دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(6-қисмат)

Ё агар дар ” дорул ислом” аз руйи ночорий аз хукумати ” бадил” хукумати ” хилафату ала минхажин нубувват” истефода куни танхо жихати хифзи заруриёти дин, ” дорул ислом”, жон, номус, обру, хонувода, озодий, мол ва харакат дар рохи ислохгарий ва иртиқойи он ба ” хилафату ала минхажин нубувват” жилов мерави, на дар фалон фисқики комилан мухолиф ва монеъи ислохгарий ва иртиқойи он ба ” хилафату ала минхажин нубувват” мешавад.

Ё саййидина Хасан ибни Али розиаллоху анхума сарвар ва саййиди жавонони ахли бехишт ва амирал мўъминини ” дорул ислом” ва ” хилафату ала минхажин нубувват” дар бейни кинорагирий ва назорагар шудан ва сукути мўъминин ва хатто бевафоийи атрофиён, тафарруқ ва харж ва марж, қахтий ва гурснагий, хатари мунофиқини дохилий, ва хатари куффори ошкор ва дар камин нишаста ва захм хурдайи дохилий ва хорижий, ва дар кул хатари инхидоми дини ислом ва ” дорул ислом” ва муслимин ва ширки тафарруқ қарор мегирад ” ночоран” ва ба хукми ” зарурат” дар масалайи хукуматий тан ба мамнуъ шуда ва бидъатий медихад жихати хифзи дин ва ” дорул ислом” ва жин ва номус ва обру ва моли ва соири заруриёти муслимин. Дар инжо аз даст додани хокимият мартабайи пойинтар аз аз даст додани дин ва дорул ислом аст. Амирал мўъминин Хасан ибни Али розиаллоху анхума аз ду зарар ” ахаффуз зарарайн” ро интихоб карда ва афсадуро ба фосид дафъ мекунад ва мажбур ба пазириши ” ақаллаз зарарайн” ё ” ахваназ зарарайн” мешавад.

Ин хукумати бадилики жойгузини хукумати шаръийи ишон шуда буд хаддиақалиш ин будки метавонист ба сурати заъиф аз асли ислом ва дорул ислом ва муслимин мухофизат кунад, хар чанд бидъати бузург чун шохигарий ва фисқхойи хам дар зиндагийи хукуматийи муслимин вужуд дошт ва то кунун хам ба нисбатхойи мухталифи вужуд дошта аст,аммо иттифоқоти мисли аз бейн рафтани дин ва ” дорул ислом” ва жон ва номус ва обру ва моли муслимин дар Андалус ва дар замони хамлайи муғулхо ва замони хозир дар аксари сарзаминхойи мусалмон нишин аз Туркистони шарқий гирифта то ғарби исломий жиловгирий ба амал омад, ва эхтимоли хамалоти куффори хорижийро аз бейн бурд, ва тахаррукоти мухаррибини дохилий чун хавориж хам махдуд ва тақрибан хунсо шуд.

Холо мезон ва андозайи заруриётики амирал мўъминин Хасан розиаллоху анху  пеш рафта буд то кужо буд? Агар ба манобеъи торихий нигох кунем еки дигар аз шароити сулхи Хасан ибни Али бо Муовия ин будки пас аз Муовия, Хасан ибни Али зимоми умурро ба даст гирад.   Ва Муовия хам қовл додки чунончи замони тавони  [1]

рахбарийи мусалмононро надошта бошад, зимоми умурро ба Хасан розиаллоху анху биспорад. Ё ибни Хажар Химматий мегуяд: дар .[2]

пеймони сулх, қарор бар он шудки жонишини Муовия, тавассути шўройи мусалмонон таъйин гардад. .[3]

Пас мо дар ин холати зарурат ва изтирор тибқи қоидайи шаръий

«الضَّرُورَاتُ تُبِيحُ المَحظُورَاتِ»

дар ” дорул ислом” бо ин хукуматойи ” бадил” вориди муомала мешавем ва тибқи қоидайи шаръийи

 «الضَّرُورَةُ تُقَدَّرُ بِقَدَرِهَا»

дар масири находина кардани ” шўрохо” ва ” назорати умумий” бар тамоми находхойи хукуматий ва иртиқоъ ва такомули он ба хукумати исломий “ала минхажин нубувват” ба пеш хохоем рафт биизниллах, ва ижоза нахохем дод дустони жохил ва душманони огох, моро ба дар жо задан ё ақаб гард бикашонанд.

 Пас дар ” дорул ислом” хукуматики дар холати изтирор ва зарурат  ба унвони ” бадил” ва жойгузини хукумати исломий ” ала минхажин нубувват” мовриди пазириш қарор мегирад тахти унвони хукумати “бадили+изтирорийи + исломий ” аз он ном бурда мешавад, чун дар холати зарурат ва изтирор ва аз руйи ночорий ба унвони ” бадил” ва жойгузини хукумати исломий ” ала минхажин нубувват” пазирофта шуда ва бар ” дорул ислом” бар асоси еки аз мазохиби исломий ё бар асоси ижмоъи муслимин дар шўройи улил амр хукумат мекунад.

То инжо тамоми мазохиби исломий муттафиқул қовланд аммо замоники пойи мазхаби мухолиф ва ижтиход дар мовриди мазохиби дигар ба миён кашида мешавад дидгоххо ва ба дунболи он вокунишхо ва эъмоли муслимин тағйир мекунад.

Бу унвони мисол ибни Таймия нақл мекунадки уламойи шахри Қиравони Мисрроки фотимийхо ( абидиюн) бар он хокимият доштанд дорул харб медонистанд ва бар хуккоми шиъайи фотимий миср хукми куфр ва иртидод дода буданд.  [4]

(идома дорад…………)

---

[1] فتح الباري (13/70)

[2] سير‌اعلام‌النبلاء (3/264)

[3] الصواعق ‌المحرقه (2/299)

[4] مجموع الفتاوی 13/178

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(5- қисмат)

2-Рухсатики дар он: анжоми феъл бар шахс мубох аст ва шахс мухтор аст анжомиш дихад ё азимат карда ва анжомиш надихад хатто агар ба қиймати жониш тамом шавад. Мисли гуфтани каламайи куфр бар забониш ( ончики Аммор розиаллоху анху анжом дод) ё нагуфтани он ( мисли Сумайя розиаллоху анхоки ба хотири хифзи жониш куфр нагуфт).

3-Махзурот ва умури нахий шудайики набояд тахти хеч шароити анжомиш дихад хатто бо вужуди икрохи том. Мисли куштани муслимин, ё қатъи аъзойи онхо ё зино ё задани падар ва модарки гунохи анжоми чанин афъоли аз шахс мукрах бардошта намешавад. 

 Холо:

Мухолифат бо хилофати исломий ва бағий ва саркаший дар баробари чанин хукумати ва боиси рехта шудани хуни мўъминин ва тағйири ин хокимияти шаръий ба чизи бадтар ва пойинтар ва тўлиди уммул фасод ва бидъати чун шохигарий ( аззан/ жибриян) ба жойи ” хилофату ала минхажин нубувват” воқеан зулми ошкори аст ва аллох таоло амр мекунад:

 وَلاَ تَرْکَنُواْ إِلَى الَّذِینَ ظَلَمُواْ فَتَمَسَّکُمُ النَّارُ وَمَا لَکُم مِّن دُونِ اللّهِ مِنْ أَوْلِیَاء ثُمَّ لاَ تُنصَرُونَ ‏(هود/113)

Ва ба золимин такия мекунид (ки агар чанин кунид) оташи дўзах шуморо фуру мегирад, ва ( бидонидки) жуз худо дустон ва сарпарастони надорид ва пас аз ( такия ба золимин, дигар аз суйи худо) ёрий намегардид ва ( бар душманон) пийруз гардонда намешавид.

Дар ин сурат хамчунонки аллох таоло мефармояд:

 إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ ۖ (بقره/173)

Ба хамин тартиб хокимиятхойи мустабид ва золим ва жибргаро ( аззан/ жибриян) ро нез мамнуъ карда ва ба муслимин амр карда астки аз чанин хокимиятхойи дурий кунанд; аммо агар дар холати изтирор ва зарурат қарор гирифтем чи? :

فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ ۚ (بقره/173)

Ва ле он касики мажбур шавад дар суратики алоқаманд набошад ва ( аз хадди рафъи зарурат) мутажовиз набошад, гунохи бар у нест.

 Агар мухофизат аз ” жони” инсонро дар чанон холати қарор медихадки ба чанин хароми панох бибарад ва хатто истефода аз он то расидан ба хўроки солим бар вай вожиб мешавад ва чунончи истефода накунад ва бимирад дучори гунохи қатли нафс шуда ва гунохкор аст, холо панох бурдан ба хокиммияти мамнуъ шудайики мужрийи қавонини шариати аллох аст ва алова бар ” жон” аз ” дин” ва ” дорул ислом” ва ” номус” ва ” обру” ва ” мол” ва  “мовжудияти шахсий ба унвони ек мусалмони пойбанд ба қавонини шариати аллох”  мухофизат мекунад бояд чи жойгохи дошта бошад? Бидуни шак бояд ба чанин хокимияти панох бурд ва аз он жихати хифзи инхамма умури зарурий дар баробари инхамма кофари мухожим истефода кард.

Дар инжо ин қоидайи мухим нез бо қоидайи дигари мохкам мегардадки:

 ما أُبِيحَ لِلضَّرُورَةِ، يُقدَرُ بِقَدَرِهَا..

яъни

«الضَّرُورَةُ تُقَدَّرُ بِقَدَرِهَا»

чизики ба хотири зарурат мубох шуда аст танхо ба андозайи аз он истефода мешавадки он заруратро аз бейн бибарад на бештар.

Масалан шахсики  дар холи халок аст танхо ба андозайики гурснагияшро рафъ кунад аз моли дигарон бидуни ижоза бармедорад, на инки иқдом ба бардоштани соири чизхо кунад. Ё докторики зарурат астки ба фалон қисмат аз аврати мариз нигох кунад набояд бештар аз ниёз нигох кунад.

(идома дорад……….)

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(4- қисмат)

Агар дар чанин вазиати муслимин ба хукми изтирор ва зарурат ” амдан” дар баробари ин хукуматхойи кофари мухожим ба хукумати дигари ғейри аз ” халафату ала манхажин нубувват” чанг бизанандки мовриди пасанди аллох нест ва амали мужримона махсуб мешавад, аммо ба хотири нажоти дин,” дорул ислом”, жон, номус, обру, моли худ аз душманони дар камин нишаста ночоран  ба он мутавассил мешавад ва ” ночоран” мисли шахсики аз шиддати гурсганий ва дар холи марг аст ва ” ночоран” жихати хифзи жони худ ва хонуводаш ба хурдани гушти хук ё мурдор мажбур мешавад ва ё ” ночоран” даст ба дузди мезанад ва муртакиби журм мешавад, оё тибқи шариат амал нашуда аст? Бале, хам акнун ба далили набуди ” хилафату ала минхажин нубувват”  вазъи пеш омадаки жихати нигахдорий аз дин ,” дорул ислом” жон, номус, обру, хонувода, мол ва сарзамини худ бояд дар масоили хукуматий  муртакиби кори ғейри шаръий ва манъ шудайи шавемки ” бадил” ва ” жойгузин” амри шаръийи ” халафату ала минхажин нубувват” махсуб мешавад, аммо хамин амали мужримона ва ” бадил” хам дар чорчуби қонуни шариати аллох таъриф шуда ва жойи мегирад.

Пас “изтирор” яъни : ночорий, ногуризий ва дармондагий. Яъни шахс тахти шароит ва мовқеиятхойи тахдид омизий қарор мегирадки барои хориж шудан аз ин шароит ва мовқеиятхо мажбур аст корхойиро анжом дихадки дар шароити оддий ин корхо нопасанд, мамнуъ ва харом хастанд.

Имом Заракший рохимахуллох дар таърифи зарурат мегуяд: зарурат, расидан ба хадди астки агар шахси муртакиби амри харом барои рафъи он нагардад, халок шуда ё наздик ба халок шудан аст. Монанди касики дар изтирор барои хурдани ғазо ё пушидани либос астки, агар гурсна ё лахт бимонад, имкони халок шуданиш ё талаф шудани узви аз аъзойиш вужуд дорад. Ин холат, иртикоби харомро мубох мегардонад.  [1]

Пас фарқ аст бейни ниёз назди бештари мардуми ноогох аз шариат бо заруратики мовриди назари ахли фиқх ва шариат аст, ва хар ниёзи боиси халок шудани умури харом шуда намешавад, балки танхо дар холати зарурат астки харом шудахо ва мамнуъ шудахо мубох мешаванд. Имоми Шофеъий рохимахуллох мегуяд:

 « لَيْسَ يحِلُّ بالحَاجَةِ مُحَرَّمٌ إلا فی الضروراتِ».[2] 

Хеч хароми бо хожат ва ниёз халол намешавад магар дар холати зарурат.

Ин холати изтирор хам танхо дар хурданийхо ва нушиданийхо хам нест,чун мумкин аст аз тахорат гирифта то соири умури зиндагийи худ дар холатхойи аз изтирор ва зарурат қарор бигирем, чунончи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сурат ом мефармояд:

«رُفِعَ عَنْ أمَّتِي ثَلاثٌ: الخَطَأ وَالنِّسيَانُ وَمَا استُكرِهُوا عَلَيهِ»[3]

Аллох мутаол дар мовриди уммати ман аз хато ва нисён ва фаромуший гузашт карда ва нез дар мовриди хар ончики бар онон икрох шуда ва тахти фишор ва мажбурий қарор гирифт. Ё

« إن الله وَضَعَ عَنْ أُمّتی الْخَطَأَ والنِّسیانَ وَمَا اسْتُکْرِهُوا عَلَیْهِ » [4]

худованд хато ва корхойики афрод ба далили фаромуший ва тахти фишор ва мажбурий қарор гирифтан анжом медихандро, бахшида аст.”

Дар инжо фуқахо бо истинод ба оёти қуръон ва соири манобеъи фиқхий қоидайиро ба вужуд оварданд тахти унвони

«الضَّرُورَاتُ تُبِيحُ المَحظُورَاتِ»

Заруратхо ижоза мубох шудани умури мамнуъ шуда ва нахий шударо медихад.

Албатта зарурат тамоми махзурот ва умури нахий шударо мубох намекунанд , балки бояд “махзурот” пойинтар аз ” зарурат” бошанд; аммо агар мамнуъ шудахо ё “махзурот” бузургтар аз ” зарурат” бошад набояд онро ижро кард ва мубох намегарданд. Дар усули фиқх, мубох шудани мамнуъ ва махзур барои ” зарурат” тахти унвони ” рухсат” аз он ном бурда мешавадки се гунаанд:

1-Рухсатики дар он: анжоми феъл бар шахс мубох аст ва бар у вожиб астки анжомиш дихад то замоники дар чанин холати изтирор қарор дорад. Мисли хурдани мурдор ё гушти хук ё нушидани шароб дар хенгоми гурснагий ва ташнагий ба андазайики монеъ аз марги вай шавад, ва ё хар амрики монеъ аз аз бейн рафтани диниш шавадки болотар аз жон аст бар шахс вожиб астки чанин афъоли харомиро анжом дихад ва агар анжом надихад гунохкор аст.

(идома дорад………)

---

[1] المنثور فی القواعد ۲/ ۳۱۳ – ۳۲۰ / الضروره، بلوغه حداً، إن لم یتناول الممنوع (أو المحرم) هلک، أو قارب الهلاک. کالمضطر للأکل و اللبس بحیث لو بقی جائعاً أو عریانا لمات أو تلف منه عضو، هذا یبیح تناول المحرم

[2] الأم: ۳/۲۸

[3] نووی . المجموع 4/450 / السيوطي، الجامع الصغير4445 و…

[4] رَوَاهُ ابنُ مَاجَهْ ‏والحاکِمْ

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(3-қисмат)

Мо аз хўроки солим яъни: ” дорул адли” хилафату ала минхажин нубавват” махрум шудем ва хануз натавонистем заминахойи бозгашти он ва тахаққуқи ваъдахойи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам

«ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»

фарохам кунем дар чанин холатики хануз ” зарурат” бар мо хоким аст чи бояд кард? Дар холики бештар аз 5 миллиярд душмани кофари даранда ва берахм ва миллионхо муздури махаллийи онхо моро мухосара кардандки агар хазорон фожеъа мисли ончи дар Андалус ва замони муғулхо ва ё дар хамин асри хозир мисли ончики дар Босния ва Харзгувин ва Африқойи марказий ва Миёнмор ва Хинд ва Афғонистон ва Сумоли ва Яман ва Ироқ ва Сурия ва Либий ва Моли ва Миср ва Туркистони шарқий ва Чечен ва Туркистони ғарбий ва Тожикистон ва сарзамини вахий ва ғейрих бар сари мо биёяд каси нестки ба додимон бирасад ингор муслимин бо инхамма жамиати миллиярдий дар мовқеияти худишонро қарор додандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди чанин мовқеияти мефармояд:

 يُوشِكُ الْأُمَمُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمْ كَمَا تَدَاعَى الْأَكَلَةُ إِلَى قَصْعَتِهَا،

наздик аст умматхо алайхи шумо хамдигарро даъват кунанд хамонтурики гурснагон бар сари суфра хамдигарро даъват медиханд,

فَقَالَ قَائِلٌ: وَمِنْ قِلَّةٍ نَحْنُ يَوْمَئِذٍ؟

гуяндайи гуфт оё аз ками  теъдоди мо дар он руз аст?

قَالَ: بَلْ أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ وَلَيَنْزَعَنَّ اللَّهُ مِنْ صُدُورِ عَدُوِّكُمُ الْمَهَابَةَ مِنْكُمْ وَلَيَقْذِفَنَّ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمُ الْوَهْنَ،

фармуданд: балки шумо онруз зиёд хастид ва ле монанди каф руйи сел хастид ва аллох субхана ва таоло тарс ва хайбати шуморо аз дили душманонитон берун мекунад ва дар қулуби шумо вахн меандозад?

 فَقَالَ قَائِلٌ: يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوَهْنُ؟ قَالَ: حُبُّ الدُّنْيَا وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ» [1]

“гуянда гуфт ё росулуллох ( саллаллоху алайхи васаллам) вахн чист? фармуданд: хубби дунё ва карохат аз марг”

Дар чанин холоти мо агар хўроки солим гир наёвордем ва дар холати изтирор ва ночорий ва дармондагий қарор гирифтем хаққи худимон астки жихати хифзи жонимон аз хўроки харом ва ғейри шаръий ба андозайи мовриди ниёз истефода кунем.

Дар низоми хуқуқи жазо ва татбиқи исломий фарохам омадани ” шароити изтирор” аз жумла асбоби ибохайи журм махсуб мешавад, ва амали шахс журм махсуб намешавад; дар низоми хуқуқи дунёвийи секуляр  хам боз ” изтирор” аз жумла авом тўвжих кунандайи журм махсуб мешавад.

Яъни: изтирор находи мустақилли астки аз дидгохи низоми хуқуқи исломий ва ғейри исломий ба сурати усули мовриди пазириш қарор гирифта аст ва каси наметавон ба шахси музтор ирод бигирадки чиро  масалан аз фалон васила ва ё чизи харом ва мамнуъ ва ба истелох ғейри қонуний истефода карди? Ё масалан чиро замоники дошти аз гурснагий мемурди ба андозайи сир шудан ва нажот додани жонит дузди карди магар намедони дузди харом ва журм аст?

 Аллох таоло ба сирохат мефармояд:

    اِنَّما حَرَّمَ عَلیکُم المَیتهَ وَ الدَّم وَ لَحم الخِنزیر وَ ما اُهِلَ بِهِ لِغیر الله (بقره/173)

( дар маводи гушти) танхо мурдор ва хун ва гушти хук ва ончи номи ғейри аз худо бар он гуфта шуда бошад бар шумо харом карда аст; аммо агар дар холати изтирор қарор гирифтем чи? Тамоми ин харомхо мубох мешаванд то замони бардошт шудани изтирор. Аллох таоло мефармояд:

وَقَدْ فَصَّلَ لَكُمْ مَا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ ۗ (انعام/119)

Ва ончи бар шумо харом аст баён карда аст магар ночор ва дармонда шавид ( ва дар холати изтирор қарор бигирид) манот ва иллат ва сабаби мубох шудани ин харом дар ин холати изтирор чист? дар хатар офтодани жон. Холо агар дин ва ” дорул ислом” ва жон ва номус ва хонувода ва обру ва мол дар хатар қарор бигирад чи?

Ин воқеият дорадки аз замони суст шудани пояхойи хукуматийи

« خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»

То кунун ба нисбатхойи мухтилифи дин,”дорул ислом”,  жон, номус, обру, озодий  ва амволи муслимин дар муъаррази хатари шадид ва  жиддий қарор  гирифта  аст ва ошкоро умуми  муслиминро  тахдид  мекунад  ва кор ба жойи расидаки муслимин шохиди нобудийи онхамма  мусалмон ва аз даст рафтани онхамма замини пахновар дар Андалус ва Африқо ва Осиё ва Европо шаванд.

(идома дорад……..)

---

[1] سنن أبي داود/ 4297، مسند أحمد/ 21890، مسند أبي داود الطيالسي/ 1085 / ، وأحمد (5/278) (22450)

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(2- қисмат)

Тамоми ин маворид жузви ” дорул ислом” хастанд аммо ” дорул фисқ” ва ” дорул бағий” мовриди таъйиди ислом нестанд ва агар каси чун Хасан ибни Али розиаллоху анхума ё онхамма сахоба ба ” дорул бағийи” Муовия тан медиханд аз руйи ночорий ва мажбурий ва ба далили холати изтирор ва зарурат астки дар он офтоданд ва рохи дигари боқий намонда аст.

Ё замоники хокимияти Язид ибни Муовия ва Абдулмалик ибни Марвон ва Хажжож ибни Юсуф сақафий бар муслимин тахмил мешавад дорул фисқи шикл мегирадки муртакиби бузургтарин фисқ яъни рехтани ба нохақ хуни муслимин мешаванд ва хар каси хар чи дар ин замина дуст дорад бар сари мўъминини чун Хасан ибни Али ва Абдуллох ибни Зубайр розиаллоху анхум ва хазорон мўъмини дигар дар меоварад бидуни онки каси битавонад жилови онхоро бигирад. Чун жилови қудрати хукуматийро танхо бо қудрати хукуматий метавон гирифт хамон корики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам анжом дод ва хамон корики Абу Бакр ва Умар ва Усмон бо сосониён ва румихо ва ғейрих анжом доданд ва хамон корики Муовия бо Али  ва Хасан розиаллоху анхума анжом дод.

 Ё пойинтар аз ин тавассути Мамун ва Муътасим ва Восиқ аббосий ба воситайи дўврони 15 солайи тахти унвони дўврони михнати халқи қуръон ” дорул фисқ” бар муслимин тахмил мешавадки дар зимни он садхо мўъмин зиндоний ва шиканжа ва хатто эъдом мешаванд. Ба хамин тартиб дар дўврони мухталиф фисқхойи мухталифи боиси тўлиди ” дорул фисқ” хойи мухталиф дар миёни муслимин шуданд.

Ин ” дорул бағий” хо ва ин ” дорул фисқ” хо харгиз мовриди таъйиди ислом набуда ва нестанд аммо баъди аз онки муслимин асбоби инхидоми ” дорул адл” хилафату ала минхажин нубувват” ро фарохам карда ва аз ин неъмат худро махрум карданд, ба хазорон фисқ  худро мубтало ва олуда кардан ва то замоники бори дигар ба хамон ” дорул адл” ,

 ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ ،

Барнагарданд ин ” дорул бағий” хо ва ин ” дорул фисқ” хо вужуд хоханд дошт ва бояд шохиди хазорон фисқи ғейри шаръий мисли тафарруқ ва тасаллути куффор бар муслимин ва фақр ва гумрохийхойи ошкор ва бисёри аз мафосиди ахлоқий ва рафторий бошандки танхо рохи нобудийи онхо хукумати исломий бар манхажи нубувват ва тўлиди уммати вохиди аст, ва аз бейн бурдани ин фисқхо харгиз кори инсонхойи мутафарриқ ва гуруххо ва жамоатхойи гуногун ва мутафарриқ ва анжуманхойи хейрия ва таблиғий ва ғейрих набуда ва нест балки танхо кори хукумати исломий ала манхажин нубувват аст. Чун ба қовли Умар ибни Хаттоб ва Усмон ибни Афвон розиаллоху анхума:

 « إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن»

Худованд бо қудрати хукуматий, кориро ба анжом мерасонандки, бо қуръон ба анжом  намерасонад.

Холо ин дўвроники мо қарнхост аз ” дорул адли” хилафату ала минхажин нубувват махрум шудаем ва хануз хам натавонистаем бори дигар ин неъматро ба даст биёварем, ва ” куффори  шишгона” йи ошкор ( яъни 1. Аллазина хаду. 2. Вассоибин.3. Ваннасоро.4. Валмажус.  5.Валлазина ашроку ( мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо)  ва 6. Муртаддин ) бо хамкорийи дорудастайи мунофиқин ва куффори пинхони дохилий касифтарин жиноётро нисбат ба мўъминин муртакиб мешаванд, ва бисёри аз сарзаминхойи исломийро ба ишғоли худ дар оварданд, ва ба таррожи манобеъи моддий ва хатто фосид намудани ақоид ва фарханги муслимин машғуланд; ва дар баробари ин тахожум ” дорул исломий” бо фисқхойики вужуд дорад мисли Муътасим аббосий метавонад аз жон ва номус ва мол ва ватани мо мухофизат кунад, агар мо ба хукми зарурат аз чанин дорул исломий бар алайхи чанон куффори истефода кунем масири ғейри шаръийро рафтем?

(идома дорад………)

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(1-қисмат)

Бисмиллах валхамдулиллах, аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух / бахши :5

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоядки ” дорул исломи” муслимин баъди аз дўврони нубувват то рузи қиёмат аз лахози хукуматийи “3 дўвра” ро тей хохад кард:

1-Хилофати мутобиқи манхаж ва равиши росулуллох саллаллоху алайхи  васаллам. 

 خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.

-2-Дўврони шохигарийки  ба ду дастайи  калон тақсим мешавадки,  баъзи танхо бо хушунат хамрох хастанд,

ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا عَاضًّا،

3-Ва баъзихо бо  истибдод ва худкомагий хокимият  мекунанд,

ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا جَبْرِيّاً 

Бозгашти дуборайи хилофат мутобиқи манхаж ва равиши  росулуллох,

ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ[1]

Бояд дар хамин ибтидойи амр бидонемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди  ” дорул  ислом” сухбат карда на дорул куфр. Яъни ин шохони хушунатгаро ва мустабид нез  тобеъи қонуни шариати аллох ваа мужрийи қавонини шариати аллох ва  мусалмон хастанд аммо мусалмоники дар у  фисқхойи вужуд дорад ё ахли бидъат  аст . Чун шохигарий еки аз бузургтарин бидъатхойи  астки дар жойи

خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ

қарор гирифта аст.

Нўъмон ибни  Башир рохимахуллох мегуяд баъди аз онки  Умар ибни  Абдулазиз рохимахуллох ба хокимият  расид ин хадисро  барояш невиштам ва гуфтам умидворамки амирал  мўъминин аз чанин бидъатхойи дар  хокимият  ба дур бошад ва баъди аз ин ду хокимиятул аз валжибрия бошад ва ишон хушхол шуд.

Дар ин сурат мо  хам акнун дар “дорул ислом” бейни ду хокимияти исломий

عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ هستیم،

Еки аз онхоро баъди аз 30 сол аз даст додем ва дигари хануз ба дастиш наёвордем. Хокимияти исломий ала манхажин нубувват бар ду асос шўро ва назорати умумий шикл гирифта астки се коркарди мухим дорад:

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ» و«َآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

то заминахойи муносиби

 «فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»

барои бандагони аллох дар замин фарохам бишавадки хадафи нахоийи хилқат аст:

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ (ذاریات/56)

Аммо хокимиятхойи

«مُلْكًا عَاضًّا» و «مُلْكًا جَبْرِيّاً»

хар ду бидъатхо ва фисқхойи хастандки аллох таоло шариатишро барои ришакан кардани чанин бидъатхойи дар зиндагийи ижтимоийи инсонхо фристода аст ва харгиз ин бидъатхо ва фисқхоро намепасандад, инхо мамнуъахо ва зидди арзишхойи дар амри хокимият хастандки еки аз коркардхойи ислом аз бейн бурдани ин фисқхо ва бидъатхост, аммо аз руйи ночорий ва ба хукми ” зарурат” аз суйи муслимин ба унвони жойгузин ва ” бадили” ” хилафату ала манхажин нубувват”  мовриди истефода қарор мегиранд то замоники дубора ба матлуби худ яъни ” дорул адл” ” хилафату ала манхажин нубувват” даст пейдо кунанд.

Ин сабкхойи хукуматийи шохигарийи хушунат талаб ва мустабид мовриди пазириш ва таъйиди ислом нестанд аммо вужуд хоханд дошт хамчунонки дорул куфр хам мовриди таъйид нест аммо вужуд дорад. Муслимин ба хукми зарурат ва изтирор, ба далоил ва асбобики барои худ фарохам карданд, ё вориси ирсияйи гузаштагони сахл ингор ва хатокори худ шуда ва бар онхо тахмил шуда аст, ба унвони ” бадил” ва ” жойгузин” мажбур ва ночор ба пазириши хокимиятхойи исломий ғейри аз ” хилафату ала манхажин нубувват” дар ” дорул ислом” мешавандки мо аз он ба унвони ” бадили изтирорийи исломий” ёд мекунем. Яъни бадили хилафату ала минхажин нубувват хастанд ва дар холати изтирор ва ночорий мовриди пазириш воқеъ шуданд ва мухимтар аз он инки мужрийи қавонини шариати аллох нез хастанд ва исломий махсуб мешаванд.

Албатта фуқахо нез хукуматхойи мовжуд дар дорул исломро даража бандий карданд:

1-Мартаба олий дорул исломро ” дорул адл” номиданд.

2-Мартаба дувум ва пойинтар аз инро ” дорул фисқ” ва дорул бағий” номиданд.

3-Ва охарин даражаро нез ба ” дору ахли зимма” ихтисос доданд.

Дорул адл хамон: “халафату ала минхажин нубувват” астки дар ихтиёри жонишини росулуллох саллаллоху алайхи васаллам то замони амирал мўъминин Али ибни Аби Толиб ва фарзандиш Хасан розиаллоху анхума буд ва дорул бағий хам дарул исломий астки дар ихтиёри ахли бағий аз муслимин қарор дорад мисли хукумати Муовияки дар баробари хилифати исломий қарор гирифта буд ва манотиқиро тахти контроли худиш дошт. Дурул фисқ хам яъни дорул исломики дар он фисқхойи ба сурати озод сурат мегирад мисли порайи дўврони хокимияти шохони умавий ва аббосий ва усмоний ва ………

(идома дорад……..)

---

[1] مسند أحمد ابن حنبل 18123 /  تَكُونُ النُّبُوَّةُ فِيكُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ ، فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا عَاضًّا، فَيَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكُونَ ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ الله ُأَنْ يَرْفَعَهَا ، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا جَبْرِيّاً ، فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا ، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ ، ُثمَّ سَكَتَ.

Меъёр ва маллоки ташхиси ” дарайн” дар дунё.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

Меъёр ва маллоки ташхиси ” дарайн” дар дунё.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(7-қисмат)

Инхо хукм ва қонун ва хукумат кардан бар асоси қонуни шариати аллохро хазф қарор додандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қарнхо пеш тарх ва хадафи онхоро фош карда аст ва мефармояд:

  لتُنقضَنَّ عُرى الإسلامِ عُروةً عُروةً، فكلَّما انتَقَضَتْ عُروةٌ تشبَّثُ النّاسُ بالَّتي تَلِيها، وأوّلُهنّ نقضًا الحُكمُ، وآخِرُهُنَّ الصَّلاةُ . [1]

Дастгирахойи ислом ек ба ек шикаста мешавад , хар гох ек дастгира нобуд шавад мардум ба ончи наздики он аст чанг мезананд, аввали онхо шикастани хукм аст (хукм бар асоси қонуни шариати аллохро рахо мекунанд) ва охари онхо намоз аст ( намозро тарк мекунанд).

Яъни уммул фасод, ва ришайи тамоми мафосид тарк кардани хукм бар асоси шариати аллох аст; ва муслимин ба екбора исломро рахо намекунанд, балки ибтидо хукм кардан бар асоси шариати аллохро рахо мекунанд ва тобеъи қавонин ва хукмхойи куфрий мешаванд ва баъад жузъий жузъий қонуни шариати аллох ва масоили исломийи дигарро дар масоили фардий ва ижтимоий рахо мекунанд то инки дар нихоят ба тарки намоз мерасанд, ва аз тарки хукм кардан бар асоси қонуни шариати аллох  то замоники намоз тарк мешавад хар чи муфсида вужуд дорад ба хотари тарк кардани хукм бар асоси шариати аллох аст, ва ин ” дуъату ала абваби жаханнам” ва ” рувайбиза” хо ва ” уламойи суъ” мехоханд ба ин шикл хукм кардан бар асоси қонуни шариати аллохро нодида бигиранд ва заминаро дар миёни муслимин барои хукм кардан бар асоси қавонини куфрий тавассути ” куффори шиш гона”йи ошкор фарохам кунанд.

  ولَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ .

أَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْمًا لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ (مائده/50)

Оё жуёйи хукми жохилият хастанд? Оё чи каси барои афроди мўътақид бехтар аз худо хукм мекунад?

Ва бояд бидонем то замоники 1. Муслимин ба манхажи сахихи исломийи худ дар таърифи дорул ислом ва дорул куфр барнагарданд 2.қонун дубора табдил нашавад ба қонуни шариати аллох 3. Ва хукумат  мужрийи қавонини шариати аллох нашавад 4. Ва рахбарияти жомеъиш шароити мусалмон хоким нагардад, мушкилот ва мафосиди ворида бар муслимин хал нахохад шуд.

فَلا وَرَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا (نساء/65)

Аммо , на! Ба парвардигорит сўгандки онон мўъмин башумор намеоянд то туро дар ихтилофот ва даргирийхойи худ ба доварий наталабанд ва сипас маллоки дар дили худ аз доварийи ту надошта ва комилан таслими (қонуни шариати аллох ва хукми аллох ва росулиш) бошанд.

Дар ибтидойи жаласа еки аз бародарон арз кардки мо дар ” фитна ” офтодем. Дар инжо мо бо фитна дар еки аз маъонийи мовриди назари фиқахо тараф нестем. Дар ин маъни хам : фитна он астки хақ ва нохақ бо хам махлут бошанд, мо хам акнун дар фитна қарор нагирифтем, таърифи дорул ислом ва дорул куфр ва меъёрхо ва маллок ташхиси ин ду, хам дар қуръон ва хам дар суннати сахих ва хам дар ороъи сахоба ва хам дар тамоми мазохиби исломий мушаххас ва еки аст, ва дар баробари инхо мо бо суханони иддайи аз уламои дарборий ва  муфтихойи тоғутхо ва суханони дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахойи либирал тарафем: сухани вохиди аллох ва росулиш ва сахоба ва тамоми мазохиби исломий дар баробари  сухани ин даста қарор гирифта ва хар ду сухани комилан мушаххас ва жудо аз хам хастанд. Мухим ин аст шумо кудом екиро мепазири ва дар кудом тараф истодайи?

Ман ошкоро мегуям: мо дар баробари жанги тахожумий ва мусаллахонайи куффори секуляри жахоний ва муздурони махаллийи онхо жихати ишғоли сарзаминхойи исломий  қарор гирифтемки ин жанги мусаллахонайи ишғолгарона бо жанги сард, нарм, равоний ва таблиғийи васиъ ва бесобиқайи

 «الْأَئِمَّةَ الْمُضِلِّينَ»[2] و « دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»[3] و «الرُّوَيْبِضَة»[4] و «عُلَمَاءِ السَّوْءِ»

пуштибоний мешавадки аз жанги мусаллахона хам хатарноктар аст. Чун жанги равоний ва нарм иймони муслиминро хадаф қарор медихад ва  жанги мусаллахона жисми муслиминро, ва бидонемки ин ду жанги равоний ва мусаллахона муштаракан барои хокимияти қавонини еки аз мазохиби дини секуляризм дар сарзаминхойи исломий талош мекунанд, ва мужриёни ин ду жанг душманони шумора еки дорул исломи мўъминин шуданд.

 سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

---

[1] رواه أحمد وصححه ابن حبان والحاكم/ السيوطي، الجامع الصغير7214

[2] ابی داود (4252) ، والترمذي (2229) إِنَّمَا أَخَافُ عَلَى أُمَّتِي الْأَئِمَّةَ الْمُضِلِّينَ

[3] مسلم1847 / دُعَاةٌ علَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ مَن أَجَابَهُمْ إلَيْهَا قَذَفُوهُ فِيهَا، فَقُلتُ: يا رَسولَ اللهِ، صِفْهُمْ لَنَا، قالَ: نَعَمْ، قَوْمٌ مِن جِلْدَتِنَا، وَيَتَكَلَّمُونَ بأَلْسِنَتِنَا،…

[4] ابن ماجه (4036)، وأحمد (7912) / إنَّها ستَأتي على النَّاسِ سِنونَ خَدَّاعةٌ، يُصدَّقُ فيها الكاذِبُ، ويُكذَّبُ فيها الصَّادِقُ، ويُؤتمَنُ فيها الخائِنُ، ويُخَوَّنُ فيها الأَمينُ، ويَنطِقُ فيها الرُّوَيبِضَةُ. قيل: وما الرُّوَيبِضَةُ يا رسولَ اللهِ؟ قال: السَّفيهُ يتَكلَّمُ في أَمْرِ العامَّةِ.

Меъёр ва маллоки ташхиси ” дарайн” дар дунё.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(6- қисмат)  

Тамоми ин маворид ” дар он замон” нишонахойи хокимияти муслимин ва хокимияти қонуни шариати аллох ва қабзайи қудрат дар ихтиёри муслимин ва рахбарийи мусалмон буд, бар халофи алъонки мумкин аст дар дорул куфрхойи секуляри европо ва амрико ва австралия ва русия ва режими сехюнистий ва …….. муслимин бо сипордани “4 маъни ва мафхуми дин” ба секуляристхо ва басанда кардан ба исломи ноқис ва шахсий дар шаъоири мисли намози жумъа ва жамоат ва азон ва рафтани озодона ба хаж ва соири аъмоли шахсийки  мухолифати бо қавонини секуляристхо надошта бошад аз озодийхойи фардий бархурдор бошандки ин маворид нишонайи аз дорул ислом будани ин сарзаминхо нест.

Яъни чун дар дорул куфрхойи амрико ва англиз ва режими сехюнистий ва русия ва чин ва япон ва ғейрихки муслимин масжид доранд ва азон медиханд ва хатто ба хаж мераванд ва баъзи дигар аз умури шахсийро анжом медиханд пас ин сарзаминхо табдил ба дорул ислом шуданд, на ингуна нест. Агар хуб  масоилро дарк накуни ба рохатий дар доми дорудастайи мунофиқин ва даъватгарон ба суйи жаханнам ва дин фурушон “варрувайбиза” гирифтор мешави.

Ба унвони мисол ибни Усаймин еки аз уламойи дарборийи оли саъуд мегуяд: дорул ислом сарзамини астки дар он шаъоири ислом сарфиназар аз хуккомиш ижро мешавад хатто агар марди кофари рахбарийи онро бар ухда гирифта бошад

« حتى لو تولى عليها رجل كافر »

ва ба қонуни шариати аллох хам дастур надихад

« لم يأمَر بشرائعِ الإسلام »

чанин сарзамини дорул ислом астки дар он намозхо ва жумъа ва ийдхойи шаръий ва руза ва хаж ва чизхойи мисли ин ижро мешаванд ин сарзамини дорул ислом аст

 « حتى لو كان حكامها كفارًا»

хатто хуккоми он кофар хам бошанд.  [1]

дар инжо ибни Усаймин наждий ошкоро бар халофи қуръон ва суннати сахих ва оройи сахоба ва оройи тамоми мазохиби исломий сухбат мекунад ва ба хамин содагий меъёри ” қонуни шариати аллох” ва ” мусалмон будани рахбар ва хоким” ро хазф мекунад ва чизи мегуядки дар хеч ек аз манобеъи исломий вужуд надорад илло дар ” исломи амрикоий” ва ” ташайюъи англисий”.

Муқбал ибни Ходий водиий дар яман незки аз мазхаби зайдий  ба наждият геройиш пейдо карда буд мегуяд: дорул ислом сарзамини астки аксарияти мардум мусалмон бошанд хар чандки хукмиш коммунист ё бедин бошад

«حتى ولو كان الحاكمُ إشراكيّاً أو كان لا دينياً»

( хар чандки шахси бедин вужуд надорад. Шахс ё тобеъи еки аз шариатхойи осмоний аст ё тобеъи еки аз мазохиби дини секуляризм. аммо ин шахс мегуяд бедин) ва дар мовриди дорул куфр хам мегуяд: дорул куфр сарзамини астки ағлаби сокинини он кофар бошанд.

« وأمّا دار الكفر فهي البلد التي غالبُ من يَسكُنُها كفّار»[2].

Ибни Жибрин наждий хам мегуяд: дорул ислом ба макони гуфта мешавадки муаззинон дар масожиди он азон мегуянд ва мардум намоз бихонанд.  [3]

Тамоми ин даста аз наждийхойи дарборий ва дастахойи  аз секулярзадахойи либирал жомеъайи ахли суннат ва шиъаёни англисий ва секулярзадахойи либирал миёни шиъаён ба ин далил астки меъёр ва маллоки “қонуни шариати аллох” ва ” мусалмон будани хокимики чанин қавониниро ба ижро дар меоварад” ва ” хукумати исломий” ро хазф кунанд. Ин хам еки аз хийлахо ва сехрхойи ин даста аз ” рувайбиза” ва ё ” дуату ала абваби жаханнам” астки жихати ботил кардани он танхо ниёз ба шинохт аз қуръон ва суннати сахих ва оройи сахоба ва оройи мазохиби исломийи хойрул қурун аст.

(идома дорад……..)

---

[1] (سلسلة “تفسير القرآن”/سورة العنكبوت الشريط رقم (13) الوجه (أ) الدقيقة (00:26:00:) از  محمد بن صالح بن عثيمين  پرسیده می شود: ما حد دار الإسلام وحد دار الكفر ؟ در جواب می گوید: دار الإسلام هي التي تقام فيها شعائر الإسلام بقطع النظر عن حكامها، حتى لو تولى عليها رجل كافر -وإن لم يأمر بشرائع الإسلام- فهي دار إسلام؛ يؤذن فيها، تقام فيها الصلوات، تقام فيها الجمعة، يكون فيها الأعياد الشرعية، والصوم، والحج وما أشبه ذلك؛ هذه ديار إسلام حتى لو كان حكامها كفارًا. … فأما قول من يقول إن بلاد الكفر هي التي يحكمها المسلمون أي يكون حكامها مسلمين؛ فهذا ليس بصحيح!، ولو أننا طبقنا هذا القول على واقع الناس اليوم؛ فكم تكون بلاد الإسلام؟!!؛ ممكن [يكون] بلد أو بلدين؛ والله أعلم. وعلى كل حال ما هذا بصحيح. فإذا كانت شعائر الإسلام تظهر في هذه البلاد؛ فإنها بلاد إسلام

[2] من شريط : ( الأجوبة الحسان على أسئلة أهل بعدان ) . https://muqbel.net/fatwa.php?fatwa_id=2209/ أمّا دار الإسلام فهي البلد التي غالب أهلها مسلمون ، حتى ولو كان الحاكم إشراكيّا أو كان لا دينياً و البلد مسلمة فهذه تعتبر دار الإسلام ، وأمّا دار الحرب فهي البلد التي بينها وبين المسلمين حرب ، وأمّا دار الكفر فهي البلد التي غالب من يسكنها كفّار .

[3] ابن­جبرین، عبدالله، اعتقاد أهل السنة، ج13، ص6، باب ضوابط دارالاسلام عند أهل السنة.

Меъёр ва маллоки ташхиси ” дарайн” дар дунё.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(5-қисмат)  

Дар хамин замина имоми Ахмад рохимахуллох ва Абу Довуд ва дигарон ривоят мекунандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам харгох лашкариро мефристод мефармуд:

  إِذَا رَأَيْتُمْ مَسْجِدًا أَوْ سَمِعْتُمْ مُؤَذِّنًا فَلَا تَقْتُلُوا أَحَدًا.[1]

Чун масжиди мушохада кардид ё аз мунодийи ( азон) ро шанидид касиро ба қатл нарасонид.

Шавконий дар шархи ин хадис мегуяд, вужуди масжиди дар ек ободий, хатто агар дар он азон гуфта нашавад, ба танхоий кифоят дар дорул ислом будани он ободийро мекунад, чироки дар хадис гуфта нашуда, агар масжиди буд ва азон хам дар он гуфта мешуд ба он хамла накунид; балки вужуди масжид, дар дорул ислом будани шахр ва ахли он кифоят мекунад. [2]

Ба хамин далил Абу Бакр розиаллоху анху дар номайики барои қабоилики дар дорул куфри муртаддин зиндагий мекарданд ва мушаххас набудки муртад шуданд ё мусалмон монданд барои фармондахони худ невишт: ” даъват, азон аст ва чун гуфтанд даст аз онхо бардорид”. ^[3]

Намоз аломати мусалмон будани шахс аст ва азон ва масжид хам аломати дорул ислом будани сарзаминхойики ” мажхул” хастанд ва намедонем дорул ислом хастанд ё дорул куфр . Имоми Нававий ва ибни Ражаб ханбалий хам бо истинод ба ин аходис, маллоки ташхиси дорул ислом аз дорул куфрро барои мужохидиники намедонанд сарзаминики барои жангидан ба он ворид шуданд мутаъаллиқ ба муслимин ва қонуни шариати аллох аст ё хейр, шанидани садойи азон медонанд.  [4]

Пас бояд дар татбиқи масоил хатман манот ва иллати хукм ва замон ва маконро дар назар гирифт ва гарна мумкин аст дар қазоватхойимон дучори иштибох шавем. Манот ва иллати хукм ва қарор додани азон ва вужуди масжид “жахл” ба мусалмон ё кофар будан мантақайи дар хенгоми жиход ва жанги мусаллахона ва василайи жихати мухофизат аз хуни муслимин буда, ва гарна агар мисли  Хайбар мушаххас бошадки кофар хастанд ва жахли вужуд надошта бошад ниёзий ба қарор додани ин алоим нест.

Бояд инро бидонемки дар он ” замон” хар касики вориди дини ислом мешуд хар чохор маъни ва мафхуми дин ( 1. Қудрати хукуматий.2 қонун ва барнома. 3. Итоат ва фармонбурдорий.4. Мужозот ва подош.) ро ба дини ислом медод ва чунончи каси намедонист фалон сарзамин жузви дорул ислом аст ё дорул куфр фақат кофий буд бишнавадки озодона азон дода мешавад ё масжиди вужуд дорад; инхо аз нишонахойи хоким шудани қонуни шариати аллох дар он жомеъа ва хокимияти муслимин буд. Ба хамин далил азон ва мавориди ошкори инчунини хам еки аз нишонахойи ин хокимияти қонуни шариати аллох ва рахбарияти жомеъа тавассути муслимин буд ва гох уламойи мазохиби мухталифи исломий ба зикри намунахо ва алоими дорул ислом ишора мекардандки ” дар замони онхо” хар маконики чанин алоими дошт дорул ислом махсуб мешуд . Ба ин шева мазхаби имоми Молик азон ва иқомайи ошкори ин шаъоирро аз аломати ин тахаккум медонанд. [5]

Бар ин асос “дар он замон” амнияти муслимин дар ин маворид хам еки аз нишонахойи дорул ислом ба шумор мерафтки мазхаби ханафий дар ин замина ба хубий ва тафсил ба он пардохта аст. [6]

Албатта манобеъи зиёдий дигари хам вужуд дорандки бо хамин мазмун матолибиро оварданд ва банда онхоро жамоварий кардамки иншааллох дустон саъй мекунанд дар поварақи матолиб ба онхо ишора кунанд. [7]

“амнияти” мовриди назари ахли фиқх дар ” он замон” хам яъни ” амният” дар пиёда кардани хар 4 маъни ва мафхуми дин ва набояд иддайи бо баржаста кардани ” амният” дар масоили шахсий ” ноамний” дар татбиқи қонуни шариати аллох ва соири маворидро бипушонанд ва ба ин шикл аз мафхуми ” амният” хам дар ростойи ахдофи секуляристхо суъистефода кунанд.

(идома дорад……..)

---

[1] مسند احمد، ج3، ص 448 / سنن أبي داوود كِتَاب الْجِهَادِ بَابٌ فِي دُعَاءِ الْمُشْرِكِينَ 2309 / ابن حجر العسقلاني ، الإصابة 3/406 /

[2] شوکانی، محمد بن علی، نیل الاوطار، ج7، ص289.

[3]– محمد بن جریر طبری، پیشین، ص 251

[4] نووی، یحیی بن شرف، المنهاج شرح صحیح مسلم، ج4، ص84؛ ، ابن­رجب حنبلی، عبد الرحمن بن احمد، فتح الباری شرح صحیح البخاری، ج5، ص232.

[5] .(الاستذكار” (4/ 18) و”التمهيد/مرتب” (3/ 61) كلاهما لابن عبدالبر، و”الذخيرة” للقرافي (2/ 58) و”الدرر السنية” (12/ 127)، و “شرح الزرقاني” (1/ 148)، و”المنتقى” للباجي (1/ 133)، و “التاج والإكليل” للعبدري (1/ 451)، و”الفواكه الدواني” للنفراوي (1/ 171 ))

[6] بدائع الصنائع” كاساني (7/ 130)، “المبسوط” (10/ 114) و”شرح السير” (5/ 1073) ) 

[7] مثل: ابن عبد البر، يوسف، الاستذكار، تحقيق: سالم محمد عطا، محمد علي معوض، دار الكتب العلمية، بيروت، چاپ اوّل، 1421ق. ج1 ص371- قشیری نیشابوری، مسلم، صحیح مسلم، تحقیق: محمد فؤاد عبد الباقي، ناشر: دار إحياء التراث العربي، بیروت، ج1،ص288-  نووي، يحيى بن شرف (م 676)، المنهاج شرح صحيح مسلم بن الحجاج، دار إحياء التراث العربي، بيروت، چاپ دوّم، 1392 هـ.ق.ج4،ص 84- ابن رجب حنبلي، عبد الرحمن بن أحمد (م 795)، فتح الباري شرح صحيح البخاري، مكتبة الغرباء الأثرية، المدينة النبوية، چاپ اوّل، 1417 هـ.ق ج 5،ص 232.- ابن حنبل شيباني، أحمد، مسند أحمد بن حنبل، تحقيق: شعيب الأرنؤوط وعادل مرشد و ديگران، مؤسسة الرسالة، چاپ اوّل، 1421ق.ج24،ص488./ در این صورت الحافظ أبي بكر الإسماعيلي می گوید: ويرون (أي أهل السنة) الدار دار إسلام لا دار كفر -كما رأته المعتزلة!-  ما دام:1-  النداء بالصلاة والإقامة بها ظاهرين،2- وأهلها ممكنين منها 3-  آمنين» 

یا صاحب “الدر المحتار” (4/ 356) می گوید: «ودار الحرب تصير دار الإسلام بإجراء أحكام أهل الإسلام فيها «كجمعة وعيد »  یا صاحب “الدر الحكام” (1/ 331)   به صراحت می گوید: ودار الحرب تصير دار إسلام بإجراء أحكام أهل الإسلام فيها؛ «كإقامة الجمع والأعياد»، وإن بقي فيها كافر أصلي.  ابنُ عبد البر هم  در “الاستذكار”می گوید:  “ولا أعلمُ خلافًا في وجوبِ الأذانِ جملةً على أهل الأمصار؛ لأنّه مِن العلامة الدّالة الـمُفرِّقةِ بين دار الإسلام ودار الكفر”.