Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(4- қисмат)

Ба хамин далил ,касоники мунофиқ мешаванд то рузи қиёмат тағйир намекунанд:

«فَأَعْقَبَهُمْ نِفاقاً فی قُلُوبِهِمْ إِلی یوْمِ یلْقَوْنَهُ بِما أَخْلَفُوا اللَّهَ ما وَعَدُوهُ وَ بِما کانُوا یکذِبُونَ» (توبه/77)،

Худованд нифоқро дар дилхоишон падидор ва пойдор карда то рузики худоро дар он мулоқот мекунанд .Бадин хотир астки пеймони  худоро шикастанд ва хамчунин дуруғ гуфтанд . Пас нифоқ дар дилишон аст то рузи қиёмат .

Замоники аллох таоло мунофиқинро кофар маърифий мекунад ва мегуяд то рузи қиёмат хам хамин тури хастанд яъни инхо хам дар дунё мушмули :

«إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ*خَتَمَ اللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ وَعَلَىٰ سَمْعِهِمْ ۖ وَعَلَىٰ أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ» (بقره/6-7)،

Мешаванд , инхо машмули хамин қоида мешаванд ва барои онхо ексон аст чи онхоро бим дихи ва чи бим надихи ,иймон намеоваранд .Бо ин вужуд ,аллох таоло дар ду даста ба маърифий ин куффор мепардозад ва онхоро ба ду даста тақсим мекунад:

1 – иддаи аз онхо хастандки дар хамон асоси иймон намеоваранд ва танхо адойи муслиминро дармеоваранд :

«أُوْلَئِكَ لَمْ يُؤْمِنُوا فَأَحْبَطَ اللَّهُ أَعْمَالَهُمْ وَكَانَ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرًا» (احزاب/19)،

Онон харгиз иймон наёварданд ,ва лизо худо аъмоли ишонро ботил ва бемузд мекунад ва ин кор барои худо осон аст.

2 – Дастайи дигар аз ин кофар ,ибтидо мусалмон мешаванд баъад иймон хам меоваранд ,яъни ек мархала болотар ,аммо дар нихоят кофар мешаванд .Инхо ибтидо аз даражаи мусалмон будан хам болотар мераванд ва иймон меоваранд ,аммо ба дунболи ин иймон ,кофар мешаванд.Барои хамин астки бар қалбхойишон мухр гузошта мешавад ,ва қалбхоишон дигар қудрати тафаққух ва фахмишро нисбат ба дини аллох аз даст медихад:

إِذَا جَاءکَ الْمُنَافِقُونَ قَالُوا نَشْهَدُ إِنَّکَ لَرَسُولُ اللَّهِ وَاللَّهُ یَعْلَمُ إِنَّکَ لَرَسُولُهُ وَاللَّهُ یَشْهَدُ إِنَّ الْمُنَافِقِینَ لَکَاذِبُونَ* اتَّخَذُوا أَیْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَن سَبِیلِ اللَّهِ إِنَّهُمْ سَاء مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ*‏ ذَلِکَ بِأَنَّهُمْ آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا فَطُبِعَ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا یَفْقَهُونَ» (منافقون/3)،

Бадин хотир астки иймон оварданд ва сипас кофар шуданд ,пас бар дилхоишон мухр находа шуд, ва ишон дигар ( хақиқатро дарк намекунанд ва аз иймон чизи ) намефахманд.

یَحْلِفُونَ بِاللّهِ مَا قَالُواْ وَلَقَدْ قَالُواْ کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَکَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ وَهَمُّواْ بِمَا لَمْ یَنَالُواْ وَمَا نَقَمُواْ إِلاَّ أَنْ أَغْنَاهُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ مِن فَضْلِهِ فَإِن یَتُوبُواْ یَکُ خَیْراً لَّهُمْ وَإِن یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللّهُ عَذَاباً أَلِیماً فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُمْ فِی الأَرْضِ مِن وَلِیٍّ وَلاَ نَصِیرٍ ‏(توبه/74)،

Мунофиқон ба худо сўганд мехурандки нагуфтанд .Дар холики ,қатъан суханони куфр омизи гуфтанд ва пас аз иймон оварданд ,ба куфр баргаштанд ва қасди анжоми кори кардандки бидон нарасиданд ( ва он куштани пайғамбар ба хенгоми мурожаъа аз жанги табук буд).

Диққат кардид ,ду гурух буданд еки касони будандки аслан иймон наёварданд аз хамон авоил адойи мусалмононро дароварданд ” лам юъмину ” ,касони дигар будандки ” аману сумма кафару ” аввал мусалмон шуданд иймон оварданд ва баъад аз он кофар шуданд ва адойи мусалмононро дароварданд ва дар хамон қолиби исломийшон монданд ва кофарки ,худо бо  ” аману сумма кафару ” онхоро исм мебурд ё мегуяд ” кафару баъда исламихим ” мусалмон шуданд баъдан кофар шуданд.Дастаи мусалмон шуданд баъад кофар шуданд дар хамон даражайи мусалмон буданишон кофар шуданд даражайи аз мусалмон будан хам болотар рафтанд иймон оварданд ” аману сумма кафару ” баъад кофар шуданд .Инхо ду даста аз куффор хастанд.

Бо онки ба далили қудрати фардий ё қабилаий дар Макка иддаи аз муслимин аз қудрат боздорандаги бархурдор буданд ва дигарон журъати садама задан ба онхоро надоштанд , аммо кофари секуляристи қурайшки дар онжо вужуд доштанд дар нишон додани чехраи воқеий худишон ва баёни бовархойишон аз каси наметарсиданд ,ва ошкоро хамоники будандро нишон медоданд .Барои хамин астки беморийи пинхон кардани куфр назди мунофиқин замоники муслимин умуман ба қудрати боздорандаги ва бахусус ба қудрати хукумати даст ёфтанд дар Мадина ба вужуд омада аст; дар Макка муслимин умуман қудрати боздорандаги надоштанд барои хамин умуман шохиди падидаи нифоқ ва мунофиқин нестем ва оёт марбут ба мунофиқин хам умуман марбут ба дўврони Маданий хастанд на Маккий

.(идома дорад……

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(85- қисм)

 Хар холда, мана шундай фикр хам мавжуд. Аммо нихоятда ажойиб бўлган нарса шуки,  12 имомлик фиқхни асосида идора қилинадиган эронда, ражавийнинг  тўдасини аъзоси бўлган аёлларни хам, бошқа чапларни хам ва курд секуляр муртадларига аъзо бўлган аёлларни хам ўлдиришган, тўғрими кўрганмизми? Уларни хаммасини ўлдиришганини кўрганмиз, жангда қўлга тушган кишиларни хатто бир муддат олдин хам курдларни мусайламайи каззоби ужалоннинг секуляр муртадларини тўдасидан қўлга тушганларни хам,иртидод жинояти бўйича ўлдирилди,ражавийни тўдаси ва унга ўхшаган чапдагиларни мусулмонларни ўлдиришда иштирок этганларни хам , уларни хаммаларини ўлдиришди, нима учун? Чунки улар жангчи кучи  бўлишган. Демак, диққат қилинглар, “амалда” аёлни иртидоди содда бўлмаган пайтда муғаллиза ва шиддатли бўлса, хеч қайси бир  ахли қиблани ўртасида муртад бўлган аёлни жазоси борасида  хеч қандай фарқ топилмайди. Ахли қиблани барчаси “амалда” иртидоди муғаллиза, шиддатли бўлган  аёлни иртидоди бўйича бир хил ўринни тутишган, хамма “амалда” ягона бир ишни амалга оширишади, махсусан агар мана бу аёл мана шу муртад, фаол ,секуляр  гурухларнинг  мумтанаъах тоифасида ё шариатдан тўсиб қолувчи гурухларни сафида бўлишган бўлса. Мана бу холатда, қуролли кучларни сафидаги ёки маданий жангларда аслахани хизматида ва жангга хизмат қилаётган аёлларни иртидод хукми  эркаклардан хеч қандай фарқ қилмайди ва ахли қибланинг  барчаси уларни ўлдиришда иттифоқли назарга эга.

Муртадларга муомала қилиш борасида ишора қилиниши керак бўлган нуқталардан бири шуки, муртад ота-онадан қолиб кетган,дунёга келган аммо мусулмон бўлмаган  фарзандлардир, мана буларга нисбатан қандай муносабатда бўлиш керак? Мана бу борада очиқ хужжат мавжуд эмас. Аммо шу нарса бўйича ишончимиз комилки, мана бу фарзандлар таклиф ёшига етмагунларича улар яшаб турган жамиятдаги қонунларга тобеъ бўлишади, магар мана буни хилофи собит бўлса. Хатто мусулмонлар яшайдиган диёрларда улар таклиф ёшига етмагунларича уларни устида хукм ижро қилинмайди, умумий холатда улар яшаётган жамиятдаги қонунларга тобеъ бўлишади.

Яъни яхудийларни орасида яшаётган гўдакни хукми яхудийларни хукмидек бўлади, магар мана бу шахсни яхудий эмаслиги исбот қилинса бундай бўлмайди, масалан мусулмонлиги ё секуляристлиги ё мушриклиги ёки бошқа нарса эканлиги исбот бўлса. Хўп, энди муртад бўлган кишини фарзандни қайси жамиятда дунёга келганлиги бу ерда мухимдир.  Агар мусулмонларни орасида бўлса улар хам худди бошқа гўдакларга ўхшаб, мусулмонларни жамиятидаги мусулмон ота-онадан дунёга келган етим фарзандларни хукмига шомил бўлишади. 

Хатто имом Нававийга ўхшаш бир гурух уламолар эълон қилишадики, агар гўдаклар ота-онасини иртидодидан олдин ,яъни мана бу гўдакларни нутфаси боғланган бўлса ва хатто уларни ота-онаси мана бу гўдакка хомиладор бўлган пайтида муртад бўлган бўлса, мана бу гўдак мусулмонлар жумласидан хисобланади ва фақатгина у вояга етган пайтида уни муртад деса бўлади, у исломидан сўнг иртидодга дучор бўлган. Хўп, мана бу нарса хаммага тегишли бўлиб бошқалардан фарқи йўқ. Яъни мана бу гўдак бошқа мусулмон болалар босиб ўтган йўлни босиб ўтади ва бошқа болаларни хукмига шомил бўлади.

Мана бу борада хам комил диққат қилиниши лозим, чунки бу ерда аллохни бандалари бўлиб хам энг бегунох бандалари хақида гапириляпти, хар қандай шароитда шак,гумон, эхтимол, олдиндан хукм чиқариш, аллох сақласин мана бу гўдакни келажаги хақида  ғайбни иддао қилишга дучор бўлмаслик керак. Балки ишонч,хотиржамлик  билан мана бу борада хукм содир қилиниши лозим. Чунки баъзиларнинг мана бу бола бир қанча куни ё ой хатто йилдан сўнг, вояга етмаган пайтида ота-онасига ўхшаб муртад бўлишини эхтимоли бор, бўлиши мумкин,шунинг учун у муртадларни хукмига шомил бўлади!!- дейишганини кўрганмиз.

Бу нима дегани? Аввало хар қандай инсонни шак ва гумон билан исломни доирасига киргиза олмайсан хам ё ундан чиқариб хам юбора олмайсан, балки албатта комил ишончга эга бўлишинг керак. Иккинчидан бир гўдак бир икки кунни ичида нимадан қайтиб кета олади? Туғилганига бир неча кун бўлган мана бу аллохни бандаси қандай қилиб аллохни шариатидаги қонунларга таслим бўлган? Нима қилганлиги сабабли муртад бўлиб қолган?

(давоми бор……)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(85- قیسم)

هَر حالدَه مَنَه شوُندَی فِکر هَم مَوجُود. اَمّا نِهایَتدَه عَجایِیب بُولگن نَرسَه شوُکِی، 12 اِماملِیک فِقهنِی اَساسِیدَه اِدارَه قِیلِینَه دِیگن اِیراندَه ،رَجَوِینِینگ توُدَه سِینِی اَعضاسِی بوُلگن عَیاللَرنِی هَم، باشقَه چَپلَرنِی هَم وَ کوُرد سِکوُلار مُرتَدلَرِیگه اَعضا بوُلگن عَیاللَرنِی هَم اوُلدِیرِیشگن، توُغرِیمِی کوُرگنمِیزمِی؟ اوُلَرنِی هَمَّه سِینِی اوُلدِیرِیشگه نِینِی کوُرگنمِیز، جَنگدَه قوُلگه  توُشگن کِیشِیلَرنِی حَتَّی بِیر مُددَت آلدِین هَم کوُردلَرنِی مُسَیلَمَه یِی کَذّابِی اوُجَلاننِی سِکوُلار مُرتَدلَرِینِی توُدَه سِیدَن قوُلگه توُشگنلَرنِی هَم، اِرتِداد جِنایَتِی بُویِیچَه اوُلدِیرِیلدِی، رَجَوِینِی توُدَه سِی وَ اوُنگه اوُحشَگن چَپدَگِیلَرنِی مُسُلمانلَرنِی اوُلدِیرِیشدَه اِیشتِراک اِیتگنلَرنِی هَم، اوُلَرنِی هَمَّه لَرِینِی اوُلدِیرِیشدِی، نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی اوُلَر جَنگچِی کوُچِی بوُلِیشگن. دِیمَک، دِققَت قِیلِینگلَر، “عَمَلدَه” عَیالنِی اِرتِدادِی ساددَه بوُلمَه گن پَیتدَه مُغَلِّظَه وَ شِددَتلِی بوُلسَه، هِیچ قَیسِی بِیر اَهلِی قِبلَه نِی اوُرتَه سِیدَه مُرتَد بوُلگن عَیالنِی جَزاسِی بارَه سِیدَه هِیچ قَندَی فَرق تاپِیلمَیدِی. اَهلِی قِبلَه نِی بَرچَه سِی “عَمَلدَه” اِرتِدادِی بُویِیچَه بِیر هِیل اوُرِیننِی توُتِیشگن، هَمَّه “عَمَلدَه” یَگانَه بِیر اِیشنِی عَمَلگه آشِیرِیشَه دِی، مَخصُوصاً اَگر مَنَه بُو عَیال مَنَه شُو مُرتَد، فَعال، سِکوُلار گوُرُوهلَرنِینگ مُمتَنَعَه طائِفَه سِیدَه یا شَرِیعَتدَن توُسِیب قالوُچِی گوُرُوهلَرنِی صَفِیدَه بوُلِیشگن بُولسَه. مَنَه بوُ حالَتدَه، قوُراللِی کوُچلَرنِی صَفِیدَگِی یاکِی مَدَنِی جَنگلَردَه اَسلَحَه نِی حِذمَتِیدَه وَ جَنگگه حِذمَت قِیلَه یاتگن عَیاللَرنِی حُکمِی اِیرکَکلَردَن هِیچ قَندَی فَرق قِیلمَیدِی وَ اَهلِی قِبلَه نِینگ بَرچَه سِی اوُلَرنِی اوُلدِیرِیشدَه اِتِّفاقلِی نَظَرگه اِیگه.

مُرتَدلَرگه مُعامَلَه قِیلِیش بارَه سِیدَه اِیشارَه قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگن نوُقطَه لَردَن بِیرِی شوُکِی، مُرتَد آتَه – آنَه دَن قالِیب کِیتگن، دُنیاگه کِیلگن اَمّا مُسُلمان بوُلمَه گن فَرزَندلَردِیر، مَنَه بوُلَرگه نِسبَتاً قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش کِیرَک؟ مَنَه بوُ بارَه دَه آچِیق حُجَّت مَوجُود اِیمَس. اَمّا شوُ نَرسَه بُویِیچَه اِیشانچِیمِیز کامِلکِی، مَنَه بُو فَرزَندلَر تَکلِیف یاشِیگه یِیتمَه گوُنلَرِیچَه اوُلَر یَشَب توُرگن جَمِیعیَتدَگِی قانوُنلَرگه تابِع بوُلِیشَه دِی، مَگر مَنَه بوُنِی خِلافِی ثابِت بوُلسَه. حَتَّی مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن دِیارلَردَه اوُلَر تَکلِیف یاشِیگه یِیتمَه گوُنلَرِیچَه اوُلَرنِی اوُستِیدَه حُکم اِجرا قِیلِینمَیدِی، عُمُومِی حالَتدَه اوُلَر یَشَیاتگن جَمِیعیَتدَگِی قانوُنلَرگه تابِع بوُلِیشَه دِی.

یَعنِی یَهُودِیلَرنِی آرَه سِیدَه یَشَیاتگن گوُدَکنِی حُکمِی یَهُودِیلَرنِی حُکمِیدِیک بوُلَه دِی،مَگر مَنَه بوُ شَخصنِی یَهُودِی اِیمَسلِیگِی اِثبات قِیلِینسَه بوُندَی بوُلمَیدِی، مَثَلاً مُسُلمانلِیگِی یا سِکوُلارِیستلِیگِی یا مُشرِکلِیگِی یاکِی باشقَه نَرسَه اِیکَه نلِیگِی اِثبات بوُلسَه. حوُپ، اِیندِی مُرتَد بوُلگن کِیشِینِی فَرزَندِی قَیسِی جَمِیعیَتدَه دُنیاگه کِیلگنلِیگِی بُو یِیردَه مُهِمدِیر. اَگر مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه بوُلسَه اوُلَر هَم حوُددِی باشقَه گوُدَکلَرگه اوُحشَب، مُسُلمانلَرنِی جَمِیعیَتِیدَگِی مُسُلمان آتَه – آنَه دَن دُنیاگه کِیلگن یِیتِیم فَرزَندلَرنِی حُکمِیگه شامِل بوُلِیشَه دِی.

حَتَّی اِمامِ نَوَوِیگه اوُحشَش بِیر گوُروُه اوُلَمالَر اِعلان قِیلِیشَه دِیکِی، اَگر گوُدَکلَر آتَه – آنَه سِینِی اِرتِدادِیدَن آلدِین، یَعنِی مَنَه بوُ گوُدَکلَرنِی نُطفَه سِی باغلَنگن بوُلسَه وَ حَتَّی اوُلَرنِی آتَه – آنَه سِی مَنَه بُو گوُدَککَه حامِلَه دار بوُلگن پَیتِیدَه مُرتَد بوُلگن بوُلسَه، مَنَه بُو گوُدَک مُسُلمانلَر جُملَه سِیدَن حِسابلَه نَه دِی وَ فَقَطگِینَه اوُ وایَه گه یِیتگن پَیتِیدَه اوُنِی مُرتَد دِیسَه بوُلَه دِی، اوُ اِسلامِیدَن سوُنگ اِرتِدادگه دوُچار بوُلگن. حوُپ، مَنَه بوُ نَرسَه هَمَّه گه تِیگِیشلِی بوُلِیب باشقَه لَردَن فَرقِی یُوق. یَعنِی مَنَه بوُ گوُدَک باشقَه مُسُلمان بالَه لَر باسِیب اوُتگن یوُلنِی باسِیب اوُتَه دِی وَ باشقَه بالَه لَرنِی حُکمِیگه شامِل بوُلَه دِی.

   مَنَه بُو بارَه دَه هَم کامِل دِققَت قِیلِینِیشِی لازِم، چوُنکِی بُو یِیردَه اَلله نِی بَندَه لَرِی بوُلِیب هَم اِینگ بِیگوُناه بَندَه لَرِی حَقِیدَه گه پِیرِیلیَپتِی،هَر قَندَی شَرائِطدَه شَک،گوُمان، اِیحتِمال،آلدِیندَن حُکم چِیقَه رِیش، اَلله سَقلَه سِین مَنَه بوُ گوُدَکنِی کِیلَه جَگِی حَقِیدَه غَیبنِی اِدَّعا قِیلِیشگه دوُچار بوُلمَسلِیک کِیرَک. بَلکِی اِیشانچ ،حاطِرجَملِیک بِیلَن مَنَه بُو بارَه دَه حُکم صادِر قِیلِینِیشِی لازِم. چوُنکِی بَعضِیلَرنِینگ مَنَه بُو بالَه بِیر قَنچَه کوُن یا آی حَتَّی یِیلدَن سوُنگ، وایَه گه یِیتمَه گن پَیتِیدَه آتَه – آنَه سِیگه اوُحشَب مُرتَد بوُلِیشِینِی اِیحتِمالِی بار بوُلِیشِی موُمکِین، شوُنِینگ اوُچُون اوُ مُرتَدلَرنِی حُکمِیگه شامِل بوُلَه دِی!! – دِییِیشگه نِینِی کوُرگنمِیز.

بُو نِیمَه دِیگه نِی؟ اَوَّلا هَر قَندَی اِنساننِی شَک وَ گوُمان بِیلَن اِسلامنِی دائِرَه سِیگه کِیرگِیزَه آلمَیسَن هَم یا اوُندَن چِیقَه رِیب هَم یوُبارَه آلمَیسَن، بَلکِی اَلبَتَّه کامِل اِیشانچگه اِیگه بوُلِیشِینگ کِیرَک. اِیککِینچِیدَن بِیر گوُدَک بِیر اِیککِی کوُننِی اِیچِیدَه نِیمَه دَن قَیتِیب کِیتَه آلَه دِی؟ توُغِیلگه نِیگه بِیر نِیچَه کوُن بوُلگن مَنَه بوُ اَلله نِی بَندَه سِی قَندَی قِیلِیب اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه تَسلِیم بُولگن؟ نِیمَه قِیلگنلِیگِی سَبَبلِی مُرتَد بُولِیب قالگن؟

(دوامی بار……)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(85- قسمت)

در هر صورت، این رأی هم وجود دارد. اما چیزی که خیلی جالب است، در ایران که بر اساس فقه 12 امامی اداره می شود، هم زنان عضو دارودسته ی رجوی و سایر چپها را کشتند و هم زنان عضو مرتدین سکولار کُردی را، مگر ندیدیم؟ دیدیم که همه را اعدام کردند، هم کسانی که در جنگ حتی چند مدت پیش هم دارودسته های سکولاریست های مرتد اوجالان مسیلمه ی کذاب کردها را گرفته بودند به جرم ارتداد آن ها را کشتند و هم از دارودسته ی رجوی و امثالهم و چپ هایی که وجود داشتند و در جنگ در قتل مسلمین شرکت کرده بودند. همه ی آن ها را کشتند، چرا؟ چون این ها نیروی جنگی بودند. پس، دقت کنید،«عملاً» زمانی که ارتداد زن ساده نیست و مغلظه وشدید می شود «عملاً» فرقی بین هیچ یک از اهل قبله در مجازات زن مرتد شده وجود ندارد، و تمام اهل قبله «عملاً» در مجازات زنی که ارتداد او تبدیل شده باشد به مغلظه و شدید یک موقف دارند، همه «عملاً» یک کار را انجام می دهند بخصوص اگر این زن در طائفه ی ممتنعه یا گروههای بازدارنده از شریعت مثل همین گروههای مرتد و سکولار فعال باشد. در این صورت، چنین زنانی که نیروهای مسلح هستند یا در جنگ فرهنگی در خدمت اسلحه و در خدمت جنگ هستند حکم ارتداد این ها فرقی بامردان ندارد و کل اهل قبله بر کشتن آن ها اتفاق دارند.

  • نکته ی دیگری که در چگونگی برخورد با مرتدین لازم است به آن اشاره شود فرزندانی هستند که از پدر و مادری مرتد به جا مانده اند یا به دنيا آمده اند و مسلمان نیستند، با این ها چه برخوردی باید داشت؟ در این زمینه نص صریحی وجود ندارد. اما این را مطمئنیم که فرزند تا زمانی که تکلیفی بر او واجب نشده حکمش تابع مجتمعی است که درآن زندگی می کند، مگر اینکه خلاف آن ثابت شود. حتی تا زمانی که به سن تکلیف نرسیده در سرزمین های مسلمان نشین هم حکمی بر او اجرا نمی شود در کل این است که تابع مجتمعی است که در آن زندگی می کند.

یعنی کودکی که در میان یهودیان زندگی می کند حکمش مثل یهودیان است، مگر اینکه ثابت شود این شخص یهودی نیست و مثلاً مسلمان است یا مشرک و سکولاریست یا هر چیز دیگری است. خوب، حالا کسی که مرتد می شود، مهم این است که فرزندانش که پس از ارتداد او به دنیا آمده اند در چه مجتمعی هستند. اگر در میان مسلمین هستند، خوب این ها هم مثل سایر کودکانی هستند که به دلایلی والدینشان را از دست داده اند و مشمول احکام همان فرزندان یتیمی می شوند که در جامعه ی مسلمین هستند و از پدر و مادری مسلمان متولد شده اند.

حتی،عده ای از علماء چون امام نووی اعلام می کنند که اگر این کودکان قبل از ارتداد والدین، نطفه ی آن ها منعقد شده باشد و حتی والدین در زمان حاملگی این کودک مرتد شده باشند باز کودک جزو مسلمین به حساب می آید و تنها زمانی می شود او را مرتد دانست که بالغ شود و بعد از اسلامش دچار ارتداد گردد. خوب، این مال همه است، فرقی با دیگران ندارد. یعنی این کودک همان مسیری را طی می کند که سایر کودکان مسلمانان طی می کنند و مشمول حکم سایر بچه مسلمان ها می شود.

در این زمینه هم باید کاملاً دقت کرد که در مورد یکی از بندگان الله آنهم بی گناهترین بندگان الله صحبت می شود و نباید تحت هیچ شرایطی تابع شک، گمان، احتمال، پیش داوری و خدای ناکرده ادعای غیب گوئی در مورد آینده ی این کودک شد. بلکه، باید با یقین و اطمینان در مورد آن حکم صادر کرد. چون دیده شده عده ای می گویند ممکن است و احتمال دارد این بچه ی بی گناهِ چند روزه، چندماهه یا حتی چند ساله و غیر بالغ مثل والدینش مرتد شود پس، مشمول حکم مرتدین می گردد.!!

 یعنی چه؟ اولاً با شک و گمان هیچ انسانی را نمی توانی نه وارد دایره ی اسلام کنی نه از آن خارج کنی بلکه، باید یقین و اطمینان کامل داشته باشی. دوماً، یک کودک یکی دو روزه از چه چیزی برگشته است؟ این بنده ی چند روزه ی الله چگونه توانسته تسلیم قانون شریعت الله شود؟ و چه کاری کرده که مرتد شده است؟

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(3-қисмат)

Ончи дар забони мо ва дар адабиёти роиж барои мунофиқ таржума шуда вожайи ” дуру ” мебошадки , дар забони арабий ” дуру” муодили ” зул важхайн ” аст.Аммо аллох таоло ба жойи “зул важхайн ” аз каламайи мунофиқ истефода кардаки риша дар ” нафақо ” ба маъни шикоф ,тунел ва рохру дорад.

Шумо бо каламоти чун нафақа ва инфоқ бархурд кардид .Яъни пардохти мол барои пур кардани шикофхо ва фосилахойи иқтисодий ба вужуд омада.Нафақа ва инфоқ ,конолхойи хастандки шикоф ва фосилайи бейни шахси ниёзманд бо касби имконоти иқтисодийро пур мекунад ,ва шахс аз ин конол метавонад ниёзхойи иқтисодий худро бартараф кунад ва фосила ва шикоф ба вужуд омадаи бейни у бо ниёзхойишро пур намояд.

Мунофиқ ,бар халофи нафақа ва инфоқ ,холати тахрибий дорад ва илова бар заминахойи равоний – фардий  ,истелохи хукумати – ижтимоий астки дар находхойи хукуматий ва ижтимоий ва хатто иқтисодий шикоф ижод мекунад , ва хамчун ек ” тахдиди дохилий ” ва “хатти инхирофий ” амал менамояд.

Дар ин сурат ,сарфи ” дуру ” будан ба каси мунофиқ гуфта намешавад .Хар чандки ” дуру ” будан хам еки аз вижагихойи мунофиқ астки ба унвони ек абзор дар кинори вижагихо ва абзорхойи дигар ,дар жихати ижоди шикоф ,тафриқа ва тазалзул дар жомеъа аз он истефода мекунад.

Инхо бо истефодайи абзорий аз дин ва ахлоқияти мардум ,дуздони хонаги ва сутуни панжум душмани хориж аз хона хастандки дар хидмати душманон анжом вазифа мекунанд .Мажмуъа ва дорудастаи хастандки ба қасди зарба задан ,мухолифат кардан ва тўвтиъа кардан зери пушиши хақ ба вужуд омаданд ,бидуни инки ин шужоатро дошта бошандки сарихан эълом кунанд мо душманем .Инхо дар хар ранг ва либоси ва қолиби дар меоянд .Инхо мисли руғани сухта дар хар зарфики рехта шаванд ба хамон шикли ва қолиб дар меоянд.Назди муслимин ноогох чанон вонимуд мекунандки ахли илм ва ислохгари хастанд ,дар холики бо тарвижи  шубухот ва олуда кардани ақоид ва иймони муслимин аз хар муфсиди бадтар хастанд ва аз хар мухарриби вайронгартар буданд , ва муслимин аз асри рисолат токунун ва табъан то рузи қиёмат аз бало ва мусибати онхо ба дур набуда ва нахоханд буд.

Инхо бейни дар ва долон ва тунели иймон ва ислом , ва дар ва долон ва тунели куфр ва кофари саргардонанд.Аллох таоло хамчунонки дар сураи фотиха онхоро “золлин ” яъни гумрохон ва саргардонхо маърифий карда ,барои инки дидгоххойи мухталифи мўъминин дар мовриди мунофиқин тамом шавад ва хамма ек рай шаванд , ва хамма ек дидгох дар мовриди инхо дошта бошанд боз ,зимни ” золлин ” ва саргардон номидани онхо ба нуқтаи асосийтир ишора ва таъкид мекунад ва мефармояд:

«فَمَا لَکُمْ فِی الْمُنَافِقِینَ فِئَتَیْنِ وَاللّهُ أَرْکَسَهُم بِمَا کَسَبُواْ أَتُرِیدُونَ أَن تَهْدُواْ مَنْ أَضَلَّ اللّهُ وَمَن یُضْلِلِ اللّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ سَبِیلاً» ‏(نساء/88)،

Шумо  (эй мўъминон ) чиро дарбораи мунофиқин ду даста шудаид ( ва мегуйид : оё онон жузви мўъминон ё аз замраи кофаранд ? Сахих аст бо онон бижангем ё нажангем? Қобили хидоятанд ё ахли шафоатанд ? ) ва холи онки худованд ба сабаби аъмолишон ,афкори ононро вожгуна карда ва ба қахқара кашонда аст.Оё мехохид касиро хидоят намойидки худованд ( бар асари кардори зишт ) уро гумрох ва саргардон карда ( ва неъмати хидоятро аз у гирифта аст )? Харки худо уро гумрох ва саргардон кунад ,рохи барои у  ( ба суйи хидоят ) нахохи ёфт.

Ин оя ,сирохатан ба нуқтаи асосий ишора мекунад ва он инки ,мунофиқин кофаранд ва қобили хидоят тавассути башар нестанд . Албатта дар жохойи дигари хам ба ин мухим ишора дорад ва мефармояд:

«وَمِنَ النَّاسِ مَن یَقُولُ آمَنَّا بِاللّهِ وَبِالْیَوْمِ الآخِرِ وَمَا هُم بِمُؤْمِنِینَ» (بقره/8)،

Дар миёни мардум дастахойи хастандки мегуянд мо ба худо ва рузи ростохез бовар дорем . Дар суратики бовар надоранд.

وَمَا مَنَعَهُمْ أَن تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقَاتُهُمْ إِلاَّ أَنَّهُمْ کَفَرُواْ بِاللّهِ وَبِرَسُولِهِ وَلاَ یَأْتُونَ الصَّلاَةَ إِلاَّ وَهُمْ کُسَالَى وَلاَ یُنفِقُونَ إِلاَّ وَهُمْ کَارِهُونَ (توبه/54)،

Оя мегуяд : хеч чиз монеъ пазириши нафақот ва базл ва бахшишхоишон нашуда аст жуз инки онон ба худо ва пайғамбариш кофар хастанд .

فَلاَ تُعْجِبْکَ أَمْوَالُهُمْ وَلاَ أَوْلاَدُهُمْ إِنَّمَا یُرِیدُ اللّهُ لِیُعَذِّبَهُم بِهَا فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَتَزْهَقَ أَنفُسُهُمْ وَهُمْ کَافِرُونَ ‏‏(توبه/55)،

Зиёдийи амвол ва авлод ( яъни нируйи иқтисодий ва инсоний ) ишон ,туро ба шигуфти нандозад .Чироки худованд мехохад ононро дар зиндаги дунё бадин васила муаззаб кунад ва дар холи куфр жон диханд ва қолиб тахийя кунанд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

иёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий

(2-қисмат)

Аммо ба чи далил куффорики дар миёни муслимин худишонро қоим ва пинхон карданд мунофиқин номида шуданд ? Ва инхо чи касони хастанд?

Ибни Манзур ,сохиби лисонул араб мегуяд : каламайи нифоқ ва мунофиқ ,каламоти сирфан исломий хастандки араб қаблан аз онхо истефода накарда аст. Вожайи ” мунофиқ ” аз риша нафақа ,ба маънойи конол ,рохру ва тунели зер замини астки ду дар ё  бештар дора, ва аз ин коноло барои иститор ё нуфуз ва пеш руйи ё фарор истефода мекунанд.

Аллох таоло мефармояд :

: «وَإِن كَانَ كَبُرَ عَلَيْكَ إِعْرَاضُهُمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَن تَبْتَغِيَ نَفَقًا فِي الْأَرْضِ أَوْ سُلَّمًا فِي السَّمَاءِ فَتَأْتِيَهُم بِآيَةٍ ۚ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَجَمَعَهُمْ عَلَى الْهُدَىٰ ۚ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْجَاهِلِينَ» (انعام/35).

“нафақо ” дар инжо яъни долон ,дахлиз ,тунел.Яъни агар руйигардони аз инхо барои ту сахт ва сангин аст,чанонки метавони ( жихати иқноъи онон рохи пейдо куни масалан ) долон ё тунели дар замини бизани ва ё нардабони ба суйи осмон бигузори ва далили барои ( иймон овардан ) инхо биёри (чанин кун .Аммо ,бидонки ин лажужон туро тасдиқ намекунанд ва иймон нимеоваранд). Ва ле агар худо бихохад ононро ( қахран ва жабран ) бар хидоят жамъ хохад кард.Пас аз замрайи касони мабошки ( хукми худо ва суннати уро дарбораи мардум ) намедонанд.

Бештари бузургони илми луғат ,ришайи мунофиқинро бо кори “ярбуъ ” ки шабихи муши сахройи ё роъсу аст тўвзих медиханд. Ярбуъ ек дар маъмули ва ошкор барои рафт ва омади худиш дорад.Аммо дар кинори ин дар махалли рафт ва омади худ ,аз тариқи тунелхойики дар хонаш зада дар ек нуқта ё нуқоти дурдасттари ,дар ё дархойи дигари хам барои эхтиёт мекунад .Ин дархойи эхтиётиро тури ба самти сатхи замин меканадки сурох нашавад,балки ек қишри нозук боқи мегузорад ,на онқадар нозукки худи қишр хароб шавад ва пойин биёяд ,балки дар ин хадки агар рузи хатари аз дари ошкор (ки хамма медонанд ) пейдо шуд ,у битавонад бо сариш мохкам ба ин қишр бизанад ва онро хароб кунад ,ва фарор намояд .Инки аз ин дар ошкор ва шинохта шуда ворид мешавад ,аммо аз он дари пинхоний хориж шавад ,араб ба ин мегуяд : нафақо ; яъни ек рохи махфий даруний пушида ………..иддаи хам гуфтандки : номи сурохи махфий ярбуъ “нофақоъ ” астки каламайи ” мунофиқ ” хам аз хамин вожа гирифта шуда аст.

Мунофиқ ,ду дар ва ду рохру барои худиш қарор дода ; ек дар вурудийки зохирий аст ва ба рохру ва тунели аслий боз мешавадки ислом аст ; ва ек рохру ва тунели инхирофий ва пинхони дигарики дорои ек дари хуружий астки бояд фарз кунем дари пинхоний ,эхтиётий ва аслий астки барои худиш нигах дошта ва каси аз он хабар надорад .Дари зохирий ва ошкор ,ислом астки ; аз он ворид мешавад ва дари пинхоний ( хамчун барнома ва қонунхойи дигари чун дини секуляризм ) ки барои рузи мабодо барои худиш нигах дошта ,ва дар миёни хамновъони ( куллан инсонхо ) ,танхо худиш аз он хабар дорад ,ва аз он хориж мешавад , ин дар дари куфр ва кофари мебошад .Холо ,бо марг аз ин дари куфр ва кофари хориж мешавад ,ё аз ин дар мисли ек муртад хориж мешавад ва куфри худишро ошкор мекунад.

Дар хар сурат ,кори инхо мисли кори ярбуъ астки бо ижоди суроххойи мутаъаддид дар замин ,хамвора рохигуризи барои худишон доранд ,камтар ба дом меофтанд ва дум ба тала медиханд .Аз ин ру ,жараёники дар ек жомеъа шикл мегирад ва хусисиёти рафтори хамин ярбуъ ва шибхи мушхоро дорад ,ба жараёни нифоқ машхур шуда аст; чун ,мунофиқ хамвора дар барзах миёни хақ ва ботил харакат мекунанд ва саргардонанд ,замоники ихсоси хатар карданд ва наздик будки расво шаванд ва чехрайи аслишон фош шавад ,бо забони бози ,дуруғгуйи ,тўвжихоти дуруғин ,ба бози гирифтани афкор ва шуъури муслимин ,сўгандхойи дуруғин ,мазлумнамойи ва ғейрих рохи фарори жадиди барои худишон ба вужуд меоваранд , ва ба хотири тарсики аз  мардум доранд харгиз хозир нестанд дар ек фазойи шаффоф ва ровшан масоил марбут ба онхо баррасий шавад.

Бо ин нигариш ,уламои луғатшуносий гуфтанд : каламаи нифоқ ба маънои ” изхор кардани матлаби бар хилофи эътиқод ” аст. Ва мунофиқ каси астки дар ботин кофар , ва дар  зохир шабихи муслимин  изхори иймон мекунад ва куфри ботиний худро пинхон мекунад . Аз ек дари ошкори вориди ислом мешавад , ва бидуни тахриби ё бастани ин дар ,аз ек дари дигари аз ислом хориж мешавад .Дар ин сурат, нифоқ дорои маъонийи густардаи аст; масалан хар касики забони у бо амалиш хамоханг набошад ,сахми аз нифоқ дорад.

(идома дорад…….)

تعارفي درسونه/پنځم درس: شرعي دښمن پېژندنه (4)/په شرعي ادبياتو کې د مرتد پېژندنه او مرتدین او  له مرتدین ډلو سره د چلند څرنګوالی(37)

تعارفي درسونه/پنځم درس: شرعي دښمن پېژندنه (4)/په شرعي ادبياتو کې د مرتد پېژندنه او مرتدین او  له مرتدین ډلو سره د چلند څرنګوالی(37)

هو، واضح او امر دی چې په هر دوره کې باید داسې کسان وي چې د شریعت د پوهې د ترلاسه کولو لپاره هڅه وکړي، هجرت وکړي، او دغه پوهه خپلو خلکو ته ورسوي او آګاهۍ ورکړي:
«وَما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْيَحْذَرُونَ» (توبه/122)،
دغه دعوت کوونکې ډله باید د دین فقه زده کړي، او بیا دغه آګاهۍ په خپل قوم او په هغه ژبه چې خلک یې پوهیږي، ور ورسوي:
«بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ». ډېر مهمه ده چې د همغی قوم په ژبه خلکو ته دین څرګند کړي، د هغوی کلتور ته په کتو، په داسې ژبه چې خلک پرې پوهېږي «بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ» ، هغوی ته روښانه او واضح کړي، او په اصطلاح دین خپلو خلکو ته «مجدداً» «بیا» وړاندې کړي تر څو د خلکو ناپوهۍ په دې ډول له منځه یوسي. دا یوه حقیقي خبره ده.

ښه، اوس کېدای شي وپوښتل شي چې دغه ناپوهې څه شی ده چې باید له منځه یوړل شي، او که له منځه لاړه نه شي، د تکفیر د خنډونو له جملې څخه ګڼل کېږي؟ اهلِ فن (کارپوهانو) د مسلمانانو لپاره ناپوهې دوه برخې کړي دي:

• جهل معتبر: یعنې مسلمان کس د کوم کار د ترسره کولو نه مخکې «پوهاوی او علم» نه درلود. پام وکړئ، یعنې مسلمان کس د دې کار د کولو نه مخکې «علم او پوهاوی» نه درلود او همدا ورته جهل معتبر وايي.
• جهل غیر معتبر: یعنې مسلمان کس وروسته له «پوهاوي او علم» یوه کار ترسره کړی دی. هغه کار چې ترسره شوی د «پوهاوي او علم» نه وروسته دی، له همدې امله دغه جهل غیر معتبر دی او موږ نشو کولی د هغه جهل ومنو.

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(84- қисм)

Мана бу назарни баробарида, исломий фирқалардан бўлган икки фирқа бошқалардан фарқли кўз-қарашга эга; бири ханафийлар ва бошқаси 12 имомлик шиъалар ўзгача раъйга эгадурлар. Уларни эътиқодлари бўйича муртад аёл ўлдирилмайди,балки зиндонга ташланади. Суфёни Саврий ва ундан бошқа ахли куфаликлар мана шундай раъйга эга бўлишган.

Мана бу дастадаги кишиларга жангда иштирок этмаган  аслий кофир аёлларни ўлдирмаслик хақидаги  ривоятлардан ташқари, Муоз розиаллоху анхуни ривояти хам қуйидагича ва мана бу лафз билан уларга етган:

 «أَيُّمَا رَجُلٍ ارْتَدَّ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهُ، فَإِنْ تَابَ، فَاقْبَلْ مِنْهُ، وَإِنْ لَمْ يَتُبْ، فَاضْرِبْ عُنُقَهُ، وَأَيُّمَا امْرَأَةٍ ارْتَدَّتْ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهَا، فَإِنْ تَابَتْ فَاقْبَلْ مِنْهَا، وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا».

яъни уларга

 «وَإِلَّا فَاضْرِبْ عُنُقَهَا»

деб олдин келтирилган жумлани ўрнига

«وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا».

Агар қабул қилмаса яна қайтадан ундан тавба қилишини сўра. Яъни қайтадан унга тавбани рўбарў қилгин.

Мана бу ривоят муртад аёлни ўлдирилишига мухолиф бўлган кишиларнинг энг катта далили хисобланади, улар бундай аёлни ўлдиришни ўрнига хар куни унга исломга қайтишни,  тавба қилишни айтилади;  хатто агар бу холат уни ўлимигача чўзилса хам. Улар мана бундан  истинод қилишган. 

Имоми Абу Ханифа рохимахуллох айтадики:

إنَّ المرأة إذا ارتدت لا تُقتَل ولكن تُحبَس وتُخرَج كل يوم فتُستتاب ويُعرَض عليها الإسلام، وهكذا حتى تعود إلى الإسلام أو تموت، لأنَّ النبي صلى الله عليه وسلَّم نهى عن قتل النساء.

Мана бу шева билан айтадики, агар аёл киши муртад бўлса ўлдирилмайди, лекин зиндонга ташланади ва хар куни уни зиндондан чиқариб унга исломга қайтишни, тавба қилишни айтилади, то яна қайтадан исломни қабул қилгунича. Мана бу иш унга ўлим келгунича давом этади. Нима учун? Чунки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аёлларни ўлдиришдан нахий қилганлар. 

12 имомлик шиъалар хам шунга эътиқод қилишадики, ўлим хукми муртад эркакка тегишлидир. Улар тахминан мана шу кўз-қарашни бошқа шева билан баён қилишади ва айтишадики: агар муртад шахс аёл киши бўлса ( фитрий навдан бўладими ё миллий навдан бўладими, яъни ахли китоб кофирларидан исломга келган ва сўнгра муртад бўлган ёки мусулмон бўлган мусулмонзода бўлса ва сўнгра муртад бўлса)  хар қандай холатда хам улар ўлдирилмайди, балки зиндонга ташланади то тавба қилгунича ва у тирик бўлар экан уни мол-давлати тақсимланмайди, агар у эрини уйига борган  бўлса талоқни иддасини ўтайди, агар эрини уйига бормаган бўлса иддасиз ундан жудо бўлади.

Мана бу холатда,муртад бўлган аёлни жазолаш  борасида имомия фуқахоларини назарида фитрий муртад билан миллий муртадни ўртасида фарқ йўқ. Муртад бўлган аёлга нисбатан ахкомларни ижро қилишни қуйидагича шархлашган, унга  тавба қилиши учун мухлат берилади ва ундан сўнг уни зиндонга ташланади. Яъни уларни қоидаси бўйича унга тавба қилиш учун  мухлат берилади ва уни қамаб қўйилади. Уларни буюк кишиларидан бўлмиш Шахид Аввалга ўхшаган кишилар айтадики:  агар аёл киши муртад бўлса уни иртидоди фитрий ё миллий бўлишидан қатъий назар у ўлдирилмайди, балки вожиб намозларини вақтларида танбех қилинади ва  то тавба қилгунича қамаб қўйилади ё ўлгунича зиндонда  қолади. Мана шу зиндонда танбех қилиниш масаласи бўйича ханафий фуқахолари хам бу назарга қўшилишади, хатто уни таомини хам чегаралаб қўйилади, мана бу фирқалар бунга ишора қилишган.

12 имомлик шиъа фуқахоларини эътиқоди бўйича, ислом муртад аёлларга нисбатан аёллар дифоъ жихатидан ва фикрлаш нави бўйича эркаклардан заифроқ бўлганликлари  ва бошқа нарсаларни таъсирига тезда тушиб қолишлари сабабли, осонроқ жазони назарга олган. Шунингдек истидлол қилишадики, ридда жангларида эркаклар ўлдириларди, аммо аёллар асирга олинарди ва каниз бўлишарди, ўша канизларни бири Мухаммад ибни Ханафияни онаси бўлиб, Али ибни Аби Толиб розиаллоху анхуни насибаси бўлган эди.

(давоми бор…….)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(84- قیسم)

مَنَه بُو نَظَرنِی بَرابَرِیدَه، اِسلامِی فِرقَه لَردَن بوُلگن اِیککِی فِرقَه باشقَه لَردَن فَرقلِی کوُز- قَرَشگه اِیگه؛ بِیرِی حَنَفِیلَر وَ باشقَه سِی 12 اِماملِیک شِیعَه لَر اوُزگه چَه رَعیگه اِیگه دُورلَر. اوُلَرنِی اِعتِقادلَرِی بُویِیچَه مُرتَد عَیال اوُلدِیرِیلمَیدِی، بَلکِی زِندانگه تَشلَه نَه دِی. سُفیان ثَورِی وَ اوُندَن باشقَه اَهلِی کوُفَه لِیکلَر مَنَه شوُندَی رَعیگه اِیگه بوُلِیشگن.

مَنَه بُو دَستَه دَگِی کِیشِیلَرگه جَنگدَه اِیشتِراک اِیتمَه گن اَصلِی کافِر عَیاللَرنِی اوُلدِیرمَسلِیک حَقِیدَگِی رِوایَتلَردَن تَشقَرِی، مُعاذ رَضِیَ الله عَنهُ نِی رِوایَتِی هَم قوُیِیدَگِیچَه مَنَه بُو لَفظ بِیلَن اوُلَرگه یِیتگن: «أَيُّمَا رَجُلٍ ارْتَدَّ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهُ، فَإِنْ تَابَ، فَاقْبَلْ مِنْهُ، وَإِنْ لَمْ يَتُبْ، فَاضْرِبْ عُنُقَهُ، وَأَيُّمَا امْرَأَةٍ ارْتَدَّتْ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهَا، فَإِنْ تَابَتْ فَاقْبَلْ مِنْهَا، وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا». یَعنِی اوُلَرگه  «وَإِلَّا فَاضْرِبْ عُنُقَهَا» دِیب آلدِین کِیلتِیرِیلگن جُملَه نِی اوُرنِیگه   «وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا».  اَگر قَبوُل قِیلمَسَه یَنَه قَیتَه دَن اوُندَن تَوبَه قِیلِیشِینِی سوُرَه. یَعنِی قَیتَه دَن اوُنگه تَوبَه نِی رُوبَرُو قِیلگِین.

مَنَه بُو رِوایَت مُرتَد عَیالنِی اوُلدِیرِیلِیشِیگه مُخالِف  بُولگن کِیشِیلَرنِینگ اِینگ کَتتَه دَلِیلِی حِسابلَه نَدِی، اوُلَر بوُندَی عَیالنِی اوُلدِیرِیش اوُرنِیگه هَر کوُنِی اوُنگه اِسلامگه قَیتِیشنِی، تَوبَه قِیلِیشنِی اَیتِیلَه دِی؛ حَتَّی اَگر بُو حالَت اوُنِی اوُلِیمِیگه چَه چوُزِیلسَه هَم. اوُلَر مَنَه بوُندَن اِستِناد قِیلِیشگن.

اِمامِی اَبُو حَنِیفَه رَحِمَهُ الله اَیتَه دِیکِی:    إنَّ المرأة إذا ارتدت لا تُقتَل ولكن تُحبَس وتُخرَج كل يوم فتُستتاب ويُعرَض عليها الإسلام، وهكذا حتى تعود إلى الإسلام أو تموت، لأنَّ النبي صلى الله عليه وسلَّم نهى عن قتل النساء.  مَنَه بُو شِیوَه بِیلَن اَیتَه دِیکِی، اَگر عَیال کِیشِی مُرتَد بوُلسَه اوُلدِیرِیلمَیدِی، لِیکِن زِندانگه تَشلَه نَه دِی وَ هَر کوُنِی اوُنِی زِنداندَن چِیقَه رِیب اوُنگه اِسلامگه قَیتِیشنِی، تَوبَه قِیلِیشنِی اَیتِیلَه دِی، تا یَنَه قَیتَه دَن اِسلامنِی قَبوُل قِیلگوُنِیچَه. مَنَه بوُ اِیش اوُنگه اوُلِیم کِیلگوُنِیچَه دَوام اَیتَه دِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم عَیاللَرنِی اوُلدِیرِیشدَن نَهِی قِیلگنلَر.

12 اِماملِیک شِیعَه لَر هَم شوُنگه اِعتِقاد قِیلِیشَه دِیکِی، اوُلِیم حُکمِی مُرتَد اِیرکَکَه تِیگِیشلِیدِیر. اوُلَر تَحمِیناً مَنَه شوُ کوُز- قَرَشنِی باشقَه شِیوَه بِیلَن بَیان قِیلِیشَه دِی وَ اَیتِیشَه دِیکِی: اَگر مُرتَد شَخص عَیال کِیشِی بوُلسَه ( فِطرِی نَودَن بوُلَه دِیمِی یا مِللِی نَودَن بوُلَه دِیمِی، یَعنِی اَهلِی کِتاب کافِرلَرِیدَن اِسلامگه کِیلگن وَ سوُنگرَه مُرتَد بُولگن یاکِی مُسُلمان بوُلگن مُسُلمانزادَه بوُلسَه وَ سوُنگرَه مُرتَد بُولسَه) هَر قَندَی حالَتدَه هَم اوُلَر اوُلدِیرِیلمَیدِی، بَلکِی زِندانگه تَشلَه نَدِی تا تَوبَه قِیلگوُنِیچَه وَ اوُ تِیرِیک بوُلَر اِیکَن اوُنِی مال- دَولَتِی تَقسِیملَه نمَیدِی،اَگر اوُ اِیرِینِی اوُیِیگه بارگن بوُلسَه طَلاقنِی عِددَه سِینِی اوُتَیدِی، اَگر اِیرِینِی اوُیِیگه بارمَه گن بوُلسَه عِددَه سِیز اوُندَن جوُدا بوُلَه دِی. [1]

مَنَه بُو حالَتدَه، مُرتَد بوُلگن عَیالنِی جَزالَش بارَه سِیدَه اِمامِیَه فُقَهالَرِینِی نَظَرِیدَه فِطرِی مُرتَد بِیلَن مِللِی مُرتَدنِی اوُرتَه سِیدَه فَرقِ یُوق. مُرتَد بوُلگن عَیالگه نِسبَتاً اَحکاملَرنِی اِجرا قِیلِیشنِی قوُیِیدَگِیچَه شَرحلَشگن، اوُنگه تَوبَه قِیلِیشِی اوُچُون مُهلَت بِیرِیلَه دِی وَ اوُندَن سوُنگ اوُنِی زِندانگه تَشلَه نَه دِی. یَعنِی اوُلَرنِی قائِدَه سِی بوُیِیچَه اوُنگه تَوبَه قِیلِیش اوُچُون مُهلَت بِیرِیلَه دِی وَ اوُنِی قَمَب قوُیِیلَه دِی. اوُلَرنِی بُویُوک کِیشِیلَرِیدَن بوُلمِیش شَهِید اَوَّلگه اوُحشَه گن کِیشِیلَر اَیتَه دِیکِی: اَگر عَیال کِیشِی مُرتَد بوُلسَه اوُنِی اِرتِدادِی فِطرِی یا مِللِی بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر اوُ اوُلدِیرِیلمَیدِی،بَلکِی واجِب نَمازلَرِینِی وَقتلَرِیدَه تَنبِیه قِیلِینَه دِی وَ تا تَوبَه قِیلگوُنِیچَه قَمَب قوُیِیلَه دِی یا اوُلگوُنِیچَه زِنداندَه قالَه دِی. [2] مَنَه شوُ زِنداندَه تَنبِیه قِیلِینِیش مَسَلَه سِی بُویِیچَه حَنَفِی فُقَهالَرِی هَم بُو نَظَرگه قوُشِیلِیشَه دِی، حَتَّی اوُنِی طعامِینِی هَم چِیگه رَلَب قوُیِیلَه دِی، مَنَه بُو فِرقَه لَر بوُنگه اِیشارَه قِیلِیشگن.

12 اِماملِیک شِیعَه فُقَهالَرِینِی اِعتِقادِی بُویِیچَه، اِسلام مُرتَد عَیاللَرگه نِسبَتاً عَیاللَر دِفاع جِهَتِیدَن وَ فِکرلَش نَوِی بُویِیچَه اِیرکَکلَردَن ضَعِیفراق بُولگنلِیکلَرِی وَ باشقَه نَرسَه لَرنِی تَأثِیرِیگه تِیزدَه توُشِیب قالِیشلَرِی سَبَبلِی، آسانراق جَزانِی نَظَرگه آلگن. [3] شوُنِینگدِیک اِستِدلال قِیلِیشَه دِیکِی، رِدَّه جَنگلَرِیدَه اِیرکَکلَر اوُلدِیرِیلَردِی، اَمّا عَیاللَر اَسِیرگه آلِینَردِی وَ کَنِیز بوُلِیشَردِی، اوُشَه کَنِیزلَرنِی بِیرِی مُحَمَّد اِبنِ حَنِفیَه نِی آنَه سِی بوُلِیب، عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ الله عَنهُ نِی نَصِیبَه سِی بُولگن اِیدِی.

(دوامی بار…..)


[1]– خمينی، تحریرالوسیله، ج۲، ص۴۹۴-۴۹۵   

[2]– شهید اول، الدروس الشرعیه فی فقه الامامیه، ج 2، ص 53 (والمراة لاتقتل مطلقاً بل تضرب اوقات الصلاة و یداوم علیها السجن حتی تتوب او تموت).

[3]– زين العابدين قربانى،اسلام و حقوق بشر، تهران، سایه 1383، ص‏482-480

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(84- قسمت)

در برابراین دیدگاه، دو فرقه از فرق اسلامی دیدگاه متفاوتی دارند؛ یکی حنفی ها و دیگری شیعیان 12 امامی که رأی دیگری دارند. این ها بر این باورند که زن مرتد شده کشته نمی شود بلکه، زندانی می گردد. سُفْيَانَ ثَوْری و کسان دیگری از اهل کوفه هم بر این رأی بودند.

این دسته علاوه بر روایتی که در مورد عدم کشتن زنان کافر اصلی که در جنگ شرکت نمی کنند روایت معاذ رضی الله عنها هم اینگونه و با این لفظ به آن ها رسیده:«أَيُّمَا رَجُلٍ ارْتَدَّ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهُ، فَإِنْ تَابَ، فَاقْبَلْ مِنْهُ، وَإِنْ لَمْ يَتُبْ، فَاضْرِبْ عُنُقَهُ، وَأَيُّمَا امْرَأَةٍ ارْتَدَّتْ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهَا، فَإِنْ تَابَتْ فَاقْبَلْ مِنْهَا، وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا». یعنی به جای«وَإِلَّا فَاضْرِبْ عُنُقَهَا» که قبلاً آمده بود به آن ها اینگونه رسیده: «وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا». اگر قبول نکرد دوباره او را توبه بده. دوباره توبه را بر او عرضه کن.

این روایت، بزرگترین دلیل مخالفین کشتن زن مرتد شده است که باید به جای کشته شدن او را زندانی کرد و هر روز او را توبه داد تا دوباره به اسلام برگردد؛ حتی، اگر تا زمان مرگش هم طول بکشد. این ها اینگونه استناد می کنند.

امام أبوحنيفه رحمه الله می گوید: إنَّ المرأة إذا ارتدت لا تُقتَل ولكن تُحبَس وتُخرَج كل يوم فتُستتاب ويُعرَض عليها الإسلام، وهكذا حتى تعود إلى الإسلام أو تموت، لأنَّ النبي صلى الله عليه وسلَّم نهى عن قتل النساء. به همین شیوه می گوید اگر زنی مرتد شد کشته نمی شود ولی زندانی می شود و هر روز او را از زندان بیرون می آورند به او می گویند توبه کن و اسلام را دوباره بر او عرضه می کنند که دوباره اسلام را قبول کند. این کار به اندازه ای ادامه پیدا می کند حتی تا زمان مرگش. چرا؟ چون رسول الله صلی الله علیه وسلم نهی کرده از قتل زنان.

شیعیان 12 امامی هم بر این باورند که، حکم مرگ مربوط به مرد مرتد است.آن ها تقریباً همین دیدگاه را به شیوه ی دیگری بیان می کنند و می گویند: اگر شخص مرتد، زن باشد (چه از نوع فطری و چه از نوع ملی، یعنی چه زنی باشد که از کفار اهل کتاب به اسلام آمده و بعد مرتد شده باشد یا مسلمان زاده ای باشد که مسلمان بوده و بعد مرتد شده است) می گوید در هر صورتی، این ها اعدام نمی‌شوند، بلکه زندانی می‌شوند تا زمانی که توبه کنند و اموال او تا زمانی که زنده است تقسیم نمی‌شود و در صورتی که به خانه ی شوهر رفته باشد باید عده ی طلاق نگه دارد ولی اگر به خانه ی شوهر نرفته باشد بدون عده از شوهرش جدا می‌شود.[1]

در این صورت، در مورد مجازات زنی که مرتد می‏شود از نظر فقهای امامیه تفاوتی بین مرتد فطری و ملّی وجود ندارد. احکام جاری بر زن مرتد را به این شرح می گویند مهلتی برای توبه کردن به او داده می شود بعد از آن او را حبس می کنند. یعنی قاعده ی آن ها چنین است به او مهلت می دهند برای توبه کردن و او را حبس می کنند.از بزرگان آن ها کسانی مانند شهید اول می‌گوید: اگر زنی مرتد شود چه ارتداد او فطری باشد یا ملی کشته نمی‌شود بلکه، اوقات نمازهای واجب تنبیه می‌گردد و در حبس می‌ماند تا توبه کند یا در حبس بمیرد.[2]همین مسأله ی تنبیه بعضی از فقهای حنفی هم بر آن هستند که در زندان او را تنبیه می کنند حتی در غذایش هم کوتاهی هایی می شود که این فرقه ها به آن اشاره کرده اند.

 فقهای 12 امامی بر این باورند که اسلام براى زنان مرتد، بدان سبب كه زنان از نظر سازمان دفاعى و فكرى نوعاً از مردها ضعيف ترند و زودتر تحت تأثير قرار مى‏گيرند، كيفر آسان‏ترى در نظر گرفته است.[3]همچنین استدلال می کنند به جنگهای ردّه که در آن مردها کشته می شدند اما، زنان اسیر می شدند و حتی کنیز می شدند، که یکی از آن ها فکر کنم مادر محمد بن حنفیه بود که نصیب علی بن ابی طالب رضی الله عنه شد.

(ادامه دارد…….)


[1]– خمينی، تحریرالوسیله، ج۲، ص۴۹۴-۴۹۵   

[2]– شهید اول، الدروس الشرعیه فی فقه الامامیه، ج 2، ص 53 (والمراة لاتقتل مطلقاً بل تضرب اوقات الصلاة و یداوم علیها السجن حتی تتوب او تموت).

[3]– زين العابدين قربانى،اسلام و حقوق بشر، تهران، سایه 1383، ص‏482-480