وَاعْتَصِمُوا

Шаръий душманшиносий (5) душманларни даражаларга ажратиш.

Муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:

Шаръий душманшиносий (5) душманларни даражаларга ажратиш.

Шайх Абу Хамза хўромийнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(25- қисм)

Бизлар мана бу сатхдаги инқилобий ва исломий жиход борасидаги  билимимизни,ғазабимизни,нафратимизни вахдатимизни қудратига суянган қиличимиз ўткирлашган пайтигача  парвариш бериб сақлаб турамиз, ўша замонда  амал қилаётган пайтимизда мақсадли сабр билан бирга хар қандай ўлдирадиган захарни тотсак хам, бизларни аллохни даргохида ёруғ юзли қиладиган ва замон,маконга муносиб равишда пушаймонликка сабаб бўлмайдиган ва кейинги наслни нафратига боис бўлмайдиган натижани қўлга киритайлик, хамма нарсадан кўра хам юқорироқ бўлган аллох азза ва жалланинг  талаб қилган нарсаси  аллохни шариатидаги қонунларга,аллохни бандаларига  хизмат қилишдан иборатдур.

Барча осмоний шариатларнинг  ва барча ахли қибланинг биринчи даражали душманига қарши муттахид бўлишни устида пойбанд бўлишни ахамияти, яъни секуляризм динига ва бутун жахон, махаллий  секуляристларга қарши муттахид бўлиш ва мубораза паймони ва жиход.

Шубхасиз бугунги кундаги  бизларни ва барча исломий фирқаларни ва барча насх бўлган осмоний шариатларни эхтиёжимиз шуки, хаммамиз учун  муштарак, биринчи даражали бўлган   душманимизга қарши биргаликда бирлашишимиз ва паймон тузишимиз лозим бўлади. Зарурат пайтида ва  кенг-қамровли иттиходга шароит бўлмаганда, хаддиалқал бизлар махсусан мусулмонларни ўртасида секуляризм динига ва уни хилма-хил мазхабларига қарши росулуллох саллааллоху алайхи васалламни баъсатларидан олдинги даврга ўхшаш халфул фузул хаддидаги паймонларга эга бўлишимиз керак:

Бизлар шуни биламизки, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам Абдуллох ибни Жадъанни манзилида мазлумларни дифоъ қилиш бўйича паймонга иштирок этадилар, бу паймонни халфул фузул дейишарди, бу бугунги кундаги ижро қилиш қудратига эга бўлган сендиколарга, синфларга ўхшаган нарса. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилдиларки, агар исломий даврда хам мени шундай паймонга даъват қилсалар, уларни даъватини қабул қилардим.

У кишини неваралари Хусайн ибни Али розиаллоху анху хам худди шу манхажни, йўлни давом эттиручиларидан бўлган. Муовиянинг мадинадаги фармондори Валид ибни Утба ибни Абу Суфён ўзининг хокимлик қудратидан фойдаланиб Хусайнни хаққини зўравонлик билан олмоқчи бўлган пайтида, Хусайн унга айтадики: аллохга қасамки ё хаққимни берасан ва мулкимни ўзимга қайтарасан ёки росулуллох саллаллоху алайхи васалламни масжидларида қиличимни қинидан чиқариб хаммани “фозиллар паймонига” даъват қиламан. Абдуллох ибни Зубайр розиаллоху анхума ўша ерда хозир бўлган эди, у айтдики: агар у мени даъват қилса,мен даъватини қабул қиламан ва у ўзини мақсадига етгунича мен уни ёнида тураман ёки шу йўлда ўламан. Сахобалардан бир нечтаси хам шу сўзни айтишади, Валид қўрққанидан таслим бўлиб Хусайнни хаққини қайтариб беради.

Ха, инсонни устидаги моддий ва молиявий зулмни олиб ташлаш масаласи кўндаланг бўладиган бўлса, бу исломдан олдинги даврда бўладими ё исломдан кейинги даврда бўладими, бундай паймонларни тузиш ва қаршилик кўрсатиш ва ўлим даражасигача мубораза қилиш жоиз хисобланади, шундай бўлгач аллохни шариатидаги қонунларни мухофизат қилиш ва ер юзида аллохни ахкомларини ижро бўлиши учун ўзимизнинг ахли қибла биродарларимиз билан бирга ўзимизни қонимизга асосланган холда,кофирлар секуляристларга ва ташқи босқинчиларга ва махаллий муртадларга қарши ўлим даражасига етадиган паймонларни тузишимиз тўғри иш хисобланмайдими? Демак бундай паймонларни боғлаш кераклигида хеч қандай шубха йўқ.

Мажлисимизга янги келиб ўтган дарсларимизда бизлар билан бирга бўлмаган баъзи дўстларимиз қуйидаги саволни беришлари мумкин: хўп, нима учун биринчи бўлиб секуляризм динига қарши қилиниши керак? Одамларни секуляристлардан бошқа душманлари йўқми? Ана ўшанча ахли китоб ва шибхи ахли китоб кофирлари ва бошқа ахли бидъат бўлган исломий гурухларчи?!

 Қуръонни гувохлик беришича, секуляристлар яхудлар билан бирга ахли тавхидни энг қаттиққўл ва биринчи даражали душмани хисобланади. Мана бу биринчи даражали душман, афсуски хозирда хам муртадлар билан бирга бизларга энг яқин душман саналади, америка уларга рахбарлик қиляпган ва улар  хозирда мусулмонлар яшайдиган диёрларни кўпини махаллий секулярлар ва ёлланган сотқинлар билан биргаликда ишғол қилиб олишган ва бурнимизни тагигача келиб рўбарўйимизда туришибди. Уларнинг харбий ва маданий  хужумлари, босимлари ўзининг бутун башар тарихи бўйича энг  кенг миқёсда бизларнинг химоясиз,мазлум миллатимизни устида ёмғирдек  ёғиляпган, улардаги мавжуд номуборак жараёнлар ва қўполликлар мусулмонларни  хонадонларини ва тоифаларини ўртасида  ўзаро душманчиликкача етиб борган, хатто опа-сингилларни, ака- укаларни, оталарни, фарзандларни орасида тафрақага боис бўлган. Мана бу номуборак жараён иртидод ва муртад бўлиш бўлиб, ана ўша бутун жахон секулярлари ва муртад секулярлар, махаллий хоинлар бунга сабаб бўлишган.

Аллох таоло мархамат қиладики:

       یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِینَ یَلُونَکُم مِّنَ الْکُفَّارِ وَلْیَجِدُواْ فِیکُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ (توبه/123)‏

Эй мўъминлар, ёнларингиздаги кофирларга қарши жанг қилинглар ва улар сизлардаги куч-қувватни кўрсинлар! Билингларки, албатта аллох тақводорлар билан биргадир.

(давоми бор…….)

شَرعِی دُشمَنشوُناسِی (5) دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیش.

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / بِیشِینچِی دَرس:

شَرعِی دُشمَنشوُناسِی (5) دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی نینگ ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن

(25- قیسم)

بِیزلَر مَنَه بُو سَطحِدَگِی اِنقِلابِی وَ اِسلامِی جِهاد بارَه سِیدَگِی بِیلِیمِیمِیزنِی،غَضَبِیمِیزنِی،نَفرَتِیمِیزنِی وَحدَتِیمِیزنِی قُدرَتِیگه سُویَنگن قِیلِیچِیمِیز اوُتکِیرلَشگن پَیتِیگه چَه پَروَرِیش بِیرِیب سَقلَب توُرَه مِیز، اوُشَه زَماندَه عَمَل قِیلَه یاتگن پَیتِیمِیزدَه مَقصَدلِی صَبر بِیلَن بِیرگه هَر قَندَی اوُلدِیرَه دِیگن زَهَرنِی تاتسَک هَم، بِیزلَرنِی اَلله نِی دَرگاهِیدَه یارُوغ یوُزلِی قِیلَه دِیگن وَ زَمان، مَکانگه مُناسِب رَوِیشدَه پوُشَیمانلِیککَه سَبَب بوُلمَیدِیگن وَ کِییِینگِی نَسلنِی نَفرَتِیگه بائِث بوُلمَیدِیگن نَتِیجَه نِی قوُلگه کِیرِیتَیلِیک، هَمَّه نَرسَه دَن کوُرَه هَم یوُقارِیراق بوُلگن اَلله عَزَّه وَ جَلَّه نِینگ طَلَب قِیلگن نَرسَه سِی  اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه، اَلله نِی بَندَه لَرِیگه حِذمَت قِیلِیشدَن عِبارَتدوُر.

بَرچَه آسمانِی شَرِیعَتلَرنِینگ وَ بَرچَه اَهلِی قِبلَه نِینگ بِیرِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنِیگه قَرشِی مُتَّحِد بوُلِیشنِی اوُستِیدَه پایبَند بوُلِیشنِی اَهَمِیَتِی، یَعنِی سِکوُلارِیزم دِینِیگه وَ بوُتوُن جَهان، مَحَلِّی سِکوُلارِیستلَرِیگه قَرشِی مُتَّحِد بوُلِیش وَ مُبارَزَه پَیمانِی وَ جِهاد.

شُبهَه سِیز بوُگوُنگِی کوُندَگِی بِیزلَرنِی وَ بَرچَه اِسلامِی فِرقَه لَرنِی وَ بَرچَه نَسخ بوُلگن آسمانِی شَرِیعَتلَرنِی اِیختِیاجِیمِیز شوُکِی، هَمَّه مِیز اوُچُون مُشتَرَک، بِیرِینچِی دَرَجَه لِی بوُلگن دُشمَنِیمِیزگه قَرشِی بِیرگه لِیکدَه بِیرلَه شِیشِیمِیز وَ پَیمان توُزِیشِیمِیز لازِم بوُلَه دِی. ضَرُورَت پَیتِیدَه وَ کِینگ – قَمراولِی اِتِّحادگه شَرائِط بوُلمَه گندَه، حَدِّاَقَل بِیزلَر مَخصُوصاً مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه سِکوُلارِیزم دِینِیگه وَ اوُنِی هِیلمَه – هِیل مَذهَبلَرِیگه  قَرشِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم نِی بَعثَتلَرِیدَن آلدِینگِی دَورگه اوُحشَش حَلفُ الفُضُول حَددِیدَگِی پَیمانلَرگه اِیگه بُولِیشِیمِیز کِیرَک:

بِیزلَر شوُنِی بِیلَه مِیزکِی، رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم عَبدُالله اِبنِ جُدعاننِی مَنزِیلِیدَه مَظلوُملَرنِی دِفاع قِیلِیش بوُیِیچَه پَیمانگه اِیشتِراک اِیتَه دِیلَرمِی، بُو پَیماننِی حَلفُ الفُضُول دِییِیشَردِی، بُو بوُگوُنگِی کوُندَگِی اِجرا قِیلِیش قُدرَتِیگه اِیگه بوُلگن سِیندِیکالَرگه، صِینفلَرگه اوُحشَه گن نَرسَه. رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلدِیلَرکِی، اَگر اِسلامِی دَوردَه هَم مِینِی شوُندَی پَیمانگه دَعوَت قِیلسَه لَر، اوُلَرنِی دَعوَتِینِی قَبُول قِیلَردِیم.

اوُ کِیشِینِی نِیوَه رَه لَرِی حُسَین اِبنِ عَلِی رَضِیَ الله عَنهُ هَم حوُددِی شُو مَنهَجنِی، یوُلنِی دَوام اِیتتِیرُوچِیلَرِی بوُلگن. مُعاوِیَه نِینگ مَدِینَه دَگِی فَرماندارِی وَلِید اِبنِ عُتبَه اِبنِ اَبُو سُفیان اوُزِینِینگ حاکِملِیک قُدرَتِیدَن فایدَه لَه نِیب حُسَیننِی حَققِینِی زُورَوانلِیک بِیلَن آلماقچِی بوُلگن پَیتِیدَه، حُسَین اوُنگه اَیتَه دِیکِی: اَلله گه قَسَمکِی یا حَققِیمنِی بِیرَه سَن وَ مُلکِیمنِی اوُزِیمگه قَیتَه رَه سَن یاکِی رَسُول الله  صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی مَسجِدلَرِیدَه قِیلِیچِیمنِی قِینِیدَن چِیقَه رِیب هَمَّه نِی “فاضِللَر پَیمانِیگه” دَعوَت قِیلَه مَن. عَبدُالله اِبنِ زُبَیر رَضِیَ الله عَنهُ اوُشَه یِیردَه حاضِر بوُلگن اِیدِی، اوُ اَیتدِیکِی: اَگر اوُ مِینِی دَعوَت قِیلسَه، مِین دَعوَتِینِی قَبُول قِیلَه مَن اوُ اوُزِینِی مَقصَدِیگه  یِیتگوُنِیچَه مِین اوُنِی یانِیدَه توُرَه مَن یاکِی شوُ یوُلدَه اوُلَه مَن. صَحابَه لَردَن بِیر نِیچتَه سِی هَم شُو سوُزنِی اَیتِیشَه دِی، وَلِید قوُرققَه نِیدَن تَسلِیم بوُلِیب حُسَیننِی حَققِینِی قَیتَه رِیب بِیرَه دِی.

حَه، اِنساننِی اوُستِیدَگِی ماددِی وَ مالِیَه وِی ظُلمنِی آلِیب تَشلَش مَسَلَه سِی کوُندَه لَنگ بوُلَه دِیگن بوُلسَه، بُو اِسلامدَن آلدِینگِی دَوردَه بوُلَه دِیمِی یا اِسلامدَن کِییِینگِی دَوردَه بُولَه دِیمِی، بوُندَی پَیمانلَرنِی توُزِیش وَ قَرشِیلِیک کوُرسَه تِیش وَ اوُلِیم دَرَجَه سِیگه چَه مُبارَزَه قِیلِیش جائِز حِسابلَه نَه دِی. شوُندَی بوُلگچ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی مُحافِظَت قِیلِیش وَ یِیر یوُزِیدَه اَلله نِی اَحکاملَرِینِی اِجرا بوُلِیشِی اوُچُون اوُزِیمِیزنِینگ اَهلِی قِبلَه بِرادَرلَرِیمِیز بِیلَن بِیرگه اوُزِیمِیزنِی قانِیمِیزگه اَساسلَنگن حالدَه، کافِرلَر سِکوُلارِیستلَرگه وَ تَشقِی باسقِینچِیلَرگه وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرگه قَرشِی اوُلِیم دَرَجَه سِیگه یِیتَه دِیگن پَیمانلَرنِی توُزِیشِیمِیز توُغرِی اِیش حِسابلَنمَیدِیمِی؟ دِیمَک بوُندَی پَیمانلَرنِی باغلَش کِیرَکلِیگِیدَه هِیچ قَندَی شُبهَه یوُق. 

مَجلِیسِیمِیزگه یَنگِی کِیلِیب اوُتگن دَرسلَرِیمِیزدَه بِیزلَر بِیلَن بِیرگه بوُلمَه گن بَعضِی دوُستلَرِیمِیز قوُیِیدَگِی سَوالنِی بِیرِیشلَرِی موُمکِین: حوُپ، نِیمَه اوُچُون بِیرِینچِی بوُلِیب سِکوُلارِیزم دِینِیگه قَرشِی قِیلِینِیشِی کِیرَک؟ آدَملَرنِی سِکوُلارِیستلَردَن باشقَه دُشمَنلَرِی یوُقمِی؟ اَنَه اوُشَنچَه اَهلِی کِتاب وَ شُبهَ اَهلِی کِتاب کافِرلَرِی وَ باشقَه اَهلِی بِدعَت بوُلگن اِسلامِی گوُرُوهلَرچِی؟!

قُرآننِی گوُواهلِیک بِیرِیشِیچَه، سِکوُلارِیستلَر یَهُودلَر بِیلَن بِیرگه اَهلِی تَوحِیدنِی اِینگ قَتتِیق قوُل وَ بِیرِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنِی حِسابلَه نَه دِی. مَنَه بُو بِیرِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَن، اَفسُوسکِی حاضِردَه هَم مُرتَدلَر بِیلَن بِیرگه بِیزلَرگه اِینگ یَقِین دُشمَن سَنَلَه دِی، اَمِیرِکَه اوُلَرگه رَهبَرلِیک قِیلیَپگن وَ اوُلَر حاضِردَه مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن دِیارلَرنِی کوُپِینِی مَحَلِّی سِکوُلارلَر وَ یاللَنگن ساتقِینلَر بِیلَن بِیرگه اِیشغال قِیلِیب آلِیشگن وَ بوُرنِیمِیزنِی تَگِیگه چَه کِیلِیب رُوبَرُویِیمِیزدَه توُرِیشِیبدِی. اوُلَرنِینگ حَربِی وَ مَدَنِی هُجُوملَرِی، باسِیملَرِی اوُزِینِینگ بوُتوُن بَشَر تَرِیخِی بُویِیچَه اِینگ کِینگ مِقیاسدَه بِیزلَرنِینگ حِمایَه سِیز، مَظلوُم مِللَتِیمِیزنِی اوُستِیدَه یامغِیردِیک یاغِیلیَپگن، اوُلَردَگِی مَوجُود نامُبارَک جَرَیانلَر وَ قوُپاللِیکلَر مُسُلمانلَرنِی خانَدانلَرِینِی وَ طائِفَه لَرِینِی اوُرتَه سِیدَه اوُزَرا دُشمَنچِیلِیککَه چَه یِیتِیب بارگن، حَتَّی آپَه – سِینگِیللَرنِی، اَکَه – اوُکَه لَرنِی، آتَه لَرنِی،فَرزَندلَرنِی آرَه سِیدَه تَفرَقَه گه بائِث بوُلگن. مَنَه بُو نامُبارَک جَرَیان اِرتِداد وَ مُرتَد بوُلِیش بوُلِیب، اَنَه اوُشَه بوُتُون جَهان سِکوُلارلَرِی وَ مُرتَد سِکوُلارلَر، مَحَلِّی خائِنلَر بوُنگه سَبَب بوُلِیشگن.

اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:       یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِینَ یَلُونَکُم مِّنَ الْکُفَّارِ وَلْیَجِدُواْ فِیکُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ (توبه/123)‏ اِی مُؤمِنلَر، یانلَرِینگدَگِی کافِرلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِینگلَر وَ اوُلَر سِیزلَردَگِی کوُچ- قُوَّتنِی کوُرسِینلَر! بِیلِینگلَرکِی، اَلبَتَّه اَلله تَقوادارلَر بِیلَن بِیرگه دِیر.

(دوامی بار……)

درس پنجم مقدماتی / دشمن شناسی شرعی(5) درجه بندی شرعی دشمنان

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(25- قسمت)

ما در اين سطح از دانش انقلابي و جهاد اسلامی، خشم و نفرتمان راپرورده و حفظ مي‌كنيم تا زماني كه شمشير متکی به قدرت وحدتمان تيز و برنده تر بشود، تا آن زمان باصبری هدفمند در عين عمل، هر زهر كشنده‌اي را مي‌چشيم تا نتيجه آنی باشد كه ما را روسفید درگاه الله کند، و متناسب با زمان و مكان باعث پشیمانیمان نشود، و نفرت نسل‌هاي بعدي را برایمان به همراه نیاورد، و بالاتر از همه مطلوب الله جل جلاله و در خدمت قانون شریعت الله و بندگان الله باشد.

اهمیت پایبند بودن به اتحاد بر علیه دشمن شماره یک تمام شریعتهای آسمانی و تمام اهل قبله یعنی اتحاد و پیمان مبارزه و جهاد با دین سکولاریسم و سکولاریستهای جهانی و محلی

شکی نیست که هم اکنون نیاز روز ما و نیاز روز تمام فرق اسلامی و همه ی شریعتهای نسخ شده ی آسمانی این است که بر علیه دشمن مشترک و درجه یک همه ما با هم پیمانی ببندیم . در هنگام ضرورت و نبود زمینه های اتحاد فراگیر و منسجم حد اقلش این است که پیمانهای محلی ما به خصوص میان مسلمین بر علیه دین سکولاریسم و مذاهب مختلف آن در حد حلف الفضول قبل و بعد از بعثت رسول الله صلی الله علیه وسلم باشد :

می دانیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم در منزل عبدالله بن جدعان در پیمانی در دفاع از مظلومین شرکت کرد که به آن  می گفتند حلف الفضول، چیزی شبیه سندیکا و صنف امروزی اما با قدرت اجرائی. رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود اگربه روزگار اسلامی مرا به چنین پیمانی دعوت می کردند چنین دعوتی رو قبول می کردم.

نوه ی ایشان حسین بن علی رضی الله عنهما هم ادامه دهنده ی همین منهج و مسیر بود. زمانی که  ولید بن عتبه بن ابی سفیان فرماندار معاویه در مدینه به دلیل قدرت فرمانروایش می خواست حقی از حسین را بخورد و زورگوئی می کرد،حسین به او گفت: سوگند به خدا  یا حقم را می دهی و دارائیم را به من برمی گردانی یا اینکه در مسجد رسول الله صلی الله علیه وسلم شمشیر می کشم و همه رابه «پیمان فاضلان» دعوت می کنم. عبدالله بن زبیررضی الله عنهما همانجا بود و گفت: اگر من رادعوت کند من دعوتش راقبول می کنم و در کنارش هستم تا به خواسته اش برسد یا در این راه بمیرم . چند صحابی دیگرهم همین را گفتند و ولید از ترس تسلیم شد و حق حسین را داد .

بله، زمانی که برای برداشتن  ظلمی که از لحاظ مادی و مالی بر انسانها می رود، چه قبل از اسلام و چه بعد از اسلام، بستن چنین پیمانهایی و مقاومت و مبارزه تا سر حد مرگ برایش جایز و روا شده است، برای حفاظت از قانون شریعت الله و اجرایی شدن احکام خداوند در زمین، نباید با همیاری برادران اهل قبله ی خود چنین پیمانهایی را با خون خودمان و مبارزه تا سرحد مرگ بر علیه سکولاریستهای کافر و اشغالگر خارجی و مرتدین محلی ببندیم؟ پس شکی در بستن این پیمانها نیست.

عده ای از دوستان که تازه در جلسات ما آمده اند و در درسهای گذشته ما را همراهی نکرده اند ممکن است بپرسند: خوب چرا ابتدا علیه دین سکولاریسم؟ مگر مردم، دشمنان دیگری غیر از سکولاریستها ندارند؟ این همه کفاراهل کتاب و شبه اهل کتاب و دیگر گروههای اسلامی اهل بدعه چطور؟ !

به شهادت قرآن سکولاریستها به همراه یهود سرسختترین دشمنان اهل توحید و دشمن شماره یک آنها به شمار می روند.این دشمنان شماره یک، متأسفانه، الان به همراه مرتدین نزدیکترین دشمنان به ما هم محسوب می شوند که آمریکا رهبریت آنها را به عهده گرفته و هم اکنون بخشهای زیادی از سرزمینهای مسلمان نشین را هم به همراه سکولارهای محلی و دست نشاندگان بومی تحت اشغال خود در آورده و در بیخ گوش ما و رودرروی ما قرار گرفته اند. فشار و تهاجمات نظامی و فرهنگی شان در وسیعترین شیوه ممکن در طول تاریخ بشریت بر ملت بی دفاع و مظلوم ما باریده و جریان نا مبارک و خشن دیگری را باعث شده که در میان خانواده ها و طایفه های مسلمان عده ای را علیه عده دیگری به دشمنی کشانده است و حتی باعث تفرقه میان خواهر، برادر، پدر و فرزند شده است. و آنهم جریان نا مبارک ارتداد و مرتد شدن است  که همین سکولارهای جهانی و سکولارهای مرتد و خائن محلی باعث و بانی آن شده اند.

الله تعالی می فرماید: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِینَ یَلُونَکُم مِّنَ الْکُفَّارِ وَلْیَجِدُواْ فِیکُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ (توبه/123)‏ ای مؤمنان ! با کافرانی بجنگید که به شما نزدیکترند، و باید که ( در جنگ ) از شما شدّت وحدّت (و جرأت و شهامت) ببینند . و بدانید که خداوند (یاری و لطفش) با پرهیزگاران است .‏ (ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(12- қисмат)

Аходиси росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ровшан мекунандки муслимин дар масири харакати худишон баъди аз замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дўврони набувват то рузи қиёмат сегуна хукуматро хоханд дид:

: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم :

تَكُونُ النُّبُوَّةُ فِيكُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ ، فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا عَاضًّا، فَيَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكُونَ ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ الله ُأَنْ يَرْفَعَهَا ، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا جَبْرِيّاً ، فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا ، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ ، ُثمَّ سَكَتَ.[1]

1. Хилофати мутобиқи манхаж ва равиши росулуллох.
2. خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.
3. Дўврони подшохики ба ду дастаи калон тақсим мешавадки, баъзихо танхо бо хушунат хамрох буданд,

ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا عَاضًّا،

Ва баъзихо илова бар он бо истибдод ва худкомаги хам ба масири худишон идома доданд,

1. ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا جَبْرِيّاً

Бозгашти хилофат мутобиқи манхаж ва равиши росулуллох.

خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ

‏дар хукумати хулафои пас аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хилафату ала манхажин нубувват мо шохиди ду асли мухим хастем еки: асли мухимми назорати хаммагони бар амалкарди дохили хоким ва хукумат ва довлати муслимин, ғейри аз масоили амнияти ва равобити бейналмилалийки худи рахбарон мушаввиқи чанин назорати буданд чунончи:

Абу Бакр сиддиқ розиаллоху анху дар ин замина мегуяд: “ агар ник ва дуруст амал кардам, маро ёри кунид ва агар бад ва нодуруст рафтор намудам, ислохам намойид” [2]

Умар Форуқ розиаллоху анху хам мегуяд: “махбубтарин мардум назди ман каси астки уйуби маро ба ман мутазаккир шавад”. [3]

Ва нез фармуда аст: “ аз он метарсамки хатои аз ман сар занад, аммо хеч ек аз шумо журъат накунид ба ман тазаккур дихид”. [4]

       Усмон розиаллоху анху хам мегуяд: “ агар дар китоби худо ояи ёфтидки бар асоси он, бояд маро дар қайд ва банд намойид, пас хатман ин корро анжом дихид” [5].

Али розиаллоху анху хам мегуяд: “ ин, хаққи шумост ( ки худ, зимоми умуритонро ба хар касики бихохид, биспорид) ва хеч кас дар он хаққи надорад магар инки худитон, уро зимомдори хувиш қарор дихид. Ман нез бидуни ( хост ва пуштивонайи) шумо хеч вилояти бар шумо надорам”. [6]

·        Ва асли мухимми дигар дар хилафату ала манхажин нубувват шўрои улил амр аст. Дар чанин системи умури қобили ижтиход хам аз коноли шўрои вохид ва ижмоъи вохид ироя мешавад барои хамин астки мо дар ин дўврон чизи ба номи мазхаб намебинем ва хар чи хаст ислом аст ва бо вужуди онхамма сахоби ва тобеъини олим ва донишманди мо шохиди пейдойиши мазохиб ва сабки асри шохигари бани умайя ва бани аббос ва ғейрих нестем.

Дар мовриди тули умри ин хилафату ала манхажин нубувват пас аз фовти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам худи ишон мефармояд:

خِلافَةُ النُّبُوَّةِ ثَلاثُونَ سَنَةً ثُمَّ يُؤْتِي اللَّهُ الْمُلْكَ أَوْ مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ[7]

“ хилофати нубувват , си сол аст ва пас аз он, худованд, подшохиро бар хар касики бихохад, медихад”. Ё мефармояд:

الْخِلاَفَةُ فِي أُمّتِي ثَلاَثُونَ سَنَةً، ثُمّ مُلْكٌ بَعْدَ ذَلِكَ.[8]

Медонемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар робиъул аввал соли 11 хижрий вафот карданд ва Абу Бакр Сиддиқ халифа шуданд ва Хасан бин Али розиаллоху анхума хам дар робиъул аввал соли 41 хижрий, солики ба соли қахти шухрат ёфта буд, ижборан даст аз хилофат кашид ва қудрати хукуматиро ба Муовия вогузор кард, ва хилофат дақиқан 30 сол тул кашид; инхам еки аз нишонахойи ғейри қобили инкори нубуввати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва мўъжизаи ғейри қобили китмон астки аллох таоло аз забони росулиш онро нишон дода аст.

Хасан ибни Али розиаллоху анхума танхо аз қудрати хукумати даст кашид ва соири находхойи хукуматий пас аз хоким шудани Муовия хануз ба сурати мустақил ба хаёти худишон идома медоданд, системи закот, системи халли масоили фиқхий, системи қазоват ва ғейрих хамони будки дар хилофати Хасан вужуд дошт. Хатто еки аз шурути Хасан ибни Али розиаллоху анху бо Муовия ин астки Муовия дар сохтори хукумати худиш, мутобиқи китоби худо ва суннати пайғамбари акбар саллаллоху алайхи васаллам ва равиши хулафойи рошидин амал кунад. Гуфта шуда аст еки дигар аз шароити сулхи Хасан ибни Али бо Муовия ин будки пас аз Муовия,Хасан ибни Али зимоми умурро ба даст гирад. [9]

Ва Муовия хам қовл додки чунончи замони тавони рахбари мусалмононро надошта бошад, зимоми умурро ба Хасан розиаллоху анху биспорад. [10]  

(идома дорад……..)

---

[1] روى الإمام أحمد عن النعمان بن بشير/ وروى الحديث أيضًا الطيالسي والبيهقي في منهاج النبوة، والطبري ، والحديث صححه الألباني في السلسلة الصحيحة، وحسنه الأرناؤوط

[2]البداية و النهاية (6/306).

[3]البداية و‌النهاية (6/305).

[4]الشيخان ابوبكر و عمر، ص231.

[5]الشيخان ابوبكر و عمر ص231 و نظام‌ الحكم في عهد الخلفاء ‌الراشدين ص 198.

[6]مسند احمد (524).

[7]سنن‌ابي‌داود، شرح عون‌المعبود (12/259) و صحيح سنن‌ (3/879). صححه آلبانی

[8] الترمذي عن سعيد بن جمهان

[9]فتح الباري (13/70).

[10]سير‌اعلام‌النبلاء (3/264).

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(11- қисмат)

• Мовриди чохоруми мо дар ин дарс: пуштибоний аз умуми муслимин бо жон ва мол ва забон ва қалб аст.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

مَثَلُ الْمُؤْمِنِينَ فِي تَوَادِّهِمْ، وَتَرَاحُمِهِمْ، وَتَعَاطُفِهِمْ کمَثَلُ الْجَسَدِ إِذَا اشْتَكَى مِنْهُ عُضْوٌ تَدَاعَى لَهُ سَائِرُ الْجَسَدِ بِالسَّهَرِ وَالْحُمَّى[1]

Сифати мўъминон дар дусти ва мехрабоний ва атфи таважжух  ва пойидани екдигар хамчун сифати бадан аст. Харгох андоми аз бадан ба нола ва фиғон дарояд, хамма андомхойи тан бо он хамдард мешаванд ва бо шаб зиндадори ва таб ва ларз бо он хамово мегардад.

Мисли хамон мусалмоники он яхудий аз бани қайнақоъро ба хотири ихонат ба он хохари мусалмониш дар бозор кушт, хар чандки худиш хам тавассути яхудийхо шахид шуд, ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам бо хаммаи бани қайнақоъки аз ин мужримин химоят карда буданд эълони жанг кард ва дар нихоят хаммаро берун рехт. Чиро? Чун дифоъ аз дин ва жон ва номус ва обру ва арз ва мол ва соири хуқуқи муслимин бар ухдаи хамма аст. Бахусус агар аз тарафи ек кофар поймол бишавад.

. وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ (توبه/71)

Мардон ва занони мўъмин, бархи валий ва ёварони бархи екдигар хастанд.

Инжо ек истисноъ дар масалайи пуштибоний вужуд дорадки ба пуштибоний аз муслимини бармегардадки аз дорул куфр ба дорул ислом хижрат накарданд. Дар чанин холати танхо замони мешавад ба хотири дин аз онхо пуштибоний кардки бо он хукумат ё хизби кофар ё дорул куфр пеймоний нисбаста бошем. Яъни ин муслимини ғейри мухожир ва сокин дар дорул куфрро танхо замони метавонем ба хотири дин аз онхо пуштибоний низомий ва моддий кунемки ин пуштибоний бар алайхи кофарики мо бо у пеймон бастаем набошад, ва мо пеймон шикан набошем ба хотири ек мусалмони ғейри мухожирики худишро аз хийли чизхо ва хийли химоятхойи муслимин махрум карда аст:

: إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالَّذِینَ آوَواْ وَّنَصَرُواْ أُوْلَئِکَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاء بَعْضٍ وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَلَمْ یُهَاجِرُواْ مَا لَکُم مِّن وَلاَیَتِهِم مِّن شَیْءٍ حَتَّى یُهَاجِرُواْ وَإِنِ اسْتَنصَرُوکُمْ فِی الدِّینِ فَعَلَیْکُمُ النَّصْرُ إِلاَّ عَلَى قَوْمٍ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُم مِّیثَاقٌ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ (انفال/72)

Бегумон касоники иймон оварданд ва мухожират карданд ва бо жон ва моли худ дар рохи худо жиход намуданд, ва касоники ( мухожиринро) панох доданд ва ёри намуданд бархи аз онон ёрони бархи дигаранд. Ва аммо касоники иймон оварданд ва лекин мухожират нанамуданд( ва бо вужуди тавоноий ба дорул ислом напайвастанд, хечгуна таъаххуд ва масулияти ва ) вилояти дар баробари онон надорид то он гохки мухожират мекунанд. Агар ( чанин мўъминони ғейри мухожири аз дасти зулм ва жури дигарон) ба сабаби динишон аз шумо кўмак ва ёри хостанд, кўмак ва ёри бар шумо вожиб аст, магар замоники мухолифони онон гурухи бошандки миёни шумо ва ишон пеймон бошад. худованд мебинад ончироки мекунид.

Бо ин тўвзихоти мухтасар дар мовриди

«بُنْيَانِ الْمَرْصُوصِيَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضًا»

Сохтумони сурбий ё ба қовли мо пулодинки ек қисмати он, қисмати дигариро мохкам нигах медорад лозим аст ба анвоъйи дорул исломхо ва жойгох ва вазифайи муслимин дар баробари ин сохтумонхо ишора кунем.

Дорул исломхо ба ду новъ тақсим мешаванд еки хукумати шўроийи исломий хилафату ала манхажин нубувват ва дигари мартабайи нозил ва бадали изтирорий хилафату ала манхажин нубувват.

Қабли аз сухбат кардан дар мовриди хилафату ала манхажин нубуват лозим аст ек нуктаро ёдовари кунам ва он хам равиши имомони ахли суннат дар бархурди бо бузургон ва иштибохоти онхостки дар миёни ғейри арабхо ношнохта аст.

Гох тафсир, тахлил ва осибшуносий ек сухан ё ек воқеайи торихийки посухи барои ниёзхойи рузи мо дорад ва мунтабиқ бо тамоми меъёрхои шаръий хам аст боз барои иддайи аз азизон хукми тўвхинро дорад; дар холики агар мо худимон ин масоилро интурики хаст шарх надихем душманони мо мисли мусташриқин ва мунофиқин ва секулярзадахо ва муртаддин хатман ба он шеваики худишон мехоханд шархиш медиханд ва шарх хам доданд, мо бояд бо ровшангари ва ошкоро кардан ончики вужуд дорад рохро бар ин душманони ошкор ва пинхон бибандем. Еки аз ин маворид сейри тахаввулоти сегонайи астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои жомеъаи муслимин ироя дода аст.

(идома дорад……..)

---

[1] متفق علیه. البخاری مع الفتح، کتاب الأدب، باب رحمة الناس والبهائم (10/438)، (ش: 6011)؛ ومسلم فی کتاب البر والصلة، باب تراحم المؤمنین وتعاطفهم (4/2000)، (ش: 2586).

Шаръий душманшиносий (5) душманларни даражаларга ажратиш.

Муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:

Шаръий душманшиносий (5) душманларни даражаларга ажратиш.

Шайх Абу Хамза хўромийнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(24- қисм)

Мусулмонлар ўзларига савол бериб сўрашлари лозимки, нима учун улар шу даражадаги нотўғри нафратлари ва жахолатлари билан динларига ва ўзларига ва фарзандларини келажагига зулм қилишлари  ёки солих бўлмаган нотўғри амаллари билан мусулмонларни устида  тоғутларни ва кофир хокимларни умрини узоқроққа чўзишлари керак? Ха, хилофатни ваъдаси хукумат қудратини касб қилиш борасида солих амалларни қилган кишиларга насиб қилади. Улар солих бўлмаган амаллардан четланишлари лозим, мана бу борадаги солих амалларни энг биринчиси тафарруқдан пархез қилиш ва вахдат йўлида харакат қилишдур, солих бўлмаган амалларни энг баттари хам тафарруқ ва душманларни даражаларга ажратишни бузишдан, нафратни ишга солиш ва адолатни бир четга улоқтиришдан иборат бўлиб, булар нафратнинг  мусулмонларни амалларига хоким бўлишига сабаб бўлади ,оқибатда мусулмонлар заифликни,сустликни,убухатсизликни олиб келадиган амалларга дучор бўлишади.

Аллох таоло мана бундай кишиларга хилофатни ваъдасини берган эмас, мусулмонлар ўзларидан қуйидаги саволларни сўрашлари мумкин, нима учун муттахид муртадлар яъни  ужалонни ишчилар хизби уларни устидан ғалаба қозониши керак? Нима учун яхудийлар уларни устидан ғолиб бўлиши керак? Нима учун секуляристлар уларни устидан ғалаба қозонишлари керак? Бу саволларни жавобини мана бу ердан топамиз. Нима учун улар хилофатни қўлга кирита олишмайди, ахир аллох таоло албатта уларни ер юзида ўринбосар қиламиз деб мархамат қилган,

  «لَیَسْتَخْلِفَنَّهُم فی الارض»

улар аввал ўзларидан  солих бўлмаган қандай  амални қилдик,деб сўрашлари лозим? Чунки аллох таоло мархамат қилганки:

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ .

Улар хукумат қудратини касб қилиш ё ер юзидаги хилофат ва солих бўлмаган амалларига  диққат билан эътибор беришсин, нима учун бизларга насиб бўлмаяпти? Нима учун мусулмонлар бундай бўлишмаяпти? Нима учун мусулмонларга  залиллик насиб  бўляпти? Залиллик хам азоб, тафарруқ хам азоб, аллох таоло солих бандаларига азобни хохламайди. Ўзингиз ўзингиз учун бу азобни нозил қилгансизлар, ўзингиз азобни хохлагансиз, тафарруқ азобни манбаъси, вахдат қудратни манбаъси ва убухат шон-шарафни манбаъси хисобланади.

Вахдат бахси бўйича асосий бир нуқта мавжуд бўлиб, у  имкони бўлганча кўпроқ кучларни ишга солишдан иборат, бунга олдин муртад бўлиб сўнгра тавба қилганни ишга солиш масаласи хам қўшилади. Бу борада мусулмонлар насронийларга ва бошқаларга қўшимча равишда, тавба қилган муртадлар билан хам муттахид бўла олишади,лекин худди мунофиқ ва секулярзадаларга ўхшаб уларга  рахбарликни  ё катта мақомларни ё масулиятни берилмайди.  Абу Бакр Сиддиқ розиаллоху анху машхур ридда жангларида,фатхларда тавба қилган муртадлардан фойдаланмаган, аммо Умар розиаллоху анху тавба қилган ва ислох бўлган  муртадлардан жангларда фойдаланган; лекин уларга масулиятли ишларни топширган эмас. Уларни  юз нафарлик гурухларга амир ё қўмондон бўлишларига рухсат бермаган.    [1]

Бунга сабаб шуки, муртадлар иртидоддан олдин мунофиқлар тўдасига шомил бўлишган ва  ўша замонда хам иртидоддан олдин хам уларга масулиятли ишлар, мухим мақомларни берилмасди, энди эса муртад бўлиб яна қайтадан хар қандай далилга кўра иртидодидан тавба қилгач ва яна мусулмонларга ўртасига қайтиб келгач, амирлик ва қўмондонлик ва мусулмонларни жамиятидаги масулиятли ишларнинг  жойгохидаги нозиклик,сезгирлик сабабли, улар томонидан ақидавий ва рафторий фасодларни эхтимоли бор, улар мақомни ё рахбарликни ё  бир ўринни касб қилиш учун  тавба қилган бўлишлари мумкин, бундай холатда улар билан худди мунофиқлар ва секулярзадаларга муомала қилинганидек муомала қилиниши керак ва мана бу мақомларда,масулятли ишларда улардан эхтиёт бўлиш лозим.

Иморатда  ва бошқарув мақомида , қўмондонликда секулярзадаларни мавжуд бўлиши, уларга мунофиқларнинг яқинлашишига ва мўъминларни эса узоқлашишларига боис бўлади,аста-секинлик билан ўша бўлимни  рахбарлиги,хидояти мунофиқларни қўлига ўтиб кетади ва натижада мусулмонларни жамиятидаги ўша бўлимга жохилият хукмрон бўлиб олади.

Улардан  жамиятдаги нозик,сезгир масулиятли ишларда  фойдаланмаслик , хох улар мунофиқлар тўдасида бўладими, хох иртидоддан сўнг тавба қилган пайтларида бўладими, аслида бу ердаги мақсад  жамиятдаги хақиқий мўъминларни мухофизат қилишдир. Мана бу тавба қилувчиларга  жиходда иштирок этишга рухсат берилиши хам улар учун қадр- қимматли, олтинга тенг фурсат хисобланиб, улар иймонларини қувватлантириш имконига эга бўлишади ва ўзларидан нифоқ ва мунофиқларни палид сифатларини поклай олишади, чунки жиход бир имтихон майдони бўлиб бошқа жойларга қараганда нопокликларни жуда осонлик билан поклаш имконига эга.  Улар ўзларини поклаш ва  тавбаларини, хақиқий  иймонларини  исботлаш орқали мусулмонларни орасида янада яхшироқ жойгохни қўлга киритишади ва хақиқий мўъминлардек ўлим топишади.

Бу ердаги асосий қоида шуки, мусулмонлар хушёр бўлишлари керак ва  қуролланган хужумчи душманнинг ичидаги зиддиятлардан уларни ўртасига  тафрақа ташлаш ва уларни бўлакларга бўлиш  учун зийраклик билан фойдаланиш керак, уларни дасталарга ажратиш лозим ва уларни хаммасига бир хил кўз-қараш билан қарамаслик  ва энг хатарли душманни бутунлай ажратиб қўйиш керак, уларни энг яхшилари билан эса “атъамахум минжуъ ва аманахум минховф”га ўхшаш муштарак манфаъатлар ва муштарак нуқталарга кўра муттахид бўлиш ва улардан фойдаланиш керак; аммо буни баробарида вахдатни сақлаб қолиш ва мужохидларни кучини мустахкамлаш учун шароитни, асбобларни мухайё қилишлари керак.

(давоми бор…….)

---

[1]تاریخ الاسلامی (10/375)

شَرعِی دُشمَنشوُناسِی (5) دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیش.

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / بِیشِینچِی دَرس:

شَرعِی دُشمَنشوُناسِی (5) دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیش.

(24- قیسم)

مُسُلمانلَر اوُزلَرِیگه سَوال بِیرِیب سُورَشلَرِی لازِمکِی، نِیمَه اوُچُون اوُلَر شُو دَرَجَه دَگِی ناتوُغرِی نَفرَتلَرِی وَ جَهالَتلَرِی بِیلَن دِینلَرِیگه وَ اوُزلَرِیگه وَ فَرزَندلَرِینِی کِیلَه جَه گِیگه ظُلم قِیلِیشلَرِی یاکِی صالِح بوُلمَه گن ناتوُغرِی عَمَللَرِی بِیلَن مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه طاغوُتلَرنِی وَ کافِر حاکِملَرنِی عُمرِینِی اوُزاقراققَه چوُزِیشلَرِی کِیرَک؟ حَه، خِلافَتنِی وَعدَه سِی حُکوُمَت قُدرَتِینِی کَسب قِیلِیش بارَه سِیدَه صالِح عَمَللَرنِی قِیلگن کِیشِیلَرگه  نَصِیب قِیلَه دِی. اوُلَر صالِح بوُلمَه گن عَمَللَردَن چِیتلَه نِیشلَرِی لازِم، مَنَه بوُ بارَه دَگِی صالِح عَمَللَرنِی اِینگ بِیرِینچِیسِی تَفَرُّقدَن پَرهِیز قِیلِیش وَ وَحدَت یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلِیشدوُر، صالِح بوُلمَه گن عَمَللَرنِی اِینگ بَتتَرِی هَم تَفَرُّق وَ دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیشنِی بوُزِیشدَن، نَفرَتنِی اِیشگه سالِیش وَ عَدالَتنِی بِیر چِیتگه اوُلاقتِیرِیشدَن عِبارَت بوُلِیب، بوُلَر نَفرَتنِینگ مُسُلمانلَرنِی عَمَللَرِیگه حاکِم بوُلِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی، عاقِبَتدَه مُسُلمانلَر ضَعِیفلِیکنِی، سوُستلِیکنِی، اُبُوهَتسِیزلِیکنِی آلِیب کِیلَه دِیگن عَمَللَرگه دوُچار بوُلِیشَه دِی.

اَلله تَعالَی مَنَه بوُندَی کِیشِیلَرگه خِلافَتنِی وَعدَه سِینِی بِیرگن اِیمَس، مُسُلمانلَر اوُزلَرِیدَن قوُیِیدَگِی سَواللَرنِی سوُرَشلَرِی موُمکِین، نِیمَه اوُچُون مُتَّحِد مُرتَدلَر یَعنِی اوُجَلاننِی اِیشچِیلَر حِزبِی اوُلَرنِی اوُستِیدَن غَلَبَه قاذانِیشِی کِیرَک؟ نِیمَه اوُچُون یَهُودِیلَر اوُلَرنِی اوُستِیدَن غالِب بوُلِیشِی کِیرَک؟ نِیمَه اوُچُون سِکوُلارِیستلَر اوُلَرنِی اوُستِیدَن غَلَبَه قاذانِیشلَرِی کِیرَک؟ بوُ سَواللَرنِی جَوابِینِی مَنَه بوُ یِیردَن تاپَه مِیز. نِیمَه اوُچُون اوُلَر خِلافَتنِی قوُلگه کِیرِیتَه آلِیشمَیدِی، اَخِیر اَلله تَعالَی اَلبَتَّه اوُلَرنِی یِیر یوُزِیدَه اوُرِینباسَر قِیلَه مِیز دِیب مَرحَمَت قِیلگن،    «لَیَسْتَخْلِفَنَّهُم فی الارض» اوُلَر اَوَّل اوُزلَرِیدَن  صالِح بوُلمَه گن قَندَی عَمَلنِی قِیلدِیک، دِیب سوُرَشلَرِی لازِم؟ چوُنکِی الله تعالی مرحمت قیلگنکی:    وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ . اوُلَر حُکوُمَت قُدرَتِینِی کَسب قِیلِیش یا یِیر یوُزِیدَگِی خِلافَت وَ صالِح بوُلمَه گن عَمَللَرِیگه دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِیشسِین،نِیمَه اوُچُون بِیزلَرگه نَصِیب بوُلمَه یَپتِی؟ نِیمَه اوُچُون مُسُلمانلَر بوُندَی بوُلِیشمَه یَپتِی؟ نِیمَه اوُچُون مُسُلمانلَرگه زَلِیللِیک نَصِیب بوُلیَپتِی؟ زَلِیللِیک هَم عَذاب، تَفَرُّق هَم عَذاب، اَلله تَعالَی صالِح بَندَه لَرِیگه  عَذابنِی هاحلَه مَیدِی. اوُزِینگِیز اوُچُون بُو عَذابنِی نازِل قِیلگنسِیزلَر، اوُزِینگِیز عَذابنِی هاحلَه گنسِیز، تَفَرُّق، عَذابنِی مَنبَعسِی، وَحدَت قُدرَتنِی مَنبَعسِی وَ اوُبُوهَت شان- شَرَفنِی مَنبَعسِی حِسابلَه نَه دِی.

وَحدَت بَحثِی بُویِیچَه اَساسِی بِیر نوُقطَه مَوجُود بوُلِیب، اوُ اِمکانِی بوُلگنچَه کوُپراق کوُچلَرنِی اِیشگه سالِیشدَن عِبارَت، بوُنگه آلدِین مُرتَد بوُلِیب سوُنگرَه تَوبَه قِیلگننِی اِیشگه سالِیش مَسَلَه سِی هَم قوُشِیلَه دِی. بُو بارَه دَه مُسُلمانلَر نَصرانِیلَرگه وَ باشقَه لَرگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه تَوبَه قِیلگن مُرتَدلَر بِیلَن هَم مُتَّحِد بوُلَه آلِیشَه دِی،لِیکِن حوُددِی مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرگه اوُحشَب اوُلَرگه رَهبَرلِیکنِی یا کَتتَه مَقاملَرنِی یا مَسئوُلِیَتلِی اِیشلَرنِی تاپشِیرگن اِیمَس. اوُلَرنِی یوُز نَفَرلِیک گوُرُوهلَرگه اَمِیر یا قوُماندان بوُلِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرمَه گن. ^[1]

بوُنگه سَبَب شوُکِی، مُرتَدلَر اِرتِداددَن آلدِین مُنافِقلَر توُدَه سِیگه شامِل بوُلِیشگن وَ اوُشَه زَماندَه هَم اِرتِداددَن آلدِین هَم اوُلَرگه مَسئوُلِیَتلِی اِیشلَر، مُهِم مَقاملَرنِی بِیرِیلمَسدِی، اِیندِی اِیسَه مُرتَد بوُلِیب یَنَه قَیتَه دَن هَر قَندَی دَلِیلگه کوُرَه اِرتِدادِیدَن تَوبَه قِیلگچ وَ یَنَه مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیگه قَیتِیب کِیلگچ،اَمِیرلِیک وَ قوُماندانلِیک وَ مُسُلمانلَرنِی جَمِیعیَتِیدَگِی مَسئوُلِیَتلِی اِیشلَرنِینگ جایگاهِیدَگِی نازِیکلِیک، سِیزگِیرلِیک سَبَبلِی، اوُلَر تامانِیدَن عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی فَسادلَرنِی اِیحتِمالِی بار، اوُلَر مَقامنِی یا رَهبَرلِیکنِی یا بِیر اوُرِیننِی کَسب قِیلِیش اوُچُون تَوبَه قِیلگن بوُلِیشلَرِی موُمکِین، بوُندَی حالَتدَه اوُلَر بِیلَن حوُددِی مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَرگه مُعامَلَه قِیلِینگه نِیدِیک مُعامَلَه قِیلِینِیشِی کِیرَک وَ مَنَه بوُ مَقاملَردَه،مَسئوُلِیَتلِیک اِیشلَردَه اوُلَردَن اِیختِیاط بوُلِیش لازِم.

اِمارَتدَه وَ باشقَه رُو مَقامِیدَه،قوُماندانلِیکدَه سِکوُلارزَدَه لَرنِی مَوجُود بوُلِیشِی، اوُلَرگه مُنافِقلَرنِینگ یَقِینلَه شِیشِیگه وَ مُؤمِنلَرنِی اِیسَه اوُزاقلَه شِیشلَرِیگه بائِث بوُلَه دِی، اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن اوُشَه بوُلِیمنِی رَهبَرلِیگِی،هِدایَتِی مُنافِقلَرنِی قوُلِیگه اوُتِیب کِیتَه دِی وَ نَتِیجَه دَه مُسُلمانلَرنِی جَمِیعیَتِیدَگِی اوُشَه بوُلِیمگه جاهِلِیَت حُکمران بوُلِیب آلَه دِی.

 اوُلَردَن جَمِیعیَتدَگِی نازِیک، سِیزگِیر مَسئوُلِیَتلِی اِیشلَردَه فایدَه لَنمَسلِیک، هاح اوُلَر مُنافِقلَر توُدَه سِیدَه بوُلَه دِیمِی، هاح اِرتِداددَن سُونگ تَوبَه قِیلگن پَیتلَرِیدَه بوُلَه دِیمِی، اَصلِیدَه بُو یِیردَگِی مَقصَد جَمِیعیَتدَگِی حَقِیقِی مُؤمِنلَرنِی مُحافِظَت قِیلِیشدِیر. مَنَه بُو تَوبَه قِیلوُچِیلَرگه جِهاددَه اِیشتِراک اِیتِیشگه رُحصَت بِیرِیلِیشِی هَم اوُلَر اوُچُون قَدر- قِمَّتلِی، آلتِینگه تِینگ فُرصَت حِسابلَه نِیب، اوُز اِیمانلَرِینِی قُوَّتلَنتِیرِیش اِمکانِیگه اِیگه بوُلِیشَه دِی وَ اوُزلَرِیدَن نِفاق وَ مُنافِقلَرنِی پَلِید صِیفَتلَرِینِی پاکلَی آلِیشَه دِی، چوُنکِی جِهاد بِیر اِمتِحان مَیدانِی بوُلِیب باشقَه جایلَرگه قَرَگندَه ناپاکلِیکلَرنِی جوُدَه آسانلِیک بِیلَن پاکلَش اِمکانِیگه اِیگه. اوُلَر اوُزلَرِینِی پاکلَش وَ تَوبَه لَرِینِی،حَقِیقِی اِیمانلَرِینِی اِثباتلَش آرقَه لِی مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه یَنَدَه یَحشِیراق جایگاهنِی قوُلگه کِیرِیتِیشَه دِی وَ حَقِیقِی مُؤمِنلَردِیک اوُلِیم تاپِیشَه دِی.

بُو یِیردَگِی اَساسِی قائِدَه شوُکِی،مُسُلمانلَر خوُشیار بوُلِیشلَرِی کِیرَک وَ قوُراللَنگن هُجُومچِی دُشمَننِینگ اِیچِیدَگِی زِدِّیَتلَردَن اوُلَر اوُرتَه سِیگه تَفرَقَه تَشلَش وَ اوُلَرنِی بوُلَکلَرگه بوُلِیش اوُچُون زِیرَکلِیک بِیلَن فایدَه لَه نِیش کِیرَک،اوُلَرنِی دَستَه لَرگه اَجرَه تِیش لازِم وَ اوُلَرنِی هَمَّه سِیگه بِیر هِیل کوُز- قَرَش بِیلَن قَرَمَسلِیک وَ اِینگ خَطَرلِی دُشمَننِی بوُتوُنلَی اَجرَه تِیب قوُیِیش کِیرَک، اوُلَرنِی اِینگ یَحشِیلَرِی بِیلَن اِیسَه «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍوَآَمَنَهُمْ مِنْخَوْفٍ» گه اوُحشَش مُشتَرَک مَنفَعَتلَر وَ مُشتَرَک نوُقطَه لَرگه کوُرَه مُتَّحِد بوُلِیش وَ اوُلَردَن فایدَه لَه نِیش کِیرَک؛ اَمّا بوُنِی بَرابَرِیدَه وَحدَتنِی سَقلَب قالِیش وَ مُجاهِدلَرنِی کوُچِینِی مُستَحکَملَش اوُچُون شَرائِطنِی اَسبابلَرنِی مُهَیّا قِیلِیشلَرِی کِیرَک.

(دوامی بار…….)

---

[1]تاریخ الاسلامی (10/375)

درس پنجم مقدماتی / دشمن شناسی شرعی(5) درجه بندی شرعی دشمنان

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(24- قسمت)

مسلمین باید از خود بپرسند که چرا باید تا این اندازه با تنفرِغلط و جهالتشان، به دینشان و خودشان و آینده ی فرزنداشان ظلم کنند و با اعمال غیر صالح و غلطشان عمر طاغوتها و کفار حاکم بر مسلمین را طولانی تر کنند؟ بله، وعده ی خلافت مال کسانی است که در زمینه ی کسب قدرت حکومتی اعمال صالحی انجام دهند . از اعمال ناصالح دوری کنند، و ابتدائی ترین عمل صالح در این زمینه پرهیز از تفرق و حرکت در مسیر وحدت است و بدترین عمل ناصالح هم تفرق و بر هم زدن درجه بندی دشمنان و به کارگیری تنفر و دور انداختن عدالت است که باعث می شود تنفر حاکم بر اعمال مسلمین بشود و مسلمین دچار اعمالی شوند که نتیجه اش ضعف و سستی و بی ابهتی است .
الله تعالی وعده خلافت را به اینها نداده است، زمانی که مسلمین می خواهند از خودشان بپرسند چرا چرا باید مرتدین متحد حزب کارگران اوجلان بر آنها پیروز شوند؟ چرا باید یهود بر آنها پیروز شود؟ چرا باید سکولاریستها بر آنها پیروز شوند؟ باید جوابش را اینجا پیدا کنیم. چرا آنها خلافت را به دست نمی آورند در حالی که الله تعالی فرموده است که قطعا آنها را جایگزین در زمین می کنند«لَیَسْتَخْلِفَنَّهُم فی الارض» باید بپرسند که چه عمل نا صالحی انجام داده اند؟ چون الله تعالی فرموده است : وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ . ببینند در زمینه کسب قدرت حکومتی، در زمینه خلافت در زمین اعمال ناصالح خود شان را نگاه کنند، و از خودشان بپرسند چرا مانه؟ چرا مسلمین نه؟ چرا نصیب مسلمین ذلیلی می شود؟ ذلیلی عذاب است تفرق عذاب است و الله تعالی عذاب را برای بند گان صالحش نمی خواهد. خودتان هستید که بر خودتان این عذاب را نازل می کنید، خودتان که عذاب را می خواهید تفرق مایه عذاب است، و وحدت مایه قدرت، ابهت و شکوه است ‏
یک نکته ی اساسی که در بحث وحدت و به کارگیری بیشترین نیروهای ممکن مطرح می شود، مسأله ی به کارگیری توابین است که قبلا مرتد بودند. در این زمینه مسلمین علاوه بر نصرانیها و سایرین، می توانند با مرتدینی که توبه کرده اند هم متحد بشوند اما همچون منافقین و سکولارزده ها نباید به آنان رهبریت و مقام و مسئولیت بزرگ داده شود. ابوبکر صدیق رضی الله عنه در جنگهای معروف به رده و همچنین در جریان فتوحات از مرتدین توبــه کار استفاده نکرد، اما عمر رضی الله عنه از مرتدانی که توبه کردند و اصلاح شدند در جنگها استفاده کرد؛ ولی به آن‌ها مسئولیت واگذار نمی‌کرد. و اجازه نمی داد بر گروه یک‌صد نفره امیرو فرمانده شوند.
اینهم به این دلیل است که مرتد قبل از ارتداد جزو دارودسته ی منافقین بوده است و در آن زمان قبل از ارتداد هم به اومسئولیت و مقام مهمی داده نمی شد،حالا که مرتد شده و دوباره به هر دلیلی از ارتدادش توبه کرده و دوباره به میان مسلمین بر گشته باز به دلیل حساسیت جایگاه امارت و فرماندهی و مسئولیتهای اجتماعی مسلمین، باز احتمال مفاسد رفتاری و عقیدتی آنها وجود دارد، و اینکه ممکن است برای کسب پست و مقام و رهبری توبه کرده باشد در این صورت باید مثل دارودسته ی منافقین و سکولار زده ها با آنها معامله شود و ازآنان دراین مقامها و مسئولیتهای حساس «حذر» بشود.
وجود یک سکولار زده در امارت و پست مدیریت و فرماندهی باعث نزدیک شدن منافقین به آنها و دور شدن مومنین واقعی می شود، و به تدریج هدایت و رهبریت آن مجموعه به دست منافقین می افتد، و جاهلیت بر آن بخش از جامعه ی مسلمین و مجموعه ی اسلامی حاکمیت پیدا می کند .
عدم به کارگیری اینان در مسئولیتهای حساس جامعه چه زمانی که در دارودسته ی منافقین بودند و چه زمانی که بعد از ارتداد دوباره توبه کرده اند برای محافظت از جامعه و مومنین واقعیاست. اجازه ی شرکت این توابین در جهاد فرصت طلائی و ارزشمندی برای آنها است که ایمان خودشان را تقویت کنند، و آلودگیهای نفاق و صفات پلید منافقین را از خودشان پاک کنند، چون جهاد یکی ازازمایشگاهها و جاهایی است که نا پاکی ها را خیلی راحت تر از جاهای دیگر می تواند پاک کند و اینها می توانند باپاک کردن خودشان و با اثبات توبه و ایمان حقیقی خود جایگاه بهتری در میان مسلمین پیدا کنند و مثل مومنین واقعی بمیرند.
قاعده ی اساسی این است که مسلمین باید هوشیار باشند و زيركانه از تضادهاي درون صفوف دشمن مهاجم مسلح برای تفرقه افكني بین آنها و تجزیه ی آنها استفاده كنند، باید آنان را دسته بندی کنند و با یک چشم به آنان نگاه نکنند و خطرناك ترين دشمنان را كاملا منفرد کنند، و با بهترینهای آنها بر نقاط مشترک و منافع مشترکی چون «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» متحد شوند و به کارشان گیرند؛ اما در برابرباید اسباب و شرايط را برای حفظ وحدت و استحكام نيرو‌هاي مجاهد و همدرد فراهم کنند.
(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(10- қисмат)

Тамоми уламойи ахли суннат вужуди рахбари олим ва фақих ба қонуни шариати аллохро ба ду далил лозим ва зарурий медонанд:

-чун қонуни шариати аллох то рузи қиёмат қонуни асосий жомеъайи муслимин аст, бидуни шинохт ва бидуни тафаққух дар ин қонун, имкони татбиқи сахихи он нест.

-рахбарият бузургтарин мақоми қуввайи мужрия аст ва то илм ва фиқхи комили шаръий надошта бошад наметавонад мутаносиб бо “ вазъи мовжуд” ва “ ниёзхои руз” тасмимоти лозимро аз манобеъи шаръий бигирад.

Қавонини мутағаййир ва муваққатики бар асоси заруратхо ва ниёзхо тадвин мешаванд, ё фармонхо ва тасмимотики дар умури низомий ва амниятий ва иқтисодий ва ғейрих гирифта мешаванд хаммаги бояд дар чохорчуби қавонини шариати аллох бошанд ва харгиз набояд аз усули куллий ва қавонини собити шариати аллох берун бошанд. Бидуни хузури рахбарики дар шариат фақих ва олим шуда бошад анжоми ин вазоиф имконпазир нест, чун фақихи мутахассиси дар мудирияти жомеъа астки метавонад муқаррароти мувофиқи бо усули куллий шариати ислом ва мухолифи бо қунуни шариати аллохро аз хам ташхис дихад.

Ижройи ахкоми илохий, ва пиёда кардан низоми исломий, бидуни хидоят ва назорати фақихи мунтахаби шўро, имконпазир нест, хусусан ахкоми марбут ба жиход ва дифоъ,ижрои худуд ва таъзирот, ахз ва тўвзиъи умури молий исломий, ва танзими равобити сиёсий бо довлатхойи хорижий, ва бахши аз амри ба маъруф ва нахий аз мункар, харгиз бидуни назорати фақих, имконпазир намешавад, чун татбиқи ахком дар ин маворид он чунон хассос ва осибпазир астки бидуни сарпарасти ек мутахассиси исломий ва бидуни вужуди ек фақих ва олими дар умури шаръий анжом намегиранд.

7- қурайший будан: қурайший ва саййид будани рахбар мовриди ихтилоф аст, бархихо ин шартро шарти аввалият ва бехтари медонанд, ва теъдоди хам шарти инъиқод медонанд. Аз далоили лузуми ин шарт аходиси астки аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят шуда аст мисли :

” إِنَّ هَذَا الْأَمْرَ فِي قُرَيْشٍ لَا يُعَادِيهِمْ أَحَدٌ إِلَّا كَبَّهُ اللَّهُ عَلَى وَجْهِهِ مَا أَقَامُوا الدِّينَ”[1]“

Замомдори мусалмонон махсуси қурайш мебошад то замоники динро барпо медоранд, ва хар ки бо онхо душмани кунад, худованд уро сарнагун хохад намуд”. Ва ривояти дигар Бухорий аз ибни Умар розиаллоху анхума чанин аст:

: لَا يَزَالُ هَذَا الْأَمْرُ فِي قُرَيْشٍ مَا بَقِيَ مِنْهُمْ اثْنَانِ[2]

“Хамвора ин амри ( зиомати мусалмонон) махсуси қурайш аст то замоники ду шахс аз онхо боқий бошанд”.

Холо агар чанин рахбари олим ва фақихи сарпараст ва вилояти муслиминро бар ухда гирифт дар баробари масулиятхоики дорад бар муслимин хам хуқуқи дорадки илова бар таъмини умури молий ва насихат шудан, асосийтарин хаққи имом бар мардум, самъ ва итоати астки дар хамон чорчубайи қонуни шариати аллох бошад.

Бале, чизики бейни хамма инсонхо ижмоъ вужуд дарад ин астки мафхуми довлат ва хукумат ду то муаллифайи аслий дорад; еки “ хукм” аст ва дигари “ итоат” аст. Тамоми инсонхойи мусалмон ва ғейри мусалмон аз гузаштахойи дур то ба имруз вақти рожеъ ба хукумат сухбат мекунанд, иштироки онхо дар ду мафхуми хукм ва итоат хатман вужуд дорад.

 Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сурати куллий худуди итоат аз имом ва рахбариятро мушаххас мекунад ва мефармояд:

:” لاَ طَاعَةَ فِى مَعْصِيَةِ اللَّهِ إِنَّمَا الطَّاعَةُ فِى الْمَعْرُوفِ “[3]“

“Итоат аз амир ва рахбар ва халифа ва ғейрих дар маъсияти аллох нест,балки итоат фақат дар корхойи ник мебошад”.

Ибни Умар розиаллоху анхума аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунадки :

عَلَى الْمَرْءِ الْمُسْلِمِ السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ فِيمَا أَحَبَّ وَكَرِهَ إِلاَّ أَنْ يُؤْمَرَ بِمَعْصِيَةٍ فَإِنْ أُمِرَ بِمَعْصِيَةٍ فَلاَ سَمْعَ وَلاَ طَاعَةَ.[4]

Аз Абдуллох бин Умар ривоят астки росулуллох фармуд:” бар инсони мусалмон вожиб астки сухани амири худро бишнавад ва аз у итоат кунад дар корхоики мовриди писанди у аст ва корхоики мовриди писандиш нест, то вақтики уро ба гунох дастур надихад, агар уро ба гунох хукм мекунад, дар ин сурат на итоати вай вожиб аст ва на шанидани суханони вай”.

Дар ин самъ ва тоах – барои хифзи вахдати дастур ва вахдати амал ва пархез аз тафарруқ – дар назар гирифтани токтикхойи зарурийки ба стротежикхойи дур ва наздик хидмат мекунанд( мисли муфоди сулхи худайбия, имтиёз доданхо, ақабнишинийхо ва ғойрих) бисёр мухим ва хаётий аст. Дар ингуна маворидики мумкин аст танхо рахбарият ва шўрохойи низомий ва амнияти ва дипломосий аз онхо бо хабар бошанд ва шўройи улил амри мутахассисин ва фуқахо хам бар ингуна фаолиятхои рахбарий назорат доранд харгуна такруйи мусалмон зулми ошкори аст ба худиш ва жамоати муслимин.

(идома дорад…….)

---

[1] صحيح البخارى ج9 ص12 

[2] صحيح البخارى ت ج9ص13

[3] متفق عليه 

[4] متفق عليه 

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

9- қисмат)

 Ва дар қиёмат хам вазъи бисёр бади доранд: аллох субханаху мефармояд:

إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ قَالُوا فِيمَ كُنْتُمْ قَالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ قَالُوا أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِيهَا فَأُولَئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءَتْ مَصِيراً *  إِلاَّ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ لاَ يَسْتَطِيعُونَ حِيلَةً وَلاَ يَهْتَدُونَ سَبِيلاً * فَأُوْلَئِكَ عَسَى اللّهُ أَن يَعْفُوَ عَنْهُمْ وَكَانَ اللّهُ عَفُوًّا غَفُورًا (نساء/97-99)

Бегумон касоники фариштагон ( барои қабзи рух) ба суроғишон мераванд ва ( мебинандки ба сабаби мондан ба куффор дар куфристон, ва хижрат накардан ба сарзамини иймон) бар худ ситам карданд, бадишон мегуянд: кужо будаидки инки чанин бедин ва туша мурдаид ва бадбахт шудаид? Узрхохон ) гуянд: мо бечорагони дар сарзамини ( куфр) будем гуянд: магар замини худо васиъ набуд то дар он куч кунид? Жойгохи онон дўзах аст, ва чи бад жойгохи ва чи бад саранжоми! Магар бечорагони аз мардон ва занон ва кудаконики кори аз онон сохта нест ва рохи чораи намедонанд. Пас умид астки худованд аз онон даргузорад ( чун қудрати хижрат надоштанд) ва худованд бас авф кунанда ва омурзанда аст.

Алъон он иддаики аз дорул исломи мовриди назари худишон хам ба дорул куфр ва дорул харби чун Англиз ва Канада ва Амрико ва Иордания ва Русия ва ғейрих мераванд бояд чи вазиати дошта бошанд ва бояд чи жойгохи назди мо дар дунё дошта бошанд? Бахусус он дастаики худишонро хам олим медонанд ва аз он дорул куфрхойи дорул харб барои муридони мусаллахишон хат ва нишон таъйин мекунанд ва бо дин , жон , номус,зан, фарзанд, падар, модар, мол ва ватан муридонишон бози ва хатто муомала мекунанд. [1]

3-Мовриди севумики дар инжо ба он ишора мекунем пуштибоний аз дорул ислом бо самъ ва тоах барои рахбарияти жомеъайи муслимин аст.

Фирақ ва мазохиби маъруф ба ахли суннат барои касики бояд рахбарияти жомеъаро дар ихтиёр дошта бошад шурут ва вижагихоиро лозим донистанд мисли:

Ислом: чун

وَلَن يَجْعَلَ اللّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً ( نساء/ 141).

Харгиз худованд кофаронро бар мўъминон чийра нахохад сохт пас раво нест инсони кофар, волий ва раиси мусалмонон шавад. Ва мефармояд:

1يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا يَرُدُّوكُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ ( آل عمران/ 149).

Эй касоники иймон овардаид! Агар аз кофарон , фармонбурдори кунид, шуморо ба куфр бармегардонанд ва зиён дида ( аз суйи дин ва иймон ба суйи куфр ва харамон )бармегардид.

4- мард будан: Умар бин Хаттоб розиаллоху анху мегуяд: “ мо дар жохилият занонро чизи ба хисоб намеовардем аммо замоники ислом омад ва худованд онон (занон) ро дар қуръон зикр намуд, дарёфтемки онон хуқуқи бар гардани мо доранд, жуз инки ононро вориди умуримон ( умури идорий ва ижроий мамлакат) нанамоем.” [2]

5- адолат: вужуди адолат дар шахсияти рахбар шарти мухимми ба хисоб меомад, пас дуруст нестки, рахбар шахси фосиқ ва фожири бошад, ва адолат шарти лозими дар инъиқоди рахбарият мебошад, магар дар холати изтирорийки то рафъи изтирори шахси фожир то жохойи тахаммул мешавад.

6- кифоят ва тавоноий : барои ижроий адолат бар асоси қонуни шариати аллох шахси мусалмон лозим аст аз кифоят ва тавоноийхои бархурдор бошадки, мухимтарини онхо илми ба қонуни шариати аллох ва масоили руз аст.

Бар ин асос имом, амир , рахбар ё халифайи муслимин бояд ибтидоъ олими ба манофеъи шаръий ва ба дунболи он олими ба масоили руз бошад. бале аввалин чизики бояд ба он илми вофир ва кофий дошта бошад, ахкоми шаръий аст ; чун рахбари муслимин мукаллаф аст тахти назорати шўройи улил амр ахкоми шаръийро татбиқ кунад ва довлатро мутобиқи худуди шаръий рахбари кунад, пас агар дар ин бахш илми жомеъий надошта бошад, ин вазифаро ба хеч сурати наметавонад адо кунад, пас агар дар ин бахш илми жомеъ надошта бошад, ин вазифаро ба хеч сурати наметавонад адо кунад ва салохияти рахбар шуданро надорад. Хатто баъзи аз фуқахо бар ин назар хастандки танхо илм доштан ба ахкоми шаръий ба шикли тақлид барои халифа кофий нест; чун тақлид ( аз назари онхо) дархақиқат ек новъ нақс ва камбуд ба хисоб меомад. Ба хамин далил лозим медонандки бояд илми имом дар хадди ижтиход бошад ва чанин истидлол мекунандки чун мансаб ва мақоми рахбарият бартарин мансаб ва мақом аст пас бояд мутасаддийи он комилтарин шахс дар тамоми сифоти илмий бошад. албатта иддаи ками аз фуқахойи ахли суннат хам хастандки илми кофийро шарт дониста ва муқаллид будани имомро жоиз медонанд ва зарурати ба лузуми мужтахид будан намебинанд.

(идома дорад………)

---

[1] در جلسه ی اول از درس ششممان در مورد وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی، عرض کردیم که  تقویت کردن و پشتیبانی مومنین توسط همدیگردراین  بُنْيَانِ الْمَرْصُوصِ يَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضًاساختمان سربی یا به قول ما پولادین كه يك قسمت آن، قسمت ديگر را محكم نگه مى دارد تنها زبانی و روی نقشه نیست، بلکه این ساختمان سازی و محافظت از آن پس از ساخته شدن نشانه هایی دارد و باید اعمالی انجام بشود که نشان بدهد طرف در ادعایش چقدر صادق و پایبند است که به دو مورد آن اشاره کردیم … در این جلسه مان هم سعی می کنیم با ذکر دو مورد کلی دیگردرسمان راادامه بدهیم . ان شاء الله . 

[2] رواه البخاري