نویسنده: admin

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(59- қисм)  

Мана бундай шубхаларни бор бўлиши хам, аллохни қадаридаги суннатларидандур, тоинки аллохни шариатидаги қонун йўлида харакат қилувчи мужохидлар бор эканлар ва улар аллох учун жиход қилишар экан, то қиёмат кунигача улар давом этишади – мана бу шубхалар хам хамиша, доим бор бўлади, шу сабабли хам аллох таоло мархамат қиладики:

«يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ» (مائده/ 54)

Улар мўъминларга хоксор, кофирларга эса қаттиққўл, бирон маломатгўйнинг маломатидан қўрқмай аллох йўлида курашадиган кишилардир.

Албатта баъзи  жохил,алданган, иймони заиф мусулмонлар хам шайтоннинг мана бу вахийсини дўстларига такрорлаб айтишади. Хар қандай холатда хам, мана бу уммат нобуд бўлган ва кўп сонли умматлар уни ўрнини эгаллаган, аммо мана шунча кўп сонли умматларни, жамоатларни орасида  мансура тоифаси  яширинган,у йўқолиб кетган эмас ва то қиёмат кунигача мавжуд; вохид умматга ва вохид жамоатга шўрони канали орқали қайтиш йўли хам йўқолиб кетмаган:

  «لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا، يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»

“Бу дин хеч қачон йўқолиб кетмайди, бу дин учун мусулмонларнинг бир гурухи то қиёмат кунигача жанг қилишади.”

«لَنْ يَبْرَحَ و لاَ تَزَالُ »

Феъллари амални  бардавомлигини, давомийлигини кўрсатмайдими? Албатта шундай. Шу сабабли хам мана бу мансура тоифа то қиёмат кунигача мавжуд ва  худди шу шўрони канали ва вахдати яна қайтадан вохид умматни ва вохид жамоатни вужудга келтиришга қодир.

Бу худди мўъта жангидаги хадисга ўхшайди, яъни қўмондонлар ўлдирилгач, Холид ибни Валид мужохидларнинг амири ва рахбари деб сайланади ва жиход имомни хузурисиз давом этади, бу ерда имом ғоиб бўладими ё аслан мавжуд эмасми,буни фарқи йўқ. Энг мухими,  хар икки холатда хам у  бу ишларни бошида хозир эмас.

Имомни мавжуд бўлмаслиги хам жиходни далилларидан бири бўлиб, янги имом сайланиши керак бўлади, олдинги имомни йўқлиги сабабли жиход тўхтаб қолмайди ёки нобуд бўлмайди, балки янги имом сайланиши учун янада шиддатлироқ суратда давом этади. Албатта мусулмонлар охирги аббосийлар шохи муғуллар томонидан ўлдирилгач, исломий изтирорий бадал хукуматни ташкил қилишга ва бу хукумат  учун имомни сайлашга муваффақ бўлишади ва мана бу сайланишлар хозирги кунгача турли-хил сатхларда ўнлаб марта бир силсилани ўрнига бошқа бир силсилани келтириш орқали мусулмонларнинг тарихида такрорланган. 

Ибни Таймия Шомда,Мисрда ва бошқа минтақаларда муғул секулярларга қарши жанг қилаётган турли-хил гурухларни мансура тоифасидан деб хисоблайди ва айтадики: “ Аммо Шом,Миср ва уни атрофидаги гурухлар хозирги замонда ислом дини учун жанг қилишяпти ва улар мансура тоифасига кириш учун одамларни энг сазоворроғи саналади.” Шу нарса аниқки, ибни Таймия фирқайи ножия ва мансура тоифа деб санаётган кишилар у кишининг хамфикрлари ё ибни Қоййимга ва ибни Касирга ўхшаган у кишини шогирдини шогирдлари хам бўлишган эмас. Балки уларнинг аксарияти ақидавий ва рафторий булғанишларга эга бўлишган; Мисрда қози Зайниддин ибни Махлуфга ва Шомда Мансурийга ўхшаган кишилар уларнинг фикрий рахбарлари эдилар, бу кишилар ибни Таймиянинг энг қаттиққўл душманлари хисобланган, хатто қози Зайниддин ибни Махлуфга ўхшаган кишилар ибни Таймияни ўлдириш борасида  фатво берган; шу сабабли хам икки тоифа калтакланишга, азобларга, тахқирлашларга, зиндонга,сургунга, турли-хил озорларга, азиятларга дучор бўлишади, аммо шунга қарамасдан “ислом дини сабабли” муғулларга қарши жанг қилаётган гурухларни фирқайи ножия деб хисоблаганлар.   

Мана бу мансура фирқа  росулуллох саллаллоху алайхи васалламни асрларида хам мавжуд эди ва хамма уларни яхши таниган, хатто  табук жангига ўхшаб, уч нафар жангдан ортда қолиб кетган пайтида хамма буни фахмлаган ва хар қандай замонда нубувват манхажига асосланган исломий хукумат, хамда вохид уммат ва вохид жамоат мавжуд бўлган, бундан сўнг хам то қиёмат кунигача мавжуд бўлади; мана бу мансура тоифа ва қуролли фирқайи ножия хар бир даврда бир тафсирга ва бир исломий мазхабга эга бўлишлари мумкин. Чунки шу нарса аниқки, нубувват манхажига асосланган исломий хилофатдан сўнг хозирги кунгача мусулмонлар харгиз ягона мазхабга ё вохид шўрога ва вохид умматга ва вохид ижмоъга эга бўлишмаган.

Демак мансура тоифа ва

  «عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي»

хамиша то қиёмат кунигача бор бўлишади ва огохона вохид мақсадга етиш учун қитол,жанг қилишади, аммо вохид уммат ва вохид жамоат инқирозга учрагач бу тоифа турли-хил мазхаблар ва ранго- ранг жамоатлар ва кўп сонли кичик умматлар кўринишида пароканда бўлиб кетишган,  гохида хилма-хил далилларга кўра ва тафарруқ сабабли мана бу кишилар бир-бирлари томонидан хам ўлдирилган, афсуски бундай жанглар мусулмонларни ўртасида жуда кўп содир бўлган, бу ерда уларни ўртасини ислох қилишга эхтиёж бор эди:

«وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا»(حجرات/9)

(Эй мўъминлар), агар мўъминлардан бўлган икки тоифа (бир-бирлари билан) урушиб қолсалар дархол уларнинг ўртасини ўнглаб қўйинглар!

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(59- قیسم)

مَنَه بوُندَی شُبهَه لَرنِی بار بوُلِیشِی هَم، اَلله نِی قَدَرِیدَگِی سُنَّتلَرِیدَندوُر، تائِنکِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُن یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلوُچِی مُجاهِدلَر بار اِیکَنلَر وَ اوُلَر اَلله اوُچُون جِهاد قِیلِیشَر اِیکَن، تا قِیامَت کوُنِیگه چَه اوُلَر دَوام اِیتِیشَه دِی – مَنَه بُو شُبهَه لَر هَم هَمِیشَه ،دائِم بار بوُلَه دِی، شُو سَبَبلِی هَم اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:  «يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ» (مائده/ 54) اوُلَر مُؤمِنلَرگه حاکِسار،کافِرلَرگه اِیسَه قَتتِیق قوُل، بِیران مَلامَتگوُینِینگ مَلامَتِیدَن قوُرقمَی اَلله یُولِیدَه کُورَه شَه دِیگن کِیشِیلَردِیر.

اَلبَتَّه بَعضِی جاهِل، اَلدَنگن،اِیمانِی ضَعِیف مُسُلمانلَر هَم شَیطاننِینگ مَنَه بُو وَحِیسِینِی دُوستلَرِیگه تَکرارلَب اَیتِیشَه دِی. هَر قَندَی حالَتدَه هَم، مَنَه بوُ اوُمَّت نابوُد بوُلگن وَ کوُپ سانلِی اوُمَّتلَرنِی، جَماعَتلَرنِی آرَه سِیدَه مَنصُورَه طائِفَه سِی یَشِیرِینگن، اوُ یوُقالِیب کِیتگن اِیمَس وَ تا قِیامَت کوُنِیگه چَه مَوجُود؛ واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَتگه شوُرانِی کَنَلِی آرقَه لِی قَیتِیش یوُلِی هَم یوُقالِیب کِیتمَه گن:    «لَنْ يَبْرَحَ هَذَاالدِّينُ قَائِمًا، يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»^[1]  ” بوُ دِین هِیچ قَچان یوُقالِیب کِیتمَیدِی، بُو دِین اوُچُون مُسُلمانلَرنِینگ بِیر گوُرُوهِی تا قِیامَت کوُنِیگه چَه جَنگ قِیلِیشَه دِی.”            « لَنْ يَبْرَحَ و لاَ تَزَالُ » فِعللَرِی عَمَلنِی بَردَواملِیگِینِی، دَوامِیلِیگِینِی کوُرسَتمَیدِیمِی؟ اَلبَتَّه شوُندَی. شوُ سَبَبلِی هَم مَنَه بُو مَنصُورَه طائِفَه تا قِیامَت کوُنِیگه چَه مَوجُود وَ شوُ شوُرانِی کَنَلِی وَ وَحدَتِی یَنَه قَیتَه دَن واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگه قادِر.

بوُ حوُددِی مُؤتَه جَنگِیدَگِی حَدِیثگه اوُحشَیدِی، یَعنِی قوُماندانلَر اوُلدِیرِیلگچ، خالِد اِبنِ وَلِید مُجاهِدلَرنِینگ اَمِیرِی وَ رَهبَرِی دِیب سَیلَه نَه دِی وَ جِهاد اِمامنِی حوُضوُرِیسِیز دَوام اِیتَه دِی، بُو یِیردَه اِمام غائِب بوُلَه دِیمِی یا اَصلاً مَوجُود اِیمَسمِی، بوُنِی فَرقِی یوُق. اِینگ مُهِمِی، هَر اِیککِی حالَتدَه هَم اوُ بُو اِیشلَرنِی باشِیدَه حاضِر اِیمَس.

اِمامنِی مَوجُود بوُلمَسلِیگِی هَم جِهادنِی دَلِیللَرِیدَن بِیرِی بوُلِیب، یَنگِی اِمام سَیلَه نِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی، آلدِینگِی اِمامنِی یوُقلِیگِی سَبَبلِی جِهاد توُحتَب قالمَیدِی یاکِی نابوُد بوُلمَیدِی، بَلکِی یَنگِی اِمام سَیلَه نِیشِی اوُچُون یَنَه دَه شِددَتلِیراق صوُرَتدَه دَوام اِیتَه دِی. اَلبَتَّه مُسُلمانلَر آخِیرگِی عَبّاسِیلَر شاهِی مُوغوُللَر تامانِیدَن اوُلدِیرِیلگچ، اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیشگه  وَ بُو حُکوُمَت اوُچُون اِمامنِی سَیلَشگه مُوَفَّق بوُلِیشَه دِی وَ مَنَه بوُ سَیلَه نِیشلَر حاضِرگِی کوُنگه چَه توُرلِی- هِیل سَطحلَردَه اوُنلَب مَرتَه بِیر سِیلسِیلَه نِی اوُرنِیگه باشقَه بِیر سِیلسِیلَه نِی کِیلتِیرِیش آرقَه لِی مُسُلمانلَرنِینگ تَرِیخِیدَه تَکرارلَنگن.  

اِبنِ تَیمِیَّه شامدَه،مِصردَه وَ باشقَه مِنطَقَه لَردَه موُغوُل سِکوُلارلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلَه یاتگن توُرلِی- هِیل گوُرُوهلَرنِی مَنصُورَه طائِفَه سِیدَن دِیب حِسابلَیدِی وَ اَیتَه دِیکِی: ” اَمّا شام،مِصر وَ اوُنِی اَطرافِیدَگِی گوُرُوهلَر حاضِرگِی زَماندَه اِسلام دِینِی اوُچُون جَنگ قِیلِیشیَپتِی وَ اوُلَر مَنصُورَه طائِفَه سِیگه کِیرِیش اوُچُون آدَملَرنِی اِینگ سَزاوارراغِی سَنَلَه دِی.” شوُ نَرسَه اَنِیقکِی، اِبنِ تَیمِیَّه فِرقَه یِی ناجِیَه وَ مَنصُورَه طائِفَه دِیب سَنَه یاتگن کِیشِیلَر اوُ کِیشِینِینگ هَمفِکرلَرِی یا اِبنِ قایِّمگه وَ اِبنِ کَثِیرگه اوُحشَه گن اوُ کِیشِینِی شاگِیردِینِی شاگِیردلَرِی هَم بوُلِیشگن اِیمَس. بَلکِی اوُلَرنِینگ اَکثَرِیَتِی عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی بوُلغَه نِیشلَرِیگه اِیگه بوُلِیشگن؛ مِصردَه قاضِی زَینِ الدِّین اِبنِ مَخلوُفگه وَ شامدَه مَنصُورِیگه اوُحشَه گن کِیشِیلَر اوُلَرنِینگ فِکرِی رَهبَرلَرِی اِیدِیلَر، بُو کِیشِیلَر اِبنِ تَیمِیَّه نِینگ اِینگ قَتتِیق قوُل دُشمَنلَرِی حِسابلَنگن، حَتَّی قاضِی زَینِ الدِّین اِبنِ مَخلوُفگه اوُحشَه گن کِیشِیلَر اِبنِ تَیمِیَّه نِی اوُلدِیرِیش بارَه سِیدَه فَتوا بِیرگن؛ شُو سَبَبلِی هَم اِیککِی طائِفَه کَلتَکلَه نِیشگه، عَذابلَرگه، تَخقِیرلَشلَرگه، زِندانگه، سُورگوُنگه، توُرلِی – هِیل آزارلَرگه، اَذِیَتلَرگه دوُچار بوُلِیشَه دِی، اَمّا شوُنگه قَرَمَسدَن “اِسلام دِینِی سَبَبلِی” مُوغوُللَرگه قَرشِی جَنگ قِیلَه یاتگن گوُرُوهلَرنِی فِرقَه یِی ناجِیَه دِیب حِسابلَه گنلَر.   ^[2]

مَنَه بُو مَنصُورَه فِرقَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی عَصرلَرِیدَه هَم مَوجُود اِیدِی  وَ هَمَّه اوُلَرنِی یَحشِی تَنِیگن،حَتَّی تَبوُک جَنگِیگه اوُحشَب، اوُچ نَفَر جَنگدَن آرتدَه قالِیب کِیتگن پَیتِیدَه هَمَّه بوُنِی فَهملَه گن وَ هَر قَندَی زَماندَه نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت، هَمدَه واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت مَوجُود بوُلگن، بوُندَن سوُنگ هَم تا قِیامَت کوُنِیگه چَه مَوجُود بوُلَه دِی؛ مَنَه بُو مَنصُورَه طائِفَه وَ قوُراللِی فِرقَه یِی ناجِیَه هَر بِیر دَوردَه بِیر تَفسِیرگه وَ بِیر اِسلامِی مَذهَبگه اِیگه بوُلِیشلَرِی موُمکِین. چوُنکِی شوُ نَرسَه اَنِیقکِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی خِلافَتدَن سوُنگ حاضِرگِی کوُنگه چَه مُسُلمانلَر هَرگِیز یَگانَه مَذهَبگه یا واحِد شوُراگه وَ واحِد اوُمَّتگه وَ واحِد اِجماعگه اِیگه بوُلِیشمَه گن.

دِیمَک مَنصُورَه طائِفَه وَ   «عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي» وَ«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي» هَمِیشَه تا قِیامَت کوُنِیگه چَه بار بوُلِیشَه دِی وَ آگاهانَه واحِد مَقصَدگه یِیتِیش اوُچُون قِتال، جَنگ قِیلِیشَه دِی،اَمّا واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت اِنقِراضگه اوُچرَه گچ بُو طائِفَه توُرلِی- هِیل مَذهَبلَر وَ رَنگا – رَنگ جَماعَتلَر وَ کوُپ سانلِی کِیچِیک اوُمَّتلَر کوُرِینِیشِیدَه پَراکَندَه بوُلِیب کِیتِیشگن، گاهِیدَه هِیلمَه – هِیل دَلِیللَرگه کوُرَه وَ تَفَرُّق سَبَبلِی مَنَه بُو کِیشِیلَر بِیر– بِیرلَرِی تامانِیدَن هَم اوُلدِیرِیلگن، اَفسُوسکِی بوُندَی جَنگلَر مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه کوُپ صادِر بُولگن، بُو یِیردَه اوُلَرنِی اوُرتَه سِینِی اِصلاح قِیلِیشگه اِیختِیاج بار اِیدِی:  «وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا»(حجرات/9)  ( اِی مُؤمِنلَر)، اَگر مُؤمِنلَردَن بوُلگن اِیککِی طائِفَه ( بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن) اوُرُوشِیب قالسَه لَر دَرحال اوُلَرنِینگ اوُرتَه سِینِی اوُنگلَب قوُیِینگلَر!

(دوامی بار…….)

---

[1]صحيح مسلم – الإمارة (1922)/ مسند أحمد  (5/92) / و این حدیث مشهور و بلکـه متواتره و از پنجاه نفر از اصحاب روایت شده است و صاحبان کتب ششگانه، و معجم ها و مسندها و در کتب سنت و سایر کتابهای سلف صالح آن را تخریج نموده اند.

[2] ابن تیمیه ، مجموعه فتاوى 28/531

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 ‏(59- قسمت)

 وجود این شبهات از سنت قدری الله است، و تا زمانی که مجاهدین خواهان حرکت در مسیر قانون شریعت الله هستند وبرایش جهاد می کنند  و تا روز قیامت باقی خواهند ماند-  این شبهات هم همواره و مستمر خواهند بود، برای همین است الله تعالی می فرماید: «يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ» (مائده/ 54) در راه خدا جهاد مي‌كنند و از سرزنش هيچ سرزنش‌كننده‌اي هراسي به خود راه نمي‌دهند.

البته عده ای از مسلمین جاهل و فریب خورده و ضعیف الایمان هم این وحی شیطان به دوستانش را تکرار می کنند. در هر صورت با آنکه این امت از بین رفته و امتهای متعددی جایش را گرفتند اما طائفه ی منصوره ای که در میان اینهمه گروه و امتهای متعدد و جماعتهای متعدد پنهان است، از بین نرفته، و تا روز قیامت وجود دارد؛ و مسیر بازگشت به امت واحده و جماعت واحده از کانال شورا هم از بین نرفته:«لَنْ يَبْرَحَ هَذَاالدِّينُ قَائِمًا، يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»[1] «این دین هیچ گاه از میان نخواهند رفت تا آنگاه که گروهی از مسلمانان تا روز قیامت برای آن قتال می کنند». آیا « لَنْ يَبْرَحَ و لاَ تَزَالُ » فعل هایی نیستند که استمرار و دوام عملی را نشان می دادند؟  چرا هستند. برای همین است که همین طائفه ی منصوره ای که تا روز قیامت وجود دارد از کانال همین شورا و وحدت دوباره می تواند امت واحده و جماعت واحده را به وجود بیاورد.

همچون حدیث جنگ موته که پس از کشته شدن فرماندهان، خالد بن ولید به عنوان رهبر و امیر مجاهدین انتخاب شد و این یعنی جهاد بدون حضور امام ادامه پیدا می کند، و فرقی نمی کند امام غائب باشد یا اصلاً موجود نباشد. مهم این است که در هر دو حالت در جریان کار حضور ندارد.

غیاب امام از جمله دلایل جهاد برای انتخاب امام جدید است، و جهاد با از میان رفتن امام قبلی متوقف نمی شود و یا از بین نمی رود، بلکه برای انتخاب امام جدید با شدت بیشتری ادامه پیدا می کند.  البته مسلمین پس از کشته شدن آخرین شاه عباسی توسط مغولها باز موفق به تشکیل یک حکومت بدیل اضطراری اسلامی و انتخاب امامی برای آن شدند، و این انتخابها تا به حال در سطوح مختلفی دهها بار با جایگزین شدن یک سلسله به جای سلسله های دیگردر تاریخ مسلمین تکرار شده است. 

  ابن تیمیه گروههای مختلفی که در شام و مصر و سایر مناطق بر علیه مغولهای سکولار می جنگیدند را از جمله افراد طائفه منصوره می شمارد و می گوید: «اما گروهای شام و مصر و اطراف آن، پس آنان در این زمان برای دین اسلام جنگ می کنند و آنها از سزاوارترین مردم به وارد شدن در طائفه منصوره هستند.»[2] مشخص است اینهائی که ابن تیمیه آنان را فرقه ی ناجیه و طایفه ی منصوره می داند هم فکرای آن نبودند، یا حتی شاگرد شاگردای آنها چون ابن القیم و ابن کثیر نبودند. بلکه اکثریت قاطع آنان آلودگیهای عقیدتی و رفتاری داشتند؛ که در مصر کسانی چون قاضی زین الدین بن مخلوف و در شام کسایی چون منصوری رهبریت فکری آنان بودند، که اینان از دشمنان سرسخت ابن تیمیه بودند و حتی کسی چون قاضی زین الدین بن مخلوف فتوای قتلش را داده بود؛ و به خاطر این دو طیف مورد کتک کاری و شکنجه و اهانت و زندان و تبعید و انواع آزار و اذیتها واقع شد. اما با این وجود گروههائی را که «به خاطر دین اسلام» با مغولها می جنگیدند را فرقه ی منصوره معرفی می کند .

این فرقه ی منصوره، هم در عصر رسول الله صلی الله علیه وسلم وجود داشته است و همه آنان را می شناختند و اگر مثل جنگ تبوک سه نفر آنان از جنگ عقب می ماندند همه می فهمیدند، و هم در زمان حکومت اسلامی علی منهاج نبوه وجود داشتند که امت واحد و جماعت واحد مسلمین وجود داشت، و هم بعد از این هم تا روز قیامت وجود خواهند داشت؛ و ممکن است این طایفه ی منصوره و این فرقه ی ناجیه ی مسلح در هر دوره ای دارای یک تفسیر و یک مذهب اسلامی باشد. چون مشخص است که مسلمین هرگز بعد از خلافت اسلامی علی منهاج نبوه تا کنون مذهب واحدی نداشته اند  چون شورای واحد و امت واحد و اجماع واحدی نداشته اند.

پس طائفه ی منصوره و «عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي» همیشه تا روز قیامت وجود دارند که آگاهانه برای رسیدن به هدف واحدی قتال می کنند، اما بعد از انهدام امت واحد و جماعت واحد افراد این طائفه در مذاهب مختلف و جماعتهای رنگارنگ و امتهای کوچک متعدد پراکنده و گم شدند، و گاه به دلایل مختلفی، تفرق باعث شده است این افراد توسط همدیگر هم به قتل برسند که متأسفانه این قتال بین مومنین زیاد اتفاق افتاده است و نیاز به اصلاح  بین آنان دارد. «وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا»(حجرات/9)  هرگاه دو گروه از مؤمنان با هم به جنگ پرداختند، در میان آنان صلح برقرار سازید .

(ادامه دارد………)

---

[1]صحيح مسلم – الإمارة (1922)/ مسند أحمد  (5/92) / و این حدیث مشهور و بلکـه متواتره و از پنجاه نفر از اصحاب روایت شده است و صاحبان کتب ششگانه، و معجم ها و مسندها و در کتب سنت و سایر کتابهای سلف صالح آن را تخریج نموده اند.

[2] ابن تیمیه ، مجموعه فتاوى 28/531

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(146- қисмат)

Ин фатх,ошкоро ба хамма мефахмонадки рахбарони шойиста бо онки шойистагийи худишонро дар хидояти жанги гарм ва мусаллахона нишон медиханд аммо баржастагий ва ахамияти волойи онхо ва увжи лиёқати онхо дар дипломосий ва жанги нарми худишро нишон медихадки бо қудрати аслаха сопурт мешавад, ва хатто аслахаро хам мудирият , контрол ва хидоят мекунад ва ижоза намедихад аслаха контроли онхоро ба даст бигирад.

Дар ин фатхи ошкори аллох таоло:

 لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَمَا تَأَخَّرَ.

Яъни ин фатхи ошкор бахши асосий ва зер баноийи аз масалайи жиход ва ибодати астки , бо он хаммайи самарот ва баракотики бо худиш меоварад, боиси афв ва бахшиш мешавад. Илова бар он еки аз абзорхойи қуввати қалб ва оромиш “ ассакинах” мешавадки тарс ва ноамний ва вахшат ва шак ва тардидро аз инсон дур мекунад.

Жолиб аст инро бидонидки дар ин фатхи ошкорики аллох таоло сухбатишро  мекунад ва бештар ба дипломосий ва жанги нарм ва равоний бо куффор марбут мешавад мунофиқин дар он хузур надоштанд. Ва аллох таоло аз ин жомондахойи аз ин фатх тахти унвони “ алмухаллафун” ёд мекунадки хиёл мекарданд мўъминин ба дасти секуляристхойи қурайш будандро дар ин баракат ва неъмат ширкат надихад. Чун инхо рижс хастанд, ва аллох таоло бо ин палидхо на дасти байъат медихад ва на аз онхо рози мешавад.

Замоники аллох таоло ба ширкат кунандагон дар ин фатхи ошкори пеймони худайбия мефармояд:

«یَدُ اللهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ» 

Яъни: ин байъат дихандагоники холий аз мунофиқин хастанд дар воқеъ на танхо бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва рахбарияти шаръийи жомеъа байъат доданд балки бо аллох хам байъат доданд, ва аллох таоло ба сирохат ризояти худишро аз ин жамъ эълом мекунад:

: لَقَدْ رَضِیَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ إِذْ یُبَایِعُونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِی قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّکِینَةَ عَلَیْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِیباً ‏(فتح/18)

Худованд аз мўъминон рози гардид он лахзаки дар зери дарахт бо ту байъат карданд. Худо медонист ончироки дар даруни дилхойишон буд, лизо итминони хотири ба дилхойишон дод, ва фатхи наздикиро подошишон кард.

Бале, муслимин баъди аз ин фатхи ошкор,аллох таоло онхоро бо фатхи наздики мисли фатхи хайбар ва бузургтар аз онхо фатхи Макка – пойтахти куффори секуляри шибхи жазирайи арабистон – подош дод. Бо фатхи пойтахти куффори секуляр ва мушрики шибхи жазирайи арабистон дипломосийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар соли нухуми хижрий бо қабоили мухталиф рушди мулохазайи кард. Дар ин сол бештар аз 30 хайъат аз қабоили мухталифи шибхи жазираки бештаришон насроний ва яхудий ва мажус буданд барои байъат хидмати росулуллох саллалллоху алайхи васаллам омаданд. Албатта илова бар инон қабоили мушрик ва секуляр хам вужуд доштанд.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои хам масир кардани куффор дар масири қонуни шариати аллох – қабл ва баъди аз жанг – ду шеваро дар дипломосий ва рафтори сиёсиш бо гуруххойи мухолиф интихоб карда буд:

1-Еки музокара: ба унвони мустақимтарин рохи халли ихтилоф. Мисли музокара бо намояндагони мардуми секуляри ясриб дар ақабайи аввал ва дувум, ё музокара бо фристодайи махсуси секулярхойи қурайш Сухайл ибни Амр ва инъиқоди қарордоди торихийи сулхи худайбия, ё музокара бо намояндагони сақиф ( тоиф) ва музокара бо суфаройи мулуки хамийр ва музокара бо хафтод хайъати намояндаги дигар.

2-равиши дувумики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар бархурд бо куффор ва мухолифин интихоб карда буд хакамият ва довари буд. Дар ин равиши шахсийки мовриди таъйиди хар ду тарафа ихтиёр дорад то рох ва равиши халли ихтилофро нишон бидихад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар масалайи яхудиёни бани қурайза аз ин равиш истефода карданд. Али ибни Аби Толиб хам дар жанги сиффийн аз хамин равиши хокимият истефода карданд.

Илова бар ин росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар дипломосий бо куффор ба асли мухофизат ва масунияти суфаро ахамияти қобили мулохазайи медод. Аслики мовриди пазириши сохибони қудрати сиёсийи дунёйи он руз хам буд, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди суфаройи муртаддини мусайламайи каззоб мефармояд: “ агар ингуна набудки пийкро набояд кушт,шуморо гардан мезадам”.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(145- қисмат)

Аммо дар холати изтирор ва заруратки муслимин аз қудрати низомий ва хукумати заифий дар баробари душмани аслий бархурдоранд танхо муштаракотики метавонад он “ се абзор”ро бо мушрикин ё секуляристхо хам пеймон кунад танхо

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Ва манофеъи дунёвий аст.

-Сахмул муаллафати қулубухум, хам дар ин холатхойи изтирорий боз хул ва хуши манофеъи дунёвий мечархад.

-Шиносоийи хокимиятхойи махаллий ба унвони ек имтиёзи сиёсий дар баробари пазириши ислом хам боз дар хамин росто будки, намунахойи Яман ва Ғассон ва Бахрайн ва ғейрих, ва густариши нуфузи ислом дар кулли жазиратул араб ва хатто то марзхойи имперотури Рум ва Эрон, муваффақияти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар ижройи ин токтики мухим ва соири токтикхойи қонуни шариати аллох ба сурати систематикро мерасонад.

Дар мовриди мушрикин ва секуляристхойи қурайшки душмани аслий ва сари афъийи он замон буданд ибтидо сиёсат бар “аъмоли фишор” ва мухосарайи иқтисодий ва зарба задан ба манобеъи иқтисодий  секуляристхойи қурайш ва жазби бештарин муттахидини мумкин аз куффори атрофи Макка мутамаркиз  шуд.

Замоники баъди аз қарни панжуми хижрий қударати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бештар шуд дипломосийи он хам тахрики бештари пейдо кард,дар ин мархала бо пуштивонайи қудрати низомий ва хукуматийки касб карда буд барои ижоди фишори бештар бар секуляристхойи Макка ибтикори амалро дар даст гирифт, ва равобити бо қабоилироки то алъон хокимияти Мадинаро напазирофта буданд суръат бахшид.

Хамин иқдомот боис шуд секуляристхойи қурайшки дар гузашта хамвора бо забони шамшир сухбат мекарданд ва дар холати жанг ба сар мебурданд, ва то ба хол ду жанги бард ва ухудро пушти сар гузашта буданд, барои аввалин бор мажбур шуданд забони дипломосийро бар забони шамшир таржих бидиханд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо қудратики фарохам карда буд ин вазъро бар куффори секуляри қурайш тахмил карда будки; дар нихоят секуляристхойи кофари қурайш – амрико ва чин ва русия ва англиз ва фаранса ва германи он замон – мажбур ба пешниходи сулхи худайбия ва ба расмият шинохтани қудрати хукумати исломий шудандки. Аллох таоло дар тажлили ин пешрафт ва пирузийи ошкор сурайи фатхро нозил мекунад ва мефармояд:

: ‏إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا‏. (فتح /1)

Мо барои ту фатхи ошкориро фарохам сохтем.

Бале, дар пеш гирифтани ин дипломосий боиси ин фатхи ошкори шудки хийли аз муслимин ба муқаддамотики сабаби ин фатхи ошкор шуданд таважжух намекунанд ва ду сол баъад аз инро мовриди таважжух қарор медихандки сурайи наср нозил шуд. Аллох таоло иқдомоти сиёсийи қабли аз ин сулх ва пеймони худайбияро пирузи медонад:

وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا (فتح/24)

у хамон каси астки дар даруни Макка ( ва дар зери панжа душман) дасти кофаронро аз шумо, ва дасти шуморо аз ишон кутох кард,баъди аз онки шуморо бар онон пируз гардонида буд, ва худованд мебинад хар чизироки бикунид.

Ин пирузийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қабли аз пеймони худайбия ва ба дунболи он фатхи ошкор, пеймони худайбия муқаддима ва дарвозайи пирузийхо ва фатххойи дигари мисли ирсоли суфаро ба кишвархойи мухталиф ва қабоили мухталифи атрофи Мадина ва шибхи жазирайи арабистон, фатхи хайбар ва фатхи Макка астки хийли аз муслимин бисёр ночиз ба ин пирузийхо ва фатхи ошкор ва пружайи дипломосийи бисёр мухим нигох мекунанд, ва мустақиман париш мекунанд руйи сурайи наср ва фатхи Маккаки ду сол баъад иттифоқ офтода астки аллох таоло мефармояд:

إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللَّهِ أَفْوَاجًا(نصر/1-2)

Иллати ин париши нобажо ва адами таважжух ба ин фатхи ошкор бештар ба далили жахл ва адами тахассуси дар ин мавориди астки қисмати сахти жиход ва харакати исломийро ташкил медихад, иллат хар чи бошад наметавонад кори дурусти бошад.

(идома дорад…….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(58- қисм)

Бу ердаги секуляристларга қарши  доимий жанг фармони то қиёмат кунигачадур, уларни устида аллохни шариатидаги қонунларни хукм қилишлик келган ва у тамом бўлмайди. Шунинг учун хам бир шахс росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хузурларига келган пайтида айтадики:

 يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الْخَيْلَ قَدْ سُيِّبَتُ وَوُضِعَ السِّلَاحُ، وَزَعَمَ أَقْوَامٌ أَنْ لَا قِتَالَ، وَأَنْ قَدْ وَضَعَتِ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا …

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам буни жавобига мархамат қиладилар:

كَذَبُوا، الْآنَ جَاءَ الْقِتَالُ، وَإِنَّهُ لَا تَزَالُ مِنْ أُمَّتِي أَمَةٌ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ، يَزِيغُ اللَّهُ قُلُوبَ قَوْمٍ يَرْزُقُهُمْ مِنْهُمْ، يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ

“ёлғон айтишибди,хозир жанг вақти келган ва хамиша мени умматимдан бўлган бир уммат, худони йўлида қитол, жанг қилади, уларга мухолиф бўлган кишилар хам зарар етказа олишмайди, худованд бир қавмни адаштиради ва улар сабабли ўша тоифани ризқини беради, улар доимо то қиёмат кунигача жанг қилишади.”

Шунингдек, Салма  айтадики: росулуллох саллаллоху алайхи васалламни олдиларида бир шахс айтдики, албатта мен отимни ва аслахамни қўйиб қўйдим ва жанг хам ўзини оғир юкини қўйди. Айтдимки: энди жанг тамом бўлдими? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилдилар: 

” الْآنَ جَاءَ  الْقِتَالُ، لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ، يَزْيِغُ  اللهُ قُلُوبَ أَقْوَامٍ، فَيُقَاتِلُونَهُمْ، وَيَرْزُقُهُمُ اللهُ مِنْهُمْ، حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ

“балки хозир жанг вақти келган, мени умматимдан бир тоифа одамларга  хамиша “ошкор ва зохир” холда бўлишади ва худованд бир қавмни қалбини адаштиради ва улар бу қавм билан жанг қилишади, буни кетидан ризқланишади, тоинки худони амри келгунича, улар мана шу холда бўлишади.”

Бундан ташқари росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

«لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى الدِّينِ ظَاهِرِينَ، لَعَدُوِّهِمْ قَاهِرِينَ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ 

Мени умматимдан бир тоифа мана бу динда “ошкор ва зохир” бўлишади ва улар душманларини устида қохир,ғолиб бўлишади, уларга мухолиф бўлганлар хам зарар етказа олишмайди.”  Шунингдек мархамат қиладилар:

« لاَ تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِى يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ».

“Мени умматимни бир гурухи хамиша хақ йўлда  қуролли жанг қилади ва то қиёмат кунигача ғолиб бўлишади.” 

“Исобатун мин уммати”, “умматун мин уммати”, “тоифатун мин уммати”га ўхшаш унвонлар остида айтилганлар очиқ ва ошкор вохид умматни орасида деб таърифланган, яъни вохид уммат мавжуд бўлади ва улар ўша умматни орасида ана ўша айтиб ўтилган белгиларга эга бўлишади. Масалан мана бу умматдан бўлган тоифа ва гурух бўлади, улар то қиёмат кунигача вохид умматни орасида зохир ва ошкордурлар ва хамма одамлар учун хам танилган бўлишади, ёки бу умматни орасидаги  мана бу гурухнинг  то қиёмат кунигача кўзга кўринган  белгиси,сифати шуки, улар қитол ва қуролли жанг қилишади: 

« يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ »، « يُقَاتِلُونَ مِنْ نَاوَاهُمْ»، « يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ ».

Диққат билан эътибор беринглар, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам “жиход” калимасидан фойдаланмаганлар, балки “қитол” калимасини уламойи суъ варрувайбиза, хамда мунофиқлар томонидан суистефода қилинмаслиги учун  оятга муносиб равишда  ишлатганлар, ёки вохид умматни орасида мавжуд бўлган бу тоифани яна бир белгиларидан бири шуки, уларга мухолиф бўлган кишилар бу тоифага зарар етказа олишмайди ва уларни йўқота олишмайди,

 «لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ»

чунки уларнинг то қиёмат кунигача бор бўлишлари замонат қилинган:

يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ.

бундан хам қизиқроғи, хамма яъни мусулмонлар хам ғайри мусулмонлар хам уларни ташхис бера олади,

ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ .

Хўп, энди шу ерда бир савол туғилади, агар мана шу вохид уммат ва вохид жамоат йўқолса ва уни ўрнини кўп ададли умматлар ва бир қанча ранго-ранг  жамоатлар эгалласа, биз шунчалик осонлик билан бу тоифани ташхис бера оламизми? Албатта йўқ. Бу тоифа қатъан то қиёмат кунигача мавжуд, аммо мана шунча қуролланган ва тарқоқ  гурухлар, хизблар, жамоатлар, кичик умматларни орасида қайси бири экани номаълум. Чунки уларнинг хар бири ўзини шу тоифадан  деб хисоблайди ва одамлар хам ўнлаб балки юзлаб қуролли гурухларни орасида саргардон бўлиб қолади. Фақатгина сурияни шимолида 800 дан ортиқ қуролли гурухлар мавжуд. Бу суратда қуйидагича хулоса қилсак хам бўлади, агар бу уммат хам нобуд бўлса ва мана бу вохид умматни ўрнини тарқоқ,кўп сонли кичик умматлар эгалласа хам, барибир бу тоифа мавжуддир, аммо кўзга ташланмайди ва биз уларни қайси бири эканини хам билишга қодир эмасмиз, у қайтадан танилиши учун янгидан уммат ташкил қилиниши керак. Фақат шуни биламизки, ислом учун жанг қилаётган хар қандай кишилар мана шу нажот топувчи,мансура фирқа ва тоифани жумласидан хисобланади.

Мана бундай холатларда, шайтон уламойи суъ варрувайбизага, мунофиқларга қуйидагича вахий қилади:

 وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نِبِيٍّ عَدُوّاً شَيَاطِينَ الإِنسِ وَالْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوراً(انعام/ 112)

Шунингдек, хар бир пайғамбар учун инсу жин(дан бўлган) шайтонларни дугман қилиб қўйдик. Улар бир- бирларини алдаш учун гўзал (ялтироқ) сўзлар билан васваса қиладилар.

Буни натижасида эса вохид уммат ва вохид жамоат, мусулмонларнинг вохид  амир ва рахбари хам нобуд бўлади, демак қитол ва жиход хам тамом бўлади:

 فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُونَ * وَلِتَصْغَى إِلَيْهِ أَفْئِدَةُ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ وَلِيَرْضَوْهُ وَلِيَقْتَرِفُواْ مَا هُم مُّقْتَرِفُونَ (انعام/ 113)

Ундай сўзларга охиратга ишонмайдиган кимсаларнинг диллари мойил бўлиши учун ва ўша сўзларга рози бўлишиб, ўзлари қилмоқчи бўлган гунохларини қилишлари учун (у шайтонлар васваса қиладилар).

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(58- قیسم)

بُو یِیردَگِی سِکوُلارِیستلَرگه قَرشِی دائِمِی جَنگ فَرمانِی تا قِیامَت کوُنِیگه چَه دوُر، اوُلَرنِی اوُستِیدَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی حُکم قِیلِیشلِیک کِیلگن وَ اوُ تَمام بوُلمَیدِی. شوُنِینگ اوُچُون هَم بِیر شَخص رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی حوُضوُرلَرِیگه کِیلگن پَیتِیدَه اَیتَه دِیکِی:   يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الْخَيْلَ قَدْ سُيِّبَتُ وَوُضِعَ السِّلَاحُ، وَزَعَمَ أَقْوَامٌ أَنْ لَا قِتَالَ، وَأَنْ قَدْ وَضَعَتِ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا …  رَسُولُ الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بوُنِی جَوابِیگه مَرحَمَت قِیلَه دِیلَر:   كَذَبُوا، الْآنَ جَاءَ الْقِتَالُ، وَإِنَّهُ لَا تَزَالُ مِنْ أُمَّتِي أَمَةٌ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ، يَزِيغُ اللَّهُ قُلُوبَ قَوْمٍ يَرْزُقُهُمْ مِنْهُمْ، يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ^[1]  “یالغان اَیتِیشِیبدِی، حاضِر جَنگ وَقتِی کِیلگن وَ هَمِیشَه مِینِی اوُمَّتِیمدَن بوُلگن بِیر اوُمَّت، خُدانِی یوُلِیدَه قِتال، جَنگ قِیلَه دِی، اوُلَرگه مُخالِف بوُلگن کِیشِیلَر هَم ضَرَر یِیتکَه زَه آلِیشمَیدِی، خُداوَند بِیر قَومنِی اَدَشتِیرَه دِی وَ اوُلَر سَبَبلِی اوُشَه طائِفَه نِی رِزقِینِی بِیرَه دِی، اوُلَر دائِما تا قِیامَت کوُنِیگه چَه جَنگ قِیلِیشَه دِی.”

شوُنِینگدِیک، سَلمَه اَیتَه دِیکِی: رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی آلدِیلَرِیدَه بِیر شَخض اَیتَه دِیکِی، اَلبَتَّه مِین آتِیمنِی وَ اَسلَحَمنِی قوُیِیب قوُیدِیم وَ جَنگ هَم اوُزِینِی آغِیر یوُکِینِی قوُیدِی. اَیتدِیمکِی: اِیندِی جَنگ تَمام بوُلدِیمِی؟ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلدِیلَر:   ” الْآنَ جَاءَ  الْقِتَالُ، لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ، يَزْيِغُ  اللهُ قُلُوبَ أَقْوَامٍ، فَيُقَاتِلُونَهُمْ، وَيَرْزُقُهُمُ اللهُ مِنْهُمْ، حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ^[2]  “بَلکِی حاضِر جَنگ وَقتِی کِیلگن، مِینِی اوُمَّتِیمدَن بِیر طائِفَه آدَملَرگه هَمِیشَه “آشکار وَ ظاهِر” حالدَه بوُلِیشَه دِی وَ خُداوَند بِیر قَومنِی قَلبِینِی اَدَشتِیرَه دِی وَ اوُلَر بوُ قَوم بِیلَن جَنگ قِیلِیشَه دِی، بوُنِی کِیتِیدَن رِزقلَه نِیشَه دِی، تائِنکِی خُدانِی اَمرِی کِیلگوُنِیچَه، اوُلَر مَنَه شوُ حالدَه بوُلِیشَه دِی.”

بُوندَن تَشقَرِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:   «لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى الدِّينِ ظَاهِرِينَ، لَعَدُوِّهِمْ قَاهِرِينَ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ ^[3] مِینِی اوُمَّتِیمدَن بِیر طائِفَه مَنَه بُو دِیندَه “آشکار وَ ظاهِر” بوُلِیشَه دِی وَ اوُلَر دُشمَنلَرِینِی اوُستِیدَه قاهِر، غالِب بوُلِیشَه دِی، اوُلَرگه مُخالِف بوُلگنلَر هَم ضَرَر یِیتکَه زَه آلِیشمَیدِی.” شوُنِینگدِیک مَرحَمَت قِیلَه دِیلَر:   “« لاَ تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِى يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ».^[4] “مِینِی اوُمَّتِیمنِی بِیر گوُروُهِی هَمِیشَه حَق یوُلدَه قوُراللِی جَنگ قِیلَه دِی وَ تا قِیامَت کوُنِیگه چَه غالِب بوُلِیشَه دِی.”

«عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي»، « أُمَّةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي» گه اوُحشَش عُنوانلَر آستِیدَه اَیتِیلگنلَر آچِیق وَ آشکار واحِد اوُمَّتنِی آرَه سِیدَه دِیب تَعرِیفلَنگن، یَعنِی واحِد اوُمَّت مَوجُود بُولَه دِی وَ اوُلَر اوُشَه اوُمَّتنِی آرَه سِیدَه اَنَه اوُشَه اَیتِیب اوُتِیلگن بِیلگِیلَرگه اِیگه بوُلِیشَه دِی. مَثَلاً مَنَه بوُ اوُمَّتدَن بوُلگن طائِفَه وَ گوُرُوه بوُلَه دِی، اوُلَر تا قِیامَت کوُنِیگه چَه واحِد اوُمَّتنِی آرَه سِیدَه ظاهِر وَ آشکاردوُرلَر وَ هَمَّه آدَملَر اوُچُون هَم تَنِیلگن بوُلِیشَه دِی، یاکِی بُو اوُمَّتنِی آرَه سِیدَگِی مَنَه بُو گوُرُوهنِینگ تا قِیامَت کوُنِیگه چَه کوُزگه کوُرِینگن بِیلگِیسِی، صِیفَتِی شوُکِی، اوُلَر قِتال وَ قوُراللِی جَنگ قِیلِیشَه دِی:    « يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ »، « يُقَاتِلُونَ مِنْ نَاوَاهُمْ»، « يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ ».

دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِینگلَر، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم “جِهاد” کَلِیمَه سِیدَن فایدَه لَنمَه گنلَر، بَلکِی “قِتال” کَلِیمَه سِینِی اوُلَمایِی سُوء وَالرُّوَیبِیضَه، هَمدَه مُنافِقلَر تامانِیدَن سُواِستِعفادَه قِیلِینمَسلِیگِی اوُچُون آیَتگه مُناسِب رَوِیشدَه اِیشلَتگنلَر، یاکِی واحِد اوُمَّتنِی آرَه سِیدَه مَوجُود بوُلگن بُو طائِفَه نِی یَنَه بِیر بِیلگِیلَرِیدَن بِیرِی شُوکِی، اوُلَرگه مُخالِف  بُولگن کِیشِیلَر بُو طائِفَه گه ضَرَر یِیتکَه زَه آلِیشمَیدِی وَ اوُلَرنِی یوُقاتَه آلِیشمَیدِی،   «لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ» چوُنکِی اوُلَرنِینگ تا قِیامَت کوُنِیگه چَه بار بوُلِیشلَرِی زَمانَت قِیلِینگن:   يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ.  بوُندَن هَم قِیزِیقراغِی، هَمَّه یَعنِی مُسُلمانلَرهَم غَیرِی مُسُلمانلَر هَم اوُلَرنِی تَشخِیص بِیرَه آلَه دِی،  ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ .

حوُپ، اِیندِی شوُ یِیردَه بِیر سَوال توُغِیلَه دِی، اَگر مَنَه شُو واحِد اوُمَّت هَم واحِد جَماعَت یوُقالسَه وَ اوُنِی اوُرنِینِی کوُپ عَدَدلِی اوُمَّتلَر وَ بِیر قَنچَه رَنگا – رَنگ جَماعَتلَر اِیگللَه سَه، بِیز شوُنچَه لِیک آسانلِیک بِیلَن بوُ طائِفَه نِی تَشخِیص بِیرَه آلَه مِیزمِی؟ اَلبَتَّه یوُق. بُو طائِفَه قَطعاً تا قِیامَت کوُنِیگه چَه مَوجُود، اَمّا مَنَه شوُنچَه قوُراللَنگن وَ تَرقاق گوُرُوهلَر، حِزبلَر، جَماعَتلَر، کِیچِیک اوُمَّتلَرنِی آرَه سِیدَه قَیسِی بِیرِی اِیکَه نِی نامَعلوُم. چوُنکِی اوُلَرنِینگ هَر بِیرِی اوُزِینِی شُو طائِفَه دَن دِیب حِسابلَیدِی وَ آدَملَر هَم اوُنلَب بَلکِی یوُزلَب قوُراللِی گوُرُوهلَرنِی آرَه سِیدَه سَرگردان بوُلِیب قالَه دِی. فَقَطگِینَه سوُرِیَه نِی شِمالِیدَه 800 دَن آرتِیق قوُراللِی گوُروُهلَر مَوجُود. بُو صوُرَتدَه قوُیِیدَگِیچَه حوُلاصَه قِیلسَک هَم بوُلَه دِی، اَگر بُو اوُمَّت هَم نابوُد بوُلسَه وَ  مَنَه بُو واحِد اوُمَّتنِی اوُرنِینِی کِیچِیک ،تَرقاق، کوُپ سانلِی اوُمَّتلَر اِیگللَه سَه هَم، بَرِیبِیر بُو طائِفَه مَوجُوددِیر،اَمّا کوُزگه تَشلَنمَیدِی وَ بِیز اوُلَرنِی قَیسِی بِیرِی اِیکَه نِینِی هَم بِیلِیشگه قادِر اِیمَسمِیز، اوُ قَیتَه دَن تَنِیلِیشِی اوُچُون یَنگِیدَن اوُمَّت تَشکِیل قِیلِینِیشِی کِیرَک. فَقَط شوُنِی بِیلَه مِیزکِی، اِسلام اوُچُون جَنگ قِیلَه یاتگن هَر قَندَی کِیشِیلَر مَنَه شوُ نَجات تاپوُچِی، مَنصُورَه فِرقَه وَ طائِفَه نِی جُملَه سِیدَن حِسابلَه نَه دِی.

مَنَه بوُندَی حالَتلَردَه، شَیطان اوُلَمایِی سُوء وَالرُّوَیبِضَه، مُنافِقلَرگه قوُیِیدَگِیچَه وَحِی قِیلَه دِی:   وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نِبِيٍّ عَدُوّاً شَيَاطِينَ الإِنسِ وَالْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوراً(انعام/ 112) شوُنِینگدِیک، هَر بِیر پَیغَمبَر اوُچُون اِنسُ جِن(دَن بوُلگن) شَیطانلَرنِی دُشمَن قِیلِیب قوُیدِیک. اوُلَر بِیر- بِیرلَرِینِی اَلدَش اوُچُون گوُزَل (یَلتِیراق) سوُزلَر بِیلَن وَسوَسَه قِیلَه دِیلَر. بوُنِی نَتِیجَه سِیدَه اِیسَه واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت، مُسُلمانلَرنِینگ واحِد اَمِیر وَ رَهبَرِی هَم نابوُد بوُلَه دِی، دِیمَک قِتال وَ جِهاد هَم تَمام بُولَه دِی:    فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُونَ * وَلِتَصْغَى إِلَيْهِ أَفْئِدَةُ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ وَلِيَرْضَوْهُ وَلِيَقْتَرِفُواْ مَا هُم مُّقْتَرِفُونَ (انعام/ 113)  اوُندَی سوُزلَرگه آخِیرَتگه اِیشانمَیدِیگن کِیمسَه لَرنِینگ دِیللَرِی مایِیل بوُلِیشِی اوُچُون وَ اوُشَه سوُزلَرگه راضِی بوُلِیشِیب، اوُزلَرِی قِیلماقچِی بوُلگن گوُناهلَرِینِی قِیلِیشلَرِی اوُچُون ( اوُ شَیطانلَر وَسوَسَه قِیلَه دِیلَر).

(دوامی بار……)

---

[1]سنن کبری نسائی: 8712

[2]مسند احمد:16935

[3]مسند احمد:22320

[4]صحیح مسلم: 156

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 (58- قسمت)

در اینجا دیگر فرمان جنگی همیشگی تا روز قیامت بر علیه سکولاریستها، و تحکیم قانون شریعت الله بر آنان آمده است و تمام شدنی نیست. برای همین است زمانی که شخصی می آید خدمت رسول الله صلی الله علیه وسلم و می گوید: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الْخَيْلَ قَدْ سُيِّبَتُ وَوُضِعَ السِّلَاحُ، وَزَعَمَ أَقْوَامٌ أَنْ لَا قِتَالَ، وَأَنْ قَدْ وَضَعَتِ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا … رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ در جواب می فرماید: كَذَبُوا، الْآنَ جَاءَ الْقِتَالُ، وَإِنَّهُ لَا تَزَالُ مِنْ أُمَّتِي أَمَةٌ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ، يَزِيغُ اللَّهُ قُلُوبَ قَوْمٍ يَرْزُقُهُمْ مِنْهُمْ، يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ[1]« دروغ گفتن، الآن وقت جنگ آمده است و هميشه از امت من؛ امتی، در راه خدا قتال می‌کنند، مخالفانشان نمی‌توانند به آنان ضرری برسانند، و خداوند قلوب قومی را منحرف می‌گرداند و از آنان روزيشان می‌دهد، و پيوسته مبارزه می‌کنند تا اينکه قيامت فرا می‌رسد».

همچنین: سلمه می‌گوید: نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم شخصی گفت همانا كه من اسب و سلاح جنگ را گذاشتم و جنگ بار سنگین خود را گذاشت. گفتم: دیگر جنگ تمام شد، رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود:” الْآنَ جَاءَ  الْقِتَالُ، لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ، يَزْيِغُ  اللهُ قُلُوبَ أَقْوَامٍ، فَيُقَاتِلُونَهُمْ، وَيَرْزُقُهُمُ اللهُ مِنْهُمْ، حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ[2]بلکه الآن وقت جنگ آمده است، همیشه طایفه ای از امت من بر مردم «ظاهر و آشکار» هستند و خداوند قلوب اقوامی را منحرف می‌گرداند و با آنها می‌جنگند و از آنها روزی‌شان می‌دهد تا اینکه امر خدا می‌آید و آنها بر آن هستند».

 علاوه بر این رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ می فرماید: «لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى الدِّينِ ظَاهِرِينَ، لَعَدُوِّهِمْ قَاهِرِينَ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ [3]« هميشه طایفه‌ای از امت من بر این دین وجود دارد که «ظاهر و آشکار» هستند و بر دشمنان قاهر و پیروزهستند، مخالفانشان نمی‌توانند به آنها ضرر برسانند».همچنین می‌فرمايند: « لاَ تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِى يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ».[4]«هميشه گروهی از امت من در راه حق جنگ مسلحانه می کنند، و تا قيامت پيروز خواهند بود.

اینها که تحت عناوینی چون: «عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي»، « أُمَّةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي» از آنها یاد شده است واضح و روشن است که در داخل امت واحد تعریف شده اند، یعنی امتی واحد وجود دارد و اینان در داخل این امت واحد دارای این مشخصات هستند. مثلا طایفه و گروهی از این امت واحد هستند، یا تا روز قیامت از میان این امت واحد ظاهر و آشکار و شناخته شده برای همه ی مردم هستند، یا مشخصه و ویژگی و صفت بارز این گروه در داخل این امت تا روز قیامت این است که قتال می کنند و جنگ مسلحانه می کنند: « يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ »، « يُقَاتِلُونَ مِنْ نَاوَاهُمْ»، « يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ ».

 دقت کنید، رسول الله صلی الله علیه وسلم از کلمه ی «جهاد» استفاده نکرده است، بلکه کلمه ی «قتال» را متناسب با آیات به کار گرفته تا مورد سوء استفاده ی علمای سوء و الرویبضه و منافقین قرار نگیرد،  یا ویژگی دیگر این طائفه ی موجود در امت واحد این است که مخالفین آنان نمی توانند به آنان ضرری برسانند و آنا ن را از بین ببرند«لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ» چون ضمانت شده که اینان تا روز قیامت وجود خواهند داشت : يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ. و جالبتر اینکه، همه، چه مسلمان و چه غیر مسلمان آنان را می توانند تشخیص بدهند، ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ .

خوب حالا یک سوال پیش می آید و آن اینکه اگر این امت واحد و جماعت واحد از بین برود و امتهای متعدد و جماعتهای متعدد و رنگارنگ جایش را بگیرند آیا باز ما می توانیم به همین سادگی این طائفه را تشخیص بدهیم؟ مشخص است نه. این طائفه قطعا تا روز قیامت وجود دارد اما اینکه در میان اینهمه گروه و حزب و جماعت و امتهای کوچک و متفرق مسلح کدام یکی است غیر قابل تشخیص است. چون هر کدام خودش را این طایفه می داند و مردم هم خودشان را در میان دهها و بلکه صدها گروه مسلح و مدعی سرگردان می بینند . تنها در شمال  سوریه بالای 800 گروه مسلح و مدعی وجود داشت. در این صورت به این نتیجه می رسیم که اگر این امت هم از بین برود و امتهای کوچک و متفرق و متعددی جای این امت واحده را بگیرد باز این طائفه وجود دارند، اما گم هستند، و ما نمی دانیم کدام یکیشان هستند، و باید دوباره امت تشکیل بشود تا باز شناخته بشوند. تنها چیزی که می دانیم این است که هرکسی به خاطر اسلام می جنگد جزء این فرقه و طایفه ی منصوره و نجات یافته است.

 در چنین ظروفی که پیش می آید شیطان به علمای سوء و الرویبضه و منافقین وحی می کند: وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نِبِيٍّ عَدُوّاً شَيَاطِينَ الإِنسِ وَالْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوراً(انعام/ 112)  که شبهه پراکنی می کنند که حالا که امت واحده و جماعت واحده و امیر و رهبر واحد مسلمین از بین رفته است پس جهاد و قتال هم تمام شده است: فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُونَ * وَلِتَصْغَى إِلَيْهِ أَفْئِدَةُ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ وَلِيَرْضَوْهُ وَلِيَقْتَرِفُواْ مَا هُم مُّقْتَرِفُونَ (انعام/ 113)  پس بگذار دروغها به هم بافند، تا دلهاي كساني كه به آخرت عقيده ندارند بدان (مزخرفات) گرايش يابد، و از آن راضي و بدان خوشنود گردند، و مرتكب هرچيزي شوند كه مي‌خواهند. 

(ادامه دارد…….)

---

[1]سنن کبری نسائی: 8712

[2]مسند احمد:16935

[3]مسند احمد:22320

[4]صحیح مسلم: 156

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(144- қисмат)

Бо марги Абу Толиб қудрати шамширхойи бани хошим ба Абу Лахаб мунтақил мешавад ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз ин қудрати низомий махрум мешавад, барои хамин ибтидо хиёл мекунад ин қудратро бо шамширхойи мардуми тоиф метавонад ба даст биоварад аммо ин иттифоқ намеофтод, замони хам ин қудратро дар Мадина ба даст меоварад боз дар равобитиш бо соири қабоили кофар ва хатто контрол ва мудирияти мунофиқин, мезони қудрати низомийи ишон бо пуштивонайи қонуни шариати аллох харфи аввалро мезанад.

Қабли аз фатхи ошкори пеймони худайбия ва баъди аз ин фатхи ошкор, дипломосийи росулуллох ба мезони қудратики дошт дар холи увжгири буд, то инки баъди аз фатхи Макка ба увжи худиш мерасад. Чиро? Чун қудрати низомийи муслимин хам дар холи увжгири буд.

 Дар ин сурат бо онки иддайи дар равиши бархурди бо мухолифин исолатро медиханд ба жанги мусаллахона, ва иддайи дигар исолатро ба даъват медиханд ва мегуянд жиход хамиша баъди аз даъват буда аст, аммо воқеият ин астки аз лахози торихий, исолати жанг ва даъватро “ мезони қудрат” таъйин карда ва мекунад.

Масалан агар муслимин Эрон ё Рум ё қабоили дигарро ба ислом даъват мекарданд ва онхо қабул намекарданд оё агар муслимин қудратишро надоштанд бо онхо жанги мусаллахона мекарданд? Қатъан на. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чи вақт ба кишвархо ва қабоили хамжавор нома невишт ва чи вақти жанги мусаллахона – он хам пас аз даъвати мужаддад- бо ин кишвархо ва қабоил дар замони Умар ибни Хаттоб ва Усмон ибни Авфон амалий шуд? Ин яъни асли асосий ва таъйин кунанда “ мезони қудрати” муслимин аст.

Бо пуштивонайи чанин қудрати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар равобитиш ва дипломосиш бо куффор аз усули куллий ва собит ва мондагорий табаъият мекард, ва чорчуби калони сиёсати хорижий хукумати исломийро шикл медод. Усули мисли: 1- асли тўвхид ва даъват.2- асли хокимияти қонуни шариати аллох.3- асли таъмини амният.4- асли нафийи сабил ва иззат ва сиёдати исломий.5- асли рафтори мутақобил 6- асли вафойи ба ахд ва эхтиром ба қарордодхо ва пеймонхо.

Зимни риоят ва дар назар гирифтани ин усул, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар дипломосий худиш, равишиш бо куффор такия бар асли тўвхид, эъломи нубувват ва муштаракот буд.

Муштаракот бейни тамоми инсонхойи мусалмон ва кофар

 «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Аз бейн бурдани гурснагий ва овардани рифохи иқтисодий ва аз бейн бурдани тарс ва овардани амният аст, бисёри аз инсонхо бидуни дар назар гирифтани ақоиди тарафи муқобил, бар руйи ин муштаракот тамаркуз мекунанд. Ғейри аз ин, муштаракоти дигари хам бо куффори ахли китоб вужуд дорандки аллох таоло мефармояд:

   قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللَّهِ ۚ فَإِن تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ (آل عمران/64)

  Бигу: эй ахли китоб! Биёйид ба суйи суханики миёни мо ва шумо муштарак астки жуз худованди ягонаро напарастем, ва чизиро шарики у накунем, ва бархи аз мо бархи дигарро, ба жойи худованди ягона, ба худойи напазирад. Пас харгох ( аз ин даъват) сарбар тобанд, бигуйид: гувох бошидки мо мусалмон хастем.

Ғейри аз ин муштаракот, аллох таоло ек хуқуқиро ба куффори ахли китоб дода астки ба мушрикин ва секуляристхо надода аст, барои хамин аст мебинем дар пеймоники дар Мадина бо яхудиёни ахли китоб баста мешавад ин куффори ахли китоб аз новъи худ мухторийи даруни ақидатий ва даруни гурухий бархурдор мешаванд, ва равобитишон бо муслимин хам бар асли эхтироми мутақобил, адами таъарруз бар хамдигар, адами хампеймони бо душманони хукумати исломий ва хамкорий дар сурати мовриди хамла қарор гирифтанд, бано шуда буд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(143- қисмат)  

Бале, еки аз ахдофи наздики муслимин дар бархурд бо касоники таслими қонуни шариати аллох намешаванд ин астки бояд барои касби қудрати бештар ва умда, дар бархурд бо душманони умда, аз даруни жомеъайи куффор, нийрухойи ёри дихандайи худишонро берун бикашанд, ва хар касироки метавонад аз онхо химоят кунад ё озодийхойи онхоро таъмин кунад аз онхо истефода кунанд, ва аз ихтилофхойи мовжуди бейни сафхойи мухталифи душманон ва танаввуъи нигаришхойи онхо нихояти истефодаро бибаранд ва дар сурати тавоноий хубихойи онхоро жуброн кунанд.

Дар кинори инон, дастайи дигар аз ин куффор хастандки боз таслими қонуни шириати аллох намешаванд аммо бар асоси ду хадаф

 «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Рахоий аз гурснагий ва фақр ва ба даст овардани рифох, ва рахоий аз тарс ва ноамний ва ба даст овардани амният, бо муслимин хам масир мешаванд. Инон дини моро намехоханд фақат дунёро мехохандки аз тариқи мо бароишон таъмин мешавад. Ин дархости онхо дар тули торих буда ва ниёзманди посухи шаръий хастанд. Ин ду хоста иллати хаммасир шудан ва муттахид шудани ин даста бо моро огохона, хадафманд ва харакатий мекунад, ва ниёзманди посухи ровшан, бидуни ибхом, амалий ва зихорий ва малмус хастанд. Хамон посухики аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва асхоби ишон гирифтанд.

Бояд диққат бишавадки хам пеймон шудан ва вахдати бо ин даста аз куффор танхо бояд аз тариқи уммати анжом бишавадки аз тариқи еки аз се конол ба вужуд омада ва қудрати рахбарият хам дасти худиш аст ва ин куффор зери дастониш хастанд. Агар каси тасаввур кунадки ғейри аз ин се конол метавонад бо куффор хам пеймон бишавад бидуни шак дар таваххум офтода, чун хоста ё нохоста табдил ба абзори дар дасти хамин куффор мешавад, ва ин таслим шудан аст на вахдат, ва фарқи зиёдий бейни таслим шудан бо вахдат вужуд дорад.

Ба унвони мисол мо медонемки хамин алъон дар Сурия гуруххойи хастандки аз коноли хукумати секуляри Туркия дар хидмати ахдофи ното қарор гирифтанд, гуруххойи хам хастандки аз коноли оли саъуд ва Қатар ва Иордания ва Кувейт ва ғейрих дар ихтиёри амрико хастанд, ва гуруххойи хам хастанд мисли дорудастайи муздури ужалон – мусайламайи каззоби феълийи курдхоки – дар ихтиёри Русия қарор гирифтанд, тамоми ин гуруххо хам новбати ва бар асоси сиёсатхойи ното ва амрико ва русия бо хам вориди жанг мешаванд. Дар инжо вахдати вужуд надорад балки абзор шудан аст ғейри қобили инкорки танхо ба ахдофи арбобон хидмат мекунад.

  Вахдати бо куффор танхо ва танхо аз тариқи уммати анжом мешавадки аз тариқи еки аз онхо се абзор ба вужуд омада аст, ва аллох замонат карда астки ин уммати гумрох ва саргардон намешавад ва бидуни шак аз мовзеъи қудрат сухбат мекунад. Қудрати низомийки пуштивонайи аслийи дипломосийи муслимин дар равобит бо душманонишон аст.

Медонемки аллох таоло дар бархурд бо душманонимон ба фарзияйи мухим ирхоб ва тарсондани онхо бо қудрати низомий ишора мекунад ва мефармояд:

 وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)

Барои ( мубориза бо) онон то онжоки метавонид нийруйи( низомий) ва асбхойи варзида омада созид, то душмани худо ва душмани хувишро битарсонид, ва касони дигари жуз ононро хам битарсонидки онхоро намешносид ва худо ононро мешносад.

Дар ин сурат он нийруйики ба унвони ек омили боздорандайи аслий нақши бози мекунад ва душмани мо ва аллохро метарсонад ва шарришро аз мо дур мекунад ва пуштивонайи даъват ва дипломосиймон бо куффор мешавад танхо қудрати низомий аст. Диққат кунид: танхо қудрати низомий аст.

Мо хар чи мисли Андалус ба танхоий қудрати молиймон бештар бошад тамаъи душманон бештар мешавад, қудрати алмий хам ба танхоий кофий нест хамчунонки ба танхоий барои росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар Макка кофий набуд, балки танхо забони қудрати низомий ва жисмий астки дар марохили мухталиф бо пуштивонайи илмий ва гох иқтисодийки дорад, харфи аввалро мезанад.

Дар хамон ибтидойи баъсати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам баъди аз нусрати аллох, он чизики монеъи садама задан ба росулуллох буд шамширхойи бани хошим буданд на фақат оёти қуръон ва мезони илми росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ё сирвати уммул мўъминин Хадижа ба танхоий, он чизи намегузашт каси ба Умар ибни Хаттоб ва Саъад ибни Аби Ваққос ва Али ибни Аби Толиб садамайи бизанад ё боис мешудки ба амсоли Сумайя ва Ёсир ва дигарон садама бизананд вужуд ё адами вужуди қудрати низомий буд. Ончизики шароитро бар дигарон тахмил мекунад қудрати низомий аст, ва он чизики шахсро водор мекунад таслими шароити дуруст ё ғалати дигарон бишавад боз қудрати низомий аст. Ин формул аз гузаштахойи дур буда алъон хам дар қолиби хақ ва ту ва ғейрих дар сатхи бейнал милали ва мантақаий хоким аст.

(идома дорад……..)