دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(130- қисмат)

Ба Мўътасами аббосий имоми он замони муслимин хабар расидки еки аз сарбозони имперотури Рум хохариро азият карда ва уро зиндоний карда аст ва он хохар фарёд зада аст: “во мўътасамах” Мўътасам ба додам бирас. Вақти Мўътасам инро шанид зуд аз тахтиш боланд шуд ва фарёди он хохаримонро жавоб дод ва гуфт “лаббайк, лаббайк” ва ба дунболи васият дар мовриди тақсими амволиш, зуд артешро барои хамла омада кард, қабли аз хамла номайи ба ин мазмун барои имперотури рум невишт: аз амири муслимин Мўътасам биллах ба саги рум, еки аз раиятхойи ман дар зери сайтарайи ту мовриди зулм қарор гирифта ва баъад зиндоний шуда аст. Он раияти манро аз зиндон рахо кун,ва сарбозики азиятиш карда ба мо биспор, ва гарна бо лашкари басуйит хохам омадки ибтидойиш пеши ту ва интихояш назди ман бошад…..”

Аммо имперотури рум инро жиддий нагирифт ва имом ва сипари муслимини он замон лашкаркаши кард, ва пас аз кушта шудани садхо мужохиди мухлис ва ба дарак рафтани хазорон румий хабис, саранжом ба онхо пируз шуд, ва бо фатхи се мантақайи хассос аз румийхо, зимни озодий он хохаримон сарбози кофари мужримро хам ба қатл расонд, ва шахсан ба хотири инки диртар ба додиш расида аст аз он хохаримон маъзират хохи кард. [1]

 Мусалмони бо ғайрати интури – аз шахс то ек артеш – ахкоми қонуни шариати аллохро ба дифоъ аз обруйи ек хохари мусалмонимон амалий мекарданд, чун илова бар вазойифишон нисбат ба хамдигар аз авоқиби беғайратий ва сахл ангорий ва бехиёлийи дар баробари қавонини шариати аллох хам бохабар буданд, ва бояд посухгу мешуданд. Инжури дар баробари обруйи ек мусалмон мухофизат мекарданд холо чи расид ба дифоъ аз дин ё хун ё номус ва моли ек мусалмон. Аммо алъон ғайрат ва шарафи муслимин ва хуккоми секуляр ва муртадди даст нишондаро нигох кунид, бибинид чи вазъиро тўлид карданд?

Ек нуктайи торихий дигарро дар муқойисайи вазъи мовжудики секуляристхойи кофар ва муртад барои муслимин сохтан бо вазъи мовжуди жохилияти садрил ислом хидматитон арз кунам : замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз занон байъат гирифтки зино накунид! Зани Абу Суфён гуфт: оё дар миёни занони шўхардори араб касиро пейдо мекуники зино карда бошад? яъни дар замони жохилият, занони шўхардори араб муртакиби зино намешуданд, хамчунонки дар миёни миллати мо хам чанин падидайи вужуд надошт ва каламоти мисли “ хун аз нах “ ( хун жана ё бана хавин) роиж буд ва касики камар ба пойин муртакиби чанин журми шуда буд дар воқеъ руйи хуниш риск карда буд ва фарқи бейни зан ва мард ва мутаъаххил ва мужаррад надошт. Аммо ислом омад ва ба он созмон дод.

Дар хар сурат ин вазъи фархангийи арабхо ва мардуми мо буд, аммо алъон арабхо ва курдхо секуляр ва муртади имрузаро нигох кунидки чигуна барои кулли куффори дунё ва муфсидини мантақаий ва махаллий марокиз ва хотелхойи танфуруширо дар дубай ва кувайт ва ливан ва сулаймонияйи Ироқ ва Миср ва ғейрих сохтанд, ва шуруъ карданд ба номус фурушийи муслимин ва хатто фархангий кардани бехаёий ва беномусий ва беғайратий дар миёни умуми муслимин? Ва интури секуляристхойи кофари жахоний  ва муртадди махаллий бо пуштивонайи мунофиқин ва секулярзадахо миллати беғайрат тўлид кардандки хеч хейри дар онхо нест:

  :”لا خير فيمن لا غيرة له.

Касики ғайрат надора хейри дар у нест. Ва агар бисоти ин беғайратхойи бешарафи секуляр барчида нашавад натижайи ғейри аз пиёда шудани тархи андалусий кардани сарзаминхойи мусалмоннишин дар барнадорад, натижа они мешавадки алъон дар Фаластин ва Миёнмор ва Африқойи марказий ва Алжазоир ва Ливия ва Сурия ва аксари сарзаминхойи мусалмоннишин мебинимиш. Ин секуляристхойи муртад ва муридонишон хеч рабти ба ислом надоранд.

Табиий аст касоники вориди ин дин мешаванд ва онро мепазиранд бо хамон ла илаха – иллаллох худишон мовзеъи “ самиъна ва атоъна “ мегиранд, ва таслими тамоми қавонин ва барномахойи аллох мешаванд, ва зиндагишонро бар асоси ин қавонин мудирият мекунанд. Холо агар мажрими итоат накард иртиботи ба қавонини шариати аллох надорад. Масалан шариати аллох барномахойиро барои тахорат ва покизагий дорад холо агар каси худишро тамиз накард ва киноритон нишаст ва баданиш буйи ганд бидихад рабти ба ислом надорад. Дар тамоми синфхо ва ақоиди дунё хам ин тури аст. Ангизасион ва тафтиши ақоиди қуруни вастойи европо чи рабти ба саййидина Исо ва ислом дорад? Шох Исмоил сафавий ва Қуромита чи рабти ба ислом доранд? Мунофиқин ва секулярзадахойи алъон чи рабти ба ислом доранд? Дар кул дар хар ақидайи мужриминиш чи рабти ба он ақида доранд?  Дар холики он ақида онхоро мужрим дониста аст ва бо онхо хам мубориза мекунад. Инсони беғайрат ва бетафовут хам маризи астки рабти ба ислом надорад.

(идома дорад……..)

---

[1] الکامل لابن الاثیر 247/5

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(129- қисмат)

Дар ин сурат ба коргирийи хашм илова бар хифзи жисм ва жонки – муштараки бейни хайвон ва инсон аст – дар ёри аллох – аз тариқи нусрати диниш( хатто агар тахриф шуда хам бошад мисли мухофизат аз савомеъ ва байъ ва салавот) ва нусрати қонуни шариати аллох ва бандагони аллох – ба унвони ек зарурат ва ниёзи худишро нишон медихад; ва аллох таоло ба касоники аз хашм дар рохи татбиқи қонуни шариати аллох ва ёри бандагони ситамдидайи аллох истефода намекунанд мефармояд:

: وَمَا لَکُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِینَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ الَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَذِهِ الْقَرْیَةِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنکَ وَلِیّاً وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنکَ نَصِیراً (نساء/75)

Чиро бояд дар рохи худо ва ( нажоти) мардон ва занон ва кудакони дармонда ва бечорайи нажангидки мегуянд: парвардигоро! Моро аз ин шахр ва диёрики сокинони он ситамкоранд хориж соз, ва аз жониби худ сарпараст ва химоятгари барои мо падид овар, ва аз суйи худ ёвари бароимон қарор биде.

Бо ин тўвзихот метавонем бигуем: хашмики дар миёни хаммайи инсонхо вужуд дорад метавонад ба се шикл дида бишавад: 1- хашми бажо ва мўътадилики контрол ва мудирият бо қонуни шариати аллох аст.2- хашми нобажоки мустасси куффор ва мунофиқини мухолифи қонуни шариати аллох аст.3- хашми саркуб шуда ва гандидаки мухтасси инсонхойи беғайрат аст.

1-хашми бажо ё хашми мўътадил, хашми астки тахти сайтарайи қонуни шариати аллох аст. Хушунатики дар чорчуби қонуни шариати аллох бошад, ва дар жойи худиш, ва тибқи шароити худиш татбиқ бишавад ва ижро бишавад, матлуб ва бажост; ва тамоми хушунатхойики хориж аз чорчуби қонуни шариати аллох бошанд номатлуб ва мазмуманд.

Қотиъият дар ижройи қонуни шариати аллох дар мовриди мужримон ва мутажовизон ва ситамгарон хам хушунати мусбат ва ба жойи астки барои ижройи адолат ва мухофизат аз хуқуқи шаръий инсонхо ва мухофизат аз бандагони аллох аз тариқи се абзор анжом мешавад.

Ду намунайиро бароитон зикр кунамки читури аз коноли “ се абзор” мешавад ек хаққиро гирифт ва хашми бажоро дар масоили аслий ва калони жомеъайи муслимин дар масири шаръияш мудирият ва хидоят кард, ва ба натижайи шаръий хам расид, ва мутаважжих шудки ( бо тажрубиёти мисли Сумайя розиаллоху анху ва Ёсир ва …..)дар ингуна маворид ғейри аз ин “ се абзор” хеч рохи дигари барои хидояти хашми бажо ва гирифтани интури хақхо вужуд надорад, танхо ва танхо ин “ се конол” вужуд доранд.

Медонемки аллох таоло мефармояд:

:إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ(حجرات/10)

Фақат мўъминон бародарони хамдигаранд. Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

كُلُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ حَرَامٌ دَمُهُ وَمَالُهُ وَعِرْضُهُ.[1]

Хамма чизи мусалмон, хун ва мол ва обруяш, бар мусалмон харом аст. Холо обруйи ек мусалмони тавассути ек кофар дар маъаррази хатар қарор гирифта аст, бибинид аз так таки афроди жомеъа то хукумати исломий чи вокуниши дар мовриди чанин мусибати нишон медиханд:

Рузи зани мусалмони ба бозори яхудиёни бани қайнақоъ меравад ва ба талосоз ё нуқрасози мурожаъа мекунад то зуюри барояш бисозад. Яхудиён аз у мехохандки сурати худишро ошкор кунад аммо ин хохари мусалмонимон ин корро намекунад. Чун он замон хукми хижоб ва пушондани сурати ва сина ва ғейрих бар мусалмон нозил шуда буд. Хамон корики алъон куффори секуляри европо барои мамнуъияти ниқоб қонун тасвиб карданд ва мужозот хам барои хохарики ниқоб бизанад таъйин карданд. Дар хар сурат, замоники ин хохаримон мухолифат мекунад еки аз яхудийхо аз руйи лажбозий бидуни инки ин хохаримон мутаважжих бишавад либосишро аз пушт ба шонаш мебандад, замоники ин хохаримон боланд мешавад аз пушт баданиш лухт мешавад, чун он мовқеъ мисли алъон набудки хамма, чанд то либос зери ин либосиш бипушанд. Фақат хамин танишон буд. Замоники инжури обруйи ин хохаримон бозичайи ин куффор мешавад хамма ба он хандиданд ва яхудиён масхараш мекунанд.

Дар инжо бародари мусалмоники онжо хузур дорад хашмгин мешавад ва он шахси мужримро бо заработи шамшириш ба дарак мефрестад, яхудийхо хам даста жамъий ба у хамла мекунанд ва ишонро ба шаходат мерасонанд. Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба унвони рахбар ва хокими исломий хабарро шанид, хашмгин шуда ва тамоми сипохи исломро барои жанги бо ин куффор бурд ва пас аз 15 руз мухосара онхоро мажбур ба таслим кард ва қасди куштани хаммайи онхоро доштки бо васотати Абдуллох ибни Убай – сар дастайи мунофиқини Мадина – жонишонро ба онхо бахшид, дар аваз амволишонро мусодара кард ва худишонро ба наздики шом табъид кард.

Ин дар замони будки мо хукумати исломий ала минхажин нубувват доштем, аммо пас аз он хам замоники мо сохиби хукумати бадили изтирорийи исломий будем боз сахнахойи қобили таъаммулиро мебинем ва бештар қонеъ мешавемки читури имом сипар мешавад, хатто агар ек имоми хукумати бадили изтирорийи исломий бо хар мазхаби бошад, ё ек имом моли мажлиси шўройи вохиди мужохидин бошад.

(идома дорад……..)

---

[1] أخرجه أحمد (2/277، رقم 7713) ،ومسلم (4/1986، رقم 2564) .وأخرجه أيضًا: البيهقي (6/92، رقم 11276)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(128- қисмат)

 Илова бар мафосиди бешумори ақидатий – равоний ва рафторий ва хатто мухити зистий, агар муслимин аз ин хушунати шаръий истефода накунанд маконхойики ибодати аллох дар он мешавад тавассути хаминхойики камтар аз хайвоноти чохорпо хастанд нобуд мешаванд, хамчунонки дар хамин европо аввалин маконхойики ба далили қудратгирийи мушрикин ва секуляристхо нобуд шуданд хамин калисахо ва савомеъ буданд. Ин хам еки дигар аз заруриятхойи астки бояд аз хашм тибқи қонуни шариати аллох истефода бишавад, ва хашм ба унвони ек ниёз ва зарурат худишро нишон медихад.

أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ *‏ الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِن دِیَارِهِمْ بِغَیْرِ حَقٍّ إِلَّا أَن یَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِیَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ یُذْکَرُ فِیهَا اسْمُ اللَّهِ کَثِیراً وَلَیَنصُرَنَّاللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ ‏(حج/39-40)

Аслан агар худованд баъзи аз мардумро ба василайи баъзи дафъ накунад дирхойи ( рохибон)ва калисахойи (насронийхо) ва каништхойи ( яхудиён), ва масжидхойи ( мусалмонон) ки дар онхо худо бисёр ёд мешавад, тахриб ва вайрон мегардад. Ва ба тури мусаллам худо ёри медихад касонироки ( бо дифоъ аз дини ислом ва маконхойи ибодий) уро ёри медиханд. Худованд нийруманд ва чийра аст.

Бале, ин хашм махор шуда тавассути қонуни шариати аллох эхсон ва лутфи аллох бар жахониён аст

وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ .

Еки дигар аз заруратхойи ба коргирийи ин хашмики фазл ва лутфи аллох бар жахониён аст, мутаважжих кардани ин хашми махор шуда бо қонуни шариати аллох ба самти мужримини дохили муслимин астки ба сифати аз сифати куффор ва мунофиқин олуда шуданд ва дучори журмхойи мешавандки бояд худуди аллох руйишон татбиқ бишавад. Чун худуди хастандки қонуни шариати аллох дастур додаки бояд ижро бишаванд, ва марбут ба назми ижтимоий ва риояти қавонин мешаванд то харж ва маржи ба вужуд наёяд, ва зулми сурат нагирад ва

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ»

Ба шикли сахихиш дар жомеъаи муслимин пиёда бишавад ва заминахойи

«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»

Таъмин бишавад. Холо агар каси огохона ва ба мейли худиш қавонини шариати аллохро зерипо бигузорад лозим аст ва бояд бо хушунати танзим шуда тавассути аллох бо он бархурд бишавад.

Шахси медонад ва яқин дорадки набояд хуни бародари мусалмонишро ба нохақ бирезад, ё набояд занишро зери мушт ва лагад бигирад, ё набояд жосусий кунад, ё набояд ба бародариш тухмати куфр ва иртидод ва дуздий ва қатл ва ғейрих бизанад, ё набояд бо суръати боло дар кучахойи шахр ё русто ронандагий кунад ва …….аммо инкорхоро анжом медихад.

Ё ба бачча мегуйи наздики оташ ё бухорий ё жойи доғ ё истахри об наравад, аммо хаминтури саришро меандозад пойин ва меравад; ё саришро аз панжарайи мошин берун наёварад ё руйи лабайи пушти бом наравад, ё ба синни 7 солаги расид бояд намозишро бихонад ва ғейрих? Дар инжо бояд ба нисбатики шаръ лозим дониста бо хушунат монеъи иттифоқоти ногувор ва садамот шуд? Ин  хушунат новъи пешгирий ва мухофизат аз саломати жисмий ва рухийи афрод аст; мисли қисоски интихойи хушунати ек мусалмон нисбат ба ек мусалмон астки аллох таоло дар мовридиш мефармояд:

: وَلَکُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاةٌ یَاْ أُولِیْ الأَلْبَابِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (بقره/179)

Эй сохибони хирад! Барои шумо дар қисос, хаёт ва зиндагий аст бошадки тақво пеша кунид.

Дар инжо лозим аст барои жиловгирий аз ин зарархо ва мафосиди мушобех, хушунат ба кор гирифта бишавадки, маъмулан аз жаримайи нақдий то зиндон ва хабсхойи тулоний муддат ва ғейрих шуруъ мешавад, то ба табъид ва эъдом хам кашида мешавад. Возих аст хукумат кардини бидуни ижройи хушунатики ба нафъи жомеъа бошад, имкон надорад. Барои хамин аст шумо наметавонид жомеъайиро дар торихи инсонхойи тасаввур кунидки дар он мутлақан ори аз хушунат бошад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(127- қисмат)

Ин залилий идома дорад то замоники муслимин дубора бо жиход ва аслаха ба динишон баргарданд, чун куффор ва бахусус куффори секлуяр аввалин корики мекунанд муслиминро аз он чохор мафхуми динишон тухий мекунанд, ва то замоники муслимин бо жанги мусаллахона ва жиход он чохор мафхуми динро ба худишон барнагардонанд аз динишон фосила гирифтанд ва ба динишон барнагаштанд, ва ин залилий бар онхо идома дорад:

إِذَا تَبَايَعْتُمْ بِالْعِينَةِ،وَأَخَذْتُمْ أَذْنَابَ الْبَقَرِ، وَرَضِيتُمْ بِالزَّرْعِ،وَتَرَكْتُمْ الْجِهَادَ، سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ ذُلًّا لَا يَنْزِعُهُ حَتَّى تَرْجِعُوا إِلَى دِينِكُمْ.[1]

Он гохки шумо муомала айний кардид ( ин муомала ба ин сурат астки фарди колойиро ба қиймати болойи аз фарди мехарад ва ба далили мисли бидехкор будан жинсро ба қиймати пойинтари ба хамон шахс мефрушад) ва думи говро гирифтид ва ба кишоварзи хушнуд шудид ва жиход дар рохи аллохро тарк кардид, аллох зиллат ва пастийро бар шумо чийра мекунад ва онро аз шумо дур нахохад кард то вақтики ба динитон баргардид.

Дар хадиси дигари хам хаст тарки жанги мусаллахонайи шаръий, ва харж накардани нихояти хушунати дар жиход, ворид шудан ба сафи мунофиқин аст:

“مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ بِهِ نَفْسَهُ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنْ نِفَاقٍ

Ва хатто тарки жиход ва ё мужаххаз накардани ек мужохидики мехохад ин хашмро дар масири шаръияш харж кунад ё нигахдорий накардани шаръий аз хонуводайи ек мужохид, боиси нузули қориъа ва бало ва мусибати сахт ва мухлик ва ногахоний бар шахс мешавад қабли аз азоби қиёмат:

مَنْ لَمْ يَغْزُ،أَوْ يُجَهِّزْ غَازِيًا،أَوْ يَخْلُفْ غَازِيًا فِي أَهْلِهِ بِخَيْرٍ، أَصَابَهُ اللَّهُ بِقَارِعَةٍ قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ . [2]

Ки аллох таоло дар мовриди хамин азоб мефармояд:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمْ انفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنْ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلا قَلِيلٌ *إِلا تَنفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا وَيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوهُ شَيْئًا وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ(توبة/38-39(

Эй мўъминон! “ ма лакум”: чи чизитон шуда аст? Чи хабаритон аст? Чиро шумо? Чиро хенгомики ба шумо гуфта мешавад: ( (барои жиход) дар рохи худо харакат кунид, сусти мекунид ва дил ба дунё медихид? Оё ба зиндагийи ин жахон ба жойи зиндагийи он жахон хушнудид? Таматтуъ ва колойи ин жахон дар баробари таматтуъ ва колойи он жахон, чизи ками пеш нест. Агар барои жиход берун наравид, худованд шуморо ( дар дунё бо истийлоъи душманон ва балохойи ногахоний ва ғейрих ва дар охират бо оташи сузон) азоби дардноки медихад ва ( шуморо нобуд мекунад ва ) қовмиро жойгузинитон месозадки жудойи аз шумоянд ва хеч зиёний  ба худо намерасонид ва худо бар хар чизи тавоно аст. Яъни тарки хушунат тибқи қонуни шариати аллох мусовий аст бо тан додан ба залилий дар баробари душманони аллох ва душманони худимон, ва пазириш ва хариди азоб дар дунё ва қиёмат, ва дохил шудани ба сафи мунофиқин ва секулярзадахо, ва хатто нобуд шудани худимон, хамин чизики қарнхост муслимин дар он гирифтор шуданд ва алъон хам хастанд.

Алъон мешавад аз ек мусалмони  мўъмин пурсид: дар баробари хушунати тахмилийи куффор ва бахусус хушунати тахмилийи куффори секулярки хамиша бо муслимин межанганд ва муртакиби анвоъи кушт ва кушторхойи вахшиёна ва нобудийи сарзаминхойи муслимин мешаванд то хукумат ва қавонини худишонро бар муслимин тахмил кунанд чи бояд кард? Таклиф чист? Даст руйи даст бигузорем то мисли Андалус ё хамин еки ду қарни гузашта қавонини куффор ва бахусус қавонини секуляр бар мо тахмил бишавад, ва инхамма фақр ва ноамний бар мо тахмил бишавад, ва таслими зиллат ва бардагийи куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий ва қавонини дини секуляризм бишавем? Аз дини исломийки иззатро танхо махсуси аллох ва росулиш ва мўъминин дониста чи интизори меравад?

وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّالْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ(منافقون/8)

Иззат ва қудрат аз он худо ва фристодайи у ва мўъминон аст, ва лакин мунофиқин намедонанд.

Бале, аллох таоло илова бар дифоъи машруъ, жанги мусаллахонайи озодийбахшро тибқи қонуни шариатиш, ва хушунатро тибқи қонуни худиш бар алайхи куффор ижоза дода аст, ва танзимоти ба вужуд оварда астки дар дарси душманшиносий ба он ишора кардем. Яъни харж кардани хушунат дар баробари куффор хам танзимоти дорад.

Агар муслимин аз хушунатики аллох ба онхо дода истефода накунанд ва мужримин ва куффорро дафъ накунанд, бидуни шак тавассути хаминхойики камтар аз хайвоноти чохорпо хастанд фасод тамоми заминро мегирад, аммо аллох таоло нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад ва абзори чун хушунатро дар ихтиёри муслимин қарор дода астки бо ин хушунат монеъи фосид шудани замин бишаванд:

:وَلَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ ‏(بقره/251)

Ва агар худованд бархи аз мардумро ба васила бархи дигар дафъ накунад, фасод заминро фаро мегирад, ва ле худованд нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад.

(идома дорад……..)

---

[1] روى أبو داود (3462)صححه الألباني في صحيح أبي داود .

[2] روى أبو داود (2503) حسنه الألباني في صحيح أبي داود .

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(126- қисмат)

Ба ин шева масрафи хашм ва надоштани мехрабоний дар баробари муслимини мужриминики хад бояд бар онхо ижро бишавад ек ниёзи жомеъа ва ек дастури шариат астки мустақиман ба иймон ба аллох ва рузи қиёмат гира хурда аст, холо дар баробари куффорики амр шуда

«أَعِزَّةٍ عَلَى الكافِرينَ»،

Масрафи хашм, ва вокуниши дар баробари хушунати афсар гусихтайи куффор – ва бахусус куффори секуляр ва муртаддин – ек зарурат ва ек ниёз аст.

Чун аллох таоло аз инсонхойи сухбат мекунадки аз чохорпохо хам пойинтарандки мумкин аст рифох ва амнияти инсонхойи дигар ва ибодат барои аллохро ба хатар биндозанд. Ижройи худуд ва жиход ва тахияйи қувват ва аслаха, ба унвони бахши аз қонуни шариати аллох ва омили боздоранда барои пархез аз садамоти интури инсонхойи табахкор ва муслимини мужрими омада астки , мехрабоний ва мудоро ва бо басират сухбат кардан руйи онхо таъсир надорад, ва танхо қавонини боздоранда ва забони хушунат ва аслаха метавонад жиловишонро бигирад.

. وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ کَثِیراً مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لاَّ یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ یَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَئِکَ کَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ (اعراف/176)‏

Мо бисёри аз жинниён ва одамиёнро офарида ва пароканда кардемки саранжом онон дўзах ва иқомат дар он аст. Онон дилхойи дорандки бидонхо намефахманд, ва чишмхойи дорандки бидонхо намебинанд, ва гушхойи дорандки бидонхо намешнаванд. Инон мисли чохорпоёнанд ва балки саргардонтаранд. Инон воқеан бехабар хастанд.

Аллох таоло ба унвони ек омили боздоранда ва хидоят кунандайи хашм дар баробари чанин инсонхойи амр мекунад то онжойики метавонем қудрати низомий тахия кунем:

وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)

Барои ( мубориза бо) онон то онжоки метавонид нийруйи ( низомий) ва ( аз жумла) асбхойи варзида омада созид, то ба василайи он душмани худо ва душмани хувишро битарсонид, ва касони дигари жузъ ононро нез битарсонидки инхоро намешносид ва худо ононро мешносад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар тафсири ин қувват хам мефармояд:

اَلا اِنَّالقُوَّةَ الرَّميُ،اَلا اِنَّ القُوَّةَالرَّميُ.

Огох бошид! “қувват” хамон тирандозий аст, огох бошид! “қувват” хамон тирандозий аст.

Дар инжо ба коргирийи ин қувват барои тахмили ақидайи исломий бар куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб нест. Ақидароки жойиш дар қалб аст наметавон бо ижбор бар каси ғейри аз секуляристхо ва мушрикин тахмилиш кард, чиро бар секуляристхо? Чун аввалан инон худишон бо дасти худишон бо дур рехтани қавонини шариати аллох худишонро беарзиштар аз они кардандки сохиби арзиши ек инсоний бошандки аллох таоло дар мовридиш фармуда

«وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ»،

Илова бар он онхо хам – аз гузаштахойи дур то рузи қиёмат – хамиша бо зури аслаха дини секуляризм ва хукумат ва қонуни секуляристий ва итоат аз дини секуляризмро бар мо тахмил мекунанд, ва то ба ин мархала нарасиданд бо мо қитол мекунанд, жанги мусаллахона мекунанд:

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا.

Пас онхо танхо бо зури аслаха бо мо сухбат мекунанд то замоники хукумат ва дин ва қавонини худишонро бар мо тахмил кунанд, мо хам дақиқан бо хамин забон бо секуляристхо вориди гуфтагу мешавем ва секуляристхо бар халофи соири куффор ё бояд таслими қавонини шариати аллох бишаванд ё бимиранд ва рохи севуми бароишон вужуд надорад, дар холики барои соири куффор вужуд дорад.

Холо агар хар қовми мусалмони ин хушунат ва тарсондани душманон ва жиходро тарк кунад бидуни шак залили дасти хамин инсонхойи камтар аз чохорпойи мешавадки хеч чизи ғейри аз аслаха ва зур ва зулм ва фасод ва нобуд кардани қавонини шариати аллох ва куштори муслимини шариатгаро холишон нест. Абу Бакр Сиддиқ дар хутбаш мегуяд ман аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шанидамки мефармояд:

:” مَا تَرَكَ قَوْمٌ الْجِهَادَ، إِلَّا ذَلُّوا” یا ” إِلا عَمَّهُمُ اللَّهُ بِالْعَذَابِ ” [1]،

Табиий астки муслимин ба махзи рахо кардани аслаха ва эъдод ва жиход дучори залилий ва азоб мешаванд. Хаддиақалиш ин астки мушрикин ва секуляристхо мисли лошхур хамиша дар холи жанг бо муслиминанд ва ба махзи пейдо кардани кучактарин фурсати хар чи аз залилий ва азоб аз дастишон барбиёяд аз тариқи аслаха ва зур бар сари муслимин дар меоваранд, чизики алъон хам шохидиш хастем, холо жанги куффори яхуд ва насоро ва муртаддин ва ғейрих бимонад.

(идома дорад……..)

---

[1] الراوي: أبو بكر الصديق المحدث: الألباني – المصدر: صحيح الترغيب – الصفحة أو الرقم: 1392

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(125- қисмат)

Возих астки дифоъ ва хатто хамла, еки аз заруриёти зиндагийи инсон ва хатто ғаризайи муштараки бейни инсонхо ва хайвоноти  солим аст. Дар хайвонот, аллох таоло ек барномайи собитиро ба онхо дода аст ва онхо хам мутаносиб бо шароити жуғрофиёий ва ниёзхойишон таслими вазъи мовжуд мешаванд ва ижборан ба кориш мегиранд, аммо аллох таоло бо ихтиёрики ба инсонхо дода аст,бо қавонин ва барномахойи мушаххас ва муъайян, ин “ хушунатро” ба унвони ек зарурати зиндагий – мисли соири заруратхойи зиндагий мисли гурснагий ва ташнагий ва шодий ва ниёзхойи жинсий ва ғейрихро – хидоят мекунад, ва ба инсонхо барнома медихадки читури ин хашмро мудирият ва хидоят кунанд.

Албатта, дар қуръон вожайи “ хушунат” вужуд надорад, аммо ба жойиш каламоти вужуд дорандки хамин маъниро мерасонанд мисли “ ғилзат” ва “ шиддат”ки хар ду мутародиф бо хушунат хастанд. Вожа “ ғилзат” яъни: хушунат, шиддат, дурушти ва тундхуйики дар муқобили риққат ва нарми ба кор меравад. Аллох таоло мефармояд:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِینَ یَلُونَکُم مِّنَ الْکُفَّارِ وَلْیَجِدُواْ فِیکُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ (توبه/123)

Эй мўъминон! Бо кофарони бижангидки ба шумо наздиктаранд,( хамчунонки алъон секуляристхойи кофари жахоний ва муртади махаллий наздиктарин куффор ба мо хастандки гох дар сари суфрахо ва хонуводахо ва махалла ва русто ва шахримон хам вужуд доранд) ва боядки аз шумо шиддат ва хиддат( ва журъат ва шахомат ва тундхуйи) бибинанд. Ва бидонидки аллох бо пархезгорон аст.

یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ جَاهِدِ الْکُفَّارَ وَالْمُنَافِقِینَ وَاغْلُظْ عَلَیْهِمْ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِیرُ ‏(توبه/73)

Эй пайғамбар! Бо кофарон ва мунофиқон жиход кун ва бар онон сахт бигир ( ва хашин бош) ва жойгохишон дўзах аст ва чи сарневишти бадий ва чи жойгохи зишти аст!

Дар инжо хушунат ва шиддат бо мунофиқин ва секулярзадахо бештар рухий ва равоний ва жанги сард аст, аммо ба куффори ахли китоб мумкин аст дар марохили хамма жониба бошад, хам жанги сард хам гарм, ва дар марохили танхо жанги равоний ва нарм бошад, аммо дар тамоми холат жанги бо мушрикин ва секуляристхойи кофари ва муртадддин, хам жанг нарм аст хам гарм ва хамма жониба аст.

“шиддат” хам яъни: ғилзат, салобат ва сахти, ва дар муқобил риққат ва рухамоъ ба кор меравад. Дар ин сурат вожа “ хушунат” ба маъни : шиддат, дуруштий ва дуруштхуйи астки дар муқобили нармий қарор мегирад, онхам хушунатики дар он рахм нест. [1]

«مَحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ، رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ…» (فتح/29)

Мухаммад фристода худо аст, ва касоники бо у хастанд дар баробари кофарон тунд ва хашн ва сарсахт, ва нисбат ба екдигар мехрабон ва дилсузанд. Бале, дар баробари мўъминин:

«فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ کُنتَ فَظّاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ» (آل‏عمران/ 159)

Аз парту рахмати илохий астки ту бо онон нармиш намуди. Ва агар дуруштху ва сангдил буди аз пейромуни ту пароканда мешуданд.

Бале хамчунонки нарми ва

«لِنتَ لَهُمْ»

ва барқарорийи системи бародарийи исломий

«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ»

Ва нишон додани тавозеъ дар баробари мўъминин

«وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ»

Ва хатто нишон додани залилий дар баробари мўъминин

«أَذِلَّةٍ عَلَى المُؤمِنينَ»

Ек ниёз аст, ба хамон шева дар баробари муслимини мужрим хам масрафи хашм ва надоштани мехрабоний дар ижройи худуд бар ин мужримин ек ниёз аст, ба унвони мисол аллох таоло мефармояд:

الزَّانِیَةُ وَالزَّانِی فَاجْلِدُوا کُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا مِئَةَ جَلْدَةٍ وَلَا تَأْخُذْکُم بِهِمَا رَأْفَةٌ فِی دِینِ اللَّهِ إِن کُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ وَلْیَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَائِفَةٌ مِّنَ الْمُؤْمِنِینَ (نور/2)

Хар ек аз зан ва марди зинокорро сад тозиёна бизанид ва дар ( ижройи қавонини) дини худо раъфат ( ва рахмат) нисбат бадишон надошта бошид, агар ба аллох рузи қиёмат иймон дорид, ва бояд гурухи аз мўъминон бар шиканжайи ишон хозир бошанд.

Ин шарт хийли хатарноки аст, барои хамин каси дар ижройи ин худуди аллох бар мужримини мусалмон хатто наметавонад мисли Усома бин Зайд розиаллоху анхума шафоат ва васотати хам бикунад, ва агар дучори чанин иштибохи хам бишавад бо жавоби кубандайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мувожих мешавадки:

أَتَشْفَعُ فِي حَدٍّ مِنْ حُدُودِ اللَّهِ؟!،

( оё дар баробари ижройи хадди аз худуд ва муқаррароти аллох васотат ва шафоат мекуни?)

ثُمَّ قَامَ فَاخْتَطَبَ، ثُمَّ قَالَ: إِنَّمَا أَهْلَكَ الَّذِينَ قَبْلَكُمْ، أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا سَرَقَ فِيهِمُ الشَّرِيفُ تَرَكُوهُ، وَإِذَا سَرَقَ فِيهِمُ الضَّعِيفُ أَقَامُوا عَلَيْهِ الحَدَّ، وَايْمُ اللَّهِ لَوْ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ سَرَقَتْ لَقَطَعْتُ يَدَهَا. [2]

Ва сўганд ба аллохки агар Фотима духтари Мухаммад дузди мекард хатман дастишро қатъ мекардам.

(идома дорад………)

---

[1]  لسان العرب . فرهنگ معين، فرهنگ عميد.

[2]رواه البخاري (3475) ، ومسلم (1688) .. 

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(124- қисмат)

“Адами мудирият ва контрол ва хидояти шаръийи хашм” ба унвони еки дигар аз мавониъи вахдати огохона,хадафманд ва харакатий. [1]

Аллох таоло мефармояд:

: قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّىٰ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ (ممتحنه/4)

Иброхим ва касоники бо у буданд, улгуйи хуби барои шумо аст, замоники ба қовми худ гуфтанд: мо аз шумо ва аз чизхойики бағейри аз худо мепарастид, безор ва гуризонем,( яъни аввал аз худитон бароат дорем ва безорем, ва баъад аз чизхойики ғейри аз аллох ва қонуни шариати аллох мепарастид. Чун бароат аз шахс худ ба худ мунжар ба бароат аз ақоидиш хам мешавад. Аммо мебинем иддайи хастандки ба забон аз ақоиди тараф эъломи бароат намекунанд ва бохошандки , ин хам еки дигар аз равишхойи мунофиқин ва секулярзадахо дар фариби ахли қибла аст). Ва шуморо қабул надорем ва ба шумо кофар хастем, ва душманонаги ва кинатузи хамишаги миёни мо ва шумо падидор омада аст, то замоники ба худойи ягона иймон меоварид ва уро ба ягонагий мепарастид.

Ин тўвзихи мухтасар дар мовриди мафоди ла илаха ( куфр ба тоғут) ва иллаллох ( иймон ба аллох) астки ба сирохат ба новъи буғз ва кина ва хушунат дар баробаро муридони қавонини жохилият ва қавонини ғейри шаръийи онхо ишора дорад. Ба забони содатар, хамин ла илаха ( куфр ба тоғут); ақида, фикр ва нигариширо ба мо медихадки дар он, боиси дуст надоштани ин даста аз инсонхойи мужрим, ва арзёбийи манфий аз онхо бар асоси қануни шариати аллох мешавад. Албатта читури мо ба онхо куфр дорем ва худишон ва қавонинишонро қабул надорем, дар баробари онхо хам, на моро ба унвони ек мўъмини шариатгаро қабул доранд ва на қавонини шариати моро.

Хамин “ адавату вал бағзоу” душмани ва кина, худ ба худ манбаъ ва сарчишмайи хушунат тавассути тарафайн мешавад. Арз кардемки секуляристхо илова бар жанги равоний ва сард ин хушунати худишонро, хамиша то рузи қиёмат, ба сурати жанги мусаллахона нишон медиханд ва бар муслимин тахмилиш мекунанд.

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا.

Пас вужуди хашм дар инсони мусалмон ва кофар чизи аст мисли гурснагий ва ташнагий ва соири ниёзхо. Ровшан астки ин нийруйи хашмро аллох таоло ба унвони ек ниёзи зиндагий ба инсонхо дода аст, ва чизики аллох таоло ба инсон дода аст агар дар масири қонуни шариатиш харж бишавад харгиз бад нест. Аммо мумкин аст боз касони бошанд бипурсандки чиро аллох таоло нийруйи хашм ва ғазабро ба инсон дода аст? Оё нийруйи хашмро мешавад ба унвони нийруйи муассир ва муфид,дар зиндагий мовриди истефода қарор дод? Аллох ба ду далил нийруйи хашмро дар вужуди инсон қарор дода аст:

1-Еки инки то инсон аз хостахойи физикий ва нафсонийи шаръияш дифоъ кунад. Масалан бо хашмиш ижоза надихад ек мор уро ниш бизанад, ё ек саг ба у хамла кунад, ё каси захмиш кунад, ё каси хонашро оташ бизанад, ё мошинишро панчар кунад, ё шишайи хонашро бишканад, ё баччашро бизанад, ё ба заниш тўвхин кунад ва ғейрих.

2-Далили дигари вужуди хашм ин астки ин хашм дар ростойи тахаққуқи ахдофи шариат ва татбиқи арзишхойи қонуни шариат, дар баробари душманони қонуни шариати аллох ба кор гирифта бишавад.

Мушаххас аст дар инжо, хашм ек нийруйи даруний астки барои дифоъ аз жисми инсон, ақоидиш, манофеъиш, арзишхош ва боядхош халқ шуда астки, шахс бо ин хашм, саъй мекунад аз хар чизики жисм ва арзишхоишро тахдид мекунад, холати тахожумий ва хамла ба худиш бигирад.

(идома дорад………)

---

[1] این مانع و آفت وارداتی هم از  صفات کفار و منافقین است .

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(123- қисмат)

Бале, танхо корики мешавад бо инсони лажбоз анжом дод рахо карданиш аст ва бас. Чи мусалмони олудайи бошад ва дар дорудастайи мунофиқин қарор гирифта бошад ва чи кофар бошад. Аммо намешавад бо кинорагирий ва рахо кардани интури ашхос аз садамоти онхо дар амон монд, чиро? Чун инон дар баробари хақ ва пейравони хақ жибхагирий мекунанд ва дар бисёри мавориди жанги нарм ва мусаллахонаро хам бар муслимин тахмил мекунанд, онхоики дар сафи муслимин мемонанд екжури жангро бар муслимин тахмил мекунанд ва куффори ошкор хам ек жури дигар. Дар ин сурат лозим аст бо мунофиқин ектури бархурд кард ва бо хар кудом аз куффори даража 1 ва 2 ва 3 хам муносиби худиш,аммо бо чи василайи? Танхо омили боздоранда қуввати астки аллох таоло дар мовридиш мефармояд:

   وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِباطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَ عَدُوَّکُمْ(انفال/60)

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда манзур аз он қувват аслаха аст. Агар мо чанин қудратиро тахия накунем ба ночор дар бозийи ду сарбохти ворид мешавемки лажбозхо шуруъиш карданд ва ночоро ва бояд қудрати болотар ва боздоранда ба вужуд биёваремки дар сурати изтирор дар ботлоқи лажбозхо наёфтем.

Дар инжо ончи мояйи таъажжуб аст ин астки , дастайи аз муслимини ба зохир мужохиди хастандки хамин масирро мераванд, ва ин ашхос дар ин сифат худишонро шабихи мунофиқин ва куффор мекунанд. Интури ин ашхос ошкоро бо лажбозихойи худишон ба вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин садама мезананд, ва дар баробариш қарор мегиранд, ва асбоби тафарруқ ва залилийи бештари муслимин мешаванд, ва харгиз хозир намешаванд аз коноли се абзори шаръий ба сурати муттахид ба самти суйи хадафи вохиди муслимин харакат кунанд.

Ман ба ин ашхоси лажбоз ва мужохидики танхо худишон метавонанд барои худишон кори кунанд ва худишонро аз ин сифати зишти куффор ва мунофиқин нажот бидиханд танхо каломи аллохро мерасонамки мефармояд:

   : یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَوَلْتَنظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِیرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ * ‏وَلَا تَکُونُوا کَالَّذِینَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُوْلَئِکَ هُمُ الْفَاسِقُونَ(حشر/18-19)

Эй мўъминон! Аз худо битарсид ва хар каси бояд нигох кунадки чи чизиро барои фардо( йи қиёмати худ) пешопеш фристода аст. Аз худо битарсид,худо огох аз хар он чизи астки мекунид. Ва монанди касони набошидки худоро ( бо адами пейравий аз шариат ва қавониниш) аз ёд бурдид, ва худо хам худишонро аз ёд ёди худишон бурд! Онон фосиқин ва берун равандагон ( аз худуди шароиъи илохий) хастанд.

Шумо бародарон ва хохарони бо ла илаха ва куфр ба тоғути худитон ва эъломи иллаллох ва иймон ба аллох эълом кардидки дар баробари кулли қавонини шариати аллох аз стротежики “ самиъна ва атоъна” пейравий мекунид, ва рузона билижбор чандин бор таъаххуди “ ийяка наъбуду ва ийяка настаъин” додид, ва аз аллох таоло дар баробари ин корхо ва ин таъаххуд  хостидки шуморо ба “ сиротол мустақим” хидоят кунад, рохи ононики ба онон неъмат дода “ сиротоллазина анъамта алайхим” на ононики аз онхо ғазаб гирифта ва на ононики саргардонишон карда аст.

Ононики ба онон неъмат дода аст инон хастанд:

  وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِکَ مَعَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَوَ الصِّدِّيقينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحينَ وَ حَسُنَ أُولئِکَ رَفيقاً

Инон аз аллох ва росулиш итоат мекунанд ва бидуни шак жузъи онони нестандки ахли лажбози ва ахли

«لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ»

бошанд. Ин сифат ва вижагихойи лажбозий ва такаббур моли мағзубин ( куффор) ва саргардонхо ва золлин ва мунофиқин ва секулярзадахост на моли мўъминин. Ба худитон биёйид ва дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин монеъ ва сад нашавид.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(122- қисмат)

Дар инжо ин шахсики бози ду сарбохтро шуруъ карда аст, дучори беморийи лажбозий ва лажожати махсуси куффор ва мунофиқин шуда, ва дар ин сифат худишро шабих ба куффор ва мунофиқин карда аст ва ба у мегуянд муъонид. Аллох таоло мефармояд:

:«ﺍﻟَّﺬِﻳﻦَ ﻳُﺠَﺎﺩِﻟُﻮﻥَ ﻓِﻲ ﺁﻳَﺎﺕِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﺑِﻐَﻴْﺮِ ﺳُﻠْﻄَﺎﻥٍ ﺃَﺗَﺎﻫُﻢْ ﻛَﺒُﺮَ ﻣَﻘْﺘًﺎ ﻋِﻨْﺪَ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻭَﻋِﻨْﺪَ ﺍﻟَّﺬِﻳﻦَ ﺁﻣَﻨُﻮﺍ ﻛَﺬَﻟِﻚَ ﻳَﻄْﺒَﻊُ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻋَﻠَﻰ ﻛُﻞِّ ﻗَﻠْﺐِ ﻣُﺘَﻜَﺒِّﺮٍ ﺟَﺒَّﺎﺭٍ» ‏(ﻏﺎﻓﺮ: 35 ‏).

Онон касонияндки бидуни хеч далилики ( аз ақл ё нақли дар даст) дошта бошанд, дар баробари оёти илохий ( мовзеъгирий мекунанд ва ) ба ситиз ва кишмикиш мепардозанд. ( чанин жидоли беасос ва нодурустий бо оёти илохий) мужиби хашми азими худо ва касони хохад шудки иймон оварда бошанд. Ингуна худованд бар хар дилики худ бузургбин ва зургу ва мутакаббир бошад, мухр мезанад ( ва хисси ташхисро аз он мегирад).

Мутаъассифона ин мусалмони муъонид дар чизи хам худишро шабихи ба куффор кардаки намешавад барояш кори кард, ва танхо метавонем онро рахояш кунем ба холи худиш: “ зархум” рахойишон кун. Аллох таоло ба он даста аз муслиминики дар дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо қарор гирифтанд ва шабихи куффор шуданд мефармояд:

فَأَعْرِضُواْ عَنْهُمْ إِنَّهُمْ رِجْسٌ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ جَزَاء بِمَا کَانُواْ یَکْسِبُونَ ‏(توبه/95)

Аз ишон ругардон шавид ва дури кунид, бегумон онон палиданд ва ба кейфари корхойики мекунанд жойгохишон дўзах аст.

Чиро ин мусалмони лажбозики дар ин сифат худишро шабихи куффор ва мунофиқин кардаро бояд рахояш кунем ба холи худиш? Ва азаш руйи гардон бошем? Чун аввалан худи ин шахси лажбоз асбобишро фарохам карда аст, ва бо хақгуризийики барои худиш интихоб карда аст хоста ё нохоста дар гунохони фуру рафта аст, ва гох дар ек гунох ва ширки мисли тафарруқ худишро ғарқ карда аст ва бар он исрор дорадки имкони берун оварданиш хам нест. Ширки тафарруқки аз ширки гусола парасти бадтар аст в ширки гусола парасти ва амсолихимки танхо ва танхо бо омадани рахбари мовриди пазириши хамма аз бейн меравад, аммо ин мусалмонони лажбоз худишонро дар мурдоби ширки бадтар аз гусола парасти меандозанд ва бар он хам исрор мекунанд.

Мо мехохем хаққиро ба у бигуемки худиш ба он огохий ва яқин дорад, аммо лажожат мекунад ва халофишро анжом медихад. Замоники аллох таоло мефармояд:

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ»

Яъни инхо” мўъминини” хастандки аз фирқайи ножия ва тоифайи мансураки ахли қитол хам хастанд ва инро оёти баъдий ровшан мекунад

 «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ»

Пас мухотоб мўъминин хастан на мунофиқин ва секулярзадахо; аммо ин мўъминин хақро медонанд ва хатто таблиғиш хам мекунанд аммо бо вужуди ин огохихо ва шинохт ва яқин, амали бар халофи инро анжом медиханд. Ин бечораки дар ин сифат худишро мисли куффор карда аст агар ба у бигуем:

وَإِذَا قِیلَ لَهُ اتَّقِ اللّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ (بقره/206)‏

Ва хенгомики биду гуфта мешавад: аз худо битарс, азамат( ва нухувват, сарупо) уро фаро мегирад ва гунох мекунад. Пас дўзах  уро басанда аст ва чи бад жойгохи аст.

Аллох таоло ба ин мўъминики худишро мисли мунофиқин ё секулярзадахо карданд мисли мунофиқин ба онхо мухлат медихад то бештар дар гил фуру бираванд. Чун тамоми роххойи нажотро,руйи худишон бастанд:

  :« وَیَمُدُّهُمْ فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ»(بقره/15)

Ва ононро рахо карда то куркурона ба саркашийи худ идома диханд. Аллох таоло дар мовриди куффорики тамоми роххойи нажотро руйи худишон бастанд фармуда:

  ذَرْهُمْ يَأْكُلُوا وَ يَتَمَتَّعُوا وَ يُلْهِهِمُ الْأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ (حجر/3)

Бигузор ва бухуранд ва бахравар шаванд ва орзу ононро ғофил ва саргарм кунад. Билахара ( натижайи ин бетафовутихо ва орзухойи ғалатро) хоханд фахмид. Ё дар жойи дигари дар мовриди мушрикин ва секуляристхойи кофар мефармояд:

 «وَ نَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ» (انعام/110)

Ва инхоро ба худишон вогузор мекунем ва рахойишон мекунем то дар туғён ва саркашийи худ саргардон ва вайлон ва сардамгум шаванд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(121- қисмат)

-каси медонад ва яқин дорадки хар шахс ё гурухи ахли қиблайироки мехоханд аз ислом хорижишон кунанд ва такфиришон кунанд бояд онхоро аз чохор филтери мухимми исботи журм, таъйиди он тавассути аллох ва росулиш, шурути такфир ва мавонеъи такфир убур бидиханд ва агар мужрим ташхис дода шуданд онвақт метавонад онхоро муртад биномад ва ахкоми муртаддинро руйишон ижро кунад, аммо амдан ва огохона хеч кудом аз ин марохилро анжом намедиханд ва ба рохати бо такфири соири ахли қиблайи мухолифи худишон ба рохати дучори журми бузурги мешаванд, ва ошкоро дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин монеъи дуруст мекунанд.

-каси медонад ва яқин дорадки хукми яхуд ва насоро ва мажус ва собеин бо мушкирин фарқ дорад, мушрикин ё секуляристхойи чизи хастанд ва бақия чизи дигари, ва ин хам медонанд ва яқин дорандки аллох таоло яхуд ва насоро ва мажус ва собеинро жузъви мушкирин хисоб накарда аст, аммо ин бародарони мо ба мейли худишон ошкоро хукми аллохро мегузоранд кинор ва бо истиноди ба раъйи иштибохи баъзи аз уламойи нажд ва уламойи дарборий оли саъуд ба рохати ахли қибларо жузъви мушрикин медонанд, ва ба хамин рохати дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин сад ва монеъ дуруст мекунанд.

-каси медонад ва яқин дорадки танхо се абзори хукумати исломий ала минхажин нубувват ва хукумати бадили изтирорийи исломий ва мажлиси шўройи мужохидин барои хифз ва нигахдорийи аз вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ва пархез аз тафарруқ, ва ба вужуд овардани қудрати умдайи муслимин дар баробари қудрати умдайи куффори жахоний ва муртаддини махаллий вужуд дорад, аммо ба мейли худиш лажожат ба харж медихад ва ба далили мухолифати бо фалон тафсир ё мазхаб ё хубби жо ва мақом аз қудрати бузурги муслимин фосила мегирад ва масири иштибохро меравад.

Дар тамоми ин маворид ва мавориди мушобех шахси мусалмон медонад ва яқин дорадки хақ кудом аст, аммо амдан ва ба мейли худиш ба далоили ғейри шаръий халофи онро анжом медихад. Баъзи вақтхо мумкин аст шахс ба хотири такаббур ва  лажбозий барои инки аз раъйи худиш ва назари худиш ва тафсири худиш ва хизб ва дорудастайи худиш пойин наёядки иштибох аст, ё намехохад гуфта бишавад аз раъйи худиш ё хизб ва жамоатиш даст кашид ва назари худишро рад карда, ё гуфта бишавад ба осоний афкор ва ақоидишро аваз кард, ё гуфта бишавад шикаст хурд, ё барои ризояти жохилхо ва даххо далили дигар, дучори ғурури козиб ва иззати козиб мешавад ва иштибохоти худиш ё гурух ва тафсиришро намепазирад, ва таслими хақ намешавад, ва аз хейрики дар ин хақ аст худишро огохона ва амдий махрум мекунад.

Хатто агар шахсики бар хақ аст бихохад бар хаққики пеши уст сабр кунад ва истиқомат дошта бошад ва руйи харфиш боистад ва дар баробари қонуни шариати аллох “ самиъна ва атоъна” дошта бошад ва бо ин шахси лажбози хақгуризи мувофиқ набошад, ин шахси лажбози хақгуриз хиёл мекунад чун ин шахси хақгу воқеияти афкори заиф ва хурофий ва беасосишро нишон дода аст пас ба хувиятиш садама зада, ва худиш интури беарзиш шуда аст.

Барои хамин астки ин шахси лажбоз хиёл мекунадки он сохиби хақ бо баёни хақ ва пофишорий ва истиқомат бар хақ, қасд дорад бо у душмани кунад, ва ба хамин рохати уро дар жойи душманиш қарор медихад, ин шахс замоники бо қонуни шариати аллох ва хақ душмани мекунад хийли табиий астки бо тарафдорон ва мубаллиғини ин хақ хам душмани кунад, ва интури ек сифати дигар ба номи “ ситизажуйи дар баробари хақ ва ахли хақ” ро дар худиш ба вужуд меоварад, ва сайъ мекунад ба хар қиймати ин душманиро талофий кунад.

Барои хамин интиқомжуйи кур ва кина аз хақ ва ахли хақ аз лавозими аввалияйи ин интиқомжуйи мешавад, хатто агар ин интиқомжуйи бо пуштибонийи мустақим ё ғейри мустақим аз куффор бар алайхи муслимин мунжар бишавад, хатто агар ин пуштибоний аз куффор бар алайхи  муслимин боиси садама дидани иймони худиш ва мунжар ба лех кардани шахсият, обру ва жон, номус ва моли худиш ва мусалмони муқобилиш, ва тасаллути куффор бар муслимин, ва садама дидани худиш ва тарафи муқобилиш хам тамом бишавад. Инро мегуянд бозийи ду сар бохт. Яъни бозики ба махзи шуруъ шуданиш метавони пеш бини куни ( на пешгуйи) ки бидуни шак хар ду дар он шикаст мехуранд. Инро мо борхо дар миёни муслимин дидаем. Намунахойи Андалус ва хамалоти муғул ва ишғолгарийи секуляристхойи жахоний ва вокуниши муслимин дар баробари онхо дар хамин еки ду қарни гузашта, ва хатто хамин алъон Сурия ва Ироқ ва Афғонистон ва Яман ва Сумолий ва Ливия ва ғейрих намунайи ошкори возихи барои хар мусалмони хастандки ин бози ду сарбохтики лажбозхойи хақгуриз миёни муслимин шуруъ карданд чи бало ва мусибатхойиро барои хамма ба вужуд оварда аст.

(идома дорад……..)