шахси таъвил кунанда мерасад ва расонандаи воқеий хужжат хамки шўро бошад феълан вужуд надорад, ва гох дар мавориди зиёдий худи шумо хам ахли таъвили хасти мисли онхо ,онхо таъвили шуморо қабул надоранд ва шумо хам таъвили онхоро , қози хамки шўрост вужуд надорадки бо ижмоъи вохид ба ихтилофот хотима дихад. Дар инжо намешавад хам худит шоки боши ва хам қози,тарафи муқобил нез хам шоки бошад ва хам қози ,ту алайхи у хукм содир куни ва у алайхи ту хукм содир кунад.

Дар ин сурат лозим аст ва бояд ба хукми зарурат мисли соири заруратхо бо он бархурд шавад, саъйи содр дошт ва тахаммул шавад, ва ба одоби пойбанд шавемки аз бузургони мо дар қуруни гузашта то кунун ба мо расида аст. Аз жумла инки: мухтарамона бо мухолиф бархурд кунем,инсоф дошта бошем ( чизики хам акнун хийли кам шуда аст),аз асл

«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ»

Мухофизат кунем ва аз душмани ва кина бо ахли қибла пархез кунем, увлавиятхои шариат дар хифзи вахдат ва суръати бахшидан харакат ба самти ташкили дорул ислом дар сарзаминхои мухталиф ,суръат бахшидан ба шўройи вохиди исломий  дар сарзаминхои мусалмоннишин ва мавориди дигарики ахли фан дар ин замина баён карданд бояд дар онхо талош кунем.

(идома дорад……..)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(118- қисм)

Аллох таоло мана бу дунёда ахли китобни ва шибхи ахли китобни кофирларини хаммасига мана бу янги шариатни қабул қилиш ва қилмаслик бўйича озодлик берган, улар бу динни қабул қилмаган холларида хам мусулмонлар билан тинчлик асосида яшаш хуқуқига эга бўлишади, аммо мушрик ва секулярист бўлишни инсонни шаънидаги иш деб хисобламайди, уларни дунёда хам охиратда хам харгиз кечирмайди. Дунёда секуляристларга, мушрикларга ислом билан ўлимни ўртасидан бирортасини танлаш ихтиёрини беради ва қиёматда эса уларга энг баттар азобларни назарга олган, бу хақида мушрикларни ва секуляристларни таниб олиш дарсида ишора қилганмиз.

Чунки асосан аллох хохлаган нарсасини кечиради, аммо ширкни кечирмайди.

   إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرَى إِثْمًا عَظِيمًا‏» ( نساء/48،)

Албатта аллох ўзига (бирон нарсанинг) шерик қилинишини кечирмас. Шундан бошқа гунохларни ўзи хохлаган бандалари учун кечирур. Ким аллохга (бирор кимса ё нарсани) шерик  келтирса, бас,у буюк гунохни тўқиб чиқарибди.

Мана бу огохона ва танлаб олинадиган даъватни ёнида ислом иртидод ахкомларини баён қилиш билан бирга огохлантирадики, исломни хаққониятини яхши таниб олганингиздан ва мусулмон бўлганингиздан сўнг, энди ортга қайта олмайсизлар. Бундай қаттиққўллик, одамлар динни содда ва  тантанали маросимга ўхшаган иш деб хисобламасликларига ва уни танлаётган пайтларида диққат қилишларига  боис бўлади.

Мана бу холатда, иртидодни жазолаш озодликдан самарали фойдаланиш учун бўлиб, бу ахли китобни ё шибхи ахли китобни  кофирлари учун озодликни йўқотиш эмас,балки  озодликдан шойиста холатда фойдаланиш йўлида  соғлом фазони ижод қилиш учун керак бўлади.

Мана бу хукмни ижро қилиш,мусулмонлар ва  исломга киришни истаган шахсларга нисбатан ана ўшанча манфаъат келтиришидан ташқари, муртад шахсни ўзи учун хам фойдадан холи эмас. Шубхасиз, муртадни умри ўткани сари мусулмонлар учун моддий жихатдан хам фасодларни вужудга келтиради ва хатто шахсларни гумрох бўлишларига сабаб бўлади. Мана бундай холатда, бу бечоранинг умри лахзама- лахза ўтгани сари қиёматда янада кўпроқ азоб,қийноқга сазовор бўлади ва жаханнамни янада пастроқ даракотларидан жой олади.

Очиқ- ойдин кўриниб турганидек, зохирда исломий кўринишга эга бўлган ва мунофиқлар,секулярзадалар тўдасидан бўлган,хамда мана бундай изтиробга,дилхираликларга, фасодга тўла хаёт кечирган мана бу бечора инсон, энди фасодни янада баттарроғига тушганлиги боис хам ўзи учун ёмон вазиятни вужудга келтирган ва хам мусулмонларни жамияти учун, хатто ислом доирасига киришни хохлаётган ғайри мусулмонлар учун хам тўсиқ  бўлаётган  ва  уларнинг ислом келтиришлари йўлида монеълик қилаётган бўлишлари мумкин. Бу нарса уларнинг қиёматдаги мушкилотларини янада кўпайтиради.

Мана бу хукмни ижро қилиниши мунофиқ ва секулярзадаларни барчаси учун хабар,эслатма бўлади, касалликларини дармон қилиниши уларнинг ўзлари учун хам яхшироқ, натижада бу касаллик уларни айтиб ўтилган шум  оқибатга дучор қилмайди ва уларни ўзларининг тақдирлари хам аччиқ,оғриқли холда тугамайди.

 Мана бу изохларни айтиб ўтишни лозим топдим,чунки дўстлар мана бу заминада шубхаларни ўртага ташлаётган ва саволларни тўғридан- тўғри ёки ғайри мустақим равишда бераётган эдилар, шу сабабли хам мана бу изохларни ироя беришни лозим топдим. Хўп, энди хурматли  дўстларимизни, опа-сингилларимизни,бародарларимизни  саволларига етиб келдик:

(давоми бор……..) 

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(118- قیسم)

اَلله تَعالَی مَنَه بُو دُنیادَه اَهلِی کِتابنِی وَ شِبهِ اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِینِی هَمَّه سِیگه مَنَه بوُ یَنگِی شَرِیعَتنِی قَبوُل قِیلِیش وَ قِیلمَسلِیک بوُیِیچَه آزادلِیک بِیرگن، اوُلَر بُو دِیننِی قَبوُل قِیلمَه گن حاللَرِیدَه هَم مُسُلمانلَر بِیلَن تِینچلِیک اَساسِیدَه یَشَش حُقوُقِیگه اِیگه بوُلِیشَه دِی، اَمّا مُشرِک وَ سِکوُلارِیست بوُلِیشنِی اِنساننِی شَعنِیدَگِی اِیش دِیب حِسابلَه مَیدِی، اوُلَرنِی دُنیادَه هَم آخِیرَتدَه هَم هَرگِیز کِیچِیرمَیدیی. دُنیادَه سِکوُلارِیستلَرگه،مُشرِکلَرگه اِسلام بِیلَن اوُلِیمنِی اوُرتَه سِیدَن بِیرارتَه سِینِی تَنلَش اِیختِیارِینِی بِیرَه دِی وَ قِیامَتدَه اِیسَه اوُلَرگه اِینگ بَتتَر عَذابلَرنِی نَظَرگه آلگن، بُو حَقِیدَه مُشرِکلَرنِی وَ سِکوُلارِیستلَرنِی تَنِیب آلِیش دَرسِیدَه اِیشارَه قِیلگنمِیز.

چوُنکِی اَساساً اَلله هاحلَه گن نَرسَه سِینِی کِیچِیرَه دِی، اَمّا شِیرکنِی کِیچِیرمَیدِی.     إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرَى إِثْمًا عَظِيمًا‏» ( نساء/48،) اَلبَتَّه اَلله اوُزِیگه (بِیران نَرسَه نِینگ) شِیرِیک قِیلِینِیشِینِی کِیچِیرمَس. شوُندَن باشقَه گوُناهلَرنِی اوُزِی هاحلَه گن بَندَه لَرِی اوُچُون کِیچِیرُور. کِیم اَلله گه ( بِیرار کِیمسَه یا نَرسَه نِی) شِیرِیک کِیلتِیرسَه، بَس، اوُ بُویُوک گوُناهنِی توُقِیب چِیقَه رِیبدِی.

مَنَه بُو آگاهانَه وَ تَنلَب آلِینَه دِیگن دَعوَتنِی یانِیدَه اِسلام اِرتِداد اَحکاملَرِینِی بَیان قِیلِیش بِیلَن بِیرگه آگاهلَنتِیرَه دِیکِی،اِسلامنِی حَققانِیَتِینِی یَحشِی تَنِیب آلگه نِینگِیزدَن وَ مُسُلمان بوُلگه نِینگِیزدَن سوُنگ، اِیندِی آرتگه قَیتَه آلمَیسِیزلَر. بوُندَی قَتتِیق قوُللِیک، آدَملَر دِیننِی ساددَه وَ تَنتَه نَه لِی مَراسِیمگه اوُحشَه گن اِیش دِیب حِسابلَه مَسلِیکلَرِیگه وَ اوُنِی تَنلَه یاتگن پَیتلَرِیدَه دِققَت قِیلِیشلَرِیگه بائِث بوُلَه دِی.

مَنَه بُو حالَتدَه، اِرتِدادنِی جَزالَش آزادلِیکدَن ثَمَرَه لِی فایدَه لَه نِیش اوُچُون بُولِیب، بُو اَهلِی کِتابنِی  یا شِبهِ اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِی اوُچُون آزادلِیکنِی یُوقاتِیش اِیمَس، بَلکِی آزادلِیکدَن شایِیستَه حالَتدَه فایدَه لَه نِیش یوُلِیدَه ساغلام فَضانِی اِیجاد قِیلِیش اوُچُون کِیرَک بُولَه دِی.

مَنَه بُو حُکمنِی اِجرا قِیلِیش، مُسُلمانلَر وَ اِسلامگه کِیرِیشنِی اِیستَه گن شَخصلَرگه نِسبَتاً اَنَه اوُشَنچَه مَنفَعَت کِیلتِیرِیشِیدَن تَشقَرِی، مُرتَد شَخصنِی اوُزِی اوُچُون هَم فایدَه دَن حالِی اِیمَس. شُبهَه سِیز، مُرتَدنِی عُمرِی اوُتکَه نِی سَرِی مُسُلمانلَر اوُچُون ماددِی جِهَتدَن هَم فَسادلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِی وَ حَتَّی شَخصلَرنِی گوُمراه بوُلِیشلَرِیگه سَبَب بوُلَه دِی. مَنَه بوُندَی حالَتدَه، بُو بِیچارَه نِینگ عُمرِی لَهظَه مَه – لَهظَه اوُنگه نِی سَرِی قِیامَتدَه یَنَدَه کوُپراق عَذاب، قِیناقگه سَزاوار بوُلَه دِی وَ جَهَنَّمنِی یَنَدَه پَستراق دَرَکاتلَرِیدَن جای آلَه دِی.

آچِیق – آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، ظاهِردَه اِسلامِی کوُرِینِیشگه اِیگه بُولگن وَ مُنافِقلَر،سِکوُلارزَدَه لَر توُدَه سِیدَن بوُلگن، هَمدَه مَنَه بوُندَی اِضطِرابگه، دِیلحِیرَه لِیکلَرگه، فَسادگه توُلَه حَیات کِیچِیرگن مَنَه بُو بِیچارَه اِنسان، اِیندِی فَسادنِی یَنَدَه بَتتَرراغِیگه توُشگنلِیگِی بائِث هَم اوُزِی اوُچُون یامان وَضِیعیَتنِی وُجوُدگه کِیلتِیرگن وَ هَم مُسُلمانلَرنِی جَمِیعیَتِی اوُچُون، حَتِّی اِسلام دائِرَه سِیگه کِیرِیشنِی هاحلَه یاتگن غَیرِی مُسُلمانلَر اوُچُون هَم توُسِیق بوُلَه یاتگن وَ اوُلَرنِینگ اِسلام کِیلتِیرِیشلَرِی یوُلِیدَه مانِعلِیک قِیلَه یاتگن بوُلِیشلَرِی موُمکِین. بُو نَرسَه اوُلَرنِینگ قِیامَتدَگِی مُشکِلاتلَرِینِی یَنَدَه کوُپَیتِیرَه دِی.

مَنَه بُو حُکمنِی اِجرا قِیلِینِیشِی مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی بَرچَه سِی اوُچُون خَبَر، اِیسلَتمَه بوُلَه دِی، کَسَللِیکلَرِینِی دَرمان قِیلِینِیشِی اوُلَرنِینگ اوُزلَرِی اوُچُون هَم یَحشِیراق، نَتِیجَه دَه بُو کَسَللِیک اوُلَرنِی اَیتِیب اوُتِیلگن شوُم عاقِبَتگه دوُچار قِیلمَیدِی وَ اوُلَرنِی اوُزلَرِینِینگ تَقدِیرلَرِی هَم اَچچِیق، آغرِیقلِی حالدَه توُگه مَیدِی.

مَنَه بُو اِیضاحلَرنِی اَیتِیب اوُتِیشنِی لازِم تاپدِیم، چوُنکِی دوُستلَر مَنَه بُو زَمِینَه دَه شُبهَه لَرنِی اوُرتَه گه تَشلَه یاتگن وَ سَواللَرنِی توُغرِیدَن – توُغرِی یاکِی غَیرِی مُستَقِیم رَوِیشدَه بِیرَه یاتگن اِیدِیلَر، شُو سَبَبلِی هَم مَنَه بوُ اِیضاحلَرنِی اِرایَه بِیرِیشنِی لازِم تاپدِیم. حوُپ، اِیندِی حوُرمَتلَی دوُستلَرِیمِیزنِی، آپَه – سِینگِیللَرِیمِیزنِی، بِرادَرلَرِیمِیزنِی سَواللَرِیگه یِیتِیب کِیلدِیک:

(دوامی بار……)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(118- قسمت)

الله تعالی در این دنیا به تمام کفار اهل کتاب و شبه اهل کتاب این آزادی را داده که این شریعت جدید را بپذیرند یا نپذیرند و در صورت عدم پذیرش تحت شرایطی با مسلمین زندگی مسالمت آمیزی داشته باشند اما، مشرک بودن و سکولاریست بودن را در شأن انسان نمی داند و هرگز نه در دنیا و نه در قیامت آن ها را نمی بخشد. در دنیا سکولاریستها و مشرکین را بین مرگ یا پذیرش اسلام قرار می دهد و در قیامت هم بدترین عذابها رابرایشان در نظر گرفته که در درس شناسائی مشرکین و سکولاریستها به آن اشاره کردیم.

چون، اساساً الله هر چه را بخواهد می بخشد اما، شرک را نمی بخشد: «إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرَى إِثْمًا عَظِيمًا‏» (نساء/48)، بی گمان خداوند (هرگز) شرك به خود را نمی‌بخشد، ولی گناهان جز آن را از هركس كه خود بخواهد می‌بخشد. و هر كه برای خدا شريكی قائل شود، گناه بزرگی را مرتكب شده است.

در کنار این دعوت آگاهانه و انتخاب ‌گرایانه، اسلام با بیان احکام ارتداد هشدار می‌دهد که هرگاه حقانیت اسلام را به خوبی شناختید و مسلمان شدید، دیگر نمی‌توانید از آن بازگردید. این سخت‌گیری باعث می‌شود تا مردم دین را امری ساده و تشریفاتی ندانند و در پذیرش و انتخاب آن نهایت دقت را داشته باشند.

در این صورت، «مجازات ارتداد برای استفاده ی بهينه از آزادی» است، جهت ايجاد فضاى سالمی برای بهره‏ بردارى شايسته از این آزادی است نه برای از بین بردن آزادی برای کفار اهل کتاب و شبه اهل کتاب.

اجرای این حکم علاوه بر اینهمه منافعی که برای مسلمین و اشخاصی که قصد ورود به اسلام دارند در بردارد برای شخص مرتد هم خالی از مصلحت نیست. بدون شک، هر چه از عمر یک مرتد می گذرد با مفاسدی که برای جامعه به بار می آورد باعث می شود که وجودش هم از نظر روانی و هم از نظر مادی مفاسدی را برای مسلمین به بار بیاورد و حتی باعث گمراهی افراد دیگر هم شود. در این صورت، لحظه به لحظه ی عمر این بیچاره مساوی است با رنج و عذاب بیشتردر قیامت و قرار گرفتن در درکات پست تر جهنم.

روشن است که، دوام عمر چنین انسان بیچاره ای که در دورانی که ظاهری اسلامی داشته و جزو منافقین و سکولارزده ها بوده با چنان زندگی پر از اضطراب، دلهره و فسادی دست و پنجه نرم کرده و حالا هم که در فساد بدتری افتاده هم برای خودش بد است، هم برای جامعه ی مسلمین و حتی ممکن است برای غیر مسلمینی که قصد داشته باشند وارد دایره ی اسلام شوند حکم بازدارنده داشته باشد و مانعی باشد در راه اسلام آوردن دیگران. این بر مشکلات او در قیامت هم اضافه می کند.

اجرای این حکم پیامی برای تمام منافقین و سکولارزده هاست که، برایشان بهتر این است که بیماری خودشان را درمان کنند و اجازه ندهند بیماریشان اینها را به چنین سرنوشت شومی بکشاند و خودشان هم دنبال چنین سرنوشت تلخ و دردناکی نباشند. 

این توضیح را لازم دانستم چون دوستان در این زمینه شبهاتی را مطرح می کردند و سؤالاتی را به صورت مستقیم و غیر مستقیم بیان می نمودند، لازم دانستم که این توضیحات را در مورد آن ارائه کنم. خوب، میرسیم به سؤالات دوستان و خواهران و برادران محترم :

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(39- қисмат)

Нигох кунид ибни Таймия чи мегуяд: таъвилгарики қасди табъият аз пайғамбар саллаллоху алайхи васалламро дорад такфир намешавад. У хаммаи талоши худишро карда ва дучори иштибох шуда аст хатто уро фосиқ хам  намедонем мегуяд : ин назди умум шинохта шуда аст яъни ек чиз умумий аст дар масоили амалий. Мегуяд :  иддаи хастандки агар каси дар ақида таъвил ва иштибохи муртакиб шуд мегуянд у кофар аст. Мегуяд: чанин харфи на аз хеч сахобаи ва на аз хеч касики аз собиқунал аввалун табъият ба эхсон карданд шанида нашуда балки мегуяд ин харф моли кист? Ин харф ,харфи касони астки ахли бидъатанд.

Дар жойи дигари мегуяд:” ба хамин шева ,ақволики гуяндаш кофар дониста намешавад, шояд нусусики мужиби шинохти хақ мешавад ба гуяндаш нарасида ва ё шояд ба у расида аммо барояш исбот нашуда, ё натавониста ба фахми он даст пейдо кунад, ё шояд шубхоти бар вай арза шудаки худованд уро барояш маъзур бидорад.Пас ,хар ки мўъмин бошад ва дар талаби хақ талош кунад ва бо ин вужуд ,дучори иштибох шавад худованд иштибохи уро –хар чи бошад – хохад бахшид, чи дар масоили назарий ё амалий , ва ин хамон равиши астки асхоби пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам ва жумхури аиммаи ислом бар он буданд.”

Ин сухани ибни Таймия барои бародароники масири иштибохро дар бархурд бо ахли таъвил аз ахли қибла дар пеш гирифтанд метавонад бисёр муфид бошад, бахусуски ин бузургворон худишонро аз шогирдони ибни Таймия рохимахуллох медонанд. Ин гуфтаро чанд бор гуш диханд ва барои худишон мурур кунанд то бифахманд касики уро устоди худишон медонанд дар ин замина чи чизи дар мовриди касони аз ахли қиблаки таъвил мекунанд гуфта аст.

Албатта ,худи ибни Таймия рохимахуллох хам чанд бор дар мовриди ” ақоид ва тўвхид” мунозироти бо каси чун ” Бакрий” дошта , ва Бакрий таъвилоти доштки хамин таъвилот монеъи такфир у аз тарафи ибни Таймия рохимахуллох шуда буд. Хенгомики ибни Таймия бо ” Бакрий ” бар сари масалаи тўвхид мунозара дошт, ( нигох кунид бар сари масалаи тўвхид мунозара дошта ) Бакрий барои эътиқодоти худ аз оёт ва аходис истефода мекард, ва таъвилоти овардки аз назари ибни Таймия рохимахуллох он таъвилот монеъи такфири Бакрий мешуд! Дустони геромий ,бародарони ман,агар диққат кунид,алъон хаммаи касоники тавассути иддаи аз бародарони мо такфир мешаванд ба оёт ,аходис ва ривоётхои торихий истинод мекунанд, ва хадафи жуз итоат аз аллох ва суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  надорад. Ва ин холи аксарияти қотиъ ин гуруххост,хар чандки истисноиёти хам вужуд доранд аммо , хукм бар асоси истисноий содир намешавад.

Ин хамон масири астки аксари беморони ақидатий ва рафтори муслимин дар он офтоданд. Беморони ақидатий ва рафтори муслимин дар хамин чизхо ва дар хамин масир офтоданд. Инхо қасди итоат аз аллохро доранд аммо ,дар ижтиход ва таъвил дучори иштибох шуданд, ва бадтар аз хамма мо шўройи улил амри хам ба унвони қози ва маржаъ надорем ва чанин қози ва шўройи вужуд надорадки битавон ба хамон содаги асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва асри хулафои рошидин ба он мурожаъа кард ва масаларо дар сатхи мантақа ва жахоний хотима бахшид, мо фақат шояд битавонем дар сатхи рустойи худимон ,гурух ё шахри худимон ё хамин атрофиёни худимон битавонем кори анжом дихем. Ба хамин далил астки узр ба шубха ё ба таъвил хамиша вужуд дошта аст ва дар вазъи мовжуд хам танхо аз коноли шўройи улил амр вобаста ба хукумати исломий аз бейн меравад.

Аммо бо ин вужуд ,бояд ба ин нукта хам ишора шавад ва гуфта шавадки : узр ба таъвил ба ин маъно нестки шахс метавон масалан ба инкори ла илаха иллаллох ё инкори бехишт ва жаханнам ва ё хар ек аз мусалламоти шариатки барои хаммаи ахли қибла ба зарурот маълум аст иқдом кунад, каси наметавонад чанин чизхоиро инкор кунад.Мисли хамин корики куффори секуляр хам акнун онро анжом медиханд ,мулхидин онро анжом медиханд ё қаблан ба онхо занодиқа мегуфтанд,ғуллотики қаблан анжом медоданд хам инки хам хастанд ва доранд анжом медиханд, ва ба ин маъно хас нестки дар сурати мухолифат бо қонуни роижи  ижроий ва ошкори шариат наметавон ” хад” ро бар шахси таъвил кунанда ижро кард, на ингуна нест ; балки чанин шахси хам хамчун соири муслимин ғейри қобили истисноъ аст. Хамчунонки Қуддома бин Мазъун розиаллоху анху вақти дар мовриди нушидани хомр таъвил кард хад зада шуд, ва хаминтури ба ин маъни хам нестки афкори чанин касики таъвил карда мустахаққи нақд ва осибшиносий набошад, на .Балки ,ин ба ин маъностки ин таъвилоти шаръий монеъи мешавандки ижоза намедиханд садамаи ба иймони шахс ворид шавад ва монеъи мешавандки хукми такфир бар шахс содир шавад. Монеъи барои жиловгирий аз судури хукми такфир бар шахси таъвил кунанда ва муқаллидики аз чанин мужтахиди тақлид карда аст мешавад.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(38- қисмат)

Пас,бо ижтиходи ек мужтахид ба мужтахиди дигар ё муқаллидики бо ек мужтахиди дигар аст наметавонид хамла кунид. Шумо тарафи ек мужтахиди ва у хам тарафи ек мужтахиди дигар, ту бо ижтиходи мужтахиди хамла мекуни у хам бо ижтиходи мужтахиди дигари  ба ту хамла мекунад ва хамин бози ва жиноёти рух медихадки хам акнун шохиди он хастем.

То замоники бори дигар бо ташкили хукумати исломий дар сарзаминхойи мусалмоннишин,шўройи улил амр шикл нагирад ва уммати ба вужуд наёядки бо ижмои вохид рисолати амр ба маъруф ва нахи аз мункарро бар ухда бигирад,ин холати изтирорий мисли хурдани гушти мурдор то рафъи ин холат идома дорад.Бояд дуруст бо мовзу бархурд кард.

Ибни Таймия рохимахуллох дарбораи имомони мазхаб мегуяд: хеч кудом аз  онхо бо аходиси сахихи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам амдан мухолиф накарда аст. Пас,бояд барои онон дар тарки хадиси сахих тўвжих ва узр биёварем. Дар идома мегуяд : хаммаи узрхо се гунаанд:

Бовар надоштан ба инки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам он суханро гуфта аст.

Бовар надоштан ба инки хадафи хадис ,фалон мовзуъ аст.

Эътиқод ба мансух будани хукми масала.

Хуб,алъон хам кулли ихтилофоти фирақ ва мазохиби исломийро агар нигох кунид дар хамин масоил ва таъвилоти марбут ба оёт аст, ва хамин таъвилоти марбут ба ривоёт аст. Хаммаи ихтилофоти фирақ ва мазохиби исломий дар хамин аст. Ё бовар надорандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чанин суханиро гуфта аст. Ё бовар надоранд ба инки хадафи хадис ,фалон мовзуъ астки ту дар мовриди он сухбат мекуни, ё мўътақидандки ин масала мансух шуда аст. Хуб ,инхо аз ин ривоёти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам таъвил доштанд ва бароишон узр оварда ва узр хам доранд. Хуб ,аз оёти қуръон хам чанин таъвилоти хаст ва хамин таъвилоти шаръий идома хохад дошт то замони ташкили шўройи улил амри жахоний ё мантақайи, ва то он замон тамоми фирақ ва мазохиби исломийро ба далили таъвилоти шаръийшон наметавон такфир кард ; модомики хануз дар чорчуби шариати аллох ва жамоати муслимин дар харакат хастанд.

Хатто ба қовли ибни Таймия рохимахуллох агар инхо хатто мунофиқи кофари бошандки дар дарун кофар хастанд ё мунофиқи бошандки ба худо хам иймон доранд дар хар сурат, инхоро жузви мунофиқин хисоб кунем боз жузви муслимин онхоро хисоб кардем ; хаммаи инхо хам дорои узр хастанд. Дидемки хадиси 73 фирқа хам мерасонадки  хаммаи фирақ аз дин хориж нестанд, чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хаммаро уммати худиш маърифий карда аст. Магар мумкин аст росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ек кофарро жузви уммати худиш хисоб кунад?

Дубора ёдовари кунем, бозомузий кунем ва садхо бо бигуемки фирақи зиёдий чун мўътазила ва хавориж дар тули торих вужуд доштанд ва хам акнун хам вужуд дорандки харгиз тавассути уламои солих ва раббоний такфир нашуданд. Хавориж хуни муслиминро халол карданд ва бисёри аз усули мовриди пазириши муслиминро инкор намуданд, каси чун Али ибни Аби Толиб розиалллоху анхуро такфир кардандки жузви собиқунал аввалун ,ширкат кунандаи ухуд,бадр ва соири ғазавот,ширкат кунанда дар байъати ризвон ва аз жумлаи ашараи мубашшира аст,ва он хамма ривоётики дар мовриди сахобаи гиронқадр вужуд дорад. Инхо онро такфир карданд. Чанин инсони бузургворро такфир карданд. Онхо касиро такфир кардандки аллох аз у рози аст. Оёти қуръон ба таъкид дар мовриди собиқунал аввалун омада аст. Дар мовриди касоники дар байъати ризвон ширкат карданд дар байъати ризвонки мунофиқин дар он набуданд. Аллох аз онхо рози аст ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфта у ахли бехишт аст,дар зиндаги дунёвий худиш ваъдайи бехиштро ба у дода аст аммо хавориж уро такфир карданд ва илова бар он ,хавориж хазорон сахоби хамрохи Али ибни Аби Толиб розиаллоху анхуро такфир карданд,аммо таъвили онхо монеъ аз такфиришон шуд. Бо онки ин хамма сахоби бузургворро такфир карда буданд. Пас ,такфири сахоба бо таъвилоти иштибох боис намешавадки ту онхоро такфир куни.Худиш муртакиби иштибохи шуда бояд тавони онро хам бидихад ту чиро мехохи худитро шарики журми онхо бикуни? Ту хам уро такфир мекуни шарики журми у мешави.

Ибни Таймия рохимахуллох мегуяд: ” таъвилгарики қасди пейравий аз пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам дошта аст такфир намешавад,балки агар талоши худро карда ва сипас дучори иштибох шуда, хатто уро фосиқ хам намедонем ва ин назди мардум дар мовриди ” масоили амалий ” шинохта шуда аст. Аммо,чанин сухани аз хеч ек аз сахоба ва касоники ба ники аз онон мутобиъат карданд ва на аз хеч ек аз имомони муслимин машхур нест, ва балки дар асл аз суханони ахли бидъат аст”.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(37- қисмат)

Ин уммат, ек райро ба хаммаи касоники амр ба маъруф ва нахи аз мункар мекунанд ироя медихад на оройи мухталифки мардумро гиж ва чанд даста кунанд. Нигох кунид дустон ,уммат ек рай ироя медихад ба номи ижмоъ; ин ижмоъ ба хаммаи касоники мехоханд амр ба маъруф ва нахи аз мункар кунанд ироя мешавад ва тамоми афрод ,хазорон нафар, чанд хазор нафарки мехоханд ба шахрхо ва рустохойи мухталиф ,хар жойики мехоханд бираванд ва таблиғ кунанд ек рай медиханд. Чиро? Чун раъйи хаммаи онхо моли уммат ва ижмоъи вохиди ин уммат аст.Дигар он замон ,раъйи фалон русто бо фалон шахр бо фалон устон бо фалон кишвар фарқи надорад ва хамма ек харф хастанд. Ингуна нестки муллойи фалон махалла чизи бигуяд ва муллойи махаллайи дигар чизи дигари бигуяд. Падар ба масжид меравад ва чизиро мешнавад, писар ба масжиди дигари рафта ва чизи дигариро мешнавад,домод ва қовм ва хешхо хар кудом чизиро мешнаванд вақтики дўври хам жамъ мешаванд дар мовриди хамон масала сухбат мекунанд хар кудом чизи мегуяд. Еки мегуяд муллойи мо инро гуфта дигари мегуяд муллойи мо онро гуфта, ба хамин далил астки аллох таоло мақомироки шойистаги амр ба маъруф ва нахи аз мункар ба он эъто карда, ” уммат” аст:

«وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ».

Уммат аст ва умматики аз шўро ба вужуд омада ва раъйи вохидиро ироя медихад.

Хуб,уламо инро медонистандки вазифаи даъват бар ухдаи ” уммати ” екдасти астки аз ” шўро” бархоста, ва аъзойи ин уммат бо табъият аз ” ижмоъий” ки ба онхо ироя шуда хаммаги ба ек шева бо муслимин сухбат мекунанд, аимма ва уламо инро медонистанд. Инхо медонистандки ижмоъ ,вазифаи уммат астки ин даъватро ба пеш бибарадки ин уммат аз шўро боланд шуда ва аъзойи ин уммат хам бо табъият аз хамин раъйики ин ижмоъ ба онхо дода хаммаги ба ек шева бо муслимин сухбат мекунанд ва боиси гижи ва сардаргуми намешаванд, ва ек раъйи вохидиро ба умуми муслимин мерасонандки ин раъйи вохид,вожибул итоат аст ва мухолифат бо он харом мебошад. Барои хамин ,танхо ин наход астки шойистаги халол ва харом кардани масоили мустахдиса ва масоили рузро дорад. Инро уламо медонистанд.

Аммо инро хам медонистандки холоки , хукумати исломий аз бейн рафта , ва ба дунболи ин мусибати бузург, ” уммати вохид ” хам аз миён рафта ва умами кучаки ва мутафарриқий ижод шуданд, даххо уммати кучак ва мутафарриқ ба вужуд омаданд ва ” шўройи вохиди ” улил амр хам нобуд шуда, ва ижтиходоти афроди мутаъаддид жойи ижтиходи вохиди шўро ва уммати вохидро гирифта , ва ” ижмоъи вохид ” хам ба сурати табиий аз миён рафта аст ; дар инжо,ба хукми ” аззарурот тубихул махзурот ” хар олими ночора иқдом ба ровшангари дар мовриди масоили мовриди ниёзи муслимин дар вазъи мовжуди худишон мекарда, дар хамон замони худиш мажбур шуда ровшангарихои дошта бошад. Аммо , хамин уламо бар нукта огох будандки раъйи онхо мисли раъйи ” ижмоъ ” нест, ин рай ,раъйи ижмоий  нестки аз уммат берун омада ва наметавонад меъёри халол ва харом дар умури ижтиходий руз бошад. Бар ин мабно,хамчунонки қаблан хам арз шуд барои касони чун имоми Молик рохимахуллох бисёр сангин будки ек муфти дар масоили ихтилофий бигуяд ин харом аст, балки мегуфт бояд бигуяд : ман онро нипасанд медонам.

Дар ин замина ибни Рушд рохимахуллох дар албаён ват тахсил мегуяд Молик гуфта аст: фатво додан барои мардум ингуна нестки гуфта шавад ин халол аст ва он харом аст,балки гуфта мешавад ман онро намепасандам ё ман чанин кори намекунам. Дар гузашта мардум ба ин басанда карда ва хушнуд мешуданд ва мегуфтанд мо инро зишт медонем, ё бояд аз ин пархез кард, аммо намегуфтанд ин халол аст , ин харом аст.Ва ибни Рушд рохимахуллох идома медихад ва мегуяд : ин бароям жолиб астки дар манотиқи мо хам ривож дорад. Яъни дар замони ибни Рушд рохимахуллох хам чанин чизи буда аст.

Умидворам дубора уламои сарзаминхойи мусалмоннишин хам ба ин даража аз дарк бирасандки дар умурики қобили ижтиход буда ва мумкин аст ижтиходоти зиёдий вужуд дошта бошад танхо ба ин басанда кунанд, ва нагуяндки ман мегуям ин халол аст ва он мегуяд харом аст, пас тарафи муқобил ман халолиро харом карда ва ингуна шуруъ кунанд ба такфири хамдигар,балки равиши ин бошадки бигуяд ба назари ман ин дуруст аст ё бигуяд ман ин корро намепасандам, ё ман ин корро намекунам. Умидворам дубора уламои ба ин сабки гузаштагони солихи худишон баргарданд.

Ин ду умури астки қобили ижтиход буда ва мумкин аст таъвилоти мухталифи ба вужуд биёянд, ва наметавон то замони ташкили шўройи улил амри вохиди муслимин дар русто,шахр ,мантақа ё шўройи улил амри вохиди жахоний бо ижтиходи ек мужтахид ё муқаллидики ба чанин ижтиходоти амал мекунанд хамла кард, ва ё онхоро такфир намуд; балки метавон дар чорчуби худи интиқоди ба нақди дидгоххойи онхо ,он хам бо риояти услуби шаръий иқдом кард.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(36– қисмат)

Ибни Таймия рохимахуллох хам мегуяд : бидъати хавориж ба хотири бадфахмишон аз қуръон буд ва қасди муъориза бо онро надоштанд ва чизиро аз он фахм мекардандки бар он далолат намекард ва гумон доштанд он мужиби такфир кардани касони астки муртакиби гунох мешуданд. Дидид ,ингуна ибни Таймия рохимахуллох дар мовриди хавориж мегуядки корхои онхо нишонаи бадфахми онон аз қуръон буд ва қасди муъориза ва душмани бо қуръонро надоштанд ва чизиро аз он фахм мекардандки хиёл мекарданд бо ин фахми худ ,касики дучори ин гунох шуда кофар шуда аст. Таъвили онхо чанин буд ,истиноди онхо ба оёт ва ривоёт чанин буд. Пас ба хотири таъвилоти иштибохишон каси онхоро такфир накарда аст.

Хуб ,холо ,дар он замонхои ибтидоий садри ислом хамон замоники хукумати исломий вужуд дошт, ин жараёноти инхирофий дар хамон хад мемонданд ва наметавонистанд ба жараёни ғолиб табдил шаванд. Аммо ,замоники хукумати исломий ба равиши росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз бейн рафт ва замоники шўройи улил амр , ба унвони танхо маржаъи вахдат бахш аз бейн рафт. Танхо маржаъи вахдат бахш дидгоххои мухталиф ,бар асари инхидоми хукумати исломий аз бейн рафт ва дигар маржаъи набудки мусалмонон ба он мурожаъа кунанд ва хар каси худишро бар хақ надонад балки , он маржаъ раъйи охарро бо ижмоики дошт содир мекард. Вақтики ин маржаъ аз бейн меравад ба вужуд омадани ихтилофи нопасанд ва ба дунболи он фирқа сози ва мазхабгаройи воқеияти ижтиноб нопазир  шуда аст. Хамма дар тули торих шохиди он хастем ва наметавон ин воқеияти ошкорро нодида гирифт.

Хаммаи мазхабсозихо ,фирқасозихо ва гурухсозихо хамма ба далили инхидоми он маржаъи модар ва ба далили инхидоми уммати вохидаики аз шўро ба вужуд омада буд ва ижмоъи вохидики ироя медод ,хаммаи инхо ба ин далил ба вужуд омаданд ва то замоники ин маржаъ дубора барнагардад вужуди ин мазхабсозихо ,фирқагиройихо ва гуруххои мухталиф ва ижтиходоти мухталифки бар асоси таъвилоти мухталиф ба вужуд омаданд ижтиноб нопазир аст ва каси наметавонад аз он фарор кунад хамчунонки дар тули торих вужуд доштанд.

Замоники муслимин дучори чанин мусибати шуданд ва хукумати исломий худишонро аз даст доданд, хамин жараёнот худ ба худ дар аксари жавомеъ ба жараёни хоким табдил шуданд, табдил шудан ба мазхаб. Илова бар инхо мунофиқин ва секулярзадахо хам шуруъ карданд ба фирқасози ва жамъ кардани иддаи аз муслимин ба дўври худишон. Дар гузашта онхо фирқахои мухталифиро тўлид карданд алъон хам хамин секулярзадахо барои худишон тахти унвони тафосир ва ахзоби мухталиф ба хамин фирқасози ва жамъ кардани иддаи аз муслимин ба дўври худишон идома медиханд. Алъон исми худишонро хизб гузоштанд.

Ба хамин рохати ва танхо ба далили аз даст рафтани хукумати исломий ва шўро ,бозори ижтиходот ва таъвилоти рост ва дуруғ аз чанд қарни гузашта то кунун дар бисёри аз сарзаминхойи мухталифи исломий ва сарзаминхои мусалмоннишин доғ ва гарм шуда аст. Дар инжо дигар ихтилоф хоким нест балки ,тафарруқ ба вужуд омада аст.Умри ихтилоф кутох аст, самарашро медихад ва дар хамон шўро дафн мешавад. Аммо тафарруқ метавонад қарнхо тул бикашад ва фожеъа ба бор биёварад. Ин хамон тафарруқи астки хаммаи мо шохиди он хастем ва то замони ташкили шўройи улил амр ва ижоди уммати вохиди аз ин шўро ва хуружи ижмоъи вохид аз ин уммат,ин тафарруқ ба зиндаги нангин ва фожеъабори худиш идома медихад.

Замоники дар асри сахобаи гером розиаллоху анху таъвилоти ғалат дар хадди тахлил ва тахрим вужуд дошта оё дар асри хозир чанин чизи баъид аст? Ғейри мумкин аст шогирдони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дучори чанин иштибохоти шуда бошанд аммо , шогирдони асотиди мо ва шогирдони мо дучори чанин иштибохоти нашаванд. Ин интизор иштибох аст, ин интизор тўвхин ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  аст ва бузург ангуштан асотиди мо ва шогирдони мо ва худи мост. Ин ғурур ,такаббур ва истикбор аст.Пас ,ғейри мумкин астки баъди аз асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам то кунун ва то рузи қиёмат хам афроди дучори чанин иштибохоти нашаванд. Бахусус хам акнунки бо инхидоми шўрои улил амр ва ба хукми зарурат,уламо мажбур ба ижтиходоти фардий шуданд ва ижтиходоти фардий жойи ижтиходоти жамъий ва шўроро гирифта аст. Ижтиходоти фардийки уламо мажбур ба он шуданд жойи чи чизиро гирифта?Жойи ижтиходоти жамъий ва шўроро гирифта аст:

:«وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ ۚ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ* وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِن بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ ۚ وَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ»  (آل‌عمران/۱۰۵-۱۰۴)، 

Дар инжо он мақомики шойистагийи амр ба маъруф ва нахи аз манкарро дорад ” уммат ” аст. Бародарон ва хохарони мутарамам,гуш бидихид

«وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ»

Он маржаъ уммат аст

«يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ»

Гуфта уммати бояд дар миёни шумо вужуд дошта бошад.Он маржаъики шойистаги амр ба маъруф ва нахи аз мункарро дорад уммат астки вужуди уммат хам ба вужуди “шўро ” бастаги дорад, ва коноли хамин шўро ек раъйи вохид ба унвони ” ижмоъ ” ба касоники қасди амр ба маъруф ва нахи аз мункарро доранд ироя мешавад.

(идома дорад…….)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(117- қисм)

Мана бундан сўнг тоғутга куфр келтириш ва аллохга иймон келтириш билан турли-хил сўзларни эшитаётган  ўша дастадаги бандаларига башорат бериб айтадики, тоғутга куфр келтириш ва аллохга иймон келтириш билан шундай химояга эга бўлишлари керак, улар бу борада турли-хил сўзларни эшитишади, лекин уларни орасидан энг яхшисини танлаб олишлари лозим:

  وَالَّذِینَ اجْتَنَبُواْ الطَّغُوتَ أَن یَعْبُدُوهَا وَأَنَابُواْ إِلىَ اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرَى فَبَشِّرْ عِبَادِ* الَّذینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولئِکَ الَّذینَ هَداهُمُ اللَّهُ وَ أُولئِکَ هُمْ أُولُوا الْأَلْبابِ»  زمر/17-18)،(

Шайтондан- унга ибодат қилишдан йироқ бўлган ва аллохга ( яъни ёлғиз аллохга ибодат қилишга) қайтган зотлар учун (жаннат) хушхабари бўлсин! Бас ( эй Мухаммад), менинг бандаларимга – сўзга қулоқ тутиб, унинг энг гўзалига ( яъни нажотга элтгувчи рост сўзга) эргашадиган зотларга хушхабар беринг! Ана ўшалар аллох хидоят қилган зотлардир. Ва ана ўшаларгина ақл эгаларидир.

.الَّذینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ.‏

Жумласи эса мусулмонларга  тегишли бўлиб улар бутунлай мусулмондурлар, улар шўрода ўзларини ўрталарига ташланган сўзларни энг яхшисини танлаб олишади.

Хар қандай холатда хам, аллох инсонни динни қабул қилиш бўйича огохона тахқиқ қилишга ва далилсиз,кўркўрона тақлид қилишдан пархез қилишга чақиради. Уларни мубхам бўлмаган холда, мураккабликларсиз очиқ-ошкор суратда ислом динини қабул қилишга даъват қилади, хатто агар исломни қаршисида далил ва хужжатга эга бўлишса хам, уни очиқ-ойдин баён қилишни ва шаффоф,аниқ жавобни хам олишни талаб қилади.

Шу сабабли хам, ислом бир кишини ўзига эргашувчи сифатида қабул қилишдан олдин, уни кўзини ва қулоғини яхшилаб очиши борасида огохлантиради ва ўзи қабул қилаётган дин, хамда тобеъ бўлишни хохлаётган қонунлар борасида озод холда фикр қилишга ва қилаётган ишини ва бераётган ахдини оқибати хақида фикрлашга чақиради;  шахс агар ўзини уни қонунларига мувофиқлаштира олса унга кирсин; ва агар ўзини уни қонунларига мувофиқлаштира олмайдиган бўлса, бу дин хақида янада кўпроқ излансин,тахқиқ қилиб текширсин. Қуръони мажид росулуллох саллаллоху алайхи васалламга дастур берадики:   

 وَإِنْ أَحَدٌ مِّنَ الْمُشْرِکِینَ اسْتَجَارَکَ فَأَجِرْهُ حَتَّى یَسْمَعَ کَلاَمَ اللّهِ ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ ذَلِکَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لایَعْلَمُونَ» )توبه/6/،(

(Эй Мухаммад), агар мушриклардан биронтаси сиздан химоя сўраса, бас, уни химоя қилинг, токи у аллохнинг каломини эшитсиню сўнг уни ўзи учун тинч бўлган жойга етказиб қўйинг. Бу (хукм) уларнинг билмайдиган қавм бўлганликлари учундир.

Мана шу фармонни кетидан Сафвон исмли шахс росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хузурларига келиб у кишидан икки ой мухлат беришни сўрайди, у бу муддатда ислом хақида тахқиқ қилмоқчи ва агар уни ростлиги маълум бўлса мусулмон бўлишни қасд қилади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки: мен сенга икки ойни ўрнига тўрт ой мухлат ва омонлик бераман.

Ха, аллох таоло ўзи бандаларига  юборган қонунларни,дастурларни  кўзларини,қулоқларини очиб яхшилаб текширишни ва диннинг қудратли далилларини диққат билан ўрганишни  бандаларидан талаб қилади, унга кириш бўйича мажбур қилинмайди.  

 «لَا إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ»،

Унга киришга мажбур қилинмайди. Фалончи манзилга ё фалончи бинога кириш хам мажбурий эмас, эшикни очиб унга кирма, аммо агар унга кирганингдан сўнг уни қонунларига эргашишинг керак бўлади. Тахдидлар ва охиратдаги вахимали оқибатларни таъсирида шахс ислом қабул қилмаслиги мумкин, аммо агар мусулмон бўлган бўлса, энди орқага қайта олмайди, албатта уни қонунларига тобеъ бўлиши керак.

Мана бу холатда унга кириш борасида диққат билан эътибор бериши лозим, мана бу дин тантанали  маросим  эмас, хеч ким уни ўйин қила олмайди ва аллохни шариатидаги қонунларни, аллохни динини  ўйин қилган кимса ўзини хам масхара ва хақорат қилган бўлади.

(давоми бор……..)