دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(110- қисмат)

Холо агар каси бидонадки масир ва абзори сахих хамин аст ва бас аммо огохона ва ба мейли худиш аз ин абзорхо дури кунад ва аз дур сози худишро бизанад бояд ба худиш мурожаъа кунад ва бифахмад чи чизи уро ба чанон масири кашонда астки масир ва абзори шаръийро рахо кунад ва бичасбад ба абзор ва масири дигари? Чун дар қиёмат бар асоси хамон ният мухосиба мешавад:

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд: “ аввалин мардики дар рузи қиёмат бозхост мешавад, марди астки шахид шуда аст, уро меоваранд ва неъматхоишро ба у маърифий мекунанд ва у онхоро мешносад. Мепурсанд: ту бо онхо чи кор карди? Мегуяд: дар рохи ту жангидам то инки шахид шудам гуфта мешавад

«كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ قَاتَلْتَ لِأَنْ يُقَالَ جَرِيءٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أُمِرَ بِهِ فَسُحِبَ عَلَى وَجْهِهِ حَتَّى أُلْقِيَ فِي النَّارِ»

Дуруғ мегуйи! Ту жангиди то ба ту гуфта шавад шужойи, пас ба ту гуфта шуд. Сипас худованд дастур медихад уро бо чехра ба замин бикашонад то ба оташ андохта шавад.

Мардиро меоварандки илм омухта аст ва онро ёд дода  ва қуръон мехонда аст. Ба у гуфта мешавад: ту бо он чи карди? Мегуяд: ман онро ёд гирифтам ва ёд додам ва ба хотири ту қуръон хондам. Гуфта мешавад

«كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ تَعَلَّمْتَ الْعِلْمَ لِيُقَالَ عَالِمٌ وَقَرَأْتَ الْقُرْآنَ لِيُقَالَ هُوَ قَارِئٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أُمِرَ بِهِ فَسُحِبَ عَلَى وَجْهِهِ حَتَّى أُلْقِيَ فِي النَّارِ»

Дуруғ мегуйи! Ту илмро омухти то ба ту гуфта шавад олим, ва қуръон хонди то ба ту гуфта шавад қори, пас ба ту  гуфта шуд. Сипас худованд дастур медихад бо чехра ба замин кашида шавад ва ба оташ андохта шавад;

Ва мардиро меоварандки худо ба у рузийи зиёд дод ва моли зиёдийро ба у ато кард. Дар рузи қиёмат неъматхойишро ба у маърифий карданд, онхоро мешносад пурсида мешавад: бо он чи карди? Мегуяд: онро дар рохи худо инфоқ кардам гуфта мешавад:

 «كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ فَعَلْتَ لِيُقَالَ هُوَ جَوَادٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أُمِرَ بِهِ فَـسُحِبَ عَـلَى وَجْهِهِ ثُمَّ أُلْقِيَ فِي النَّارِ»

Дуруғ мегуйи! Ту ин корро анжом доди то ба ту бигуянд чиқадар бахшанда аст. Пас гуфта шуд, сипас худованд амр мекунад ва уро бо чехра ба замин бикашонанд ва ба оташ бияндозанд. “.[1]

قَالَ أَعْرَابِيٌّ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهم عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الرَّجُلُ يُقَاتِلُ لِلْمَغْنَمِ، وَالرَّجُلُ يُقَاتِلُ لِيُذْكَرَ، وَالرَّجُلُ يُقَاتِلُ لِيُرَى مَكَانُهُ، وفي رواية: (الرَّجُلِ يُقَاتِلُ شَجَاعَةً، وَ يُقَاتِلُ حَمِيَّةً) وفي رواية: (وَ يُقَاتِلُ غضباً)  فمَنْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ؟، فَقَالَ مَنْ قَاتَلَ لِتَكُونَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ[2]

Бодия нишиний назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам омад ва гуфт: эй росули худо – марди ба хотири сирват межангад ва марди барои касби ном ва марди барои ба даст овардани мақом вориди майдон мешавад. Дар ривояти ( ба хотири ибрози шужоат ва ба даст овардани пуштибон межангад) ва дар ривояти дигар ( ба хотири хашм межангад) пас чи каси дар рохи худо межангад? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд: хар каси ба хотири эътилойи калама бижангад, пас он дар рохи худост.

Бале, аллох таоло танхо уммат ва жамоатро таъйид мекунад ва нусратишро хам танхо барои чанин уммат ва жамоати муттахиди мефрестад, пас бародари геромий замоники аллох таоло мефармояд:

وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ(بینه/5) و به صراحت اعلام می کند که :أَلَالِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُۚ (زمر/3)

Ва амр мекунад:

فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ (غافر/14)

Ва рузона чандин бор таъаххуд медихики:

إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ(فاتحه/5)

Дубора ба худит мурожаъа кунки чи чизи нафсоний боис шуда астки олудагий дар жиходит ба вужуд биёяд. Даххо бор худитро мухокама кун ва ниятитро танхо ва танхо барои хушнудийи аллох танзим кун ва бас.

 مَنْ أَحَبَّ لِلَّهِ وَأَبْغَضَ لِلَّهِ وَأَعْطَى لِلَّهِ وَمَنَعَ لِلَّهِ فَقَدْ اسْتَكْمَلَ الْإِيمَانَ[3]

  тафсир ва ровшангарий аст дар мовриди бахши аз ояйи

إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

Ва лозим аст худимонро барои рузи омада кунемки:

:  يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ * إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ (شعراء/88-89)

Он рузики амвол ва авлод суди намерасонад. Балки танхо каси ( нажот пейдо мекунад) ки бо дили солим ба пешгохи худо омада бошад.

(идома дорад………)

---

[1] رواه مسلم

[2] متفق علیه

[3]  رواه أبو داود/ آلبانی ،صحيح الجامع 5965

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(109- қисмат)        

Аммо бародарони “ мунфариди аз се абзори “ мо дар бехтарин холатхо тавонистанд дар кинори соири гуруххойи жохили мухолиф садамотиро ба душмани муштаракишон ворид кунанд, аммо дар тамоми маворид бидуни хатто ек истисноъ тамоми суди хунхо ва номусхо ва молхо ва сарзаминхойишон ба жиби муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи махаллий ва дар нихоят ба жийби куффори секуляри жахоний рафта, ва сари инон ва тамоми шариатгарохо бекулох монда аст, ва самарайи хуни ин азизон жойгузин кардани ек тоғут ба жойи ек тоғути дигар ва гох аваз кардани арбобони ин тоғутхо буда аст. Ба хамин далил астки саййид Қутб рохимахуллох бо тўвзихоти дар мовриди вало ва баро, жомеъайи жохилий, тоғут ва ғейрих фарёд мезанадки мо дигар намехохем самарайи кори мо дар жийби дигарон биравад балки мо мехохем самарайи жиходимон мунтахий бишавад ба ташкили хукумати исломий ва татбиқи қонуни шариати аллох.

Ин хаққи худимон аст самарайи махсулотики коштемро худимон жамъовари кунем ва ин корро бо истефода аз он “ се абзор” ва аз он се конол анжом медихем. Камтажрубатарин ва ноогохтарин муслиминики аз хам акнун чишмиш ба зиндагийи амнтар, мураффатар ва фаолтари дар дунё ва саодати бепоёни қиёмат боз шуда аст вахдати тамоми ахзоб ва жамоатхойи мужохиди шариатгаро ва сарзаминхойи мусалмоннишинро дар олами орзу ва тасаввуроти худиш мебинад ва харакати “ мунфаридини аз се абзор” ро нопасанд медонанд.

Муслимин умидворандки аз тариқи еки аз ин абзорхо заработи мухликиро куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий ворид кунанд ва ба тадриж бар зарфияти муқоваматишон дар пеймудани ин масири муборак изофа кунанд хар чандки наслхойи баъдий хам ин вазифайи мухимро ба саранжом бирасонанд мухим ин астки инон дар масири сахихи қарор гирифтанд чи самараро дар дунё бибинанд чи набинанд боз пирузанд.

. قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلاَّ إِحْدَى الْحُسْنَیَیْنِ (توبه/52)

Бигу: оё дарборайи мо жуз еки аз ду неки интизор дорид: ( ё пирузий ва ғанимат дар дунё,ва ё шаходат ва бехишт дар охират.)

Бале муслимин тасмим гирифтанд аз ин пас арзиши барномахойи қонуни шариати аллох ва ваъдахойи аллох ва расидан ба еки аз ду хубихоро бо тажрубайи шахсий худишон имтихон кунанд ва қотиъона дар жихати ижоди жибхайи вохиди муслимин, яъни ташкили булуки муқтадири аз жамоатхо ва сарзаминхойи мухталифи исломий бо шўройи марказий муслимин, харакат мекунанд. Аз ин лахоз ин орзухо нишон дихандайи худи пешрафта аст.

Агар муслимин аз коноли ек аз ин се абзор натавонанд худишонро созмондехи кунанд, ва муваффақ нашаванд мисли насли аввали сахоба муттахиди жохилияти хокимро дар сарзаминхойи мусалмоннишин жору кунанд, муддати тул намекашадки чандин жанги вайронгари дигар хамчун жангхойи Ироқ ва Сурия ва Афғонистон ва Яман ва Сумоли ва Ливия ва Моли ва Миср ва Фаластин ва Миёнмор ва Африқойи марказий ва Кашмир ва ғейрих аз тариқи секуляристхойи кофар ва ишғолгари жахоний ва муртаддини махаллий бар муслимин тахмил хохад шуд ва тамомий надорад, чун секуляристхо пейваста ва хамиша бо мо хоханд жангид то мо дасти аз он чохор мафхуми динимон бардорем ва аз дарун тухий бишавем ва бишавем шабихи онхо.

. وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا (بقره/217)

( мушрикон) пейваста бо шумо хоханд жангид то агар битавонанд шуморо аз динитон баргардонанд.

Бале, аллох таоло барои муқобила ва дафъи ин жанги тахмилий ва хамишагийи секуляристхо то рузи қиёмат бар муслимин, танхо бо жамоат аст, ва жамоати муслимин хам танхо аз тариқи еки аз он се конол тахаққуқ пейдо мекунад. Яъни агар хукумати исломий ала минхажин нубувват бошад дигар хукумати бадили исломий маъни надорад ва замоники хукумати бадили исломий вужуд дошта бошад дигар шўройи жамоатхо ва мужохидин маъни надорад, танхо замоники шўройи мужохидин маъни пейдо мекунадки хукумати бадили исломий вужуд надошта бошад ва танхо замони хукумати бадили исломий маъни дорадки хукумати исломий ала минхажин нубувват вужуд надошта бошад. дувуми ба хотири набуди аввали ва севуми ба хотири набуди аввали ва дувуми дар холати изтирор маъни пейдо мекунад. Яъни вақтики аввали буд бояд дувуми ва севумиро рахо кунид ва агар аввали набуд ва дувуми буд бояд севумиро рахо кунид ва танхо дар сурати набуди аввали ва дувумий астки метавонид аз севуми истефода кунид ва пойинтар аз ин рохи вужуд надорад.

( идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(108- қисмат)

Дар инжо мумкин аст хануз барои иддайи ин суъол пеш биёядки агар хукуматхойи тоғутхо доройи абзори саркуби қавий аст ва иқдомоти “ мунфаридини аз се абзор” хам чанон натоижи манфий барои умум ва жараёни мужохидини шариатгаройи вахдатгаро ба бор меоварад, пас дар ин сурат бароварда шудани хостахойи муслимин ва аваз шудани вазъи мовжуд чи мешавад? Оё бо чанин тўвсифи эхтимоли тағйироти бунёдин вужуд дорад? Бале, ба тури қатъий вужуд дорад.

Мо хаддиақал еки аз “ се абзори” қавий ва арзишмандро дар ихтиёр дорем. Инро бузургони мо пас аз аз бейн рафтани хилофати рошида то еки ду қарни гузашта медонистанд ва ба он амал карданд, инхо танхо абзорхойи харакати огохона ва хадафманди мо хастанд ва хеч бадили шаръий надоранд ва набояд дунболи бадили дигари гашт ва боз иддао намуд мо ба самт ва суйи ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват ва ташкили уммати вохида ва жамоати вохида дар харакат хастем. Касики аз ин “ се абзор” истефода накунад ва чанин иддаойи дошта бошанд ё ек аз мунофиқин ва секулярзадахои хоин ва жинояткор аст ё ек бародари жохил ва саргардони астки бояд дармон ва рохнамоий бишавад.

Мо хамиша дар баробари мухмалоти ёва сароёни ба истелохи ахлоқий ва ба истелохи мутамаддиний, чун ихвонил муфлисин ( шохайи инхирофий ихвонул муслимин) ки ғейри қобил будани шиддати амал ва ба коргирийи аслаха дар баробари куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллийро ба кулли зишт медонанд ва дар баробар, аз харгуна хушунати низомий дар баробари мужохидин химоят ва хамкори мекунанд ва амалан дар хидмати душманони дин ва қонуни шариат қарор гирифтанд истодем. Бигузор мунофиқин ва секулярзадахо ва риёкорон ва тожирони дин ва мардум харчи мехоханд бигуянд, бидуни тардид дар бисёри маворид амали жаррохий мархалайи хаётий ва хассос барои баргардондани зиндагий аст, ва хисси интиқом жуйи мусбат хам еки аз абзорхойи дарунийи барпойи адолат  ва хаққи инкор нопазир аст.

Интиқом нишон дихандайи ин астки мўъмин дар борайи ончики дар ин дунё мегузорад бетафовут нест ва хамин ихсос мужиби тақвияти рухия ва мужиби тақвияти умидиш мешавад. Вазифайи ин “ се конол” ва ин “ се абзори “ арзишманд ин астки на танхо оташи интиқомжуйи мўъмининро хомуш накунанд балки онро харчи бештар шўълавартар ва амиқтар нигах доранд, ва ин оташи интиқомро бо рохнамоийи қонуни шариати аллох дар масири нобудийи манбаъи воқеийи куллияйи беадолатихо, тоғутхо ва зулмхо хидоят ва мудирият кунанд.

  Еки дигар аз илали мухолифати жараёни муборизини шариатгаро бо “ мунфаридини аз се абзор” ба далили интиқоми фардийи онон аз фарди золими дигари нест, балки дар ин хақиқат нахуфта астки тасвия хисоб кардан бо кулли системи мовжуд бисёр мухимтар аз тасвия кардан бо ек маъмур ва хидматгузори системи мовжуд аст. Бале

    «فَوَ الله لَنثأرنّ! والله لَنثأرنّ ولو بعد حين»

Ва фақат аллох медонадки мо бояд чиқадар аз куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий ба хотири жиноятишон интиқом бигирем, ва расидан ба ин хадафи олий хам баъди аз қудрати иймон танхо ва танхо аз коноли он “ се абзор” тахаққуқ пейдо мекунад.

Бояд ёд бигиремки тамоми зулмхо, жиноёт ва беадолатихойи жисмий ва равоний бар алайхи мўъминин натижайи систем ва қудрати хукуматийи тоғутий мовжуд аст. Бояд ёд бигиремки дар баробари ин қудрати хукумати тоғутийи мовжудки аз пуштивонаий қудрати секуляристхойи ишғолгар ва муттахиди жахоний хам бархурдор аст бояд тамоми энержи ва интиқоми худимонро мутамаркиз кунем ва хамалоти умдайиро бар алайхи душмани умда созмондехи кунем ва ин танхо аз тариқи еки аз он “ се абзор” анжом мешавад ва бас.

Ижоза дихидки мунфаридини озодихох ва бародарони махдуд бин ва такру моки мумкин аст дорудастайи хам барои худишон тартиб дода бошанд хар андозаки дуст доранд дар мовриди таъсироти муфиди ингуна амалиётхойи низомий ихсосий ва махдуд ва мунфаридишон достон сароий ва иғроқ кунанд. Тажоруби торихий ва озмойишоти мукаррари чанд даха гузашта ва мулохазоти манхажий,ақидатий, теорик ва илмийи инқилоби исломий пайғамбарон ва сирйаи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хулафои рошидин ва тамоми касоники ба эхсон аз инхо табаъият карданд халофи ин бавархоро ба исбот расонда аст, ва хаммайи росулон ва пейравонишон танхо ва танхо масири вахдати огохона, хадафманд ва харакатийро тей карданд, ва танхо бо харакати дар масири сахих, натижаро дар чанин холати, сипорданд ба аллох.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(107-қисмат)

Албатта имкониш хастки ек иқдоми муваффақият омизи низомий тахти шароити сиёсий хосси табақаий хокима дар ек шахр ё устон ва хатто дар ек кишварро дучори сардаргумий ва гижи кунад; аммо ин иғтишош дар системи хокима, кутох муддат хохад буд. Системи хукуматийи жохилий танхо муттакий бар чанд маъмур дар нуқтайи махдуд ва жобажо шудани чанд вазир нест, ва бо кушта шудани онон хам аз бейн намеравад. Хукумат бо заминахойи мардумийки дорад ва бо нийрухойики дар ихтиёр дорад хамиша қодир аст мухрахойи жадидро пейдо кунад ва ба рохати жойгузин кунад. Интури системи хукуматий мисл қабл ба кориш идома медихад ва хатто осибнопазир хам мешавад. Чун инжури корхойи кучаки уро бештар воксина мекунад ва дар баробари иттифоқот хушёртар хам мекунад, ва ин еки аз хадамоти ошкори ин гуруххойи мунфариди аз мардум ба чанин системи аст.

Дар баробари чанин иқдомоти мунфаридона дар қолиби шахсий ва ё гуруххо ва ахзоби “ мунфариди аз се абзор” хам садамоти жиддий ва таъсироти манфийи амиқий бар пояхойи жараёни мужохидини шариатгароий мезанадки огохона ва хадафманд дар холи харакат ба самт ва суйи вахдати фарогири исломий ва ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват хастанд.

Агар қарор астки шахси бо ек аслахайи сабук ё бомби дастсоз битавонад ахдофи ек миллатро ба натижа бирасонад, пас чи далили барои ташкили шўро ва жамоати муваххиди шўрохо ва жиходи умумийи муслимин вужуд дорад? Оё росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо терори Абу Жахл ё Абу Лахаб дар хамон ибтидойи амр наметавонист ба хадафи худиш бирасад ва ин хамма шиканжа ва оворагий ва мушкилотро то замони ташкили хукумати исломий Мадина тахаммул накунад?

Агар қарор аст бидуни хузури қудрати огохона ва хадафманди умумий муслимин, миқдори борут ва ек тика сурб рақибро аз майдон бадар кунад ва хукумати исломийро ташкил бидихад, пас чи ниёзи ба мардум ва хижрат ва созмондехийи сабиқунал аввалун дар шўрохойи муваххид ва инхамма мушкилот хаст? Агар сахих бошадки бо кушта шудани чанд сарбоз ва корманди довлати ва ё инфижори чанд бомб, мақомоти баржастайи хукуматхойи тоғутий ва бахусус секуляристхойи ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи тахти пушиши секуляристхойи жахоний аз иштибохоти худишон пушаймон мешаванд ва бо узрхохи аз мардум таслими хостахойи онон мешаванд ва ижоза медиханд муслимин қонуни шариати аллохро ижро кунанд, ё душманро ру кулишон мегузоранд ва сарзаминхойи муслиминро тарк мекунанд, дар ин сурат чи ниёзий ба жараёни мужохидини шариатгаройи вахдатгаро ва хадафманд ва тўвсиъайи созмони инқилоби мужохидин, ва чи ниёзий ба жаласоти ақидатий ва манхажий, тахризи мардум, тахаммули масоиби басижи умумий ва ғейрих вужуд дорад?

Ин иқдомоти “ мунфаридини аз се абзор” возих ва рошан астки мисли дастуроти хукумати исломий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои терори мухолифин нестки кулли қудрат ва самараш ба жиби муслимин меравад хар чандки тавассути ек нафар хам анжом бишавад, хатто ин иқдом аз суйи хукуматхойи бадили исломий хам сурат намегирад ва ё дар сурати адами вужуди чанин хукуматхойи хатто аз тарафи шўройи муваххиди муслимин хам анжом намешавад. Пас намешавад бо қиёси ба чанин иқдомоти ин бародаронимон амали худишонро тўвжих кунанд.

Ин иқдомоти фардий “ мунфаридини аз се абзор” ва терорхойи кур ва бомбгузорихойики ба нияти никоя анжом мешаванд аммо аз ин се манбаъ содир намешаванд. Ва аз заминахойи басижи умумий хам махруманд, наметавонанд қобили қабул бошанд, чун аввалан судиш ба ин се манбаъ барнамегардад то боиси тақвияти харакати ба жилови муслимин бишавад ва ба он энержий бидихад,ва сониян дар бехтарин холат ба жойгузин шудани ек жохилият ба жойи жохилияти феълий ва жойгузин шудани ек тоғути дигар ба жойи тоғути феълий мунжар мешавадки аксаран аз тоғути қаблий хам бадтар буда ва хаст, ва солисан ахамияти омузиши иймон ба муслимин ва нақши огохихойи манхажийи муслиминро ночиз ва беахамият нишон медихад, ва муслиминро буқудрат ва заиф нишон медихад ва амалан ба муслимин мефахмонадки чашми умидишон ба ек интиқомжу ва нажот дихандайи бошадки мисли қахрамон хар чанд вақт ек бор зохир мешавад ва ононро аз шарри душманонишон нажот медихад.

Аммо хамиша гард ва ғубори ноши аз амалиётхойи ихсосийи жудойи аз шўройи муваххид ё хукуматхойи бадили исломий ё хукумати исломий ала минхажин нубувват фуру менишинад, тарс ва вохимайи мудирон ва маъмурини хукуматхойи тоғутий ва  секуляристхойи ишғолгар хам аз бейн меравад, маъмур ва низомийи мақтул жойгузин мешавад, зиндагий камо фис собиқ ба харакати худиш идома медихад ва сиёсатхойи хукуматий хам бо эхтиёти бештар ва омадигихойи бештар дубора бармегардад. Дар муқобил, ихтиноқ ва фишори амнияти ва полисий афзойиш пейдо мекунад ва бо абъоди хашинтар ва бепарвотар ба пиёда кардани нақшахойи  худишон бар муслимин доман мезананд. Саранжом ба жойи умидхойи оташин ва хаяжоноти зудгузар ва ихсосотий, дилсардийи ва ноумидий умумий дар миёни муслимин зохир мешавад ва ин еки аз натоижи зиёнбори ингуна харакати мастонаий “ мунфаридини аз се абзор” аст.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(106- қисмат)

Ин бародарони “ мунфариди аз се абзори “ моки дар ахзоб ва жамоатхойи мухталифи ба каррот дида мешаванд агар ба фозилоби жохилият ва даст нишондагони дини секуляризм барои хифзи бақойишон жорий нашандки – маъмулан мешаванд – тобеъ хаяжоноти зудгузар ва ихсосий хастандки танхо ба “ никоя” дил хуш мекунанд на” тамкин”, ва бештар дар жустажуйи ғорот ва чоповул ва харобкорий хастандки барои анжоми ин кор хам албатта ниёзий ба ядак кашидани орзухойи бозгардондани уммати вохида ва жамоати вохида ва бозгардондани хукумати исломий ала минхажин нубувват аз тариқи вахдат ва басижи умумий муслимин надорад. Чун масири харакатий ва амалийи ин бародарони “ мунфариди аз се абзори” мо куллан бар халофи ин масир аст, ва агар дар сухбатхойишон хам иддаойи вахдат  ва харакат ба суйи уммати вохид ва жамоати вохид ва хукумати исломий дошта бошанд бештар ба шуорхойи тухолийи намояндагони мажолиси жохилий дар хенгоми интихобот шабих аст то ба ваъдахойи ек мужохиди шариатгаро ва ба сирохат тазоди миёни гуфтор ва амали инхоро мешавад ташхис додки чигуна худишонро машмули

لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ ‏

Карданд ва худишонро машмули хашм ва кинайи аллох карданд

کَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ ‏

Ва ошкоро худишонро аз ононики аллох дустишон дорад ва дар ек сафи вохид ва пулодини межанганд жудо мекунанд чун:

: إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذِینَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِهِ صَفّاً کَأَنَّهُم بُنیَانٌ مَّرْصُوصٌ .‏

Ровшантар ва жузъийтар хидматитон арз кунам: алъон барои куштани ек мақоми низомий ё идорий ниёзи ба вахдат ва созмондехи ва мардуми созмонёфтайи ниёзи нест. Хам аслаха ва хам маводди мунфажира ва равиши корбурди он дар ихтиёри хамма вужуд дорад, ва ек аксул амали физикий астки дар саросари жахон ек шикли собити дорадки, дар шикли зохириш бисёр пурхаяжон аст, аммо дар воқеъ ин амал ба танхоий барои системи хокима комилан безиён аст. Чиро? Алъон тўвзих медихам иншааллох.

Муслимин пас аз ислом овардани Умар ибни Хаттоб ба сурати екдаст ва шабихи рохпиймоий меоянд ба самти каъба, ин абзори қудрат аст. Замоники Абу Басир розиаллоху анху тибқи муъохидайи худайбия ба секуляристхойи қурайш тахвил дода мешавад ва баъад фарорий мешавад ва дар сохили дарё ек жанги мустақилли чирикий бар алайхи душмани аслий ва муштарак рох меандозад ва пойгохи бадил ва изтирорий дар кинори Мадина барои муслимини ситамдидайи Макка ба вужуд меоварад ин хам чанон қудрати астки секуляристхойи қурайшро мажбур ба ақабнишини мекунад ва секуляристхойи қурайш эълом мекунанд мо аз ин шарт бозгардондани муслимини фарорий даст кашидем ва хар мусалмоники мехохад ба Мадина биравад метавонад биравад ва мо бо у кори надорем. Ва росулуллох салаллоху алайхи васаллам ин гурухи чирикий ва пойгохи мавозийро ба Мадина даъват мекунад, ва бо бардошта шудани холати изтирор, ин гурух хам мунхал мешавад ва дар муслимини дигар хал мешаванд, ин қудрати ошкори астки дар хидмати хадафи аслий ва бар алайхи душмани аслий анжоми вазифа мекунад.

Дар жавомеъи жохилий ва секуляр хам эътисоби бисёр мўътадили ек синфи махдуд дар жомеъа натоижи мухимми чун тақвияти эътимод ба нафси аъзойи синф, рушди иттиходияхойи синфий, тағйири дар шароити номатлуби хокима ва ғейрихро барои синфи ёд шуда дарбар дорад; дар суратики танхо қатли ек маъмури хукуматий сирфан жаввиро полисийтар мекунад, ва ё дар нихоят ек маъмури дигарро ба жойиш мегузорандки холи аз арзиши ижтимоий асосий аст, ва дар бехтарин холати мисли шикасти сари фалон мушрик тавассути Саъад ибни Аби Ваққос розиаллоху анху мешавад барояш арзиш гузорий кардки, арзиш ва суди он дар хадди ек интиқоми шахсий боқий мемонадки кулли судиш хам ба жийби жамъи муслимин меравад, аммо дар вазъи мовжуд авоқиб ва зиёнхойи ин интиқоми шахсий дар хадди аз даст рафтани зиндагийи муслимини зиёдий  дар жомеъа густариш пейдо мекунад ва ин муомалайи сад дар сад зиёнбори аст,чун зиндагийи ек мусалмон арзиши зиндагийи хазорон кофари аслий вожибул қатлро дорад холо чи расид ба инки ба хотири кушта шудани ек кофар зиндагийи чандин мусалмон аз даст биравад. Ин муовизайи хуби нест. Агар зиндагийи тамоми муслимин дар рохи сарф бишавадки ба хукумати исломий ва  шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид мунтахий мешавад арзиш дорад аммо дар ек интиқомгирийи шибхи жиходий чанин муовизайи наметавонад судманд бошад.

(идома дорад……….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(105- қисмат)

Инро тақрибан хаммайи “ улил албаб” ва уламойи мутахассиси жиход ва инқилоб қабулиш карданд, аммо хийлихо боз масирро ба амд ё ғейри амд иштибох меравандки аз ду тариқ мумкин аст ин иштибохоти худишонро нишон бидиханд: еки аз тарафи дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахоки куллан амдий масирро иштибох мераванд, ва ба ин бахона ва бо тўлиди шубхоти шибхи исломий  ахзоби мухталиф ва рангорангиро месозанд, ва қасд доранд тибқи қавонини секуляристи ва бо басиж бахшхойи аз муслимин дар бозихойи секуляристи куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий ва тоғутхойи бумий ширкат кунанд, ва дигари мужохидини шариатгароий хастандки бо сохтани жамоатхойи мутафарриқи, ба танхоий ва мунфарид аз жомеъа ва “ се абзори “ шаръий, масириро жудо аз мардум ва соири жамоатхойи шариатгаро ва “ се абзори” шаръий барои худишон интихоб мекунандки, ин хам тафарруқи ошкори аст аммо ба сабки дигар.

Ин тафарруқ ва чанд дастагий миёни муслимин чи тавассути секулярзадахо ва мунофиқин анжом бишавад ва чи тавассути мужохидини шариатгаро дар хар сурат хидмати ошкори аст ба дини секуляризм ва новкарони махаллийи он. Чун ишғолгарони секуляри хорижий ва новкарони махаллийи онон барои бақойи худишон, ва муборизайи бо тўвхид ва екпорчагийи муслимин, ва тамаркуз бар шариат гароёни вахдатгаро ва хадафманд, ниёзи ба вужуди чанд дастагий, ахзоби мухталиф ва жамоатхойи рангоранг онхам тахти шуори фарибандайи озодий баён ва демокрасий доранд. Аммо аз онжойики қодир нестанд худишон чанин пружайи вайронгариро мустақиман ба мархалайи ижро дар биёваранд талош мекунанд бо майдон додан ба жараёноти мунхарифи мунофиқин  ва секулярзадахойи мовжуд дар миёни муслимин онтитезиро тўлид кунандки ба манжалоби тафарруқи мовриди назаришон мунжар бишавад, хидояти муслимини тахти хокимияти онхо ба ин самт ва су ек муваффақияти бузурги бароишон махсуб мешавад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

إِنَّ مِمَّا أَدْرَكَ النَّاسُ مِنْ كَلَامِ النُّبُوَّةِ : إِذَا لَمْ تَسْتَحْيِ فَاصْنَعْ مَا شِئْتَ.[1]

Еки аз суханоники мардум аз пайғамбарони гузашта дарёфтанд ин астки: агар хаё надори, хар чи хохи кун. Мо хам чизи ғейри аз ин барои ин бехаёхойи секулярзада надоремки асбоби дасти куффори жахоний ва муртаддини махаллий шуданд.

Аммо муваффақияти бузургтар барои куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи бумий ин астки мужохидини мусаллахи шариатгаро хам адами хушёри боз дар ин манжалоб ва мурдоби биёфтандки моди руз шуда аст, ва хар каси барои худиш килос мегузорадки хизби дорад ва гурухи жудогона дорад, ва мумкин аст ин модгароий барои иддайи тулонийтар бишавад ва бедор нашаванд ва бароишон табдил бишавад ба мурдоби маргборки ба сурати тадрижий ва фарибанда мужохидини шариатгароро ба коми тафарруқ ва жангхойи дохилий ё хаддиақалиш ба адами вахдати фармондехи ва вахдати амал бикашонад, ва ононики аз жанги дохилий бо хам қисир дар рафтанд чанд метри он тарафтар мисли жувийборхойи кучак нобуд бишаванд ва дар замин фуру бираванд, ё барои хифзи бақойи худишон мажбур ба созиш бо тоғутхо бишаванд ва ба жори шудан дар фозилоби жохилият ризоят бидиханд.

Ин бародарони мо дар жараёноти мусаллахи шариатгаро аз инки ба ин натижа расидандки бояд аз фардий амал кардан ба жамъгароий дар қолиби ек жамоат муттахид бишаванд, қадами бузургиро бардоштанд, аммо аксарияти ин бародарони мо хамин жамоати кучакишон хм тобеъ шўро нест балки хувли михварияти ек шахс мечархадки ба нахви боз хамон фардгароий махсуб мешавад, ё хувли шўроий фармойиши хам бошад боз рахбар дар даххо интихобот хам боз хамони астки буда аст, ва агар ек бор хам биравад ками хастагий дар кунад боз бармегардад сарижойи аввалиш ва хизб ва жамоатишон дар хамин хад мутаваққиф мешавад ва ек холати тақаддус мобона ва мазхабий ба хизби худишон медиханд, ва дар хамин мархала мемонанд ва хозир намешаванд бо жамоатхойи дигар ек шўройи бузургтариро ташкил бидиханд, ва ё агар хукумати бадили исломий хам вужуд дорад хозир намешаванд ба нафъи ин хукумат худишонро хал кунанд ва энержишонро дар ихтиёри қудрати бузургтар барои расидан ба хадафи бузургтари мутамаркиз кунанд.

(идома дорад……..)

---

[1]البخاري عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(104- қисмат)

Меъёр мезони дурий ва ё наздикий ва тамоюли фарди мусалмон ба шўрохойи бузургтар ва дар нихоят хукумати исломий ала минхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорийи исломий ва шўройи улил амр ва уммати вохид ва жамоати вохид аст.

Дар мархалайи аввал, муфид будан ё набудани фарди тўвхидий барои хадафро дар мезони дурий ё наздикий вай ба ташкил ё пейвастан ба жамоат ва шўройи исломий медонем, ва пас аз ташкили жамоат ва шўройи мунсажим, мезони муфид ё ғейри муфид будани онро дар мезони талош ва аъмолиш жихати ташкили шўрохойи бузургтар ва дар нихоят ташкили хукумати исломийи мужрийи ахкоми шаръий ва касби қудрат ва ташкили шўройи улил амри вохид ва жамоати вохид ва уммати вохид медонем. Месанжемки аъмоли ин жамоат ва шўро дар нихоят ба ташкили хукумати исломийи мужрийи ахкоми шариат ва уммати вохида ва жамоати вохид наздик мешавад ё дар масири жохилият қарор гирифта ва аз хадафи бузург дуртар мешавад.

Интури барои шахси мусалмон, абзори аввалия барои расидани ба хадафи аслийи, ташкили ек жамоати шўроий, ё дар сурати вужуд , мулхақ шудан ба ек жамоати шўроий аст, абзори санавияйи у мулхақ шудан ва хал шудан дар шўрохойи бузургтари астки аз шўрохойи кучактари ба вужуд омаданд ва ба истелох ба он мегуянд мажлиси шўро ва хадафи нахоийи у дар ин мажлиси шўройи ба вужуд омада хам ташкили хукумати исломий ва касби қудрати ижроийи жомеъа ва дар нихоят ташкили шўройи улил амри жахоний ва ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид аст.

Замоники ин хукумати исломий хам ташкил мешавад жамоат ва шўройи жамоатхо худ ба худ коройи худишонро аз даст медиханд, чун барои чизи дуруст шуда будандки холо дуруст шуда аст, ва исрори бар хифзи жамоатхо ва шўрохойи кучаки жамоатхо новъи пасрафт ва монеъ дар жихати вахдат махсуб мешавад. Хар шахси дар чанин фазойи метавонад дар хелфхо ва синфхо ва синдико ва амсоли инон фаолият кунад на дар ахзоби мухталиф ва жамоатхойи мухталиф ки новъи масхара ва тўвхин ба шуъури муслимин  ва харакати мужаддад ба самт ва суйи тафарруқ аст.

Ба хар мезонки шахс ва жамоати шўроий кучак ба тадриж ва бо хал шудан дар шўрохойи бузургтар аъмолишон мунжар ба расидан ба ташкили хукумати исломий ва касби қудрати ижроий жомеъа ва дар нихоят ташкили шўройи улил амри жахоний ва ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохида бишаванд ё аз он дур бишаванд, ба хамон мезон барои хадафи мутаолийи кулли ситамдидагон ва мустазъафини жахон муфид ё музирранд. Ва харгиз набояд фаромуш кардки оянда аз он касони астки огохона ва хадафманд ба истиқболиш мераванд ва эхтиёти пеш аз хад боиси аз бейн рафтани фурсатхо мешавад, ва саъй кунем бо аъмолимон падарон ва модарони бошемки дар хамин дунё фарзандон ва навахойимон ба мо ифтихор кунанд ва дар қиёмат ризойи аллохро ба даст оварда бошем.

Қудрати асосий жомеъа аз кучактарин шўрохойи мовжуд дар жомеъа сарчишма мегирад то ба тадриж ба шўрохойи бузургтар ва дар нихоят ба шўройи улил амри вохиди муслимин хатм мешавад. Мо ба ижод ва нигахдорийи аз шўрохойи кучак ахамияти болойи медихем ба шартики ин шўрохо мисли жувиборхойи кучак ба хам мулхақ бишаванд ва дар ек масир ва бо истефода аз қудрати хамдигар ба харакотишон идома бидиханд.

Агар ин шўрохойи кучак огохона ва хадафманд бо хам муттахид нашаванд мисли жувиборхойи кучак чанд метри онтарафтар дар замин фуру мераванд ва гум ва нобуд мешаванд. Аз муттахид шудани огохона ва хадафманди шўрохойи кучак ва хаммасир астки шўрохойи бузург ва қудрати бузург ва пирузийи бузург ба даст меояд.

Шакки нестки дар мубориза ва жиходи бо жохилияти муттахид мовжуд танхо иттиходи огохона, хадафманд ва харакатий хам аз тариқи “ се конол” астки метавонад муслиминро ба натижа наздик кунад, агар хукумати исломий ала минхажин нубувват вужуд дошта бошад ин бехтарин ва солимтарин коноли аст ва агар набуди хукумати бадили исломий бехтарин жойгузин аст ва агар ин хам вужуд надошт танхо вахдати огохона ва хадафманд дар мажлиси шўройи вохиди тамоми гуруххо ва жамоатхойи мужохиди астки метавонад дар радифи севум қарор бигирадки мо аз ин “ се конол” ба унвони “ се абзор” ёд мекунем ва тамоми касоники дар хар шикли  ва қолиби хориж аз ин “ се абзор” фаолиятхойи худишонро ба пеш баранд “ мунфаридини аз се абзор” номида мешаванд ва торих нишон дода астки хар каси аз коноли ғейри аз ин се конол ба пеш рафта харгиз ба натоижи шаръийи жиход даст пейдо накарда аст.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(103- қисмат)

Нуктайи дигарики мумкин аст иддайи аз бародарони номезон ва номутаодили моро аз пейвастан ба шўрохойи бузургтар манъ кунад нодида гирифтани амал, ва таъкиди сирфи онхо бар гуфтори мурдагони шўройи мухолиф, ё хатто бар гуфтори зиндахойи онхостки дар шароити хос онхам барои мовқеиятхойи хос гуфта шуда ё мумкин аст далили дигари дошта бошадки мо надонем.

Агар ба унвони мисол ба корномайи яхуд дар қуръон нигох кунем ва агар ба сейри тадрижий бархурди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо ин душмани шумора ек нигох кунем, ё агар ба корномайи сиёхи мунофиқин диққат кунем ва равиши росулуллох саллаллоху алайхи васалламро бо онхо баррасий кунем,мебинем қоидайи куллий илова бар ақида ва гуфтор “ амали” онхо буд, ин дар мовриди куффори ошкор ва пинхони дохилий аст, дар мовриди ек шўройи мужохидини мўъмини ахли қибла чист?

Имруза ва дар ин холати изтирорийки барои хаммайи муслимин пеш омада аст иддайи ровшанфикрномойи дарсхонда ва мардумони дунболаруйи шабакахойи мохвораий, ва иддайи аз бародарони номутаодил ва номезони худимон хам танхо гуфтор ва харфхоро меъёр қарор доданд. Мегуянд фалон фард ё жамоат ва хизб ва мазхаб бад аст. Бипурси чиро? Мегуянд: магар надидики дар фалон китобишон дар фалон қарн чи гуфтанд? Магар нашаниди чи гуфт? Магар нахонди чи невишта буд? Ва хеч узри барои мусалмон дар ин холати изтирорий қоил нестанд. Дар холики мумкин аст ба унвони мисол хийли аз ин гуфторхо ва сухбатхо тавассути касони чун Наъим ибни Масъуд розиаллоху анху гуфта шавадки атрофиёни онхо дар холати жанги ахзоб қарор гирифта бошанд, ё мумкин аст ба даххо далили дигар бошадки мо иттилоъ надошта бошем.

Дар ин бурхаки душманони мо миллиярдхо доллор барои жанги равоний ва сард ва нарм бар алайхи мо харж мекунанд, ижоди жанги равоний мо бар алайхи онхо наметавонад ажиб бошад; ажиб ин астки ек мусалмон надонадки чиро росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба Наъим ибни Масъуд розиаллоху анху фармуд:

 :«الْحَرْبُ خُدْعَةٌ»

Жанг фариб аст ва агар мусалмони аз он истефода кард зуд ба анвоъи барчасбхо муттахам бишавад.

Қоида ин астки бар асоси

«أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ»

Мо ба дур аз тамоми беморихойики мумкин аст дар қазоват ва ё дар нишон додани рох пеш биёяд, манобеъи шаръиймонро бар фахми шўройи зи салохимон ироя медихем, агар шахс дар қазоватхояш иштибох кунад раъйи вохиди шўро метавонад онро баргардонад аммо агар ин шўройи кучак худиш дучори иштибох бишавад онвақт астки ё даржо мезанад ё ба ақаб бармегардад ё жаниники қарор аст ба такомулиш бирасадро сиқт мекунанд ва ба тадриж коркарди шаръийи худишонро аз даст медиханд. Аксари иштибохоти шўрохойи кучак хам ба беморихойи кибр ва табъият аз хавохойи нафсоний ва адами дарки марохили рушд ва такомул ва марги мутаъаддиди шўрохо бармегардад.

Меъёри санжиши мо мезони рағбати онхо дар наздик шудан ба ташкили шўрохойи бузургтар ва ташкили хукумати мужрийи қавонини шариати аллох, ё дур шудан аз сафи вохиди астки аллох ба он рози астро дар мубориза чироғи рохи худ қарор медихем, ва тамоми жамоатхоро дар мезони наздик ё дур шудан аз ташкили жамоати муттахид ва муваххидики худо онхоро дуст дорад:

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذينَ يُقاتِلونَ في سَبيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنيانٌ مَرصوصٌ.

Бо хамин меъёри собит мегуемки ин шахс ё жамоат ё шўро дар масири сахих қарор  дорад ё на ва масирро дорад иштибох меравад? Ё хатто бо таважжух ба ек ояйи қабли аз ин метавонем бигуемки ин гурух ва жамоат дар иддаояш ростгуйе ё жузъви онхойи астки дигаронро ба вахдат даъват мекунанд аммо худишон масири тафарруқ ва залилийро мераванд ва жузви онони хастандки аллох таоло дар мовридишон мефармоянд:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ.

Эй касоники иймон овардаид чиро чизи мегуйидки анжом намедихид?

Яъни инхо ба хар андоза дар масири такомули худ аз фард ба жамоат ва шўройи кучак ва аз жамоат ва шўройи кучак ба шўрохойи бузургтар ва жамоатхойи бузургтар ва дар нихоят ба самти мажлиси шўройи мужохидин ё хукумат ва шўройи вохид ва жамоати вохид ва уммати вохид ба сурати ғейри мунқотиъ ба пеш бираванд онхоро муфид барои хадаф медонем ва ростгуйи дар иддаохойишон медонем, ва хар чанд аъмолишонро аз ин масир мунхариф бидонем, онхоро музирри барои хадаф қаламдод мекунем ва мегуем инон ба хадафимон садама мезананд ва дар масири тафарруқ ва хадар додани энержийи муслимин ва саргардон кардани муслимин хастанд ва илова бар ин суханонишон бо кордоришон мухолиф аст ва намешавад ба суханонишон эътимод кард.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(102- қисмат)

Маъмулан аксари афрод то марохили ташкили гурух ва шўройи кучак хуб пеш мераванд аммо дар марохили баъдий, идорайи сахихи жамоат ва шўро ва хидояти имрузий он ба самти шўрохойи бузургтар то касби қудрати сиёсий ва инхидоми мужриёни қавонини башарий ва тавоғит, дучори иштибохоти фохиший мешаванд ва аксаран ба беморийи

  «كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ»

Мубтало мешаванд ва дар жо мезананд.

Иштибохоти аксарияти ингуна жамоатхо ва шўрохойи жиходий бар асари ихтилоф дар ақида ва манхаж нест, балки жахолат ба сейри такомули шўро ва иштибохи дар арзёбий аз шароити руз аст. Баъзи аз бародарони мужохиди мо илова бар онки ба жойгохи жамоат ва шўро ва сейри такомули он ва абзорий будани он жохил ва ноогох хастанд ва жохилона ба хизб жанбайи тақаддус ва субут медиханд ва ижоза намедиханд тейи онтитези муносиб сантези шаръий ба вужуд биёяд, иштибохи бузурги дигаришон ин астки дар тахлил ва арзёбийи шароити руз бо дигар бародаронишон дучори тафарруқ мешаванд. Қатъан оники дар сарзамини вохид такравий мекунад ва сози мухолиф мезанад ва дар масири табиий ва такомули шўрохо қарор намегирад ба хамин содаги аз масири аслий мунхариф мешавад ва хидояти вахдати тамомийи гуруххойи мужохид ва мубориз ба суйи тасхири қудрати хукуматийро дучори тазалзул ва гох инхироф мекунад.

Еки аз мавонеъики намегузорад ин шўрохойи кучак марги худишонро эълом кунанд ва дар шўройи бузургтар зиндаги кунанд ин астки аъзойи худишонро вориди бахсхойи қадимий мекунанд ва ба ин бахсхойи мурда машғулишон мекунандки ғейри аз кина ва доман задан ба тафарруқи бештар хеч фойдайи барои масоили рузи онхо надорад. Инхо бояд ба умури такия кунандки барои масоили рузи онхор посухи дошта бошанд.

Албатта ин ба ин маъни нестки набояд ба масоили гузашта ва торих пардохт, балки манзур ин астки ек мужохиди мубориз хамчун ек муаррих ва торихнигор ва ё фақихи жомеъа ниёз надорадки хатман бояд тамомий маворид ва жузъиёти торихий ва ё масоили фиқхий чун одоби туолет ва хайз ва нифос ва дигар мужодалоти миёни фуқахойи гузашта ва  ихтилофоти бисёр зиёди онхоро мовриди баррасий ва бахс қарор бидихад ва баъад жониби еки аз онхоро бигирад, балки аз торих ва фиқх танхо он чизиро мегирадки имруз ба он ниёз дорад, ва имруз ба дардиш бухурад, ва барои масоили руз посух дошта бошад, бояд увлавияти худишро ташхис бидихад, алъон хонаш тавассути душманони кофари ошкори хорижий ва муртаддини махаллий оташ гирифта ва ниёз хастки бо хамкорийи ахли махал ин оташ хомуш бишавад ва ниёзи ба баррасий корномайи аждоди ин шахс ё баррасий мазхаб ва хатто дар мавориди чун жанги қодисия ниёзи ба баррасий насроният ё мажусияти шахс нест. Ниёзи рузи муслимини он замон хомуш кардани жохилияти астки  бар эрониён хоким аст, ва ниёзи имрузи мо хомуш кардани жохилияти дини секуляризми астки бар аксари қотиъ сарзаминхойи мусалмоннишин хоким аст ва ақоид ва рафтори муслиминро олуда карда аст. Хамин.

Мо дар хамин чанд дахайи гузашта ва бахусус дар хамин чанд соли гузашта шохиди жараёнот ва жамоатхо ва шўрохойи исломий зиёдий будемки дар ақидайи пок ва сахихи исломийи онхо, ва дар ихлос ва мубориза онхо то пойи жон, ва адами созиш бо куффор ва муртаддин ва истиқлол ва адами вобастагийи онхо ба хеч қудрати тоғутий, ва жиддият дар мубориза, ва инки харфироки мезананд бахояшро хам мепардохтанд, шакки надорем. Онхо бо онки дар муборизоти кух, биёбон, жангал ё шахрий дар марохили аз мубориза мутаваққиф шуданд, аммо жомеъайики солхостки хаммаш шикаст мехурад ва таъми шикаст дар баробари хукуматхойи золим ва секулярхойи муртадро мечашад, мебинадки гурухи пейдо шудандки то пойи жон ва бидуни хеч чашмдошти аз мардум, муқовамат ва муборизайи мусаллахона мекунад. Ин гуруххо ба ин шикл паёми худишонро мерасонанд, ва мебинемки жомеъа хам ба хуби паёмишро мегирад.

Ин паём бисёр расо ва тикон диханда будаки мусалмонони мужохид ва мардуми мусалмон аз ек тараф, ва секулярхо ва олами куффор ва муртаддин ва мунофиқини махаллий аз тарафи дигар, хар ек вокуниши хосси ба он нишон доданд. Ва камтарини он аз жониби мусалмонони огох, пас аз кушта шудани онхо, ин астки шахс дар хона фақат норохат мешавад. Аммо дар хар сурат дар зехният ва равоншиносийи жомеъа ва гуруххойи мужохиди мубориз, таъсири худишро гузошта аст. Аммо ин азизон ба далоили зиёд ва минжумла ба далили адами харакат дар масири вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ва адами тахаммули дидгоххо ва шўрохойи дигар ва тафосири дигар дар нихоят натавонистанд табдил бишаванд ба қудрати бартар, ва бо тамоми сарусадойики ба рох андохта буданд ва бо тамоми пешруйихойи муваққатики карданд ба сурати тадрижий мажбур ба пасравий ва ақабгард ва жумуд шуданд. Қазовати мо дар тадовуми мубориза онон нақши ба сазойи дорад, мо бояд кори кунемки тадовуми мубориза онхоро тазмин кунад, ва ин хам танхо бо пархез аз иштибохоти ин бародаронимон аст, ва харакатимон аст ба самти шўрохойи бузургтар.

(идома дорад……….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(101- қисмат)

Бояд диққат кунемки мо аз хелф ва синдико ва синф ва анжуманхойи хейрия ва таблиғий ва амсолихим сухбат намекунем, балки сухбат аз жамоатхо ва ахзоб ва шўрохойи астки сирфан барои касби қудрати хукуматий тўлид шуданд ва ба дунё омаданд, ва масири такомули мушаххаси дорандки аз жаниний ва кудаки ва новжавони ва жавони ва миёнсоли ва пири шуруъ мешавад то марг мунтахий мешавад, ва мумкин аст ек шўройи кучак то ба шўройи улил амри мантақаий ё жахоний мерасад даххо бор аз жаниний шуруъ кунад ва даххо бор маргро тажруба кунад то ба такомул мерасад.

Ек шўро мумкин аст солхо дар ек русто кор кунад ва баъад марги худишро эълом кунад ва дар ек шўройи бузургтари шахрий хал бишавад, ва мумкин аст ин шўро хам солхо  баъад ё хатто моххо баъад марги худишро эълом кунад ва дар шўройи устоний хал бишавад, ва ин шўро хам пас аз чанди марги худишро эълом кунад то дар ек шўройи бузургтари дар ек кишвар бо марзхойи жабрий ва ғейри инсоний хал бишавад, ва ба хамин тартиб мумкин аст даххо бор шўрохо шодмона ва бо ифтихор марги худишонро эълом кунанд то дар нихоят ба шўройи улил амри жахоний ва уммати вохид ва ижмоъи вохид ва жамоати вохиди мерасандки мовриди пасанди аллох ва қонуни шариати аллох аст.

Нуктайи мухим ин астки ин жанини тоза тўлид шуда масири табиий худишро тей кунад ва набояд дар мархалайи таваққуф бишавад то инки ба нуқтайи маргики барояш дар назар гирифта шуда аст бирасад. Табиий ин астки ек шўройи кучак дар шўрохойи бузургтар хал бишавад ва ин кор ба андозайи ба пеш биравад то бо ек қудрати бузурги табдил бишавадки дар нихоят ба хукумати исломий ала минхажин нубувват ва шўройи улил амри жахоний хатм мешавад.

Холо агар қабли аз ташкили чанин хукуматий мо шохиди ташкили довлат ва хукуматхойи бадили изтирорийи исломий будем риволи оддий ва исломий он ин астки хаммайи жамоатхо ва созмонхо ва шўрохо ба он байъат бидиханд, ва дар он хал бишаванд, ва тахти рахбарияти вохид, мусаббаби вахдат амали хаммайи муслимин бишаванд, хар чандки дар порайи аз ороъи фиқхийи шахсий ихтилофоти жузъий хам бо ин рахбарият дошта бошанд.

Агар дар сарзамини хориж аз ин хукумати исломий ё бадили исломий гуруххо ва шўрохо ва ахзоби вужуд дошта бошандки ба ин даража аз фахм ва шуъури муборизотий нарасида бошанд, ва кибр ва беморийхойи жохилий мисли забонгароий ва ғейрих онхоро фариб дода ва ба бози гирифта бошад, боз бояд ба унвони ек хаддиақал дар мантақайи худишон дар масири сахихи рушд ва такомули жиход ва муборизот қабли аз ташкили довлат ва хукумати исломий қарор бигиранд ва дар хадаф бо соири муслиминики дар сарзамини дигари аз онхо жиловтаранд еки бишаванд. Ин марбут ба жамоатхо ва шўрохойи астки маризанд ва дар сарзамини дигари ба сар мебаранд на дар сарзаминики муслимини он диёр муваффақ ба ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват ё хукумати бадили исломий шуда бошанд.

Дар инжо мо метавонем дар пеш ру будан ё пасру будан ва ақаб мондани ек жамоат ва ек шўро ва дар аиммайи хидоят ё гумрохийи рахбарони ин жамоатхо ва  шўрохо меъёри арзишмандро ба даст биёварем, ва ба рохати бо чанин меъёри битавонем бигуем ин гурух ё шўро дар масири шаръий қарор гирифтанд ва зери мажмуъа ва аъзойишро ба самти такомул ва хадафи шаръий ба пеш мебурд ё дорад масирро иштибох меравад ва зери мажмуъа ва аъзойишро ба самт ва суйи гумрохий ва залолат ва саргардоний хидоят мекунад.

Ба хар мезоники инон дар масири такомули аз кучак ба бузург қарор гирифта бошанд то дар нихоят ба хукумат дар хар сатхи мунтахий мешаванд ба хамин андоза метавонем бигуемки инон хаммасирони воқеъий анбиё ва солихин ва шухадо ва сиддиқин хастанд ё на? Ба хар мезоники инон бо табаъият аз такаббур ва хавохойи нафсоний ва пейравий аз домхойи жохилият аз хал шудан дар ек шўройи бузургтар ё хал шудан дар шўройи улил амри хукуматий ва ташкили уммати вохид ва жамоати вохиди сарсахти ва муқовимат нишон бидиханд ба хамон андоза мо онхоро дар жиход ва мубориза нопухта ва мунхариф аз масири сахихи мубориза, ва имомони ба самт ва суйи саргардоний медонем.

Дар ин масир мумкин аст дар жавомеъ ва марохили хосси жамоатхо ва шўрохойи огохона бо камтарин хатар ё фидокорий пешраванда бишаванд, ва имкон хам дорад афрод ва жамоатхойи дигар бо тан додан ба хатароти бузург ва фидокорий ва додани хунхойи химоса офарини жохилона дар жо бизананд ва дар ин масир пешрафти насибишон нашавад ва хатто ба ақаб хам баргарданд ва дар нихоят табдил ба сад ва монеъ ва омили асосий барои пасрафт ва дур шудан аз хадафи бузурги муслимин дар хузайи тахти фаолияти худишон бишаванд.

(идома дорад…….)