وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(108- қисм)

 Натони Европа иттифоқидаги  кофир секулярист лашкарини туркия секуляр хукуматини канали орқали ужалонни – курдларнинг хозирги мусайламайи каззоби-  ишчилар хизбидаги муртад секуляристларига қарши  олиб борган  жангида, Ифринда курдистоннинг секуляр муртадлари мусулмонларнинг қуръонини қандай ёндирганини ва аллохни,росулуллох саллаллоху алайхи васалламни,ислом динини номусий хақоратлар билан хақорат қилишганини кўрдик.

Мана бу курд муртад секуляристлар аввало ўзлари европа иттифоқини тупроғида яшаётганини яхши билишади, ва улар яшаб турган жойдаги натони европа иттифоқидаги  лашкари натодаги иттифоқдошларидан бири  бўлмиш туркияни канали орқали ужалонни муртад секуляристларига қарши жанг қилишяпганини хам яхши билишади, иккинчидан мана бу курд муртад секуляристлари ужалоннинг муртад секуляристларининг  россияни собиқ навкарлари ва американи хозирги хизматкорлари эканини ва бу икки давлат уларни натога сотиб юборганини жуда хам яхши билишади. Мана бу холатда  иккита кофир секуляр,муртад гурух бир-бири билан жанг қилаётганини хам яхши билишади, энди мана бу ўртада уларнинг қуръон ёндиришлари ва аллохни,росулуллох саллаллоху алайхи васалламни, ислом динини хақорат қилишлари қандай маънони билдиради? Валлохи ва биллахи ва таллохи бизлар аллохга,қуръонга ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламга ва ўзимизга нисбатан қилинган хақоратлар учун, агар мана бу ўжар,муртад секуляристлар тавба қилмаган бўлсалар, қасос оламиз,бу қасос олиш  бир муддатга кечикиши  мумкин. 

  فَوَ الله لَنثأرنّ! والله لَنثأرنّ ولو بعد حين.

Бизлар мана бу кунни кутяпмиз, сизлар ўжар секуляр муртадлар хам бу нарсани кутиб туринглар.

Шундай бўлгач мана бу қадр-қийматсиз,фасодчи,жинояткор нацианалистларни ўзини қиймати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилган даражада холос яъни “бориб оталарини жинсий олатини тишлаб олишсин” – чунки уларнинг нажоди ва фахри мана бу канал орқали уларга меърос бўлиб қолган  – улар хамиша тафарруқни,бузғунчиликни,рақобатчилар ясашни,фитналаштиришни омили ва ўзларини хамда бошқаларни  сулхини,осойишини йўқолишини,вахдатни нобуд қилинишини  сабабчисидурлар.

Агарчи ўзимизни орамиздаги мана бу кофир секуляр ва муртад нацианалистлар – ўзларининг миллатларини орасида хар қандай жиноятни курдоятий унвони остида амалга оширишган – аммо гитлерга,мусилинига,отатуркка, саддам хусайнга ва бошқаларга ўхшаган ишларни қилмаган мана бу кимсалар, гитлер бўлишни ё саддам хусайн ё отатурк бўлиш учун қобилиятга эга эмаслар деган маънони англатмайди. Балки замон ва макондаги ўринлари уларга мана бу рухсатни бермайди, бўлмасам улар қилиб ўтган ишларини картасига назар ташласангиз, улар очиқ-ойдин гитлерга, саддам хусайнга,отатуркка айланиш қобилиятига эга эканини кўрасиз.

 Мана бу миллатчилик ва қавмпарастлик такаббурнинг оқибатларидан бири бўлиб, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам такаббур хақида мархамат қиладиларки:

  لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ» قَالَ رَجُلٌ: إِنَّ الرَّجُلَ يُحِبُّ أَنْ يَكُونَ ثَوْبُهُ حَسَنًا وَنَعْلُهُ حَسَنَةً، قَالَ: «إِنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمَالَ، الْكِبْرُ بَطَرُ الْحَقِّ، وَغَمْطُ النَّاسِ»

Кимнинг қалбида заррача кибр мавжуд бўлса жаннатдан махрум бўлади. Кибр яъни: хақдан юз ўгириш ва поймол қилиш ва одамларни хақир санашлик.

Энди фосид ва бе арзиш миллатчиликдан ташқари,мусулмонларнинг онгли  ва мақсадли,харакатланувчи вахдатига монеълик қиладиган нарсалардан бири,такаббурдан келиб чиқадиган ўжарлик ва қайсарлик хисобланади. Ўжарлик яъни: аллохни шариатидаги қонунлар қайтарган ва нахий қилган ишларни давом эттириш ва бу борада душманчиликни охиригича олиб бориш демакдур. Шахс хақиқатда нахий қилинганини билади ва бундан огох,аммо ўзини хохши билан мана бу хақга қарши душманчилик қилади. Бу ерда ботилни устида  оёқ тириб олишни бир нави бор. Масалан мусулмонлар хам хақни устида  махкам туриб олишади ва бунга сабр дейилади. Сабрда қатъият ва махкам туриш мавжуд, ўжарлик ва қайсарликда эса ботилни устида оёқ тираб олинади. Сабр ва қатъият бир арзиши бор  нарсани устида оёқ тираб олиш бўлса, ўжарлик эса арзиши бор  нарсани зиддига оёқ тириб олишдан иборат.

Мана бу арзиш ва арзишни зиддини ким томонидан таъйин қилиниши хам жуда мухим. Гохида арзишлар ақидаларни хилма-хиллигига қараб хар-хил бўлади, мана бу хам шубха ва мушкилотни вужудга келтиради. Секулярист бир нарсани арзиши бор деб билса, аммо аллох ўзини шариатида худди шу нарсани арзишни зидди деб хисоблайди.

Мусулмон шахс исломга кириб келган қадамини аввалида “йўқ” “ла” билан кириб келади. “ла илаха” ва тоғутга куфр келтириш билан биринчи эшикни очади. У биринчи навбатда ишни бошида аллохни шариатидаги қонунларга мухолиф бўлган қонунларни,дастурларни,керак ва кераксиз нарсаларни, нахий қилинган нарсаларни хаммасини бир четга улоқтириб рад қилади; мана бу ишни қилгач эшикни очиб исломни манзилига киради ва “иллаллох”ни аллохга иймон келтиришни тилга олади ва аллохни шариатидаги қонунларни қаршисида “эшитдик ва итоат қилдик” ўрнини махкам ушлайди, у хар куни бир неча бор “ийяка наъбуду ва ийяка настаъин “ жумласи билан аллохни шариатидаги қонунларга тобеъ бўлишга ахд қилади.

Бу ерда шу нарсани қабул қилиш керакки, нима яхши ва нима ёмон эканини аллох таъйин қилади? Қайси нарса қонуний экани ва қайси бири эса ноқонуний эканини? Қайси нарса озод ва қайси бири мамнуъ эканини? Аллохнинг ўзига хос бўлган мана бу хақларни ўжарлик ва такаббур билан  ё хавойи нафсингга берасан ёки аллохни энг ёмон махлуқотларига берасан?

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(108- قیسم)

نَتانِی یِیوراپَه اِتِّفاقِیدَگِی کافِر سِکوُلارِیست لَشکَرنِی توُرکِیَه سِکوُلار حُکوُمَتِینِی کَنَلِی آرقَه لِی اوُجَلاننِی – کوُردلَرنِینگ حاضِرگِی مُسَیلَمَه یِی کَذّابِی – اِیشچِیلَر حِزبِیدَگِی مُرتَد سِکوُلارِیستلَرِیگه قَرشِی آلِیب بارگن جَنگِیدَه، عِفرِیندَه کوُردِستاننِینگ سِکوُلار مُرتَدلَرِی مُسُلمانلَرنِینگ قُرآنِینِی قَندَی یاندِیرگه نِینِی وَ اَلله نِی، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی، اِسلام دِینِینِی ناموُسِی حَقارَتلَر بِیلَن حَقارَت قِیلِیشگه نِینِی کوُردِیک.

مَنَه بُو کوُرد مُرتَد سِکوُلارِیستلَر اَوَّلا اوُزلَرِی یِیوراپَه اِتِّفاقِینِی توُپراغِیدَه یَشَیاتگه نِینِی یَحشِی بِیلِیشَه دِی، وَ اوُلَر یَشَب توُرگن جایدَگِی نَتانِی یِیوراپَه اِتِّفاقِیدَگِی لَشکَرِی نَتادَگِی اِتِّفاقداشلَرِیدَن بِیرِی بوُلمِیش توُرکِیَه نِی کَنَلَی آرقَه لِی اوُجَلاننِی مُرتَد سِکوُلارِیستلَرِیگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشیَپگه نِینِی هَم یَحشِی بِیلِیشَه دِی، اِیککِینچِیدَن مَنَه بُو کوُرد مُرتَد سِکوُلارِیستلَرِی اوُجَلاننِینگ مُرتَد سِکوُلارِیستلَرِینِینگ راسِّیَه نِی سابِیق نَوکَرلَرِی وَ اَمِیرِیکَه نِی حاضِرگِی حِذمَتکارلَرِی اِیکَه نِینِی وَ بُو اِیککِی دَولَت اوُلَرنِی نَتاگه ساتِیب یوُبارگه نِینِی جوُدَه هَم یَحشِی بِیلِیشَه دِی. مَنَه بُو حالَتدَه اِیککِیتَه کافِر سِکوُلار، مُرتَد گوُرُوه بِیر- بِیرِی بِیلَن جَنگ قِیلَه یاتگه نِینِی هَم یَحشِی بِیلِیشَه دِی، اِیندِی مَنَه بُو اوُرتَه دَه اوُلَرنِینگ قُرآن یاندِیرِیشلَرِی وَ اَلله نِی، رَسُول الله  صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی، اِسلام دِینِینِی حَقارَت قِیلِیشلَرِی قَندَی مَعنانِی بِیلدِیرَه دِی؟ وَالله وَ بِللَّه وَ تَالله بِیزلَر اَلله گه، قُرآنگه وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه وَ اوُزِیمِیزگه نِسبَتاً قِیلِینگن حَقارَتلَر اوُچُون، اَگر مَنَه بُو اوُجَر،مُرتَد سِکوُلارِیستلَر تَوبَه قِیلمَه گن بوُلسَه لَر، قَصاص آلَه مِیز، بُو قَصاص آلِیش بِیر مُددَت کِیچِیکِیشِی موُمکِین. فَوَ الله لَنثأرنّ! والله لَنثأرنّ ولو بعد حين.  بِیزلَر مَنَه بُو کوُننِی کوُتیَپمِیز،سِیزلَر اوُجَر سِکوُلار مُرتَدلَر هَم بُو نَرسَه نِی کوُتِیب توُرِینگلَر.

 شوُندَی بوُلگچ مَنَه بُو قَدر- قِیمَتسِیز، فَسادچِی، جِنایَتکار نَسِیانالِیستلَرنِی اوُزِینِی قِیمَتِی رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلگن دَرَجَه دَه خالاص یَعنِی “بارِیب آتَه لَرِینِی جِنسِی آلَه تِینِی تِیشلَب آلِیشسِین” – چوُنکِی اوُلَرنِینگ نَجادِی وَ فَحرِی مَنَه بُو کَنَل آرقَه لِی اوُلَرگه مِعراث بوُلِیب قالگن – اوُلَر هَمِیشَه تَفَرُّقنِی، بوُزغوُنچِیلِیکنِی،رَقابَتچِیلَر یَسَشنِی، فِتنَه لَشتِیرِیشنِی عامِلِی وَ اوُزلَرِینِی هَمدَه باشقَه لَرنِی صُلحِینِی، آسایِیشِینِی یوُقالِیشِینِی ، وَحدَتنِی نابوُد قِیلِینِیشِینِی سَبَبچِیسِیدوُرلَر.

اَگرچِی اوُزِیمِیزنِی آرَه مِیزدَگِی مَنَه بُو کافِر سِکوُلار وَ مُرتَد نَسِیانالِیستلَر – اوُزلَرِینِینگ مِللَتلَرِینِی آرَه سِیدَه هَر قَندَی جِنایَتنِی کوُردایَتِی عُنوانِی آستِیدَه عَمَلگه آشِیرِیشگن – اَمّا گِیتلِیرگه، مُسِیلِینِیگه، آتَه توُرککَه، صَدَّم حُسَینگه وَ باشقَه لَرگه اوُحشَه گن اِیشلَرنِی قِیلمَه گن مَنَه بُو کِیمسَه لَر،گِیتلِیر بوُلِیشنِی یا صَدَّم حُسَین یا آتَه توُرک بوُلِیش اوُچُون قابِیلِیَتگه اِیگه اِیمَسلَر دِیگن مَعنانِی اَنگلَتمَیدِی. بَلکِی زَمان وَ مَکاندَگِی اوُرِینلَرِی اوُلَرگه مَنَه بُو رُحصَتنِی بِیرمَیدِی، بوُلمَسَم اوُلَر قِیلِیب اوُتگن اِیشلَرِینِی کَرتَه سِیگه نَظَر تَشلَه سَنگِیز، اوُلَر آچِیق – آیدِین گِیتلِیرگه، صَدَّم حُسَینگه،آتَه توُرککَه اَیلَه نِیش قابِیلِیَتِیگه اِیگه اِیکَه نِینِی کوُرَه سِیز.

مَنَه بُو مِللَتچِیلِیک وَ قَومپَرَستلِیک تَکَبُّرنِینگ عاقِبَتلَرِیدَن بِیرِی بوُلِیب، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم تَکَبُّر حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ» قَالَ رَجُلٌ: إِنَّ الرَّجُلَ يُحِبُّ أَنْ يَكُونَ ثَوْبُهُ حَسَنًا وَنَعْلُهُ حَسَنَةً، قَالَ: «إِنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمَالَ، الْكِبْرُ بَطَرُ الْحَقِّ، وَغَمْطُ النَّاسِ» کِیمنِینگ قَلبِیدَه زَرَّه چَه کِبر مَوجُود بوُلسَه جَنَّتدَن مَحرُوم بُولَه دِی. کِبر یَعنِی: حَقدَن یوُز اوُگِیرِیش وَ پایمال قِیلِیش وَ آدَملَرنِی حَقِیر سَنَشلِیک.

اِیندِی فاسِد وَ بِی اَرزِیش مِللَتچِیلِیکدَن تَشقَه رِی، مُسُلمانلَرنِینگ آنگلِی وَ مَقصَدلِی، حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتِیگه مانِعلِیک قِیلَه دِیگن نَرسَه لَردَن بِیرِی، تَکَبُّردَن کِیلِیب چِیقَه دِیگن اوُجَرلِیک وَ قَیصَرلِیک حِسابلَه نَه دِی. اوُجَرلِیک یَعنِی: اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر قَیتَرگن وَ نَهِی قِیلگن اِیشلَرنِی دَوام اِیتتِیرِیش وَ بُو بارَه دَه دُشمَنچِیلِیکنِی آخِیرِیگه چَه آلِیب بارِیش دِیمَکدِیر. شَخص حَقِیقَتدَه نَهِی قِیلِینگه نِینِی بِیلَه دِی وَ بوُندَن آگاه، اَمّا اوُزِینِی هاحشِی بِیلَن مَنَه بُو حَقگه قَرشِی دُشمَنچِیلِیک قِیلَه دِی. بُو یِیردَه باطِلنِی اوُستِیدَه آیاق تِیرَب آلِیشنِی بِیر نَوِی بار. مَثَلاً مُسُلمانلَر هَم حَقنِی اوُستِیدَه مَحکَم توُرِیب آلِیشَه دِی وَ بوُنگه صَبر دِییِیلَه دِی. صَبردَه قَطعِیَت وَ مَحکَم توُرِیش مَوجُود، اوُجَرلِیک وَ قَیصَرلِیکدَه اِیسَه باطِلنِی اوُستِیدَه آیاق تِیرَب آلِینَه دِی. صَبر وَ قَطعِیَت بِیر اَرزِیشِی بار نَرسَه نِی اوُستِیدَه آیاق تِیرَب آلِیش بوُلسَه، اوُجَرلِیک اَیسَه اَرزِیشِی بار نَرسَه نِی زِدِّیگه آیاق تِیرَب آلِیشدَن عِبارَت.  

 مَنَه بُو اَرزِیش وَ اَرزِیشنِی زِدِّینِی کِیم تامانِیدَن تَعیِین قِیلِینِیشِی هَم جوُدَه مُهِم. گاهِیدَه اَرزِیشلَر عَقِیدَه لَرنِی هِیلمَه – هِیللِیگِیگه قَرَب هَر – هِیل بوُلَه دِی، مَنَه بُو هَم شُبهَه وَ مُشکِلاتنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِی. سِکوُلارِیست بِیر نَرسَه نِی اَرزِیشِی بار دِیب بِیلسَه، اَمّا اَلله اوُزِینِی شَرِیعَتِیدَه حوُددِی شوُ نَرسَه نِی اَرزِیشنِی زِدِّی دِیب حِسابلَیدِی.

مُسُلمان شَخص اِسلامگه کِیرِیب کِیلگن قَدَمِینِی اَوَّلِیدَه “یوُق” “لا” بِیلَن کِیرِیب کِیلَه دِی. «لا اله » وَ طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرِیش بِیلن بِیرِینچِی اِیشِیکنِی آچَه دِی. اوُ بِیرِینچِی نَوبَتدَه اِیشنِی باشِیدَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه مُخالِف بوُلگن قانوُنلَرنِی،دَستوُرلَرنِی، کِیرَک وَ کِیرَکسِیز نَرسَه لَرنِی،نَهِی قِیلِینگن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِینِی بِیر چِیتگه اوُلاقتِیرِیب رَد قِیلَه دِی؛ مَنَه بُو اِیشنِی قِیلگچ اِیشِیکنِی آچِیب اِسلامنِی مَنزِیلِیگه کِیرَه دِی وَ  «الا الله» نِی اَلله گه اِیمان کِیلتِیرِیشنِی تِیلگه آلَه دِی وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی قَرشِیسِیدَه “اِیشِیتدِیک وَ اِطاعَت قِیلدِیک” اوُرنِینِی مَحکَم اوُشلَیدِی، اوُ هَر کوُنِی بِیر نِیچَه بار «ایاک نعبد و ایاک نستعین» جُملَه سِی بِیلَن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه تابِع بوُلِیشگه عَهد قِیلَه دِی.

بُو یِیردَه شوُ نَرسَه نِی قَبوُل قِیلِیش کِیرَککِی، نِیمَه یَحشِی وَ نِیمَه یامان اِیکَه نِینِی اَلله تَعیِین قِیلَه دِی؟ قَیسِی نَرسَه قانوُنِی اِیکَه نِی قَیسِی نَرسَه اِیسَه ناقانوُنِی اِیکَه نِینِی؟ قَیسِی نَرسَه آزاد وَ قَیسِی بِیرِی مَمنوُع اِیکَه نِینِی؟ اَلله نِینگ اوُزِیگه خاص بوُلگن مَنَه بُو حَقلَرنِی اوُجَرلِیک وَ تَکبُّر بِیلَن یا هَوایِی نَفسِینگگه بِیرَه سَن یاکِی اَلله نِی اِینگ یامان مَخلوُقاتِیگه بِیرَه سَن؟

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(108- قسمت)

ما در همین جنگ بین ارتش سکولاریستهای کافر اتحادیه ی اروپا ناتو از کانال حکومت سکولار ترکیه با سکولاریستهای مرتد حزب کارگان اوجالان – مسیلمه ی کذاب فعلی کوردها-  در عفرین، دیدیم که مرتدین سکولار کوردستان چگونه قرآنهای مسلمین را سوزاندند و به الله و رسول الله صلی الله علیه وسلم و دین اسلام فحشهای رکیک ناموسی دادند.

 این سکولاریستهای مرتد کورد می دانند و یقین دارند که اولا خودشان در خاک اتحادیه ی اروپا زندگی می کنند، و ارتش اتحادیه ی اروپا ناتو که خودشان درآن ساکن هستند از کانال ترکیه یکی از متحدینشان در ناتو آمده است به جنگ با سکولاریستهای مرتد اوجالان، ثانیا این سکولاریستهای مرتد کورد می دانند و یقین دارند که سکولاریستهای مرتد اوجالان هم نوکران سنتی روسیه و مزدوران فعلی آمریکا بودند که هر دو کشور آنها را به ناتو فروختند .در این صورت یقین دارند و مطمئن هستند که دو گروه سکولار کافر و مرتد در حال جنگ با هم هستند، حالا در این بین قرآن سوزی آنها و فحاشی های آنها به الله و رسول الله صلی الله علیه وسلم و دین اسلام چه معنی می دهد؟ ولله و بالله و تالله ما انتقام این اهانتهای به الله و قرآن و رسول الله صلی الله علیه وسلم و خودمان را از این سکولاریستهای مرتد لجبازی که توبه نکرده باشند می گیریم هر چند که مدتی طول بکشد. فَوَ الله لَنثأرنّ! والله لَنثأرنّ ولو بعد حين. ما منتظر این روز هستیم شما مرتدین سکولار لجبازهم منتظر بمانید.

در این صورت ناسیونالیستهای بی ارزش و تبهکار و مفسدی که خودشان ارزششان در همان حدی است که رسول الله صلی الله علیه وسلم در موردشان فرموده است «برن و آلت پدرشان را گاز بگیرند» – چون نژادشان و افتخاراتشان از این کانال به آنها رسیده است- همیشه عامل تفرق و دو بهم زنی و رقیب تراشی و توهم توطئه و از بین بردن صلح و آرامش خود و دیگران و از بین برندگان وحدت بوده اند.

اگر این ناسیونالیستهای سکولار کافر و مرتد میان خودمان – که تحت عنوان کوردایتی مرتکب هر جنایتی در حق ملت مسلمان خودشان شده اند- اما کارهائی چون هیلتر و موسولینی و اتاتورک و صدام حسین و غیره را انجام نمی دهند هرگز به این معنی نیست که ظرفیت هیتلر بودن و صدام حسین بودن و آتورک بودن و غیره را ندارند، بلکه ظروف زمانی و مکانی این اجازه را به آنها نمی دهد و گرنه کارنامه ی اینها آشکارا می گوید که اینها ظرفیت تبدیل شدن به هیتلر و صدام حسین و آتاتورک را دارند . 

این ناسیونالیسم و قومیت گرائی یکی از تبعات تکبر است که رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد تکبر می فرماید:لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ» قَالَ رَجُلٌ: إِنَّ الرَّجُلَ يُحِبُّ أَنْ يَكُونَ ثَوْبُهُ حَسَنًا وَنَعْلُهُ حَسَنَةً، قَالَ: «إِنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمَالَ، الْكِبْرُ بَطَرُ الْحَقِّ، وَغَمْطُ النَّاسِ»هر کس به اندازة ذره‌ای کبر در دلش وجود داشته باشد از بهشت محروم می شود . کبریعنی: پشت پا زدن و پایمال کردن حق و حقیر شمردن مردم.

حالا غیر از ناسیونالیسم فاسد و بی ارزش یکی دیگراز بزرگترین موانع وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی مسلمین که از تکبر سرچشمه می گرد لجاجت و لجبازی است. لجاجت يعني: ادامه دادن و به نهايت رساندن دشمني در كاري كه در قانون شریعت الله منع و نهي شده باشد، و شخص بداند که واقعا نهی شده و آگاه باشد امابه میل خودش با این حق دشمنی کند. در اینجا نوعی اصرار وجود دارد اما بر باطل . مثلا مسلمین استقامت دارند اما بر حق که به آن می گویند صبر . در صبر استقامت و قاطعیت وجود دارد، و در لجاجت و لجبازی اصرار بر باطل. استقامت، صبر و قاطعيت اصرار کردنِ بر يك ارزش است و  لجاجت: اصرار کردنِ بر يك ضد ارزش است.

اين كه ارزش و ضد ارزش را چه كسي تعيين مي كند هم خيلي مهم است. گاهي ارزش ها به تعداد عقیده ها با هم متفاوتند كه اين هم مشكل و شبهه درست مي كند. یک سکولاریست یک چیزی را ارزش می داند اما الله در شریعتش همان چیز را ضد ارزش می داند.

شخص مسلمان در همان قدم اول ورود به اسلامش با «نه»، «لا» وارد اسلام می شود . با «لا اله » و کفر به طاغوت در وردی را باز می کند . در همین ابتدای امر تمام قوانین و برنامه ها و باید و نبایدها و آزادها و ممنوعهائی را که مخالف قانون شریعت الله باشند رامی اندازند دور و ردشان می کنند؛ بعد که این کار را کردند و در را باز کردند وارد خانه ی اسلام می شوند و «الا الله» و ایمان به الله را به زبان می آورند و در برابر تمام قوانین شریعت الله موضع «سَمِعْنا وَأَطَعْنا» می گیرند که روزانه چندین بار با «ایاک نعبد و ایاک نستعین» تعهد می دهند تابع قانون شریعت الله باشند .

در اینجا باید پذیرفت که الله تعیین کند چه چیز خوب است و چه چیز بد است؟، چه چیز ارزش است و چه چیز ضد ارزش است؟ چه چیز قانونی است و چه چیز  غیر قانونی؟، چه چیزآزاد است  و چه چیز ممنوع؟ یا با لجبازی و تکبر این حق مختص الله را به هوای نفس خودت و به بدترین مخلوقات الله می دهید؟

(ادامه دارد……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(63- қисмат)

Бақияи ахли фан бар ин баварандки васл кардани хадис аз жониби имоми Бухорий ба Хишом нишон аз қатъий будани ривоят дорад ва аз хар тариқи онро чи мустақим ё бо воситахойи шанида бошад ё ба дастиш расида бошад исми воситахоро хазф карда аст ва ба ихтисори танхо исми устодиш Хишом бин Амморро оварда аст, дар хар сурати назди вай сахих махсуб шуда аст ва онро дар сахихи худиш оварда аст. Албатта ровиёни дигар ин хадисро бо иттисоли сахихи санади онро зикр карданд ва ин хам ишколи ибни Хазм ва шогирдиш рохимахуллох ба ин хадисро суст мекунад.

Албатта касони чун Хофиз ибни Хажар рохимахуллох дар китоби “ фатхул бори” ва ибни Қоййим рохимахуллох дар китоби”алиғоса” ва дигарон тўвзихоти ровшантари дар нақди дидгохи ибни Хазм зохирий мазхаб рохимахуллох ироя доданд. Дар ин сурат возих ва ровшан астки ғейри аз ибни Хазм зохирий мазхаб рохимахуллох ва дунбола равони у каси бар ин хадис ишколи ворид накарда аст.

Дар ин сурат мешавад гуфт далоили олими бузургвор зохирий мазхаби мо имоми ибни Хазм андалусий рохимахуллох ба чанд далил наметавонад сахих бошад:

1. Имоми Бухорий бо устодиш Хишом бин Аммор мулоқот дошта ва аз у  хадис шанида аст пас агар бигуяд: Хишом гуфт яъни аз у нақли қовл мекунад.
2. Агар ишон аз Хишом нашанида буд ба холати яқин нақли қовл намекард ва собит шудаки онхо бо хам дар иртибот буданд ва аходиси зиёдий дигари хам аз у нақл карда аст ва тухмати тадлис ба имоми Бухорий намечасбад.
3. Имоми Бухорий хадисро дар китоби “ сахих” оварда ва агар ба сухбати он итминон надошт чанин кори намекард.
4. Ишон хадисро ба сиғайи жазм зикр намуда ва аз вожахики баёнгари заиф дар ривоят хастанд чун:

«يروي عن رسول الله  صلی الله علیه وسلم »  ё  «يذکر عنه»

Ва………истефода накарда аст балки ибороти:” қола росулуллох саллаллоху алайхи васалламроки нишонгари жазм ва яқин аст ба кор бурданд.

Агар мо хатто ба хаммайи ин маворид таважжух накунем боз хадис сахих аст. Чун назди соири уламойи хадис мисли Абу Довуд ва Абу Бакрул исмоилий ва ибни Можжа ва дигарон санадиш муттасил аст.

Дар хар сурат дар ин замина ва мавориди мушобехики уламойи бузургвори мо ба далили набуди шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва ижмоъи вохиди он иқдом ба ижтиходоти шахсий карда бошанд лозим аст сухани Сулаймон тамимий рохимахуллохро баён кунемки мегуяд: агар рухсати хар олим ё иштибохи уро бигири тамоми бадихо дар ту жамъ хохад шуд.

1. ассаламу алайкум ахи. Хукми ижорайи макон барои концертхойи мусиқий чист?

Ақди ижора бар манфаъати харом сахих намебошад ва дар ин робита ихтилофи назарий вужуд надорад. Суд ва манфаъат бурдан ноши аз мусиқий сахих нест ва дархости кироя хам дар қиболи касики чанин кори карда сахих нест. Хурдани чанин моли хам аз новъи хурдани моли мардум ба  ботил буда ва хукми муомалайи гушти мурдорро дорад.

Шахс хам набояд молишро ба концертхойи мусиқий бидихад, чун харж кардан дар баробари кори ножоизи аст ва мисли харж кардан барои хариди гушти мурдор аст. Ибни Абдулбар хам иддаойи ижмоъро бар харом будани бахойи ин аъмол карда аст.

(идома дорад……….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(62- қисмат)

Салом. Тарафдорони ахзоби секуляри курдистон дар мовриди шумо сарусадохойи барпо карданд ва дар миёни мардум шойеоти пахш кардандки шумо жундул исломий ва ансорул исломий ва алқоидаий ва доиший ва ғейрих хастид далили сукути шумо дар баробари инхо чист?

Мо қаблан дар дарси душманшиносиймон ба тафсили дар мовриди дорудастайи мунофиқин ва секулярзада ва хислатхойи онхо сухбат кардем ва ниёзи ба ёдовари намебинам, аммо дар ин заминайи хосси барчасбзаний ва тухмат пароканий ва гуфтагу бар сари шойеот ва таваххумот, ин тахассуси онхост; ва инон ибтидо мехоханд ором ором шахсро бикашанд пойин ва ба даража худишон бирасонанд, замоники шахсро ба ин даража расонданд, равиши сухбат кардан аз қолаллох ва қола росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хориж мешавад ва гуфтамон ба сабки ахмақхо ва нафахмхо шуруъ мешавад, шумо хамки тахассуситон дар ин замина кам аст ва онхо мутахассиси нафахмий ва химоқати хастанд барои хамин ба рохати шикаститон медиханд. Имоми Шофеъий рохимахуллох мефармояд: бо хар олими сухбат кардам бар у пируз шудам аммо бо хар жохили мунозара кардам шикаст хурдам.

Ин хақиқати астки қуръон ва сийрайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва кулли торихи муслимин дар гузашта ва хол шохиди он аст, барои хамин аст дар баробари инон танхо ду кор мешавад кард еки инки паёмро ба онхо бирасонид ва дар таваххумот ва шойеотишон рахо кунид ва дигар инки то метавонид қудрати низомий бадаст биёварид. Чун инон танхо бо қудрати низомий контрол ва мудирият мешаванд на бо каломи аллох ва росул.

Дар ин замина боз имоми Шофеъий рохимахуллох мефармояд:

قالوا سَكَتَّ، وَقَد خُوصِمتَ، قُلتُ لَهُم                 إِنَّ الجَوابَ لِبابِ الشَرِّ مِفتاحُ

Гуфтанд: бо ту хусумат карданд аммо сукут карди, гуфтам: посух додан калиди дарвозайи шар аст.

وَالصَمتُ عَن جاهِلٍ أَو أَحمَقٍ شَرَفٌ          وَفيهِ أَيضاً لِصَونِ العِرضِ إِصلاحُ

Сукут дар баробари нодон ва ахмақ, бузургвори аст, ва нез мужиби хифзи обру мешавад.

أَما تَرى الأُسدَ تُخشى وَهِيَ صامِتَةٌ               وَالكَلبُ يُخشى لَعَمري وَهوَ نَبّاحُ

Магар намебиники шер хенгоми сукут, тарснок аст ва ба жони худам саг замоники порс мекунад, бо лафзи чихе ронда мешавад.

Дар мовриди секуляристхо ва мунофиқин ва секулярзадахо чизи бештар аз ин набояд гуфт, ончи лозим буда гуфта шуда аст, душманшиносий ва даража бандийи шаръийи душманон тавассути мо ва дифоъ аз мужохидини шариатгаро бидуни дар назар гирифтани мазхаб ва тафсири онхо боиси жунуни ин душманони шумора ек ва шумора чохори мо шуда аст. Мо рохи дармони жунуни инхоро бо вахдат ва касби қудрати бештар сифориш мекунем на дахан ба дахан шудан бо онхоки ба қовли имоми Шофеъий рохимахуллох: бо лафзи чихе ронда мешавад.

1. Бо арзи салом ва адаб. Баъзи аз уламо мегуяндки ин хадис харом будани маозифа дар Бухорий сахих нест. Аммо шумо ба он истинод кардид. Далили истиноди ба ин ривояти заиф чист?

Имоми Бухорий рохимахуллох бо зикри ровиён мегуяд: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«ليکونَنَّ مِن أمَّتي أقوامٌ يَستَحِلُّون الحِرَ و الحريرَ و الخَمَر و المعازِف»،

“ иддайи аз уммати ман зино ( ё хаз) ва порчайи абришам ва шароб ва мусиқийро халол мешморанд”

Арз кардамки ахли луғат хам иттифоқи назар дорандки вожайи “ маозифа” дар хадис ба маънойи васоили мусиқий аст. Тамоми уламойи ахли хадиси ислом ғейри аз ибни Хазм андалусийи зохирий мазхаби рохимахуллох ва шогирдиш Абу Туроб рохимахуллох ин хадис ва ин маъниро пазирофтанд. Ин ду бузургвор бар ин боварандки ин хадис мунқотиъ аст. Танхо далили ин ду бузургвор хам ин астки имоми Бухорий дар ривоёти он зикри аз шанидан аз устодиш ( Хишом бин Аммор ) накарда ва ба холати таълиқ онро ривоят карда аст.

(идома дорад……….)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

 (107- қисм)

Рахм-шавқат  шундай бир ишки, зарурат ва эхтиёж пайтида вужудга келади ва бир томонлама бўлади. Масалан онани боласига нисбатан рахм-шавқати, агар шу рахм-шавқат  бўлмаганида инсонни хаёти давом этмасди. Рахм-шавқат хам амалдаги бир иш бўлиб, фақат уни фарқи шуки, эхтиёж пайдо бўлган мархалада ўзини намоён қилади. Махсусан аёл ё эркак касалликка ё мушкилотга ё қариликка ўхшаган шароитларда мухтож бўлиб қолганда кўринади.

Рахм-шавқатнинг  энг мухим хусусиятлари шундаки, у бир томонлама ва беғараз бўлади, масалан оилавий хаётда агар эркак ё аёлни хар қайси бири бир-бирини муқобилида бир амални ё хизматни қилган бўлсалар, қаршисидаги томондан буни эвазига бир нарсани кутмайди. Аллох таоло росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хақида мархамат қиладики:  

وَمَا أرسَلنَاکَ إلاّ رَحمَه لِلعَالَمِین.

Яъни росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг рахмат етказиш ишлари бир тарафлама ва буни эвазига хеч нарсани умид қилмаган холда бўлган эди, шу сабабли хам очиқ – ойдин мархамат қиладики:

وَمَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِیَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِینَ (شعراء/109)

Мен сизлардан бу (даъватим) учун ажр- мукофот сўрамайман. Менинг арж- мукофотим фақат барча оламларнинг парвардигори аллохнинг зиммасидадир.

Бу ерда бизлар насоролардан кутаётган ва уларни мусулмонларга яқинлаштирган нарса рахм-шавқат эмас, маваддахдур, аммо хамма нарсани бузиб ташлайдиган нарса такаббур бўлади. Такаббур хамма учун хатарли бир офатдур. Такаббур ва унга тегишли бўлган ўжарлик хар қандай сатхда бўлишидан қатъий назар, фақатгина рахм-шавқатни эмас, балки яхши кўриш,оромиш, мухаббат,маваддахни ўзи билан бирга олиб кетади.

 Аслида кофирларга тегишли бўлган,аммо баъзи мусулмонлар хам унга чалинган  ўжарлик,такаббур ва хақдан қочишлик, кофирларни хусусиятларидан бўлиб, маваддахни,сулхни, вахдатни йўқотиш учун энг катта омил ва энг катта монеъ саналади ва ички жангларни вужудга келтиришни асл омили хисобланади. Яна бир марта  қайтариб айтаман, такаббур бор жойда оромиш,сулхга ўрин қолмайди.

Кофирлар ва махаллий муртадлар эга бўлган мана бу такаббур ва ўжарлик учун бир намунани дўстларимизга айтиб бермоқчиман, бу намуна ўтган бир неча кун давомида бизларни хаммамиз ва дўстларимизни хафа қилган ва барчамиз  мана бу ошкор душманни дафъ қилишга чора қидирган эдик. Бизлар ватанни яхши кўриш деган нарса борлигини ва бу бир хиссиёт эканини яхши биламиз, аммо буни қаршисида нацианализм деган нарса хам бор, лекин бу нарса секуляристларни ўртасида фақатгина бир хиссиёт эмас, балки бир қонун,дастур ва ақида хамда шахсиятни тасдиқлайдиган бир омил хам хисобланади. Сизлар мана бу нацианализмни турли-хил миллатларни ўртасида форс,араб, турк, паштун ва бошқаларни мисолида кўра оласиз, курдларни ўртасида – секуляр курдларнинг  ўзларини сўзи билан айтганда – курдоятий дейилади.

Нацианалист номли мавжудот бор жойда осойиш хам йўқолади ва уни ўрнини жанг,зулм эгаллайди, энди агар қўлидан келса мана шу жанг ва зулмни аслаха орқали ўзини мухолифларига юклайди, худди шу ишни секуляр гитлер европада ё секуляр  мустафо камол пошо туркияда ё секуляр хусайн саддам ироқда  қилган эди, ёки хозирда ироқнинг курдистон иқлимида ва сурияни курдистонида секулярларга  навкар бўлган кимсалар  хозирги пайтда қилаётган ишга  ўхшайди. Агар улар аслаха ва жанг билан бир нарсага қодир бўлишмаса; бу ишни совуқ ва юмшоқ ,рухий жанг билан амалга оширишади, бу мана бу нажоднинг бошқа нажодларга нисбатан  одобсизлигидан,хақорат қилишидан  бошланиб мухолифларининг динини тахқир қилиш ва хақорат қилишгача етиб боради.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(107- قیسم)

رَحم – شَوقَت شوُندَی بِیر اِیشکِی، ضَرُورَت وَ اِیختِیاج پَیتِیدَه وُجُودگه کِیلَه دِی وَ بِیر تامانلَمَه بوُلَه دِی. مَثَلاً آنَه نِی بالَه سِیگه نِسبَتاً رَحم- شَوقَتِی، اَگر شوُ رَحم- شَوقَت بوُلمَه گه نِیدَه اِنساننِی حَیاتِی دَوام اِیتمَسدِی. رَحم – شَوقَت هَم عَمَلدَگِی بِیر اِیش بوُلِیب، فَقَط اوُنِی فَرقِی شوُکِی،اِیحتِیاج پَیدا بوُلگن مَرحَلَه دَه اوُزِینِی نَمایان قِیلَه دِی. مَخصُوصاً عَیال یا اِیرکَک کَسَللِیککَه یا مُشکِلاتگه یا قَرِیچِیلِیککَه اوُحشَه گن شَرائِطلَردَه مُختاج بوُلِیب قالگندَه کوُرِینَه دِی.

رَحم- شَوقَتنِینگ اِینگ مُهِم خُصُوصِیَتلَرِی شوُندَه کِی، اوُ بِیر تامانلَمَه وَ بِی غَرَض بوُلَه دِی، مَثَلاً عائِلَه وِی حَیاتدَه اَگر اِیرکَک یا عَیالنِی هَر قَیسِی بِیرِی بِیر- بِیرِینِی مَقابِیلِیدَه بِیر عَمَلنِی یا حِذمَتنِی قِیلگن بوُلسَه لَر، قَرشِیسِیدَگِی تاماندَن بوُنِی عِوَضِیگه بِیر نَرسَه نِی کوُتمَیدِی. اَلله تَعالَی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:  وَمَا أرسَلنَاکَ إلاّ رَحمَه لِلعَالَمِین. یَعنِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ رَحمَت یِیتکَه زِیش اِیشلَرِی بِیر طَرَفلَمَه وَ بوُنِی عِوَضِیگه هِیچ نَرسَه نِی اوُمِید قِیلمَه گن حالدَه بوُلگن اِیدِی، شُو سَبَبلِی هَم آچِیق – آیدِین مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:  وَمَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِیَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِینَ (شعراء/109) مِین سِیزلَردَن بُو (دَعوَتِیم) اوُچُون اَجر- مُکافات سوُرَه مَیمَن. مِینِینگ اَجر- مُکافاتِیم فَقَط بَرچَه عالِملَرنِینگ پَروَردِیگارِی اَلله نِینگ زِمَّه سِیدَه دِیر.

بُو یِیردَه بِیزلَر نَصارالَردَن کوُتَه یاتگن وَ اوُلَرنِی مُسُلمانلَرگه یَقِینلَشتِیرگن نَرسَه رَحم- شَوقَت اِیمَس مَوَدَّهدوُر، اَمّا هَمَّه نَرسَه نِی بوُزِیب تَشلَیدِیگن نَرسَه تَکَبَر بوُلَه دِی. تَکَبُّر هَمَّه اوُچُون خَطَرلِی بِیر آفَتدوُر. تَکَبُّر وَ اوُنگه تِیگِیشلِی بُولگن اوُجَرلِیک هَر قَندَی سَطحدَه بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر، فَقَطگِینَه رَحم – شَوقَتنِی اِیمَس، بَلکِی یَحشِی کوُرِیش، آرامِیش،مُحَبَّت، مَوَدَّه نِی اوُزِی بِیلَن بِیرگه آلِیب کِیتَه دِی.

اَصلِیدَه کافِرلَرگه تِیگِیشلِی بوُلگن، اَمّا بَعضِی مُسُلمانلَر هَم اوُنگه چَه لِینگن اوُجَرلِیک،تَکَبُّر وَ حَقدَن قاچِیشلِیک، کافِرلَرنِی حُصُوصِیَتلَرِیدَن بوُلِیب، مَوَدَّهنِی،صُلحنِی،وَحدَتنِی یوُقاتِیش اوُچُون اِینگ کَتتَه عامِل وَ اِینگ کَتتَه مانِع سَنَلَه دِی وَ اِیچکِی جَنگلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشنِی اَصل عامِلِی حِسابلَه نَه دِی. یَنَه بِیر مَرتَه قَیتَه رِیب اَیتَه مَن، تَکَبُّر بار جایدَه آرامِیش، صُلحگه اوُرِین قالمَیدِی.

کافِرلَر وَ مَحَلِّی مُرتَدلَر اِیگه بوُلگن مَنَه بُو تَکَبُّر وَ اوُجَرلِیک اوُچُون بِیر نَمُونَه نِی دوُستلَرِیمِیزگه اَیتِیب بِیرماقچِیمَن، بُو نَمُونَه اوُتگن بِیر نِیچَه کوُن دَوامِیدَه بِیزلَرنِی هَمَّه مِیز وَ دوُستلَرِیمِیزنِی حَفَه قِیلگن وَ بَرچَه مِیز مَنَه بُو آشکار دُشمَننِی دَفع قِیلِیشگه چارَه قِیدِیرگن اِیدِیک. بِیزلَر وَطَننِی یَحشِی کوُرِیش دِیگن نَرسَه بارلِیگِینِی وَ بُو بِیر حِسِّیات اِیکَه نِینِی یَحشِی بِیلَه مِیز، اَمّا بوُنِی قَرشِیسِیدَه نَسِیانالِیزم دِیگن نَرسَه هَم بار، لِیکِن بوُ نَرسَه سِکوُلارِیستلَرنِی اوُرتَه سِیدَه فَقَطگِینَه بِیر حِسّیات اِیمَس، بَلکِی بِیر قانوُن،دَستوُر وَعَقِیدَه هَمدَه شَخصِیَتنِی تَصدِیقلَیدِیگن بِیر عامِل هَم حِسابلَه نَه دِی. سِیزلَر مَنَه بُو نَسِیانالِیزمنِی توُرلِی- هِیل مِللَتلَرنِی اوُرتَه سِیدَه فارس، عَرَب، توُرک، پَشتوُن وَ باشقَه لَرنِی مِثالِیدَه کوُرَه آلَه سِیز، کوُردلَرنِی اوُرتَه سِیدَه – سِکوُلار کوُردلَرنِینگ اوُزلَرِینِی سوُزِی بِیلَن اَیتگندَه – کوُردایَه تِی دِییِیلَه دِی.

 ناسِیانالِیست ناملِی مَوجُودات بار جَایدَه آسایِیش هَم یوُقالَه دِی وَ اوُنِی اوُرنِینِی جَنگ،ظُلم اِیگللَیدِی، اِیندِی اَگر قوُلِیدَن کِیلسَه مَنَه شوُ جَنگ وَ ظُلمنِی اَسلَحَه آرقَه لِی اوُزِینِی مُخالِفلَرِیگه یوُکلَیدِی، حوُددِی شوُ اِیشنِی سِکوُلار گِیتلِیر یِیوراپَه دَه یا سِکوُلار مُصطَفَی کَمال پاشا توُرکِیَه دَه یا سِکوُلار حُسَین صَدَّم عِراقدَه قِیلگن اِیدِی، یاکِی حاضِردَه عِراقنِینگ کوُردِستان اِیقلِیمِیدَه وَ سُورِیَه نِی کوُردِستانِیدَه سِکوُلارلَرگه نَوکَر بُولگن کِیمسَه لَر حاضِرگِی پَیتدَه قِیلَه یاتگن اِیشگه اوُحشَیدِی. اَگر اوُلَر اَسلَحَه وَ جَنگ بِیلن بِیر نَرسَه گه قادِر بوُلِیشمَسَه؛ بُو اِیشنِی ساوُوق  وَ یُومشاق،روُحِی جَنگ بِیلَن عَمَلگه آشِیرِیشَه دِی، مَنَه بُو نَجادنِینگ باشقَه نَجادلَرگه نِسبَتاً آدابسِیزلِیگِیدَن، حَقارَت قِیلِیشِیدَن باشلَه نِیب مُخالِفلَرِینِینگ دِینِینِی تَحقِیر قِیلِیش وَ حَقارَت قِیلِیشگه چَه بارَه دِی.

(دوامی بار……)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(107- قسمت)

رحمت، یا به قول ما شفقت، امری است که زمان ضرورت و نیاز به وجود می آید و یک طرفه است. مثل رحمت مادر به نوزادش که اگر رحمت نبود زندگی انسان تداوم پیدا نمی کرد. رحمت هم یک کار عملی است با این تفاوت که در مرحله ی نیاز خودش را نشان می دهد. مخصوصاً وقتی که زن یا شوهر در شرایطی مانند بیماری و مشکلات و پیری و نیاز قرار می گیرند.

 ویژگی مهم رحمت، یک طرفه و بلاعوض بودن آن است، مثلا در زندگی خانوادگی اگرهر کدام از زن و شوهر عملی یا خدمتی را در قبال یکدیگر انجام دادند انتظار چشمداشت و جبران از طرف مقابل خودشان را ندارند.  الله تعالی در مورد رسول الله صلی الله علیه وسلم هم می فرماید: وَمَا أرسَلنَاکَ إلاّ رَحمَه لِلعَالَمِین. یعنی کار رحمت رسانی رسول الله صلی الله علیه وسلم یکطرفه، بلاعوض و بدون کوچکترین چشمداشتی بوده است،  برای همین است به صراحت می فرماید: وَمَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِیَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِینَ (شعراء/109) من در مقابل این دعوت هیچ مزدی از شما نمی‌خواهم . مزد من جز بر پروردگار جهانیان نیست .‏

در اینجا آن چیزی که ما از نصارا انتظارش را داریم و آنها را به مسلمین نزدیک کرده است مَّوَدَّة ست نه رَحْمَة، اما آن چیزی که مخرب همه ست تکبراست. تکبر یک آفت خطرناکه برای همه. تکبر و متعلقات آن چون لجبازی درهر سطحی که آمدند، حب و آرامش و محبت و مَّوَدَّة را با خودشان می برند حالا چه رسد به رَحْمَة و شفقت.

حالا همین تکبر و لجبازی و حق گریزی که مختص کفاراست و از صفات و ویژگیهای کفاراست عده ای از مسلمین هم به آن آلوده شده اند و بزرگترین مانع و بزرگترین عامل از بین بردن مَّوَدَّة، صلح و وحدت، و عامل اصلی تولید جنگهای داخلی است. دوباره عرض می کنم هر جا تکبر هست آرامش و صلحی در کار نیست.

یک نمونه از این تکبر و لجبازی کفار و مرتدین محلی را که همه ی ما را در این چند روز گذشته ناراحت کرده و همه ی دوستان دنبال راهکار برای چگونگی دفع این دشمنی آشکار می گشتند را خدمت دوستان عرض می کنم. می دانیم که ما چیزی به نام وطن دوستی داریم که این یک احساس است، اما دربرابر این ما ناسیونالیسم را داریم که به عنوان یک عامل هویت بخشی در میان سکولاریستها خودش یک قانون و برنامه و عقیده ست نه فقط یک حس . شما ناسیونالیسم در میان ملل مختلف عرب و فارس و ترک و پشتون و غیره و در میان کوردها – به قول کوردهای سکولار مرتد کوردایتی- را نگاه کنید.

هر جا این موجودات ناسیونالیست وجود دارند آرامش از بین می رود و جنگ و ظلم جایش را می گیرد، حالا اگر از دستش بر بیاید این جنگ و ظلم را از طریق اسلحه  بر مخالفش تحمیل می کند همان کاری که هیتلر سکولار در اروپا کرد یا مصطفی کمال پاشای سکولار درترکیه کرد یا صدام حسین سکولار در عراق کرد و یا همین دست نشانده های سکولار اقلیم کوردستان عراق و کوردستان سوریه دارند انجامش می دهند، یا اگر با جنگ گرم و اسلحه نتوانستند؛ آن را با جنگ نرم و سرد و روانی به پیش می برند که از خود برتربینی نژادی و تحقیر و توهین به نژاد دیگران شروع می شود تا به توهین و تحقیر دین مخالفین هم کشانده می شود .

(ادامه دارد………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(61- қисмат)

-мовриди дигарики боз метавонад дар миёни муслимин боиси тахриби шодий ва аз авомили шодийсузи бишавад харом кардани чизхойи халол бар худишон аст.

Бале,дастахойи аз муслимин хастандки мумкин аст нохоста дар масири саркуби ниёзхойи фитрийи худишон амал кунанд: масалан фалон чизики аллох дар фитрати инсонхо қарор дода ва амри фитрий миёни хаммайи инсонхост ва аллох таоло чанин амри фитрийро харомиш накарда аст балки онро бо қавониниш мудирият, контрол ва хидоятиш карда, холо шахси меояд ва ин амри фитрийи хидоят шуда тавассути қонуни шариати аллохро бар худиш харом мекунад, баъад ба худиш нигох мекунад мебинадки ихсоси хуби ба худиш надорад, ингор дорад ек бор сангинийро бар худиш тахмил мекунад ва аслан рохат нест……

Дар инжо фарқ надорад ин шахсики чанин кори карда ки бошад, ва ё ба хотири чи каси бошад, мухим ин астки кори бар халофи қонуни шариати аллох ва фитрат анжом шуда аст. Аллох таоло мефармояд:

یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَکَ تَبْتَغِی مَرْضَاتَ أَزْوَاجِکَ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ (تحریم/1)

Эй набий! Чиро чизироки худо бар ту халол карда аст, ба хотири хушнуд сохтани хамсаронит, бар худ харом мекуни? Худованд омузгори мехрабони аст.

Алъон еки аз он ниёзхойи фитрийки дар миёни кулли инсонхо умумият дорад ва бахши аз хўроки рухи инсонро фарохам мекунад шодий астки, мутаассифона адами шинохти сахихи аз он боиси саркуби куллийи ин ниёз аз тарафи иддайи аз муслимин ва суъистефодайи душманони дохилий ва хорижий аз ин саркуби ношиёна шуда, ва дар ин дахахойи гузашта ба унвони ек ниёзи асосийи рухи инсон дар  миёни ахли жиход ба он таважжухи кофий нашуда астки дар мавориди боиси афсурдагий ва хашми нобажо ва хатто сустийи дар анжоми вожибот ва бахусус суъистефодайи душманон ва мужримин аз ин ниёзи фитрийи инсонхо шуда аст.

Дар поён бояд ёдовар бишавемки хар чи бар халофи қонуни шариати аллох бошад шодийсуз ва мухарриби шодий махсуб мешавадки ба чанд мовриди он ишора шуд.

Посух ба суъолоти дарси хаштуми муқаддамоти:

1. Ассалому алайкум. Еки аз наздиконам бо хисодати худиш кори карда астки дар бехтарин холати шодий хам бошам агар уро бибинам шодиям аз бейн меравад ба назари шумо ман чикор кунам?

Агар бародари ё хохари дар хаққи шумо кори бади карда аст ва дили шуморо нисбат ба худиш лакадор ва олуда карда аст бо дуойи хейр кардан барояш дили худитонро аз олудагийхо пок кунид. Ба шумо хам сифориш мекунам дар дуохойитон ба ин шахсики ба шумо хисодат мекунад бигуйид: ё роб, фалоний тоби дидани хушбахтийи манро надорад аз ту мехохам у ва хар ки ба ман хисодат мекунадро чанон хушбахтиш кунидки хушбахти манро аз ёд бибарад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(60- қисмат)

Дар ин бора лозим медонем тўвзихотиро хидмати дустон ироя бидихем: аллох таоло мефармояд:

: الله تعالی می فرماید:وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللّهُ إِلاَّ بِالحَقِّ (اسراء/33)

Ва касиро накушидки худованд куштани уро – жуз ба хақ – харом карда аст……..он бачча чи гунохи кардаки бояд кушта бишавад? Магар аллох таоло намефармояд:

مَن قَتَلَ نَفْساً بِغَیْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِی الأَرْضِ فَکَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِیعاً

Хар кас инсониро бидуни иртикоби қатл, ё фасод дар замин бикушад, чанон астки гуйи хамма инсонхоро кушта аст,

وَمَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعاً (مائده/32)

Хар кас инсониро аз марг рахоий бахшад, чанон астки гуйи хамма мардумро зинда карда аст.

Ин қатли ғейри амд ё шибхи амди жанин ек журми астки бояд дар баробариш дия пардохт бишавад ва хукми қатли ғейри амд ва шибхи амдро дорад:

أَنَّ امْرَأَتَيْنِ مِنْ هُذَيْلٍ رَمَتْ إِحْدَاهُمَا الْأُخْرَى، فَطَرَحَتْ جَنِينَهَا، فَقَضَى فِيهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ[1]

Ду зан аз қабилайи хузайл бо екдигар даргир шуданд. Еки бар дигари санг андохт ва у  жанинишроки дар шикам дошт кушт дар ин бора назди росулуллох саллаллоху алайхи васалам омаданд ва ишон фармуд: дияйи жанини у ек абд ё амма аст…….. Манзур аз ғарротин яъни е бардайи сафид пуст.

Назари Умар бин Хаттоб розиаллоху анху хам ин астки бачча ба махзи баста шудани нутфа хукми нафси инсонро дорад чун имкони табдил шудан ба ек инсон ва нафсро дорад. Бар ин асос каси чун имоми Мухаммад ғаззолий тусий исқоти жанинро дар тамоми марохил харом медонад. Дар фиқхи шиъайи 12 имомий хам исқоти амдийи жанин ( ижхаз) дар хар мархалайи ва аз хар рохи харом ва мужиби дия аст, чун бар ин боварандки хилқати инсон аз хамон инъиқоди нутфа оғоз мешавад

«إنَّ اوّلَ ما یُخْلَقُ نُطْفَه» .[2]

Ривоёт астки аз зани хомилайи назди Умар бин Хаттоб розиаллоху анху бадгуйи карданд ва у занро ихзор кард, он зан гуфт:

یَا وَیْلَهَا مَا لَهَا وَلِعُمَرَ!

Вой бар ман маро бо Умар чикор! Дар бейни рохки меомад ногахон дарди зойимони он занро фаро гирифт, вориди хонайи шуд, фарзандишро ба дунё овард; аммо он кудак ду бор фарёд зад ва мурд,

فَصَاحَ الصَّبِیُّ صَیْحَتَیْنِ ثُمَّ مَاتَ..[3]

Бар ин асос имоми Нававий рохимахуллох бо истинод ба ин воқеъа мегуяд: агар аз зани назди хоким ва фармондехи бадгуйи карда ва уро муттахам кунанд, сипас хоким касиро наздиш бифристад то уро ихзор кунанд ва он зан аз тарс, фарзанди дар рахимишро сиқт намояд, бар хоким астки дия вайро бипардозад. Ин фатво аз Абу Ханифа аст. Ва Ахмад пешвойи ханбалийхо гуфта аст: афзун бар тифли барои зан хам бояд дия бидиханд; чун хоким уро ихзор карда аст; пас зомини хифзи зан хам хаст; монанди онки занро бизананд ва у бимирад[4]

Хатто каси чун ибни Хазм рохимахуллох дар мовриди касики жанинишроки рух дар он дамида шуда аст ва 120 шаб умр дошта аст аммо ба амд мекушадиш мефармояд: назари мо ин астки қисос вожиб аст ва гуризий аз он нест[5]

Ахли фиқх танхо қабли аз дамидани рух дар жанин дар мовриди сиқти жанин ихтилоф доранд аммо баъди аз нафхи рух хаммайи фуқахойи фирақи маъруф ба ахли суннат иттифоқ дорандки жанин монанди соири инсонхо қобили эхтиром аст ва куштани он қатли амд мебошад.[6]

Дар баробари журми ошкори зан, боз шўхар ва фарзанд хам метавонанд бо риоят накардани қонуни шариати аллох омили тахриби шодий дар хонувода бишаванд. Холо замоники шодий дар миёни хонувода гум шуд ва ба жойиш ғам ва ғусса ва истерес ва нигароний ва афсурдагий ва соири офатхойи қалбий ва баъдан жисмий ба аъзойи хонувода руовард хаққи эътироз ба дигаронро надоранд, ин махсули чизхойи астки худишон коштанд ва замоники чанин базрхойи фосидиро мекоштанд бояд медонистандки чи чизиро бардошт мекунанд.

(идома дорад………)

---

[1]  متفق علیه . همچنین: كتاب السنن الكبرى(الديات ) المعجم الكبير) باب الحاء) المعجم الأوسط (باب الميم) التلخيص الحبير )الديات) سنن أبي داود (الديات)سنن ابن ماجه (الديات) سنن الترمذي (الديات –الفرائض) سنن الدارقطني (الحدود والديات وغيره) سنن الدارمي (الديات) سنن النسائي (القسامة) صحيح البخاري (الديات) صحيح مسلم (القسامة والمحاربين والقصاص والديات) فتح الباري شرح صحيح البخاري (الديات) مسند الإمام أحمد- باقي مسند المكثرين / البحر الزخار المعروف بمسند البزار/  حديث أبي المليح عن أبيه/ المصنف/  أقضية رسول الله / مصنف عبد الرزاق/  العقول/ موطأ مالک/ نصب الراية في تخريج أحاديث الهداية/ اقتتلت امرأتان من هذيل فرمت إحداهما الأخرى بحجر قتلها وما في بطنها ، فاختصموا إلى النبي صلى الله عليه وسلم فقضى : ” أن دية جنينها غرة عبد أو وليدة ، وقضى أن دية المرأة على عاقلتها ، وقد رواه مسلم أيضا قال : حدثني أبو الطاهر قال أخبرنا ابن وهب رحمه الله قال وأخبرنا حرملة بن يحيى التجيبي ، قال أنبأنا ابن وهب قال أخبرني يونس بهذا الإسناد .

[2] محمدبن حسن حرّ عاملی، وسائل الشیعه الی تحصیل مسائل الشریعه، ج۱۹، ص۱۵، چاپ عبدالرحیم ربانی شیرازی، بیروت ۱۴۰۳/۱۹۸۳.

[3] الصنعانی،  أبو بكر عبد الرزاق بن همام (متوفای211هـ)، المصنف، ج 9، ص 458، ح18010،  باب من أفزعه السلطان، تحقیق حبیب الرحمن الأعظمی، ناشر: المكتب الإسلامی – بیروت،  الطبعة: الثانیة، 1403هـ.

[4] النووی،  أبی زكریا محیی الدین (متوفای676 هـ)، المجموع، ج 19، ص 12، ناشر: دار  الفكر للطباعة والنشر والتوزیع، التكملة الثانیة.

[5] ابن حزم، المحلی بالآثار، دارالکتب العلیمه،بیروت 1998نصرانی، ج 11 ص 239

[6] القوانین الفقهیة/141 با انکه کسانی چون امام زرکشی تنها یک استثناء رو ذکر کرده اند که اگر دو پزشک حاذق و ماهر مسلمان  بگویند که با تولد فرزند مرگ مادر قطعی و (100%) است می توان را سقط نمود. خوب توجه بفرمایید در فرموده ایشان صحبت از قطعیتی اجتناب ناپذیر است و هرگز کلمه‌ی ←احتمال→ را به کار نبرده اند…