Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(10- қисмат)
Тамоми уламойи ахли суннат вужуди рахбари олим ва фақих ба қонуни шариати аллохро ба ду далил лозим ва зарурий медонанд:
-чун қонуни шариати аллох то рузи қиёмат қонуни асосий жомеъайи муслимин аст, бидуни шинохт ва бидуни тафаққух дар ин қонун, имкони татбиқи сахихи он нест.
-рахбарият бузургтарин мақоми қуввайи мужрия аст ва то илм ва фиқхи комили шаръий надошта бошад наметавонад мутаносиб бо “ вазъи мовжуд” ва “ ниёзхои руз” тасмимоти лозимро аз манобеъи шаръий бигирад.
Қавонини мутағаййир ва муваққатики бар асоси заруратхо ва ниёзхо тадвин мешаванд, ё фармонхо ва тасмимотики дар умури низомий ва амниятий ва иқтисодий ва ғейрих гирифта мешаванд хаммаги бояд дар чохорчуби қавонини шариати аллох бошанд ва харгиз набояд аз усули куллий ва қавонини собити шариати аллох берун бошанд. Бидуни хузури рахбарики дар шариат фақих ва олим шуда бошад анжоми ин вазоиф имконпазир нест, чун фақихи мутахассиси дар мудирияти жомеъа астки метавонад муқаррароти мувофиқи бо усули куллий шариати ислом ва мухолифи бо қунуни шариати аллохро аз хам ташхис дихад.
Ижройи ахкоми илохий, ва пиёда кардан низоми исломий, бидуни хидоят ва назорати фақихи мунтахаби шўро, имконпазир нест, хусусан ахкоми марбут ба жиход ва дифоъ,ижрои худуд ва таъзирот, ахз ва тўвзиъи умури молий исломий, ва танзими равобити сиёсий бо довлатхойи хорижий, ва бахши аз амри ба маъруф ва нахий аз мункар, харгиз бидуни назорати фақих, имконпазир намешавад, чун татбиқи ахком дар ин маворид он чунон хассос ва осибпазир астки бидуни сарпарасти ек мутахассиси исломий ва бидуни вужуди ек фақих ва олими дар умури шаръий анжом намегиранд.
7- қурайший будан: қурайший ва саййид будани рахбар мовриди ихтилоф аст, бархихо ин шартро шарти аввалият ва бехтари медонанд, ва теъдоди хам шарти инъиқод медонанд. Аз далоили лузуми ин шарт аходиси астки аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят шуда аст мисли :
” إِنَّ هَذَا الْأَمْرَ فِي قُرَيْشٍ لَا يُعَادِيهِمْ أَحَدٌ إِلَّا كَبَّهُ اللَّهُ عَلَى وَجْهِهِ مَا أَقَامُوا الدِّينَ”[1]“
Замомдори мусалмонон махсуси қурайш мебошад то замоники динро барпо медоранд, ва хар ки бо онхо душмани кунад, худованд уро сарнагун хохад намуд”. Ва ривояти дигар Бухорий аз ибни Умар розиаллоху анхума чанин аст:
: لَا يَزَالُ هَذَا الْأَمْرُ فِي قُرَيْشٍ مَا بَقِيَ مِنْهُمْ اثْنَانِ[2]
“Хамвора ин амри ( зиомати мусалмонон) махсуси қурайш аст то замоники ду шахс аз онхо боқий бошанд”.
Холо агар чанин рахбари олим ва фақихи сарпараст ва вилояти муслиминро бар ухда гирифт дар баробари масулиятхоики дорад бар муслимин хам хуқуқи дорадки илова бар таъмини умури молий ва насихат шудан, асосийтарин хаққи имом бар мардум, самъ ва итоати астки дар хамон чорчубайи қонуни шариати аллох бошад.
Бале, чизики бейни хамма инсонхо ижмоъ вужуд дарад ин астки мафхуми довлат ва хукумат ду то муаллифайи аслий дорад; еки “ хукм” аст ва дигари “ итоат” аст. Тамоми инсонхойи мусалмон ва ғейри мусалмон аз гузаштахойи дур то ба имруз вақти рожеъ ба хукумат сухбат мекунанд, иштироки онхо дар ду мафхуми хукм ва итоат хатман вужуд дорад.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сурати куллий худуди итоат аз имом ва рахбариятро мушаххас мекунад ва мефармояд:
:” لاَ طَاعَةَ فِى مَعْصِيَةِ اللَّهِ إِنَّمَا الطَّاعَةُ فِى الْمَعْرُوفِ “[3]“
“Итоат аз амир ва рахбар ва халифа ва ғейрих дар маъсияти аллох нест,балки итоат фақат дар корхойи ник мебошад”.
Ибни Умар розиаллоху анхума аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунадки :
عَلَى الْمَرْءِ الْمُسْلِمِ السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ فِيمَا أَحَبَّ وَكَرِهَ إِلاَّ أَنْ يُؤْمَرَ بِمَعْصِيَةٍ فَإِنْ أُمِرَ بِمَعْصِيَةٍ فَلاَ سَمْعَ وَلاَ طَاعَةَ.[4]
Аз Абдуллох бин Умар ривоят астки росулуллох фармуд:” бар инсони мусалмон вожиб астки сухани амири худро бишнавад ва аз у итоат кунад дар корхоики мовриди писанди у аст ва корхоики мовриди писандиш нест, то вақтики уро ба гунох дастур надихад, агар уро ба гунох хукм мекунад, дар ин сурат на итоати вай вожиб аст ва на шанидани суханони вай”.
Дар ин самъ ва тоах – барои хифзи вахдати дастур ва вахдати амал ва пархез аз тафарруқ – дар назар гирифтани токтикхойи зарурийки ба стротежикхойи дур ва наздик хидмат мекунанд( мисли муфоди сулхи худайбия, имтиёз доданхо, ақабнишинийхо ва ғойрих) бисёр мухим ва хаётий аст. Дар ингуна маворидики мумкин аст танхо рахбарият ва шўрохойи низомий ва амнияти ва дипломосий аз онхо бо хабар бошанд ва шўройи улил амри мутахассисин ва фуқахо хам бар ингуна фаолиятхои рахбарий назорат доранд харгуна такруйи мусалмон зулми ошкори аст ба худиш ва жамоати муслимин.
(идома дорад…….)
[1] صحيح البخارى ج9 ص12
[2] صحيح البخارى ت ج9ص13
[3] متفق عليه
[4] متفق عليه
