осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий – برگه 11

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.

(55- қисмат)

Табиий аст ба ек кофари насроний бигуйи ту яхудий хасти норохат мешавад, ё агар ба ек насроний ё яхудий бигуйи ту жузви мушрикин хасти ба шиддат норохат мешавад, ва замоники дипломосийи амалийи худитро хам бар хамин қазовати иштибох қарор медихи барои хамма ғам ва андух ба бор меовари ва шодийи хаммаро мегири ва дар аваз шодийро ба мушрикин ё секуляристхо хадя медихи.

Ин дар бархурд бейни жомеъайи муслимин ва бар хам задани даражабандийи жомеъайи куффор аст аммо фожеъайи аслий замони шуруъ мешавадки шахс мехохад девонавор муслиминро дар даражайи куффор ва мужримин қарор бидихад. Дар ин сурат еки аз мухаррибини ин даража бандий, дастайи аз муслимини номутаодили хастандки муслиминро ношиёна такфир мекунанд ва муслиминро дар жойгохи мужримин қарор медиханд. Такфири нобажо хам аз авомили аслийи шодийсузийи аст. Ек мусалмонро дар жойгохи муртаддин ва мужримин қарор додан ек фожеъа барои тарафи муқобил ва кулли жомеъайи муслимин ва ек журми ошкор аст:

أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِینَ کَالْمُجْرِمِینَ ‏* مَا لَکُمْ کَیْفَ تَحْکُمُونَ‏ (قلم/35-36)

Оё муслимин ва фармонбардоронро хамчун мужримин ексон мешморем?! Шуморо чи мешавад?! Чигуна доварий мекунид:!

Набудийи хукумати исломий ала минхажин нубувват ва набуди шўройи улил амри вохиди муслиминки уммати вохидро ташкил медод, ва бо ижмоъи вохидиш жамоати вохидиро ташкил медихад боиси рушди анвоъи ширки тафарруқ дар ақоиду тафосир ва рафторхо шуда ва олудагийи ақидатий ва рафторий зиёдийро дар тули ин чанд қарни гузашта ба вужуд оварда аст. Пас мо бо муслимини мариз сарукор доремки ниёз ба “ дилсузий” ва “ мухаббат” ва “ дармон “ доранд на ба тўвхин ва баддаханий ва беэхтиромий.

Албатта ин самарайи баддаханий ва такфирхо хам танхо дар холати лафзий боқий намемонад балки замоники шикли амал ба худ мегиранд жойи барои шодийи умуми мўъминин боқий намегузоранд. Ин ахли қиблайи номутаодил гох табдил ба мужохидини мусаллах ва гох сохибони қудрати хукуматий мешавандки боин нигаришхойи фосидийки доранд шодийсузон ва мусибатсозони воқеъий мешаванд.

Ин мужохидони фи сабилиллах бо онки дар хисоби мо жойгохи Аммор ва Мусъаб ва Билол ва Сумайя ва Холидро доранд ва аллох хасибахум – иншааллох – аммо рахбарони онхо қатъан дар жойгохи росулуллох ва Абу Бакр ва Умар ва Усмон ва Али ва Муътасам ва Салохиддин ва Усома ва амсолихим нестанд. Ин рахбарон шодийсузони хастанд ба тамоми маъно.

Ба унвони мисол баъзи аз ин номутаодилхойи миёни ахли суннат дар Афғонистон ё Нигерия фалон шиъаро ба журми фалон шиъайи Ироқ ва Сурия мекушанд, ва шиъахойи Ироқ хам фалон муллойи масжид ё фалон хохари моро эъдом мекунанд онхам ба журми дигароники ё қарнхо пеш карданд ё накарданд, ё ба журми дигароники хеч рабти ба инхо надорад.

Ин инсонхойи номутаодил ва номезонроки ба ин журмхойи худишон огохона идома медан бояд ахли бидъат донист чиро? Чун инхо бар халофи қонуни шариати аллох ва дастури сарих ва возихи аллох амал мекунанд ва бар ин амали мужримонашон хам ба далили танаффур ва кинайи нобажо исрор доранд ва идомаш медиханд дар холики аллох таоло хатто дар мархалайи қисос хам мефармояд:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ کُتِبَ عَلَیْکُمُ الْقِصَاصُ فِی الْقَتْلَى

Эй касоники иймон овардаид! Дарборайи куштагони қисос бар шумо фарзи шуда аст ( ва бояд дар он касиро ба гунохи дигари нагирид, ва балки) :

:الْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالأُنثَى بِالأُنثَى

Озод дар баробари озод ва барда дар баробари барда, ва зан дар баробари зан аст.

.فَمَنْ عُفِیَ لَهُ مِنْ أَخِیهِ شَیْءٌ فَاتِّبَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَأَدَاء إِلَیْهِ بِإِحْسَانٍ ذَلِکَ تَخْفِیفٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَرَحْمَةٌ

Пас агар каси( аз жиноётиш) аз нохия бародари ( динийи) худ, гузашта шуд бояд ник рафтор шавад ва пардохти( дия) бо нийки анжом гирад. Ин ( гузашт аз қотил ва иктифоъ ба дияйи муносиб) тахфиф ва рахмати аст аз суйи парвардигоритон.

پروردگارتان .فَمَنِ اعْتَدَى بَعْدَ ذَلِکَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِیمٌ ‏(بقره/178)

Пас агар каси баъди аз он тажовуз кунад уро азоби дардноки хохад буд.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.

(54- қисмат)

Замоники амр мешавад:

« فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ»،

Агар шахс дар ин масири жамоат харакат накунад дар воқеъ дар масири азоб харакат карда

«الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ»

Дурий аз жамоат ва героиши ба тафарруқ яъни муомала кардани мусибат бо шодий, ва нобуд кардани шодийки аллох таоло онро хаққи табиийи мўъминин дониста аст.

Замоники муслимин интури бо хариди тафарруқ ва хушхолийи нопасанд, нобажо ва манфий нисбат ба ин тафарруқики доранд дилхуш шуданд, ва ба ончи худишон дар хизб ва гурух ва мазхаб ва фирқайи худишон доранд дил баста ва рози шуданд, ва аз се абзор дурий карданд бояд мунтазири инхамма фажойеъи бошандки қарнхост бар сари муслимин меояд ва дигар хаққи гила кардан, дод ва фиғон ва таъажжуб надоранд. Инхо аз собиқунал аввалуни жанги ухуд азизтар нестандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам рахбариятишонро мекард, хар чи мекоранд бояд мунтазири бардошти хамон махсул хам бошанд.

Аллох таоло танхо хукумати шўройи ала минхажин нубувватро ба расмият мешносадки дар он шўройи улил амр бо ижмоъи вохидиш уммати вохид ва жамоати вохидиро ба вужуд меоварад,ва ин,бузургтарин неъмати дунёвий астки муслимин ба он даст пейдо мекунанд, аммо замоники хукумати бидъийи шохигарий ё хар новъи қолиби бидъий дигари жойгузини ин қолиби шаръий мешавад уммул фасоди тўлид мешавадки бо худиш тамоми мафосиди дагарро ба армағон меоварад. Аз миён рафтани шўройи улил амр гирифта то уммати вохид ва ижмоъи вохид то пейдоиши анвоъи мазохиб ва тафосири рангоранг ва тафарруқи ошкор ва саргардонийи уммат ва ривожи фақр ва гурснагий то тасаллути душманон бар муслимин ва ……..

لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ،عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ..

Дастгирахойи ислом ек ба ек шикаста мешавад, харгох ек дастгира нобуд шавад мардум ба ончи наздики он аст чанг мезананд, аввали онхо шикастани хукм аст ( хукм бар асоси минхажин нубувватро рахо мекунанд) ва охари онхо намоз аст ( намозро тарк мекунанд)

Натижайи тарки хукумати бар асоси ончи аллох таоло нозил карда мешавад:

وَمَا لَمْ تَحْكُمْ أَئِمَّتُهُمْ بِكِتَابِ اللَّهِ، وَيَتَخَيَّرُوا مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَّا جَعَلَ اللَّهُ بَأْسَهُمْ بَيْنَهُمْ[1]

Агар пешвоёни хар қовми ба ончики худованд нозил карда аст хукм накунанд ва ё аз бейни ахкоми худо ончиро дуст доранд, ба он амал кунанд, ва ончиро намепасанданд ба он амал накунанд, худованд дар миёни онхо душманий ва адоват қарор медихад. Дар инжо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз шўройи улил амри хар қовми сухбат мекунад чун нафармуда хоким ва пешвойи хар қовми балки фармуда пешвоёни хар қовми, аимматухум.

Холо агар ин пешвоён ва шўройи мутахассисин бар асоси қонуни шариати аллох хукм накунанд бидуни шак душманий ва адоват ва жангу даргирий бейнишон ба вужуд меояд ва аз жамъи дустона бигир то хонувода ва тоифа ва ақвом ва забонхо ва мазохиб ва ……тундий ва хушунатро ба хамдигар мечашонанд. Ва ин яъни тахриби шодий ва асбоби бузурги шодийсузий дар миёни муслимин.

-еки дигар аз авомили тахриби шодий дар миёни муслимин жахл ба душманшиносий ва бархам задан даражабандийи шаръийи душманон аст.

Медонемки аллох таоло бо дастур ба”ла илаха иллаллох” ва куфр ба тоғут, қабли аз нозил кардани ахкоми марбут ба хаж ва закот ва худуд ва ғейрих, душманшиносий ва даража бандийи шаръийи душманонро ба муслимин ёд дода аст……холо фалоний жохилона ва золимона ба жомеъайи куффори яхуд ва мажус ва собеин ва насроний мегуяд мушрикин, ин шахс замоники масалан насронийхоро жузви мушрикин хисоб мекунад илова бар мусибатхойи мутаъаддид дар хамон қадами аввал шодийи сурайи Румро аз муслимин мегирад, ва илова бар муслимин, кулли ахли китоб ва шибхи ахли китобро хам дучори ғам ва андух мекунад.

(идома дорад……..)

[1] سنن ابن ماجة القزويني (4019) الحاكم النيسابوري 4/540 / مسند البزار/ سليمان بن أحمد الطبراني 360/ السنن الواردة في الفتن للداني / شعب الإيمان للبيهقي ابن عبد البر القرطبي 463/ أبو نعيم الأصبهاني 430 /

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.

(53- қисмат)

Дар ин сурат хар чизики бар халофи қонуни шариати аллох бошад ва аллох таоло онро харом карда бошадро бояд исмишро гузошт мухаррибини шодийки хийли зиёд хастанд ва дар шариати аллох ба ровшани руйишон сухбат шуда аст. Мисолхо барои маворидики шодийро тахриб мекунанд ба теъдоди харомхо зиёд хастанд ва намешавад дар ин фурсати кутох ба хамма ишора кард аммо мешавад ба унвони намуна чанд мовридро хидмати дустон арз кард:

Аввалин ва мухимтарин мухаррибини шодий ва боздорандагони шодий ва аз авомили аслийи шодийсузий баъди аз шайтон ван нафсул амморату биссуъи инсон, куффор хастанд.

Дар ин сурат возих астки куффор ва тамоми касоники ба сифати аз сифоти инхо олуда шуданд аз авомили аслийи шодийсузий махсуб мешаванд. …….еки аз шадидтарин куффорики наздиктарин ва хатарноктарин куффори ба мо ва аз мухаррибини аслийи шодий махсуб мешаванд куффори секуляри ишғолгари хорижий ва шикли такомул ёфтайи мунофиқин ва секулярзадахо хастандки дар қолиби муртаддини махаллий ва бумий ва бо ақоиди секуляристий ошкоро худишонро нишон доданд.

Ин даста аз куффори муртадди бумий ва махаллийки рохбалад ва сагхойи букаши куффори секуляри жахоний махсуб мешаванд бо хамкорийи мунофиқин ва секулярзадахо шодийсузхо ва онтишодийхойи аслий дар миёни афроди жомеъа ва хонуводахо хастандки ошкоро илова бар жиноёти вахшатнокики муртакиб шуданд падар ва бародар ва хохар ва писар амму ва дойи ва ……ро бо пуштивонайи таблиғотийи куффори жахоний аз мо гирифтанд ва боис шуданд силайи рахмки еки аз авомили тўлиди шодий махсуб мешавад дар жомеъайи мо камранг ва хатто нобуд бишавад.

Жору кардани ин офатхо, ва жаррохи кардани ин ғуддахойи саратоний аз бадани хонувода ва жомеъамон, ва воксина кардани афроди жомеъа хаққи худимон аст. Интиқоми инхамма зулм ва каммехрийки ба хотири вужуди ин муртаддини секуляр аз атрофиёни худимон дидаем – дар сурати адами тўвбайи ин муртаддин – хаққи худимон астки , ё аллох таоло ин интиқом ва хаққи моро қаблан гирифта ва алъон хам мегирад:

فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِینَ أَجْرَمُوا وَکَانَ حَقّاً عَلَیْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِینَ (روم/47)

Пас мо аз мужримин интиқом гирифтаем ( ва мўъминонро ёри кардаем) ва хамвора ёри мўъминон бар мо вожиб буда аст. Ё инки инхоро бо дасти худи мо азоб дода:

:نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِکُمْ أَن یُصِیبَکُمُ اللّهُ بِعَذَابٍ مِّنْ عِندِهِ أَوْ بِأَیْدِینَا (توبه/52)

Мо дарборайи шумо чашм ба рох хастемки ё худованд ба азоби аз суйи худ ва ё бо дасти мо гирифторитон созад. То жойики аллох таоло дар мовриди секуляристхо мефармояд:

: یَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْکُبْرَى إِنَّا مُنتَقِمُونَ ‏(دخان/16)

Рузи бо юриш ва хужуми шадиди бар онхо хамла мекунем; бале, мо интиқом гирандаем! Бидуни шак мо интиқом гирандаем ва ба онхо нишон хохем додки натижайи инхамма журмхойики карданд ва инхамма шодийки аз мо гирифтандро хоханд дид:

:فَتَرَبَّصُواْ إِنَّا مَعَکُم مُّتَرَبِّصُونَ(توبه/52)

Пас шумо чашм ба рох мунтазири ин руз бошид ва мо хам бо шумо дар интизорем.

-дувумин омили тахриби шодий ва шодийсузи муслимин инхидоми хилофат ва пейдоиши шохигарий буд.

Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз аллох таоло замонат гирифта астки “ умматиш” на бар гумрохий хамраъй бишаванд

«سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا»

Ва на “ умматиш” гурсна бимонанд

إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا يستباح بيضة المسلمين»

Ва на” умматиш” душман бар онхо тасаллут пейдо кунад

« وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ»[1]

Ва аллох таоло хам бо жамоати муслимин аст

«فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ»[2]

Ин яъни рохкори барои шодийки дар он хам

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ»

хаст ва хам

«آمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ ‏»

ва мухимтар аз ин ду

«فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَیْتِ»

Вужуд дорад, аммо замоники муслимин медонандки барои ташкили ин “ уммат” танхо се абзор вужуд дорад аммо аз ин се абзор дурий мекунанд ва масири тафарруқро тей мекунанд, ва неъмати бузурги хукумати исломий ала минхажин нубувватро аз даст медиханд ва бидъати бузурги ба номи шохигариро жойиш мегузоранд, ва ба дунболи ин мусибат ва азоб ошкоро бо такфирхойи нобажо ва барчасбзанийхо омили мешаванд барои ижоди жангхойи дохилий ва ғейрих бояд мунтазири гумрохий ва саргардонийи иддайи касири аз муслимин ва ривожи фақр ва гурснагий ва тасаллути куффор бар худ ва азоб хам бошанд.

(идома дорад…….)

[1] في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[2] في المعجم الكبير للطبراني (٢١٧١، ٣٤٤٠، ١٣٦٢٣): صححه الشيخ الألباني بهذا اللفظ في ظلال الجنة (٨٠).

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.

(52- қисмат)

“ Авомили боздоранда аз шодий ё мухаррибини шодий” :

Дидемки риволи шаръий ва оддийи зиндагийи касоники бар асоси қонуни шариати аллох зиндагий мекунанд бейни ду пирузий ва шодий қарор дорад, холо хар касики тибқи қавонини шариати аллох харакат накунад ва ниёзхо ва масоили фитришро бо қонуни шариати аллох мудирият, контрол ва хидоят накунад, бисёр оддий хохад будки ба ин ниёзхойиш садама бизанад, ва ба худиш ва дигарон хам зулм кунад. Дар инжо худи шахс астки хоста ё нохоста мегуяд ман намехохам аллох таоло бароям таъйини таклиф кунадки чи чиз хуб аст ва чи чиз бад аст, худам ё фалон ақидайи секуляристий ва фалон хизби секуляристи бехтар аз аллох метавонад барои алъон муфидтар бошад ва шодийки тавассути аллох мудирият шуда бошадро намехохам ва чизи дигариро мехохамки дилам мехохад ва моди руз аст.

Шахс тамоми ин иштибохот ва нофармонихоро нисбат ба қалби худиш муртакиб мешавад он вақт гила хам мекунад ва мегуяд қадиман хеччи набуд аммо дилхуш буд аммо алъон хамма чиз хаст аммо дилхуш нест, чиро инжури шуд? Суъоли бемовридики жавобишро хамма медонанд. Қавонини шариати аллохро гузоштанд кинор ва табдил шуданд ба мушти туфола ва коллекциони аз беморихойи қалбий ва зиллат ва ақаб мондагий ва сархурдагий ва зеридаст будан ва фақир будан ва ғейрих онвақт жохилхо мегуянд ин хам ислом ва муслимин, ва фариб хурдахо ба хамрохи мунофиқин ва секулярзадахо ва муртаддини дохилий ва куффори хорижий бо истинод ба ин мужримин ва жомеъайи ба дур аз қонуни шариати аллох шуруъ мекунанд ба хамла ба дини ислом ва қонуни шариати аллох.

Дар инжо шахс муомала карда ва ба жойи шодий, худишро дучори мусибат карда аст, яъни шодийро бо мусибат муовиза карда аст, замоники шахс хатто агар мисли собиқунал аввалун дар жанги ухуд хам бошад ва дучори чинин журми ва нофармоний шуд ва натижайи нофармонишро дид дигар наметавонад ох ва нола ва фиғон сар бидихад ва бигуяд вой чиро инжури шуд?

أَوَلَمَّا أَصَابَتْکُم مُّصِیبَةٌ قَدْ أَصَبْتُم مِّثْلَیْهَا قُلْتُمْ أَنَّى هَذَا قُلْ هُوَ مِنْ عِندِ أَنْفُسِکُمْ إِنَّ اللّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (آل عمران/165)

Оё хенгомики мусибати ( дар жанги ухуд) ба шумо даст дода аст ( ва мегуйид:) ин аз кужо аст?! Ва холи онки ду баробари он, касб кардаид, бигу: ин ( мусибати шикашт хурдан ва кушта шудан) аз нохия худитон ( ва натижа мухолифат бо рохнамудхойи росули худо) аст. Бегумон худованд бар хар чизи тавоно аст.

Дар инжо фарқи надорад ин шахси нофармон ва сарпичи кунанда каси бошад, оё еки аз собиқунал аввалуни астки аллох таоло ризояти худишро аз у эълом карда аст ва хаммайи инсонхоро ба табаъият ба эхсон аз онхо даъват карда аст:

وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ۚ ذَٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (توبه/100)

Ё ин шахси нофармон ва сарпичи кунанда хар каси дигари бошад, ек мусалмони мужрими оддий бошад ё еки бошад аз жомеъайи куффор, мухим ин аст сарпичи карда аст ва рохро кач рафта ва бояд мунтазири натижаш хам бошад. Ин суннати тағйир нопазири аллох барои идора ва назми дунёйи мостки хеч тағйири дар ин суннатхо дода намешавад:

فَهَلْ یَنظُرُونَ إِلَّا سُنَّتَ الْأَوَّلِینَ فَلَن تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِیلاًوَلَن تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِیلاً ‏(فاطر/43)

Оё онон интизор доранд сарневишти жуз сарневишти пешиниёнро дошта бошанд?! Харгиз ва тахти хеч шароити дигаргуни ва табдили дар шева рафтори худо ( дар муомала бо миллатхо) нахохи ёфт, ва харгиз ва тахти хеч шароити нахохи дидки равиши худо тағйири масир ва жихат дихад.

Дар кул бояд ба ин нуктайи асосий диқққат кардки: хар каси дар масири бархалофи қонуни шариати аллох харакат кунад худ ба худ ва автоматиквор табдил мешавад ба мухарриби шодийи худиш ва атрофиён ва хатто жомеъаш , дар ин сурат ба падидахойи тахти унвони авомили боздоранда аз шодий ё мухаррибини шодий ё шодийсуз дар зиндагийи инсонхо бар мехурем.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.

(51- қисмат)

Аз ибни Умар розиаллоху анхумо пурсиданд: оё сахобайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам механдиданд? Ишон жавоб дод: бале; ва иймон дар қалбихойишон мисли кухи мохкам ва устивор буд.

Сахоба механдиданд аммо исроф намекарданд, чун исроф ва зиёдаравий кардан дар шўхи ва хандидан ва тафрихот ва вақткушихо хам мисли тамоми исрофхо садамоти хосси худишро дорад, агар исроф дар ғазо хурдан ва нушидан боиси садама задан ба жисм мешавад, исроф дар хандидан хам боиси садама задан ба қалб мешавад: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

: وَلاَ تُكْثِرِ الضَّحِكَ، فَإِنَّ كَثْرَةَالضَّحِكِ تُمِيتُ الْقَلْبَ[1]

Зиёд нахандид зеро зиёд хандидан биси мурдани қалб мешавад.

Умар бин Хаттоб розиаллоху анху хам мегуяд: “ касики зиёд механдад аз хейбатиш коста мешавад, ва касики зиёд шўхи мекунад ба фарди сабук табдил мешавад, ва хар каси дар чизи зиёдаравий кунад ба хамон чиз маъруф мегардад.” Яъни ахли он мешавад, масалан ба у мегуем ахли лахв.

Новъи дига аз лахвхойики шодийи бажо тўлид мекунад бозихойи баданий аст:

Жобир ибни Абдуллох мегуяд: рузи хидмати росули худо саллаллоху алайхи васаллам расидем дар холики Хасан ва Хусайн розиаллоху анхума бар пушти ишон нишаста буданд ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чохор даст ва по рох мерафт ва мефармуд:

«نِعْمَ الجَمَلُ جَمَلُکُمَا»؛

Чи хуб шутри аст ин шутри шумо!

«نِعْمَ العِدْلانِ أَنتُمَا»؛

[2] Чи хуб бори хастид шумо дуто!ё бехтарин шутур шутури шумост ва бехтарин ду адлики хамл кунанд шумойид.

Уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо мефармояд:

خَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللهِ صلی الله علیه وسلم وَأَنَا خَفِيفَةُ اللَّحْم، فَنَـزَلْنَا مَنْـزِلاً فَقَالَ لأَصْحَابِهِ تَقَدَّمُوا . ثُمَّ قَالَ لِي :تَعَالَيْ حَتَّى أُسَابِقَكِ، فَسَابَقَنِي فَسَبَقْتُهُ، ثُمَّ خَرَجْتُ مَعَهُ فِي سَفَرٍ آخَـرَ وَقَدْ حَمَلْتُ اللَّحْمَ، فَنَـزَلْنَا مَنْـِزلاً، فَقَالَ لأَصْحَابِهِ :تَقَدَّمُوا، ثُمَّ قَالَ لِي: تَعَالَيْ حَتَّى أُسَابِقَكِ، فَسَابَقَنِي فَسَبَقَنِي، فَضَرَبَ بِيَدِهِ كَتِفِي وَقَالَ: هَذِهِ بِتِلْكَ[3]

“ ин дар муқобили он еки”.

Лахвхойи саргарм кунанда борои тамрини фикр хам новъи дигар аз лахвхойи хастандки шодийи бажо тўлид мекунанд:

Мисли шатранж, ризон ва …….ки куллан нақшайи жанги аст,ё бозихойи компютерики мешавад токтикхойи жангий ва ронандагий ва ……ро аз онхо ёд гирифт.

Ибни Хажар хайсамий менависад: “ Рофеъий гуфта аст ба лахози хукмий, хар илмики ба маноъйи нард ва шатранж бошад, ба ин ду қиёс мешавад, хамонтурики дар лахв ва саргармий ин чанин аст. Банобарин харгуна лахв ва саргармийики мабнойи у хисоб ва тамрини фикр бошад, харом нест, монанди манқалаки дар у гудийхо ва хутути вужуд дорадки бо новъи хисоб, аз жойи ба жойи дигар мунтақил мешавад.”^۱۳”

Аммо хар бозий ва саргармий ва лахвики “ бар асоси шонсий” бано шуда бошад шабихи нардашир астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам онро бад дониста аст ва фармуда:

” مَنْ لَعِبَ بِالنَّرْدَشِیرِ فَکَأَنَّمَا صَبَغَ یَدَهُ فِی لَحْمِ خِنْزِیرٍ وَدَمِهِ”[4]

Касики бо нардашир бози кунад мисли ин астки дастишро ба гушт ва хуни хук олуда карда бошад”,чун бозийи нардашир ё нарда ва виншир бар асоси шонс воқеъ шуда аст, ва мумкин аст интури шахс ба қимор кашида бишавад ва муқаддама ва тамрини барои вуруди шахс ба қимор махсуб мешавад.

(идома дорад………)

[1] أخرجه أحمد (2/310 ، رقم 8081) ، والترمذي (4/551 ، رقم 2305) ، وقال : غريب ، والبيهقى في شعب الإيمان (7/78 ، رقم 9543) .قال الألباني في \”السلسلة الصحيحة\” 2 / 637 :أخرجه الترمذي ( 2 / 50 ) و أحمد ( 2 / 310 ) و الخرائطي في \” مكارم الأخلاق \” قال الشيخ الألباني : ( حسن ) انظر حديث رقم : 100 في صحيح الجامع.

[2] ابن عدی، ابن عساکر )

[3]رَوَاهُ أَحْمَدُ وَأَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ].

[4]مسلم 2260

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.

(50- қисмат)

Дар инжо хар шўхи ва мазохики бар хилофи қонуни шариати аллох бошад нохақ аст, мисли:

-шўхи кардан ба аллох таоло ё еки аз оёт ё қавониниш ё шўхи кардан ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам.

وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَیَقُولُنَّ إِنَّمَا کُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ قُلْ أَبِاللّهِ وَآیَاتِهِ وَرَسُولِهِ کُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ (توبه/65)

Агар аз онон бозхост куни, мегуянд: бози ва шўхи мекардем. Бигу: оё ба худо ва оёти у ва пайғамбариш метавон бози ва шўхи кард?!

لاَ تَعْتَذِرُواْ قَدْ کَفَرْتُم بَعْدَ إِیمَانِکُمْ إِن نَّعْفُ عَن طَآئِفَةٍ مِّنکُمْ نُعَذِّبْ طَآئِفَةً بِأَنَّهُمْ کَانُواْ مُجْرِمِینَ (توبه/70)

Узрхохи накунид. Шумо пас аз иймон овардан, кофар шудаид. Агар хам бархи аз шуморо ( ба сабаби тўвбайи мужаддад ва анжоми корхойи шойиста) бибахшем, бархи дигарро намебахшем. Зеро онон ба журми худ идома медиханд.

-шўхийи нобажойи дигар мисли: дуруғ гуфтан барои хандондани мардум:

وَيْلٌ لِلَّذِي يُحَدِّثُ بِالحَدِيثِ لِيُضْحِكَ بِهِ القَوْمَ فَيَكْذِب، وَيْلٌ لَهُ، وَيْلٌ لَهُ.[1]

Вой бар касики ба дуруғ сухбат мекунад барои инки дигаронро бихандонад; вой бар чанин шахси.

-шўхийи нобажойи дигар барои тўлиди шодий ин астки ижоди руъб ва тарс ва вахшат дар дигарон кунад: сахобайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам таъриф мекунанд; бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хамсафар буданд. Еки аз афрод хобиш бурд; дигарон рафтанд бандиро оварданд ва хостандки бо он вайро бибанданд; дар ин хенгом он шахс аз тарс парид. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд:

: «لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يُرَوِّعَ مُسْلِمًا»

Жоиз нест мусалмон бародари мусалмонишро битарсонад. [2]

-Шўхийи нобажойи дигарки баъзихо барои тўлиди шодий аз он истефода мекунанд масхара кардани дигарон ва айбжуйи ва додани лақабхойи зишт ва ғийбат астки аз сифоти мунофиқин ва секулярзадахост ва шахси мўъминро ба доирайи муслимини фосиқ мекашонадки агар тўвба накунад жузви золимин аст.
.
بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ ۚ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ (حجرات/11)

Ин шўхихойи нобажо боиси азияти муслимин ва ижоди кина мешавад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

الْمُسْلِمُ أَخُو الْمُسْلِمِ لَا يَظْلِمُهُ وَلَا يَخْذُلُهُ وَلَا يَحْقِرُهُ التَّقْوَى هَاهُنَا” وَيُشِيرُ إِلَى صَدْرِهِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ، “بِحَسْبِ امْرِئٍ مِن الشَّرِّ أَنْ يَحْقِرَ أَخَاهُ الْمُسْلِمَ كُلُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ حَرَامٌ دَمُهُ وَمَالُهُ وَعِرْضُهُ”.[3]

Мусалмонон бародари хамдигаранд ва набояд еки аз онон дигариро мовриди зулм ва тахқир қарор дихад ва екдигарро танхо намегузоранд, тақво инжост – ба сийнашон се бор ишора карданд –барои бадийи инсон хамин қадар кофий астки бародари мусалмонишро тахқир кунад. Хун, мол ва арз ва обруйи хар мусалмони бар мусалмони дигар харом аст.

Барои хифзи обруйи дигарон лозим аст андозайи шўхи ва син ва жинсияти тарафи муқобилро дар назар бигиранд. Ва намешавад бо хар каси ек шўхиро анжом дод. Чун мумкин аст шўхи ба дарди баччахо ё навжавонон ва жавонон бихурад аммо хамин шўхи бо ек бузургсол ва кўхансол мояйи азият ва тамасхара ва обрурезий бишавад. Ё ек шўхи мумкин аст ба дарди мардхо бихурад аммо барои занхо на. Хамчунин барои хифзи обруйи худимон лозим аст бо нодонхо ва ахмақхо ва касоники шинохти аз онхо надорем шўхи накунем. Инжостки шахси ба Суфён бин Уяйна рохимахуллох гуфт: шўхи кори нопасандида ва нохушоянди аст. Суфён ба у мегуяд: балки шўхи суннат аст аммо нисбат ба фардики дар вақт ва макониш онро анжом дихад.

(идома дорад……..)

[1] سنن ابی داود و ترمذی

[2] سنن ابی داود و صححه آلبانی

[3] أخرجه أحمد (2/277 ، رقم 7713) ، ومسلم (4/1986، رقم 2564) . وأخرجه أيضًا: البيهقي (6/92، رقم 11276)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.

(50- қисмат)

Дар инжо хар шўхи ва мазохики бар хилофи қонуни шариати аллох бошад нохақ аст, мисли:

-шўхи кардан ба аллох таоло ё еки аз оёт ё қавониниш ё шўхи кардан ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам.

-шўхийи нобажойи дигар мисли: дуруғ гуфтан барои хандондани мардум:

وَيْلٌ لِلَّذِي يُحَدِّثُ بِالحَدِيثِ لِيُضْحِكَ بِهِ القَوْمَ فَيَكْذِب، وَيْلٌ لَهُ، وَيْلٌ لَهُ.[1]

Вой бар касики ба дуруғ сухбат мекунад барои инки дигаронро бихандонад; вой бар чанин шахси.

: «لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يُرَوِّعَ مُسْلِمًا»

Жоиз нест мусалмон бародари мусалмонишро битарсонад. [2]

-Шўхийи нобажойи дигарки баъзихо барои тўлиди шодий аз он истефода мекунанд масхара кардани дигарон ва айбжуйи ва додани лақабхойи зишт ва ғийбат астки аз сифоти мунофиқин ва секулярзадахост ва шахси мўъминро ба доирайи муслимини фосиқ мекашонадки агар тўвба накунад жузви золимин аст.
.
بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ ۚ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ (حجرات/11)

(идома дорад……..)

[1] سنن ابی داود و ترمذی

[2] سنن ابی داود و صححه آلبانی

[3] أخرجه أحمد (2/277 ، رقم 7713) ، ومسلم (4/1986، رقم 2564) . وأخرجه أيضًا: البيهقي (6/92، رقم 11276)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.

(49- қисмат)

Медонем бо онки тарона ё гуроний ва рақс ва пойкубий абзори барои ижоди шодий хастанд аммо бидуни шак ва қатъан шодий фақат гуроний ва рақс ва пойкубий нест. Аммо чиро дар ин расонахо ва бахусус шабакахойи мохвораийи куффор ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахо инхамма ба тарона ва рақс ахамият дода мешавад? Чун ин ду моврид аз тарафи муслимин эхмол шуданд ва нодида гирифта шуданд ва шайтон аз коноли ёрониш ин халоъроки ниёзи инсонхост мехохад пуриш кунад ва аз ин гуша бештарин энержийи худишро аз тариқи муридониш созмондехи карда ва …….

Пас сехр ва макришонро ботил кунки хийли заиф аст ва ижоза надихид аз ин коноли ақоид ва бовархойи фосиди худишонро ба жомеъа тахмил кунанд, барои ин ду моврид хамки наздик ба чанд даха аст камкори шуда ва халоъ ба вужуд омада даст ба кор шавид, ва бо бахрагирий аз торихи исломий миллатимон дубора ёд бигиридки чигуна ин абзори шодийро дар миёни миллати худ фархангий кунид, ва инжури заработи мухлики худитонро бар душмани ворид кунидки аз ин ду коноли хамалоти фархангий ва ақидатий ва тахрибий худишро шуруъ карда ва бо сарфи миллиярдхо доллор ва рох андозийи онхамма шабакайи мохворайики Амрико ва Исроил ва Русия ва соири куффори жахоний ва мантақаий бароишон рох андохтанд мустақиман бо махлут намудани ақоид ва рафтор ва улгудахихойи олуда аз тариқи тарона ва гуроний ва рақс ва халпарка, қонуни шариати аллох ва иймони муслиминро хадаф гирифтанд.

Хушёр бош ва мутмаъин хам бошки дар сурати хушёри ту сехр ва макри инхо чизи нест чун аллох таоло дар мовриди раисишон мефармояд:

إِنَّ کَیْدَ الشَّیْطَانِ کَانَ ضَعِیفاً ‏(نساء/76)

Бегумон нейранги шайтон хамиша заиф буда аст.

Шодий ноши аз мазох ва шўхийи каломий:

Абдуллох ибни Хорис бин Жазъ розиаллоху анху мегуяд: хеч касиро надидамки ба андозайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мазох ва шўхи карда бошад аммо мазох ва шўхихойи у хамма хақ буд, хамчунин хеч касиро надидамки бештар аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам табассум карда бошад. Жарир бин Абдуллох бижилий розиаллоху анху хам мегуяд: баъди аз онки иймон овардам хар вақт бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мулоқот мекардам дар руйи ман механдид. Анас бин Молик розиаллоху анху хам мегуяд: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз хамма базлагутар буд. Хамчунин мегуядки росули худо саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

: «رَوِّحُوا القُلوبَ سَاعَهً بَعْدَ سَاعَهٍ»؛[1].

Дилхоро соат ба соат шодоб ва сарзинда созид.[2].

Ба хамин далил аст аз Суфён Саврий рохимахуллох пурсиданд: оё мазох ва шўхи айб аст? Гуфт: на, балки суннат аст; чун росули худо саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

«إنی لأَمْزَحُ ولا أقولُ إلاّ الحقّ»؛

Хамоно ман шўхи мекунам, аммо жуз хақ сухани намегуям[3]

(идома дорад……..)

[1] طبرانی

[2] ابوداوود در مراسیل، ترمذی در شمایل

[3] طبرانی

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.

(48- қисмат)

Илова бар ин уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ривоят мекунадки: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нишаста будки, хаёху ва садойи кудаконро шанидем, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам боланд шуданд, ( дидки ) ек жорияйи хабаший мерақсад ва баччахо дўври уро гирифтанд

«حَبَشِيَّةٌ تَزْفِنُ وَالصِّبْيَانُ حَوْلَهَا»،

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

: يَا عَائِشَةُ تَعَالَيْ فَانْظُرِي»

Эй Оиша биё ва нигох кун…… .[1] дар инжо возих астки ек жорияйи хабаший рақсида аст ва инки агар рақсидан дар зоти худиш харом буд қатъан росулуллох саллаллоху алайхи васаллам он жорияро аз рақсидан манъ ва нахий мекард ва хукми содир мекард ва илова бар ин уммул мўъмининро ба дидани рақси ин жория даъват намекард ва худиш хам нигох намекард.

Имоми Шофеъий рохимахуллох бо истинод ба ин хадис мегуяд: рақс на харом аст на макрух балки мубох аст ба шарти инки мард адойи муханнасинро дар наёварад, яъни адойи мардхойи заннамо ва суст ва беғайрат ва фоқиди мардонагийро дар наёварад ва гарна харом мешавад. Алъон бояд мутаважжих шуда бошидки чиро дар пойкубийи ( хал паркайи) хўромийхо шумо аз онхойики буйи аз шариат бурданд ё суннати ниёкони мусалмонишон хуб бехишон расида аст хатто тикон додани шона ва мисли бачча қиртийхо хандидан ва адохойи жилфро намебинид,ва бештар онхоро жиддий ва сари сангин мебинид. Ингор дар холи жанганд. Шайххо ва уламохо хам пойкубийи ( хал парка) ва хатто гуроний ва таронахойи хосси худишонро доштанд. Бале, шодийи инхо дар қалб аст ва харакоти зохирийи онхо хам латмайи ба мардонагий ва шахомати онхо ворид намекунад. Халпарка ва пойкубийи суронхо ва шикокхо ва соири лахжахойи курдий, рақси шамшири балучхо,зикри ханжари туркаманхо, азбойи хамалийхойи жунуби Эрон, рақси шамшири арабхо хам дар хамин мояхост,албатта чеченийхо ва соири ақвоми мусалмон хам мутаносиб бо қонуни шариати аллох пойкубийхо ва рақсхойиро ба вужуд овардандки лозим ба зикр нест.

Мутаважжих шудемки мазхаби Шофеъий хукмиш бар ибохайи рақс аст аммо дар мазхаби Ханафий ва Молик ва Ханбалий рақс макрух аст. Далили онхо хам ин астки убухат ва шахсияти инсонро пойин меоварад. Албатта иддайи хам иддао кардандки мазхаби Ханафий ва Моликий куллан рақсро харом дониста, аммо ин азизон бароишон шубха шуда ва иштибох матлабро мутаважжих шуданд, чун Ханафийхо ва Моликийхо он даста аз рақсхойиро харом донистандки касони меоянд ва бо ин рақс ибодат мекунанд ва ин рақсро новъи наздик шудани ба аллох медонанд, мисли хамин корики даровеш ва баъзи аз суфийхо анжомиш медихандки ахли илми фиқх дар тахрими ин новъ аз рақс хеч ихтилофи назарий бо хам надоранд.

Дар хар сурат хеч олими ахли суннати рақсиданро харом накарда, холо чи мубох бошад чи макрух, рақс дар зоти худиш харом нест, ва далили хам барои харом будани он вужуд надорад, балки ин амалкарди афроди астки онро дар хамин хадди мубох ё макрух будан нигах медорад ё харомиш мекунад.

Масалан варзиш кардан ек кори мубохи аст, холо еки анжомиш медихад ба нияти инки фахр фуруши кунад ва ё қавий бишавад барои дуздий ё азияти номуси мардум, дар инжо ин варзиш карданики мубох аст хукмиш аваз мешавад ва шахс ба хотири чанин варзиши дучори гунох хам мешавад, аммо агар каси хамин варзишро ба нияти эъдод ва тақвияти бадан барои анжоми бехтар хейр расонийи ба мардум ё жиход фи сабилиллах анжом бидихад ин кор мубох варзиш, шойистайи подош мешавад ва қоидайи

« لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ»

Дар инжо худишро нишон медихад ва ин варзиш кардан чун дар хидмати анжоми ек вожиби аст худиш хам вожиб мешавад.

То алъон бояд мутаважжих шуда бошемки баъди аз нажот аз фақр ва гурснагий ва расидани ба рифох ва баъди аз нажот аз тарс ва ноамний ва расидани ба амният, садхо моврид вужуд дорадки мешавад бо онхо шахс ва жомеъаро шод кард, мисли фарохам кардани заминахойи тахсилий ва шуғлий ва …… инхо жанбахойи мусбати зиндагий хастандки қобилияти тўлиди шод кардан ва тақвияти дилро дорандки хам ба унвони еки аз абзорхойи саломати даруний метавонанд анжоми вазифа кунанд ва хам бо тақвият ва шорж кардани қалб метавонанд дар афзойиши халлоқият ва фаолияти ашхос ва солимтар кардани равобити ижтимоийи мардум ва хушбин кардани онхо ба зиндагиф ва оянда ва …… ба бехдошти дарунийи инсонхо кўмак кунанд, ва ин яъни тўлиди шодий барои харакоти қудратмандона дар расидани ба ахдофи дунёвий ва ухровий ;аммо чиро куффори жахоний ва муртаддин ва мунофиқин ва секулярзадахойи олудайи махаллий ба жойи таважжух ба ин жанбахойи мутаъаддид ва асосийи шодийзо дар миёни умуми афроди жомеъа танхо бар жанбахойи ғейри шаръий ва бахусус бар се моврид онхам масоили жинсийи номашруъ ва рақс ва тарона ангушт гузоштандки инхо хам аксаран ғейри машруъ ва нопойдор ва зудгузар хастандки хатто боиси новъи афсурдагий ва олудагийи бештар қалбий ва ижоди пучгароий ва ……мешавадки дар нихоят ба макотиби мухталифи шайтонпарасти ва секуляристи хатм мешавад?

(идома дорад……..)

[1]البانی در ” صحیح الترمذی” (3691). و ابن حجر در فتح الباري

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.

Рақс ва пойкубий.

Уммул мўъминин Оиша розиаллоху анху мегуяд: дар рузи ийд хабашийхо дар масжид дар холи рақс ва пойкубий буданд

« جاء حَبَشٌ يزْفِنُونَ في يوْمِ عِيدٍ في الْمَسْجِدِ»

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои дидани онхо маро садо зад ва маро ба дидани онхо даъват кард

«فَدَعَانِي النبي صلى الله عليه وسلم»

Ва сарамро руйи шонаш қарор додам ва ба томошоий бози онон машғул шудам то жойики аз томошойи онон мунсариф шудам.

[1]Имоми Ахмад бин Ханбал хам аз уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ривоят мекунадки фармуд:

: وَضَعَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَقْنِي عَلَى مَنْكِبَيْهِ لِأَنْظُرَ إِلَى زَفْنِ الْحَبَشَةِ[2]

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чонайи маро руйи шонаш қарор дод то ман ба рақси хабашаийхо нигох кунам. Имоми Захабий мегуяд: манзур аз “ зафн” рақс аст [3] ва ибни Усайр хам мегуяд: ибороти “ зафн” дар асл ба маънийи рақс ва бози аст хаминтурики дар ривоёти аз уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ворид шуда аст фармуд:

: قَدِمَ وَفْدُ الْحَبَشَةِ، فَجَعَلُوا يَزْفِنُونَ، وَيَلْعَبُونَ، وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ يَنْظُرُ، فَقُمْتُ وَأَنَا مُسْتَتِرَةٌ خَلْفَهُ، فَنَظَرْتُ حَتَّى أَعْيَيْتُ، ثُمَّ قَعَدْتُ، فَنَظَرْتُ حَتَّى أَعْيَيْتُ، ثُمَّ قَعَدْتُ، وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ يَنْظُرُ، فَاقْدُرُوا قَدْرَ الْجَارِيَةِ الْحَدِيثَةِ السِّنِّ الْمُشْتَهِيَةِ لِلنَّظَرِ.

Хайъати эъзомийи хабашийхо назди мо расиданд ва ба рақс ва бозий пардохтанд ва …….. [4] ва дар жойи дигарий уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо мефармояд:

« وَالْحَبَشَةُ يَلْعَبُونَ بِحِرَابِهِمْ فِي مَسْجِدِ»

Ва хабашийхо бо силоххойишон дар масжид бози мекарданд, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам маро бо ридойи худ пушонд то ба бозийи онхо нигох кунам. [5] Дар ин хенгомики хабашийхо машғули шодий ва бозий буданд ва бо нейзахойишон мерақсиданд Умар вориди масжид шуд ва мушти сангриза бардошт ва шуруъ кард ба задани онхо, пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

: دعهم یا عمر[6] :

“ онхоро ба холи худ бигузор эй Умар”

Уммул мўъминин мегуяд: “ хамонтури ман ба хабашийхойики дар масжид машғули бозий буданд нигох кардам то пайғамбар хаста шуданд. Барои хамин астки хамма бояд ниёз ва ихсосоти духтарони жавон ва камсин ва солики алоқа ба лахв ва саргармий ва тафрих дорандро дар назар бигирид.

«فَاقْدِرُوا قَدْرَ الْجَارِيةِ الْحَدِيثَةِ السِّنِّ حَرِيصَةً على اللَّهْوِ .[7]

Албатта ин хабашийхо ба унвони хейри муқаддам ва изхори шодий дар хенгоми вуруди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба Мадина хам хамин бозийхо ва пойкубийхоро бо силоххойишон анжом дода буданд: Анас бин Молик розиаллоху анху мегуяд: замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба Мадина қадам гузошт,

لَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ،

Хабашийхо барои хейри мақдами у ва изхори шодийшон бо аслахахойишон бози мекарданд,

لَعِبَتْ الْحَبَشَةُ لَقُدُومِهِ فَرَحًا بِذَلِكَ، لَعِبُوا بِحِرَابِهِمْ.[8]

Шавконий мегуяд бозийи онхо шомили гардондани аслахахойишон бо дастхо ва харакоти баданий буд. .[9]

(идома дорад…….)

[1] رواه مسلم

[2]مسند امام احمد (٢٣٧٠٩٩)

[3] ذهبی . الفائق(۲/۱۱۲)

[4]ابن اثیر. النهاية(٢/٣٠٥)

[5]صحیح مسلم، أبو الحسن مسلم بن الحجاج النيسابوري، دار إحياء التراث العربي، ج 2، ص 609

[6] متفق علیه

[7]متفق علیه . مسلم بن حجاج نيشابوري، صحيح مسلم، ج 2، ص 609، تحقيق: محمد فؤاد عبد الباقي، کتاب صلاة العيدين، بَاب الرُّخْصَةِ في اللَّعِبِ الذي لَا مَعْصِيةَ فيه في أَيامِ الْعِيدِ/ محمد بن اسماعيل البخاري، صحيح البخاري، ج 1، ص 173، تحقيق : د. مصطفى ديب البغا، کتاب الصلاة، ابواب المساجد، بَاب أَصْحَابِ الْحِرَابِ في الْمَسْجِدِ . / بخاری کتاب المناقب ج۲ص۱۷۹ و کتاب العیدین ج۱ص۱۲۳ – صحیح مسلم کتاب صلوه العیدین ج۲ص۶۰۸

[8] سنن أبي داود كتاب الأدب باب في النهي عن الغناء.

[9] فإن اللعب هو الحركات الصادرة منهم من تقليب حرابهم بأيديهم وحركة أبدانهم