Хунхойи харом шуда аз куффор:

“ Татаррус” истелохи жихати касби маслахати “ зарурий, қатъий ва куллий” ; ё абзори жихати тўвжихи “ инхироф” ва “ жиноят” (3)
Хунхойи харом шуда аз куффор:
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(17- қисмат)
Касони аз куффорки фуқахо рохимахуллох бар адами куштани онхо иттифоқ доранд:
1-Куффори ахли зимма.
Аллох таоло мефармояд:
قَاتِلُواْ الَّذِینَ لاَ یُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَلاَ بِالْیَوْمِ الآخِرِ وَلاَ یُحَرِّمُونَ مَا حَرَّمَ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَلاَ یَدِینُونَ دِینَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِینَ أُوتُواْ الْکِتَابَ حَتَّى یُعْطُواْ الْجِزْیَةَ عَن یَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ (توبه/29)
Бо касони аз ахли китобки на ба худо, ва на ба рузи қиёмат иймон доранд, ва на чизироки худо ( дар қуръон) ва фристодаш ( дар суннати худ) тахрим карданд харом медонанд , ва на дини хақро мепазиранд, жанг кунид то замоники хозиъона бо дасти худ жизъяро мепардозанд.
Дар инжо аллох таоло жанг ва куштори ахли китобро , то замони иътойи жизъя тавассути ин даст аз куффор ва ахли зимма ва ахли пеймон ва ё мустаъман шудани онхо медонадки, ба дунболи ин , хун ва мол ва номуси онхо хамчун соири муслимин дар амон мемонад. [1]
Албатта хиёл накунидки танхо масъулини дорул ислом метавонанд ба ин куффор амон диханд ва онхоро дар зиммайи худ қарор диханд балки ин хақ барои тамоми муслимини дорул ислом дар хар даражайи ижтимоийки қарор гирифта бошанд махфуз аст ва хамма мулзам ва мажбур ба риояти он хастанд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
ذِمَّةُ المُسْلِمِينَ وَاحِدَةٌ يَسْعَى بهَا أَدْنَاهُمْ، فمَن أَخْفَرَ مُسْلِمًا، فَعليه لَعْنَةُ اللهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ، لا يُقْبَلُ منه يَومَ القِيَامَةِ عَدْلٌ، وَلَا صَرْفٌ[2].
Таъаххуд ва пеймони мусалмонон, еки аст, хар чанд аз суйи пойинтарин мусалмонон аз лахози жойгохи ижтимоий сурат гирад; хар кас , таъаххуди мусалмониро нақз кунад, лаънати худо, фариштагон ва хамма мардум бар у бод. На фароизиш қабул мешавад ва на ибодоти нафлиш.
Имоми Нававий рохимахуллох мегуяд: қовли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам
« ذِمَّةُ المُسْلِمِينَ وَاحِدَةٌ يَسْعَى بهَا أَدْنَاهُمْ»
Дар инжо мурод аз зимма амон аст. Маънийи он ин аст: бидуни шак амони муслимин барои кофар сахих аст, пас хенгомики еки аз муслимин ба кофари амон дод бар дигарон харом астки ба чанин кофари таъарруз ва даст дирози кунанд модомики ин кофар дар амони ин мусалмон қарор дорад ва барои амон шурути маъруф ва шинохта шудайи вужуд дорад….. ва қовли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам
« فمَن أَخْفَرَ مُسْلِمًا»
Маънояш ин астки: касики амони шахси мусалмонро нақз кунад ва ба кофарики ин мусалмон амониш дода таъарруз ва даст дирози кунад. .[3]
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар ин бора мефармояд:
مَنْ آمَنَ رَجُلا عَلَى دَمِهِ فَقَتَلَهُ فَأَنَا بَرِيءٌ مِنَ الْقَاتِلِ، وَإِنْ كَانَ الْمَقْتُولُ كافِرًا[4]
Хар ки касиро амон ( панох) дихад ва уро бикушад, ман аз он қотил бизорам, агар чи он мақтул кофар бошад. Дар баъзи аз ривоёт омада астки :
وَجَبَتْ لَهُ النَّارُ[5]
Оташи (жаханнам) бар вай вожиб мегардад.
مَنْ قَتَلَ مُعَاهِدًا فِی غَیْرِ کُنْهِهِ، حَرَّمَ اللَّهُ عَلَیْهِ الْجَنَّةَ[6]
“ худованд бехиштро бар каси харом карда астки маъохидиро дар ғейри вақтиш бикушад” . ( яъни уро замони бикушадки дар ахд ва пеймони худ бо мусалмонон пойдор буда ва хиёнат ва нақзи ахд накарда аст ва муддати ахд ва пеймони вай ба сар нарасида аст.)
مَنْ قَتَلَ مُعَاهَدًا لَمْ يَرِحْ رَائِحَةَ الْجَنَّةِ[7]
Касики фарди ахд бастаро ба қатл бирасонад, буйи хуши бехиштро ба машоми вай нахохад расид.
مَنْ قَتلَ نفسًا مُعاهَدةً بغيرِ حِلِّها، حرَّمَ اللهُ عليه الجنةَ: أنْ يَشُمَّ رِيحَها [8]
Хар каси шахси аз хам пеймонони мусалмононро ба нохақ ба қатл бирасонад, буйи бехишт ба машоми вай намерасад.
مَنْ قَتَلَ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ الذِّمَّةِ، لَمْ يَجِدْ رِيحَ الْجَنَّةِ[9]
Хар каси шахси аз ахли зиммаро ба қатл бирасонад, буйи бехишт ба машоми вай намерасад.
Ин саранжоми каси астки хуни ек кофари маъохидро ба нохақ мерезад, дар ин сурат куштан ба нохаққи ек фарди мусалмон то чи андоза сахт ва шадид хохад буд?
(идома дорад……..)
([1]) بدائع الصنائع 7/112 ، وانظر أصول العلاقات الدولية 1/524 .
[2] مسلم1371 / بخاری 1870
[3] (شرح صحيح مسلم)) (9/144-145)./ (قوله صلى الله عليه وسلم: ((ذمَّة المسلمين واحدة يسعى بها أدناهم)). المراد بالذمة هنا الأمان. معناه: أنَّ أمان المسلمين للكافر صحيح، فإذا أمَّنه به أحد المسلمين، حرُم على غيره التعرُّض له، ما دام في أمان المسلم، وللأمان شروط معروفة… وقوله صلى الله عليه وسلم: ((فمن أخفر مسلمًا فعليه لعنة الله)). معناه: من نقض أمانَ مسلم فتعرَّض لكافر أمَّنه مسلم.
[4] أخرجه البزار (2308)، والطبراني في ((المعجم الأوسط)) (4252) الألباني، صحيح الجامع6103 / السيوطي: الجامع الصغیر8252 / كنز العمّال: 10930
[5] المعجم الکبیر طبرانی حدیث 16494
[6] أخرجه أبو داود (2760)، والنسائي (4747)، وأحمد (20377) صحيح الترغيب برقم 2453
[7] بخاري3166
[8] صحيح الجامع برقم 6458
[9] صحيح الجامع برقم 6448