دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

(140- қисмат)

Дар хамин лахза Умар аз хонаш берун мерафт уро дид ва садоиш зад:

 مَا حَاجَتُك يَا أَخِي؟

Чи мехости бародар? Ин шахс гуфт: омадам дар мовриди ахлоқи хонумам пешит шикоят кунам аммо шанидам хонумит ба ту гуфт баргаштам ва гуфтам: агар ин холи амирал мўъминин бо хонумиш бошад холи ман бояд читур бошад? Умар ба у гуфт:

 إنَّمَا تَحَمَّلْتُهَا لِحُقُوقٍ لَهَا عَلَيَّ: إنَّهَا طَبَّاخَةٌ لِطَعَامِي خَبَّازَةٌ لِخُبْزِي غَسَّالَةٌ لِثِيَابِي رَضَّاعَةٌ لِوَلَدِي، وَلَيْسَ ذَلِكَ بِوَاجِبٍ عَلَيْهَا، وَيَسْكُنُ قَلْبِي بِهَا عَنْ الْحَرَامِ، فَأَنَا أَتَحَمَّلُهَا لِذَلِكَ،

Ин ғур заданхойишро ба хотири хуқуқики бар гарданам дорад тахаммул мекунам: у бароям ошпази мекунад, бароям нон мепазад, либосхойи маро мешурад, баччахойи маро шир медихад ва аз онхо нигахдорий мекунад, ва инхо бар у вожиб нестанд, ва қалбам ба воситайи у сукунат ва оромиш пейдо мекунад ва ба самти харом намеравад. Барои хамин ғур заданхояшро тахаммул мекунам. Он мард ба у гуфт ё амирал мўъминин зани ман хам хаминтурий аст, Умар ибни Хаттоб ба  у гуфт: тахаммулиш кун бародар,

   ، فَتَحَمَّلْهَا يَا أَخِي فَإِنَّمَا هِيَ مُدَّةٌ يَسِيرَةٌ. [1]

1-Еки дигар аз абзорхойи шаръийи мудирият ва контроли хашм боло  бурдани огохихойи шаръий ва қудрати нақдпазирийи худимон астки нишонайи аз эътимоди ба нафс хам хаст.

2-Еки дигар аз абзорхойи шаръий мудирият ва контроли хашм дуо ва талаби мағфират барои тарафи муқобил астки, хамин кор боиси аз бейн рафтани кинайи дар дил, ва адами ижозайи нуфузи кина бар дил мешавад, ва монеъ аз барузи хашми инфижорий ва бархурди пархошгарона бо тарафи муқобил мешавад.

3-Еки дигар аз абзорхойи шаръийи мудирият ва контроли хашм иймони ба ин астки инсон қатъан мовриди озмойиш қарор мегирад ва дарки ин матлабки мумкин аст аллох таоло бо ин шахс ё ин ходиса манро озмойиш ва имтихон мекунад.

4-Еки дигар аз абзорхойи шаръий мудирият ва контроли хашм фахми ин нукта астки хашми нобажо илова бар заъфи иймон нишонайи заъфи дар ақл ва жисм аст, на нишонайи қудрат. Ба унвони мисол инсонхойи хасуд, бахил, девона, мариз, ва аксаран инсонхойи пир ва мусин зудтар асабоний мешаванд.

 Фарди бахил ва хасуд бемори даруний дорад ва дар даруниш заъаф дорад барои хамин аст зудтар асабоний мешавад.

Девона хам заъаф дар ақлиш дорадки боис мешавад зудтар аз кура дар биравад ва асабоний бишавад. Шахси бемор хам заъаф ва мушкили дар жисмиш дорад барои хамин аст зудтар асабоний мешавад.

5-Еки дигар аз бузургтарин абзорхойи шаръийи мудирият, контрол ва хидояти хашм, ба хотири аллох муомала кардан аст, яъни афв ва гузашт кунем то аллох хам аз мо гузашт кунад, аллох таоло мефармояд:

 وَلْیَعْفُوا وَلْیَصْفَحُوا أَلَا تُحِبُّونَ أَن یَغْفِرَ اللَّهُ لَکُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(نور/22)

Бояд афв кунанд ва гузашт намоянд. Магар дуст намедоридки худованд шуморо биёмурзад?

Инхо намунайи абзорхойи хастанд барои мудирияти шаръий ва хидояти шаръий хашм дар масирики бештарин суди дунёвий ва ухровийро барои шахси мусалмон дар бар дошта бошад. албатта абзорхойи шаръийи дигари хам вужуд дорандки намешавад дар ин фурсати кутох ба онхо ишора кард.

Ровшан шудки аввалан хашм ек ниёз аст ва фитрий хам хаст, илова бар ин, хашм холати аст мисли қудрати оташфишоники дар даруни инсон мутароким ва фишорда мешавад ва ниёз ба рохи барои тахлия дорад. Агар дар масири қонуни шариати аллох тахлия бишавад боиси созандагий аст, ва агар дар масири ғейри шаръияш қарор бигирад хамиша боиси тахриби дигарон ва хатто тахриби худи шахс мешавад.

Дар хар сурат , чи шахси мусалмон бо дури аз “ се абзор” ва часбидани ба ижтиходот ва таъвилоти шахсий ва фирқайи боиси саргардонийи худиш бишавад ва аз хашми нобажо истефода кунад ва дар ин сифат худишро шабихи куффор ва мунофиқин кунад, ва чи шахсики ба жойи мудирият ва хидояти хашм муртакиби саркуби хашмиш мешавад ва ин хашмро мегандонад ва гандиш худиш ва дигаронро хам гирифтор мекунад; хар ду беморони хастандки ба сабки худишон амалан ба вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин садама мезананд ва дар баробари чанин вахдати сад ва монеъ мешаванд.

(идома дорад…….)

---

[1]ابن حجرالهيتمي في “الزواجر” (2/80)/ /  أبوالليث السمرقندي الفقيه الحنفي في كتابه “تنبيه الغافلين” (ص: 517) /  الشيخ سليمان بن محمد البُجَيْرَمِيّ الفقيها لشافعي في “حاشيته على شرح المنهج” (3/ 441-442)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(139- қисмат)

Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз Сумома ибни Усолки ба сутуни масжид бастаниш мепурсидки:

«مَاذَا عِنْدَكَ يَا ثُمَامَةُ؟

“ эй Сумома дар чи фикри?( чи дар сар дори ва фикр мекуни чигуна бо ту рафтор хохам кард?) Сумома гуфт: эй Мухаммад, интизори хейр ва хуби дорам; агар маро ба қатл бирасони, касиро куштики мустахаққи қатл аст ( аммо агар миннат бигузори ва маро озод куни) бар фарди сипосгузори миннат находи; ва агар мол мехохи хар чи мехохи талаб кун ба ту дода мешавад. Аммо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар нихоят бидуни гирифтани чизи мефармояд:

 «  :«أَطْلِقُوا ثُمَامَةَ»

“Сумомаро боз кунид”. Пас аз онки уро боз карданд ба нахлистони наздики масжид рафт ва ғусл кард ва ба масжид омад ва гуфт:

 «أَشْهَدُ أَنْ لَاإِلَهَ إِلَّااللهُ، وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ»

Эй Мухаммад, сўганд ба аллох то пеш аз ин дар руйи замин чехрайи манфуртар аз чехрайи ту назди ман набуд аммо имруза чехрайи махбубтар аз чехрат назди ман вужуд надорад. Сўганд ба аллох то пеш аз ин назди ман дини манфуртар аз дини ту набуд алъон дини ту писандидатарин динхо назди ман аст…….. бале, ин яъни мудирият, контрол ва махорати хашм дар маворидики лозим аст гузашт бишавад ва бейни хуб ва хубтар шахс хубтарро интихоб мекунад, чи ин гузашт дар мовриди ек мусалмон бошад ё кофар бошад. ин гузашт яъни изофа кардани қудрат бар қудрат. Ва касики интури гузашт мекунад хамон диловар ва пахлавони воқеий аст.

1-Абзори дигарий контрол ва мудирияти хашм тағйири холати физикий аст: агар фард истода аст бинишинад ё агар нишаста аст боистад, ё ками рох биравад, ё дар сурати имкон маконро тарк кунад, масалан агар дар манзил аст берун биравад ва маконро куллан тарк кунад.

2-Еки дигар аз абзорхойи шаръий вузуъ гирифтан аст: чун дар холати хашм, дамойи бадан боло меравад ва боиси суръати гардиши хун мешавад ва боиси кохиши хушёрий ва контроли ирода мешавад. Вузуъ гирифтан боис мешавад дамойи бадан пойин биёяд.

1. еки дигар аз абзорхойи шаръийи мудирияти хашм нишон додани мезони ахамияти шаръийи омили хашм ва машғул шудан ба корхойи дигар астки аз ин мухимтар хастанд. Масалан замоники мебинемки иддайи мисли гусола парастон замони саййидина Хорун даъват бо басират онхоро сари рох намеоварад ин боиси хашми мо мешавад,аммо агар мо ин хашмимонро тахлия кунем боиси ширки бузургтари ба номи тафарруқ мешавад ва аз ширки кучактар ба ширки бузургтари мунтақил шудем, барои хамин кулли талоши худимонро мегузорем руйи хифзи вахдат ва адами тафарруқ то замони бозгашти рахбарияти мовриди қабули хаммаки имруза танхо аз тариқи шўройи вохид, ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид аз тариқи он се конол ба вужуд меояд. Дар  инжо ин ширкики муртакиб шуданд моро ба хашм меоварад аммо ширки тафарруқ аз он бадтар аст ва мо ба харакати ба самти суйи ба вужуд овардани рахбари мовриди қабули хамма машғул мешавем.

         Ё дар масири харакитимон аз фард ба жамоат ва аз жамоат ба мажлиси шўрои мужохидин ва аз ин ба хукумати бадили изтирорийи исломий то замоники ба хукумати исломий ала минхажин нубувват мерасем мумкин аст дар ин масир бо умаройи фожири бархурд кунемки фужури онхо моро ба хашм биёварад аммо замоники ахамияти сипар будани чанин амири, ва дафъи куффори ишғолгари жахоний ва муртаддин ва мунофиқин ва секулярзадахойи дарандайи махаллий, ва ахамияти харакат аз тариқи се абзор ва ташкили уммат ва расидан ба ахдофимонро нигох мекунем мебинемки ин маворид аз он фужурики ба худи шахс бармегардад мухимтар аст ва худимонро ба ин умури мухимтар машғул мекунем. Хамон корики амсоли ибни Таймия ва Салохиддин Айюбий анжомиш доданд.

1-Еки дигар аз абзорхойи шаръий контрол ва мудирияти хашм ва хидояти он дар масири шаръияш тақвияти бурдборий ва сабр бо ёдгири оёт ва аходис, мутолаъайи саргузаштхо ва ё гуш додан ё ширкат дар суханронихойи астки дар мазаммати хашми нобажо ё хашми саркуб шуда ва гандида гуфта шуданд.

2-Еки дигар аз абзорхойи шаръий мудирияти хашм, шинохти сахихи хуқуқи дигарон ва интизор доштан чанин бархурдхойи аз тарафи муқобил аст, чун хамма инсон хастем ва доройи иштибох. Дар мовриди шинохти хуқуқи дигарон метавонем ба сифориши ислом ба чигунагийи бархурд бо занхо ишора кунем.

Дар ин замина мисолиро хидматитон арз кунамки чигуна шинохти сахих хуқуқи дигарон метавонад дар мудирияти хашм ба мо кўмак кунад: ибни Хажар Хейтамий ва иддайи дигар аз уламо зикр кардандки шахси омад пеши Умар ибни Хаттобки аз ғур заданхойи хонумиш шикоят кунад, замоники ба дари хонайи Умар ибни Хаттоб расид мутаважжжих шудки хонуми Умар хам хаминтури дорад руйи сари Умар ғур мезанад ва Умар чизи намегуяд; барои хамин аз шикоят кардан мунсариф шуд ва бо худиш гуфт: агар ин холи амирал мўъминин боша холи ман бояд читури бошад? барои хамин баргашт.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(138- қисмат)  

Дар инжо возих астки хадафи ислом саркуби хашм нест, балки контрол ва мудирият ва созмондехи хашм аст. Дидем сифатики аллох таоло барои мудирияти хашм ба кор бурда казимунал ғейз аст. Ин ду воқеъ даъват ба контрол ва мудирияти хашм аст. Ровшан астки контрол ва мудирияти хашм ба маънийи саркуби хашм нест, балки танзим ва созмондехийи огохонайи хашм аст. Контрол ва хидояти хашм еки аз роххойи ижоди таъодули рафторий ва мудирияти рафтор дар инсон аст. Мо мумкин аст натавонем авомил ва хаводиси ба вужуд оварандайи хашмро аз бейн бибарем, ё аз рубару шудани бо ин авомили ба вужуд оварандайи хашм пархез кунем, аммо метавонем чигунагийи вокуниши худимон нисбат ба онхоро контрол ва мудирият кунем.

Барои ин мудирияти хашм хам  рохкор ва абзорхойи шаръий зиёд аст, мисли:

1-Пойбанд будани мухлисона ба “ ла илаха – иллаллох ва Мухаммадур росулуллох” ва бо “ самиъна ва атоъна” таслими комили қонуни шариати аллох шудан ба унвони аслийтарин рохкор.

2-харакат ба хамрохи шўройи вохиди уммат ва жамоати вохидики танхо ва танхо аз тариқи “ се абзор” ба вужуд меоядки. Танхо дар чанин холати замонат шуда астки шахс дучори гумрохий ва залолат нашавад. Ва гарна дури аз умматики аз ин “ се абзор” ба вужуд меояд боиси саргардонийи шахс мешавад, ва шахс бо таъвилоти ғалат ва ижтиходоти иштибох аз хашми нобажо истефода мекунад, ва дар масири ғейри аз масири анъамта алайхим харакат мекунад.

3-контроли забонки аввалин чизи астки бояд барои мудирият ва хидояти хашм, онро контрол кард. Ихфаз лисанака, забонитро хифз кун.

4-Авф ва гузаштки жузъи аз хамон қонуни шариати аллох аст:

فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِیلَ‏(حجر/85).

“ гузашт кун гузашти зебо”. Гузашт яъни бейни хуб ва хубтар, хубтарро интихоб кардем ва ижоза намедихем “ контроли мо” ба дасти нафси амморатун биссуъи ва шайтон ё хатто контроли мо дасти дигарон биёфтад, чун еки аз талбисхойи иблис ин астки ба мусалмон фишор меовардад бейни хуб ва хубтар хубро интихоб кунад. Холо мовқеиятхойи изтирорий мисли муслимини Мадина пеш меоядки шахс лозим аст ва бояд бейни хуб ва хубтар хатман хубтарро анжом бидихад, чун душман барои хидояти фард саъй мекунад уро ташвиқ ба тахлияйи хашми хуб ек мусалмон бар ек мусалмони дигар кунад то аз натоижи тахлияйи чанин хашми бахра бардорихойи худишро бикунад, ва нагузорад ек мусалмон бейни хуб  ва хубтар, хубтарро интихоб кунад; Умар ибни Хаттоб ба касоники хуб буд хашм руйишон пиёда бишавад гох ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мегуфт ба ман ижоза дихид то уро ба қатл бирасонам. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мавориди мухолифат мекард ва мефармуд:

«یَا عُمَرُ! لاَ یَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّ مُحَمَّداً یَقْتُلُ أَصْحَابَهُ».

“ эй Умар! Мардум нагуянд: Мухаммад ёронишро мекушад”. Яъни куштаниш хуб аст, аммо агар гузашт бишавад авоқибиш бехтар аст ва бояд гузашт кард.

Ин интихоби хубтар ба жойи хуб дар масоили аслан ба нафъи душмани аслий нест, чун абзор суъистефодаро аз у гирифтем, барои хамин астки хатто бо расонахойишон саъй мекунанд мусалмони сохиби хақро хашмгинтар кунанд ва барномарезий шуда онро водор кунандки хубро анжом бидихад ва хубтарро рахо кунад, ва гох мусалмониро ба хашми набажо бикушонандиш то битавонанд уро дар масири мовриди назаришон қарор бидиханд.

Чун хашми нобажо ба рохати қудрати фикр ва ақл ва қудрати контроли инсонро пойин меоварад ва нокор омадиш мекунад, ақли инсонро ба хаддиақали хушёри мерасонад ва ба даражайи инсонхойи ақаб монда уро таназзул медихад ва мисли инсонхойи ақаб мондаш мекунад. Шахс дар чанин холатхойи гох ба иймониш хам садама мезанад ва бо фаххоший ва баддаханий, масхара кардан, тўвхин, фош кардани асрори дигарон боиси душманийи бейни дустон мешавад ва ба рохати дустон ва атрофиёни шахс аз у дур ва пароканда мешаванд. Барои хамин астки аллох таоло ба росулиш мефармояд:

فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ کُنتَ فَظّاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لاَنفَضُّواْ مِنْ حَوْلِکَ فَاعْفُ عَنْهُمْوَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ (آل عمران/159)

Аз партуйи рахмати илохий астки ту бо онон нармиш намуди. Ва агар дурушху ва сангдил буди аз атрофи ту пароканда мешуданд. Пас аз онон даргузар ва бароишон талаби омурзиш намо. Дар ин сурат гузашт яъни “қудрат” барои хамин астки росулуллох саллаллоху алайхи ва олихи васаллам мефармояд:

    “диловар ва нийруманд он каси нестки кушти мегирад ва пируз мешавад, балки диловар он каси астки хенгоми хашм, хувиштан дорий мекунад”.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(137- қисмат)

Инон мисолхойи зиндайи хастандки мо рузона бо онхо сарукор дорем. Хамин кофий астки бо баён ва амали ба ин воқеият ва хақиқати ошкор худитро дар маъаррази хашми нобажойи ин бародарони номутаодили номезон ва тақрибан нима девона қарор бидихем.

Бо тамоми ин мисолхо бояд мутаважжих шуда бошемки хашми нобажоки еки аз мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин хашми астки бар халофи қонуни шариати аллох бошад, ва хашми астки хоста ё нохоста бар алайхи хақ ва бар алайхи қонуни шариати аллох ва бар алайхи “ анъамта алайхим” ба кор меравад, ва хидмати ошкори аст ба “ мағзубин” ва “ золлин”.

Хашми саркуб шуда ё гандида:

Хашми гандида хам яъни хашмики саркуб шуда, ва фоқиди қудрати интиқом ва шужоат аст, ва шахс дар баробари худиш, ақоидиш, бовархояш, арзишхоиш ва номуси худиш ва дигарон бетафовут ва беғайрат мешавад. Мисли хамин салафийхойи фосиди дарборийи оли саъуд ё ихвонил муфсидин – шохайи инхирофийи жараёни ихвонул муслимин – еки аз бузургони мо мегуяд: касики ғайрат надорад хейри дар у нест.

Чанин шахси бемори астки коллексиони аз беморихойи равоний мисли кинайи нобажо, интиқомжуйи нобажо, хасад, изтироб,ғийбат кардан, айбжуйи аз дигарон, жосусий кардан аз дигарон, фош кардани асрори дигарон, худ озорий ва ғейрихро дар худиш жо дода ва боиси садама задан ба худиш ва атрофиёниш хам мешавад. Илова бар ин саркуби куллийи хашм осори манфийи жисмоний хам дар пей дорад ва шахсро мустаъиди анвоъи беморихойи жисмий хам мекунад масалан боиси тарашшухи маводди қанди тавассути кабид мешавадки боиси ташаннужи жисмий хам мешавад.

Албатта хохарон ва бародарони геромий бояд диққат дошта бошандки ин хашми гандида ва куллан музир мумкин аст барои иддайи бо еки аз равишхойи контрол ва мудирияти хашм ва сифати аз сифоти мўъминин шабих бошад, аммо ин ду тафовути асосий бо хам доранд. Еки мудирияти аст дар айни қудрат ва тавоноийки ба он мегуянд тавозеъ интихоби хубтар ба жой хуб, ва дигари саркуб аст дар айни беғайрати ва заъафки ба он мегуянд залилий ва хиффат.

Аллох таоло замоники дар қуръон сифатхойи мўъминро баён мекунад еки аз вижагихойи онхоро қудрати ғалаба бар хашм маърифий мекунад:

– الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ. (آل عمران/134)

Касоники дар фаррохи ва танги инфоқ мекунанд ва хашми худро фуру мебаранд ва аз мардум дар мегузоранд ва худованд никукоронро дуст дорад.

– وَالَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَا لْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ وَإِذَا مَاغَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ (شوری/37) 

Ва касониандки аз гунохони бузург, ва аъмоли бисёр зишт ва нопасанд пархез мекунан, ва хенгомики хашмнок мегарданд мебахшанд.

Фуру бурдани хашм ё казимул ғейз ва бахшиш, саломати равоний ва жисмийи шахсро дар пей дорад, ва аз авоқиби мушкилсози ибзори хашми нобажо жиловгири мекунад, ва хатто хашми бажоро хам аз хусни ба эхсон иртиқоъ медихад. Яъни агар бар шахс хашм гирифта бишавад хуб аст ва каси анжомиш бидихад кори бади накарда аст, аммо агар анжомиш надихад бехтар аст ва бейни хуб ва хубтар оники хубтар астро интихоб карда аст. Масалан каси қатли муртакиб шуда, агар қисос бишавад хаққиш аст,ва хуб аст, аммо агар каси ба далоили шаръий гузашт кард кори хубтарро анжом дода астки ин хам самароти хосси худишро дорад ва куллан бо хашми гандида ва саркуби хашм мутафовут аст: масалан:

-шахси казимул ғейз бо жойгузинийи манофеъики аллох ваъда дода аст, барои инки аллох хам уро бибахшад ва ба у подош ва муздишро бидихад кинайи аз тарафи муқобил дар дилиш боқий намемонад ва бо жалби ризояти аллох роххойи нуфузи шайтонро мебандад; аммо хашми гандида ва саркуби хашм, кинаро бештар мекунад ва ба шевайи дигари онро баруз медихад ва дархоро барои тахаррукоти шайтон боз мекунад.

-арз кардем контроли хашм тавассути шахсул казимул ғейз аломати тавозеъ астки дар мовқеияти қудрат анжом мешавад, ва боиси қудратманд кардани ирода ва эътимоди ба нафси худи шахс мешавад, ва нишонайи заъаф дар баробари муқобил нест метавонад қисос кунад аммо намекунад; аммо саркуби хашм хамиша ба далили заъаф ва тарс анжом мешавад, ва ихсоси хақорат ва беиродагий ва тасбити ихсоси хақорат ва залилийро ба вужуд меоварад.

-барои шахсул казимул ғейзики хашмишро контрол ва мудирият мекунад интиқоми вужуд надорад ва бо афв ва гузашт хамрох аст алъафина анин нас; аммо саркуби хашм, бо рафторхойи интиқом жуёна ва – инфиъолий – тахожумий хамрох аст, чун жанбайи тарокум  пейдо карда ва баъадхо бо шиддати бештари тахлия мешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(136- қисмат)

Дар жаласоти қаблимон арз кардемки конол ва абзорхойи тўлиди имом кудомхо хастанд? Ин имом азчи конолхойи ба вужуд меояд? Танхо ва танхо се конол барои тўлиди имом вужуд дорад : 1- хилафа ала минхажин нубувват 2- хукумати бадили изтирорийи исломий.3- мажлиси вохиди шўройи мужохидин. Дар сарзаминики хеч ек аз инхо вужуд надорад муслимин хеч амнияти надоранд магар инки даст аз он чохор мафхуми дини ислом бикашанд.

Холо агар аз ин бародарони фариб хурдайи мо пурсида бишавад: сипарики дар хенгоми ниёз ва зарурат дар баробари куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий аз шумо мухофизат мекунад кудом аст? Ва бипурсики дар хенгоми хамалоти амрико ва муртаддин ба хукумати бадили изтирорийи исломийи толибон чи чизи монеъи кушт ва куштори  шумо шуд ва шумо ба кужо панох бурдид? Ё пурсида бишавад чи чизи монеъи кушт ва куштори шумо тавассути муздурони хизби коргарони ужалон – мусайламайи каззоби феълий курдхо – ё бозгашти кушторгоххои ахзоби демократхо ва кумалахои ва борзонийхо ва толибонийхо ва ғейрих дар курдистони Эрон шуда аст, чи чизи барои гуфтан доранд?

Ин барои бародарони нима девонайи моки кина ва таъассуб ва танг назарий ва нақшахойи душманони қонуни шариати аллох боис шуда воқеиятхоро набинанд бояд далили бошад бар инки дар масири иштибохий дар харакатанд, ва ошкоро дар ин холати изтирор бо неъмати межанганд ва хашмишонро мутаважжихи неъмати кардандки агар жаддишон Салохиддин Айюбий рохимахуллох буд дар ин холати изтирорики пеш омада аст дар баробари инхамма муртаддини вахший ва табахкор ва инхамма кофари секуляри хорижий ду дастий ба он мечасбид, ва дар пушти ин сипар – хар чанд кўхна ва занг зада ва доройи уйуби хам бошад – бо мухофизат аз худиш дар баробари инхамма душмани кофари жахоний ва муртадди махаллий ва мунофиқини бехаё ва муздур межангид ва худишро дар махлакайи саргардоний ва фурурафтан дар мурдоби тафарруқ ва дилсардий ва коркардан бар асоси нақшахойи душманон қарор намедод.

-Ё агар ба ин бародарони номутаодил ва номезон гуфта бишавадки: баъзи аз ижтиходот фаслий ва марбут ба ек мардуми хосси хастанд, ва намешавад ин ижтиходотро бар мардумони дигар ё фаслхойи дигар таъмим дод хар чандки аз тарафи бузургтарин уламойи он макон содир шуда бошанд боз дучори хашми нобажо мешаванд, ва хашми худишонро мутаважжихи муслимин мекунанд, ва жахолатишон онхоро хул медихадки дар ин сифат хам шабихи куффор ва мунофиқин бишаванд.

Мусалмононики ижтиходоти фаслий ва мовсумийи уламоъ ва бузургонро таъмим медиханд иштибох мекунанд. Олими дар фасли бахор дар мантақайи пур аз барфи мо ек хукми барои мардуми он мантақа дода, дар хамон замон дар хижоз ек олими мумкин аст хукми дигари ба он мардум бидихад. Бародарони жохил ва номутаодил ва номезони моки бидуни дар назар гирифтани мох ва фаслики ижтиход дар он сурат гирифта онро бар соири фусул ва хатто бар соири маконхо ва замонхо таъмим медиханд,- илова бар жахл – ағрози хосси ғейри аз хақталабий, мисли кина ва нафрати нобажо мухаррикишон аст, на хақталабий ва таслими хақ шудан.

Ин бародароин мо медонандки тамоми фирақи исломий дар тули ин чанд қарни гузашта харгиз екдаст набуданд, ва дар ек аср мумкин аст хар фирқайи даххо дастайи кучак аз у жудо шуда бошад ва хар кудом сози худишонро зада бошанд. Чун мажлиси вохиди вужуд надоштаки онхоро бо ижмоъи вохиди он екдаст кунад. Илова бар он дар замонхойи баъдий хар фирқайи дучори тағйир ва тахаввулоти ғейри қобили инкори шуда то ба имруз расида, ва хамин имруз хам хеч фирқайи екдаст нест.

Нигох кунанд бибинанд алъон худи салафийхо бо инхамма донишгох чанд даста ва гурух хастанд, шиъаро нигох кунанд, суфийхоро нигох кунанд, шофеъийхо ва ханафийхо ва соири мазохибро нигох кунанд бибинанд чанд даста ва гурух хастанд. Хатто дар ек русто ва шахр, мо шохиди чандин гурухи мухталиф дар ек фирқа ва мазхаб хастем, агар дар ек хонувода шохиди чанд дастаги набошемки хастем. Пас хукмики бар фард ва хонувода ва гурухи аз ек фирқа содир мешавад машмули хаммайи дар замонхо ва маконхойи мухталиф намешавад, хатто агар муштаракоти хам бо хам дошта бошанд. Мусалмон дунболи ек шубха мегардадки мусалмонро аз худуд табраъа кунад на инки дунболи ек шубха бигардадки худудро бар он ижро кунад……

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(135- қисмат)

Ё хатто мумкин аст бардоштиш аз татбиқи ек хукми жури дигари бошад ва хамон вокунишро дар баробари амири муслимин ё ахли қибла нишон бидихад, хамон корики хавориж бо саййидина Али дар мовриди масалайи хокимият кардандки хатто хурмойи хушики руйи замин ва хуки насоро ва куффор аз дасти онхо дар амон буд, аммо фарзанди сахобийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хамсари хомилаш ва тифли дохили шикамиш ва рахбари бехиштийи муслимин аз даст ва забони онхо дар амон набуд. Ижоза бидихид ек достони аз ин бародарони номутаодил номезон ва нима девонаро хидматитон арз кунам. Шохиди айнийки худиш дар гурухи хавориж буд аммо фарор карда буд мегуяд:

“ ман хамрохи ёрони нахравон будам аммо ками баъад кори ононро нописанд донистам аммо ин амрро ба хотири тарс аз инки маро ба қатл бирасонанд китмон кардам. Дар холики ман хамрохи гурухий аз онон будам ба рустойи омадем ва мо бейни мо ва русто ек рудхона будки ногахон марди тарснок аз русто хориж шуд дар холики ридойи худро аз пеяш мекашид. Ба у гуфтанд: магар мо туро тарсондем? Гуфт: бале. Гуфтанд: на, тарси барои ту нест. Гуфтам: ба худо қасам онон уро мешносанд ва ман уро намешносам. Онон гуфтанд ту писари Хаббоб сахобийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хасти? Гуфт: бале. Гуфтанд: хадиси аз падарит  ба нақл аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дорики барои мо бигуйи? Гуфт: аз у шанидамки мегуфт: у аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дарборайи фитнайи шанида будки фармуд: касики дар он бинишинад аз истода бехтар аст ва истода дар он аз раванда бехтар ва раванда дар он аз талош кунанда бехтар аст. Агар ту дар замони он жанг боши пас бандайи мақтули худо бош. Онон у ва зани  хамрохишро гирифтанд.

Еки аз онон бар мевайи офтодайи аз дарахти нахл гузар  кард ва онро бардошт ва дар дахониш қарор дод. Еки аз онон гуфт ин ек мевайи шахси мовриди ахд ва пеймон аст чигуна халолиш мекуни? Онро аз дахониш андохт. Сипас ба ек хук расиданд еки аз онон бо шамшири худ ба оромий бар хук зад ва еки дигари гуфт: ек хуки харом ва мовриди ахд ва пеймон , бо чи чизи халолиш мекуни? Абдуллох ибни Хаббоб гуфт: он ман хастам. Онон уро ба кинори рудхона оварданд ва гарданишро бо шамшир қатъ карданд. Ровий мегуяд: дидамки хуни у бар руйи об жори шуд хамонанди банди кафш бар руйи об буд ва об онро дур кард то аз диди онон пинхон шуд. Ба дунболи он, он занроки обистан буд оварданд ва шикамишро боз карданд ва он чироки дар он буд берун оварданд. Ровий мегуяд: хамрохийи бо хеч қовми барои ман манфуртар ва бадтар аз хамрохийи бо онон набуд. То инки дар нихоят дар ек жойи халват аз назди онон мутавори шудам.  [1]

Алъон боз бояд мутаважжих шуда бошидки замоники мо ба ин жур мусалмонон мегуем номутаодил ва номезон ё нима девона сухани берабти нагуфтем.

Ё дар шикли пойинтари он, хамин афрод ба хамрохи мунофиқин ва оташ афрузони нуфузий, муртакиби хамон кори мешавандки дар жамал бо халифайи муслимин Али ибни Аби Толиб ва тарафхойи муқобил ба бахонайи мужозоти қотилини Усмон анжомиш доданд, ва иддайи касири аз муслиминро фариб дода ва хашмироки бояд мутаважжихи куффори махориб ва мужримин кунандро мутаважжихи хамдигар карданд ва онхамма куштор ва фажойиъро дуруст карданд.

-Хамин алъон хам агар гуфта бишавад: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

 :«إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ، يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ، وَيُتَّقَى بِهِ، فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَلَ، كَانَ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرٌ، وَإِنْ يَأْمُرْ بِغَيْرِهِ كَانَ عَلَيْهِ مِنْهُ» [2]

Хамоно имом, сипар аст. Қатъан имом сипари астки аз пушти ин сипар ба жанг пардохта мешавад ва бо он аз умури нохушоянд дури мешавад ва ба вай панох мебарид, аз у дифоъ мекунанд ва ба у панох мебаранд, пас агар ба худо тарсий ва адолат, амр намояд, шойистайи подош мешавад. Ва агар халофи он, амр кунад, гунохкор мегардад. Яъни имом мисли монеъ ва сипари астки монеъ мешавадки куффор ба муслимин садамайи бизананд ва аз куллиёти ислом дифоъ мекунад, ё монеъи садама муслимин тавассути соири муслимин мешавад.

(идома дорад……..)

---

[1] مصنف ابن ابی شیبة (15/310، 311)، با سند صحیح./ تاریخ بغداد (1/206، 205)

[2] صحيح مسلم – الإمارة (1841) سنن النسائي – البيعة (4196) سنن أبي داود – الجهاد (2757) مسند أحمد – باقي مسند المكثرين (2/523)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(134- қисмат)

Холо ин мусалмоники бо масрафи ин маъжуни дасткорий шуда ва тақаллубий ба номи дин, таодул ва мезонишро аз даст медихад, ва хохони дин ва татбиқи қонуни шариати аллох хам хаст, ба содагий дар баробари дини дасткори нашуда ва аслий вокуниши манфий нишон медихад, ва гуфтани ин хақоиқ ишонро ба рохати ба хашм меоварад, хашми нобажо ва ғейри шаръий. Дар инжо сухани Али ибин Аби Толиб розиаллоху анху дар мовриди ин бародарони мо сидқ мекунадки мефармояд: инсон бо ончи намешносад душмани мекунад.

Вақтики ба имоми Ахмад рохимахуллох гуфтанд: Яхё ибни Муъин аз имоми Шофеъий бадгуйи карда ва айби у мегуяд, таъажжуб кард ва хайрон шуд ва гуфт: яъни Яхё ибни Муъин дарборайи Шофеъий бадгуйи мекунад?! Гуфтанд: бале аз Шофеъий бад мегуяд, имоми Ахмад гуфт: Яхё хатман аз гуфтахойи Шофеъий бе иттилоъ аст, ва хар каси чизиро надонад бо он душман мешавад.

Ин дар мовриди касони астки ба беморийи такаббур ва хисодат ва лажбозий олуда нашуда бошанд, ва танхо омили душманийи онхо жахл бошад. шарри ин даста бисёр камтар аз касони астки ба хисодат ва лажбозий ва соири беморихойи такаббур олуда шуда бошанд. Чун жохил бо ровшан шудани илм ором мешавад аммо лажбоз ва мутакаббир на.

Иддайи аз бародарони мо жахли худишонро бо лажожати тўлид кунандагони маъжун ва уламойи суъ қотиъ карданд, ва худишонро табдил кардан ба бародарони номутаодил ва номезон ва гох нима девонайики, дар баробари хар чизики карданд дар хулқумишон вокуниши манфий ва хашми нобажо нишон медиханд. Чиро? Чун инон марожеъи тақлиди онхо хастанд ва ин бародарони мо ақл ва чашм ва гуш ва дили худишонро ижора доданд ба ин марожеъи тақлидишон. Хамин.

Ба унвони мисол медонем мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо ахком ва қавонини хосси худишонро доранд, ва куллан дар манобеъи шаръий бо куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб тафовут доранд; масалан мо наметавонем забихайи мушрикин ё секуляристхоро бухурем, ё наметавонем бо занхо ва духтарони покдоманишон издивож кунем, ё мушмули жизъя намешаванд, аммо соири куффор мешаванд, аввалин бор уламоъйи дарборийи режими фосиди оли саъуд барои мусалмонкуши ва басижи мардум каламайи мушрикинро ба сурати олуда ва тақаллубий ва дасткорий шуда ироя доданд ва хадафи наздикишон хам ба кор бурдани ахкоми мушрикин дар мовриди ахли қиблайи мухолифи худишон буд.

Инон барои куштори ин ахли қиблайи мухолиф ба ек тўвжихи шибхи шаръий ниёз доштанд, ва гарна муслимин дар куштори муслимин бо онхо хамкорий намекарданд; барои хамин уламойи дарборий аз каламайи мушрикин ва баъадхо аз истелохи хавориж истефода карданд, чиро? Чун аввалан бадтар аз ин вужуд надошт. Сониян наметавонистанд бигуяндки инхо яхудий ё насроний ё мажус ва собеий хастанд; чун ин куффор қаворайи хосси доштанд аммо аз каламайи мушрикин бо шубхотики тўлид мекарданд метавонистанд суъистефода кунанд ва муслиминро бо он фариб бидиханд. Албатта баъадхоки натавонистанд бо ин калама тамоми мухолифинишонро сиёх кунанд аз каламайи дигари ба номи хавориж хам истефода карданд ва алъон хам мекунанд.

Холо хамин  маъжуни масмумики хеч собиқайи дар манобеъи шаръий  мо надорадро карданд дар хулқуми ин азизонки фалон гурухи ахли қибла мушрик аст, агар тамоми оёти аллох ва суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хатто раъйи аиммайи хойрул қурунро хам ба у нишон бидихидки мухолифи ин хукм бошад, ё ба у бигуйидки хукми мушрикин бо хукми куффори яхудий ва насроний ва мажус хам фарқ дорад ва хатто аллох таоло ин куффори ошкорро мушрик надониста холо шумо ба чи далили фалон гурухи ахли қибларо мушрик медони дар холики нест? Асабоният ва хашми нобажо вужудишро мегирадки аксаран баддаханий ва тухмат заний аз муқаддамоти ин хашми нобажо аст.

Бо ек мисоли дигарики ришайи торихийтар ва қадимийтар аз ин дустони номутаодил ва тақрибан нима девонайи мо дорад биравем жилов бехтар аст:

-ба унвони мисол балад нестки татбиқи қонуни шариати аллох аслий аст аммо ижройи худуд фарийи аз ин асл аст. Холо агар еки аз “ се абзор” ба пейравий аз қонуни шариати аллох ва ба далоили шаръий мисли адами ижройи хадди дузд дар замони Умар ибни Хаттоб ва ғейрих ба сурати муваққатий хаддиро бар шахс ё гурухи ижро накард ва бар дигаронки шариати аллох ижоза дода аст ижроиш кард, ё дар зуруфи хосси мисли замони жанг- холо хар чиқадарки тул бикашад – худудро ба сабки дигарий татбиқ дод ва ё хатто татбиқиш надод, ба хотири жахлиш бароияш бейни ин амири мусалмонки ба кулли қонуни шариати аллох иймон дорад, аммо ба табаъият аз қонуни шариати аллох ва бо таважжух ба шароити шаръий хукмиро ижро намекунад ё шиклишро мутаносиб бо вазъи мовжуд тағйир медихад, бо секуляристи кофар ё муртаддики аслан бо қонуни шариати аллох иймон надорад – аммо ин хам хамон хукмиро ижро намекунад – барояш шубха ба вужуд меояд, ва важхи муштараки инонро адами ижройи фалон қонуни шариати аллох медонад, ва ба хамин рохати онхоро дар ек сатх ва хатто амири муслиминро хам бадтар аз куффори аслий медонад.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(133- қисмат)

Ошкор аст ғазаб ва хашм мисли хурданихо ва нушиданийхо ва соири ниёзхойи инсон хам хуб ва бажойиш хаст, хам бад ва нобажош. Хубиш они астки бо қонуни шариати аллох мудирият ва контрол ва хидоят мешавад  ва дар ин масири қонуни шариати аллох хам аз он истефода мешавад, аммо мусалмоники мудирият ва контрол ва хидояти хашм дар масири қонуни шариати аллохро балад нест ба иштибох хашмро дар рохи дигари истефода ва масраф  мекунад. Масалан хашмики бояд руйи муртад рехта бишавад ба иштибох руйи ек ахли қиблайи рехта мешавадки муртад нест,хашмики бояд руйи ек дузд тахлия бишавад ба иштибох руйи каси тахлия мешавадки дузд нест, хашмики бояд руйи ек мушрик ва секуляр тахлия бишавад ба иштибох руйи ек кофари ахли китоб  ё шабихи ахли китоб ё мусалмони ахли қиблайи тахлия мешавадки секуляр ва мушрик нестанд, хашмики бояд руйи ек хавориж рехта бишавад ба иштибох руйи ек мусалмони рехта мешавадки хавориж нест ва ғейрих.

Дар ин сурат агар касиро дидидки хашмишро дар масири ғейри шаръийи он истефода мекунад шак накунидки:

-Ё арзишхо ва боядхо ва қавонини контроли хашмиш фосиданд мисли секуляристхо ва соири куффор.

– Ё мусалмони астки дар дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо қарор гирифта аст.

–  Ё мумкин аст мусалмони бошадки ба беморийи такаббур ва аворизи он мисли лажбозий ва тафарруқ ва хашми нобажо ва ғейрихки мухтасси куффор ва мунофиқин аст олуда шуда бошад.

-Ё инки мусалмони жохили аст ва равиши контрол ва мудирияти хашмро ба самт ва суйики аллох таъйин карда балад нест ва бо маъжунхойики ба номи дин ба у хуронданд номутаодил ва номезон шуда аст.

Арз кардемки пайғамбарон бо овардани қонуни шариати аллох, дар воқеъ омили таодули даруний ва рафторийи миёни инс ва жинро аз тарафи аллох таоло ироя доданд, холо читури ин инсони мутаодил мешавад ба инсони номутаодил ва номезон? Бо ирояйи ғалати ин қавонин ба у,ё ирояйи ноқиси он ба у; холо чи амдий бошад чи ғейри амдий бошад. ба хамин рохати ек инсони номутаодил ва номезоний тўлид мешавад.

Дар маворидики “ аимматул музиллин” ё

« دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

Ва уламойи суъ амдан қавонини шариати аллохро ба ғалат ё ноқис ба шахс мерасонанд, ибтидоъ додахо ва масоили фикрийро дасткорий мекунанд, ва бо қотиъ кардани хақ ва ботил бо хам, хақро огохона ва ба мейли худишон ва амдан мепушонанд, яъни фақат ботилро ба хурди шахс намедиханд, балки ин ботилро бо хақ қотиъ мекунанд баъдан онро мекунанд дар хулқумишон. Дар холики аллох мефармояд:

:  وَ لاتَلْبِسُواالْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَكْتُمُواالْحَقَّوَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ‌ (بقره/42)

Ва хақро бо ботил наёмизид, ва хақро пинхон накунид ва холи онки медонид.

     Замоники чанин маъжунийро тўлид карданд – мисли маъжуни салафиюн тўлид шудайи дастгоххойи иттилоати англиз ва амрико ва оли саъуд – ин маъжунро аз конолхойи аррувайбиза ва уламойи суъ ба муслимин ироя медиханд, ва муслимини фариб хурда хам бар руйи хамин матолиби дасткори шуда ва тақаллубий хисоб мекунанд, ва бо хамин мухосиботи ғалат, хушунат ва вало ва бароъ худишонро танзим мекунанд; ва ба хамин содагий тибқи нақшахойи душманонишон амал мекунанд, ва нохоста нақшайи душманонишонро дар замин пиёда мекунанд. Бози бо  истилохоти мисли мушрикин, муртаддин ва хавориж тавассути душманони қонуни шариати аллох ва уламойи дарборийи оли саъуд ва марожиъи тақлидий мисли Абу Басир ва Абу Қатода ва ғейрихки дар дорул куфр ва хатто дорул харбхойи чун англиз ва ғейрих сокинанд боризтарин мафохими хастандки аз рузхойи поёнийи хукумати бадили изтирорийи исломий усмоний то кунун роиж шуданд, ва то кунун илова бар амиқтар кардани тафарруқ миёни муслимин ва мохкам кардани пояхойи куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий омили рехта шудани хуни хазорон мусалмон шуданд.

Пас мушкили аслий дар ақида ва фахми масоили даруний аст, ва тамоми аъмоли зохирий ва рафторхойи амалий хам бар асоси хамин масоили даруний шикл мегирад. Мехохид рафторхоро тағйир бидихид бояд ақоид ва афкорро аваз кунид. Хамон корики тамоми пайғамбарон карданд ва хамин алъон хам куффор дар жанги равоний фархангишон бар алайхи муслимин анжомиш медиханд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(132- қисмат)

Инжо дигар шахси мусалмон бо гуфтани ла илаха – иллаллох ва Мухаммадур росулуллох тамоми қавониники мухолифи қонуни шариати аллох бошандро рад карда ва зерипойиш гузошта аст. Аллох таоло хам барои хашм шурут ва қавониниро аз тариқи шариатиш дар ихтиёри инсонхо қарор дода аст то ба василайи ин қавонин битавонанд ин хашмро мудирият кунанд, ва дар масири сахихиш хидоятиш кунанд.

Аллох тало мушаххас мекунадки тундий, ғазаб ва хашм, дар баробари ботил ва дар баробари куффор ва душманони аллох ва душманони мардум ва мужримин аст, ва хашмгин шудани нисбат ба хақ ва нисбат ба мўъминин кори иштибохий аст.

Пас ришайи аслийи хашми ек мўъмин ба иймониш ба қонуни шариати аллох ва мезони пойбандийи у ба қавонин, боядхо ва арзишхойи дин бармегардад.

Хашм ва ғазаби инсони мусалмон дар баробари ботил ва мужримин ва хар каси астки арзишхойи динишро зерипо бигузарад. Андозайи ин хашмро хам аллох таъйин карда аст, масалан касики тухмати зада ё дузди карда ё инсони бегунохиро кушта ё гарданагири карда ё муртад шуда ва ғейрих аллох барои ин журмхо худудиро таъйин карда; барои хамин хашмро бояд ба хамин андозайики аллох таъйин карда нисбат ба шахси мужрим ба кор бурд, ин яъни таъйини мезони масрафи хашм нисбати ба анвоъи журмхойи мухталиф дар жомеъа тавассути аллох таоло.

Пас аллох таоло хашми бажо ва сахихро ба унвони ек нийруйи ғаризий бейни инсон ва хайвон барои мухофизат қарор дода астки бидуни он инсон дар маъаррази нобудий қарор мегирад. Илова бар ин бо муририят, контрол ва хидояти хашм тавассути қонуни шариати аллох, ин хашм аз ниёзхойи хаётийи инсон мисли дин – жон – номус – ақл – мол ва обру ва ғейрих мухофизат мекунад. Агар чанин хашми хидоят шуда тавассути қонуни шариати аллох набошад дунё нобуд мешавад.

لَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ ‏ (بقره/251)

Агар худованд бархи аз мардумро ба васила бархи дигар дафъ накунад, фасод заминро фаро мегирад, ва ле худованд нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад. Пас хашми бажо омили аст барои жиловгирийи аз фасоди замин ва дафъ кардани инсонхойи мужрим тавассути инсонхойи солих, ва аътойи ин хашми бажо лутф ва эхсони аллох ба бандахояш аст.

1-Холо, хашми нобажо ё ифроти дар хашм аз сифати куффор ва мунофиқин астки ин хашмро дар баробари қавонини шариати аллох ба кориш мегиранд. Пас харгуна хушунати ноши аз суъистефодайи аз қудрат ва хамла ба хуқуқи инсонхоки – қонуни шариати аллох ин хуқуқро барои инсонхо қоил шуда – хушунати нобажо ва ботил аст. Албатта иддайи аз муслимин хам мумкин аст ба далоили чун жахл ё амдан ба ин беморийи куффор ва мунофиқин олуда бишаванд. Аммо боз ин сифат хам моли муслимин нест, балки мисли тафарруқ ва лажбозий ва такаббур ва амсолихим моли куффор ва мунофиқин аст, аммо ба далоили мисли жахл ва ғейрих муслимин хам ба он олуда мешаванд.

Дар ин сурат хушунати нобажо яъни харгуна амалики боиси осиби жисмий, рухий ё моддий ғейри шаръий ба шахс бишавадки табъан мухолифи шариати аллох ва харом аст . осиби рухий мисли мажбур кардани ек мусалмон ба табаъият аз қавонини куфрий дини секуляризм, ё гирифтани мустабидона озодийхойи ақидатий ва рафторий муслимин тавассути секуляристхо, ё ривожи анвоъи мафосиди ахлоқий ва рафторий тахти унвони озодийхойи шахсийки мустақиман рухияйи муслиминро хадаф қарор медиханд. Ё табъизи нажодий, ё мушрик ва муртад донистани мусалмоники мушрик ва муртад нест, ё хавориж донистани мусалмононики нест, ё задани хар тухмати нисбат ба мусалмоники дар он нест ва бар мусалмони хушунати нобажойи рухийро тахмил мекунад. Ё мисли зураки духтар ва занро издивож додан, ё анвоъйи издивожхойи ботилики дар жохилият вужуд доштанд ва имруза хам  дар қолиби бебандуборийхойи жинсий вужуд доранд ва хушунати рухийро бар зан тахмил мекунанд.

Хашми нобажойи ек мусалмон аз масоили кучак ва пешипо офтода шуруъ мешавад то ба шарорат мерасад, дар ин холати шарорат, шахс хукми девонаро дорад. Дар шаръ агар чанин шахси хамсаришро талоқ бидихад талоқи у намеофтад ва хукми талоқ ижро намешавад. Агар мо ба баъзи бародарони номезон ва номутаодилимон дар ин холатхо мегуем нима девона иғроқ накардем ва воқеияти онхоро нишон додем.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(131- қисмат)

Дар хар сурат возих аст хашм ва хушунатики бо қонуни шариати аллох махор шуда бошад лозимайи зиндагийи ижтимоий ва ниёзи муслимин аст, ва баро мухофизат аз ақоидишон ва худишон ва хонуводашон, ва жомеъашон ва озод созийи соири сарзаминхойи дорул куфр ба он ниёз доранд, ва бояд мутаносиб бо амали тахдид кунанда, хашмро мудирият ва хидоят кунанд.

Ин “ таносуби бо омили тахдид кунанда” нуктайи бисёр мухимми астки банда борхо ба он ишора кардам ва тазаккур додам, яъни агар шахс омили тахдид кунанда аст, мешавад шахси бо у даргир шуд; агар гурухи ва хизби омили тахдид кунанда аст, мешавад бо хизб ва гурух бо у даргир шуд; аммо агар хукумат ё хукуматхойи муттахид омили тахдид шуданд танхо бо хукумат ва иттиходи хукуматхо мешавад хашм ва хушанатро дар масири шаръияш хидоят ва мудирият кард ва ба натижайи шаръий расид; ва агар муслимини ин хукумат – хукумати исломий ала минхажин нубувват чи хукумати бадили изтирорийи исломий – ро хам дар ихтиёр надоштанд, танхо бо мажлиси вохиди мужохидин метавонанд хашмро дар масири шаръияш бар алайхи ин хукуматхойи кофари мухожим ва муртаддини махаллий мудирият ва хидоят кунанд ва хеч рохи дигари вужуд надорад.

Хашми нобажо:

  Медонемки инсонхо аз қавонини мухталифи пейравий мекунанд, ва дар ин қавонинишон хам хуқуқ ва таколифишон мушаххас шуда аст, ва мушаххас хам шуда астки агар шахривандон бар халофи онро анжом бидиханд жарима мешаванд ва бояд мунтазири авоқибиш хам бошанд. Табиий астки дар хар жомеъайи хам одамхойи қонун шикани вужуд дорандки харфи хисобу  хақ ва хуқуқи дигарон холишон нест, барои хамин хар миллати додгоххойи хосси худиш, ва полис ва зиндон ва табъид ва мужозотхойи хосси худишро дорад, ва мужозоти мужримини жомеъайи худишро ниёзи худиш медонад, ғейри аз ин, барои муқобила бо душманони хорижий, вужуди артеши қудратманд ва жанг ва эъмоли хушунат бо душманони хорижийро хам хаққи худиш медонад. Дар ин сурат эъмоли хушунатики тавассути қонуни он кишвар таъйид шуда бошад мовриди таъйиди мардумони хам ақида  бо ин хукумат аст, ва хар кишвари дар дунё чанин эъмоли хушунати бар асоси қавонинишро барои хифзи амнияти моддий ва маънавийи афроди жомеъаш хаққи худиш медонад.

Пас хашм бо ин вижагихо монанди нийрухойи дигар дар инсон вужуд дорадки бояд контрол ва хидоят бишавад, ва инсон аз тариқи қавонин, боядхо ва арзишхойики қабул карда аст бояд ин хашмро контрол ва хидоят кунад, ё ба истелохи мо мудирият кунад.

Холо барои мудирият ва контроли ин хашм кудом қонун ва кудом шевайи эъмоли хушунат дуруст аст ва кудом еки ғалат аст, ё мезони тўвзиъ ва масрафи ин хушунат дар баробари инсонхойи мужрим ё мухолиф чиқадар аст, ба ақоиди афрод бармагардад. Дар инжо ба теъдоди бовархо ва ақоид ва қавонин, хушунатхойи рухий ва жисмий бо хам фарқ доранд ба унвони мисол:

-Назди мо сузондани ек жаноза ек тўвхин ва хушунати рухий ба бозмондагони маййит аст, аммо назди будоийхо новъи адойи эхтиром аст.

-Ё рақсидан ва шодий кардан хенгоми дафни жаноза назди баъзи аз қабоили африқоий ек эхтиром аст аммо назди мо новъи хушунати рухий ва тўвхин аст.

-Ё жасади маййитро аз қабр берун овардан барои мо ек тўвхин ва хушунати рухий аст, аммо назди баъзи аз қабоили андонезий хар се сол екбор берун овардани маййит ва либос пушондан ба у ек арзиш аст.

-Ё масалан ислом мегуяд хукми муртад куштан аст ва ин хушунат бажост; аммо дини секуляризм мегуяд: на, ин хушунати нобажост.

-Ислом мегуяд хукми дузд буридани дастиш аст ва ин хушунати бажост; аммо дини секуляризм мегуяд: на, ин хушунати набажост.

-Ислом мегуяд хукми машрубхўр ва зинокор ва хамжинсбоз ва ғейрих ин аст…. ва ин хушунати бажост, аммо дини секуляризм мегуяд: на , ин хушунати нобажост.

-Ислом мегуяд қонуни аллох бояд таъйин кунад хушунати бажо ва нобажо чист? Аммо секуляризм мегуяд: на, ин хақ бояд моли ман бошад.

-дини секуляризм мегуяд хар каси дунболи қонуни шариати аллох бошад хушунатиш бад аст ва нобажост, ва аллох мегуяд хуб аст ва ниёз аст ва бажост.

(идома дорад………)