دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(18- қисмат)

Дар инжо муслимин, амали худро на бар асоси илм ва огохий ва таъйиди онон тавассути марожеъи зи салох, балки танхо бар асоси шойеъот қарор доданд, ва бо зиндагишон ба ин шойеъот эътимод карданд.

Дар ин сурат метавон гуфт хар сухани ва хабарики тавассути марожеъи зи салох таъйид ва тасдиқ нашавад шойеъаст. Ва дар хар сурат мо шейеъотро ба марожеъи зи салох хар амри иржоъ медихем. Дар масоили хонуводаги ба маржаъи зи салохи хонувода ва дар масоили омузиший ва иқтисодий ва низомий ва бехдоштий ва дипломосийи хорижий ва ғейрих хам ба маржаъи зи салохи хамон синф мурожаъа мекунем.

Дар ин сурат хар касики бархалофи раъйи ин марожеъи зи салохки хаммагий зери мажмуъахойи “ се абзор” хастанд хабар ё суханиро бишнавад шак накунадки бо шойеъа ва бухтони рубару шуда астки агар онро мунтақил кунад мужрими шариати аллох ва муслимин фаолият мекунад.

Пас шойеъа то замоники тавассути марожеъи зи салох баррасий ва полуфта ва мовриди таъйид қарор нагирифта мисли тухмат ва бухтони ошкор аст:

:  وَلَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُم مَّا يَكُونُ لَنَا أَن نَّتَكَلَّمَ بِهَذَا سُبْحَانَكَ هَذَا بُهْتَانٌ عَظِيمٌ ‏( نور/16)

Чиро намебоисти вақтики онро мешанидид, мегуфтид: шойистайи мо нестки забон бадин тухмат боз кунем, субханаллох! Ин бухтони бузурги аст!

Хамчунин аллох таоло мефармояд:

«وَ الَّذینَ یُؤْذُونَ الْمُؤْمِنینَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَیْرِ مَا اکْتَسَبُوا، فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتانًا وَ إِثْمًا مُبینًا» (احزاب/58)

Ва касоники мардон ва занони мўъминро – бидуни инки кори карда бошанд ва гунохи дошта бошанд- озор мерасонанд, муртакиби дуруғи зиштий ва гунохи ошкори шуданд ва бори бухтон ва гунохи ошкориро ба душ кашиданд.

Дар ин сурат шахсики ин шойеъот ва бухтонхоро дар мовриди мардон ва занони мўъмин нашр дода ва наметавонад онхоро тибқи завобити шаръий собит кунад гунохкори астки назди аллох таоло ба унвони дуруғгу шинохта мешавад:

فَأُوْلَئِكَ عِندَ اللَّهِ هُمُ الْكَاذِبُونَ ‏ (سوره / 13)

Ва инон қабли аз қиёмат дар хамин дунё хам мутаносиб бо шойеъа ва тухматики пахш карданд ва натавонистанд онро бо чохор шохиди мовриди таъйиди шариат собит кунанд, мустахаққи жарима ва шаллоқ ва таъзир мешаванд. Ба унвони мисол дар мовриди пахши шойеъа дар мовриди занони мўъмина:

: فَاجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً ‏(نور/4)

Бадишон хаштод тозиёна бизанид. Ин ашхос илова бар ин тозиёнахо эътибори ижтимоийи худро хам аз даст медиханд ва дигар шаходат ва гувохи аз онхо пазирофта намешавад ва ба унвони шахси фосиқ дар жомеъа шинохта мешаванд.

Ба хамин далил будки сахобайи бузургвори чун “ Абу Дардо” мегуяд: агар шахси ба мусалмони тухмат занад ва суханиро ба дуруғ алайхи у шойе кунад сазовор аст, худованд дар рузи қиёмат уро барои хамиша азоб кунад то ончиро гуфта собит кунад..^[1]

Аллох таоло ба сурати тахдид омиз дар мовриди ин интиқол дихандагони шойеъот ва коргарони бемузди “ мусалласи дуруғсоз” бо шарти бисёр сангин ва вахшатнок моро насихат мекунадки:

:  يَعِظُكُمُ اللَّهُ أَن تَعُودُوا لِمِثْلِهِ أَبَداً إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ‏( نور/ 17)

Худован насихатитон мекунад, инки агар мўъмин хастид,накунад харгиз чанин кориро такрор кунид.

Дар инжо аллох мутаол иймонро ба адами пейравий аз дуруғхойи “ мусалласи дуруғсоз” ва адами интиқоли ин дуруғхо гира мезанад ва дар жойи дигари табаъият аз ин дуруғхоро табаъият аз шайтон медонад. Ин оя дар мовриди инсонхойи дурусткор ва солих ва таъйиди шудайи, чун асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нозил шуда астки дар чунон жойгохи қарор доштандки медонем.

Оё жойгохи ту назди аллох таоло болотар аз жойгохи ин бузургворон астки бидуни тарс ва афсари гусихта шойеъоти “ мусалласи дуруғсоз” ро мунтақил мекуни? Оё хозири ба хамин содагий иймонитро аз даст бидихи ва ру қиёмати худит шарт бандий ва қимор куни…..?

Нуктайи мухим дигарики дар мовриди шойеъа метавон ба он ишора кард ин астки шойеъа ба рохати табдил ба ширки тафарруқ мешавад: чигуна?

Онхоики шойеъотро қабул карданд дар баробари онхоики қабул накарданд қарор мегиранд ва ба хамин содагий шикофи дар сафи вохиди онхо дуруст мешавадки агар зуд дармон нашавад муқаддамоти ширки тафарруқро фарохам мекунад ва хатто мунтахий ба ширки тафарруқ хам мешавад.

Намунайи машхурики корбурди шойеъотро дар мубтало кардани муслимин ба парокандагийи сафи вохидро нишон медихад жанги ухуд аст. Дар жанги ухуд: шойеъот ва дуруғхойи душман мабний бар кушта шудани росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар дилхойи бисёри аз мусалмонон асар гузошт, ва бисёри аз онхо бо шанидани ин хабари ногувор натавонистанд худро контрол кунанд ва по ба фарор гузоштанд.^[2].

Дар хар сурат пароканда шудан ва бархам хурдани суфуфи муслимин еки аз ахдофи мухимми жанги равонийи “ мусалласи дуруғсоз” ва табаъият аз шайтон дар ин замина аст, ва фарқи надорад чи каси муртакиби ин журм шуда бошад, аллох таоло мефармояд:

: إِنَّ الَّذِينَ تَوَلَّوْاْ مِنكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ، إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطَانُ بِبَعْضِ مَا كَسَبُواْ ‏ (آل عمران/ 155)

Ононки дар рузи руёруйи ду гурух ( мусалмонон ва кофарон дар жанги ухуд) фарор карданд, бегумон шайтон ба сабаби порайи аз ончи анжом доданд ононро ба лағзиш андохт.

Тамоми ин мушкилот ва мусибатхо аз самароти амалиёти равонийи душман ва офоти забон ва сахл ингорийи муслимин нисбат ба хабаргирий ва хабардехий аз манобеъи мовриди таъйиди “ се абзор” аст.

(идома дорад……..)

---

[1] به روایت ابوالشیخ در «التوبیخ و التنبیه»، شماره ی (130) و اسناد آن حسن است.

[2] زادالمعاد ۳/ ۱۹۲ و صفحات بعدی. و لباب الأخیار فی سیره المختار ص/ ۶۴٫

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(17- қисмат)

Агар мўъмини хушёр ва оқил бошад танхо ибрати ифк ва шойеъотики дар мовриди уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ва тахдидоти аллох таоло дар ин замина барояш кофий астки, чигуна бо шойеъот бархурд карда ва аз иймон ва қиёмати худиш мухофизат кунад.

Аллох таоло мефармояд:

: إِنَّ الَّذِينَ جَاؤُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِّنكُمْ، لَا تَحْسَبُوهُ شَرّاً لَّكُم بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ، لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُم مَّا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ، وَالَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ، لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ ‏ (نور/11)

Касоники ин тухмати бузургро пардохта ва сархам карданд, гурухи аз худи шумо хастанд, аммо гумон мебаридки ин ходиса бароитон бад аст, балки ин масала бароитон хуб аст, хар кудом аз онон ба гунохи корики карда аст гирифтор мешавад, ва касики ( сардаста онон дар ин шойеъот буда ва ) бахши азими аз онро ба ухда дошта аст, азоби бузург ва мужозоти сангини дорад.

Дастури ибтидоий қабли аз таъйиди шойеъот ва ахбори рост ва дуруғ тавассути марожиъи зи салох чи хаст? Хусни зон доштан ба муслимин ва овардани хар узри барои табриъайи мусалмон аз иттихом:

لَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنفُسِهِمْ خَيْراً وَقَالُوا هَذَا إِفْكٌ مُّبِينٌ ‏(نور/ 12)

Чиро ин тухматро мешанидид, намебоист мардон ва занони мўъмин нисбат ба худ гумони ник буданро наяндишанд ва нагуянд: ин тухмати бузург, ошкор ва ровшани аст?

Бар ин асос будки сахоба хам мегуфтанд мо 70 узр ( яъни хийли зиёд) барои бародар ва хохари мўъмини худ меоварем агар узрхойи мо кофий набуд мегуфтем хатман узри дорадки мо намедонем.

Ин аст рохи ибтидоийи муқобила бо ин шабакайи паём расоний ва жанги равонийи “ мусалласи дуруғсоз” ; мархалайи баъдий хам интизор ва дахан фуру бастан ва даст шустан аз хар амали бар асоси шойеъот ва бидуни илм ва огохий аст, то замоники чанин хабари тавассути марожеъи зи салох таъйид ё рад бишавад; ва то замоники тавассути ин марожеъ ба асли можаро огохий ва илм пейдо кунем бояд хашдори шадиди аллох таолоро дар назар дошта бошемки мефармояд:

:  إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ،

Дар он замоники ба истиқболи ин шойеъа мерафтид ва онро аз забони екдигар меқопидид,

وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُم مَّا لَيْسَ لَكُم بِهِ عِلْمٌ،

Ва бо дахан чизи пахш  мекардидки илм ва иттилои аз он надоштид,

وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَهُوَ عِندَ اللَّهِ عَظِيمٌ ‏( نور/15)

 Ва гумон мебурдид ин, масала сода ва кучак аст, дар холики дар пеши худо бузург буда.

Бале, хамин алъон магар ба хамин содагий ва рохатий иддайи ахбор ва суханони куффор ва муртаддин ва дорудастайи мунофиқин амома ба сар ва беамомароки дар расонахойишон мешнаванд ба дигарон мунтақил намекунанд ва хиёл мекунанд масалайи сода ва кучаки аст? Аммо хамин назди аллох таоло бузург аст.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

إنَّ الْعَبْد لَيَتَكَلَّمُ بِالكَلِمةِ، مَا يَتَبيَّنُ فيهَا، يَزِلُّ بهَا إِلَى النَّارِ أبْعَدَ مِمَّا بيْنَ المشْرِقِ والمغْرِبِ ^[1]

“Банда, каламаиро бар забон меоварадки дар мовриди он табйин ва ровшангарий ва андиша намекунад ва ба сабаби ин калама дуртар аз ончики дар миёни машриқ ва мағриб аст ба дўзах мелағзад.”

Ё мефармояд:

وَإنَّ الرَّجُلَ لَيَتَكَلَّمُ بالكَلِمةِ مِنْ سَخَطِ اللَّهِ، مَا كَانَ يظُنُّ أنْ تَبْلُغَ مَا بلَغَتْ، يكْتُبُ اللَّه لَهُ بهَا سَخَطَهُ إِلَى يَوْمِ يلْقَاهُ.^[2]

Ва хамонон шахс каламаиро бар забон меронадки боиси хашм ва қахри аллох аст, дар холики гумон намекунадки бидончи расида, бирасад; ва ба сабаби он худованд бар вай қахр ва хашмишро то рузики бо вай мулоқот шавад, менависад”.

Ё мефармояд:

وإنَّ العَبْدَ لَيَتَكَلَّمُ بالكَلِمَةِ مِن سَخَطِ اللَّهِ، لا يُلْقِي لها بالًا، يَهْوِي بها في جَهَنَّمَ.^[3]

Ба дурусти бандайи каламаиро бар забон меоварадки боиси хашм ва қахри аллох астки, ба он ахамият намедихад, ва ба сабаби  он калама дар жаханнам фуру меғалтад”.

Аз Суфён ибни Абдуллох ривоят шудаки гуфт: гуфтам: ё росулуллох кориро ба ман бигуки бидон чанг занам, фармуд:

«قُلْ ربِّي اللَّه، ثُمَّ اسْتَقِمْ»

“бигу аллох таоло парвардигори ман аст ва сипас истиқомат кун. Гуфтам: аз чи чизи бештар аз хамма бар ман метарси? Росулуллох забони худро гирифта ва фармуд:

«هذا»

Аз ин. .^[4]

Бале, бояд иймон дошта бошемки:

: مَّا يَلۡفِظُ مِن قَوۡلٍ، إِلَّا لَدَيۡهِ رَقِيبٌ عَتِيدٞ (ق/18)

Шахси суханиро ба забон намеоварад, жуз инки назди у нигахбонист мухайё.

Дар интихойи хамин бахси ифк астки аллох таоло мефармояд:

وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ‏ (نور/19)

Худованд медонад ва шумо намедонид.

Пас замоники аллох таоло ва росулиш дар мовриди чанин ахбор ва суханони чанин омузиши медиханд бояд бидонемки мо немедонем ва аллох таоло медонад. Ба ин бояд яқин дошта бошем ва бидонем чи мегуем.

Дар мовриди амал бар асоси шойеъот хам намунайи бозгашти мухожирини хабаша ба Макка метавонад мисоли муносиби бошад. Ибни Хишом ба нақл аз ибни Исхоқ мегуяд: гурухи аз мусалмонон ба хабаша мухожират карда буданд. Аз қазо рузи ба онон хабар расидки ахли Макка ба ислом гуруйиданд. Мусалмонон, ба махзи шанидани ин хабар бидон эътимод карданд ва рохи Маккаро дар пеш гирифтанд. Наздики Маккаки расиданд мутаважжих шуданд хабарики ба онхо расида шойеъайи пеш набуда ва куффори Макка бар куфри худ исрор меварзанд. Ба ин тартиб мусалмононики масофати бас тулонийро сипари карда буданд акнун хаста ва паришон пушти дарвозахойи Макка расида буданд ва танхо рохи вуруди онхо ба Макка ин будки ё тахти химояти шахси аз мушрикин қарор гиранд ( ва бо истефода аз қонуни жаворки миёни марсум буд) вориди Макка шаванд ва ё дур аз чашми мушрикин ва пинхоний ба шахр ва зодгохи хувиш дохил шаванд. ^[5]

(идома дорад……..)

---

[1] متفق علیه /  السنن الكبرى للبيهقي 8: 164 / آلبانی صحیح الجامع 1678

[2] امام مالک ، في “المُوطَّإِ” والترمذي وقال: حديثٌ حسنٌ صحيحٌ.

[3] صحیح بخاری 6478

[4] رواه الترمذي وقال: حديثٌ حسنٌ صحيح.

[5] سیرة ابن هشام (1/364) و نک: سیرة النبویة ابن کثیر (3/56 و 57) و شرح زرقانی (1/270).

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(16- қисмат)

Ва ин мусалмони бечораки мумкин аст дар зиндагийи оддий ва мустақилли худиш инсони содиқ ва ростгуйи хам бошад, бо такрори рузона ва хатто соат ба соат дуруғхойи тўлид шуда тавассути “ мусалласи дуруғсоз”ки – имруза бо устоди хар чи тамомтар аз тариқи шабакахойи мохвораий ва мажозий нашр мешаванд – худишро ба чанон даражайи мерасонадки назди аллох таоло исмиш тахти унвони каззоб невишта мешавад чунончи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: وإِيَّاكُمْ والْكَذِبَ، فَإِنَّ الْكَذِبَ يَهْدِي إِلَى الْفُجُورِ، وإِنَّ الْفُجُورَ يَهْدِي إِلَى النَّارِ، ومَا يَزَالُ الرَّجُلُ يَكْذِبُ ويَتَحَرَّى الْكَذِبَ حَتَّى يُكْتَبَ عِنْدَ اللَّهِ كَذَّابًا.^[1]

Ва аз дуруғ пархез кунид. Чун дуруғ ба фужур хидоят мекунад ва фужур ба оташ хидоят мекунад ва хамиша шахс дуруғ мегуяд ва дуруғро талаб мекунад ва дунболи дуруғ аст то инки назди худованд каззоб ( дуруғгу) невишта шавад.

Панох бар аллох гох шахс мумкин аст намоз ва кор ва тафрихи фарзандон ва хонувода ва ғейрихро бархам мезанад ва бо ажала худишро ба ахбор ва тахлилхо ва мизгирдхойи “ мусалласи дуруғсоз” мерасонад ва баъад хар ончироки аз шайтон ва ёрониш ёд гирифта хўроки сухбатхойи худиш бо дигарон, ва хатто жарру бахс ва даргирий ва раги гардан кулуфт кардан ва чашм қирмиз кардан барои атрофиён ва соирин мекунад. Субханаллох.

Дар холики аллох таоло ба мўъминин амр мекунадки аз худо битарсид ва хамгом бо ростин ва содиқон бошид:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ (توبه/119)

Ба хамин содагиЙ ва бо ғафлати ночиз ек  мусалмон жузви “ мусалласи дуруғсоз” хо мешавад. Ва жомеъа хар чи аз мавозини шаръий ва қобили эътимоди худ яъни “ се абзори” бартар ва вазоифиш дар баробари “ се абзори” бартар ғофил бошанд ва ин шойеъот бештар дахан ба дахан шуда ва ба дигарон сироят кунад ин мусалмони бечора ба хамон андоза бештар гунохкор ва тобеъи шайтон ва коргари бемузди бозори онхо ва оқибат ба шар мешавад,ва гох шойеъайироки ин бечора мунтақил карда замоники миёни мардум рад ва бадал мешавад чизхойи ба он изофа мешавад ва аз кох ба кухи мубаддал мешавад ва дар хидмати шайтон ва ёрониш садамоти сангиниро ба худиш ва муслимин ворид мекунадки ин бечора табдил мешавад ба сардаста ва саргурухи барои баъди аз худиш

« وَالَّذِي تَوَلَّىٰ كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ » (نور/11)

Ва хатто бо тахрифот ва муболағагуйи ва жаъал бахши аз воқеиятхойи хабар ва изофа шудани чизхойи ба он, рохи расидани хақоиқики аз суйи “ се абзор” ба мардум мерасонадро бо шак ва шубха ва дуруғхо мушкил ва хатто масдуд мекунад, ва дар ин сифати мушаххас ,шабихи он ситамгарони мешавандки мардумонро аз рохи худо боз медоранд, ва дар масири тўвхид садхо ва монеъхо ижод мекунанд, ва дар дилхойи мардум шакхо ва гумонхо меандозанд то ононро мунхариф кунанд ва ба онхо рохи худоро каж ва нодуруст нишон диханд.

. الَّذِینَ یَصُدُّونَ عَن سَبِیلِ اللّهِ وَیَبْغُونَهَا عِوَجاً (اعراف/45)

Шахс бояд бидонад ва хушёр бошадки шойеъот бархалофи бисёри аз хақоиқ бисёр зуд дар жомеъа пахш мешаванд: ( имоми тобеин) Хасан Басрий рохимахуллох дар таъйиди ин сухан чанин нақл мекунадки: “ Дар Басра марди аз мажлисимон хориж шуд ва гуфт: акнун мар дуруғиро миёни чанд нафар матрах мекунам ва он вақт шумо нигох кунид баъди аз андак замони хатто ба гуши кудакон хам мерасад ва ба рад ва бадал кардани он мепардозанд. Он мард худиш гуфт хануз ба хонам нарасида будамки он қадар ин сухани сохтаги худамро аз ин ва он шанидамки худам тасаввур кардам ин сухан хақиқат дорад! ^[2]

Пас шахс ба хамин содаги метавонад табдил бишавад ба саргурухи хатарнокки хар чи зери мажмуъаш бузургтар ва васиътар мешавад уро бештар дар мурдоби гунох ва азоб фуру мебурд. Валлохул мустаъан.

Ва замоники аллох таоло дар рузи қиёмат эълом мекунад:

هَذَا يَوْمُ يَنْفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ (مائده/119) 

Имруз рузи астки танхо ростийи ростгуён бадишон суд мерасонад; ин бечора ва коргари бемузди шайтонки бо такрори хазорон дуруғи шабакахойи мохвораий ва мажозий ва инсонхойи мариз исми худишро ба унвони каззоб назди аллох таоло сабт карда дар ин рузи қиёмат чи холи бояд дошта бошад?

(идома дорад……..)

---

[1] متفق علیه/ بخاری 6094

[2] بهجة المجالس و أنس المجالس (2/579).

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(15- қисмат)

Дар инжо “ мусалласи дуруғсоз” мисли шайёдони хастандки пули тақаллубий чоб мекунанд аммо тавассути инсонхойи дурусткор ва ноогох даст ба даст шуда ва харж мешавад.

Ин шойеъот ва ажноси тақаллубийки тавассути инсонхойи дурусткор мунтақил мешаванд метавонад дар ашколи мухталифи худишонро нишон бидиханд масалан:

-шойеъа гох дар асоси дуруғ аст мисли инки ба Нух набий алайхиссалом мегуфтанд девона, ё Мусо алайхиссаломро жодугар, Худ алайхиссаломро сафих ва нодон, пайғамбар хотам саллаллоху алайхи васалламро шоир, кохин,мажнун, каззоб ва …….меномиданд;

-ва ё замоники ек иттифоқи воқеий – мисли жомондани уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо аз корвон – дастовези ек иттихом ва ифки бузург мешавад,

-шойеъа гох мумкин аст мунтасиб кардан ва часпондани жермхо ва гуноххойи ба муслимини барий аз гунох бошадки дигарон муртакиб шудан на афрод:

: ‏وَمَن يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَاناً وَإِثْماً مُّبِيناً ‏ (نساء / 112)

Хар каси дучори лағзиш шавад ё гунохи бикунад, сипас онро ба бегунохи нисбат дихад ба рости бухтон ва гунохи ошкори муртакиб шуда аст.

Магар мо хазорон моврид надидаемки куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий муртакиби журми шуданд ва баъад онро ба гардани муслимини бегунох андохтанд? Ва коргарони бемузди шайтон ва муслимини жохил хамин шойеъот ва дуруғхо ва иттихомотро ба унвони хақоиқ ба дигарон мунтақил карданд.

Магар мо даххо бор надидаемки куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий жихати ижоди тафарруқ ва жанги дохилий миёни мазохиб ва тафосири исломий дар амокини мазхабийи онхо бомб гузорий кардан ва журмро ба гардани рақиби онхо андохтанд? Ва коргарони бемузди шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” хам хамин дуруғхо ва шойеъотро ба дигарон мунтақил карданд.

Намунахо дар ин замина зиёдандки мужрими дучори журми шуда ва онро ба гардани бегунохон андохта ва  коргарони бемузди шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” хам ёри расон, пуштибон ва хомий ва дар воқеъ шаррики журми ин мужрим будандки, илова бар ин, хам муртакиби ғийбат шуданд ва хам обруйи муслиминро бурданд.

Дар холики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«لمَّا عُرِجَ بي مررْتُ بِقَوْمٍ لهُمْ أظْفَارٌ مِن نُحاسٍ يَخمِشُونَ بهَا وجُوهَهُم وَصُدُورَهُم، فَقُلْت: منْ هؤلاءِ يَا جِبْرِيل؟ قَال: هؤلاءِ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ لُحُوم النَّاس، ويَقَعُون في أعْراضِهم،»^[1]

“Чун ба меърож бурда шудам, аз кинори гурухи гузаштемки нохунхойи миссий доштанд ва бидон руйихо ва синахойишонро мехаррошиданд. Гуфтам: эй Жибрил инхо киянд? Гуфт: инон касони хастандки гуштхойи мардумро мехурданд ва обрушонро мерезанд”. Ин дар холи астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«كُلُّ المُسلِمِ عَلى المُسْلِمِ حرَام: دَمُهُ وعِرْضُهُ وَمَالُهُ»^[2]

“Хамма ин мавориди мусалмон бар мусалмон харом аст,хуниш, обруйиш ва молиш.”

Аммо ин коргарони бемузди шайтон бо мухолифати сарих бо фармони аллох ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам ахбори дуруғини “ мусалласи дуруғсоз” роки мисли тоъун вогир хастанд ба дигарон мунтақил мекунанд ва машмули ин сухани росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мешавандки мефармояд:

«كَفَى بِالْمَرْءِ إِثْمًا، أَنْ يُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا سَمِعَ » ^[3]

Ва дар ривояти дигар омада

« كَفَى بِالْمَرْءِ كَذِبًا، أَنْ يُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا سَمِعَ » ^[4]

Хаминки ек фард ба сарфи инки матлабиро мешнавад бидуни табйин ва тахқиқи дар мовриди сихат ва суқми он иқдом ба бозгу кардани он мекунад дар замрайи дуруғин махсуб мешавад, ва тибқи ривояти дигар гунохкор хохад шуд.

Аз ибни Умар розиаллоху анхума ривоят астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

 «إِنَّ الْعَبْدَ لَيَكْذِبُ الْكَذِبَةَ ، فَيَتَبَاعَدُ مِنْهُ الْمَلَكُ مَسِيرَةَ مِيلٍ، مِنْ نَتْنِ مَا جَاءَ بِهِ»^[5]

 Инсон вақти сухани дуруғи мегуяд, фариштагон ба масофати ек мил ( 1829 метр) аз вай дур мешаванд, ба хотири буйи бадики аз гуфтани дуруғ ижод мешавад.

(идома дорад……..)

---

[1] رواه ابوداود

[2] بخاری 6064/  مسلم. 2564

[3] سنن ابی داود، کتاب «الادب» باب «التشدید فی الکذب» (4/298) و سند آن صحیح است.

[4] مقدمه کتاب مسلم، باب «النهی عن الحدیث بکل ما سمع» (1/10). عمر بن خطاب هم میگه: بحسب المرء من الکذب أن یحدّث بکل ما سمع» 

[5] رواه الترمذی باب ماجاء فی الصدق والکذب، المعجم الصغير للطبرانی (2/ 98)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(14- қисмат)

1.Еки дигар аз услубхо ва равишхойи жанги равоний ду золъи асосийи “ мусалласи дуруғсоз” дар асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ижоди тарс жихати фарохам кардани заминахойи шикаст ва таслим шудани муслимин буд.

Имруза хам куффори секуляри жахоний ва хатто новчахо ва муртаддини махаллийи онхо бо бузург жилва додани қудрати низомийи худ

«لَا غَالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ»،

Ва жиноётики меофаринанд, саъй доранд бо илқойи тарс ва ижоди мухити раъаб овар ва вахшатноки дар миёни мардум, зехн ва ихсосот ва тасмимоти онхоро тахти таъсир қарор диханд, ва таодили рухийи онхоро бахам бизананд, ва иродайи онхоро чанон заиф  ва суст кунанки ё таслим бишаванд ва аслан дар фикри жанг набошанд,ва ё инки бо ижоди тафарруқ ва чанд дастагий ва жанги дохилий дар нихоят шикастро бипазиранд.

2.Аз дигар равишхойи жанги равонийи куффори секуляри қурайш фариб додан бо моли дунё ва мақом ва мансаб будки ба росулуллох ваъдайи хокимият ва хамсарон ва сирвати фаровон доданд. Ё шохи Ғассон аз боби татмиъ вориди гуфтагу бо Каъаб ибни Молик мутахаллифи аз жанги табук мешавадки зиёд дар ин моврид шанида  ва дидаем.

3.Еки дигар аз услубхойи жанги сард ва нарми секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва ёрониш мухосарайи иқтисодий- ижтимоий мисли шаъби Аби Толиб будки хам акнун нез дар шадидтарин шевахойи мумкиниш бар алайхи муслимини шариатгаро дар холи ижрост.

4.Равиши дигарики куффори секуляр ва мушрики қурайш ба он панох бурданд истефода аз динфурушон бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва муслимин буд.

Секуляристхойи қурайш ба яхудиёни ясриб ба унвони абзори равоний бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва даъвати исломий панох бурданд. Мушрикин ба Назр ибни Хорис ва Уқба ибни Аби Муъайт маъмурият додандки аз коноли яхудиёни Мадина барои жанги равоний бо росулуллох рохкори бияндишанд.

Росулуллох хануз дар Макка буд ва хукумати исломий ташкил надода буд, ин афрод барои пейдо кардани рохкори жанги равоний рохи ясриб шуда буданд на рохкори жанги мусаллахона. Яъни чи қабли аз ташкили қудрати хукуматий ва чи баъди аз он яхуд ба хамрохи секуляристхойи муттахиди хам ва душманони шумора еки муслимин хастанд:

:  لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُواْ ‏(مائده/82)

( эй пайғамбар!) хохи дидки душмантарини мардум барои мўъминон,яхудиён ва мушриконанд.

Коргарони дурусткор ва содиқ ,бисёр арзишманд ва бемузди шайтон.

Аллох таоло ба муслимин амр мекунадки:

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا (اسراء/36)

Аз чизи дунболаруйи макунки аз он ноогохи ва нисбат ба он илм надори. Бидуни шак чашм ва гуш ва дил мовриди пурс ва жуйи аз он ( чизики қабул карди) қарор мегирад ва дар баробари чанин матлабики қабул карди масъул хастанд.

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нез мефармояд:

: إِيَّاكُمْ والظَّنَّ؛ فَإِنَّ الظَّنَّ أَكْذَبُ الْحَدِيثِ^[1]

Аз шак ва зон ва гумони бад, ижтиноб кунид зеро шак ва гумони бад, бадтарин новъи дуруғ аст.

Холо иддайи аз муслимин хастандки ба далоили мухталифи ин дастур ва амри аллох таоло ва росулиш саллаллоху алайхи васалламро нодида мегиранд, ва ба он таважжух намекунанд, ва ба сурати коргарони дурусткор ва содиқи шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” ва ,дур рехтани шабакахойи мохвораий ва минбархойи шайтон дар хона, ва пок намудани гушхо ва соири абзорхойи фазойи мажозий аз мужриёни жанги равонийи душман, бояд бо расонайи дигар “ мусалласи дуруғсоз” яъни шойеъотики муслимин ноогох ва хатокор мужрийи он хастанд хам мубориза кард.

Шойеъа хам хабархойи дуруғини астки тавассути хамин “мусалласи дуруғсоз” тўлид мешавад ба умиди инки мардумони содиқ, бо хусни ният, ва бидуни инки ба сихат ва суқми хабар пей бурда бошанд ба нақл ва интишори он иқдом кунанд,ва ба ин шикл дуруғи онхо аз тарафи инсонхойи дуруст ба дигарон мунтақил мешавад, ва инсони дуруст бо ғафлатики мекунад барои интиқоли хабархо ва суханони бепоя ва асос ва пуч ва дуруғин, табдил мешавад ба пик ва паёмрасон ва абзори шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” ; ва ба ин шикл табдил мешавад ба еки аз коргарони бисёр арзишманд аммо бидуни музди шайтон ва ёрониш, ва хамин коргарони бемузди шайтон зехн ва қалби муслиминро ба самти мутаважжих мекунандки шайтон ва “мусалласи дуруғсоз” мехоханд.

Чиро бисёр арзишманд? Чун инхо бо собиқа ва жойгохи хубики дар миёни хонувода, дустон, атрофиён ва жомеъайи худ доранд, мардум суханони инхоро рохаттар аз фалон мужрийи мохвора ва фазойи интернетий ва фалон кофари аслий ва фалон муртад ва фалон мусалмони фариб хурдайи маълумул хол мепазиранд.

(идома дорад…….)

---

[1] متفق علیه/ بخاری  5143  – مسلم 2563

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(13- қисмат)

Инхо дар ин сабки равонийи худ мехостанд бо хамла ба рахбарият, даъвати исломро дар жомеъа кучак, ночиз ва беарзиш нишон бидиханд. Аллох таоло мефармояд:

:  وَإِذَا رَآکَ الَّذِینَ کَفَرُوا إِن یَتَّخِذُونَکَ إِلَّا هُزُواً أَهَذَا الَّذِی یَذْکُرُ آلِهَتَکُمْ وَهُم بِذِکْرِ الرَّحْمَنِ هُمْ کَافِرُونَ ‏(انبیاء/36)

Хенгомики кофарон туро мебинанд, кори жуз тамасхара ва истехзоъи туро надоранд, ( ва хоханд гуфт: ) оё ин хамон каси астки аз худоёни шумо айбжуйи ва бадгуйи мекунад? Ва холи инки ишон ба қуръони худованд пур аз рахм кофар хастанд ва бовар надоранд.

Бидуни шак ин масхара карданхо бар муслимин таъсир хохад гузошт ба гунайики аллох таоло тахти унвони “ зийқус содр” ё дилтанг шудан аз ун ёд мекунад ва мефармояд:

: إِنَّا کَفَیْنَاکَ الْمُسْتَهْزِئِینَ ‏(حجر/95)

Мо барои ту кофий хастем ва аз шарри истехзоъ кунандагон мусаввин ва махфуз медорем.

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّکَ یَضِیقُ صَدْرُکَ بِمَا یَقُولُونَ ‏(حجر/97)

Ва мо медонемки синат аз ончи мегуянд, танг мешавад.

Масхара карданхо ва жўкхойики дар мовриди ахли ислом сохта мешавад бо онки дар қолиби новъи тафрих ва саргармий хам ба кор меравад ва бо фарханги аъвомун наси жохил хам созгор аст, аммо дар воқеъ тахмили новъи жанги равоний ва сард бар ахли тўвхид ба шумор меравадки, камтарин хазинахоро барои тўлид кунандагони ин жанг дар бар дорад.

Дар ин равиш, хам ақоиди ахли тўвхид олуда нишон дода мешавад, ва хам терори шахсиятий анжом мегардад; ва ду золъи аслийи “ мусалласи дуруғсоз” саъй мекунанд бо тақвияти рухий нийрухойи худишон, боиси жарихадор кардани рухия мўъминин, дилсардий, ноумидий ва ё тазалзули ахли тўвхид, ва дур кардани нийрухойи бетарафи ғейри мусалмон аз муслимин бишаванд.

Бидуни шак ин тамасхарахо ва жўк дуруст карданхо боиси “ зийқус содр” ва дилтанг шудан, жарихадор шудани ихсос ва авотифи муслимин мешавандки жихати хунсо намудан ва кам таъсир кардани чанин садамоти аллох таоло мефармояд:

: إِنَّا کَفَیْنَاکَ الْمُسْتَهْزِئِینَ.

Зийқус содр метавонад пеймудани рохро бо мушкили асосий мувожих кунад. Таъсир ва хатари равонийи истехзоъ ва масхара карданхойи секуляристхойи қурайш ба гунайи будки аллох таоло ба сирохат ба пайғамбариш эълом кардки аз тамасхара ва истехзоъи ин куффори мушрик ва секуляр бим надошта бош чун: тамоми пайғамбарони бузурги илохий, тавассути ақвоми худ дучори истехзо ва тамасхара шуданд. Пас ин риволи оддий ва табиий масири астки дар он қадам гузошти ва бояд мунтазири чанин масхара карданхо ва тамасхарахойи боши. Барои намуна мефармояд:

یَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا یَأْتِیهِم مِّن رَّسُولٍ إِلاَّ کَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُون ‏(یس/30)

афсусо ва асафо бандагонро! Хеч пайғамбари ба суйи ишон намеояд магар инки уро масхара мекунанд ва ба ёди истехзоъ мегиранд.

Ин масхара карданхо журми бисёр сангини астки хатто хенгомики мўъминин ва дорудастайи мунофиқин огохона, амдан ва ба мейли худишон мўъминиро ба хотири иймониш ва пойбандийи ба қонуни шариати аллох мовриди шўхи қарор медиханд мефармояд:

وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ ۚ قُلْ أَبِاللَّهِ وَآيَاتِهِ وَرَسُولِهِ كُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ* لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ …(توبه/65-66)

Агар аз онон бозхост куни, мегуянд: ( хадафи мо таъна ва масхара набуда ва балки бо хамдигар) бози ва шўхи мекардем. Бигу: оё ба худо ва оёти у ва пайғамбариш метавон бози ва шўхи кард?! (бигу: бо чанин маъзиратхойи бехуда) узрхохи накунид. Шумо пас аз иймон овардан, кофар шудаид.

Дар инжо аллох таоло намефармояд шумо дуруғ мегуйид ва хадафитон масхара кардан набуда , балки мефармояд бо онки хадафитон масхара кардан набуда аммо набояд ба ин маворид шўхи хам кард. Аллох таоло ва росулиш ва хар ончи мутаъаллиқ ба шариати аллох аст моли шўхи ва бози нестандки агар мўъмини тобеъи сифатхо ва ахкоми аз шариат шуд ва ба хотири ин табаъият ва сифатиш мовриди шўхи қарор бигирад.

(идома дорад……..)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(12- қисмат)

Ё мегуфтанд:

‏ وَقَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا إِفْکٌ افْتَرَاهُ وَأَعَانَهُ عَلَیْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ ‏(فرقان/4)‏

Кофарон мегуянд: ин (қуръон) дуруғи пеш нестки худи ( Мухаммад) онро аз пеши худ ба хам бофта аст ва гурухи уро дар ин кор ёри доданд.

Ё мегуфтанд:

وَقَالُوا أَسَاطِیرُ الْأَوَّلِینَ اکْتَتَبَهَا فَهِیَ تُمْلَى عَلَیْهِ بُکْرَةً وَأَصِیلاً (فرقان/5)‏

(дарборайи қуръон нез) мегуянд: афсонахойи пешиниён астки ( аз дигарон) хоста аст онро барояш бинависанд, ва чанин афсонахойи сехргохон ва шомгохон бар у хонда мешавад ( то онхоро хифз кунад ва ба хотир сипорад.)

Ё дар мовриди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мегуфтанд:

وَقَالَ الْكَافِرُونَ هَٰذَا سَاحِرٌ كَذَّابٌ (ص/4)

Ва кофарон мегуфтанд: ин ( пайғамбар) жодугари бисёр дуруғгу ва каззоб аст.

قَالُوا أَضْغَاثُ أَحْلَامٍ

Гуфтанд: хобхойи паришоний аст;

بَلِ افْتَرَاهُ

Балки дуруғ баста аст,

، بَلْ هُوَ شَاعِرٌ (انبیاء/5)

Балки у шоир аст.

وَ قالُوا يا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ (حجر/6)

Ва мегуфтанд: эй касоники зикр(қуръон) бар ту нозил шуда! Мусалламан ту девонайи.

Ё бо тухматхойи номусийки ба худи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди уммул мўъминин Зайнаб бинти Жахш розиаллоху анхо заданд ва ба хамсариш уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо дар достони ифк заданд ва …..

Камтарин таъсири ин жанги сарди куффори мушрик ва секуляри қурайш ин будки бо мудирияти нийрухойи худий ва фишор бар ахли тўвхид, нийрухойи бетарафро дучори новъи сардаргумий мекард, ва қудрати тасмимгирийи ин нийрухойи батарафро мухтал мекард. Хамин корики хамин алъон куффори секуляри жахоний ва муртаддин ва дорудастайи мунофиқини махаллий –яъни ду золъи асосий “ мусалласи дуруғсоз” – бар нийрухойи бетарафи ғейри мусалмон ва хатто бар бетарафхойи мусалмон ва мунфаридин аз “ се абзор” анжом медихандки, дар нихоят иддайи касирий аз онхо дар доми душман меофтанд ва хатто дастахойи тарафдори душман мешаванд.

Бар ин асос будки секуляристхойи қурайш ба сифориши Валид ибни Муғийра бар сари рохи мардум дар хенгоми хаж менишастанд ва онхоро аз наздики ва шанидани даъвати росулуллох саллаллоху алайхи васалллам манъ мекарданд.

1.Еки дигар аз равишхойи жанги равоний мушрикин ва секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ирояйи жойгузин ва бадил барои қонуни шариати аллох буд.

Инхо танхо ба нафъи қуръон ва даъвати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам намепардохтанд балки барои мардум дар кинори дини секуляристийи худ жойгузин ва бадили дигарий хам барои қуръон маърифий мекардандки аллох таоло тахти унвони “лахвал хадис” аз ин бадил ва жойгузин исм мебурд:

: وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَن سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَيَتَّخِذَهَا هُزُوًا ۚ (لقمان/6)

Дар миёни мардум касони хастандки харидори суханони пуч ва ёва анд то бо чанин суханони ( бандагони худоро) жохилона аз рохи худо мунхариф ва саргашта созанд ва онро масхара кунанд.

Ин жойгузинсозий дақиқан хамон кори астки куффори секуляри жахоний ва муртаддини секуляри махаллий хам акнун нез бо достонсароий дар мовриди торихи бостон саъй доранд дар жанги равоний – хувиятий, азхон ва қулуби мардумро машғул ва мунхариф кунанд. Дақиқан хамон корики Назр ибни Хорис мекардро секуляристхойи муртаддин махаллийи мо бо  текноложийи пешрафтатари дар холи анжоми он хастанд, то ба ин шикл афкори умумийи афроди ғейри мусалмони бетараф, мусалмонон ва тарафдорони худишон саргарм бишавад, ва бо дилхуш шудан ба ин афсонахо ба самт ва суйики мехостанд хидоят шаванд, ва озодийи амали онхо гирифта шавад.

Бо истинод ба ин оёт хам метавон гуфт устурахойики дар мовриди Эрони бостон бофтанд машмули “ лахвал хадис” мешавад. Инхам тамоми ончики секуляристхойи муртад бо зон ва гумонхойи амсоли Диёконов ва Киришман ва Кристан Син ва дигар куффори секуляр ва яхудий дар мовриди Эрони бостон ба он дили худ карданд.

1.Аз равишхойи дигар жанги равонийи мушрикин ва секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам худбузург биний ва тахқир ва кучак шумордани муслимин буд.

وَإِذَا تُتْلَى عَلَیْهِ آیَاتُنَا وَلَّى مُسْتَکْبِراً کَأَن لَّمْ یَسْمَعْهَا کَأَنَّ فِی أُذُنَیْهِ وَقْراً فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِیمٍ ‏(لقمان/7)

Хенгомики оёти мо бар ишон хонда мешавад, мустакбирона руй бармегардонанд ва мераванд. Ингор онхоро нашаниданд. Гуйи дар гушхойишон санигиний аст. Ишонро ба азоби дардноки мужда биде.

Ин секуляристхойи қурайш дар ин бахши аз жанги равонийи худ қонуни шариати аллохро кучак ва хатто хеч мепандорандки, ингор қонуни шариати аллох хеч арзиши надорад ва ончи арзишманд аст онистки пеши худишон аст. Хамин алъон хам куффори секуляри жахоний  ва муртаддини махаллий хеч арзиши барои қонуни шариати аллох қоил нестанд, ва қонуни шариати аллохро ба хеч мегиранд, ва ончи бароишон арзишманд ва жойи ахамият аст қавонини дини секуляризм ва рафторхойи секуляристий аст ва бас, то ба ин шикл дар рухияйи табақоти махруми жомеъа таъсир бигузоранд, ва чанин нишон медихандки меъёри арзишхо ва қудрат ва ба руз будан онхо хастанд, ва мухолифини онхо фақир ва махрум ва ақабмонда  ва мутаъаллиқ ба гузашта ва ғейрих хастанд.

2.Еки дигар аз равишхой жанги равонийи мушрикин ва секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам масхара кардани ахли тўвхид ва танз ва жўк сохтан  дар мовриди онхо буд.

(идома дорад………)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(11- қисмат)

Хамчунонки муслимин масоили ақидатийи худро аз қуръон ва суннати сахих мегиранд ва иймони худро ба ин шикл созмондехий ва қудратманд мекунанд, дар амалиёти равоний хамки то хадди зиёдий ба ахбор ва иттилоат сарукор доранд ва ин ахбор хам робатайи мустақими бо қудрати низомийи муслимин аз коноли еки аз “ се абзор” бартар дорад; ва метавон ба сурати сода ва возих гуфтки тўлид ва гирифтани хабар амри хукуматий астки наметавон ин дуро аз хам жудо кард.

Шўройи мутахассисини амниятий ва хабардехий ва хабаргирийи хукумати исломий астки хамчун соири тахассусхо дар ин мовриди хос хам ба нафъи жомеъайи исломий ижмоъи вохиди худишро, мутаносиб бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи руз,ба сурати хабари муносиб ироя медихад.

То инжо метаважжих шудемки вужуди амалиёти равоний ва жанги нарм амристки хам тавассути муслимин анжом мешавад ва хам тавассути душманони муслимин, ва алъон жанги равоний бо қудрати бесобиқайи аз суйи хукуматхойи секуляр ва ишғолгари жахоний ва новкарони секуляри махаллийи онхо ва дорудастайи мунофиқин ё секулярзадахо бар мо тахмил шудаки, бояд бо қудрати мушобех ва аз коноли қудрати хукуматий еки аз “ се абзори” бартар ба жанги онхо ва ин “ мусалласи дуруғсоз” биравем.

Агар дар баробари хавопиймо, мушак ва соири тажхизоти низомийи рузи душман, шумо фақат чоқу ё гурз ва сипар ва сочмазан ва силоххойи қурун ё дахахойи гузаштаро дори, худитро набояд дар муъаррази чанин силоххойи модерни душман қарор бидихи; дар жанги сард ва нарм хам агар дар баробари қудрати таблиғийи маккорона ва бисёр хисоб шуда ва зийраконайи душман ба огохихо ва қудрати хабарийи еки аз “ се абзори” бартар мужаххаз нести, боз набояд худитро дар муъаррази чанин душмани қудратманди қарор биди.

Абзори аслийи жанги равоний калом аст ва душман аз тариқи забон ва каломи тасвирий, совтий ва невишторий саъй дорад:

: يُرِيدُونَ أَن يُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَن يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ (توبه/32) 

Онон мехоханд нури худоро бо дахони худ хомуш гарданд ва ле худованд жуз ин немехохадки нури худро ба камол расонд хар чандки кофарон дуст надошта бошанд.

Дар ин сурат амалиёти равоний ва жанги сард ё жанги нарм ва равоний новъи жанг астки дар он саъй мешавад бо таблиғот ва хабар расоний, мутақоид ва қонеъ кардан, тахдид, татмиъ, фариб, бардоштхойи ғалат ва гумрох кунанда ва тамоми абзорхойики бар зехн ва қалби тарафи мухолиф таъсир бигузорад, дар иймон ва ақоид ва афкори мухолифин дасткорий ва тағйир анжом бидихад; ва бо дасткорий кардан ва тағйири ақоид, бовархо, афкор, ихсосот ва ахдофи ашхос, нигариш ва жахонбинийи тўлид мешавадки иймон ва иродайи онхоро мутазалзил кунад, ва бо таъсир ва тасхири зехн ва қалб, онхоро хаттол имкон бидуни даргирий -гох дар кутох муддат ва гох дар боланд муддат- таслим кунад ва нигариш, бардошт, ихсосот , тамоюлот ва рафтори онхойики қарор аст барои жанг омода бишавандро ба нафъи худ тағйир бидихад.

Амалиёти равоний ва жанги сард мумкин аст бар хилофи жанги гарм тамоми сатхи заминро дарбар бигирад, ба хамин тартиб доирайи нуфузиш, хам душманро шомил мешавад, хам нийрухойи бетарафро, ва хам дустон ва нийрухойи худиро. Бар ин асос метавон гуфт: амалиёти равоний ду чехра дорад, еки чехрайи хақиқий ва дигарий чехрайи ниқобдорки хадафиш таркиби хақ ва ботил жихати пушондани хақ аст. Аллох таоло ба мужриёни чанин тархи ниқобдори дар миёни яхудки дар баробари хақ қарор гирифтанд мефармояд:

:  یَا أَهْلَ الْکِتَابِ لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَکْتُمُونَ الْحَقَّ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ ‏ (آل عمران/ 71)

Эй ахли китоб! Чиро хақро бо ботил қотиъ мекунид ва китмониш мекунид, ва холи онки шумо медонид?

Аллох таоло ин чехрайи ниқобдор ва жанги равонийи душманонро бо ибороти “ кайда” ном мебарадки тақрибан бар тамоми ашколи жанги равоний итлоқ мешавад умумият дорад:

: إِنَّهُمْ یَکِیدُونَ کَیْداً ‏(طارق/15)

Онон пейваста ба тўвтиъа ва нейранг мепардозанд ва нақша мекашанд.

“ Кайда” ки талоши аст аз тариқи макр ва фариб ва худъаки, саъй дорад бар  зехн ва қалби тарафи муқобил таъсир бигузорад дар воқеъ муъодили қуръоний аст барои амалиёти равонийки дар қуръон ба хар ду чехрайи мусбат ва манфийи он хам ишора шуда – бо онки бештар дар мовриди худъагирий мазмумиш ба кор меравад -, албатта дар жохойи ба маънийи худи жанг хам омада ва боз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар таърифи жанг хам мефармояд:

: الْحَرْبُ خُدْعَةٌ.

Жанги равоний ду золъи аслийи “ мусалласи дуруғсоз” собиқайи тулоний дорад ва аллох таоло дар жохойи мухталиф аз равишхойи мухталифи жанги равоний ва макрхойи куффор бар алайхи даъвати исломий ном бурдаки, сарфи назар аз собиқайи ин душманон дар замонхойи қабли аз пайғамбари хотам саллаллоху алайхи васаллам ба зикри намунахойи дар асри хотамул анбиё саллаллоху алайхи васаллам ишора мекунем мисли:

1.Ғовғосолори ва бехудагуйи замоники хақ баён мешавад:

وَقَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا لَا تَسْمَعُوا لِهَذَا الْقُرْآنِ وَالْغَوْا فِیهِ لَعَلَّکُمْ تَغْلِبُونَ ‏(فصلت/26)

Кофарон мегуянд: гуш ба ин қуръон фаро надихид, ва дар он ёвасароий ва жор ва  жанжол ва корхо ва бахсхойи бехуда кунид то шояд шумо пийруз гардид.

2.Мовриди дигар аз жанги сард ва равоний мушрикин ва секуляристхойи қурайш, тухмат задан ба худи қуръон ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам буд масалан мегуфтанд:

– إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ یُؤْثَرُ *‏ إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ ‏ (مدثر/24-25)

Ин ( қуръон) чизи жуз сехр ва жоду нестки аз пешиниён ва дигарон ривоят ва нақл шуда. Ин чизи жуз сухани инсонхо нест.

(идома дорад……..)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(10- қисмат)

Ин оёт ва оёти мушобех дар қуръон ба мо мегуяндки инсон аз ду буъди жисмий ва рухий шикл гирифта ва аз замоники дастахойи аз инсонхо аз масири сахихи қонуни шариати аллох мунсариф шуда ва дар баробари он нез қарор гирифтанд, саъй доштандки жихати пийруз шудан бар рақиб аз ду қудрати низомий ва равоний истефода кунанд.

Дар мовриди фарохам кардани қудрати низомий аллох таоло ба муслимин амр мекунад:

: وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ  (انفال/ ۶۰)

Барои онон то онжоки метавонид нийру ва ( аз жумла) асбхойи варзида омода созид, то бидон( омодагий ва соз ва барги жангий) душмани худо ва душмани худишро битарсонид, ва касони дигари жуз ононро нез ба харрос андозидки ишонро намешносид ва худо ононро мешносад.

Уқба ибни Омир мегуяд, шанидамки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бар руйи минбар фармуданд:

:  وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ؛ أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ.^[1]

Огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тирандозий аст, огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тарандозий аст , огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тарандозий аст.

Дар ин сурат баъди аз сарчишма ва пояхойи қудрати иймоний ва ақидатий муслимин аслийтарин сарчишмахойи қудрати зохирий ва моддийи мо бавасилайи аслаха аз коноли еки аз “ се абзор” бартар таъмин мешавад. Нуктайи ёдам омадки еки аз бародарон дар мовриди хукумати бадили изтирорий исломий пурсида буданд; бародарон ва хохарони мўъминам: модомики шахс ё гурух ва хукумат дар доирайи ислом боқий монда ва тибқи завобити шаръий муртад нашуда аз тамоми хуқуқи исломийки шариат ба у дода бархурдор аст ва мазхабиш боиси аз миён рафтани ин хуқуқ намешавад хар чанд ин хақиқат ба мейли баъзихо набошад аммо воқеияти шаръий астки бо тамоми шубхот, дуруғхо ва иттихомотики тўлид карданд боз наметавонанд инкориш кунанд.

Замоники мо хам акнун хукуматхойи бадили изтирорийи исломий доремки хамин қудрати низомийи онхоро ба хадди тамкин ва истиқрори муқтадирона расонда, ба унвони ек фард ва жамоати қавий хаққи худимон медонем ончироки мехохем ва шариат дастур дода бархалофи мейли куффор ва муртаддин ва дорудастайи залил ва палиди секулярзадахо ва мунофиқини махаллий пиёда кунем, ва хостахойи шаръиймонро бар ин “ мусалласи дуруғсоз” тахмил кунем, хам акнун мо хастемки муқтадирона бо хамин сипар ва қудрати низомий хукуматий торихро менасивем ва шохисахойи зиндагиро тарсим мекунем.

Бале, ин қудрати низомийи мо аз коноли еки аз “ се абзори” бартар астки хам акнун торих ва хаётро менависад, баъди аз нусрати аллох таоло ин қудрати низомийи мо ва хукуматийи мо ба унвони сипари боздоранда ва хатто мухожим астки уммати моро ташкил дода  ва аз мо мухофизат карда аст.

Ғейри аз ин “ се абзор”ки танхо васила ва абзорхойи замонати хифзи вахдат ва хатто ижоди вахдат ва шўройи мутахассисин хастанд, дигар хеч абзор ва василайи дигари барои муслимин вужуд надорадки битавонанд ба пийрузий ва нусратики аллох ваъдашро дода даст пейдо кунанд, ва хар чи баъди аз ин “ се абзор” вужуд дорад куллан тафарруқ ва сустий ва залилий ва хадар рафтани энержийи муслимин аст.

Ба хамин далил душманон сарчишмайи ин қудрат ва сипари дунёвийи моро бо жанги сард ва амалиёти равонийи ақидатий- фикрий – фархангий мовриди хадаф қарор доданд ва мо хам чанин хамалотиро бар алайхи душман анжом додем ва медихем, ва метавон гуфт амалиёти равоний ё жанги сардро тамоми тарафхойи даргир анжом медиханд чи онки мовриди хамла қарор гирифта ва чи онки тахожум ва хамларо шуруъ карда аст.

Бо онки жанги низомий мумкин аст дар замон ва макони мушаххаси қишри хосси аз инсонхоро даргир кунад аммо, қабли аз шуруъи ин жанги низомий ва мустақим, ва дар хийни жанг, ва хатто поёни он, жихати тағйир дар ақоид, афкор, тасмимот, рафтор ва амали мухолифин, жанги сард ва амалиёти равоний ба сурати фарогир ва густарда ва хамма жониба анжом мешавад.

Дар жанги сард ва амалиёти равоний саъй мешавад бо истефода аз масоили ақидатий, фикрий ва фархангий дар қалб ва зехни инсонхо дасткорий ва тағйир ба вужуд биёваранд ва бар ирода ва фикри тарафи муқобил таъсир бигузоранд то шахс таслими ахдоф ва барномахойи мушаххас бишавад, ва рафторхойиро анжом бидихадки барояш барномарези карданд.

Дар инжо қудрати маънавий, андиша ва тадбири шахс мовриди хадаф қарор мегирадки хадафи наздики чанин тарх ва барномайи суст кардани қудрати иймонийи шахс, ва ба дунболи ин , инхидоми қудрати низомий – хукуматий ва убухати дунёвий, ва дар нихоят, гирифтани билижбор мухтаво ва мафохими чохоргонайи дин аз дини мухолиф, ва мунхасир кардани ин мафохими чохоргона ба дини тарафи мухожим аст.

Ба хамин далил хамчунонки дар умури зохирий ниёзманди қудрати низомий хастем ва бояд дар такомули он бикушем ба хамин тартиб ниёзманди қудрати маънавий,ақидатий ва фархангий устивор ва мохками хастемки руз ба руз бар иймони мо изофа кунад ва моро дар баробари жанги сард ва амалиёти равонийи душман мухофизат кунад балки, моро хамчун замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва сахобайи киром дар баробари чанин жанги дар мавозеъи хамла ва тахожум қарор бидихад.

Дар инжо амалиёти равоний, хам зехни инсонхоро мовриди хамла қарор медихад хам қалб ва ихсоси мухолифинроки, руйи хам рафта метавон гуфт қудрати иймоний ва ақидатий ва иродайи мухолифин бо анвоъи абзорхойи равоний мовриди хадаф қарор мегирад.

Имруза душманони қонуни шариати аллох ошкора бо тахрифи хақоиқ, нейрангхо; тўлид ва сохтани жараёноти мунхариф ва мувозий бо ислом аз тариқи хоинини секуляри махаллий ва бахусус дорудастайи мунофиқин варрувайбиза ва уламойи суъ, ранг омизий кардан ва бумий кардани дини секуляризм аз тариқи хамин мунхарифин , сардаргум кардани муслимин, бомборони ахбор ва тахлилхойи фарибандайи омихта шуда ба рост ва дуруғ, талқинхойи ғалат ва ғейрих, ва бо бахрагирий аз муъассиртарин текникхо , абзорхо ва равишхойи расонаий – хабарий ва таблиғий ба қудрати иймон ва иродайи муслимин юриш оварданд.

(идома дорад………)

---

[1] صحیح مسلم 1917 /  صحیح ابی داود 2514

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(9- қисмат)

Хадафи ду золъи асосий ва кофар “ мусалласи дуруғсоз” дар жомеъа чист?

Тўлиди жанги равоний ва қудрати нарм барои худишон, ва таслим кардан ва шикаст додани мухолифин бидуни жанг ё бо камтарин хазинахо.

Замоники мегуфтанд инхо асотирул аввалин ва достонхойи кўхна аст ва …..

…  وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا قَالُواْ قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاء لَقُلْنَا مِثْلَ هَذَا إِنْ هَذَا إِلاَّ أَسَاطِيرُ الأوَّلِينَ ‏(انفال/31)

Ин кофарон хенгомики оёти мо бар онон хонда мешавад, мегуянд: шанидем( чизи мухимми нест!) агар мо хам бихохем мисли инро мегуем. Чироки чизи жуз афсонахойи пешиниён нест.

Ё замоники мегуфтандки ин қавонин аслан аз тарафи худо наёмада…..

…   وَإِذْ قَالُواْ اللَّهُمَّ إِن كَانَ هَذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِندِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنَا حِجَارَةً مِّنَ السَّمَاءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ‏(انفال/32)

Замонироки кофарон мегуфтанд: худованд агар ин ( дин ва ин қуръон) хақ аст ва аз нохияйи ту аст, аз осмон борони аз санг бар сари мо фуруд овар ё ба азоби дарднок ( дигари) моро гирифтор соз.

Инхо бо ин жанги равонийки рох андохта буданд мехостанд бо дуруғ пароканий дар мовриди паёми росулуллох саллаллоху алайхи васаллам азхони умумийро ба чизхойи дигари машғул кунанд, ва бо ижоди шак ва шубха ва бо ду дили боиси дур кардани мардум аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  ва қонуни шариати аллох ба хар андозайики тавонистан бишаванд.

Хадафи нахоийи куффор ва бахусус куффори мушрик аз жанги нарм ва равоний бар алайхи муслимин ин астки ба сурати номахсус ва тадрижий ,бо диктоторийи жанг талабона ва низомийи худ, дини муслиминро аз дарун пук ва тухий аз арзишхо ва мафохими чохоргонайи он кунанд.

Замоники бо тасарруф дар зехнияти умумий ва тахриби бовархо ва арзишхойи исломий ба ин хадаф расиданд, ва муслимин аз мафохими чохоргонайи дини ислом яъни : 1. Қудрат ва хокимият. 2. Қонун ва барнома.3. итоат ва фармонбурдорий.4. подош додан ва мужозот кардан бар асоси ин қавонини исломий ва тавассути ин қудрати хукуматийи исломий даст кашиданд, мушрикин ё секуляристхо даст аз сари муслимин бар медоранд, хамчунонки хамин муомаларо бо соири шариатхойи осмоний чун яхудият ва насроният хам дошта ва  доранд.

Замоники секуляристхо ба ин даража аз муваффақият дар жанги равонийи худ бар алайхи муслимин расиданд:

1-Бар руйи қазоват ва доварийи афрод таъсир мегузоранд ва ижоза намедиханд ашхос қазовати дурусти дошта бошанд.

2-Хаққики бояд расонда бишавад дар миёни анбухи аз дуруғхойи созмондехи шуда ва муназзам пушонда мешавад, ва мардум аз неъмати хақ махрум мемонанд.

3-Эътимоди ашхос ба хамдигарроки -еки аз шох калидхойи робитайи солим аст – аз ашхос мегиранд ва афродиро тўлид мекунандки ба касоники бояд ба онхо эътимод дошта бошанд эътимод надоранд.

4-Бо фосид кардан афкор, қулуб ва бовархойи афроди жомеъа, мардумро ба масирики мехоханд суқ медиханд.

5-Дар нихоят заминаро барои пазириши дини секуляризм ва мазохиби мухталиф ва мутафарриқи он фарохам мекунанд.

Пас,хам мухтаво ва мафхуми жанги равонийи куффори мушрик ва соири куффор бар алайхи қонуни шариати аллох собит ва такрорий аст ва хам равишхо ва сабкхойи ин жанг. Танхо чизики тағйир карда абзорхойи жанги равоний астки қаблан бо шеър ва гирдихамойихо ва ……буда ва алъон бо мохворахо ва интернет ва фазойи мажозий ва рузнома ва …..

Бо ин вужуд худованд мефармояд:

هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ. (توبه / 33)

Худо астки пайғамбари худ ( Мухаммад) ро хамрох бо хидоят ва дини ростин ( ба миёни мардум) равона карда аст то ин дин бар хаммайи ойинхо пийруз гарданд хар чандки мушрикон ё секуляристхо напасанданд ва хушишон наёяд.

Аммо ин амалиёти равоний ё жанги нарм, равоний ва сард ба чи маъност?

Замоники аллох таоло мефармояд:

الَّذِی أَحْسَنَ کُلَّ شَیْءٍ خَلَقَهُ وَبَدَأَ خَلْقَ الْإِنسَانِ مِن طِینٍ ‏(سجده/7)

Аллох он каси астки хар чиро офарид, нику офарид, ва офариниши инсони ( аввал) ро аз гил оғоз кард. Ва мефармояд:

: ثُمَّ سَوَّاهُ وَنَفَخَ فِیهِ مِن رُّوحِهِ ‏(سجده/9)

Сипас андомхойи уро такмил ва ораста кард ва аз рухи мутаъаллиқ ба худ дар у дамид.

(идома дорад……..)