مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (11) (جمهوری اسلامی ایران (4)) (قسمت 36)
پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله
(27- قسمت)
آیت الله خمینی نیز در سال 1348ش درس ولایت فقیه خود را که در حقیقت تبیین همان شروط رهبریت مورد اتفاق تمام مذاهب اسلامی مبنی بر «ولایت مجتهد» و آگاهی رهبر دارالاسلام در حد اجتهاد و مجتهد بودن رهبر دارالاسلام به عنوان یکی از مبانی نظری انقلاب اسلامی و شکل‌گیری نظام بعد از نظام سکولاریستی حاکم بر مسلمین بود، و از سوی دیگر پایه‌های تئوریک حکومت اسلامی را بیان می کرد آغاز کرد و بر این باور بود : ” ما باید بدون توجه به غرب حیله‌گر و شرق متجاوز و فارغ از دیپلماسی حاکم بر جهان در صدد تحقق فقه عملی اسلام برآییم و الّا مادامی که فقه در کتابها و سینه علما مستور بماند، ضرری متوجه جهانخواران نیست و روحانیت تا در همه مسائل و مشکلات حضور فعال نداشته باشد، نمی‌تواند درک کند که اجتهاد مصطلح برای اداره جامعه کافی نیست. حوزه‌ها و روحانیت باید نبض تفکر و نیاز آینده جامعه را همیشه در دست خود داشته باشند و همواره چند قدم جلوتر از حوادث، مهیای عکس العمل مناسب باشند… ما اگر امروز به نظام خدمت نکنیم و استقبال بی‌سابقه مردم از روحانیت را نادیده بگیریم، هرگز فرصت و شرایط بهتر از این را نخواهیم داشت.”[1]
برای چندمین بار باید تکرار کنم که از نگاه اهل سنت، در حالت عادی، رهبر و سرپرست و ولی مسلمین در امر حکومتداری در دارالاسلام باید فقیهی باشد «مجتهد» و در حالت اضطرار و ضرورت هم باید عالمی باشد در حد قاضی، و پائین تر از این مطلوب علما و ائمه ی اهل سنت نبوده است.
هم اکنون در کنار سکولاریستها و دارودسته ی منافقینِ میان تشیع، سکولاریستها و دارودسته ی منافقین و دسته هائی از مومنین نا آگاه و دوستان جاهلِ میان اهل سنت نیزسعی دارند این رهبریت فقیه یا ولایت و سرپرستی فقیه و مجتهد بر «دارالاسلام» را از تولیدات نواب صفوی در سال ۱۳۲۹ش یا آیت الله خمینی در سال 1348ش بدانند اما این عین دغلبازی و فریب افکار عمومی مسلمین است. تهاجم به «ولایت فقیه» از نگاه تشیع تفاوتی با تهاجم به «ولایت مجتهد» از نگاه اهل سنت ندارد، مهاجمین نه اعتقادی به «ولایت فقیه»دارند نه «ولایت مجتهد».
قبلاً عرض کردم که در میان شیعیان جعفری و زیدی سابقه ی تاریخی این مفهوم به قرنها قبل از این تاریخهای معاصر بر می گردد و از تولیدات امثال نواب صفوی یا آیت الله خمینی نیست؛ اصلاً آیات قرآن به این رهبریت مجتهد و ولایت و سرپرستی مجتهد و عالم بر «دارالاسلام» اشاره دارند و ریشه در آیات قرآن و سیره ی عملی رسول الله صلی الله علیه وسلم و خلفای راشدین و آثار فقهای معروف به اهل سنت در قرون اولیه ی اسلامی دارد و به قرنها قبل بر می گردد:
- امام شافعی رحمه الله که در سال 204ق وفات کرده در الفقه الاکبر در بحث شروط امامت و رهبری «دارالاسلام» می گوید: و علم؛ به گونه ای که صلاحیت افتاء داشته باشد و اهل اجتهاد باشد. [2]
- قاضى باقلانى (متوفاى ۴۰۳ ق) و قاضى ابویعلى الفراء حنبلی ( متوفای 458ق) نیز اجتهاد و علم را یکی از شروط انتخاب رهبر دارالاسلام مى دانند.[3]
(ادامه دارد…….)
[1] صحیفه امام خمینی » جلد 21 » ص 292
[2] امام شافعی . فقه الاکبر . ص 39 / و العلم؛ بحیث یصلح ان یکون مفتیا من اهل الاجتهاد
[3] الاحکام السلطانیه، ص۲۰ و التمهید، ص ۱۸۱.
