دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(137- қисмат)

Инон мисолхойи зиндайи хастандки мо рузона бо онхо сарукор дорем. Хамин кофий астки бо баён ва амали ба ин воқеият ва хақиқати ошкор худитро дар маъаррази хашми нобажойи ин бародарони номутаодили номезон ва тақрибан нима девона қарор бидихем.

Бо тамоми ин мисолхо бояд мутаважжих шуда бошемки хашми нобажоки еки аз мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин хашми астки бар халофи қонуни шариати аллох бошад, ва хашми астки хоста ё нохоста бар алайхи хақ ва бар алайхи қонуни шариати аллох ва бар алайхи “ анъамта алайхим” ба кор меравад, ва хидмати ошкори аст ба “ мағзубин” ва “ золлин”.

Хашми саркуб шуда ё гандида:

Хашми гандида хам яъни хашмики саркуб шуда, ва фоқиди қудрати интиқом ва шужоат аст, ва шахс дар баробари худиш, ақоидиш, бовархояш, арзишхоиш ва номуси худиш ва дигарон бетафовут ва беғайрат мешавад. Мисли хамин салафийхойи фосиди дарборийи оли саъуд ё ихвонил муфсидин – шохайи инхирофийи жараёни ихвонул муслимин – еки аз бузургони мо мегуяд: касики ғайрат надорад хейри дар у нест.

Чанин шахси бемори астки коллексиони аз беморихойи равоний мисли кинайи нобажо, интиқомжуйи нобажо, хасад, изтироб,ғийбат кардан, айбжуйи аз дигарон, жосусий кардан аз дигарон, фош кардани асрори дигарон, худ озорий ва ғейрихро дар худиш жо дода ва боиси садама задан ба худиш ва атрофиёниш хам мешавад. Илова бар ин саркуби куллийи хашм осори манфийи жисмоний хам дар пей дорад ва шахсро мустаъиди анвоъи беморихойи жисмий хам мекунад масалан боиси тарашшухи маводди қанди тавассути кабид мешавадки боиси ташаннужи жисмий хам мешавад.

Албатта хохарон ва бародарони геромий бояд диққат дошта бошандки ин хашми гандида ва куллан музир мумкин аст барои иддайи бо еки аз равишхойи контрол ва мудирияти хашм ва сифати аз сифоти мўъминин шабих бошад, аммо ин ду тафовути асосий бо хам доранд. Еки мудирияти аст дар айни қудрат ва тавоноийки ба он мегуянд тавозеъ интихоби хубтар ба жой хуб, ва дигари саркуб аст дар айни беғайрати ва заъафки ба он мегуянд залилий ва хиффат.

Аллох таоло замоники дар қуръон сифатхойи мўъминро баён мекунад еки аз вижагихойи онхоро қудрати ғалаба бар хашм маърифий мекунад:

– الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ. (آل عمران/134)

Касоники дар фаррохи ва танги инфоқ мекунанд ва хашми худро фуру мебаранд ва аз мардум дар мегузоранд ва худованд никукоронро дуст дорад.

– وَالَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَا لْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ وَإِذَا مَاغَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ (شوری/37) 

Ва касониандки аз гунохони бузург, ва аъмоли бисёр зишт ва нопасанд пархез мекунан, ва хенгомики хашмнок мегарданд мебахшанд.

Фуру бурдани хашм ё казимул ғейз ва бахшиш, саломати равоний ва жисмийи шахсро дар пей дорад, ва аз авоқиби мушкилсози ибзори хашми нобажо жиловгири мекунад, ва хатто хашми бажоро хам аз хусни ба эхсон иртиқоъ медихад. Яъни агар бар шахс хашм гирифта бишавад хуб аст ва каси анжомиш бидихад кори бади накарда аст, аммо агар анжомиш надихад бехтар аст ва бейни хуб ва хубтар оники хубтар астро интихоб карда аст. Масалан каси қатли муртакиб шуда, агар қисос бишавад хаққиш аст,ва хуб аст, аммо агар каси ба далоили шаръий гузашт кард кори хубтарро анжом дода астки ин хам самароти хосси худишро дорад ва куллан бо хашми гандида ва саркуби хашм мутафовут аст: масалан:

-шахси казимул ғейз бо жойгузинийи манофеъики аллох ваъда дода аст, барои инки аллох хам уро бибахшад ва ба у подош ва муздишро бидихад кинайи аз тарафи муқобил дар дилиш боқий намемонад ва бо жалби ризояти аллох роххойи нуфузи шайтонро мебандад; аммо хашми гандида ва саркуби хашм, кинаро бештар мекунад ва ба шевайи дигари онро баруз медихад ва дархоро барои тахаррукоти шайтон боз мекунад.

-арз кардем контроли хашм тавассути шахсул казимул ғейз аломати тавозеъ астки дар мовқеияти қудрат анжом мешавад, ва боиси қудратманд кардани ирода ва эътимоди ба нафси худи шахс мешавад, ва нишонайи заъаф дар баробари муқобил нест метавонад қисос кунад аммо намекунад; аммо саркуби хашм хамиша ба далили заъаф ва тарс анжом мешавад, ва ихсоси хақорат ва беиродагий ва тасбити ихсоси хақорат ва залилийро ба вужуд меоварад.

-барои шахсул казимул ғейзики хашмишро контрол ва мудирият мекунад интиқоми вужуд надорад ва бо афв ва гузашт хамрох аст алъафина анин нас; аммо саркуби хашм, бо рафторхойи интиқом жуёна ва – инфиъолий – тахожумий хамрох аст, чун жанбайи тарокум  пейдо карда ва баъадхо бо шиддати бештари тахлия мешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(136- қисмат)

Дар жаласоти қаблимон арз кардемки конол ва абзорхойи тўлиди имом кудомхо хастанд? Ин имом азчи конолхойи ба вужуд меояд? Танхо ва танхо се конол барои тўлиди имом вужуд дорад : 1- хилафа ала минхажин нубувват 2- хукумати бадили изтирорийи исломий.3- мажлиси вохиди шўройи мужохидин. Дар сарзаминики хеч ек аз инхо вужуд надорад муслимин хеч амнияти надоранд магар инки даст аз он чохор мафхуми дини ислом бикашанд.

Холо агар аз ин бародарони фариб хурдайи мо пурсида бишавад: сипарики дар хенгоми ниёз ва зарурат дар баробари куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий аз шумо мухофизат мекунад кудом аст? Ва бипурсики дар хенгоми хамалоти амрико ва муртаддин ба хукумати бадили изтирорийи исломийи толибон чи чизи монеъи кушт ва куштори  шумо шуд ва шумо ба кужо панох бурдид? Ё пурсида бишавад чи чизи монеъи кушт ва куштори шумо тавассути муздурони хизби коргарони ужалон – мусайламайи каззоби феълий курдхо – ё бозгашти кушторгоххои ахзоби демократхо ва кумалахои ва борзонийхо ва толибонийхо ва ғейрих дар курдистони Эрон шуда аст, чи чизи барои гуфтан доранд?

Ин барои бародарони нима девонайи моки кина ва таъассуб ва танг назарий ва нақшахойи душманони қонуни шариати аллох боис шуда воқеиятхоро набинанд бояд далили бошад бар инки дар масири иштибохий дар харакатанд, ва ошкоро дар ин холати изтирор бо неъмати межанганд ва хашмишонро мутаважжихи неъмати кардандки агар жаддишон Салохиддин Айюбий рохимахуллох буд дар ин холати изтирорики пеш омада аст дар баробари инхамма муртаддини вахший ва табахкор ва инхамма кофари секуляри хорижий ду дастий ба он мечасбид, ва дар пушти ин сипар – хар чанд кўхна ва занг зада ва доройи уйуби хам бошад – бо мухофизат аз худиш дар баробари инхамма душмани кофари жахоний ва муртадди махаллий ва мунофиқини бехаё ва муздур межангид ва худишро дар махлакайи саргардоний ва фурурафтан дар мурдоби тафарруқ ва дилсардий ва коркардан бар асоси нақшахойи душманон қарор намедод.

-Ё агар ба ин бародарони номутаодил ва номезон гуфта бишавадки: баъзи аз ижтиходот фаслий ва марбут ба ек мардуми хосси хастанд, ва намешавад ин ижтиходотро бар мардумони дигар ё фаслхойи дигар таъмим дод хар чандки аз тарафи бузургтарин уламойи он макон содир шуда бошанд боз дучори хашми нобажо мешаванд, ва хашми худишонро мутаважжихи муслимин мекунанд, ва жахолатишон онхоро хул медихадки дар ин сифат хам шабихи куффор ва мунофиқин бишаванд.

Мусалмононики ижтиходоти фаслий ва мовсумийи уламоъ ва бузургонро таъмим медиханд иштибох мекунанд. Олими дар фасли бахор дар мантақайи пур аз барфи мо ек хукми барои мардуми он мантақа дода, дар хамон замон дар хижоз ек олими мумкин аст хукми дигари ба он мардум бидихад. Бародарони жохил ва номутаодил ва номезони моки бидуни дар назар гирифтани мох ва фаслики ижтиход дар он сурат гирифта онро бар соири фусул ва хатто бар соири маконхо ва замонхо таъмим медиханд,- илова бар жахл – ағрози хосси ғейри аз хақталабий, мисли кина ва нафрати нобажо мухаррикишон аст, на хақталабий ва таслими хақ шудан.

Ин бародароин мо медонандки тамоми фирақи исломий дар тули ин чанд қарни гузашта харгиз екдаст набуданд, ва дар ек аср мумкин аст хар фирқайи даххо дастайи кучак аз у жудо шуда бошад ва хар кудом сози худишонро зада бошанд. Чун мажлиси вохиди вужуд надоштаки онхоро бо ижмоъи вохиди он екдаст кунад. Илова бар он дар замонхойи баъдий хар фирқайи дучори тағйир ва тахаввулоти ғейри қобили инкори шуда то ба имруз расида, ва хамин имруз хам хеч фирқайи екдаст нест.

Нигох кунанд бибинанд алъон худи салафийхо бо инхамма донишгох чанд даста ва гурух хастанд, шиъаро нигох кунанд, суфийхоро нигох кунанд, шофеъийхо ва ханафийхо ва соири мазохибро нигох кунанд бибинанд чанд даста ва гурух хастанд. Хатто дар ек русто ва шахр, мо шохиди чандин гурухи мухталиф дар ек фирқа ва мазхаб хастем, агар дар ек хонувода шохиди чанд дастаги набошемки хастем. Пас хукмики бар фард ва хонувода ва гурухи аз ек фирқа содир мешавад машмули хаммайи дар замонхо ва маконхойи мухталиф намешавад, хатто агар муштаракоти хам бо хам дошта бошанд. Мусалмон дунболи ек шубха мегардадки мусалмонро аз худуд табраъа кунад на инки дунболи ек шубха бигардадки худудро бар он ижро кунад……

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(135- қисмат)

Ё хатто мумкин аст бардоштиш аз татбиқи ек хукми жури дигари бошад ва хамон вокунишро дар баробари амири муслимин ё ахли қибла нишон бидихад, хамон корики хавориж бо саййидина Али дар мовриди масалайи хокимият кардандки хатто хурмойи хушики руйи замин ва хуки насоро ва куффор аз дасти онхо дар амон буд, аммо фарзанди сахобийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хамсари хомилаш ва тифли дохили шикамиш ва рахбари бехиштийи муслимин аз даст ва забони онхо дар амон набуд. Ижоза бидихид ек достони аз ин бародарони номутаодил номезон ва нима девонаро хидматитон арз кунам. Шохиди айнийки худиш дар гурухи хавориж буд аммо фарор карда буд мегуяд:

“ ман хамрохи ёрони нахравон будам аммо ками баъад кори ононро нописанд донистам аммо ин амрро ба хотири тарс аз инки маро ба қатл бирасонанд китмон кардам. Дар холики ман хамрохи гурухий аз онон будам ба рустойи омадем ва мо бейни мо ва русто ек рудхона будки ногахон марди тарснок аз русто хориж шуд дар холики ридойи худро аз пеяш мекашид. Ба у гуфтанд: магар мо туро тарсондем? Гуфт: бале. Гуфтанд: на, тарси барои ту нест. Гуфтам: ба худо қасам онон уро мешносанд ва ман уро намешносам. Онон гуфтанд ту писари Хаббоб сахобийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хасти? Гуфт: бале. Гуфтанд: хадиси аз падарит  ба нақл аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дорики барои мо бигуйи? Гуфт: аз у шанидамки мегуфт: у аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дарборайи фитнайи шанида будки фармуд: касики дар он бинишинад аз истода бехтар аст ва истода дар он аз раванда бехтар ва раванда дар он аз талош кунанда бехтар аст. Агар ту дар замони он жанг боши пас бандайи мақтули худо бош. Онон у ва зани  хамрохишро гирифтанд.

Еки аз онон бар мевайи офтодайи аз дарахти нахл гузар  кард ва онро бардошт ва дар дахониш қарор дод. Еки аз онон гуфт ин ек мевайи шахси мовриди ахд ва пеймон аст чигуна халолиш мекуни? Онро аз дахониш андохт. Сипас ба ек хук расиданд еки аз онон бо шамшири худ ба оромий бар хук зад ва еки дигари гуфт: ек хуки харом ва мовриди ахд ва пеймон , бо чи чизи халолиш мекуни? Абдуллох ибни Хаббоб гуфт: он ман хастам. Онон уро ба кинори рудхона оварданд ва гарданишро бо шамшир қатъ карданд. Ровий мегуяд: дидамки хуни у бар руйи об жори шуд хамонанди банди кафш бар руйи об буд ва об онро дур кард то аз диди онон пинхон шуд. Ба дунболи он, он занроки обистан буд оварданд ва шикамишро боз карданд ва он чироки дар он буд берун оварданд. Ровий мегуяд: хамрохийи бо хеч қовми барои ман манфуртар ва бадтар аз хамрохийи бо онон набуд. То инки дар нихоят дар ек жойи халват аз назди онон мутавори шудам.  [1]

Алъон боз бояд мутаважжих шуда бошидки замоники мо ба ин жур мусалмонон мегуем номутаодил ва номезон ё нима девона сухани берабти нагуфтем.

Ё дар шикли пойинтари он, хамин афрод ба хамрохи мунофиқин ва оташ афрузони нуфузий, муртакиби хамон кори мешавандки дар жамал бо халифайи муслимин Али ибни Аби Толиб ва тарафхойи муқобил ба бахонайи мужозоти қотилини Усмон анжомиш доданд, ва иддайи касири аз муслиминро фариб дода ва хашмироки бояд мутаважжихи куффори махориб ва мужримин кунандро мутаважжихи хамдигар карданд ва онхамма куштор ва фажойиъро дуруст карданд.

-Хамин алъон хам агар гуфта бишавад: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

 :«إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ، يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ، وَيُتَّقَى بِهِ، فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَلَ، كَانَ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرٌ، وَإِنْ يَأْمُرْ بِغَيْرِهِ كَانَ عَلَيْهِ مِنْهُ» [2]

Хамоно имом, сипар аст. Қатъан имом сипари астки аз пушти ин сипар ба жанг пардохта мешавад ва бо он аз умури нохушоянд дури мешавад ва ба вай панох мебарид, аз у дифоъ мекунанд ва ба у панох мебаранд, пас агар ба худо тарсий ва адолат, амр намояд, шойистайи подош мешавад. Ва агар халофи он, амр кунад, гунохкор мегардад. Яъни имом мисли монеъ ва сипари астки монеъ мешавадки куффор ба муслимин садамайи бизананд ва аз куллиёти ислом дифоъ мекунад, ё монеъи садама муслимин тавассути соири муслимин мешавад.

(идома дорад……..)

---

[1] مصنف ابن ابی شیبة (15/310، 311)، با سند صحیح./ تاریخ بغداد (1/206، 205)

[2] صحيح مسلم – الإمارة (1841) سنن النسائي – البيعة (4196) سنن أبي داود – الجهاد (2757) مسند أحمد – باقي مسند المكثرين (2/523)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(134- қисмат)

Холо ин мусалмоники бо масрафи ин маъжуни дасткорий шуда ва тақаллубий ба номи дин, таодул ва мезонишро аз даст медихад, ва хохони дин ва татбиқи қонуни шариати аллох хам хаст, ба содагий дар баробари дини дасткори нашуда ва аслий вокуниши манфий нишон медихад, ва гуфтани ин хақоиқ ишонро ба рохати ба хашм меоварад, хашми нобажо ва ғейри шаръий. Дар инжо сухани Али ибин Аби Толиб розиаллоху анху дар мовриди ин бародарони мо сидқ мекунадки мефармояд: инсон бо ончи намешносад душмани мекунад.

Вақтики ба имоми Ахмад рохимахуллох гуфтанд: Яхё ибни Муъин аз имоми Шофеъий бадгуйи карда ва айби у мегуяд, таъажжуб кард ва хайрон шуд ва гуфт: яъни Яхё ибни Муъин дарборайи Шофеъий бадгуйи мекунад?! Гуфтанд: бале аз Шофеъий бад мегуяд, имоми Ахмад гуфт: Яхё хатман аз гуфтахойи Шофеъий бе иттилоъ аст, ва хар каси чизиро надонад бо он душман мешавад.

Ин дар мовриди касони астки ба беморийи такаббур ва хисодат ва лажбозий олуда нашуда бошанд, ва танхо омили душманийи онхо жахл бошад. шарри ин даста бисёр камтар аз касони астки ба хисодат ва лажбозий ва соири беморихойи такаббур олуда шуда бошанд. Чун жохил бо ровшан шудани илм ором мешавад аммо лажбоз ва мутакаббир на.

Иддайи аз бародарони мо жахли худишонро бо лажожати тўлид кунандагони маъжун ва уламойи суъ қотиъ карданд, ва худишонро табдил кардан ба бародарони номутаодил ва номезон ва гох нима девонайики, дар баробари хар чизики карданд дар хулқумишон вокуниши манфий ва хашми нобажо нишон медиханд. Чиро? Чун инон марожеъи тақлиди онхо хастанд ва ин бародарони мо ақл ва чашм ва гуш ва дили худишонро ижора доданд ба ин марожеъи тақлидишон. Хамин.

Ба унвони мисол медонем мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо ахком ва қавонини хосси худишонро доранд, ва куллан дар манобеъи шаръий бо куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб тафовут доранд; масалан мо наметавонем забихайи мушрикин ё секуляристхоро бухурем, ё наметавонем бо занхо ва духтарони покдоманишон издивож кунем, ё мушмули жизъя намешаванд, аммо соири куффор мешаванд, аввалин бор уламоъйи дарборийи режими фосиди оли саъуд барои мусалмонкуши ва басижи мардум каламайи мушрикинро ба сурати олуда ва тақаллубий ва дасткорий шуда ироя доданд ва хадафи наздикишон хам ба кор бурдани ахкоми мушрикин дар мовриди ахли қиблайи мухолифи худишон буд.

Инон барои куштори ин ахли қиблайи мухолиф ба ек тўвжихи шибхи шаръий ниёз доштанд, ва гарна муслимин дар куштори муслимин бо онхо хамкорий намекарданд; барои хамин уламойи дарборий аз каламайи мушрикин ва баъадхо аз истелохи хавориж истефода карданд, чиро? Чун аввалан бадтар аз ин вужуд надошт. Сониян наметавонистанд бигуяндки инхо яхудий ё насроний ё мажус ва собеий хастанд; чун ин куффор қаворайи хосси доштанд аммо аз каламайи мушрикин бо шубхотики тўлид мекарданд метавонистанд суъистефода кунанд ва муслиминро бо он фариб бидиханд. Албатта баъадхоки натавонистанд бо ин калама тамоми мухолифинишонро сиёх кунанд аз каламайи дигари ба номи хавориж хам истефода карданд ва алъон хам мекунанд.

Холо хамин  маъжуни масмумики хеч собиқайи дар манобеъи шаръий  мо надорадро карданд дар хулқуми ин азизонки фалон гурухи ахли қибла мушрик аст, агар тамоми оёти аллох ва суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хатто раъйи аиммайи хойрул қурунро хам ба у нишон бидихидки мухолифи ин хукм бошад, ё ба у бигуйидки хукми мушрикин бо хукми куффори яхудий ва насроний ва мажус хам фарқ дорад ва хатто аллох таоло ин куффори ошкорро мушрик надониста холо шумо ба чи далили фалон гурухи ахли қибларо мушрик медони дар холики нест? Асабоният ва хашми нобажо вужудишро мегирадки аксаран баддаханий ва тухмат заний аз муқаддамоти ин хашми нобажо аст.

Бо ек мисоли дигарики ришайи торихийтар ва қадимийтар аз ин дустони номутаодил ва тақрибан нима девонайи мо дорад биравем жилов бехтар аст:

-ба унвони мисол балад нестки татбиқи қонуни шариати аллох аслий аст аммо ижройи худуд фарийи аз ин асл аст. Холо агар еки аз “ се абзор” ба пейравий аз қонуни шариати аллох ва ба далоили шаръий мисли адами ижройи хадди дузд дар замони Умар ибни Хаттоб ва ғейрих ба сурати муваққатий хаддиро бар шахс ё гурухи ижро накард ва бар дигаронки шариати аллох ижоза дода аст ижроиш кард, ё дар зуруфи хосси мисли замони жанг- холо хар чиқадарки тул бикашад – худудро ба сабки дигарий татбиқ дод ва ё хатто татбиқиш надод, ба хотири жахлиш бароияш бейни ин амири мусалмонки ба кулли қонуни шариати аллох иймон дорад, аммо ба табаъият аз қонуни шариати аллох ва бо таважжух ба шароити шаръий хукмиро ижро намекунад ё шиклишро мутаносиб бо вазъи мовжуд тағйир медихад, бо секуляристи кофар ё муртаддики аслан бо қонуни шариати аллох иймон надорад – аммо ин хам хамон хукмиро ижро намекунад – барояш шубха ба вужуд меояд, ва важхи муштараки инонро адами ижройи фалон қонуни шариати аллох медонад, ва ба хамин рохати онхоро дар ек сатх ва хатто амири муслиминро хам бадтар аз куффори аслий медонад.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(133- қисмат)

Ошкор аст ғазаб ва хашм мисли хурданихо ва нушиданийхо ва соири ниёзхойи инсон хам хуб ва бажойиш хаст, хам бад ва нобажош. Хубиш они астки бо қонуни шариати аллох мудирият ва контрол ва хидоят мешавад  ва дар ин масири қонуни шариати аллох хам аз он истефода мешавад, аммо мусалмоники мудирият ва контрол ва хидояти хашм дар масири қонуни шариати аллохро балад нест ба иштибох хашмро дар рохи дигари истефода ва масраф  мекунад. Масалан хашмики бояд руйи муртад рехта бишавад ба иштибох руйи ек ахли қиблайи рехта мешавадки муртад нест,хашмики бояд руйи ек дузд тахлия бишавад ба иштибох руйи каси тахлия мешавадки дузд нест, хашмики бояд руйи ек мушрик ва секуляр тахлия бишавад ба иштибох руйи ек кофари ахли китоб  ё шабихи ахли китоб ё мусалмони ахли қиблайи тахлия мешавадки секуляр ва мушрик нестанд, хашмики бояд руйи ек хавориж рехта бишавад ба иштибох руйи ек мусалмони рехта мешавадки хавориж нест ва ғейрих.

Дар ин сурат агар касиро дидидки хашмишро дар масири ғейри шаръийи он истефода мекунад шак накунидки:

-Ё арзишхо ва боядхо ва қавонини контроли хашмиш фосиданд мисли секуляристхо ва соири куффор.

– Ё мусалмони астки дар дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо қарор гирифта аст.

–  Ё мумкин аст мусалмони бошадки ба беморийи такаббур ва аворизи он мисли лажбозий ва тафарруқ ва хашми нобажо ва ғейрихки мухтасси куффор ва мунофиқин аст олуда шуда бошад.

-Ё инки мусалмони жохили аст ва равиши контрол ва мудирияти хашмро ба самт ва суйики аллох таъйин карда балад нест ва бо маъжунхойики ба номи дин ба у хуронданд номутаодил ва номезон шуда аст.

Арз кардемки пайғамбарон бо овардани қонуни шариати аллох, дар воқеъ омили таодули даруний ва рафторийи миёни инс ва жинро аз тарафи аллох таоло ироя доданд, холо читури ин инсони мутаодил мешавад ба инсони номутаодил ва номезон? Бо ирояйи ғалати ин қавонин ба у,ё ирояйи ноқиси он ба у; холо чи амдий бошад чи ғейри амдий бошад. ба хамин рохати ек инсони номутаодил ва номезоний тўлид мешавад.

Дар маворидики “ аимматул музиллин” ё

« دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

Ва уламойи суъ амдан қавонини шариати аллохро ба ғалат ё ноқис ба шахс мерасонанд, ибтидоъ додахо ва масоили фикрийро дасткорий мекунанд, ва бо қотиъ кардани хақ ва ботил бо хам, хақро огохона ва ба мейли худишон ва амдан мепушонанд, яъни фақат ботилро ба хурди шахс намедиханд, балки ин ботилро бо хақ қотиъ мекунанд баъдан онро мекунанд дар хулқумишон. Дар холики аллох мефармояд:

:  وَ لاتَلْبِسُواالْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَكْتُمُواالْحَقَّوَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ‌ (بقره/42)

Ва хақро бо ботил наёмизид, ва хақро пинхон накунид ва холи онки медонид.

     Замоники чанин маъжунийро тўлид карданд – мисли маъжуни салафиюн тўлид шудайи дастгоххойи иттилоати англиз ва амрико ва оли саъуд – ин маъжунро аз конолхойи аррувайбиза ва уламойи суъ ба муслимин ироя медиханд, ва муслимини фариб хурда хам бар руйи хамин матолиби дасткори шуда ва тақаллубий хисоб мекунанд, ва бо хамин мухосиботи ғалат, хушунат ва вало ва бароъ худишонро танзим мекунанд; ва ба хамин содагий тибқи нақшахойи душманонишон амал мекунанд, ва нохоста нақшайи душманонишонро дар замин пиёда мекунанд. Бози бо  истилохоти мисли мушрикин, муртаддин ва хавориж тавассути душманони қонуни шариати аллох ва уламойи дарборийи оли саъуд ва марожиъи тақлидий мисли Абу Басир ва Абу Қатода ва ғейрихки дар дорул куфр ва хатто дорул харбхойи чун англиз ва ғейрих сокинанд боризтарин мафохими хастандки аз рузхойи поёнийи хукумати бадили изтирорийи исломий усмоний то кунун роиж шуданд, ва то кунун илова бар амиқтар кардани тафарруқ миёни муслимин ва мохкам кардани пояхойи куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий омили рехта шудани хуни хазорон мусалмон шуданд.

Пас мушкили аслий дар ақида ва фахми масоили даруний аст, ва тамоми аъмоли зохирий ва рафторхойи амалий хам бар асоси хамин масоили даруний шикл мегирад. Мехохид рафторхоро тағйир бидихид бояд ақоид ва афкорро аваз кунид. Хамон корики тамоми пайғамбарон карданд ва хамин алъон хам куффор дар жанги равоний фархангишон бар алайхи муслимин анжомиш медиханд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(132- қисмат)

Инжо дигар шахси мусалмон бо гуфтани ла илаха – иллаллох ва Мухаммадур росулуллох тамоми қавониники мухолифи қонуни шариати аллох бошандро рад карда ва зерипойиш гузошта аст. Аллох таоло хам барои хашм шурут ва қавониниро аз тариқи шариатиш дар ихтиёри инсонхо қарор дода аст то ба василайи ин қавонин битавонанд ин хашмро мудирият кунанд, ва дар масири сахихиш хидоятиш кунанд.

Аллох тало мушаххас мекунадки тундий, ғазаб ва хашм, дар баробари ботил ва дар баробари куффор ва душманони аллох ва душманони мардум ва мужримин аст, ва хашмгин шудани нисбат ба хақ ва нисбат ба мўъминин кори иштибохий аст.

Пас ришайи аслийи хашми ек мўъмин ба иймониш ба қонуни шариати аллох ва мезони пойбандийи у ба қавонин, боядхо ва арзишхойи дин бармегардад.

Хашм ва ғазаби инсони мусалмон дар баробари ботил ва мужримин ва хар каси астки арзишхойи динишро зерипо бигузарад. Андозайи ин хашмро хам аллох таъйин карда аст, масалан касики тухмати зада ё дузди карда ё инсони бегунохиро кушта ё гарданагири карда ё муртад шуда ва ғейрих аллох барои ин журмхо худудиро таъйин карда; барои хамин хашмро бояд ба хамин андозайики аллох таъйин карда нисбат ба шахси мужрим ба кор бурд, ин яъни таъйини мезони масрафи хашм нисбати ба анвоъи журмхойи мухталиф дар жомеъа тавассути аллох таоло.

Пас аллох таоло хашми бажо ва сахихро ба унвони ек нийруйи ғаризий бейни инсон ва хайвон барои мухофизат қарор дода астки бидуни он инсон дар маъаррази нобудий қарор мегирад. Илова бар ин бо муририят, контрол ва хидояти хашм тавассути қонуни шариати аллох, ин хашм аз ниёзхойи хаётийи инсон мисли дин – жон – номус – ақл – мол ва обру ва ғейрих мухофизат мекунад. Агар чанин хашми хидоят шуда тавассути қонуни шариати аллох набошад дунё нобуд мешавад.

لَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ ‏ (بقره/251)

Агар худованд бархи аз мардумро ба васила бархи дигар дафъ накунад, фасод заминро фаро мегирад, ва ле худованд нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад. Пас хашми бажо омили аст барои жиловгирийи аз фасоди замин ва дафъ кардани инсонхойи мужрим тавассути инсонхойи солих, ва аътойи ин хашми бажо лутф ва эхсони аллох ба бандахояш аст.

1-Холо, хашми нобажо ё ифроти дар хашм аз сифати куффор ва мунофиқин астки ин хашмро дар баробари қавонини шариати аллох ба кориш мегиранд. Пас харгуна хушунати ноши аз суъистефодайи аз қудрат ва хамла ба хуқуқи инсонхоки – қонуни шариати аллох ин хуқуқро барои инсонхо қоил шуда – хушунати нобажо ва ботил аст. Албатта иддайи аз муслимин хам мумкин аст ба далоили чун жахл ё амдан ба ин беморийи куффор ва мунофиқин олуда бишаванд. Аммо боз ин сифат хам моли муслимин нест, балки мисли тафарруқ ва лажбозий ва такаббур ва амсолихим моли куффор ва мунофиқин аст, аммо ба далоили мисли жахл ва ғейрих муслимин хам ба он олуда мешаванд.

Дар ин сурат хушунати нобажо яъни харгуна амалики боиси осиби жисмий, рухий ё моддий ғейри шаръий ба шахс бишавадки табъан мухолифи шариати аллох ва харом аст . осиби рухий мисли мажбур кардани ек мусалмон ба табаъият аз қавонини куфрий дини секуляризм, ё гирифтани мустабидона озодийхойи ақидатий ва рафторий муслимин тавассути секуляристхо, ё ривожи анвоъи мафосиди ахлоқий ва рафторий тахти унвони озодийхойи шахсийки мустақиман рухияйи муслиминро хадаф қарор медиханд. Ё табъизи нажодий, ё мушрик ва муртад донистани мусалмоники мушрик ва муртад нест, ё хавориж донистани мусалмононики нест, ё задани хар тухмати нисбат ба мусалмоники дар он нест ва бар мусалмони хушунати нобажойи рухийро тахмил мекунад. Ё мисли зураки духтар ва занро издивож додан, ё анвоъйи издивожхойи ботилики дар жохилият вужуд доштанд ва имруза хам  дар қолиби бебандуборийхойи жинсий вужуд доранд ва хушунати рухийро бар зан тахмил мекунанд.

Хашми нобажойи ек мусалмон аз масоили кучак ва пешипо офтода шуруъ мешавад то ба шарорат мерасад, дар ин холати шарорат, шахс хукми девонаро дорад. Дар шаръ агар чанин шахси хамсаришро талоқ бидихад талоқи у намеофтад ва хукми талоқ ижро намешавад. Агар мо ба баъзи бародарони номезон ва номутаодилимон дар ин холатхо мегуем нима девона иғроқ накардем ва воқеияти онхоро нишон додем.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(131- қисмат)

Дар хар сурат возих аст хашм ва хушунатики бо қонуни шариати аллох махор шуда бошад лозимайи зиндагийи ижтимоий ва ниёзи муслимин аст, ва баро мухофизат аз ақоидишон ва худишон ва хонуводашон, ва жомеъашон ва озод созийи соири сарзаминхойи дорул куфр ба он ниёз доранд, ва бояд мутаносиб бо амали тахдид кунанда, хашмро мудирият ва хидоят кунанд.

Ин “ таносуби бо омили тахдид кунанда” нуктайи бисёр мухимми астки банда борхо ба он ишора кардам ва тазаккур додам, яъни агар шахс омили тахдид кунанда аст, мешавад шахси бо у даргир шуд; агар гурухи ва хизби омили тахдид кунанда аст, мешавад бо хизб ва гурух бо у даргир шуд; аммо агар хукумат ё хукуматхойи муттахид омили тахдид шуданд танхо бо хукумат ва иттиходи хукуматхо мешавад хашм ва хушанатро дар масири шаръияш хидоят ва мудирият кард ва ба натижайи шаръий расид; ва агар муслимини ин хукумат – хукумати исломий ала минхажин нубувват чи хукумати бадили изтирорийи исломий – ро хам дар ихтиёр надоштанд, танхо бо мажлиси вохиди мужохидин метавонанд хашмро дар масири шаръияш бар алайхи ин хукуматхойи кофари мухожим ва муртаддини махаллий мудирият ва хидоят кунанд ва хеч рохи дигари вужуд надорад.

Хашми нобажо:

  Медонемки инсонхо аз қавонини мухталифи пейравий мекунанд, ва дар ин қавонинишон хам хуқуқ ва таколифишон мушаххас шуда аст, ва мушаххас хам шуда астки агар шахривандон бар халофи онро анжом бидиханд жарима мешаванд ва бояд мунтазири авоқибиш хам бошанд. Табиий астки дар хар жомеъайи хам одамхойи қонун шикани вужуд дорандки харфи хисобу  хақ ва хуқуқи дигарон холишон нест, барои хамин хар миллати додгоххойи хосси худиш, ва полис ва зиндон ва табъид ва мужозотхойи хосси худишро дорад, ва мужозоти мужримини жомеъайи худишро ниёзи худиш медонад, ғейри аз ин, барои муқобила бо душманони хорижий, вужуди артеши қудратманд ва жанг ва эъмоли хушунат бо душманони хорижийро хам хаққи худиш медонад. Дар ин сурат эъмоли хушунатики тавассути қонуни он кишвар таъйид шуда бошад мовриди таъйиди мардумони хам ақида  бо ин хукумат аст, ва хар кишвари дар дунё чанин эъмоли хушунати бар асоси қавонинишро барои хифзи амнияти моддий ва маънавийи афроди жомеъаш хаққи худиш медонад.

Пас хашм бо ин вижагихо монанди нийрухойи дигар дар инсон вужуд дорадки бояд контрол ва хидоят бишавад, ва инсон аз тариқи қавонин, боядхо ва арзишхойики қабул карда аст бояд ин хашмро контрол ва хидоят кунад, ё ба истелохи мо мудирият кунад.

Холо барои мудирият ва контроли ин хашм кудом қонун ва кудом шевайи эъмоли хушунат дуруст аст ва кудом еки ғалат аст, ё мезони тўвзиъ ва масрафи ин хушунат дар баробари инсонхойи мужрим ё мухолиф чиқадар аст, ба ақоиди афрод бармагардад. Дар инжо ба теъдоди бовархо ва ақоид ва қавонин, хушунатхойи рухий ва жисмий бо хам фарқ доранд ба унвони мисол:

-Назди мо сузондани ек жаноза ек тўвхин ва хушунати рухий ба бозмондагони маййит аст, аммо назди будоийхо новъи адойи эхтиром аст.

-Ё рақсидан ва шодий кардан хенгоми дафни жаноза назди баъзи аз қабоили африқоий ек эхтиром аст аммо назди мо новъи хушунати рухий ва тўвхин аст.

-Ё жасади маййитро аз қабр берун овардан барои мо ек тўвхин ва хушунати рухий аст, аммо назди баъзи аз қабоили андонезий хар се сол екбор берун овардани маййит ва либос пушондан ба у ек арзиш аст.

-Ё масалан ислом мегуяд хукми муртад куштан аст ва ин хушунат бажост; аммо дини секуляризм мегуяд: на, ин хушунати нобажост.

-Ислом мегуяд хукми дузд буридани дастиш аст ва ин хушунати бажост; аммо дини секуляризм мегуяд: на, ин хушунати набажост.

-Ислом мегуяд хукми машрубхўр ва зинокор ва хамжинсбоз ва ғейрих ин аст…. ва ин хушунати бажост, аммо дини секуляризм мегуяд: на , ин хушунати нобажост.

-Ислом мегуяд қонуни аллох бояд таъйин кунад хушунати бажо ва нобажо чист? Аммо секуляризм мегуяд: на, ин хақ бояд моли ман бошад.

-дини секуляризм мегуяд хар каси дунболи қонуни шариати аллох бошад хушунатиш бад аст ва нобажост, ва аллох мегуяд хуб аст ва ниёз аст ва бажост.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(130- қисмат)

Ба Мўътасами аббосий имоми он замони муслимин хабар расидки еки аз сарбозони имперотури Рум хохариро азият карда ва уро зиндоний карда аст ва он хохар фарёд зада аст: “во мўътасамах” Мўътасам ба додам бирас. Вақти Мўътасам инро шанид зуд аз тахтиш боланд шуд ва фарёди он хохаримонро жавоб дод ва гуфт “лаббайк, лаббайк” ва ба дунболи васият дар мовриди тақсими амволиш, зуд артешро барои хамла омада кард, қабли аз хамла номайи ба ин мазмун барои имперотури рум невишт: аз амири муслимин Мўътасам биллах ба саги рум, еки аз раиятхойи ман дар зери сайтарайи ту мовриди зулм қарор гирифта ва баъад зиндоний шуда аст. Он раияти манро аз зиндон рахо кун,ва сарбозики азиятиш карда ба мо биспор, ва гарна бо лашкари басуйит хохам омадки ибтидойиш пеши ту ва интихояш назди ман бошад…..”

Аммо имперотури рум инро жиддий нагирифт ва имом ва сипари муслимини он замон лашкаркаши кард, ва пас аз кушта шудани садхо мужохиди мухлис ва ба дарак рафтани хазорон румий хабис, саранжом ба онхо пируз шуд, ва бо фатхи се мантақайи хассос аз румийхо, зимни озодий он хохаримон сарбози кофари мужримро хам ба қатл расонд, ва шахсан ба хотири инки диртар ба додиш расида аст аз он хохаримон маъзират хохи кард. [1]

 Мусалмони бо ғайрати интури – аз шахс то ек артеш – ахкоми қонуни шариати аллохро ба дифоъ аз обруйи ек хохари мусалмонимон амалий мекарданд, чун илова бар вазойифишон нисбат ба хамдигар аз авоқиби беғайратий ва сахл ангорий ва бехиёлийи дар баробари қавонини шариати аллох хам бохабар буданд, ва бояд посухгу мешуданд. Инжури дар баробари обруйи ек мусалмон мухофизат мекарданд холо чи расид ба дифоъ аз дин ё хун ё номус ва моли ек мусалмон. Аммо алъон ғайрат ва шарафи муслимин ва хуккоми секуляр ва муртадди даст нишондаро нигох кунид, бибинид чи вазъиро тўлид карданд?

Ек нуктайи торихий дигарро дар муқойисайи вазъи мовжудики секуляристхойи кофар ва муртад барои муслимин сохтан бо вазъи мовжуди жохилияти садрил ислом хидматитон арз кунам : замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз занон байъат гирифтки зино накунид! Зани Абу Суфён гуфт: оё дар миёни занони шўхардори араб касиро пейдо мекуники зино карда бошад? яъни дар замони жохилият, занони шўхардори араб муртакиби зино намешуданд, хамчунонки дар миёни миллати мо хам чанин падидайи вужуд надошт ва каламоти мисли “ хун аз нах “ ( хун жана ё бана хавин) роиж буд ва касики камар ба пойин муртакиби чанин журми шуда буд дар воқеъ руйи хуниш риск карда буд ва фарқи бейни зан ва мард ва мутаъаххил ва мужаррад надошт. Аммо ислом омад ва ба он созмон дод.

Дар хар сурат ин вазъи фархангийи арабхо ва мардуми мо буд, аммо алъон арабхо ва курдхо секуляр ва муртади имрузаро нигох кунидки чигуна барои кулли куффори дунё ва муфсидини мантақаий ва махаллий марокиз ва хотелхойи танфуруширо дар дубай ва кувайт ва ливан ва сулаймонияйи Ироқ ва Миср ва ғейрих сохтанд, ва шуруъ карданд ба номус фурушийи муслимин ва хатто фархангий кардани бехаёий ва беномусий ва беғайратий дар миёни умуми муслимин? Ва интури секуляристхойи кофари жахоний  ва муртадди махаллий бо пуштивонайи мунофиқин ва секулярзадахо миллати беғайрат тўлид кардандки хеч хейри дар онхо нест:

  :”لا خير فيمن لا غيرة له.

Касики ғайрат надора хейри дар у нест. Ва агар бисоти ин беғайратхойи бешарафи секуляр барчида нашавад натижайи ғейри аз пиёда шудани тархи андалусий кардани сарзаминхойи мусалмоннишин дар барнадорад, натижа они мешавадки алъон дар Фаластин ва Миёнмор ва Африқойи марказий ва Алжазоир ва Ливия ва Сурия ва аксари сарзаминхойи мусалмоннишин мебинимиш. Ин секуляристхойи муртад ва муридонишон хеч рабти ба ислом надоранд.

Табиий аст касоники вориди ин дин мешаванд ва онро мепазиранд бо хамон ла илаха – иллаллох худишон мовзеъи “ самиъна ва атоъна “ мегиранд, ва таслими тамоми қавонин ва барномахойи аллох мешаванд, ва зиндагишонро бар асоси ин қавонин мудирият мекунанд. Холо агар мажрими итоат накард иртиботи ба қавонини шариати аллох надорад. Масалан шариати аллох барномахойиро барои тахорат ва покизагий дорад холо агар каси худишро тамиз накард ва киноритон нишаст ва баданиш буйи ганд бидихад рабти ба ислом надорад. Дар тамоми синфхо ва ақоиди дунё хам ин тури аст. Ангизасион ва тафтиши ақоиди қуруни вастойи европо чи рабти ба саййидина Исо ва ислом дорад? Шох Исмоил сафавий ва Қуромита чи рабти ба ислом доранд? Мунофиқин ва секулярзадахойи алъон чи рабти ба ислом доранд? Дар кул дар хар ақидайи мужриминиш чи рабти ба он ақида доранд?  Дар холики он ақида онхоро мужрим дониста аст ва бо онхо хам мубориза мекунад. Инсони беғайрат ва бетафовут хам маризи астки рабти ба ислом надорад.

(идома дорад……..)

---

[1] الکامل لابن الاثیر 247/5

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(129- қисмат)

Дар ин сурат ба коргирийи хашм илова бар хифзи жисм ва жонки – муштараки бейни хайвон ва инсон аст – дар ёри аллох – аз тариқи нусрати диниш( хатто агар тахриф шуда хам бошад мисли мухофизат аз савомеъ ва байъ ва салавот) ва нусрати қонуни шариати аллох ва бандагони аллох – ба унвони ек зарурат ва ниёзи худишро нишон медихад; ва аллох таоло ба касоники аз хашм дар рохи татбиқи қонуни шариати аллох ва ёри бандагони ситамдидайи аллох истефода намекунанд мефармояд:

: وَمَا لَکُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِینَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ الَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَذِهِ الْقَرْیَةِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنکَ وَلِیّاً وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنکَ نَصِیراً (نساء/75)

Чиро бояд дар рохи худо ва ( нажоти) мардон ва занон ва кудакони дармонда ва бечорайи нажангидки мегуянд: парвардигоро! Моро аз ин шахр ва диёрики сокинони он ситамкоранд хориж соз, ва аз жониби худ сарпараст ва химоятгари барои мо падид овар, ва аз суйи худ ёвари бароимон қарор биде.

Бо ин тўвзихот метавонем бигуем: хашмики дар миёни хаммайи инсонхо вужуд дорад метавонад ба се шикл дида бишавад: 1- хашми бажо ва мўътадилики контрол ва мудирият бо қонуни шариати аллох аст.2- хашми нобажоки мустасси куффор ва мунофиқини мухолифи қонуни шариати аллох аст.3- хашми саркуб шуда ва гандидаки мухтасси инсонхойи беғайрат аст.

1-хашми бажо ё хашми мўътадил, хашми астки тахти сайтарайи қонуни шариати аллох аст. Хушунатики дар чорчуби қонуни шариати аллох бошад, ва дар жойи худиш, ва тибқи шароити худиш татбиқ бишавад ва ижро бишавад, матлуб ва бажост; ва тамоми хушунатхойики хориж аз чорчуби қонуни шариати аллох бошанд номатлуб ва мазмуманд.

Қотиъият дар ижройи қонуни шариати аллох дар мовриди мужримон ва мутажовизон ва ситамгарон хам хушунати мусбат ва ба жойи астки барои ижройи адолат ва мухофизат аз хуқуқи шаръий инсонхо ва мухофизат аз бандагони аллох аз тариқи се абзор анжом мешавад.

Ду намунайиро бароитон зикр кунамки читури аз коноли “ се абзор” мешавад ек хаққиро гирифт ва хашми бажоро дар масоили аслий ва калони жомеъайи муслимин дар масири шаръияш мудирият ва хидоят кард, ва ба натижайи шаръий хам расид, ва мутаважжих шудки ( бо тажрубиёти мисли Сумайя розиаллоху анху ва Ёсир ва …..)дар ингуна маворид ғейри аз ин “ се абзор” хеч рохи дигари барои хидояти хашми бажо ва гирифтани интури хақхо вужуд надорад, танхо ва танхо ин “ се конол” вужуд доранд.

Медонемки аллох таоло мефармояд:

:إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ(حجرات/10)

Фақат мўъминон бародарони хамдигаранд. Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

كُلُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ حَرَامٌ دَمُهُ وَمَالُهُ وَعِرْضُهُ.[1]

Хамма чизи мусалмон, хун ва мол ва обруяш, бар мусалмон харом аст. Холо обруйи ек мусалмони тавассути ек кофар дар маъаррази хатар қарор гирифта аст, бибинид аз так таки афроди жомеъа то хукумати исломий чи вокуниши дар мовриди чанин мусибати нишон медиханд:

Рузи зани мусалмони ба бозори яхудиёни бани қайнақоъ меравад ва ба талосоз ё нуқрасози мурожаъа мекунад то зуюри барояш бисозад. Яхудиён аз у мехохандки сурати худишро ошкор кунад аммо ин хохари мусалмонимон ин корро намекунад. Чун он замон хукми хижоб ва пушондани сурати ва сина ва ғейрих бар мусалмон нозил шуда буд. Хамон корики алъон куффори секуляри европо барои мамнуъияти ниқоб қонун тасвиб карданд ва мужозот хам барои хохарики ниқоб бизанад таъйин карданд. Дар хар сурат, замоники ин хохаримон мухолифат мекунад еки аз яхудийхо аз руйи лажбозий бидуни инки ин хохаримон мутаважжих бишавад либосишро аз пушт ба шонаш мебандад, замоники ин хохаримон боланд мешавад аз пушт баданиш лухт мешавад, чун он мовқеъ мисли алъон набудки хамма, чанд то либос зери ин либосиш бипушанд. Фақат хамин танишон буд. Замоники инжури обруйи ин хохаримон бозичайи ин куффор мешавад хамма ба он хандиданд ва яхудиён масхараш мекунанд.

Дар инжо бародари мусалмоники онжо хузур дорад хашмгин мешавад ва он шахси мужримро бо заработи шамшириш ба дарак мефрестад, яхудийхо хам даста жамъий ба у хамла мекунанд ва ишонро ба шаходат мерасонанд. Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба унвони рахбар ва хокими исломий хабарро шанид, хашмгин шуда ва тамоми сипохи исломро барои жанги бо ин куффор бурд ва пас аз 15 руз мухосара онхоро мажбур ба таслим кард ва қасди куштани хаммайи онхоро доштки бо васотати Абдуллох ибни Убай – сар дастайи мунофиқини Мадина – жонишонро ба онхо бахшид, дар аваз амволишонро мусодара кард ва худишонро ба наздики шом табъид кард.

Ин дар замони будки мо хукумати исломий ала минхажин нубувват доштем, аммо пас аз он хам замоники мо сохиби хукумати бадили изтирорийи исломий будем боз сахнахойи қобили таъаммулиро мебинем ва бештар қонеъ мешавемки читури имом сипар мешавад, хатто агар ек имоми хукумати бадили изтирорийи исломий бо хар мазхаби бошад, ё ек имом моли мажлиси шўройи вохиди мужохидин бошад.

(идома дорад……..)

---

[1] أخرجه أحمد (2/277، رقم 7713) ،ومسلم (4/1986، رقم 2564) .وأخرجه أيضًا: البيهقي (6/92، رقم 11276)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(128- қисмат)

 Илова бар мафосиди бешумори ақидатий – равоний ва рафторий ва хатто мухити зистий, агар муслимин аз ин хушунати шаръий истефода накунанд маконхойики ибодати аллох дар он мешавад тавассути хаминхойики камтар аз хайвоноти чохорпо хастанд нобуд мешаванд, хамчунонки дар хамин европо аввалин маконхойики ба далили қудратгирийи мушрикин ва секуляристхо нобуд шуданд хамин калисахо ва савомеъ буданд. Ин хам еки дигар аз заруриятхойи астки бояд аз хашм тибқи қонуни шариати аллох истефода бишавад, ва хашм ба унвони ек ниёз ва зарурат худишро нишон медихад.

أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ *‏ الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِن دِیَارِهِمْ بِغَیْرِ حَقٍّ إِلَّا أَن یَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِیَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ یُذْکَرُ فِیهَا اسْمُ اللَّهِ کَثِیراً وَلَیَنصُرَنَّاللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ ‏(حج/39-40)

Аслан агар худованд баъзи аз мардумро ба василайи баъзи дафъ накунад дирхойи ( рохибон)ва калисахойи (насронийхо) ва каништхойи ( яхудиён), ва масжидхойи ( мусалмонон) ки дар онхо худо бисёр ёд мешавад, тахриб ва вайрон мегардад. Ва ба тури мусаллам худо ёри медихад касонироки ( бо дифоъ аз дини ислом ва маконхойи ибодий) уро ёри медиханд. Худованд нийруманд ва чийра аст.

Бале, ин хашм махор шуда тавассути қонуни шариати аллох эхсон ва лутфи аллох бар жахониён аст

وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ .

Еки дигар аз заруратхойи ба коргирийи ин хашмики фазл ва лутфи аллох бар жахониён аст, мутаважжих кардани ин хашми махор шуда бо қонуни шариати аллох ба самти мужримини дохили муслимин астки ба сифати аз сифати куффор ва мунофиқин олуда шуданд ва дучори журмхойи мешавандки бояд худуди аллох руйишон татбиқ бишавад. Чун худуди хастандки қонуни шариати аллох дастур додаки бояд ижро бишаванд, ва марбут ба назми ижтимоий ва риояти қавонин мешаванд то харж ва маржи ба вужуд наёяд, ва зулми сурат нагирад ва

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ»

Ба шикли сахихиш дар жомеъаи муслимин пиёда бишавад ва заминахойи

«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»

Таъмин бишавад. Холо агар каси огохона ва ба мейли худиш қавонини шариати аллохро зерипо бигузорад лозим аст ва бояд бо хушунати танзим шуда тавассути аллох бо он бархурд бишавад.

Шахси медонад ва яқин дорадки набояд хуни бародари мусалмонишро ба нохақ бирезад, ё набояд занишро зери мушт ва лагад бигирад, ё набояд жосусий кунад, ё набояд ба бародариш тухмати куфр ва иртидод ва дуздий ва қатл ва ғейрих бизанад, ё набояд бо суръати боло дар кучахойи шахр ё русто ронандагий кунад ва …….аммо инкорхоро анжом медихад.

Ё ба бачча мегуйи наздики оташ ё бухорий ё жойи доғ ё истахри об наравад, аммо хаминтури саришро меандозад пойин ва меравад; ё саришро аз панжарайи мошин берун наёварад ё руйи лабайи пушти бом наравад, ё ба синни 7 солаги расид бояд намозишро бихонад ва ғейрих? Дар инжо бояд ба нисбатики шаръ лозим дониста бо хушунат монеъи иттифоқоти ногувор ва садамот шуд? Ин  хушунат новъи пешгирий ва мухофизат аз саломати жисмий ва рухийи афрод аст; мисли қисоски интихойи хушунати ек мусалмон нисбат ба ек мусалмон астки аллох таоло дар мовридиш мефармояд:

: وَلَکُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاةٌ یَاْ أُولِیْ الأَلْبَابِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (بقره/179)

Эй сохибони хирад! Барои шумо дар қисос, хаёт ва зиндагий аст бошадки тақво пеша кунид.

Дар инжо лозим аст барои жиловгирий аз ин зарархо ва мафосиди мушобех, хушунат ба кор гирифта бишавадки, маъмулан аз жаримайи нақдий то зиндон ва хабсхойи тулоний муддат ва ғейрих шуруъ мешавад, то ба табъид ва эъдом хам кашида мешавад. Возих аст хукумат кардини бидуни ижройи хушунатики ба нафъи жомеъа бошад, имкон надорад. Барои хамин аст шумо наметавонид жомеъайиро дар торихи инсонхойи тасаввур кунидки дар он мутлақан ори аз хушунат бошад.

(идома дорад……..)