دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(100- қисмат)

Чун агар дар склетхо бо хам дучори ихтилоф бишаванд дучори ақабгарди ва пасравий ва бидъатгузорий мешавандки бисёр бадтар аз мазохиби роиж мешаванд, ва илова бар садамоти хатмий ва инкор нопазир ба жараёни харакат  ба суйи ташкили хукумати екпорчайи исломий ва бозгашти иззат ба муслимин, барои хамиша дар торихи илохий русиёх мешаванд ва обруйишон меравад. Чиро? Чун инон омадандки ин мазохибро дар шўройи вохид дўври хам жамъ кунанд, ва ихтилофоти бисёр жузъий ва шахсий мазохибро бар асоси раъйи вохиди шўро аз бейн бибаранд, ва дар нихоят ба ижмоъи вохидий бирасанд ва дубора химояти вохидро жойгузини жамоатхойи мухталиф ва мутаъаддид ва муттазод кунанд, аммо дар баробари худишон ихтилофот ва тафарруқиро дар  умури ижтимоий ва фархангий ва ақидатий ва зербаноий ба вужуд овардандки натижаш бисёр бадтар, вайронгартар ва асафноктар аз ихтилофоти жузъий ва шахсий мазохиби суннатий буда аст, ва худишон хамчун мазохиби беқавора ва ноқис ва дасти  по шикаста худишонро нишон доданд ва амал карданд, ва дар умури марбут ба ақида ижтиход ва таъвилоти ғалат ба кор бурдандки жойи барои ижтиход дар он набуда аст.

Барои хамин аст мебинемки хар кудом барои худишон “ мабдаий” ро ба вужуд оварданд ва жабран “ масири харакатишон” хам тағйир карда ва дақиқан дар масири душманони қонуни шариати аллох ва дар масири куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий дар харакатанд, ва ба жойи рафъи тафосири мухталиф ва мазохиби мухталиф аз тариқи шўройи вохид, амалан дар масири таксири ахзоб ва мазохиби муттазод иқдом карданд, ва хар ек гурух ва хизб худишро ба масири кашонда аст.

 Ин ахзоби мухталиф ва мутаъаддид ва муттазод ё намехоханд бифахманд ё мефахманд аммо тамоюли ба харакати дар масири сахихро надоранд, дар хар сурат бояд ба худ ва ин гуруххо ва ахзоби рангоранги муттазод фахмондки тағйири хукумати рошида ба салтанат ва инхидоми находхойи тахти амри хукумати исломий чун шўройи улил амр ва уммати вохида ва ижмоъи вохид омили аслий ва асосий поягузори тафарруқ ва пейдоиши мазохиби мухталиф буда, ва бояд бо пазириши хақоиқ ва воқеиятхойи торих ва жомеъа бипазиремки танхо бо баргашти ба хукумати исломий ва ташкили дуборайи находхойи тахти амри он астки тафарруқ ришакан мешавад ва то системи хукумат, бариволи исломий он барнагардад ва шўро хоким нашавад дармони тафарруқ имкон пазир нест.

Дар ин сурат масъулияти асосий мо бархурд бо мазохиби мухталиф ва тафосири мухталиф нест, балки вазифайи асосийи мо мутаважжихи харакат ба суйи хукумати исломий ала минхажин нубувват ва зинда кардани находхойи тахти контроли он аст, риша ва иллат ва уммул фасодики боиси тафарруқ ва тамоми мусибатхойи муслимин то кунун шуда набуди хукумати исломий буда аст ва сарукалла задан ва рафтани бо шоха ва маълул кори бехосил, абас ва боздоранда ва вахшатноки аст.

Ин хукумати исломий ала манхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорий исломий хам хаминтури тўлид намешавад балки то замоники  муслимин ба ахамияти вахдат ва шўро ва худуди ихтиёроти шўро пей набаранд, ва шўро ва харакат басуйи шўройи улил амр, батури холисона рушд ва жараён пейдо накунад ва уммати вохиди ташкил нашавад, ва хечгох тафарруқ ва залилийи муслимин  аз бейн намеравад, ва хеч гох хукумат ба риволи исломий боз нахохад гашт. Ва то замоники вахдат ва хукумати исломий надошта бошем уммати вохид ва жамоати вохид хоби аст руёий, ва дар хамон хадди таваххум ва хоб ва хиёл мемонад.

Барои хамин астки хар нидойики моро ба самти вахдат ва шўро ва пиравий аз шўро дар хар сатхики бошад даъват кунад, бо басирати комил жавоби нидойи уро ба шевайи исломий медихемки:

 ‏وَإِذَا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْهَا أَوْ رُدُّوهَا ‏(نساء/86)

 Харгох шуморо тахият ва саломи доданд ( аом аз салом ва дуо ва эхтиром гузоштан) ба гуна зеботар ва бехтар аз он ё хамонанди он, онро посух гуйид.

Тамоми талошхойи хелфхо ва жамоатхо ва шўрохойи кучак бояд дар масири харакат ба самти ташкили хукумати исломий ва касби қудрати хукумати бошад, то инки дар нихоят ба тахқиқи хукумати екпорча исломий бар манхажи пайғамбар хотам даст ёбанд.

« ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ. » [1]

Ва ин довлат ба вазифайи хаётий ирхоби душманон аз тариқи аслаха амал кунадки дастури сарихи аллох.

Холо жамоатхо ва ахзобики тамоюл доранд мисли ек мазхаби суннатий амал кунанд ва худишонро тофтайи жудо бофта ва мустақил аз соири муслимин медонанд ва дар масири хадафманд ва шўроийи муслимин ба самти такомул ва ташкили шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид қарор намегиранд, ошкоро ва музиёна худишон асбоби тафарруқ ва монеъи рушди сахихи масири такомули харакати муслимин, ва монеъи такомули жиход ва мубориза муслимин ба самти ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват, ва ё хатто монеъи барои ташкил ва истихкоми хукумати бадили изтирорийи муслимин дар ин авзоъи бисёр хатарнок ва хассос мешаванд.

(идома дорад……..)

---

[1] رواه امام احمد عن حذيفه بن اليمان

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(99- қисмат)

Барои хамин астки бо нигариши шаръий дар мовриди ин хамма бадбахти ноши аз тафарруқ, бихохем матлабийро ба шевайи пасандида ва зебо баён кунем бояд бигуемки: дар тамоми жахон набояд ду харакат вужуд дошта бошад, ва ризоят додан ва рози будани ғейри аз ин, халофи ислом ва гунох ва рози шудан ба азоби тафарруқ ва ширки тафарруқ аст.

Холо дар ек сарзамини вохид мисли Эрон, Афғонистон, Тожикистон, Ўзбакистон, Туркистони шарқий, Ироқ, Яман, Сурия, Сумолий, Либий, Миср, Алжазоир, Молий, Туркия ва ғейрих ё мисли Курдистон ва Балучистон ва туркман сахроий ва Толиш ва Хуромоники махдудтар хастанд, таклиф сангинтар мешавад.

Валлохи агар ду сарзаминики наздик ба хам хастанд ва мавонеъи жуғрофиёий ва сиёсий вужуд надошта бошад, ва имкони ташкили шўрои вохид ва ижмоъий хар чанд кучак аммо вохид вужуд дошта бошад, аммо чанин кори сурат нагирад ва хар шахс ва гурух ва хизби ба сурати жудогона ва ба мейли худиш ва бар асоси раъй бардошти худиш бо муслимин сухбат кунад ва паёми илохийро бирасонад, ва муслимин хам огохона ба чанин мафосиди тафарруқзо ва ин харакот ва равишхойи ғейри исломий рози бошанд, ба роббил аъламин инхо хаммагий шарманда ва оқибат ба шарранд ва дасти холи назди парвардигоришон бармегарданд.

Муслимин бояд фикр кунанд шойиста нестки худишон абзори барои расидани душманошон ба ахдофишон бишаванд. Бутсозийи хизбий, қабилагероий, нажодгероий, шахсият парасти ва соири хутути шайтон дастовезхойи барои тафарруқ ва суъистефодайи душманон ва дар нихоят ақим шудани жиходи муслимин ва тақдими самароти жиход ба душманон ва нобуд кардани иймони ба жиход ва умиди ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват дар миёни муслимин ва дар нихоят мустахаққи азоби ноши аз тафарруқ шудан астк чизи аст дар хадди зилзила ва соиқа ва балки бадтар, чун зилзила ва соиқа муддатиш кам аст ва хамон гурух ё наслро мебарад ва кори ба наслхойи баъдий надорад аммо азоби тафарруқ гох солхо ва балки дахахо ва қарнхо тул мекашад:

 : قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ » (انعام/65)

Барои пархез аз чанин тафарруқ ва мусибатхойи пас аз он ва азобхойи пас аз он астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хатто хондани қуръонки мунжар ба тафарруқ бишавадро хам манъ карда аст холо чи расид ба вужуд ё матрах кардани ихтилофоти мазхабий ва нажодий ва хизбий ва забоний ва ғейрих:

 «اقْرَءُوا الْقُرْآنَ مَا ائْتَلَفَتْ علیه قُلُوبُكُمْ فَإِذَا اخْتَلَفْتُمْ فَقُومُوا عَنْهُ»

Қуръон бихонид то онжоки дилхоитонро ба хам рабт медихад ва харгох ба ихтилоф офтодид дар хамонжо таваққуф намойид.

Бояд возих ва ровшан шуда бошадки танхо шўро ва ижмоъи вохиди он тахти пушиши “ се абзори “ астки метавонад тафарруқро аз бейн бибарад ва жамоати вохидро ташкил бидихад, расидан ба ин хадаф ек пружа аст ва сикли хосси худишро дорад ва тадрижий аст. Тақлид аз мазохиби суннатий бидуни шак ба сурати тадрижий жойи худишро ба табаъият аз шўройи вохид ва ижмоъйи вохид медихад ва то расидан ба ин хадаф ва находина ва мардумий ва фархангий кардани он бояд дар хийни амал сабр кард.

Тей кардани ин пружа бо вужуди мазохиби суннатий бисёр осонтар ва кам зарартар аз хамрох шудан бо касони астки хаминтури килуйи иқдом ба судури дидгоххойи худ дар қолиби ихтиходоти фардий мекунанд. Дар замони хол ва қабли аз ташкили шўройи вохиди муслимин бидуни шак “ зиёни тақлиди аз мазохиби суннатий аз ижтиходоти кудакона” барои муслимин бисёр камтар аст.

Аз ижтиходи олимони камназар, иқтидо бар рафтагон махфузтар.

Ин ижтиходоти кудакона аз жумла мушкилоти хастандки мешавад бар онхо ғалаба кард ва мешавад дар масири харакат ба самт ва суйи шўройи вохид ва ижмоъйи вохид ва жамоати вохид ижоза надодки ин ижтиходоти кудакона бароимон сад ва монеъ бишаванд. Аммо агар ба мовқеъ бар дармони ин муъзал иқдом нашавад, хамин ижтиходоти кудакона хам абзори мешаванд барои суъистефода душманон ва тамаъ кардани душманон дар истефодайи абзорий кардан аз муслимин.

Нуктайи асосийки лозим аст ба он диққат бишавад ин астки ахзоб ва жамоатхо ва шўройи жамоатхо танхо барои касби қудрати хукуматий ба вужуд меоянд, инон мисли хелфхо ва сандикохо ва синфхо нестандки масалан барои умури хейрия ё умури тарбияти ва ….. ба вужуд омада бошанд. Натижайи талош ва фаолиятхойи ин ахзоб ва жамоатхо ва шўройи жамоатхо дар жомеъа то расидан ба ташкили мажлиси шўройи мужохидин ё ташкили хукумати бадили изтирорий  ё хукумати исломий ала минхажин нубувват бояд бисёр бехтар аз мазохиби роиж бошад ва бояд нихояти ихтилофишон бо хамдигар дар фуруъ ва масоили бисёр риз ва жузъий бошад на дар зер банохо ва склет.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(98- қисмат)

Масалан иддайи дар замина жанги равоний бар алайхи душманон фаолият мекунанд, ё дар заминайи химоят аз хуқуқи занхо, ё ятимон,коргарон,кишоварзон, донишжуён ва соилин , хифзи мухити зист ва ғейрих фаолият мекунанд. Ин хамон хелфи астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд агар каси ишонро дар дўврайи ислом хам ба чанин фаолиятхойи даъват кунад қабулиш мекунам ва дар он ширкат мекунам:

:لَقَدْ شَهِدْتُفِيدَارِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُدْعَانَ حِلْفًا مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهِ حُمْرَ النَّعَمِ وَ لَوْ أُدْعَى بِهِ فِي الْإِسْلَامِلَأَجَبْتُ.

Ин равиш тафовути асосий бо вужуди гуруххо ва ахзоби мухталиф дар ек махдудайи жуғрофиёий ва ё хатто вужуди чандин шўро дар хамон махдудайи жуғрофиёий хосси дорадки гох табдил ба чизи шабихи мазхаб мешавад ва еки аз авомили бузурги тўлиди тафарруқ амал мекунадки ба унвони ек сад ва монеъ дар рохи вахдат ва касби қудрат ва тей кардани масири такомули муслимин амал мекунад.

Ташкили ахзоби мухталиф ба бахонахойи нажодий ва забоний ва лахжаий ва қовмий ва ғейрих аз ахдофи дини секуляризм барои татбиқи демокрасий мовриди назариш аст. Бидуни ахзоби мухталиф, демокрасий он маъни пейдо намекунад, барои хамин, тўвхид бузургтарин душмани дини секуляризм ва демокрасийи он аст ва тафарруқ ва хизб хизб шудан бузургтарин орзу ва хидмат ба он аст. Ва аллох таоло ба унвони пешгирий амр мекунадки мо муслимин мисли мушрикин ва секуляристхо хақ надорем динимонро фирқа фирқа кунем:

: وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏* مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً کُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ‏(روم/31-32)

Ва аз замра мушрикон нагардид, аз он касоники дини худро пароканда ва бахш бахш карданд ва ба дастахо ва гуруххойи гуногуни тақсим шуданд. Хар гурухи хам аз ончики наздиш хаст хурсанд ва хушхол аст.

Холо иддайи аз муслимини ба булуғ нарасида ва жохил ба далили вужуди жохилиятхойики дар бовархо ва рафторхойишон доранд худишон бо тўлиди чанин ахзоби мухталифи ва бо чанин тафарруқи заминахойи шиклгири ва жон додан ба демокрасий секуляристхоро фарохам мекунанд. Бидуни истисноъ хар жой тафарруқ вужуд дошта ва ахзоби мухталифи вужуд доштанд еки аз мазохиби дини секуляризм хоким шуда, холо ин мазхаби хосси дини секуляризм баъди аз ба қудрат расидани тамоми ахзоби дигарро ғейри аз худиш хазф карда мисли хукуматхойи коммунистий ва социалистий ,ё ширкат ва ё мофиёийро пушти парда ба вужуд оварданд ва дар қолиби ахзоб бо раъйи мардум ва ақли мардум ва шуъури мардум бози карданд ва дар нихоят он пеймонкорики ин ширкат барои ижройи пружахойиш хоста сарикор омада аст, ва дар хар сурат ин шўро дар қолиби мажлиси сенотурхо, ё мажлиси муассисон ё риш сафидон ва ғейрих бар кори ин пеймонкорики барои ижройи шудани нақшахойишон интихоб шуда аст ва дар хейма шаббози интихобот хам машруъияти мардумий гирифта назорат мекунад ва наметавонад қадами бар халофи раъйи сохиби корхойи аслий бардорад.

Ин хамон чизи астки тоғутхойи секуляри феълий барои муслимини мутафарриқ ва чанд даста шудайи мо мехоханд, ва муслимин хам бо теъдоди ахзоб ва ё шўрохойи мухталиф ва мутаъаддиди асбоби мешавандки душманон барои пиёда кардани пружайи демокрасий худишон дар муслимин тамаъ кунанд.

Дар сийрайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мебинемки: дар ғазвайи табук се нафар аз сахоба нофармоний карданд ва ба хамрохи мунофиқин ва секулярзадахо ширкат накарданд, муслимин хам онхоро тахрим карданд. Еки аз онхо “ Каъаб ибни Молик” буд, подшохи кофари “ Ғассон” зуд номайиро барояш менависад ва мегуяд: шанидам дустит пайғамбари ислом бо ту бевафоий карда аст. Худо қарор надода ту дар мамлакати бошики, мовриди тўвхин ва сарзаниш қарор бигири, ман аз ту мехохамки ба мо мулхақ шави. Вақти Каъаб ибни Молик розиаллоху анху  номайи ин кофарро хонд гуфт: “ ин хам мусибати изофа бар мусибатхойи дигар, ин бозтоб ва самарайи тахаллуф ва адами хузурам дар жанг ва жиход астки мушрики дар мовриди ман ба тамаъ меофтад. Сипас ба суйи танур рафт ва коғозро дар он андохт.

Ин сиёсати куллийи куффор дар амиқтар кардани шикоф бейни муслимин  дар масири ахдофишон буда ва хохад буд, ва абзори барои ба таъхир офтодани ваъдайи аллох:

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ

Ва абзори аст барои идомайи гурснагий ва фақр ва тасаллути душманон бар муслимин.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(97- қисмат)

Муслимини алъон мепурсанд рохкори шумо барои берун рондани ишғолгарони кофари хорижий ва муртаддини махаллий чист? Ин дар жавоб мегуяд хукми фалон олим қуруни гузашта мисли Нававий ва ибни Хожар ва ғейрихро медони? Ё барои чи фалон шахс дар қуруни гузаштаро кофар намедони? Муслимин мепурсан чиро инхамма тафарруқ ба вужуд овардаид ва бо хам муттахид намешавид дар холики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо яхуди Мадина  ва мунофиқин ва мушрикин чун Хузоъа бар алайхи мушрикини қурайш муттахил шуд? Ин дар жавоб мегуяд мо мехохем сафимон пок ва холи аз харгуна олудаги бошад ва дар назари ин бародарони сиёсат ё хамма ё хеч аст ва нохоста ба равиши қуръоний росулуллох хам ирод мегиранд.

Ингор ривоятхойи охари замон онхоро дучори таваххум ва иштибох кардаки ду жибха вужуд дорад:

حَتَّى يَصِيرَ النَّاسُ إِلَى فُسْطَاطَيْنِ فُسْطَاطِ إِيمَانٍ لَا نِفَاقَ فِيهِ وَ فُسْطَاطِ نِفَاقٍ لَا إِيمَانَ فِيهِ.

Кор ба жойи мерасадки табдил ба ду даста мешавид, дастайи иймонки хеч нифоқи дар он вужуд надорад, ва гурухи нифоқки хеч иймони дар он вужуд надорад.

Ин бародарони номутаодил ва номезон ва жохили мо аз чанон уфуқи кутохи бархурд дорандки дарк намекунанд вазифайи асосийи интиқодотишон, фақат нишон додани иштибохоти ташкилотий ва харакатий дар чорчубайи астки шўройи “ се абзор” шаръий ниёзхойи муборизоти худишро увлавият банди карда аст. Ба унвони мисол шўройи “ се абзор” аз коноли намояндайи худишки бехиш мегуянд рахбар ( ё амир ва ё халифа ё хар чизи) таъйин кардаки дар вазъи мовжуд ва бо таважжух ба ниёзхо ва имконоти мовжуд, увлавиятхойи феълийи мо дар масири жиход ва мубориза ин астки дар масоили ризи фиқхий асбоби ихтилоф ва тафарруқ нашавем ва бояд тамоми муслиминро алайхи диктотурийи дини секуляризм ва муттахиди махаллийи он басиж кунем. Ин дастури сарихи шўройи се абзораки шахс бояд онро дарк кунад ва ба он амал кунад.

Ин дастур ба маъни таътил кардани амр ба маъруф ва нахий аз мункар нест. Дар ин мархала барои инки вахдати миёни муслимин дар баробари инхамма душман хифз шавад, ва хотири ин бародар ва хохаримон ба далили ек масалайи ризи шахсий ва фиқхий паришон нашавад, набояд зиёд мовриди ироди шахсий қарор бигиранд. Чун қатъан амали сахихи соирин ва жавви хокими бар мужохидин, нохудогох бисёри аз айбхоро ба мурури замон бидуни кучактарин бархурди ислох мекунад. Инро мо ба каррот дидемки танхо бо ек нигох кардан ба амали фалон мусалмон, шахс ба андозайи ек китоб азаш ёд гирифта ва тағйири рафтор дода.

Агар доманайи чанин интиқодоти густариш пейдо кунад, мумкин астки таважжухи хаммасирон танхо фақат руйи навоқиси кучак мутамаркиз бишавад,ва хамма ба афроди мухтот ва тарсу табдил шаванд, ва вазоифи асосий ва увлавиятхойи бунёдини шўро ва жиход ба дасти фаромуши сипарда шаванд, ва душманшиносий шаръий ва даража банди шаръийи душманон ба хам бихурад.

Ин воқеан бемори хатарноки астки амрико ва оли саъуд бо тўлиди салафиюни жомий ва мадхалий ва ғейрих саъй карданд онро дар миёни муслимин ба шикли созмон ёфтайи пахш кунанд ва муслиминро ба он олуда кунанд. Дар ин сурат возих ва ошкор астки “ бемори тахассуси дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва  стротежик” сохта ва пардохтайи душманони аслийи қонуни шариати аллох ва тўвтиъайи ошкор бар алайхи муслимин  астки иддайи аз бародарони мо хам ба микроб ва вирусхойи ин бемори олуда шуданд, ва нохоста доранд бозигари сенориойи мешавандки коргардониш душманониш хастанд, ва нохоста тибқи нақшайи ғалат ва инхирофий харакат мекунандки тавассути душманониш кашида шуда аст.

Ин бародарони номутаодил ва фариб хурдайи мо ек бор барои хамиша бояд ба хидишон бифахмонандки агар ба хотири аллох чанин тахриботиро анжом медиханд инро бидонандки аллох танхо аз раъйи шўро ва уммат ва жамоати муслимин химоят мекунад на аз тўвтиъа ва сенориойи душманони дин ва бандахояш. Пас коришон мовриди пасанди аллох нест балки аз жахолат ва бесабри онхо сарчишма гирифта, ва онхоро ба коргардони бемузди душманонишон табдил карда ва ошкоро гули душманони қонуни шариати аллохро хурданд.

“ мунфаридини аз се абзор” еки дигар аз мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Бидуни шак вужуди жамоатхойи мухталиф то замони тўвжих пазир астки чизи жабрий мисли марзхо монеъ аз ташкили шўроий муташаккил  аз тамоми жамоатхо ва ахзоб бишавад ва шўрохо хам танхо дар сурати вужуди жабрий жуғрофиёий теъдодишон тўвжих пазир аст ва на адами табдили шўрохойи мухталиф дар шўрохойи бузургтар метавонад шаръий бошад.

Бо ин вужуд замоники чанин шўрохойи муттахиди шикл мегиранд холо вужуди хелфхо ва сендикохойики комилан мутиъи ин шўрост ва қасд дорад дар заминайи хосси фаолият кунад дар воқеъ новъи тўвзиъи қудрат ва масрафи қудрат астки аз тарафи шўро ва баъадхо аз тарафи хукумати исломий ба афрод ва гуруххо дода мешавад.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(96- қисмат)

Мисли зиёрати қубурки ба далили фарохам набудани замина ва муқаддамоти он ибтидо нахий шуд ва сипас ижоза дода шуд

كُنْتُ نَهَيْتُكُمْ عَنْ زِيارَة القُبُورِ فَزُوروها”[1]

Далили ин ижозаро хам баён мекунад масалан мефармояд:

«فَإِنَّ فِيهَا عِبْرَةً»[2]

Ё мефармояд:

«فَإِنَّهُ يَرِقُّ الْقَلْبَ، وَتَدْمَعُ الْعَيْنَ، وَتُذَكِّرُ الآخِرَةَ، وَلا تَقُولُوا هَجْرًا»[3]

Мебинемки бо ин хамма фавоидики дар зиёрати қубур вужуд дорад росулуллох саллаллоху алайхи васаллам то замони фарохам шудани муқаддамотиш сабр мекунад, ва замоники заминахойи ақидатий ва равоний онро фарохам мекунад ижоза медихад дар ин кори хейр ширкат кунанд.

Ин дар воқеъ дар пеш гирифтани ек равиши тадрижийи ислохгарий дар жомеъа аст. Ин ислохот бо онки дар хенгоми худиш орзуйи хар мусалмони мужохиди хастанд; аммо анжоми онхо дар ғейри замони худиш, бо вазоифи жиходий ва муборизотийи мужохидин ба хеч важх созгор нестанд, хукми тахриб ва боздорандагиро доранд.

Иддайи аз бародарони мухлис ва содиқи мо зарфияти инхамма сабрро надоранд ва беморийи “ тахкими зудхенгом марохили санавия шариат” дар зехнишон ришайи амиқий дорад, ва наметавонанд то замони худиш барои раъйи шўро самъ ва тоах дошта бошанд, ва ин бесабри хаддиақалиш ин астки дар равиши бархурди бо вазъи мовжуд бо сусти ва камрағбатий ва тасмимоти шўроро амалий мекунанд, ва каждор ва мариз амал мекунанд, ва хатто мунжар ба новъи безори нисбат ба инзибот ва самъ ва тоах ва новъи худбузургбини ва такаббур мешавадки, бо такаббур хеч вақт оромиш ва сулх хамрох нестки, аксари авқот ин дустони номутаодили мо иншиқоқ пейдо мекунанд ё барои худишон дорудастайи дигари месозандки торих нишон дода аст хамиша мунжар ба шикаст ва дилсарди ва пушаймони онхо шуда аст, ё гушагирий мекунанд ва хаммаш ғор мезананд ва ирод мегиранд.

Аммо онхоики мемонанд ва кинорагирий намекунанд ё дорудастайи жадидий намесозанд, ошкоро боиси бахам хурдани стротежихойи дур ва наздик ва хатто хунсо шудани токтикхойи таъйин шудайи шўро ва ижоди ихтилоли жиддий дар кори созмонхойи мухталифи шўро ва хатто муталоши шудани комили онхо мешаванд, рухияйи размандагий ва екпорчагий миёни шўроро суст ва ё хатто онро нобуд мекунанд, мардумики хукми об барои мохи ( мужохид)ро доранд ва бояд тибқи равиши анбиё бо эхтиёт ва систематик бо инхирофоти ақидатий ва рафторий онхо бархурдор бишавадро, аз шўро жудо мекунанд, шўро ва созмонхойи вобаста ба онро аз вазоифи таъйин шудайи жиходий худиш мунхариф мекунанд, ва дар натижа нехзати мужохидинро ба шикаст мекашонанд.

Еки аз асбобхойи тўлиди беморийи “ тахкими зудхенгоми марохили санавия шариат” ин астки ин азизон қаблан ба шиддат ба “ бемори тахассус дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик “ дучор шуданд.

Ин “ беморийи тахассус дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик” дар тахлили авзоъи куллийи мовжуд ва хидояти умур монеъи бузурги ижод мекунад. Чун дучор шудан ба ингуна беморий, ногузир ё ба иншиқоқ ва тажзия мунжар мешавад ё ба ноумидий ва ёс ва гох ба терорхойи кури дохилий. Дучор шудани афроди жамоат ба ин “ бемори тахассус дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик” маъмулан мунтахий ба пургуйихойи беасос ё суъзон нисбат ба хамдигар ва ё ғолибан мунжар ба даргирихо ва ихтилофоти ғейри усулий ва аз хам пўшидани созмони шўро ва жамоат мешавад.

Касоники ба ин” бемори тахассус дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик” мубтало шуданд дар интиқодоти худишон масоили аслий ва зербаноий ва увлавиятхойи аслий жиход ва жамоат ва шўро ва хатто хукумат ва “ се абзор”ро нодида мегиранд, ва таважжухи худишонро фақат ба масоили фаръий ва риз даража чандум махдуд мекунанд, ва агар бихоханд ба тахлили масоили бипардозан тахлил ва арзёбийи онхо бештар шабихи тахлили куча бозорий сабки саронаий мубтазил аст, чиро? Чун дар ин замина тахассус надоранд ва тахассусишон дар масоили риз, жузъий ва дасти чандум астки ниёзи рузи муслимин нест, ва увлавияти алъони муслимин нест, ва ба дарди алъони муслимин намехурад, ва посухи барои суъоли алъони муслимин нест.

(идома дорад……..)

---

[1]أخرجه الترمذي، أبواب الجنائز عن رسول الله -صلى الله عليه وسلم-، باب ما جاء في الرخصة في زيارة القبور، برقم (1054)، والنسائي، كتاب الأشربة، باب الإذن في شيء منها، برقم (5652)، وابن ماجه، أبواب الجنائز، باب ما جاء في زيارة قبور المشركين، برقم (1571)، وصححه الألباني في صحيح الجامع، برقم (2475).

[2]مسند الإمام أحمد (3/ 38) ومستدرك الحاكم (1/ 708) برقم 1426، وقال الحاكم: صحيح على شرط مسلم ووافقه الذهبي، قال الشيخ محمد ناصر الدين الألباني رحمه الله في أحكام الجنائز وبدعها، ص228: وهو كما قالا.

[3](1/ 711)فقد روى الحاكم في المستدرك من حديث أنس بن مالك رضي الله عنه وأصله في صحيح مسلمبرقم 1433، وقال محققوه: هو حديث حسن صحيح

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(95- қисм)

Дар ин заминаи тахияйи муқаддамот ва фарохам шудани замина муносиб ва расидани замони муносибиш мисолхо зиёданд, масалан намоз хондани ек зан ниёзи ба муқаддамоти дорад, мисли мардхо дар холати табиияш бояд вузуъ бигирад, ба самти қибла боистад ва дар шароити вижа зан дар холати қарор мегирадки наметавонад намоз бихонад чи расид ба соири маворидиш ва танхо бояд сабр кунад  то замони муносибиш бирасад. Ин холати жабрие ва дасти худи шахс нест, аммо мавориди хам пеш меоядки боз бояд то рафъ шудани холати изтирорийки пеш омада аст сабр кард.

Масалан намешавад интизор дошта бошемки  мардхойи аксаран бемор ва гурсна ва номутаодил ва номезон аз назари жинсийи атрофи мо, робитайи солим бо занхойи мусалмон дошта бошанд. Инхо хануз аз лахози жинсий гурснанд ва аз гурснагийи жинсий ранж мебаранд, ек инсон ба шиддат гурсна чигуна бо маводди хўроки нигох мекунад? Буйи маводди хўрокиро читури хис мекунад? Шикл ва хайбати чизхоики шабихи хўрок хастандро читури мебинад? Замоники шумо гурсна хастид ек хамбургерро бисёр кучактар аз андозайи воқеиш мебинид, ек коса обгуштро бисёр камтар аз андозайи воқеияш мебинид, аммо замоники сир бошид хамон хамбургер ё хамон коса хийли бузург ба назаритон мерасад, хатто мумкин аст чанд луқмайи кучак хам барои шумо бузург ба назар бирасад.

Бале, хам акнун аксаран мардхойи мусалмон дар ин холат гурснагийи шадиди жинсий хастанд, ва то замоники ин холати гурснагийи шадид бартараф нашавад намешавад равиши иртиботи исломий миёни зан ва мардро татбиқ дод, занхо наметавонанд дар миёни чанин гурснагон ва номутаодилхо ва номезонхойи интизор дошта бошандки мисли бозори пойтахти муслимин дар замони Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху раиси бозор бишаванд, ё мардони сахоба читури бо занони сахоба бархурд мекарданд мардони алъон хам хамонтури бо онон бархурд кунанд. На, бидуни дар назар гирифтани истиснооти чанин интизори аз чанин мардони ек таваххум аст чиро? Чун бархалофи сахоба ва тобеин ва хатто қарнхойи баъад мардхойи имрузий мариз ва  ба шиддат гурсна хастанд, ибтидо бояд мардхо аз коноли шаръий он сир бишаванд, ва аз ин мархалайи жинсий абур кунанд, баъад интизор дошта бошемки мисли ек инсони солим ва мутаодил бархурд кунанд.

Тараф ба шиддат ба маводди мухаддир мўътод аст то замони бартараф шудани ин олудаги наметавонид аз у интизор дошта бошидки ек вазифаро мисли инсонхойи солим анжом бидихад, бояд ибтидо заминахойи тарки эътиёдишро фарохам кунид баъадки пок шуд онвақт астки мисли ек инсони солим аз у интизор дорид. Жомеъайи муслимин ба анвоъи олудагихойи ақидатий ва рафторий мўътод шуда ва тарки эътиёди инон дар замоники мовриди анвоъи тахожумоти мусаллахона ва таблиғоти куффори муттахиди секуляри жахоний ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи бумий қарор гирифтанд бисёр мушкилтар ва бисёр замонбартар аз тарки эътиёди ек шахс ба маводди мухаддир аст ва бояд ба тадриж ва қадам ба қадам ба жилов рафт.

Ё тараф афсурда аст ё тарсу аст ё бадгумон аст ё васвос аст ё бачча аст ва шабхо  жойишро хис мекунад ё соири маворидики ислохи онхо ниёз ба замон дорад ва бояд ба сурати тадрижий ва бо фарохам шудани муқаддамоти аз ин мархала гузашт. Касоники “ замонбар” будан ва “ тадрижий “ рад кардани ин ихтилолотро намепазиранд танхо худишонро ранж намедиханд балки зиндагиро барои атрофиёнишон хам сахт ва гох ғейри қобили тахаммул мекунанд ва ижоза намедиханд шахс марохили такомулишро тей кунад ва қасд доранд ек бачча ширхўрро мажбур кунандки худишро касиф накунад ва шир додани бу уро машрут кунанд ба инки худишро касиф накунад.

Ин холати боздоранда ва мухарриб дар миёни шўрохо ва жамоатхо ва хукуматхо ба “ тахкими зудхенгоми марохили санавия шариат” машхур аст. Хадафи аввалия ва фоврийи ташкили жомеъайи исломий пиёда кардани

  «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Яъни аз бейн бурдани гурснагий ва фарохам кардани рифохи умумий бо тахияйи 5 ниёзи асосий яъни хўрок ва пўшок ва маскан ва бехдошт ва омузиш барои хамма ва аз бейн бурдани тарс ва ижоди амният ва хифзи сутунхойи асосийи жомеъа ( дин, жон , насл , обру,ақл ва мол ва ғейрих) барои тамоми инсонхойи мусалмон ва хатто кофаристки дар ин жомеъайи муслимин ба сар мебаранд, ва тахкими бақияйи мавориди шариат, жузви мавориди хастандки ниёз ба тадриж ва вазъи мовжуд инсонхойи дорадки ба мурури замон тавассути находхойи тахти пушиши хукуматийи исломий ва шўройи улил амри он омадагихойи лозимро барои ижроий кардани ин ахком пейдо карданд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(94- қисмат)

Ингуна шубхот ва ду дилихойи ин даста аз муслиминро хар чандки солхост жунбуши бедори исломий ба рахбари шўройи вахдатгеро амалан дар бархурд бо авзоъи мухталиф дар мовқеъиятхойи мухталиф посух дода, аммо боз бояд барои иттилоъи ин даста аз муслимин аз мезони пойбандийи ин жараён ба усули зер банойи хостахойи бар хаққи мардум, куфт ба тоғут, вало ва баро, табаъияти огохона аз раъйи вохиди шўрои ба самт ва суйи вахдати огохона, хадафманд ва харакатийро ба забони руз амалан эълом кунанд ва аз он тахаттий накунанд ва бо ин равиши шаръий унс бигиранд ва жараёни фарогири муслимини шариатгероро дар масири пирузи хатмиш бар жохилият ва диктотури секуляристи мухожим ёри бирасонанд ва бар шовкати рузафзуни он изофа кунанд. Мо мутаносиб бо ниёзхойи рузимон ва мутаносиб бо заминхойики барои кошт фарохам кардем – ё фарохам хастанд – бузрхоро мекорем ва ба пейравий аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфторхо ва аъмолимонро қабли ва баъди аз касби қудрат ва хукумат танзим мекунем ва тасмимгири дар ин заминахоро ба ижтиходи шўройи вохид ва ижмоъи вохиди он вогузор мекунем.

Касики ажала кунад ва мутаносиб бо руз пеш наравад ва умури марбут ба хар дўвраро бо хам қотиъ карда ва тақдим ва таъхири дар онхо ба вужуд биёварад, бидуни онки кучактарин шакки ба худиш рох бидихад бояд бидонадки аз масири сахихи жиход ва харакати огохона ба самт ва суйи хадафи вохид лағзида ва дар масири дигари қарор гирифтаки ниёз ба ислох ва таждиди назар дорад.

Нуктаики дар тўвзихи тадрижий будани халли ихтилофот ва хатто олудагихойи ақидатий ва рафторийи бародарон ва хохаронимон лозим аст ба он ишора кунем ин астки бояд ба мархалаий будани халли мушкилот, ва мархалаий будани халли ихтилофот,ва илова бар ин ба мархалаий ижро кардани ислохот ва тарбият мўътақид буд. Агар ек масалайи бузург ё кучаки пеш омадки феълан руйи он ихтилоф вужуд дорад бояд халли ин мушкил ё ихтилоф ба замони возугор бишавадки шароитро барои хал карданиш омада ва мухайё кардем, ва шароит барои хал карданиш фарохам шуда бошад, ин яъни мархалайи пеш рафтан барои халли ихтилофот ва пеш бурдани ислохот.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чун замони ислохи банойи каъба ва бозсозийи он ба хамон шевайики саййидина Иброхим сохта буд нарасида буд аз ин кор пархез мекунад. Уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо дар ин замина аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунадки:

«أَلَمْ تَرَيْ أَنَّ قَوْمَكِ حِينَ بَنَوْا الْكَعْبَةَ اقْتَصَرُوا عَنْ قَوَاعِدِ إِبْرَاهِيمَ» فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، أَفَلَا تَرُدُّهَا عَلَى قَوَاعِدِ إِبْرَاهِيمَ؟ فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَوْلَا حِدْثَانُ قَوْمِكِ بِالْكُفْرِ لَفَعَلْتُ»[1]

Оё намебини қовми ту вақти каъбаро бано карданд, он банойи Иброхимро кутох гузоштанд. Гуфтам: оё намехохи ба хамон чорчубики Иброхим бано карда буд хона худоро ба хамон шева баргардони? Фармуд: агар набудки қовми ту тоза аз куфр берун омаданд, анжомиш медодам.

Ё уммул мўъминин мефармояд:

قَالَ لِي رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَوْلَا حَدَاثَةُ عَهْدِ قَوْمِكِ بِالْكُفْرِ لَنَقَضْتُ الْكَعْبَةَ، وَلَجَعَلْتُهَا عَلَى أَسَاسِ إِبْرَاهِيمَ، فَإِنَّ قُرَيْشًا حِينَ بَنَتِ الْبَيْتَ اسْتَقْصَرَتْ، وَلَجَعَلْتُ لَهَا خَلْفًا»[2]

Ривоятхойи бо ин мазмун зиёд хастанд. Дар хар сурат росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чун хануз муқаддамот ва заминахойи ин ислохот фарохам нашуда буд, ва замониш нарасида буд, ва анжоми ин ислох паёмадхойи бадтари дар бардошт, ва аз бейн бурдани ин мункар ба мункари бузургтари хатм мешуд росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз анжоми он то фарохам шудани заминахойи ислох сарфи назар кард, ва дидемки дар умри муборакишон хам муваффақ ба анжоми ин ислохоти даража чандум нашуданд.

(идома дорад……..)

---

[1]صحيح البخاري – (4506) . صحيح مسلم – الحج (1333) . سنن الترمذي – الحج (875)  . سنن النسائي – مناسك الحج (2901)

[2]صحيح البخاري – العلم (126). صحيح مسلم – الحج (1333) سنن الترمذي – الحج (875)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(93- қисмат)

Агар мохоики тасмим гирифтем бо харакати огохона дар ин масири вахдатбахш рахбарияти мардумро ба самт ва суйи хадафи шаръий ва муштаракимон ба ухда бигирем, ва худимон тўлид кунандайи инхироф ва созишикори бо тоғутхо нашавем,ва дар аваз тасмим дорем бо басират ва хушёри худ тамоми онхоики ба секулярхойи кофари жахоний ва муртади махаллий дил бастандро нажот бидихем ва ба сафи муслимин бикашонем, лозим аст дар хар амри ижтиходий манобеъи шаръиймонро аз коноли шўройи вохид ва аз тариқи ижтиходи вохиди он бигирем, ва бо шўройи вохидимон аз коноли еки аз “ се абзорхо” аз вахдатимон мухофизат кунем.

Танхо дар ин сурат астки мунофиқин ва секулярзадахо ва ахзоби мунхарифи созишкори бо дини секуляризм ва жохилият хоким хам, шиносоий барои дилсард кардани мардум аз жиход ва вахдат, ва шиносоий барои фариб додани онхо, ва жудо карданишон аз вахдати огохона ва хадафманди муслимин аз коноли “ се абзорхо” надоранд. Бо басирати хаммасирони мостки бар хаммагон мушаххас мешавад он мунофиқин ва секулярзадахойики дар ин герудор бо секуляристхойи кофари жахоний ва секуляристхойи муртади махаллий мемонанд, харгиз зидди секуляр набуда ва хохони татбиқи қонуни шариати аллох нестанд, балки шурокойи секуляристхо дар тахмили қавонини куфрий ва дар тахмили фақр ва тарс ва ноамний ва фахшо ва кушт ва куштор ва вайроний ва тасаллути душманон бар мардуманд.

Вужуди хамин мунофиқин ва секулярзадахоки бо шуорхойи шибхи исломийи зудрас ва парастиши хизбгероий ба жойи вахдатгероий ва героиши ба шўройи вохиди исломий, дар нихоят хамчун секуляристхойи муртадди махаллий дар масири ахдофи куффори ишғолгар ва секуляри хорижий қарор гирифтанд,новъи адами эътимод ва итминонро дар миёни идда аз муслимини нозир ба вужуд оварда аст.

Ин даста аз муслимин ба ин ахзоби мунжамиди ғейри вахдатгеро итминон ва эътимод надоранд на ба ислом ва ахкоми исломий, барои хамин аст зимни эътимод ва эътиқоди комил ба қавонини шариати аллох аксаран назорагар шуданд. Албатта дар ин бейн иддайи аз жамоатхойи мутлақгеро ва камтажруба ва бародарони номутаодил ва номезони мо хам ба ин фосилагари ва тамошогар будани муслимин доман заданд, ва расонахойи дуруғгу ва дуруғсоз хам бо баржаста кардан ва бузург нишон додани ин бемори ба ин адами итминон ва фосилагири доман заданд.

Муслиминики дар доми таблиғоти ин куффори секуляри жахоний ва секуляристхойи муртадди махаллий ва мунофиқини бумий қарор гирифтанд ва наметавонанд воқеиятхойи жараёни вахдатгероий огохона, хадафманд ва харакатий будани моро бибинанд аз ин амр бим дорандки мо хам натавонем ин сейри муборизотиро рахбарий кунем ва пас аз инхидоми диктотури сукуляристи мухожим ва берун рондани муртаддини махаллий ва хунсо шудани фаолияти мунофиқин, натавонем қудрат ва хукуматро ба самти исломий он хидоят кунем ва мужрийи ахкоми шариати аллох бишавем.

Ин даста аз муслимин хам мисли соири муслимин дар садақот, ихлос ва то сархадди жон мубориза кардани бародарони мо шакки надоранд. Аммо ду диландки, оё мо воқеан дар хамон масири шўро ва ижмоъи вохид дар харакат хастем? Ё имкониш нест баъди аз дар даст гирифтани қудрати шўроро биндозем дур ва ижтиходи хосси худимонро бар ижтиход ва мазхаби онхо тахмил кунем? Илова бар он ин даста аз муслимин дар шак хастандки оё мо хам хамон ахзоби мунтасиби ба ихвонул муфсидин шохайи инхирофий жараёни ихвонул муслимин ё салафийхойи фосиди оли саъуд нестемки дар поён мисли секулярхойи муртад бо куффори секуляр ва ишғолгари хорижий аз дар созиш дар омада ва тамоми захмоти мардумро ба бод дихем, ва боз дар хамон доирайи танги диктотури дини секуляризм, умиди ижроий шудани ахкоми илохий ва аз миён рафтани фақр ва тарс ва ижоди рифох ва амният ба хиёли даст наёфтани мубаддал бишавад, ва даххо шак ва шубхайи дигар.

Мардум илова бар секуляристхойи муртадди махаллий ахзоби ба зохири исломгеройи зиёдий чун жамоати исломий курдистони Ироқ ва иттиходия исломий курдистони Ироқ, хизби исломий Ироқ, жамоати Раббоний, дорудастайи Сайёф ва гурухи Хикматёр дар Афғонистон ва дорудастайи Абдуллох Нурий дар Тожикистон ва дигарон дар Сурия ва Яман ва Сумолий ва соири сарзаминхоро дидандки дасти охар самара онхамма захамот ва хунхойи поймол шударо ду дасти тақдими диктотури дини секуляризм ва муртаддини махаллияш карданд ва дар ек чархиши ажиб табдил ба дустони барои диктотури дини секуляризм ва душманони бар алайхи мужохидини шариатгеро ва зерипо гузоштани тамоми хоста ва орзухойи бархаққи шаръий миллат ва сарзамини тахти ишғоли худишон шуданд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(92- қисмат)

Барои хамин астки, мутаносиби бо ончики вазиъати мовжуди жунбуш такомули аз мо мехохад, агар каси аз мо бипурсадки барномайи шумо барои чигунаги татбиқи

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ ، آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Ё барномайи шумо барои чигунаги татбиқи

«وَأَمْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ» و «إِذا حَکَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ»

Дар оянда чист? Агар мо зимни иймон ба куллиёти ин ахком барои татбиқи жузъиёти ин ахком мутаносиб бо ниёзи руз, ва вазъи мовжуд, ва мезони пешрафти инсонхо дар оянда, дар жавоб бигуемки мо феълан чанин барномайи дар ихтиёр надорем ва рузи худиш хамма чиз мушаххас мешавад, ва аз харгуна иқдомоти ажулона ва шуордехи ихсосотий ва ирояйи ахкоми норас ва нобажо худдори кардем, шояд битавонем ба худимон бигуемки мо дар масири жиход ва мубориза муваллиди садама ба ин жараёни муборак нашудем, ва еки аз усули асосий онро барои расидан ба хадаф  риоят кардем.

Чунончи арз шуд ин ба ин маъни нестки мо набояд ахкоми худимонро дошта бошем. Мо инонро дорем ва хубиш хам дорем. Дар қуръон ва суннати сахих ин ахком қарнхо пеш сабт шуданд ва ба унвони қонуни асосийи мо дар маъаррази дид ва дар ихтиёри дуст ва душман қарор доранд, балки дар инжо хадафи сухан ин астки бояд бо барнома рези дақиқ, мутаносиб бо хар замон ва маконики кучактарин фурсати муносиби барои касби қудрати иймоний ва дунёвий мутаносиби бо татбиқи шаръий ба руз он хукм ба вужуд омада аст, мо дар хамон мовқеияти замоний ва маконий, ва мутаносиб бо абзорхойи он замон, ин хукмро татбиқ бидихем ва ижрош кунем.

Мухолифини мо хам фахмидандки муслимин қавонини хосси худишонро доранд ва барои татбиқи он хам тавоноийхойи хосси худишонро дорад ва бидуни шак шойистаги ва тавон дар  даст гирифтани қудрати хукуматиро доранд, пас мушкил бар сари вужуди ин қавонини мунсажим нест; балки манзур ин астки татбиқи ин ахкоми ижтиходий бояд мутаносиб бо вазъ ва мовқеияти замонийи худиш дар оянда бошад, ва хам акнунки мазохиб ва тафосири мухталиф ва мутаъаддид ва умматхойи кучаки мутаъаддид, ва жамоатхойи кучаки мутаъаддид, ва шўрохойи кучаки мутаъаддид ба вужуд омаданд, ва хануз дар ек сарзамини мушаххас ек уммати вохид ва ек ижмоъи вохид ва ек жамоати вохиди аз тариқи ек шўройи вохиди ба вужуд наёмада аст то дар мовриди татбиқи хукми хосси раъйи вохид ва ижтиходи вохиди худишро мутаносиби бо вазъи мовжуди он замон ироя бидихад, то он замон гуфтан ва ирояйи бардоштхойи зудрас дар ғейри замон ва фасли муносибиш, талоши бефойдайи астки аслан ба дарди дўврайи инқилобий то қабли аз касби қудрат ва ташкили хукумат намехурад. Мо алъон бояд огохона ва хадафманд танхо бо такияйи асосий бар муштаракот ва мухофизат аз вафодор мондан ва истодагийи бар харакати умумий ба суйи хадаф дар масири сахихиш ба самти пирузийи нахоий, барномарези кунем.

Замоники шахс дар хамон дўврони омузиши иймониш “ ла илаха” ро бар забон меоварад ва куфр ба тоғут мекунад яъни дар вазъи мовжуд мегуяд: ман зери бори хеч хукми ғейри аз хукми аллох намеравам, қавонини дини секуляризмро зери пом мегузорам, ман аз ин дини секуляризм на коммунизмишро мехохам на либирализмишро, ман зери бори ахкоми социал демократхо хам намеравам, ман ижоза намедихамки ахкоми секуляристи ба жойи ахкоми илохий бар хонуводам ижро бишавад, ман намегузорамки дар панохи қавонини секуляристи ва дар панохи қудрати хукумати секуляристи хохарам, занам ва духтарам талаф бишаванд, ман зери бори фақр ва фахшо намеравам, ман тарс ва ноамнийро дар тамоми пояхойи зиндагим намехом, ман зери бори нисбияти ахлоқий секуляристи муртаддин намеравам, ман тахти шуорхойи фарибандайи “ озодий куфр” ё хамон бебандубори фикрий ва шахсий ижозайи куфргуйи ва тўвхин ба аллох ва росул ва қавонини шариати аллох ва оёти аллохро намедихам, ва даххо мовриди дигарки шахси мусалмон бо гуфтани хамон ла илаха ва куфр ба тоғутиш хеч қонуни жохилийро дар хеч шикл ва қиёфайи намепазирад.

 Дар ин сурат возих астки “ на”ики мо мегуем хамон “ на” мардум аст. Ва “ иллаллох” ва иймон ба тамоми ахкоми аллохи мо ва “ бале” гуфтани мо хам бо “ бале” гуфтани хаммайи мўъминин еки аст, аммо дар умури ижтиходий хақ надорем то ташкили шўройи улил амри вохид – холо дар сарзамини вохиди бошад ё муташаккил аз чанд сарзамин ва ё жиходий бошад – биёем ва раъйи фардий худимон ё дорудастайи кучаки худимонро ба жойи раъйи вохид ва ижмоъи вохиди шўройи умумий ироя бидихем ва боиси ижоди истикок ва боиси ба вужуд омадани тафарруқ ва тажзия дар миёни муслимин бишавемки рахбариятишонро ба ухда гирифтаем.

Дар инжо масала созиш, таназзул аз савоб ё ворид омадани хадаша бар усули тўвхид, вало ва баро, куфр ба тоғут ва иймон ба аллох нест, балки бар акс, жиловгири аз созиш ва тажзия ва героиши ба тоғутхо ва ё кинорагири нийрухойи астки , қудрат ва шовкати моро изофа мекунанд ва сухти жиходи хаммайи муслиминро дар ғалаба бар душмани мухожим ва расидан ба хадафи бузург таъмин мекунанд.

(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(91- қисмат)

Баъзи аз мункаротро шахс метавонад аз бейн бибарад, баъзи аз мункарот тавассути хелф ва синдико аз бейн мераванд, баъзи аз мункархо хам аз тариқи жамоат ва хизб аз бейн мераванд ва бисёри аз мункархо хам хастандки танхо ва танхо аз тариқи хукумати исломий аз бейн мераванд ва то расидан ба ин мархала хар фаолиятики мунжар ба бадтарин мункар яъни ширки тафарруқ бишавад дар воқеъ жойгузин кардани ек мункари бадтар ба жойи ек мункари бад аст. Жойгузини мункари бузургтар ба жойи мункари кучактар аст.

Набуди қудрати хукумати исломийки танхо аз тариқи вахдат ва пархези аз тафарруқ дубора ба даст меояд ғам ва балойи бузурги астки боис мешаванд балохо ва ғамхойи кучак фаромуш бишаванд ё лоақал зиёд ба онхо ахамият надод: ин чанин буд “ ғамман биғамин” қуръон :

فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ (آل عمران/153)

Ғами бузурги алъони мо набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва хатто набуди ек хукумати бадили изтирорийи исломий дар аксарияти қотиъи сарзаминхойи мусалмоннишин ва хатто бадтар аз он набуди ек мажлиси шўройи вохиди мужохидин дар ин сарзаминхо ба далили азоби тафарруқики илова бар давоми фақр ва ноамний ва тасаллути тоғутхойи махаллий бар муслимин боиси тамъа ва тасаллути соири куффори хорижий бар муслимин шуда аст. Барои аз бейн бурдани ин тафарруқики ноши аз ихтилофи дар бардоштхо ва тафосири мухталиф аст, ва барои мухофизати аз вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аз коноли еки аз “ се абзор”, лозим аст ба “ замон бар” будани халли ин ихтилофот ва хатто “ замон бар” будани пиёда кардани ислохоти ақидатий ва рафторий дар миёни муслимин мўътақид буд.

Медонемки баъди аз омузиши иймонки жўвхарайи рисолат тамоми анбиё буда аст

«وَلَقَد بَعَثنا في كُلِّ أُمَّةٍ رَسولًا أَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاجتَنِبُوا الطّاغوتَ» و لا اله – الا الله

Аз коноли пайғамбари он аср, соири ахком ба сурати тадрижий аз пайғамбари ба пайғамбари дигар дар холи такомул буда аст ва андак андак бар миллатхойи гузашта ироя шуданд то инки ба асри пайғамбари хотам саллаллоху алайхи васаллам мерасемки ба такомули худиш мерасад.

Замоники сейри ахком дар хаёти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мехост ба такомули худиш бирасад, боз ба сурати тадрижий ва дар муддати 23 сол дўврайи худишро такмил кард, яъни барои ек бадани мариз ва ек жомеъайи маризки барои дармони худиш аллохро ба унвони сохиби дастур ва амр, ва қонуни шариати аллохро ба унвони нусха ва дору барои дармони худиш пазирофта аст, ва ба ин масир иймон дорад, дорухоро боисти дар муддати масалан ду хафта ё чанд мох ва хатто то охари умр дар замонхойи мушаххаси масраф кард, ва намешавад хаммайи дорухоро екжо масраф кард.

Дорухойи жомеъа мутаносиб бо вазъи мовжуди он жомеъа ва ниёзхойи рузи он жомеъа ироя мешаванд, ва мумкин астки дар рохи расидан ба хадафи бузург, жунбуш мажбур бишавад дар марохили аз баёни баъзи аз ахкоми шариати аллох хам худдори кунад, ва мисли имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллох дар хадиси арнияйн чанин ташхис бидихадки дар ин мархалагузар хеч ниёзи ба баёни он нест, ва мумкин аст хатто дар сурати баён ва боз шудани фаолиятхойи теорик ва амалий дар ин замина, баунвони боздорандайи хам амал кунад, ва дар масири мубориза хилал ворид кунад ва сад бишавад.

Аз хадиси уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ба сурати возих ва ровшан мешавадки қабли аз омузиши иймон, ироя ва татбиқи ахкоми чун шаробхўри ва зинокори ва ғейрих метавонист боздоранда бошад. барои хамин аст мебинем муслиминики дар ин дўврон фовт карданд усулан намедонистандки чанин ахкоми хам вужуд доранд, ва барои хеч кудом аз ёрони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам тасаввури чанин ахкоми ва қавонини қобили тасаввур набуд.

Зохири қазия нишон медихадки аллох таоло лозим хам намедидки қабли аз мархала ва замони хосси амалий шудани ахкомиш, онхоро хам ба сурати лафзий ва теорик баён мекунад, барои хамин астки қуръонро екжо ва мисл ек китоб бар мардум нозил намекунад, балки хатто баён ва нозил кардани оёт марбут ба онхоро хам, ба замони ва макони хосси худиш муваккил мекунад. Замоники иймон омузиш дода мешавад кулли оёти мухтасси мўъминин бо

 «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»

Шуруъ мешавад ва баъди аз ижод ва омузиши иймон астки шахсро мухотоби ахкомиш қарор медихад.

Ва агар каси фақат мусалмон шуда бошад аммо ба даражайи мўъминин нарасида бошад ва иддаойи мўъмин будан бикунад аллох ба сирохат эълом мекунад:

 قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ (حجرات/14)

Арабхо мегуянд: иймон овардем. Бигу : шумо иймон наёвардид, балки бигуйид: таслим ва мусалмон шудем. Чироки иймон хануз ба дилхоитон рох наёфта аст.

(идома дорад……….)