نویسنده: admin

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(32- قسمت)

 در این صورت برای  تمام سابقون الاولون و تمام مبارزین تمام درهای تفرق و انحصار طلبی و توهم گرائی جاهلانه بسته شده و چاره ای جز وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی باقی نمانده است، و چاره ای جز استفاده و بهره گیری از انرژی و قدرت همدیگر ندارند، و هر گونه تک روی سابقون الاولون هر سرزمینی باعث می شود که در صف آلوده ها( قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ) قرار بگیرند و وضع موجود میان مسلمین و سازمانهای جاهلی و طاغوتی دشمنان قانون شریعت الله آنان را به صورت خیلی موزیانه و خیلی بی رحمانه در خودش خفه و هضم کند .

تک روی برای ما سم است و تفرق از صفات مشرکین و سکولاریستهاست :وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ* مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ، در برابر، وحدت آگاهانه و هدفمند برای ما هم استراتژی است هم تاکتیک . تاکتیک از این لحاظ که وسیله ای است برای بسیج و سازماندهی تمام انرژی و قدرت نهفته ی مسلمین بر قاعده  ی: وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا (آل عمران/103) و برای ما وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی استراتژی هم هست چون مسأله ی نابودی دشمنان الله و مسلمین را از طریق یک نفیر عام و جهاد فراگیر مسلمین مد نظر خودش قرار داده است .یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ مَا لَکُمْ إِذَا قِیلَ لَکُمُ انفِرُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِیتُم بِالْحَیَاةِ الدُّنْیَا مِنَ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا فِی الآخِرَةِ إِلاَّ قَلِیلٌ ‏ (توبه/38)

تمام تاکتیکها و استراتژیهای ما جهت وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی برای کسب قدرت است، چون جاهلیت سکولار مهاجم و اشغالگر و مرتدین و نوکران محلی آن هرگز «مؤدبانه» و «با خواهش و تمنی» دست از کشتار و جنگ مسلحانه با ما  بر نمی دارند تا زمانی که ما دست از مفاهیم 4 گانه ی دینمان بکشیم : وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا ۚ : برای همین است که تنها با«قدرت عمده ی مسلمین» است که «قدرت عمده دشمن مهاجم» متوقف و منهدم می شود.

 نه تاریخ قرآن و نه تاریخ مکتوب بشر هم روش دیگری را تجربه نکرده است و به اثبات نرسانده که در آن با خواهش و تمنا و دعا و گریه و زاری و با فرهنگ بودن و مودبانه صحبت کردن و خوب پوشیدن حکم الله جایگزین حکم جاهلیت و طاغوت شده باشد و جاهلیت و طاغوتها داوطلبانه کنار بروند و دست از منافعشان و دست از جنگیدن با قانون شریعت الله کشیده باشند . واضح است که کسب قدرت از طریق وحدت آگاهانه و هدفمند یگانه حل می شود، و تفرقه اساسی ترین سم کشنده و از بین برنده ی وحدتی است که این وحدت از سرچشمه های اساسی قدرت به شمار می رود . وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ ۖ وَاصْبِرُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ (انفال/46) بله، وحدت هدفمند و آگاهانه و حرکتی که از «أَطعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ» سرچشمه گرفته است روح قدرت است، و تفرق عین ذلت، خواری ، مستی و بی ابهتی است.

در این صورت وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی یک پروژه و طرح است، و این پروژه در زندگی واقعی و روزمره ی مسلمین انجام می شود نه در کتابخانه ها و ساکن داخل کتب. اگر گفته می شود که تفرقه اندازان و وراجهای کتابخانه ای که جایی نشسته اند و با کوتاه فکری و توهمات خودشان اسباب تفرق را فراهم می کنند باید تنبیه بشوند، و اگر گفته می شود که بر علیه این فسیلهای اغلب مزدور و گاه بر علیه برادران نامتعادل و نامیزان و جاهل خودمان وارد پروسه ی نقد و جنگ نرم می شویم،  تمام این کارها برای محافظت از شوراهای مسلمین و محافظت از وحدت هدفمند و آگاهانه ی مسلمین، و برای کسب قدرت بزرگ بر علیه دشمن بزرگ است؛ اما این دو طیف ما را در حالت اضطرار و دفاع قرار داده اند، و جنگ نرم و گاه جنگ گرم را بر مسلمین تحمیل کرده اند و چاره جز دفع نمانده است .

در اینجا وحدت آگاهانه و هدفمند ما به معنی از بین بردن آراء مختلف و جلوگیری از ارائه ی اجتهادات مختلف در شورا نیست، بلکه منظور از وحدت هدفمند و آگاهانه، وحدت حرکتی است که در این وحدت هدفمند و حرکتی، روش و خط مشی شورا با اجماعی واحد و یکسان، مجموعه ای از اعتقادات روشن و بی ابهام، و مجموعه ای از استراتژیهای روشن و بی ابهام را، در مورد حال و آینده، در روش برخورد با واقعیتهای عینی جامعه نشان می دهد و ارائه می دهد، آن هم واضح، روشن و بی ابهام.

تلاشی آشکار برای حرکت به سمت تشکیل امه واحد از کانال شورای واحد مسلمین و ارائه ی اجماع واحد و تشکیل دوباره ی جماعت واحد به جای جماعتهای مختلف و تشکیل امت واحد به جای امتهای متعدد. تا مشمول فرموده ی الله شویم که می فرماید: كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ…  (ال عمران / 110)

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(92- қисмат)

Барои хамин астки, мутаносиби бо ончики вазиъати мовжуди жунбуш такомули аз мо мехохад, агар каси аз мо бипурсадки барномайи шумо барои чигунаги татбиқи

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ ، آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Ё барномайи шумо барои чигунаги татбиқи

«وَأَمْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ» و «إِذا حَکَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ»

Дар оянда чист? Агар мо зимни иймон ба куллиёти ин ахком барои татбиқи жузъиёти ин ахком мутаносиб бо ниёзи руз, ва вазъи мовжуд, ва мезони пешрафти инсонхо дар оянда, дар жавоб бигуемки мо феълан чанин барномайи дар ихтиёр надорем ва рузи худиш хамма чиз мушаххас мешавад, ва аз харгуна иқдомоти ажулона ва шуордехи ихсосотий ва ирояйи ахкоми норас ва нобажо худдори кардем, шояд битавонем ба худимон бигуемки мо дар масири жиход ва мубориза муваллиди садама ба ин жараёни муборак нашудем, ва еки аз усули асосий онро барои расидан ба хадаф  риоят кардем.

Чунончи арз шуд ин ба ин маъни нестки мо набояд ахкоми худимонро дошта бошем. Мо инонро дорем ва хубиш хам дорем. Дар қуръон ва суннати сахих ин ахком қарнхо пеш сабт шуданд ва ба унвони қонуни асосийи мо дар маъаррази дид ва дар ихтиёри дуст ва душман қарор доранд, балки дар инжо хадафи сухан ин астки бояд бо барнома рези дақиқ, мутаносиб бо хар замон ва маконики кучактарин фурсати муносиби барои касби қудрати иймоний ва дунёвий мутаносиби бо татбиқи шаръий ба руз он хукм ба вужуд омада аст, мо дар хамон мовқеияти замоний ва маконий, ва мутаносиб бо абзорхойи он замон, ин хукмро татбиқ бидихем ва ижрош кунем.

Мухолифини мо хам фахмидандки муслимин қавонини хосси худишонро доранд ва барои татбиқи он хам тавоноийхойи хосси худишонро дорад ва бидуни шак шойистаги ва тавон дар  даст гирифтани қудрати хукуматиро доранд, пас мушкил бар сари вужуди ин қавонини мунсажим нест; балки манзур ин астки татбиқи ин ахкоми ижтиходий бояд мутаносиб бо вазъ ва мовқеияти замонийи худиш дар оянда бошад, ва хам акнунки мазохиб ва тафосири мухталиф ва мутаъаддид ва умматхойи кучаки мутаъаддид, ва жамоатхойи кучаки мутаъаддид, ва шўрохойи кучаки мутаъаддид ба вужуд омаданд, ва хануз дар ек сарзамини мушаххас ек уммати вохид ва ек ижмоъи вохид ва ек жамоати вохиди аз тариқи ек шўройи вохиди ба вужуд наёмада аст то дар мовриди татбиқи хукми хосси раъйи вохид ва ижтиходи вохиди худишро мутаносиби бо вазъи мовжуди он замон ироя бидихад, то он замон гуфтан ва ирояйи бардоштхойи зудрас дар ғейри замон ва фасли муносибиш, талоши бефойдайи астки аслан ба дарди дўврайи инқилобий то қабли аз касби қудрат ва ташкили хукумат намехурад. Мо алъон бояд огохона ва хадафманд танхо бо такияйи асосий бар муштаракот ва мухофизат аз вафодор мондан ва истодагийи бар харакати умумий ба суйи хадаф дар масири сахихиш ба самти пирузийи нахоий, барномарези кунем.

Замоники шахс дар хамон дўврони омузиши иймониш “ ла илаха” ро бар забон меоварад ва куфр ба тоғут мекунад яъни дар вазъи мовжуд мегуяд: ман зери бори хеч хукми ғейри аз хукми аллох намеравам, қавонини дини секуляризмро зери пом мегузорам, ман аз ин дини секуляризм на коммунизмишро мехохам на либирализмишро, ман зери бори ахкоми социал демократхо хам намеравам, ман ижоза намедихамки ахкоми секуляристи ба жойи ахкоми илохий бар хонуводам ижро бишавад, ман намегузорамки дар панохи қавонини секуляристи ва дар панохи қудрати хукумати секуляристи хохарам, занам ва духтарам талаф бишаванд, ман зери бори фақр ва фахшо намеравам, ман тарс ва ноамнийро дар тамоми пояхойи зиндагим намехом, ман зери бори нисбияти ахлоқий секуляристи муртаддин намеравам, ман тахти шуорхойи фарибандайи “ озодий куфр” ё хамон бебандубори фикрий ва шахсий ижозайи куфргуйи ва тўвхин ба аллох ва росул ва қавонини шариати аллох ва оёти аллохро намедихам, ва даххо мовриди дигарки шахси мусалмон бо гуфтани хамон ла илаха ва куфр ба тоғутиш хеч қонуни жохилийро дар хеч шикл ва қиёфайи намепазирад.

 Дар ин сурат возих астки “ на”ики мо мегуем хамон “ на” мардум аст. Ва “ иллаллох” ва иймон ба тамоми ахкоми аллохи мо ва “ бале” гуфтани мо хам бо “ бале” гуфтани хаммайи мўъминин еки аст, аммо дар умури ижтиходий хақ надорем то ташкили шўройи улил амри вохид – холо дар сарзамини вохиди бошад ё муташаккил аз чанд сарзамин ва ё жиходий бошад – биёем ва раъйи фардий худимон ё дорудастайи кучаки худимонро ба жойи раъйи вохид ва ижмоъи вохиди шўройи умумий ироя бидихем ва боиси ижоди истикок ва боиси ба вужуд омадани тафарруқ ва тажзия дар миёни муслимин бишавемки рахбариятишонро ба ухда гирифтаем.

Дар инжо масала созиш, таназзул аз савоб ё ворид омадани хадаша бар усули тўвхид, вало ва баро, куфр ба тоғут ва иймон ба аллох нест, балки бар акс, жиловгири аз созиш ва тажзия ва героиши ба тоғутхо ва ё кинорагири нийрухойи астки , қудрат ва шовкати моро изофа мекунанд ва сухти жиходи хаммайи муслиминро дар ғалаба бар душмани мухожим ва расидан ба хадафи бузург таъмин мекунанд.

(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(91- қисмат)

Баъзи аз мункаротро шахс метавонад аз бейн бибарад, баъзи аз мункарот тавассути хелф ва синдико аз бейн мераванд, баъзи аз мункархо хам аз тариқи жамоат ва хизб аз бейн мераванд ва бисёри аз мункархо хам хастандки танхо ва танхо аз тариқи хукумати исломий аз бейн мераванд ва то расидан ба ин мархала хар фаолиятики мунжар ба бадтарин мункар яъни ширки тафарруқ бишавад дар воқеъ жойгузин кардани ек мункари бадтар ба жойи ек мункари бад аст. Жойгузини мункари бузургтар ба жойи мункари кучактар аст.

Набуди қудрати хукумати исломийки танхо аз тариқи вахдат ва пархези аз тафарруқ дубора ба даст меояд ғам ва балойи бузурги астки боис мешаванд балохо ва ғамхойи кучак фаромуш бишаванд ё лоақал зиёд ба онхо ахамият надод: ин чанин буд “ ғамман биғамин” қуръон :

فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ (آل عمران/153)

Ғами бузурги алъони мо набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва хатто набуди ек хукумати бадили изтирорийи исломий дар аксарияти қотиъи сарзаминхойи мусалмоннишин ва хатто бадтар аз он набуди ек мажлиси шўройи вохиди мужохидин дар ин сарзаминхо ба далили азоби тафарруқики илова бар давоми фақр ва ноамний ва тасаллути тоғутхойи махаллий бар муслимин боиси тамъа ва тасаллути соири куффори хорижий бар муслимин шуда аст. Барои аз бейн бурдани ин тафарруқики ноши аз ихтилофи дар бардоштхо ва тафосири мухталиф аст, ва барои мухофизати аз вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аз коноли еки аз “ се абзор”, лозим аст ба “ замон бар” будани халли ин ихтилофот ва хатто “ замон бар” будани пиёда кардани ислохоти ақидатий ва рафторий дар миёни муслимин мўътақид буд.

Медонемки баъди аз омузиши иймонки жўвхарайи рисолат тамоми анбиё буда аст

«وَلَقَد بَعَثنا في كُلِّ أُمَّةٍ رَسولًا أَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاجتَنِبُوا الطّاغوتَ» و لا اله – الا الله

Аз коноли пайғамбари он аср, соири ахком ба сурати тадрижий аз пайғамбари ба пайғамбари дигар дар холи такомул буда аст ва андак андак бар миллатхойи гузашта ироя шуданд то инки ба асри пайғамбари хотам саллаллоху алайхи васаллам мерасемки ба такомули худиш мерасад.

Замоники сейри ахком дар хаёти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мехост ба такомули худиш бирасад, боз ба сурати тадрижий ва дар муддати 23 сол дўврайи худишро такмил кард, яъни барои ек бадани мариз ва ек жомеъайи маризки барои дармони худиш аллохро ба унвони сохиби дастур ва амр, ва қонуни шариати аллохро ба унвони нусха ва дору барои дармони худиш пазирофта аст, ва ба ин масир иймон дорад, дорухоро боисти дар муддати масалан ду хафта ё чанд мох ва хатто то охари умр дар замонхойи мушаххаси масраф кард, ва намешавад хаммайи дорухоро екжо масраф кард.

Дорухойи жомеъа мутаносиб бо вазъи мовжуди он жомеъа ва ниёзхойи рузи он жомеъа ироя мешаванд, ва мумкин астки дар рохи расидан ба хадафи бузург, жунбуш мажбур бишавад дар марохили аз баёни баъзи аз ахкоми шариати аллох хам худдори кунад, ва мисли имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллох дар хадиси арнияйн чанин ташхис бидихадки дар ин мархалагузар хеч ниёзи ба баёни он нест, ва мумкин аст хатто дар сурати баён ва боз шудани фаолиятхойи теорик ва амалий дар ин замина, баунвони боздорандайи хам амал кунад, ва дар масири мубориза хилал ворид кунад ва сад бишавад.

Аз хадиси уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ба сурати возих ва ровшан мешавадки қабли аз омузиши иймон, ироя ва татбиқи ахкоми чун шаробхўри ва зинокори ва ғейрих метавонист боздоранда бошад. барои хамин аст мебинем муслиминики дар ин дўврон фовт карданд усулан намедонистандки чанин ахкоми хам вужуд доранд, ва барои хеч кудом аз ёрони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам тасаввури чанин ахкоми ва қавонини қобили тасаввур набуд.

Зохири қазия нишон медихадки аллох таоло лозим хам намедидки қабли аз мархала ва замони хосси амалий шудани ахкомиш, онхоро хам ба сурати лафзий ва теорик баён мекунад, барои хамин астки қуръонро екжо ва мисл ек китоб бар мардум нозил намекунад, балки хатто баён ва нозил кардани оёт марбут ба онхоро хам, ба замони ва макони хосси худиш муваккил мекунад. Замоники иймон омузиш дода мешавад кулли оёти мухтасси мўъминин бо

 «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»

Шуруъ мешавад ва баъди аз ижод ва омузиши иймон астки шахсро мухотоби ахкомиш қарор медихад.

Ва агар каси фақат мусалмон шуда бошад аммо ба даражайи мўъминин нарасида бошад ва иддаойи мўъмин будан бикунад аллох ба сирохат эълом мекунад:

 قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ (حجرات/14)

Арабхо мегуянд: иймон овардем. Бигу : шумо иймон наёвардид, балки бигуйид: таслим ва мусалмон шудем. Чироки иймон хануз ба дилхоитон рох наёфта аст.

(идома дорад……….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(31- қисм)  

 “Мавжуд вазиятдаги” шароитда мусулмонларни аксари фаол эмаслар, улар жиход ва мубораза  майдонларидан узоқда юришибди ва аксар холда пулдор бўлишни ё ер,мулк ва уй жихозларини харид қилиш ва хилма-хил таомларни истемол қилиш, дам олиш саёхатларини  ва қизиқарли филмлар тамошо қилишни кетидан юришибди, дунё ошкора уларни ўзи билан машғул қилиб қўйган :  

  وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلاَّ لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَلَلدَّارُ الآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ (أنعام/ 32)

Дунё мусулмонларни машғул қилиб қўйган бундай шароитда, мусулмонлар ўзларини диёрларида ёки бошқа диёрларда  ўтган тарихда яшаб ўтган мубориз хамдардлари  мавжуд бўлганига қарамасдан, улар  шунчалик материализм, индивидиализм,дунёни яхши кўришлик,ўлимдан нафратланиш ва дунёга кўнгил беришга ғарқ бўлиб кетишганки, бу нарсалардан юз ўгиришга, харакат қилишга қодир эмаслар ва уларнинг сони кўп бўлишига қарамасдан душман уларнинг  устида устун  бўлиб олган:

 يُوشِكُ الْأُمَمُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمْ كَمَا تَدَاعَى الْأَكَلَةُ إِلَى قَصْعَتِهَا فَقَالَ قَائِلٌ وَمِنْ قِلَّةٍ نَحْنُ يَوْمَئِذٍ قَالَ بَلْ أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ وَلَيَنْزَعَنَّ اللَّهُ مِنْ صُدُورِ عَدُوِّكُمْ الْمَهَابَةَ مِنْكُمْ وَلَيَقْذِفَنَّ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمْ الْوَهْنَ فَقَالَ قَائِلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوَهْنُ قَالَ حُبُّ الدُّنْيَا وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ

Тезда умматлар худди таомланувчилар косаларга хамла қилганидек сизларга хамла қилишади, бир киши айтдики: бунга сабаб бизларнинг сонимизни кам бўлганидами? Мархамат қилдиларки: йўқ,балки сизларни сонингиз кўп бўлади; аммо денгизни кўпигига ўхшайсизлар ва худованд душманингизни қалбидан сизларни хайбатингизни олиб қўяди ва сизларни қалбингизга сустликни жойлаб қўяди. Шунда бир киши айтдики: эй росулуллох бизларнинг сустлигимиз нимада? Мархамат қилдилар: дунёни яхши кўришлик ва ўлимни ёмон кўришликда.

Мана бундай вазиятга тушиб қолинган пайтда, мусулмонлар дунёни яхши кўришлари ва улар дунёга кўнгил қўйганликлари ва ўлимдан безорликлари ва хатто ўлимни, кейинги дунёни ё ўзларининг аслий хаётларини  унутишгани сабабли, мусулмонлар даста-даста бўлиб фирқаланиб кетишган,мана бундай вазиятга дучор бўлиб турибмиз, сабиқунал аввалунни иши фақат шаръий манбаъларни,мавжуд вазиятни тафсир қилиш ва назарийлаштириш эмас, балки мавжуд вазиятни ўзгартириш керак. Бизларни ишимиз фол очиш ва тамошо қилиб туриш эмас, балки ўзгариш учун лозим нарсаларни,шароитни хозирлашдан иборат, бизларни ишимиз ўзгаришни асбобларини хаёлда ва тўсатдан мухайё бўлиб қолишини кутиб ўтиришдан иборат эмас, балки лозим бўлган нарсаларни ва ўзгариш учун шароитни, огохона ва мақсадли вахдатни тайёрлашдан, хамда хақиқий қудратни касб қилишдан иборат.

Дунё уларни машғул қилиб қўйган ва ўзларининг қиёматдаги қадр-қийматларини унутишган мана бу мусулмонларга нисбатан, бизлар хар қандай харакатимизни, даъватимизни дариғ тутмаймиз, бизлар фақат ақидавий ва амалий таълимни бера оламиз ва бизлар мана бу ақидавий,махсусан амалий таълимлар орқали уларни баробаридаги  ўзимизнинг вазифамизни бажарамиз. Бизлар қудратни вужудга келтириш учун зарур бўлган бирликни,иттиходни аллохни шариатидаги қонунларга нисбатан хасис ва дунёга нисбатан эса қўли очиқ  бўлган  мана  мусулмонлардан тиланиб олмаслигимиз керак, тажрибалар шуни собит қилганки, мана бу дастадаги мусулмонлар ўзларининг сабиқунал аввалунларига хеч нарса беришга қодир эмаслар, улар кўпроқ томошабин бўлиб туришади холос, демак биз огохона,мақсадли вахдатни бу дастадагилардан тиланиб олмаслигимиз керак ва уларни рахм қилишларини, ачинишларини кутиб ўтирмаслигимиз лозим. Мана бу дастадаги мусулмонлар муғулларни замонида хам ва бошқа турли-хил даврларда хам, хозирда хам имтихондан ўтишга қодир бўлишмаган.

      Бизларнинг вазифамиз фақат ва фақат даъват ва набавий хужжатни иқома қилиш, чин кўнгилдан ачиниш ва уларга амалий таълимларни бериш ва бутун жахон улил амр шўросини ташкил қилиш томонга харакат қилиш ва нубувват манхажига асосланган  исломий хукуматни ташкил қилишдан иборат, бизлар уларнинг  амалларига масъул эмасмиз:

 فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَكِّرٌ *  لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُسَيْطِرٍ (غاشیه/21-22)

Бас, (эй Мухаммад), сиз панд-насихат қилинг! Зотан, сиз фақат бир панд-насихат қилгувчидирсиз, холос. *** Сиз уларнинг устида зўровонлик билан хукм юргизгувчи эмассиз.

Биз улардан вахдатни ва бир йўлда бирга бўлишни тиланиб олмаймиз, ва хеч кимни миннати хам бизларга керак эмас, хар қандай киши аллохни калимасини олий қилиш ва вохид умматни ва вохид жамоатни ташкил қилиш учун аллохни фармонига таслим бўлса, бу ишни ўзи  учун қилган ва уни фойдаси хам уни ўзини чўнтагига келиб тушади:

 وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ(عنکبوت/6)

Фақат дунёни ўзи билан машғул бўлиб қолган мусулмонларнинг мана бу дастаси, хар қандай жамиятда ва хар қандай ўзгаришда фақат томошабин бўлиб туришади ва қудратга таслим бўлишади. Мана бу кимсаларга бу қудратни ким ижро қилишини фарқи йўқ, энг мухими шуки, улар хаёлларида буни ўзларини нафига бўлишини орзу қилишади. Улар башарият тарихини  хеч қайси бир даврида асосий ўзгаришларни омили бўлишмаган, албатта улар сайловларда ўзларини назарларини сандиқларга солишга ва ададларни ўзгартиришга  қодирдурлар, аммо уларнинг жонлари ва дунёга тегишли нарсалари хатарга тушиб қоладиган жиходий ва амалий фаолиятларда энг кичик бир харакатни хам  қилишган эмас. Шу сабабли хам улар шариатгароларнинг олдинга қилган жараёнларига кичкина бўлса хам таъсир кўрсата олишмаган. Агар росулуллох саллаллоху алайхи васалламни замонларида фақат уч нафарни дунё алдаб қўйиб табук жангида мунофиқлар билан бирга жангда қатнашмаган бўлсалар, хозирги кунда бир миллиярд мусулмон дунёга алданиб ўтирибди, улар  шариатгаро мужохидларни бир четга ташлаб қўйишган. Улар фақат узоқдан аксар холларда спутник каналларидан ва кофирларнинг бошқа ижтимоъий ахборот воситаларидан ва ташқи секуляр кофирларни,махаллий муртадларни,мунофиқларни,секулярзадаларни кўз-қараши билан  ўзларини мусулмон биродарларига,опа-сингилларига назар ташлашади.

Агар жиход йўлида ва нубувват манхажига асосланган хилофат сари такомуллашиш йўлида хато қилаётган ва хам яхши ва хам ёмон сифатларга эга бўлган

(قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ)

биродарларимизнинг дастасини мунофиқ ва секулярзадаларнинг

 دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ

дан иборат нихоятда катта галласига қўшсак ва уларнинг ташқи ишғолгар кофирлар ва махаллий муртадлар билан иссиқ ва махсусан рухий жанглардаги хамкорларини хам бунга изофа қилсак ва секулярзада мавжудотларни алдовларига алданиб қолган мусулмонларни сонини хам буни устига қўшсак, нихоятда хавотирга соладиган , хамда фожеали бир ададлар вужудга келади.

Мана бундай шароитда аллохга иймон келтиришдан сўнг бажариладиган энг катта вожибул айн ташқи секуляр соил душманни ва махаллий муртадларни дафъ қилишлик ва исломий бедор қилишдур, бу фақат ва фақат  хар бир қавмнинг андак сонли  сабиқунал аввалун кишиларига хос бўлган иш.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(31- قیسم)

“مَوجُود وَضِیعیَتدَگِی” شَرائِطدَه مُسُلمانلَرنِی اَکثَرِی فَعال اِیمَسلَر، اوُلَر جِهاد وَ مُبارَزَدَه مَیدانلَرِیدَن اوُزاقدَه یوُرِیشِیبدِی وَ اَکثَر حالدَه پُولدار بوُلِیشنِی یا یِیر،موُلک وَ اوُی جِهازلَرِینِی خَرِید قِیلِیش وَ هِیلمَه – هِیل طَعاملَرنِی اِستِعمال قِیلِیش، دَم آلِیش سَیاحَتلَرِینِی وَ قِیزِیقَرلِی فِیلملَر تَماشا قِیلِیشنِی کِیتِیدَن یوُرِیشِیبدِی،دُنیا آشکاره اوُلَرنِی اوُزِی بِیلَن مَشغُول قِیلِیب قوُیگن:   وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلاَّ لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَلَلدَّارُ الآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ (أنعام/ 32

دُنیا مُسُلمانلَرنِی مَشغُول قِیلِیب قوُیگن بوُندَن شَرائِطدَه، مُسُلمانلَر اوُزلَرِینِی دِیارلَرِیدَه یاکِی باشقُه دِیارلَردَه اوُتگن تَرِیخدَه یَشَب اوُتگن مُبارِز هَمدَردلَرِی مَوجُود بوُلگه نِیگه قَرَمَسدَن، اوُلَر شوُنچَه لِیک مَتِیرِیالِیزم، اِیندِیوِیدِییالِیزم، دُنیانِی یَحشِی کوُرِیشلِیک، اوُلِیمدَن نَفتَرلَه نِیش وَ دُنیاگه کوُنگِیل بِیرِیشگه غَرق بوُلِیب کِیتِیشگنکِی، بُو نَرسَه لَردَن یوُز اوُگِیرِیشگه ، حَرَکَت قِیلِیشگه قادِر اِیمَسلَر وَ اوُلَرنِینگ سانِی کوُپ بوُلِیشِیگه قَرَمَسدَن دُشمَن اوُلَرنِینگ اوُستِیدَه اوُستوُن بوُلِیب آلگن:    يُوشِكُ الْأُمَمُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمْ كَمَا تَدَاعَى الْأَكَلَةُ إِلَى قَصْعَتِهَا فَقَالَ قَائِلٌ وَمِنْ قِلَّةٍ نَحْنُ يَوْمَئِذٍ قَالَ بَلْ أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ وَلَيَنْزَعَنَّ اللَّهُ مِنْ صُدُورِ عَدُوِّكُمْ الْمَهَابَةَ مِنْكُمْ وَلَيَقْذِفَنَّ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمْ الْوَهْنَ فَقَالَ قَائِلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوَهْنُ قَالَ حُبُّ الدُّنْيَا وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ^[1]  تِیزدَه اوُمَّتلَر حوُددِی طَعاملَه نوُچِیلَر کاسَه لَرگه حَملَه قِیلگه نِیدِیک سِیزلَرگه حَملَه قِیلِیشَه دِی، بِیر کِیشِی اَیتدِیکِی: بوُنگه سَبَب بِیزلَرنِینگ سانِیمِیزنِی کَم بوُلگه نِیدَه مِی؟ مَرحَمَت قِیلدِیلَرکِی: یوُق، بَلکِی سِیزلَرنِی سانِینگِیز کوُپ بوُلَه دِی؛ اَمّا دِینگِیزنِی کوُپِیگِیگه اوُحشَیسِیزلَر وَ خُداوَند دُشمَنِینگِیزنِی قَلبِیدَن سِیزلَرنِی هَیبَتِینگِیزنِی آلِیب قوُیَه دِی وَ سِیزلَرنِی قَلبِینگِیزگه سُوستلِیکنِی جایلَب قوُیَه دِی. شوُندَه بِیر کِیشِی اَیتدِیکِی: اِی رَسُول الله بِیزلَرنِینگ سُوستلِیگِیمِیز نِیمَه دَه؟ مَرحَمَت قِیلدِیلَر: دُنیانِی یَحشِی کوُرِیشلِیک وَ اوُلِیمنِی یامان کوُرِیشلِیکدَه.

مَنَه بوُندَی وَضِیعیَتگه توُشِیب قالِینگن پَیتدَه، مُسُلمانلَر دُنیانِی یَحشِی کوُرِیشلَرِی وَ اوُلَر دُنیاگه کوُنگِیل قوُیگنلِیکلَرِی وَ اوُلِیمدَن بِیزارلِیکلَرِی وَ حَتَّی اوُلِیمنِی،کِییِینگِی دُنیانِی یا اوُزلَرِینِینگ اَصلِی حَیاتلَرِینِی اوُنوُتِیشگه نِی سَبَبلِی، مُسُلمانلَر دَستَه – دَستَه بوُلِیب فِرقَه لَه نِیب کِیِتیشگن، مَنَه بوُندَی وَضِیعیَتگه دوُچار بوُلِیب توُرِیبمِیز، سابِقُونَ الاَوَّلوُننِی اِیشِی فَقَط شَرعِی مَنبَعلَرنِی، مَوجُود وَضِیعیَتنِی تَفسِیر قِیلِیش وَ نَظَرِیلَشتِیرِیش اِیمَس، بَلکِی مَوجُود وَضِیعیَتنِی اوُزگرتِیرِیش کِیرَک. بِیزلَرنِی اِیشِیمِیز فال آچِیش وَ تَماشا قِیلِیب توُرِیش اِیمَس، بَلکِی اوُزگه رِیش اوُچُون لازِم نَرسَه لَرنِی، شَرائِطنِی حاضِرلَشدَن عِبارَت، بِیزلَرنِی اِیشِیمِیز اوُزگه رِیشنِی اَسبابلَرِینِی خَیالدَه وَ توُسَتدَن مُهَیَّا بوُلِیب قالِیشِینِی کوُتِیب اوُتِیرِیشدَن عِبارَت اِیمَس، بَلکِی لازِم بوُلگن نَرسَه لَرنِی وَ اوُزگه رِیش اوُچُون شَرائِطنِی، آگاهانَه وَ مَقصَدلِی وَحدَتنِی تَیّارلَشدَن، هَمدَه حَقِیقِی قُدرَتنِی کَسب قِیلِیشدَن عِبارَت. 

دُنیا اوُلَرنِی مَشغُول قِیلِیب قوُیگن وَ اوُزلَرِینِینگ قِیامَتدَگِی قَدر- قِیمَتلَرِینِی اوُنوُتِیشگن مَنَه بُو مُسُلمانلَرگه نِسبَتاً، بِیزلَر هَر قَندَی حَرَکَتِیمِیزنِی، دَعوَتِیمِیزنِی دَرِیغ توُتمَیمِیز، بِیزلَر فَقَط عَقِیدَه وِی وَ عَمَلِی تَعلِیمنِی بِیرَه آلَه مِیز وَ بِیزلَر مَنَه بُو عَقِیدَه وِی، مَخصُوصاً عَمَلِی تَعلِیملَر آرقَه لِی اوُلَرنِی بَرابَرِیدَگِی اوُزِیمِیزنِینگ وَظِیفَه مِیزنِی بَجَرَه مِیز. بِیزلَر قُدرَتنِی وُجوُدگه کِیلتِیرِیش اوُچُون ضَرُور بُولگن بِیرلِیکنِی، اِتِّحادنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه نِسبَتاً حَسِیس وَ دُنیاگه نِسبَتاً اِیسَه قوُلِی آچِیق بوُلگن مَنَه بُو مُسُلمانلَردَن تِیلَه نِیب آلمَسلِیگِیمِیز کِیرَک، تَجرِیبَه لَر شوُنِی ثابِت قِیلگنکِی، مَنَه بُو دَستَه دَگِی مُسُلمانلَر اوُزلَرِینِینگ سابِقوُنَ الاَوَّلوُنلَرِیگه هِیچ نَرسَه بِیرِیشگه قادِر اِیمَسلَر، اوُلَر کوُپراق تاماشَه بِین بوُلِیب توُرِیشَه دِی حَلاص، دِیمَک بِیز آگاهانَه، مَقصَدلِی وَحدَتنِی بُو دَستَه دَگِیلَردَن تِیلَه نِیب آلمَسلِیگِیمِیز کِیرَک وَ اوُلَرنِی رَحم قِیلِیشلَرِینِی، اَچِینِیشلَرِینِی کوُتِیب اوُتِیرمَسلِیگِیمِیز لازِم. مَنَه بُو دَستَه دَگِی مُسُلمانلَر مُغوُللَرنِی زَمانِیدَه هَم باشقَه توُرلِی- هِیل دَورلَردَه هَم، حاضِردَه هَم اِمتِحاندَن اوُتِیشگه قادِر بوُلِیشمَه گن.

بِیزلَرنِینگ وَظِیفَه مِیز فَقَط وَ فَقَط دَعوَت وَ نَبَوِی حُجَّتنِی اِقامَه قِیلِیش، چِین کوُنگِیلدَن اَچِینِیش وَ اوُلَرگه عَمَلِی تَعلِیملَرنِی بِیرِیش وَ بوُتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شُوراسِینِی تَشکِیل قِیلِیش تامانگه حَرَکَت قِیلِیش وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیشدَن عِبارَت، بِیزلَر اوُلَرنِینگ عَمَللَرِیگه مَسئوُل اِیمَسمِیز:     فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَكِّرٌ *  لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُسَيْطِرٍ (غاشیه/21-22)  بَس، (اِی مُحَمَّد)،  سِیز پَند- نَصِیحَت قِیلِینگ! ذاتاً، سِیز فَقَط بِیر پَند- نَصِیحَت قِیلگوُچِیدِیرسِیز، حالاص. *** سِیز اوُلَرنِینگ اوُستِیدَه زُورَوانلِیک بِیلَن حُکم یوُرگِیزگوُوچِی اِیمَسسِیز.

بِیز اوُلَردَن وَحدَتنِی وَ بِیر یوُلدَه بِیرگه بوُلِیشنِی تِیلَه نِیب آلمَیمِیز، وَ هِیچ کِیمنِی مِننَه تِی هَم بِیزلَرگه کِیرَک اِیمَس، هَر قَندَی کِیشِی اَلله نِی کَلِیمَه سِینِی عالِی قِیلِیش وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلِیش اوُچُون اَلله نِی فَرمانِیگه تَسلِیم بوُلسَه، بُو اِیشنِی اوُزِی اوُچُون قِیلگن وَ اوُنِی فایدَه سِی هَم اوُنِی اوُزِینِی چوُنتَه گِیگه کِیلِیب توُشَه دِی:     وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ(عنکبوت/6)     فَقَط دُنیانِی اوُزِی بِیلَن مَشغُول بوُلِیب قالگن مُسُلمانلَرنِینگ مَنَه بُو دَستَه سِی، هَر قَندَی جَمِیعیَتدَه وَ هَر قَندَی اوُزگه رِیشدَه فَقَط تاماشَه بِین بوُلِیب توُرِیشَه دِی وَ قُدرَتگه تَسلِیم بوُلِیشَه دِی. مَنَه بوُ کِیمسَه لَرگه بُو قُدرَتنِی کِیم اِجرا قِیلِیشِینِی فَرقِی یوُق، اِینگ مُهِمِی شوُکِی، اوُلَر خَیاللَرِیدَه بوُنِی اوُزلَرِینِی نَفِیگه بوُلِیشِینِی آرزُو قِیلِیشَه دِی. اوُلَر بَشَرِیَت تَرِیخِینِی هِیچ قَیسِی بِیر دَورِیدَه اَساسِی اوُزگه رِیشلَرنِی عامِلِی بوُلِیشمَه گن، اَلبَتَّه اوُلَر سَیلاولَردَه اوُزلَرِینِی نَظَرلَرِینِی صَندِیقلَرگه سالِیشگه وَ عددلرنِی اوُزگرتِیرِیشگه قادِردُورلَر، اَمّا اوُلَرنِینگ جانلَرِی وَ دُنیاگه تِیگِیشلِی نَرسَه لَر خَطَرگه توُشِیب قالَه دِیگن جِهادِی وَعَمَلِی فَعالِیَتلَردَه اِینگ کِیچِیک بِیر حَرَکَتنِی هَم قِیلِیشگن اِیمَس. شوُ سَبَبلِی هَم اوُلَر شَرِیعَتگرالَرنِینگ آلدِینگه قِیلگن جَرَیانلَرِیگه کِیچکِینَه بوُلسَه هَم تَأثِیر کوُرسَه تَه آلِیشمَه گن. اَگر رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی زَمانلَرِیدَه فَقَط اوُچ نَفَرنِی دُنیا اَلدَب قوُیِیب تَبُوک جَنگِیدَه مُنافِقلَر بِیلَن بِیرگه جَنگدَه قَتنَشمَه گن بوُلسَه لَر، حاضِرگِی کوُندَه بِیر مِللِییَرد مُسُلمان دُنیاگه آلدَه نِیب اوُتِیرِیبدِی، اوُلَر شَرِیعَتگرا مُجاهِدلَرنِی بِیر چِیتگه تَشلَب قوُیِیشگن. اوُلَر فَقَط اوُزاقدَن اَکثَر حاللَردَه سپُوتنِیک کَنَللَرِیدَن وَ کافِرلَرنِینگ باشقَه اِجتِمائِی اَخبارات واسِیطَه لَرِیدَن وَ تَشقِی سِکوُلار کافِرلَرنِی، مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی، مُنافِقلَرنِی، سِکوُلارزَدَه لَرنِی کوُز- قَرَشِی بِیلَن اوُزلَرِینِی مُسُلمان بِرادَرلَرِیگه، آپَه – سِینگِیللَرِیگه نَظَر تَشلَه شَه دِی.

اَگر جِهاد یُولِیدَه وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت سَرِی تَکاموُلّه شِیش یوُلِیدَه خَطا قِیلَیاتگن وَ هَم یَحشِی وَ هَم یامان صِیفَتلَرگه اِیگه بوُلگن   (قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ) بِرادَرلَرِیمِیزنِی دَستَه سِینِی مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِینگ   دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ  دَن عِبارَت نِهایَتدَه کَتتَه گللَه سِیگه قوُشسَک وَ اوُلَرنِینگ تَشقِی اِیشغالگر کافِرلَر وَ مَحَلِّی مُرتَدلَر بِیلَن اِیسسِیق وَ مَخصُوصاً رُوحِی جَنگلَردَگِی هَمکارلَرِینِی هَم بوُنگه اِیضافَه قِیلسَک وَ سِکوُلارزَدَه مَوجُوداتلَرنِی اَلداولَرِیگه اَلدَه نِیب قالگن مُسُلمانلَرنِی سانِینِی هَم بوُنِی اوُستِیگه قوُشسَک، نِهایَتدَه خَواطِرگه سالَه دِیگن، هَمدَه فاجِیَه لِی بِیر عَدَدلَر وُجُودگه کِیلَه دِی.

مَنَه بوُندَی شَرائِطدَه اَلله گه اِیمان کِیلتِیرِیشدَن سُونگ بَجَرِیلَه دِیگن اِینگ کَتتَه واجِبُ العَین تَشقِی سِکوُلار صائِل دُشمَننِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی دَفع قِیلِیشلِیک وَ اِسلامِی بِیدار قِیلِیشدُور، بُو فَقَط وَ فَقَط  هَر بِیر قَومنِینگ اَندَک سانلِی سابِقوُنَ الاَوَّلوُن کِیشِیلَرِیگه خاص بوُلگن اِیش.

(دوامی بار…….)

---

[1]أخرجه أبو داود (4299) وأحمد (37/82)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(31- قسمت)

در شرایطی که در «وضع موجود»، اکثر مسلمین منفعل و به دور از میدانهای جهاد و مبارزه به سر می برند، و اکثرا به فکر پولدار شدن یا خرید زمین و املاک و وسایل خانه و خوردن خوراکهای متنوع و سفرهای تفریحی و نگاه کردن به فیلمهای سرگرم کننده و غیره هستند و آشکارا دنیا آنها را به بازی گرفته است: وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلاَّ لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَلَلدَّارُ الآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ (أنعام/ 32)

در چنین شرایطی  که دنیا مسلمین را به بازی گرفته است و مسلمین حتی با وجود همدردی با سابقون الاولون مبارز سرزمین خودشان یا سایر سرزمینها چنان در مادی گرائی و فرد گرائی و دنیا دوستی و بیزاری از مرگ و دل نکندن از دنیا غرق شده اند که قدرت تحرک و جنبیدن ازآنان گرفته شده است و با وجود کثرتشان دشمنان بر آنان غلبه پیدا کرده اند: يُوشِكُ الْأُمَمُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمْ كَمَا تَدَاعَى الْأَكَلَةُ إِلَى قَصْعَتِهَا فَقَالَ قَائِلٌ وَمِنْ قِلَّةٍ نَحْنُ يَوْمَئِذٍ قَالَ بَلْ أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ وَلَيَنْزَعَنَّ اللَّهُ مِنْ صُدُورِ عَدُوِّكُمْ الْمَهَابَةَ مِنْكُمْ وَلَيَقْذِفَنَّ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمْ الْوَهْنَ فَقَالَ قَائِلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوَهْنُ قَالَ حُبُّ الدُّنْيَا وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ[1] زود است که امت ها بر شما حمله کنند مانند حمله خورنده ها بر کاسه، کسی گفت: آیا به علت کم بودن تعداد ماست؟ فرمودند: نه بلکه شما زیاد هستید؛ اما مانند کف دریا می باشید و خداوند متعال هیبت شما را از قلب دشمان شما بیرون می کشد و در قلب های شما سستی را جا می دهد. کسی گفت: یا رسول الله سستی ما در چیست؟ فرمودند: در دوستی دنیا و کراهیت از مرگ.

زمانی که چنین وضعی پیش آمده است، زمانی که به دلیل دنیا دوستی مسلمین و دل بستن آنان به دنیا و بیزاری از مرگ، و حتی فراموش کردن مرگ و دنیای بعدی و زندگی اصلی آنان، مسلمین متفرق و دسته دسته شده اند و چنین وضعی بر ما تحمیل شده است، کار سابقون الاولون پیشگام تنها تفسیر منابع شرعی و وضع موجود و نظریه پردازی نیست، بلکه تغییر وضع موجوداست . کار ما فال بینی و تماشا کردن نیست، بلکه آماده کردن ملزومات و شرایط تغییراست، کار ما منتظر شدن تا فراهم شدن خیالی و توهمی و اتفاقی اسباب تغییر نیست، بلکه آماده کردن و تهیه کردن  ملزومات و شرایط تغییر و وحدت آگاهانه و هدفمند و کسب قدرت واقعی است.

 ما از هیچ گونه تلاش و دعوتی نسبت به این مسلمینی که دنیا آنان رابه بازی گرفته است و ارزش قیامت خودشان را فراموش کرده اند کوتاهی نمی کنیم، ما تنها آموزش های عقیدتی و عملی می دهیم و سعی می کنیم که با این آموزشهای عقیدتی و بخصوص عملی وظایف خودمان را در برابر آنان انجام بدهیم . ما  هرگز نباید همبستگی و اتحاد را که ضرورت درست کردن قدرت است  را از این مسلمین خسیس نسبت به قانون شریعت الله و دل باز نسبت به دنیا گدائی کنیم، تجربه ثابت کرده  است که این دسته از مسلمین چیزی به سابقون الاولون خودشان نمی دهند و بیشتر نظاره گر می شوند، پس ما نباید وحدت آگاهانه و هدفمند را از این دسته گدائی کنیم، و نباید منتظر ترحم و دلسوزی این دسته از مسلمین باشیم. این دسته از مسلمین در زمان مغولها و زمانها مختلف و هم اکنون آزمایش خودشان را پس داده اند .

وظیفه ی ما تنها و تنها دعوت و اقامه ی حجت نبوی و نهایت دلسوزی و آموزشهای عملی به آنها، و حرکت به سمت تشکیل شورای اولی الامر جهانی و تشکیل حکومت اسلامی علی منهاج نبوه است، ما مسئول اعمال آنها نیستیم : فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَكِّرٌ *  لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُسَيْطِرٍ (غاشیه/21-22) تو پند و اندرز بده و یادآوری کن . چرا که تو تنها پند دهنده و یادآوری کننده‌ای و بس .‏ تو بر آنان چیره و مسلّط نیستی .

ما ازآنان گدائی وحدت و هم مسیر شدن نمی کنیم، ومنت کسی هم نمی کشیم، هر کسی که قصد دارد  برای اعلای کلمه الله و تشکیل امت واحده و جماعت واحده تسلیم فرمان الله بشود برای  خودش کرده است و سودش ابتدا به جیب خودش می رود : وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ(عنکبوت/6)

این دسته از مسلمین که دنیا آنان را به بازی گرفته است در هر جامعه ای و درهر تغییر و تحولی تنها و تنها نظاره گر هستند و تسلیم قدرت می شوند. برای آنها فرق ندارد این قدرت را چه کسی بر آنها اجراء می کند، مهم این است که در خیالشان آروز می کنند که به نفعشان باشد. اینها در هیچ دوره ای از تاریخ بشریت عامل تغییر و تحول بنیادی نبوده اند، هر چند که در انتخابات می توانند رای خودشان را به صندوقها بریزند و عددها را تغییر بدهند اما در فعالیتهای جهادی و عملی که در آن ممکن  است جانشان و متعلقات دنیایشان به خطر بیافتداینها هرگز کوچکترین تحرکی نکرده اند. برای همین کوچکترین تأثیر مثبتی هم بر جریان رو به جلو شریعت گرایان نداشته اند. اگردرزمان رسول الله صلی الله علیه وسلم تنها 3 نفر دنیا گولشان زد و به همراه منافقین در جنگ تبوک شرکت نکردند، امروزه بیشتر از یک میلیارد مسلمان دنیا گولشان زده است و مجاهدین شریعت گرا را رها کرده اند  و تنها از دور و اکثرا از کانال ماهواره ها و سایر رسانه های اجتماعی کفار و از نگاه کفار سکولار خارجی و مرتدین محلی و منافقین و سکولار زده ها به خواهر برادران آزادیخواه خودشان نگاه می کنند .

اگرآن دسته از برادرانمان که مسیر جهاد و حرکت به سمت و سوی تکامل و خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ را اشتباه می روند و دارای صفات خوب و بدی هستند (قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ) را به خیل عظیم منافقین و سکولار زده ها – دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ – و همکاری آنها با کفار اشغالگر خارجی ومرتدین محلی در جنگ گرم و بخصوص روانی را اضافه کنیم، اگر تعداد مسلمینی که فریب این موجودات سکولار زده را هم خوردند به حساب بیاوریم واقعا معادله ی نگران کننده و گاه فاجعه آمیزی می شود.

در چنین شرایطی انجام دادن بزرگترین واجب عینی پس از ایمان به الله  که دفع دشمن صائل سکولار خارجی و مرتدین محلی و بیدارگری اسلامی است، تنها و تنها به عهده ی سابقون الاولون اندک هر قومی مختص می شود.

(ادامه دارد…….)

---

[1]أخرجه أبو داود (4299) وأحمد (37/82)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(90- қисмат)

Танхо аз коноли ин “ се абзор” астки чанон фазойи бози ба вужуд меоядки хам дар он тамаркузи фармондехи ва вахдати дастур вужуд дорад хам шўро, хам инзибот вужуд дорад хам озодий, хам вахдати ирода вужуд дорад хам рохатийи хиёл ва халлоқияти фардий.

Ин хамон вазифайи ошкори астки ислом барои рушди фард ва жамоати муслимин, худишро мутаъаххиди ба пиёда ва заминий кардани он карда аст, ин хам мухри таъйидий аст бар инки ин жомеъайи исломий харгиз сокин ва бетахаррук нест балки хамиша дар харакат ва шукуфоий аст,  ва мухимтар инки харгиз гумрох ва саргардон намешавад. Чиро? Чун уммат ва жамоати вохидики аз коноли еки аз ин “ се абзор” шикл гирифта харгиз гумрох намешавад, инро аллох замонат карда ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сирохат баёниш карда аст:

سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَايَجْمَعَأُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا.

Уммати вохид ва жамоати вохидики аз тариқи шўройи вохиди улил амрики аз коноли еки аз се абзорхо ба вужуд омада аст тамоми тафосири мухталифро бо риояти тасовийи хуқуқ дар худиш жой медихад. Дар ин шўро мазохиби суннатий, ва хатто маосир хам, мисли салафият ва ихвонийгари ва мактаби қуръоний будан ва ғейрих мумкин аст солхойи сол ба хаёти худишон идома бидиханд, хаёти инон тазоди бо ирояйи раъйи вохид ва ижмоъи вохид тавассути шўро ва табаъияти муслимин аз ин раъйи вохид надорад. Вужуди оройи мухталиф дар шўро ва ирояйи оройи мухталиф дар шўро омили харакат ва монеъи сукун ва гандидагийи ин оби хаёт бахш мешавад, ва бо пойбанд будан ба раъйи вохиди шўро ин ороъйи мухталиф дар дохили шўро боис ва омили гуризи аз шўро ва вахдат намешавад балки сабаби тақвият ва истихкоми шўро ва вахдат мешавад.

Бо барои хифзи ин вахдат билижбор рузона чандин бор дар намозимон таъаххуд медихемки тобеъи мутлақи қонуни шариати аллох бишавемки еки аз мухимтарин қавонини шариати аллох вахдат ва пойбанд будан ба у аст. Ийяка наъбуду яъни хаммайи ибодатхоям фақат ва фақат барои аллох бошадки мешавад хамон маъни:

قُلْ إِنَّ صَلاَتِيوَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ* لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ(انعام/162-163)

Илова бар он барои инки қалбимон ором бишавад ва аз харгуна кина ва нафрати нисбат ба хохарон ва бародарони мусалмонимон холи бишавад ва ба жойиш маваддах ва пойбанд будан ба ихва ва азиллах ва …….жо бигирад бароишон дуойи хейр мекунем ва пас аз бозгашт аз гуфтагуйи бо аллох бароишон саломатийи ва осойиш ва амниятро ба армағон меоварем.

Бале, мо хар руз батури вожиб 17 бор мегуем

«اهدنا الصراط المستقيم»

Ва 9 бор

«السلام علينا» و «السلام علي عبادالله الصالحين»

ро бар забон меоварем ва бо такрори хаддиақал 17 бор иқрор ба тўвхид дар 5 новбати мушаххас ва муъайян онхам бо ижбор ба такрор ва амали ба он дар масжид ба хамрохи “ жамъ” ва дури аз тафарруқ ва парокандагий ва такравий, хамин худиш баёнгари зеботарин ва айнийтарин ва гўётарин шикли даъват ба иттиход миёни муслимин ва мўминини жахон, ва таъкиди бар тўвхид ва пейравийи мутлақ аз “ қонуни шариати аллох” аст.

Хадафи мо ризояти аллох аз тариқи табаъият аз қавонини шариати аллох барои бозгардондани хукумати исломий аст, ва ин хадаф бисёр мутаъолий ва арзишманд аст, хамин хадафдор будани мо бузургтарин мухаррики муттахид шудани мост, чун расидан ба ин хадаф сангинтар аз они астки афроди мутафарриқ ё хатто жамоатхойи мутафарриқ аз ухдайи он бароянд. Ва мо барои расидан ба ин хадафи бузург, коромадтарин ва асосийтарин ва мутмаъинтарин васила яъни шўро аз коноли се абзорро дар ихтиёр дорем.

Албатта ижмоъи вохиди шўро аз коноли ин “ се абзор” танхо зери мажмуъахойи ин абзорхоро шомил мешавад. Илова бар ин дар ин масир ва хатто дар замони ташкили бадили изтирорийи хукумати исломий каси наметавонад нақши ижмоъи вохидро бози кунад ва хақ надорад бардошт ва тафсири худишро бар дигарон тахмил кунад. Балки бо риояти услуби сахихи

« أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»

Ва риояти сахихи

« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌفَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ »

Ба бехтарин шевайи мумкин танхо ба таблиғи раъйи худиш иқдом кунад, ва ба асли ихтиёр ва озодий ва тасовийи хуқуқи шаръий дигар муслимини ахли қибла эхтиром бигузорад, ва харгиз фаромуш накунадки агар нобуд кардани мункари кучаки боиси жойгузини мункари бузургтари бишавад бояд то замони фарохам шудани асбоб ва лавозими шаръийи он мункар дар хийни мубориза сабр кард.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(89- қисмат)

Илова бар ин чун ёдгири қуръон ба далили сахл будани алфозиш ва сахл будуни маъонияш хийли осон аст:

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ(قمر/ 17)

Ба тахқиқ, қуръонро барои ёд кардан осон намудаем, оё зикр кунандайи хаст? Оники мушкил аст амал кардан ба он аст то инки шахс худишро мухотоби оёти қарор надихадки тахдид омизанд:

:  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ *كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ*إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ(صف/2-4)

Эй мўъминон! Чиро сухани ( ба дигарон) мегуйидки худитон баробари он амал намекунид? Агар суханиро бигуйид ва худитон баробари он амал намекунид, мужиби хашми азими худо мегардид. Худованд касониро дуст медорадки дар рохи у муттахид ва екпорча дар хат ва сафи вохиди меразманд, ингор девори сурбийи бузурги хастанд. Бар руйи

«لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ» و «الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ»

Ками макс кунид ва бо ками тадаббур ва таъаққул бар суханони жамоатхойи мусаллахи фикр кунидки дам аз вахдат мезананд аммо аъмолишон комилан бархалофи гуфтахо ва иддаохойишон аст.

Дар хар сурат, огохихойи даража севуми хам вужуд дорандки ба донишхойи жиходий ва муборизотийи руз шинохта шудандки куллан тобеъ амалкарди хадафманди манобеъи шаръий аз тариқи шўройи руз хастанд ва аз тариқи тажоруби руз ба вужуд меоянд. Дар инжо возих астки муслимин дар ек даража нестанд, ва қатъан дорои даражоти мухталиф ва мутафовути аз илм ва тажруба хастанд, ва ниёз ба ек  баданайи ташкилот ва танзимоти хамоханг кунанда дорандаки еки аз “ се абзори” хилафату ала минхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорийи исломий ё мажлиси шўройи мужохидин ин вазифаро бар ухда мегирад.

Дар ин масири нохамвор ва мутановуби рушди огохихойи ақидатий ва муборизотийи руз, масири рушди огохий ақидатий ва муборизотийи муслимин, хар тейфи аз муслимин метавонад ва бояд мутаносиб бо вусъатики аллох ба у дода ва мутаносиб бо тажрубиётики касб карда ва донишики дорад бардошти мутафовути аз жиход ва муборизоти руз дошта бошад,аммо дар чанд дахайи гузашта мо шохиди ек нопухтагий ва иттифоқоти ногуворий дар миёни жамоатхо ва шўрохойи мухталиф дар адами дарки ин воқеъияти табиий будем.

Ин бародарони нопухтайи мо саъй мекунандки бо тафаккуроти тамомият хохики доранд дарк ва фахми худишонро бар дигарон тахмил кунанд, ва дигаронро бейни ду рохи қарор медоданд, ва мажбуришон мекарданд ё назариёти худишонро рад кунанд ё аз шўройи кучак ва жамоати кучак ва уммати кучакишон бизананд берун.

Шахси мусалмонки озодиш мусодара мешавад ва наметавонад бар асоси ончи хаст харф бизанад ва амал кунад ва ба пеш баравад ва агар иштибохи кард ба сабки исломий ислох бишавад ва инхамма махдудиятро жилови пойиш мебинад, хоста ва ё нохоста, дар хатари худ сонсурийи мудовим ва дар нихоят дар хатари масх шудагий ва истодагий ва адами шукуфоий, ва дар аксари маворид, дар маъаррази беморийи мухлики хазфгароий ва тасфияйи кури дохилий ё иншиқоқ ва тафарруқ қарор мегирад.

Ин қейд ва бандхойи тахмилий номунтабиқ бар холати табиий муслимин, он чунон фишорхойиро бар узви худ сонсургар ва ё масх шуда ворид мекунадки оқибат дар мавориди узви ингуна созмонхо ва жамоатхо, барои абзори озодонайи назаротиш, худишро ночор ба “ қиём” дар муқобили созмон ва жамоат мебинад ва ба самт ва суйи тафарруқ хул дода мешавад. Ин умур масоили марбут ба амният ва сиёсатгузорихойи калоний нестки мухтасси ба шўро ва ижмоъи вохиди он бошад, ва танхо ижмоъи улил амр битавонад воқеиятро истинбот кунад ва табъият аз он вожиб бошад:

: وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ ۖ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَىٰ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ ۗ(نساء/83)

Балки умури комилан рафтори шахсий ва хатто ақидатий хастандки шахс бояд бидуни тақлид аз дигарон онхоро ба сурати тадрижий ва бо гузар аз иштибох ва хато тей кунад, ва ин хаққи худиш астки ин масири такомулиро озодона ва дар чорчуби шаръияш тей кунад ва ба пеш биравад, ин хаққи астки он “ се абзор” бояд ба хаммасирониш баргардонадки жохилият аз онон дуздида буд.

Замоники ин хақ ба шахс бозмегардад ин шахс мутаважжих мешавад аслан ниёзи ба кинорагирийи ва тафарруқи нестки дар нихоят ба хурд шудани худиш ва сусти ва аз бейн рафтани убухат ва қудрати “ хамма” хатм мешавад, балки дарвозайи барои рушд ва тақвияти иймониш, ва дарвозайи барои рушди рузафзун ва тадрижийи андишахо ва назариёти муфидиш бо хифзи убухат ва қудрати жамоатиш ба сурати номахдуд барояш боз гузошта шуда аст, ва каси монеъи тараққий ва пешрафти у ва жамоати вохиди муслимин нест, ва руз ба руз дар худиш ва жамоатиш ихсоси шукуфоий ва тараққий ва ба руз будан мекунад, ва бар қудрати жамоатики хамон вахдат ва инсижом ва екпорчаги он изофа мешавад.

(идома дорад…….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(30- қисм)

Мана бу холатда исломни рисолати ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни сийратлари ва мусулмонларни ижмоъси ва ислом тарихининг рисолати очиқ ва равшан суратда қуйидаги нарсаларни бизларга етказмоқчи бўляпти: мужохидлар шўросининг вохид мажлиси, исломий изтирорий бадал хукумат ва нубувват манхажига асосланган хилофат, аллохнинг нусратини  нозил бўлиши ва мусулмонлар мана бу залилликлардан, пастликлардан нажот топишлари учун фақат  бир абзор холос, у мусулмонларни аллох тайёрлаб қўйган иззатга етказиб олиб боради, мана бу учталик абзоргина мусулмонларни “инсонлар учун чиқарилган умматнинг  энг яхшиси” га айлантиради ва фақатгина мана шу учталик  абзор мусулмонларни  бошқаларнинг  хидоятига гувох бўладиган даражага олиб чиқади,

 لِّتَكُونُواْ شُهَدَآءَ عَلَى ٱلنَّاسِ»

ва фақатгина мана бу уч абзор билан мусулмонлар ўзларининг амр ба маъруф ва нахий аз мункар фарзларини ва вазифаларини адо қилиш йўлида эканликларини иддао қила олишади, ва фақат ва фақат мана шу уч абзор билангина мусулмонлар Робиъ ибни Омир розиаллоху анхуга ўхшаб пўлатдек ирода ва ўзига бўлган ишонч билан : бизлар худони бандаларини инсонларнинг бандалигидан нажот бериб худони бандаси қилиш учун, хамда уларни дунёвий машаққатлардан нажот бериш ва уларга дунёвий осойишни хадя қилиш учун  келдик, шунингдек уларни динларнинг  ситамидан исломни адолати томон йўллаш учун келдик, бизлар илохий динни одамларга кўндаланг қиламиз, бу динни қабул қилган хар қандай кишини бизлар хам қабул қиламиз ва у билан биродар бўламиз ва уни ўзини,уни диёрини ўзларига топширамиз.  Аммо худовандни қабул қилишдан ва унга таслим бўлишдан бош тортган хар қандай кишига қарши жанг қиламиз, агар шахид бўлсак жаннатга кирамиз ё ғолиб бўламиз,  деб иддао қила олишади. 

Агар сиз мана бу “уч абзор”дан бирортаси орқали қудратни қўлга киритмаган бўлсангиз ва рустамга ё бошқаларга ўхшаган тоғутларни қаршисида Робиъ ибни Омир розиаллоху анхуни иддаосини қилсангиз ёки ўзингиз ва мухотобларингиз билан  латифа айтиб хазиллашиб турган бўлсангиз ёки росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг хидоятлари ва равишлари бўйича йўлни йўқотиб қўйган жохиллардан бўлсангиз, бу холда ташқи секуляр кофирларга ва махаллий муртадларга  ва мунофиқларга масхара бўлиб кулгига қоласиз холос.

Мана бу учта қудратманд абзорни изохи ва ундан фойдаланишни шаръий равишлари борасида қуйидагиларни айтиш лозим бўлади:

Нубувват манхажига асосланган хилофат ташкил бўлгач, бизлар дунёда бундан кўра юқорироқ турадиган идорий ва ижроий қудратга эга эмасмиз ва унга қарши қилинган мусулмонларнинг хар қандай жанги бағийлик хисобланади, энди мана бу мусулмонлар бир жойда хукуматга эга бўлишса хам ва муовияга ўхшаб Али ибни Аби Толиб билан жанг қилса ва ислом асосида хукм қилса хам, буни фарқи йўқми? Ёки йўқ, хаворижга ўхшаган жамоат ва гурух бўлиб мана бундай  хукуматга қарши жанг эълон қилишган бўлса. Хар қандай холатда улар ғайри шаръийхисобланишади. Хатто агар бир рахбар сайлангандан сўнг, бошқа бир жойда бошқа рахбарга байъат бериладиган бўлса, иккинчи байъат ботил бўлади ва хатто иккинчи рахбарни ўлдиришга дастур хам содир қилинган. Бу ерда муқобил тарафнинг тақвоси эътиборга олинмайди.

Энди агар нубувват манхажига асосланган хилофат бўлмаса ва исломий изтирорий бадал хукумат хам мавжуд бўладиган бўлса, бу хукуматга қарши  мужохидлар шўросининг қиёми шундай холатда жоиз бўладики, олдинги исломий изтирорий бадал хукуматдан кўра яхшироқ,қудратмандроқ ва сифати хам яхшироқ хукуматга айланган  бўлиши керак  ёки нубувват манхажига асосланган хилофатга айланиши керак бўлади, хатто исломий изтирорий бадал хукуматга ўхшаган бир хукумат бўлиши хам қабул қилинмайди.

Агар бир диёрда исломий бадал хукумат хам мавжуд бўлмаса ва танхо мужохидларни вохид шўроси бор бўладиган бўлса, бу шўрога қарши хар қандай қиём ғайри шаръий хисобланади, модомики бу қиём исломий изтирорий бадал хукуматни ташкил бўлишига сабаб бўлса ёки нубувват манхажига асосланган хилофатга боис бўлсагина жоиз бўлади.

Мана бу холатларни хаммасида шуни назарга олишимиз керакки, бизлар пистирмада ўтирган  секуляризм дини номли ва яхудлардан,махаллий муртадлардан иборат биринчи даражали душманга ва мажуслар,собеинларга ўхшаган иккинчи даражали душманга ва  насоро номли учинчи даражали душманга ва мунофиқлар,секулярзадалар номли тўртинчи даражали душманга эгамиз, ва хатто баъзи бир жохил мусулмонлар хам жохилона ўзларини бизларнинг соил душманимиз қилиб олишган. Демак пастдан юқорига қараб қилинадиган хар қандай харакат диққат билан текширилиши керак, хушёрлик ва зийраклик билан амалга оширилиши лозим, хар қандай шароитда ўзимизни ошкор ва пинхон душманларимизни кўрмасликка олмаслигимиз керак.

Бундан ташқари қуйидаги нуқталарга хам диққат билан эътибор беришимиз керак бўлади, нубувват манхажига асосланган хилофат мусулмонларнинг биринчи даражали махсули бўлади ва исломий бадал хукумат эса мусулмонларнинг изтирорий холатдаги  иккинчи даражали махсулидир ва мужохидларнинг шўро мажлиси хам мусулмонларнинг изтирорий холатдаги  учинчи даражали махсули бўлиб, у биринчи ва иккинчи даражали махсул мавжуд бўлмаганлиги сабабли вужудга келган.  Энди агар хар қандай киши ўзини истаги билан огохона мусулмонларнинг биринчи даражали махсулини иккинчи даражали махсулга ва мусулмонларнинг иккинчи даражали махсулини учинчи даражали махсулга айлантирадиган бўлса, шубхасиз у мусулмонларга жуда катта зарба берган бўлади. Агарчи у огох душман бўлмаса хам, огох душманларнинг мақсадлари йўлида мусулмонларнинг манфаъатларига қарши амал қилган хисобланади, бу бани умайянинг   нубувват манхажига асосланган хилофатни исломий бадал хукуматга айлантиришига  ўхшайди.

Бундан кўра фожеалироғи шуки, усмонийларга ўхшаган исломий изтирорий бадал хукумат ана ўшанча секуляр,кофир,тоғут хукуматларга айланадиган бўлса ва хатто мужохидларнинг муттахид шўросидан бебахра бўлган ана ўшанча исломий дасталарга ва гурухларга айланиб кетган бўлса ; ва ё хатто афғонистондаги шимолий бирлашган гурухларга ўхшаб ташқи секуляр кофирларни ва махаллий муртадларни ёрдамида толибоннинг исломий бадал хукуматини нобуд қилишса ва уни ўрнига бутун жахон секуляр кофирларини ва махаллий муртадларни хоким қилиб қўйишса, бундан кўра ёмонроқ ахмоқгарчилик, мусибат ва жиноят бўлиши мумкин эмас, чунки бу ишни ўзи ўнлаб балки минглаб жиноятларга сабаб бўлади. Баъзи бир жиходни тижоратчилари ва мунофиқлардан ва секулярзадалардан, муртадлардан  иборат дасталар мана бу шаклда мусулмонларнинг мавжуд вазияти билан савдо қилишган пайтда, мусулмонларни устига хавотирга соладиган вазият хоким бўлиб олади ва хар қандай жамиятдаги собиқунал аввалун учун жиходни шароитини ва олдинга сари харакатни  сезгир қилиб қўяди.

(давоми бор……….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(30- قیسم)

مَنَه بُو حالَتدَه اِسلامنِی رِسالَتِی وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی سِیرَتلَرِی وَ مُسُلمانلَرنِی اِجماعسِی وَ اِسلام تَرِیخِینِینگ رِسالَتِی آچِیق وَ رَوشَن صُورَتدَه قوُیِیدَگِی نَرسَه لَرنِی بِیزلَرگه یِیتکَزماقچِی بوُلیَپتِی:  مُجاهِدلَر شوُراسِینِینگ واحِد مَجلِیسِی، اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت وَ نُبَوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت، اَلله نِینگ نُصرَتِینِی نازِیل بوُلِیشِی وَ مُسُلمانلَر مَنَه بُو زَلِیللِیکلَردَن،پَستلِیکلَردَن نَجات تاپِیشلَرِی اوُچُون فَقَط بِیر اَبزار حالاص، اوُ مُسُلمانلَرنِی اَلله تَیّارلَب قوُیگن عِزَّتگه یِیتکَه زِیب آلِیب بارَه دِی، مَنَه بُو اوُچتَه لِیک اَبزارگِینَه مُسُلمانلَرنِی ” اِنسانلَر اوُچُون چِیقَه رِیلگن اوُمَّتنِینگ اِینگ یَحشِیسِی” گه اَیلَنتِیرَه دِی وَ فَقَطگِینَه مَنَه شُو اوُچتَه لِیک اَبزار مُسُلمانلَرنِی باشقَه لَرنِینگ هِدایَتِیگه گوُواه بوُلَه دِیگن دَرَجَه گه آلِیب چِیقَه دِی. لِّتَكُونُواْ شُهَدَآءَ عَلَى ٱلنَّاسِ» وَ فَقَطگِینَه مَنَه بُو اوُچ اَبزار بِیلَن مُسُلمانلَر اوُزلَرِینِینگ اَمر بَه مَعرُوف وَ نَهِی اَز مُنکَر فَرضلَرِینِی وَ وَظِیفَه لَرِینِی عَدا قِیلِیش یوُلِیدَه اِیکَنلِیکلَرِینِی اِدَّعا قِیلَه آلِیشَه دِی وَ فَقَط وَ فَقَط مَنَه شوُ اَبزار بِیلَنگِینَه مُسُلمانلَر رابِیع اِبنِ عامِر رَضِیَ الله عَنهُ گه اوُحشَب پوُلَتدِیک اِرادَه وَ اوُزِیگه بوُلگن اِیشانچ بِیلَن: بِیزلَر خُدانِی بَندَه لَرِینِی اِنسانلَرنِینگ بَندَه لِیگِیدَن نَجات بِیرِیب خُدانِی بَندَه سِی قِیلِیش اوُچُون هَمدَه اوُلَرنِی دُنیاوِی مَشَقَّتلَردَن نَجات بِیرِیش وَ اوُلَرگه دُنیاوِی آسایِیشنِی هَدیَه قِیلِیش اوُچُون کِیلدِیک، شوُنِینگدِیک اوُلَرنِی دِینلَرنِینگ سِیتَمِیدَن اِسلامنِی عَدالَتِی تامان یوُللَش اوُچُون کِیلدِیک، بِیزلَر اِلاهِی دِیننِی آدَملَرگه کوُندَه لَنگ قِیلَه مِیز، بُو دِیننِی قَبوُل قِیلگن هَر قَندَی کِیشِینِی بِیزلَر هَم قَبوُل قِیلَه مِیز وَ اوُ بِیلَن بِرادَر بُولَه مِیز وَ اوُنِی اوُزِینِی، اوُنِی دِیارِینِی اوُزلَرِیگه تاپشِیرَه مِیز. اَمّا خُداوَندنِی قَبوُل قِیلِیشدَن وَ اوُنگه تَسلییم بوُلِیشدَن باش تارتگن هَر قَندَی کِیشِیگه قَرشِی جَنگ قِیلَه مِیز، اَگر شَهِید بُولسَک جَنَّتگه کِیرَه مِیز یا غالِب بوُلَه مِیز، دِیب اِدَّعا قِیلَه آلِیشَه دِی. ^[1]   

اَگر سِیز مَنَه بوُ “اوُچ اَبزار” دَن بِیرارتَه سِی آرقَه لِی قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتمَه گن بوُلسَنگِیز وَ رُستَمگه یا باشقَه لَرگه اوُحشَه گن طاغوُتلَرنِی قَرشِیسِیدَه رابِیع اِبنِ عامِر رَضِیَ الله عَنهُ نِی اِدَّعاسِینِی قیِلسَنگِیز یاکِی اوُزِینگِیز وَ مُخاطابلَرِینگِیز بِیلَن لَطِیفَه اَیتِیب هَزِیللَه شِیب توُرگن بوُلسَنگِیز یاکِی رَسُول صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ هِدایَتلَرِی وَ رَوِیشلَرِی بوُیِیچَه یوُلنِی یوُقاتِیب قوُیگن جاهِللَردَن بوُلسَنگِیز، بُو حالدَه تَشقِی سِکوُلار کافِرلَرگه وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرگه وَ مُنافِقلَرگه مَسخَرَه بوُلِیب کوُلگِیگه قالَه سِیز حالاص.

 مَنَه بوُ اوُچتَه قُدرَتمَند اَبزارنِی اِیضاحِی وَ اوُندَن فایدَه لَه نِیشنِی شَرعِی رَوِیشلَرِی بارَه سِیدَه قوُیِیدَگِیلَرنِی اَیتِیش لازِم بوُلَه دِی:

نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت تَشکِیل بوُلگچ، بِیزلَر دُنیادَه بوُندَن کوُرَه یوُقارِیراق توُرَه دِیگن اِدارِی وَ اِجرائِی قُدرَتگه اِیگه اِیمَسمِیز وَ اوُنگه قَرشِی قِیلِینگن مُسُلمانلَرنِینگ هَر قَندَی جَنگِی بَغِیلِیک حِسابلَه نَه دِی، اِیندِی مَنَه بُو مُسُلمانلَر بِیر جایدَه حُکوُمَتگه اِیگه بوُلِیشسَه هَم وَ مُعاوِیَه گه اوُحشَب عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب بِیلَن جَنگ قِیلسَه وَ اِسلام اَساسِیدَه حُکم قِیلسَه هَم، بوُنِی فَرقِی یوُقمِی؟ یاکِی یوُق، خَوارِجگه اوُحشَه گن جَماعَت وَ گوُرُوه بوُلِیب مَنَه بوُندَی حُکوُمَتگه قَرشِی جَنگ اِعلان قِیلِیشگن بوُلسَه. هَر قَندَی حالَتدَه اوُلَر غَیرِی شَرعِی حِسابلَه نِیشَه دِی. حَتَّی اَگر بِیر رَهبَر سَیلَنگندَن سوُنگ، باشقَه بِیر جایدَه باشقَه رَهبَرگه بَیعَت بِیرِیلَه دِیگن بوُلسَه، اِیککِینچِی بَیعَت باطِل بوُلَه دِی وَ حَتَّی اِیککِینچِی رَهبَرنِی اوُلدِیرِیشگه دَستُور هَم صادِر قِیلِینگن. بُو یِیردَه مُقابِل طَرَفنِینگ تَقواسِی اِعتِبارگه آلِینمَیدِی.

اِیندِی اَگر نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت بوُلمَسَه وَ اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت هَم مَوجُود بُولَه دِیگن بوُلسَه، بُو حُکوُمَتگه قَرشِی مُجاهِدلَر شوُراسِینِینگ قِیامِی شوُندَی حالَتدَه جائِز بوُلَه دِیکِی، آلدِینگِیز اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتدَن کوُرَه یَحشِیراق، قُدرَتمَندراق وَ صِیفَتِی هَم یَحشِیراق حُکوُمَتگه اَیلَنگن بوُلِیشِی کِیرَک یاکِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه اَیلَه نِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی، حَتَّی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه اوُحشَه گن بِیر حُکوُمَت بوُلِیشِی هَم قَبوُل قِیلِینمَیدِی.

اَگر بِیر دِیاردَه اِسلامِی بَدَل حُکوُمَت هَم مَوجُود بوُلمَسَه وَ تَنها مُجاهِدلَرنِی واحِد شوُراسِی بار بوُلَه دِیگن بوُلسَه، بُو شُوراگه قَرشِی هَر قَندَی قِیام غَیرِی شَرعِی حِسابلَه نَه دِی، مادامِیکِی بوُ قِیام اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل بوُلِیشِیگه سَبَب بوُلسَه یاکِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه بائِث بوُلسَه گِینَه جائِز بُولَه دِی.

مَنَه بُو حالَتلَرنِی هَمَّه سِیدَه شوُنِی نَظَرگه آلِیشِیمِیز کِیرَککِی، بِیزلَر پِستِیرمَدَه اوُتِیرگن سِکوُلارِیزم دِینِی ناملِی وَ یَهُودلَردَن، مَحَلِّ مُرتَدلَردَن عِبارَت بِیرِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنگه وَ مَجوُسلَر، صابِیئِنلَرگه اوُحشَه گن اِیککِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنگه وَ نَصارا ناملِی اوُچِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنگه وَ مُنافِقلَر،سِکوُلارزَدَه لَر ناملِی توُرتِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنگه اِیگه مِیز، وَ حَتَّی بَعضِی بِیر جاهِل مُسُلمانلَر هَم جاهِلانَه اوُزلَرِینِی بِیزلَرنِینگ صائِل دُشمَنِیمِیز قِیلِیب آلِیشگن. دِیمَک پَستدَن یوُقارِیگه قَرَب قِیلِینَه دِیگن هَر قَندَی حَرَکَت دِققَت بِیلَن تِیکشِیرِیلِیشِی کِیرَک، خوُشیارلِیک وَ زِیرَکلِیک بِیلَن عَمَلگه آشِیرِیلِیشِی لازِم، هَر قَندَی شَرائِطدَه اوُزِیمِیزنِی آشکار وَ پِینهان دُشمَنلَرِیمِیزنِی کوُرمَسلِیککَه آلمَسلِیگِیمِیز کِیرَک.

بوُندَن تَشقَرِی قوُیِیدَگِی نوُقطَه لَرگه هَم دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت مُسُلمانلَرنِینگ بِیرِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولِی بوُلَه دِی وَ اِسلامِی بَدَل حُکوُمَت اِیسَه مُسُلمانلَرنِینگ اِضطِرارِی حالَتدَگِی اِیککِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولِیدِیر وَ مُجاهِدلَرنِینگ شوُرا مَجلِیسِی هَم مُسُلمانلَرنِینگ اِضطِرارِی حالَتدَگِی اوُچِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولِی بوُلِیب، اوُ بِیرِینچِی وَ اِیککِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُول مَوجُود بوُلمَه گنلِیگِی سَبَبلِی وُجُودگه کِیلگن. اِیندِی اَگر هَر قَندَی کِیشِی اوُزِینِی اِیستَه گِی بِیلَن آگاهانَه مُسُلمانلَرنِینگ بِیرِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولِینِی اِیککِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولگه وَ مُسُلمانلَرنِینگ اِیککِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولِینِی اوُچِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولگه اَیلَنتِیرَه دِیگن بوُلسَه، شُبهَه سِیز اوُ مُسُلمانلَرگه جُودَه کَتتَه ضَربَه بِیرگن بوُلَه دِی. اَگرچِی اوُ آگاه دُشمَن بوُلمَسَه هَم، آگاه دُشمَنلَرنِینگ مَقصَدلَرِی یوُلِیدَه مُسُلمانلَرنِینگ مَنفَعَتلَرِیگه قَرشِی عَمَل قِیلگن حِسبلَه نَه دِی. بُو بَنِی اوُمَیَّه نِینگ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتگه اَیلَنتِیرِیشِیگه اوُحشَیدِی.

بوُندَن کوُرَه فاجِیعَه لِیراغِی شوُکِی، عُثمانِیلَرگه اوُحشَه گن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت اَنَه اوُشَنچَه سِکوُلار، کافِر، طاغوُت حُکوُمَتلَرگه اَیلَه نَه دِیگن بوُلسَه وَ حَتَّی مُجاهِدلَرنِینگ مُتَّحِد شوُراسِیدَن بِی بَهرَه بوُلگن اَنَه اوُشَنچَه اِسلامِی دَستَه لَرگه وَ گوُرُوهلَرگه اَیلَه نِیب کِیتگن بُولسَه؛ وَ یا حَتَّی اَفغانِستاندَگِی شِمالِی بِیرلَشگن گوُرُوهلَرگه اوُحشَب تَشقِی سِکوُلار کافِرلَرنِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی یاردَمِیدَه طالِباننِینگ اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتِینِی نابوُد قِیلِیشسَه وَ اوُنِی اوُرنِیگه بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِینِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی حاکِم قِیلِیب قوُیِیشسَه، بوُندَن کوُرَه یامانراق اَخماقگرچِیلِیک، مُصِیبَت وَ جِنایَت بوُلِیشِی موُمکِین اِیمَس، چوُنکِی بُو اِیشنِی اوُزِی اوُنلَب بَلکِی مِینگلَب جِنایَتلَرگه سَبَب بوُلَه دِی. بَعضِی بِیر جِهادنِی تِجارَتچِیلَرِی وَ مُنافِقلَردَن وَ سِکوُلارزَدَه لَردَن، مُرتَدلَردَن عِبارَت دَستَه لَر مَنَه بوُ شَکلدَه مُسُلمانلَرنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِی بِیلَن سَودا قِیلِیشگن پَیتدَه، مُسُلمانلَرنِی اوُستِیگه خَواطِرگه سالَه دِیگن وَضِیعیَت حاکِم بوُلِیب آلَه دِی وَ هَر قَندَی جَمِیعیَتدَگِی سابِقوُنَ الاَوَّلوُن اوُچُون جِهادنِی شَرائِطِینِی وَ آلدِینگه سَرِی حَرَکَتنِی سِیزگِیر قِیلِیب قوُیَه دِی.

(دوامی بار……..)

---

[1]ابن كثير ، البداية و النهاية/الجزء السابع/غزوة القادسية