دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(15- қисмат)

Дар инжо “ мусалласи дуруғсоз” мисли шайёдони хастандки пули тақаллубий чоб мекунанд аммо тавассути инсонхойи дурусткор ва ноогох даст ба даст шуда ва харж мешавад.

Ин шойеъот ва ажноси тақаллубийки тавассути инсонхойи дурусткор мунтақил мешаванд метавонад дар ашколи мухталифи худишонро нишон бидиханд масалан:

-шойеъа гох дар асоси дуруғ аст мисли инки ба Нух набий алайхиссалом мегуфтанд девона, ё Мусо алайхиссаломро жодугар, Худ алайхиссаломро сафих ва нодон, пайғамбар хотам саллаллоху алайхи васалламро шоир, кохин,мажнун, каззоб ва …….меномиданд;

-ва ё замоники ек иттифоқи воқеий – мисли жомондани уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо аз корвон – дастовези ек иттихом ва ифки бузург мешавад,

-шойеъа гох мумкин аст мунтасиб кардан ва часпондани жермхо ва гуноххойи ба муслимини барий аз гунох бошадки дигарон муртакиб шудан на афрод:

: ‏وَمَن يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَاناً وَإِثْماً مُّبِيناً ‏ (نساء / 112)

Хар каси дучори лағзиш шавад ё гунохи бикунад, сипас онро ба бегунохи нисбат дихад ба рости бухтон ва гунохи ошкори муртакиб шуда аст.

Магар мо хазорон моврид надидаемки куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий муртакиби журми шуданд ва баъад онро ба гардани муслимини бегунох андохтанд? Ва коргарони бемузди шайтон ва муслимини жохил хамин шойеъот ва дуруғхо ва иттихомотро ба унвони хақоиқ ба дигарон мунтақил карданд.

Магар мо даххо бор надидаемки куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий жихати ижоди тафарруқ ва жанги дохилий миёни мазохиб ва тафосири исломий дар амокини мазхабийи онхо бомб гузорий кардан ва журмро ба гардани рақиби онхо андохтанд? Ва коргарони бемузди шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” хам хамин дуруғхо ва шойеъотро ба дигарон мунтақил карданд.

Намунахо дар ин замина зиёдандки мужрими дучори журми шуда ва онро ба гардани бегунохон андохта ва  коргарони бемузди шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” хам ёри расон, пуштибон ва хомий ва дар воқеъ шаррики журми ин мужрим будандки, илова бар ин, хам муртакиби ғийбат шуданд ва хам обруйи муслиминро бурданд.

Дар холики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«لمَّا عُرِجَ بي مررْتُ بِقَوْمٍ لهُمْ أظْفَارٌ مِن نُحاسٍ يَخمِشُونَ بهَا وجُوهَهُم وَصُدُورَهُم، فَقُلْت: منْ هؤلاءِ يَا جِبْرِيل؟ قَال: هؤلاءِ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ لُحُوم النَّاس، ويَقَعُون في أعْراضِهم،»^[1]

“Чун ба меърож бурда шудам, аз кинори гурухи гузаштемки нохунхойи миссий доштанд ва бидон руйихо ва синахойишонро мехаррошиданд. Гуфтам: эй Жибрил инхо киянд? Гуфт: инон касони хастандки гуштхойи мардумро мехурданд ва обрушонро мерезанд”. Ин дар холи астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«كُلُّ المُسلِمِ عَلى المُسْلِمِ حرَام: دَمُهُ وعِرْضُهُ وَمَالُهُ»^[2]

“Хамма ин мавориди мусалмон бар мусалмон харом аст,хуниш, обруйиш ва молиш.”

Аммо ин коргарони бемузди шайтон бо мухолифати сарих бо фармони аллох ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам ахбори дуруғини “ мусалласи дуруғсоз” роки мисли тоъун вогир хастанд ба дигарон мунтақил мекунанд ва машмули ин сухани росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мешавандки мефармояд:

«كَفَى بِالْمَرْءِ إِثْمًا، أَنْ يُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا سَمِعَ » ^[3]

Ва дар ривояти дигар омада

« كَفَى بِالْمَرْءِ كَذِبًا، أَنْ يُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا سَمِعَ » ^[4]

Хаминки ек фард ба сарфи инки матлабиро мешнавад бидуни табйин ва тахқиқи дар мовриди сихат ва суқми он иқдом ба бозгу кардани он мекунад дар замрайи дуруғин махсуб мешавад, ва тибқи ривояти дигар гунохкор хохад шуд.

Аз ибни Умар розиаллоху анхума ривоят астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

 «إِنَّ الْعَبْدَ لَيَكْذِبُ الْكَذِبَةَ ، فَيَتَبَاعَدُ مِنْهُ الْمَلَكُ مَسِيرَةَ مِيلٍ، مِنْ نَتْنِ مَا جَاءَ بِهِ»^[5]

 Инсон вақти сухани дуруғи мегуяд, фариштагон ба масофати ек мил ( 1829 метр) аз вай дур мешаванд, ба хотири буйи бадики аз гуфтани дуруғ ижод мешавад.

(идома дорад……..)

---

[1] رواه ابوداود

[2] بخاری 6064/  مسلم. 2564

[3] سنن ابی داود، کتاب «الادب» باب «التشدید فی الکذب» (4/298) و سند آن صحیح است.

[4] مقدمه کتاب مسلم، باب «النهی عن الحدیث بکل ما سمع» (1/10). عمر بن خطاب هم میگه: بحسب المرء من الکذب أن یحدّث بکل ما سمع» 

[5] رواه الترمذی باب ماجاء فی الصدق والکذب، المعجم الصغير للطبرانی (2/ 98)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(14- қисмат)

1.Еки дигар аз услубхо ва равишхойи жанги равоний ду золъи асосийи “ мусалласи дуруғсоз” дар асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ижоди тарс жихати фарохам кардани заминахойи шикаст ва таслим шудани муслимин буд.

Имруза хам куффори секуляри жахоний ва хатто новчахо ва муртаддини махаллийи онхо бо бузург жилва додани қудрати низомийи худ

«لَا غَالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ»،

Ва жиноётики меофаринанд, саъй доранд бо илқойи тарс ва ижоди мухити раъаб овар ва вахшатноки дар миёни мардум, зехн ва ихсосот ва тасмимоти онхоро тахти таъсир қарор диханд, ва таодили рухийи онхоро бахам бизананд, ва иродайи онхоро чанон заиф  ва суст кунанки ё таслим бишаванд ва аслан дар фикри жанг набошанд,ва ё инки бо ижоди тафарруқ ва чанд дастагий ва жанги дохилий дар нихоят шикастро бипазиранд.

2.Аз дигар равишхойи жанги равонийи куффори секуляри қурайш фариб додан бо моли дунё ва мақом ва мансаб будки ба росулуллох ваъдайи хокимият ва хамсарон ва сирвати фаровон доданд. Ё шохи Ғассон аз боби татмиъ вориди гуфтагу бо Каъаб ибни Молик мутахаллифи аз жанги табук мешавадки зиёд дар ин моврид шанида  ва дидаем.

3.Еки дигар аз услубхойи жанги сард ва нарми секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва ёрониш мухосарайи иқтисодий- ижтимоий мисли шаъби Аби Толиб будки хам акнун нез дар шадидтарин шевахойи мумкиниш бар алайхи муслимини шариатгаро дар холи ижрост.

4.Равиши дигарики куффори секуляр ва мушрики қурайш ба он панох бурданд истефода аз динфурушон бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва муслимин буд.

Секуляристхойи қурайш ба яхудиёни ясриб ба унвони абзори равоний бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва даъвати исломий панох бурданд. Мушрикин ба Назр ибни Хорис ва Уқба ибни Аби Муъайт маъмурият додандки аз коноли яхудиёни Мадина барои жанги равоний бо росулуллох рохкори бияндишанд.

Росулуллох хануз дар Макка буд ва хукумати исломий ташкил надода буд, ин афрод барои пейдо кардани рохкори жанги равоний рохи ясриб шуда буданд на рохкори жанги мусаллахона. Яъни чи қабли аз ташкили қудрати хукуматий ва чи баъди аз он яхуд ба хамрохи секуляристхойи муттахиди хам ва душманони шумора еки муслимин хастанд:

:  لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُواْ ‏(مائده/82)

( эй пайғамбар!) хохи дидки душмантарини мардум барои мўъминон,яхудиён ва мушриконанд.

Коргарони дурусткор ва содиқ ,бисёр арзишманд ва бемузди шайтон.

Аллох таоло ба муслимин амр мекунадки:

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا (اسراء/36)

Аз чизи дунболаруйи макунки аз он ноогохи ва нисбат ба он илм надори. Бидуни шак чашм ва гуш ва дил мовриди пурс ва жуйи аз он ( чизики қабул карди) қарор мегирад ва дар баробари чанин матлабики қабул карди масъул хастанд.

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нез мефармояд:

: إِيَّاكُمْ والظَّنَّ؛ فَإِنَّ الظَّنَّ أَكْذَبُ الْحَدِيثِ^[1]

Аз шак ва зон ва гумони бад, ижтиноб кунид зеро шак ва гумони бад, бадтарин новъи дуруғ аст.

Холо иддайи аз муслимин хастандки ба далоили мухталифи ин дастур ва амри аллох таоло ва росулиш саллаллоху алайхи васалламро нодида мегиранд, ва ба он таважжух намекунанд, ва ба сурати коргарони дурусткор ва содиқи шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” ва ,дур рехтани шабакахойи мохвораий ва минбархойи шайтон дар хона, ва пок намудани гушхо ва соири абзорхойи фазойи мажозий аз мужриёни жанги равонийи душман, бояд бо расонайи дигар “ мусалласи дуруғсоз” яъни шойеъотики муслимин ноогох ва хатокор мужрийи он хастанд хам мубориза кард.

Шойеъа хам хабархойи дуруғини астки тавассути хамин “мусалласи дуруғсоз” тўлид мешавад ба умиди инки мардумони содиқ, бо хусни ният, ва бидуни инки ба сихат ва суқми хабар пей бурда бошанд ба нақл ва интишори он иқдом кунанд,ва ба ин шикл дуруғи онхо аз тарафи инсонхойи дуруст ба дигарон мунтақил мешавад, ва инсони дуруст бо ғафлатики мекунад барои интиқоли хабархо ва суханони бепоя ва асос ва пуч ва дуруғин, табдил мешавад ба пик ва паёмрасон ва абзори шайтон ва “ мусалласи дуруғсоз” ; ва ба ин шикл табдил мешавад ба еки аз коргарони бисёр арзишманд аммо бидуни музди шайтон ва ёрониш, ва хамин коргарони бемузди шайтон зехн ва қалби муслиминро ба самти мутаважжих мекунандки шайтон ва “мусалласи дуруғсоз” мехоханд.

Чиро бисёр арзишманд? Чун инхо бо собиқа ва жойгохи хубики дар миёни хонувода, дустон, атрофиён ва жомеъайи худ доранд, мардум суханони инхоро рохаттар аз фалон мужрийи мохвора ва фазойи интернетий ва фалон кофари аслий ва фалон муртад ва фалон мусалмони фариб хурдайи маълумул хол мепазиранд.

(идома дорад…….)

---

[1] متفق علیه/ بخاری  5143  – مسلم 2563

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(13- қисмат)

Инхо дар ин сабки равонийи худ мехостанд бо хамла ба рахбарият, даъвати исломро дар жомеъа кучак, ночиз ва беарзиш нишон бидиханд. Аллох таоло мефармояд:

:  وَإِذَا رَآکَ الَّذِینَ کَفَرُوا إِن یَتَّخِذُونَکَ إِلَّا هُزُواً أَهَذَا الَّذِی یَذْکُرُ آلِهَتَکُمْ وَهُم بِذِکْرِ الرَّحْمَنِ هُمْ کَافِرُونَ ‏(انبیاء/36)

Хенгомики кофарон туро мебинанд, кори жуз тамасхара ва истехзоъи туро надоранд, ( ва хоханд гуфт: ) оё ин хамон каси астки аз худоёни шумо айбжуйи ва бадгуйи мекунад? Ва холи инки ишон ба қуръони худованд пур аз рахм кофар хастанд ва бовар надоранд.

Бидуни шак ин масхара карданхо бар муслимин таъсир хохад гузошт ба гунайики аллох таоло тахти унвони “ зийқус содр” ё дилтанг шудан аз ун ёд мекунад ва мефармояд:

: إِنَّا کَفَیْنَاکَ الْمُسْتَهْزِئِینَ ‏(حجر/95)

Мо барои ту кофий хастем ва аз шарри истехзоъ кунандагон мусаввин ва махфуз медорем.

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّکَ یَضِیقُ صَدْرُکَ بِمَا یَقُولُونَ ‏(حجر/97)

Ва мо медонемки синат аз ончи мегуянд, танг мешавад.

Масхара карданхо ва жўкхойики дар мовриди ахли ислом сохта мешавад бо онки дар қолиби новъи тафрих ва саргармий хам ба кор меравад ва бо фарханги аъвомун наси жохил хам созгор аст, аммо дар воқеъ тахмили новъи жанги равоний ва сард бар ахли тўвхид ба шумор меравадки, камтарин хазинахоро барои тўлид кунандагони ин жанг дар бар дорад.

Дар ин равиш, хам ақоиди ахли тўвхид олуда нишон дода мешавад, ва хам терори шахсиятий анжом мегардад; ва ду золъи аслийи “ мусалласи дуруғсоз” саъй мекунанд бо тақвияти рухий нийрухойи худишон, боиси жарихадор кардани рухия мўъминин, дилсардий, ноумидий ва ё тазалзули ахли тўвхид, ва дур кардани нийрухойи бетарафи ғейри мусалмон аз муслимин бишаванд.

Бидуни шак ин тамасхарахо ва жўк дуруст карданхо боиси “ зийқус содр” ва дилтанг шудан, жарихадор шудани ихсос ва авотифи муслимин мешавандки жихати хунсо намудан ва кам таъсир кардани чанин садамоти аллох таоло мефармояд:

: إِنَّا کَفَیْنَاکَ الْمُسْتَهْزِئِینَ.

Зийқус содр метавонад пеймудани рохро бо мушкили асосий мувожих кунад. Таъсир ва хатари равонийи истехзоъ ва масхара карданхойи секуляристхойи қурайш ба гунайи будки аллох таоло ба сирохат ба пайғамбариш эълом кардки аз тамасхара ва истехзоъи ин куффори мушрик ва секуляр бим надошта бош чун: тамоми пайғамбарони бузурги илохий, тавассути ақвоми худ дучори истехзо ва тамасхара шуданд. Пас ин риволи оддий ва табиий масири астки дар он қадам гузошти ва бояд мунтазири чанин масхара карданхо ва тамасхарахойи боши. Барои намуна мефармояд:

یَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا یَأْتِیهِم مِّن رَّسُولٍ إِلاَّ کَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُون ‏(یس/30)

афсусо ва асафо бандагонро! Хеч пайғамбари ба суйи ишон намеояд магар инки уро масхара мекунанд ва ба ёди истехзоъ мегиранд.

Ин масхара карданхо журми бисёр сангини астки хатто хенгомики мўъминин ва дорудастайи мунофиқин огохона, амдан ва ба мейли худишон мўъминиро ба хотири иймониш ва пойбандийи ба қонуни шариати аллох мовриди шўхи қарор медиханд мефармояд:

وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ ۚ قُلْ أَبِاللَّهِ وَآيَاتِهِ وَرَسُولِهِ كُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ* لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ …(توبه/65-66)

Агар аз онон бозхост куни, мегуянд: ( хадафи мо таъна ва масхара набуда ва балки бо хамдигар) бози ва шўхи мекардем. Бигу: оё ба худо ва оёти у ва пайғамбариш метавон бози ва шўхи кард?! (бигу: бо чанин маъзиратхойи бехуда) узрхохи накунид. Шумо пас аз иймон овардан, кофар шудаид.

Дар инжо аллох таоло намефармояд шумо дуруғ мегуйид ва хадафитон масхара кардан набуда , балки мефармояд бо онки хадафитон масхара кардан набуда аммо набояд ба ин маворид шўхи хам кард. Аллох таоло ва росулиш ва хар ончи мутаъаллиқ ба шариати аллох аст моли шўхи ва бози нестандки агар мўъмини тобеъи сифатхо ва ахкоми аз шариат шуд ва ба хотири ин табаъият ва сифатиш мовриди шўхи қарор бигирад.

(идома дорад……..)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(12- қисмат)

Ё мегуфтанд:

‏ وَقَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا إِفْکٌ افْتَرَاهُ وَأَعَانَهُ عَلَیْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ ‏(فرقان/4)‏

Кофарон мегуянд: ин (қуръон) дуруғи пеш нестки худи ( Мухаммад) онро аз пеши худ ба хам бофта аст ва гурухи уро дар ин кор ёри доданд.

Ё мегуфтанд:

وَقَالُوا أَسَاطِیرُ الْأَوَّلِینَ اکْتَتَبَهَا فَهِیَ تُمْلَى عَلَیْهِ بُکْرَةً وَأَصِیلاً (فرقان/5)‏

(дарборайи қуръон нез) мегуянд: афсонахойи пешиниён астки ( аз дигарон) хоста аст онро барояш бинависанд, ва чанин афсонахойи сехргохон ва шомгохон бар у хонда мешавад ( то онхоро хифз кунад ва ба хотир сипорад.)

Ё дар мовриди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мегуфтанд:

وَقَالَ الْكَافِرُونَ هَٰذَا سَاحِرٌ كَذَّابٌ (ص/4)

Ва кофарон мегуфтанд: ин ( пайғамбар) жодугари бисёр дуруғгу ва каззоб аст.

قَالُوا أَضْغَاثُ أَحْلَامٍ

Гуфтанд: хобхойи паришоний аст;

بَلِ افْتَرَاهُ

Балки дуруғ баста аст,

، بَلْ هُوَ شَاعِرٌ (انبیاء/5)

Балки у шоир аст.

وَ قالُوا يا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ (حجر/6)

Ва мегуфтанд: эй касоники зикр(қуръон) бар ту нозил шуда! Мусалламан ту девонайи.

Ё бо тухматхойи номусийки ба худи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди уммул мўъминин Зайнаб бинти Жахш розиаллоху анхо заданд ва ба хамсариш уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо дар достони ифк заданд ва …..

Камтарин таъсири ин жанги сарди куффори мушрик ва секуляри қурайш ин будки бо мудирияти нийрухойи худий ва фишор бар ахли тўвхид, нийрухойи бетарафро дучори новъи сардаргумий мекард, ва қудрати тасмимгирийи ин нийрухойи батарафро мухтал мекард. Хамин корики хамин алъон куффори секуляри жахоний ва муртаддин ва дорудастайи мунофиқини махаллий –яъни ду золъи асосий “ мусалласи дуруғсоз” – бар нийрухойи бетарафи ғейри мусалмон ва хатто бар бетарафхойи мусалмон ва мунфаридин аз “ се абзор” анжом медихандки, дар нихоят иддайи касирий аз онхо дар доми душман меофтанд ва хатто дастахойи тарафдори душман мешаванд.

Бар ин асос будки секуляристхойи қурайш ба сифориши Валид ибни Муғийра бар сари рохи мардум дар хенгоми хаж менишастанд ва онхоро аз наздики ва шанидани даъвати росулуллох саллаллоху алайхи васалллам манъ мекарданд.

1.Еки дигар аз равишхойи жанги равоний мушрикин ва секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ирояйи жойгузин ва бадил барои қонуни шариати аллох буд.

Инхо танхо ба нафъи қуръон ва даъвати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам намепардохтанд балки барои мардум дар кинори дини секуляристийи худ жойгузин ва бадили дигарий хам барои қуръон маърифий мекардандки аллох таоло тахти унвони “лахвал хадис” аз ин бадил ва жойгузин исм мебурд:

: وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَن سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَيَتَّخِذَهَا هُزُوًا ۚ (لقمان/6)

Дар миёни мардум касони хастандки харидори суханони пуч ва ёва анд то бо чанин суханони ( бандагони худоро) жохилона аз рохи худо мунхариф ва саргашта созанд ва онро масхара кунанд.

Ин жойгузинсозий дақиқан хамон кори астки куффори секуляри жахоний ва муртаддини секуляри махаллий хам акнун нез бо достонсароий дар мовриди торихи бостон саъй доранд дар жанги равоний – хувиятий, азхон ва қулуби мардумро машғул ва мунхариф кунанд. Дақиқан хамон корики Назр ибни Хорис мекардро секуляристхойи муртаддин махаллийи мо бо  текноложийи пешрафтатари дар холи анжоми он хастанд, то ба ин шикл афкори умумийи афроди ғейри мусалмони бетараф, мусалмонон ва тарафдорони худишон саргарм бишавад, ва бо дилхуш шудан ба ин афсонахо ба самт ва суйики мехостанд хидоят шаванд, ва озодийи амали онхо гирифта шавад.

Бо истинод ба ин оёт хам метавон гуфт устурахойики дар мовриди Эрони бостон бофтанд машмули “ лахвал хадис” мешавад. Инхам тамоми ончики секуляристхойи муртад бо зон ва гумонхойи амсоли Диёконов ва Киришман ва Кристан Син ва дигар куффори секуляр ва яхудий дар мовриди Эрони бостон ба он дили худ карданд.

1.Аз равишхойи дигар жанги равонийи мушрикин ва секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам худбузург биний ва тахқир ва кучак шумордани муслимин буд.

وَإِذَا تُتْلَى عَلَیْهِ آیَاتُنَا وَلَّى مُسْتَکْبِراً کَأَن لَّمْ یَسْمَعْهَا کَأَنَّ فِی أُذُنَیْهِ وَقْراً فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِیمٍ ‏(لقمان/7)

Хенгомики оёти мо бар ишон хонда мешавад, мустакбирона руй бармегардонанд ва мераванд. Ингор онхоро нашаниданд. Гуйи дар гушхойишон санигиний аст. Ишонро ба азоби дардноки мужда биде.

Ин секуляристхойи қурайш дар ин бахши аз жанги равонийи худ қонуни шариати аллохро кучак ва хатто хеч мепандорандки, ингор қонуни шариати аллох хеч арзиши надорад ва ончи арзишманд аст онистки пеши худишон аст. Хамин алъон хам куффори секуляри жахоний  ва муртаддини махаллий хеч арзиши барои қонуни шариати аллох қоил нестанд, ва қонуни шариати аллохро ба хеч мегиранд, ва ончи бароишон арзишманд ва жойи ахамият аст қавонини дини секуляризм ва рафторхойи секуляристий аст ва бас, то ба ин шикл дар рухияйи табақоти махруми жомеъа таъсир бигузоранд, ва чанин нишон медихандки меъёри арзишхо ва қудрат ва ба руз будан онхо хастанд, ва мухолифини онхо фақир ва махрум ва ақабмонда  ва мутаъаллиқ ба гузашта ва ғейрих хастанд.

2.Еки дигар аз равишхой жанги равонийи мушрикин ва секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам масхара кардани ахли тўвхид ва танз ва жўк сохтан  дар мовриди онхо буд.

(идома дорад………)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(11- қисмат)

Хамчунонки муслимин масоили ақидатийи худро аз қуръон ва суннати сахих мегиранд ва иймони худро ба ин шикл созмондехий ва қудратманд мекунанд, дар амалиёти равоний хамки то хадди зиёдий ба ахбор ва иттилоат сарукор доранд ва ин ахбор хам робатайи мустақими бо қудрати низомийи муслимин аз коноли еки аз “ се абзор” бартар дорад; ва метавон ба сурати сода ва возих гуфтки тўлид ва гирифтани хабар амри хукуматий астки наметавон ин дуро аз хам жудо кард.

Шўройи мутахассисини амниятий ва хабардехий ва хабаргирийи хукумати исломий астки хамчун соири тахассусхо дар ин мовриди хос хам ба нафъи жомеъайи исломий ижмоъи вохиди худишро, мутаносиб бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи руз,ба сурати хабари муносиб ироя медихад.

То инжо метаважжих шудемки вужуди амалиёти равоний ва жанги нарм амристки хам тавассути муслимин анжом мешавад ва хам тавассути душманони муслимин, ва алъон жанги равоний бо қудрати бесобиқайи аз суйи хукуматхойи секуляр ва ишғолгари жахоний ва новкарони секуляри махаллийи онхо ва дорудастайи мунофиқин ё секулярзадахо бар мо тахмил шудаки, бояд бо қудрати мушобех ва аз коноли қудрати хукуматий еки аз “ се абзори” бартар ба жанги онхо ва ин “ мусалласи дуруғсоз” биравем.

Агар дар баробари хавопиймо, мушак ва соири тажхизоти низомийи рузи душман, шумо фақат чоқу ё гурз ва сипар ва сочмазан ва силоххойи қурун ё дахахойи гузаштаро дори, худитро набояд дар муъаррази чанин силоххойи модерни душман қарор бидихи; дар жанги сард ва нарм хам агар дар баробари қудрати таблиғийи маккорона ва бисёр хисоб шуда ва зийраконайи душман ба огохихо ва қудрати хабарийи еки аз “ се абзори” бартар мужаххаз нести, боз набояд худитро дар муъаррази чанин душмани қудратманди қарор биди.

Абзори аслийи жанги равоний калом аст ва душман аз тариқи забон ва каломи тасвирий, совтий ва невишторий саъй дорад:

: يُرِيدُونَ أَن يُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَن يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ (توبه/32) 

Онон мехоханд нури худоро бо дахони худ хомуш гарданд ва ле худованд жуз ин немехохадки нури худро ба камол расонд хар чандки кофарон дуст надошта бошанд.

Дар ин сурат амалиёти равоний ва жанги сард ё жанги нарм ва равоний новъи жанг астки дар он саъй мешавад бо таблиғот ва хабар расоний, мутақоид ва қонеъ кардан, тахдид, татмиъ, фариб, бардоштхойи ғалат ва гумрох кунанда ва тамоми абзорхойики бар зехн ва қалби тарафи мухолиф таъсир бигузорад, дар иймон ва ақоид ва афкори мухолифин дасткорий ва тағйир анжом бидихад; ва бо дасткорий кардан ва тағйири ақоид, бовархо, афкор, ихсосот ва ахдофи ашхос, нигариш ва жахонбинийи тўлид мешавадки иймон ва иродайи онхоро мутазалзил кунад, ва бо таъсир ва тасхири зехн ва қалб, онхоро хаттол имкон бидуни даргирий -гох дар кутох муддат ва гох дар боланд муддат- таслим кунад ва нигариш, бардошт, ихсосот , тамоюлот ва рафтори онхойики қарор аст барои жанг омода бишавандро ба нафъи худ тағйир бидихад.

Амалиёти равоний ва жанги сард мумкин аст бар хилофи жанги гарм тамоми сатхи заминро дарбар бигирад, ба хамин тартиб доирайи нуфузиш, хам душманро шомил мешавад, хам нийрухойи бетарафро, ва хам дустон ва нийрухойи худиро. Бар ин асос метавон гуфт: амалиёти равоний ду чехра дорад, еки чехрайи хақиқий ва дигарий чехрайи ниқобдорки хадафиш таркиби хақ ва ботил жихати пушондани хақ аст. Аллох таоло ба мужриёни чанин тархи ниқобдори дар миёни яхудки дар баробари хақ қарор гирифтанд мефармояд:

:  یَا أَهْلَ الْکِتَابِ لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَکْتُمُونَ الْحَقَّ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ ‏ (آل عمران/ 71)

Эй ахли китоб! Чиро хақро бо ботил қотиъ мекунид ва китмониш мекунид, ва холи онки шумо медонид?

Аллох таоло ин чехрайи ниқобдор ва жанги равонийи душманонро бо ибороти “ кайда” ном мебарадки тақрибан бар тамоми ашколи жанги равоний итлоқ мешавад умумият дорад:

: إِنَّهُمْ یَکِیدُونَ کَیْداً ‏(طارق/15)

Онон пейваста ба тўвтиъа ва нейранг мепардозанд ва нақша мекашанд.

“ Кайда” ки талоши аст аз тариқи макр ва фариб ва худъаки, саъй дорад бар  зехн ва қалби тарафи муқобил таъсир бигузорад дар воқеъ муъодили қуръоний аст барои амалиёти равонийки дар қуръон ба хар ду чехрайи мусбат ва манфийи он хам ишора шуда – бо онки бештар дар мовриди худъагирий мазмумиш ба кор меравад -, албатта дар жохойи ба маънийи худи жанг хам омада ва боз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар таърифи жанг хам мефармояд:

: الْحَرْبُ خُدْعَةٌ.

Жанги равоний ду золъи аслийи “ мусалласи дуруғсоз” собиқайи тулоний дорад ва аллох таоло дар жохойи мухталиф аз равишхойи мухталифи жанги равоний ва макрхойи куффор бар алайхи даъвати исломий ном бурдаки, сарфи назар аз собиқайи ин душманон дар замонхойи қабли аз пайғамбари хотам саллаллоху алайхи васаллам ба зикри намунахойи дар асри хотамул анбиё саллаллоху алайхи васаллам ишора мекунем мисли:

1.Ғовғосолори ва бехудагуйи замоники хақ баён мешавад:

وَقَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا لَا تَسْمَعُوا لِهَذَا الْقُرْآنِ وَالْغَوْا فِیهِ لَعَلَّکُمْ تَغْلِبُونَ ‏(فصلت/26)

Кофарон мегуянд: гуш ба ин қуръон фаро надихид, ва дар он ёвасароий ва жор ва  жанжол ва корхо ва бахсхойи бехуда кунид то шояд шумо пийруз гардид.

2.Мовриди дигар аз жанги сард ва равоний мушрикин ва секуляристхойи қурайш, тухмат задан ба худи қуръон ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам буд масалан мегуфтанд:

– إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ یُؤْثَرُ *‏ إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ ‏ (مدثر/24-25)

Ин ( қуръон) чизи жуз сехр ва жоду нестки аз пешиниён ва дигарон ривоят ва нақл шуда. Ин чизи жуз сухани инсонхо нест.

(идома дорад……..)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(10- қисмат)

Ин оёт ва оёти мушобех дар қуръон ба мо мегуяндки инсон аз ду буъди жисмий ва рухий шикл гирифта ва аз замоники дастахойи аз инсонхо аз масири сахихи қонуни шариати аллох мунсариф шуда ва дар баробари он нез қарор гирифтанд, саъй доштандки жихати пийруз шудан бар рақиб аз ду қудрати низомий ва равоний истефода кунанд.

Дар мовриди фарохам кардани қудрати низомий аллох таоло ба муслимин амр мекунад:

: وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ  (انفال/ ۶۰)

Барои онон то онжоки метавонид нийру ва ( аз жумла) асбхойи варзида омода созид, то бидон( омодагий ва соз ва барги жангий) душмани худо ва душмани худишро битарсонид, ва касони дигари жуз ононро нез ба харрос андозидки ишонро намешносид ва худо ононро мешносад.

Уқба ибни Омир мегуяд, шанидамки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бар руйи минбар фармуданд:

:  وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ؛ أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ.^[1]

Огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тирандозий аст, огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тарандозий аст , огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тарандозий аст.

Дар ин сурат баъди аз сарчишма ва пояхойи қудрати иймоний ва ақидатий муслимин аслийтарин сарчишмахойи қудрати зохирий ва моддийи мо бавасилайи аслаха аз коноли еки аз “ се абзор” бартар таъмин мешавад. Нуктайи ёдам омадки еки аз бародарон дар мовриди хукумати бадили изтирорий исломий пурсида буданд; бародарон ва хохарони мўъминам: модомики шахс ё гурух ва хукумат дар доирайи ислом боқий монда ва тибқи завобити шаръий муртад нашуда аз тамоми хуқуқи исломийки шариат ба у дода бархурдор аст ва мазхабиш боиси аз миён рафтани ин хуқуқ намешавад хар чанд ин хақиқат ба мейли баъзихо набошад аммо воқеияти шаръий астки бо тамоми шубхот, дуруғхо ва иттихомотики тўлид карданд боз наметавонанд инкориш кунанд.

Замоники мо хам акнун хукуматхойи бадили изтирорийи исломий доремки хамин қудрати низомийи онхоро ба хадди тамкин ва истиқрори муқтадирона расонда, ба унвони ек фард ва жамоати қавий хаққи худимон медонем ончироки мехохем ва шариат дастур дода бархалофи мейли куффор ва муртаддин ва дорудастайи залил ва палиди секулярзадахо ва мунофиқини махаллий пиёда кунем, ва хостахойи шаръиймонро бар ин “ мусалласи дуруғсоз” тахмил кунем, хам акнун мо хастемки муқтадирона бо хамин сипар ва қудрати низомий хукуматий торихро менасивем ва шохисахойи зиндагиро тарсим мекунем.

Бале, ин қудрати низомийи мо аз коноли еки аз “ се абзори” бартар астки хам акнун торих ва хаётро менависад, баъди аз нусрати аллох таоло ин қудрати низомийи мо ва хукуматийи мо ба унвони сипари боздоранда ва хатто мухожим астки уммати моро ташкил дода  ва аз мо мухофизат карда аст.

Ғейри аз ин “ се абзор”ки танхо васила ва абзорхойи замонати хифзи вахдат ва хатто ижоди вахдат ва шўройи мутахассисин хастанд, дигар хеч абзор ва василайи дигари барои муслимин вужуд надорадки битавонанд ба пийрузий ва нусратики аллох ваъдашро дода даст пейдо кунанд, ва хар чи баъди аз ин “ се абзор” вужуд дорад куллан тафарруқ ва сустий ва залилий ва хадар рафтани энержийи муслимин аст.

Ба хамин далил душманон сарчишмайи ин қудрат ва сипари дунёвийи моро бо жанги сард ва амалиёти равонийи ақидатий- фикрий – фархангий мовриди хадаф қарор доданд ва мо хам чанин хамалотиро бар алайхи душман анжом додем ва медихем, ва метавон гуфт амалиёти равоний ё жанги сардро тамоми тарафхойи даргир анжом медиханд чи онки мовриди хамла қарор гирифта ва чи онки тахожум ва хамларо шуруъ карда аст.

Бо онки жанги низомий мумкин аст дар замон ва макони мушаххаси қишри хосси аз инсонхоро даргир кунад аммо, қабли аз шуруъи ин жанги низомий ва мустақим, ва дар хийни жанг, ва хатто поёни он, жихати тағйир дар ақоид, афкор, тасмимот, рафтор ва амали мухолифин, жанги сард ва амалиёти равоний ба сурати фарогир ва густарда ва хамма жониба анжом мешавад.

Дар жанги сард ва амалиёти равоний саъй мешавад бо истефода аз масоили ақидатий, фикрий ва фархангий дар қалб ва зехни инсонхо дасткорий ва тағйир ба вужуд биёваранд ва бар ирода ва фикри тарафи муқобил таъсир бигузоранд то шахс таслими ахдоф ва барномахойи мушаххас бишавад, ва рафторхойиро анжом бидихадки барояш барномарези карданд.

Дар инжо қудрати маънавий, андиша ва тадбири шахс мовриди хадаф қарор мегирадки хадафи наздики чанин тарх ва барномайи суст кардани қудрати иймонийи шахс, ва ба дунболи ин , инхидоми қудрати низомий – хукуматий ва убухати дунёвий, ва дар нихоят, гирифтани билижбор мухтаво ва мафохими чохоргонайи дин аз дини мухолиф, ва мунхасир кардани ин мафохими чохоргона ба дини тарафи мухожим аст.

Ба хамин далил хамчунонки дар умури зохирий ниёзманди қудрати низомий хастем ва бояд дар такомули он бикушем ба хамин тартиб ниёзманди қудрати маънавий,ақидатий ва фархангий устивор ва мохками хастемки руз ба руз бар иймони мо изофа кунад ва моро дар баробари жанги сард ва амалиёти равонийи душман мухофизат кунад балки, моро хамчун замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва сахобайи киром дар баробари чанин жанги дар мавозеъи хамла ва тахожум қарор бидихад.

Дар инжо амалиёти равоний, хам зехни инсонхоро мовриди хамла қарор медихад хам қалб ва ихсоси мухолифинроки, руйи хам рафта метавон гуфт қудрати иймоний ва ақидатий ва иродайи мухолифин бо анвоъи абзорхойи равоний мовриди хадаф қарор мегирад.

Имруза душманони қонуни шариати аллох ошкора бо тахрифи хақоиқ, нейрангхо; тўлид ва сохтани жараёноти мунхариф ва мувозий бо ислом аз тариқи хоинини секуляри махаллий ва бахусус дорудастайи мунофиқин варрувайбиза ва уламойи суъ, ранг омизий кардан ва бумий кардани дини секуляризм аз тариқи хамин мунхарифин , сардаргум кардани муслимин, бомборони ахбор ва тахлилхойи фарибандайи омихта шуда ба рост ва дуруғ, талқинхойи ғалат ва ғейрих, ва бо бахрагирий аз муъассиртарин текникхо , абзорхо ва равишхойи расонаий – хабарий ва таблиғий ба қудрати иймон ва иродайи муслимин юриш оварданд.

(идома дорад………)

---

[1] صحیح مسلم 1917 /  صحیح ابی داود 2514

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(9- қисмат)

Хадафи ду золъи асосий ва кофар “ мусалласи дуруғсоз” дар жомеъа чист?

Тўлиди жанги равоний ва қудрати нарм барои худишон, ва таслим кардан ва шикаст додани мухолифин бидуни жанг ё бо камтарин хазинахо.

Замоники мегуфтанд инхо асотирул аввалин ва достонхойи кўхна аст ва …..

…  وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا قَالُواْ قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاء لَقُلْنَا مِثْلَ هَذَا إِنْ هَذَا إِلاَّ أَسَاطِيرُ الأوَّلِينَ ‏(انفال/31)

Ин кофарон хенгомики оёти мо бар онон хонда мешавад, мегуянд: шанидем( чизи мухимми нест!) агар мо хам бихохем мисли инро мегуем. Чироки чизи жуз афсонахойи пешиниён нест.

Ё замоники мегуфтандки ин қавонин аслан аз тарафи худо наёмада…..

…   وَإِذْ قَالُواْ اللَّهُمَّ إِن كَانَ هَذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِندِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنَا حِجَارَةً مِّنَ السَّمَاءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ‏(انفال/32)

Замонироки кофарон мегуфтанд: худованд агар ин ( дин ва ин қуръон) хақ аст ва аз нохияйи ту аст, аз осмон борони аз санг бар сари мо фуруд овар ё ба азоби дарднок ( дигари) моро гирифтор соз.

Инхо бо ин жанги равонийки рох андохта буданд мехостанд бо дуруғ пароканий дар мовриди паёми росулуллох саллаллоху алайхи васаллам азхони умумийро ба чизхойи дигари машғул кунанд, ва бо ижоди шак ва шубха ва бо ду дили боиси дур кардани мардум аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  ва қонуни шариати аллох ба хар андозайики тавонистан бишаванд.

Хадафи нахоийи куффор ва бахусус куффори мушрик аз жанги нарм ва равоний бар алайхи муслимин ин астки ба сурати номахсус ва тадрижий ,бо диктоторийи жанг талабона ва низомийи худ, дини муслиминро аз дарун пук ва тухий аз арзишхо ва мафохими чохоргонайи он кунанд.

Замоники бо тасарруф дар зехнияти умумий ва тахриби бовархо ва арзишхойи исломий ба ин хадаф расиданд, ва муслимин аз мафохими чохоргонайи дини ислом яъни : 1. Қудрат ва хокимият. 2. Қонун ва барнома.3. итоат ва фармонбурдорий.4. подош додан ва мужозот кардан бар асоси ин қавонини исломий ва тавассути ин қудрати хукуматийи исломий даст кашиданд, мушрикин ё секуляристхо даст аз сари муслимин бар медоранд, хамчунонки хамин муомаларо бо соири шариатхойи осмоний чун яхудият ва насроният хам дошта ва  доранд.

Замоники секуляристхо ба ин даража аз муваффақият дар жанги равонийи худ бар алайхи муслимин расиданд:

1-Бар руйи қазоват ва доварийи афрод таъсир мегузоранд ва ижоза намедиханд ашхос қазовати дурусти дошта бошанд.

2-Хаққики бояд расонда бишавад дар миёни анбухи аз дуруғхойи созмондехи шуда ва муназзам пушонда мешавад, ва мардум аз неъмати хақ махрум мемонанд.

3-Эътимоди ашхос ба хамдигарроки -еки аз шох калидхойи робитайи солим аст – аз ашхос мегиранд ва афродиро тўлид мекунандки ба касоники бояд ба онхо эътимод дошта бошанд эътимод надоранд.

4-Бо фосид кардан афкор, қулуб ва бовархойи афроди жомеъа, мардумро ба масирики мехоханд суқ медиханд.

5-Дар нихоят заминаро барои пазириши дини секуляризм ва мазохиби мухталиф ва мутафарриқи он фарохам мекунанд.

Пас,хам мухтаво ва мафхуми жанги равонийи куффори мушрик ва соири куффор бар алайхи қонуни шариати аллох собит ва такрорий аст ва хам равишхо ва сабкхойи ин жанг. Танхо чизики тағйир карда абзорхойи жанги равоний астки қаблан бо шеър ва гирдихамойихо ва ……буда ва алъон бо мохворахо ва интернет ва фазойи мажозий ва рузнома ва …..

Бо ин вужуд худованд мефармояд:

هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ. (توبه / 33)

Худо астки пайғамбари худ ( Мухаммад) ро хамрох бо хидоят ва дини ростин ( ба миёни мардум) равона карда аст то ин дин бар хаммайи ойинхо пийруз гарданд хар чандки мушрикон ё секуляристхо напасанданд ва хушишон наёяд.

Аммо ин амалиёти равоний ё жанги нарм, равоний ва сард ба чи маъност?

Замоники аллох таоло мефармояд:

الَّذِی أَحْسَنَ کُلَّ شَیْءٍ خَلَقَهُ وَبَدَأَ خَلْقَ الْإِنسَانِ مِن طِینٍ ‏(سجده/7)

Аллох он каси астки хар чиро офарид, нику офарид, ва офариниши инсони ( аввал) ро аз гил оғоз кард. Ва мефармояд:

: ثُمَّ سَوَّاهُ وَنَفَخَ فِیهِ مِن رُّوحِهِ ‏(سجده/9)

Сипас андомхойи уро такмил ва ораста кард ва аз рухи мутаъаллиқ ба худ дар у дамид.

(идома дорад……..)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(8- қисмат)

Баъди аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам танхо мутахассисини шўройи улил амр еки аз “ се абзор” чанин жойгохи дорандки дар умури тахассусий масала ё мовридиро таъйид ё рад кунандки ин се абзор хам иборатанд аз:

1.Хилафату ала минхажин нубувватки аввалин ва мухимтарин абзор ва васила аст мисли хукумати  росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хулафои рошидин розиаллоху анхум.

2.Хукумати бадили изтирорий исломийки дар замони набуди хукумати хилафату ала манхажин нубувват ба хукми зарурат ва изтирор мисли соири заруратхо анжоми вазифа мекунад, мисли хукумати умавийхо, аббосийхо, усмонийхо ва сомонийхо ва салжуқиён ва хоразмшохиён ва даххо хукумати бузург ва кучаки дигарки то ба хол дар сарзаминхойи исломий вужуд доштанд ва бар асоси фиқхи еки аз мазохиби исломий хукм карданд фарқ намекунад мазхабишон чи бошад; шиъа аст ё сунний, шофеъий аст ё ханафий ё ханбалий ё моликий ё хар кудом аз мазохибики исломий хастанд ва дар доирайи ислом вужуд доранд.

3.Абзори севум шўройи вохиди мужохидин астки дар сурати набуди хилафату ала минхажин нубувват ва хукумати бадили изтирорий исломий анжоми вазифа мекунад.

Яъни дар замоники хилафату ала минхажин нубувват вужуд дорад дигар хукумати бадили изтирорий исломий ва шўройи вохиди мужохидин маъно пейдо намекунанд ва замоники ин гузинайи аввал вужуд надорад ва хукумати бадили изтирорий исломий бар асоси хар кудом аз мазохиби исломийки вужуд дорад дигар шўройи вохиди мужохидин ё хатто хукуматхойи дар ростойи он  маъни пейдо намекунанд,аввалини онхо шойистагийи онро дорадки бехиш мурожаъа кард ва дар хамзамон бо он хукумати дигари набояд вужуд дошта бошад хар чандки мо хам акнун аз руйи ночорий ва ижбор баъзи аз иморатхойики ба мувозот хам тўлид мешавандро таъйид мекунем. Пас мо танхо се абзор дорем ва ин шўройи улил амр ва умматики ташкил мешавад аз пуштивонайи қудрати низомий ва хукумати ин се абзор бархурдор аст ва химоят мешавад.

Дар ин сурат мо ба андозайики аз хақ баладем метавонем бигуем фалоний хақ гуфта ё ботил. Ибтидо бояд ин хақро ёд гирифта бошем ва бидонем хақ чист то битавонем қазоват кунем. Донистахойи мо хам аз умури комилан шахсийи мо шуруъ мешаванд то ба умури хонуводагий ва равобити ижтимоий ва фархангий ва иқтисодий ва ғейрих бо афроди жомеъа кашида мешавад ва ба равотиби мо бо “ се абзор” ва шўройи мутахассисин тахти амри он ва соири жавомеъ хатм мегардад.

Дар тамоми ин маворид бархурди мо бо “ мусалласи дуруғсоз” ва бахусус ду золъи кофари ин “ мусалласи дуруғсоз” ба ин шикл астки:

• -Ек кофари дар умури пизишкийки сухбат мекунад танхо мутахассисини пизишкийи “ се абзор” метавонанд бигуянд ин рост гуфта ё хейр?

-Ек кофари дар умури мухандисийки сухбат мекунад танхо мутахассисини мухандисийи “ се абзор” метавонанд бигуянд ин рост гуфта ё хейр?

-Ек кофари дар умури шариатхойи осмонийки сухбат мекунад танхо мутахассисини шариатхойи осмонийи “ се абзор” метавонанд бигуянд ин рост гуфта ё хейр?

-Ек кофари дар умури хабардехий ва хабаррасоний ва жанги равонийки сухбат мекунад танхо мутахассисини хабардехий ва хабаррасоний ва жанги равонийи “ се абзор” метавонанд бигуянд ин рост гуфта ё хейр?

-Ек кофари дар умури омузиш ва парваришки сухбат мекунад танхо мутахассисини омузиш ва парвариши “ се абзор” метавонанд бигуянд ин рост гуфта ё хейр?

Ба хамин шикл дар тамоми умури зиндагий, мо чанин вокуниш дар баробари ин ду золъи асосий ва кофар “ мусалласи дуруғсоз” дорем.

Мо ба андозайи тахассуси фардий ва тавон ва доира ва хайта ва махдудайи худимон бо афроди мусалмон ва ғейри мусалмони жомеъа иртибот барқарор мекунем, ва танхо дар хайтайи худимон изхори назар мекунем на дар хад ва хайтайи мутахассисини шўройи улил амри “ се абзор”. Барои мо маъқул нестки иттилоати мо дар хадди дабиристон бошад ва дар жойгохи мутахассисини жаррохи қалб ва мағз ва аъсоб, мухандисий ва низомий ва мудирият ва кишоварзий ва санъатий ва соири тахассусхо изхори назар кунем.

(идома дорад………)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(7- қисмат)

Ва ба сирохат хитоб ба дорудастайи риёкор ва чанд чехрайи мунофиқин ва секулярзадахо незки  дар зохир адойи муслиминро дар меоваранд аммо хохони хукумати ғейри исломий ва қонун ва барномайи ғейри аз қонун ва барномайи аллох таоло хастанд мефармояд:

‏ فَأَعْقَبَهُمْ نِفَاقاً فِي قُلُوبِهِمْ إِلَى يَوْمِ يَلْقَوْنَهُ بِمَا أَخْلَفُواْ اللّهَ مَا وَعَدُوهُ وَبِمَا كَانُواْ يَكْذِبُونَ ‏(توبة /77)

Худованд нифоқро дар дилхойишон падидор ва пойдор сохт то он рузики худоро дар он мулоқот мекунанд. Ин ба хотири он астки пеймони худоро шикастанд ва ба хотири онки дуруғ гуфтанд.

‏ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ فَزَادَهُمُ اللّهُ مَرَضاً وَلَهُم عَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يَكْذِبُونَ ‏(بقره/10)

Дар дилхоишон беморий аст ва худованд беморийи ишонро фузуний мебахшад, ва азоби дардноки ба сабаби дуруғгуйи ва инкоришон дар интизоришон аст.

Хар чандки ин куффор худишонро дилхуш карда бошандки бехишт моли онхо ва хамфикронишон аст:

‏ وَتَصِفُ أَلْسِنَتُهُمُ الْكَذِبَ أَنَّ لَهُمُ الْحُسْنَى لاَ جَرَمَ أَنَّ لَهُمُ الْنَّارَ وَأَنَّهُم مُّفْرَطُونَ ‏( نحل / 62)

Ва дуруғ бар забон меронанд ва мегуянд: ( дар қиёмат) саранжоми нек доранд ( ва бехишт аз он ишон аст). Бидуни шак оташи дўзах бахрайи ишон аст ва онон пеш аз дигарон бидонжо ронда ва афканда мешаванд.

Пас хар ду даста аз куффори ошкор ва пинхонки дуруғ жуз ла янфак зиндагийи маънавий ва зохирийи онхо шуда ғейри аз русиёхий ва жаханнам чизи дар интизоришон нест.

Муслимини фосиқ.

Золъи севум “ мусалласи дуруғсоз” нез шомили муслимини фосиқи мегардадки ё дуруғхойи ду золъи қаблийро бидуни тахқиқ ва ровшангарийи шаръий аз коноли шаръийи он бозгу мекунанд, ё худ ба ин беморийи дуруғгуйи олуда шудандки мухтасси ду золъи қаблий аст.

Дар ин сурат дар миёни муслимин хам боз касони заифул иймон пейдо мешавандки ба сифоти аз сифоти куффори ошкор ва пинхони дохилий олуда мешаванд, аммо бо вужуди ин дар доирайи ислом боқий мемонанд. Иддайи аз ин муслимини олуда шуда мумкин аст ба далоили фариби душманонро хурда бошанд ё иллати нафсоний дошта бошанд ва ниятишон душманий бо аллох ва росулиш ё қонуни шариати аллох набошад,балки зимни иймон ба қонуни шариати аллох ва яқин ба инки ин кор гунох ва журм аст аммо муртакиби он мешаванд ва дар хамон доирайи муслимини кинакор боқий мемонанд ва ба нахви худро вориди доирайи бузург ва васиъи фосиқин хам мекунандки, аллох таоло дар мовриди онхо мефармояд:

: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا أَن تُصِيبُوا قَوْمًا بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَىٰ مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِينَ (حجرات/6)

Эй касоники иймон овардаид! Агар шахси фосиқи хабариро ба шумо расонд дарборайи он тахқиқ кунид, мабодо ба гурухи – бидуни огохий осиб бирасонид, ва аз кардайи худ пушаймон шавид…..

Ин даста аз муслимин хам дар ин сифати дуруғсозий худишонро шабихи куффори ошкор ва пинхони дохилий карданд хар чанд бо ин сифат машмули хукми онхо намешаванд; аммо равиши бархурд бо хар касики худро ба ин сифат олуда карда бошад еки аст.

Бо вужуди ин мусалласи дуруғсоз оё дар миёни душманон суханони рост ва сахих вужуд надорад?

Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тўвзихоти шайтон дар мовриди ахамияти хондани оёти курсий қабли аз хоб дар дур кардани шаётин аз шахс то субхро таъйид мекунад ва мефармояд:

صَدَّقَ وَ هُوَ كَذُوب.

Рост гуфт дар айни холки дуруғгу аст.

«أَمَا إِنَّهُ قَدْ صَدَقَكَ وَهُوَ كَذُوبٌ»:

“ у ба ту рост гуфта аст ва ле бояд бидонидки бисёр дуруғгуст.”

Яъни: интизори рост гуфтан аз пойинтар аз шайтон хам вужуд дорад, ва дар миёни душманони мо бидуни шак суханони рост ва сахих вужуд дорад. Аммо дар умури тахассусий чи маржаъи метавонад сидқи онхоро ташхис ва таъйид кунадки хақ мегуянд ё дуруғ?

 1.Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам.

2.Жонишини росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ( шўройи улил амри мутахассисин).

(идома дорад……..)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(6- қисмат)

Бар ин асос астки аллох таоло дар жохойи мухталифи мефармояд ин ситамкоронру хидоят намедихад ва мефармояд:

: فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللّهِ كَذِباً لِيُضِلَّ النَّاسَ بِغَيْرِ عِلْمٍ إِنَّ اللّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ‏(انعام/144) 

Ва чи каси золимтар аз каси астки бар худо дуруғ бандад то мардумонро аз руйи жахл гумрох созад? Худованд хечгох ситамкоронро хидоят нахохад кард.

Чиро хидоят намедихад? Чун инхо барнома ва қонуни худишонро аз шахси дигари мегиранд, ва аллох таоло хам онхоро рахо карда, ва ба масири қонуни шариатиш рохнамойишон намекунад. Инхо замоники огохона ва амдан ва ба мейли худишон қонуни шариати аллохру кинор гузошта ва барномайи худишонро аз шайтон ва ёрониш мегиранд дигар жойи барои қонуни шариати аллох ва хидоят ба суйи қонуни шариати аллох боқий нагузоштанд. Ва барномайи онхо пур аст ва жойи барои барномайи дигари вужуд надорад.

Бале, инхо аз шахси дигари дарс мегиранд, ва дар килоси дигари нишастанд, ва харгиз бо ин дуруғхойики тўлид мекунанд ва ба фасоди ақл ва қалб ва иймони инсонхо машғуланд ростгор намешаванд:

‏ قُلْ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ لاَ يُفْلِحُونَ ‏( يونس/ 69)

Бигу: қатъан касоники ба дуруғ чизиро ба худо нисбат медиханд, ростгор намешаванд.

Бале:

:  إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ كَاذِبٌ كَفَّارٌ ‏ (زمر/3)

Худованд дуруғгуйи куфр пешаро хидоят ва рохнамуд намекунад.

إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ ‏(غافر/28)

Қатъан худованд касиро рохнамуд намесозадки тажовузкор ва дуруғ пардоз бошад.

Балки инхо дуруғгуён ва золимини хастандки худишонро мустахаққи лаънати аллох таоло карданд:

: وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللّهِ كَذِباً أُوْلَئِكَ يُعْرَضُونَ عَلَى رَبِّهِمْ وَيَقُولُ الأَشْهَادُ هَؤُلاء الَّذِينَ كَذَبُواْ عَلَى رَبِّهِمْ أَلاَ لَعْنَةُ اللّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ ‏(هود/ 18)

Чи каси ситамгартар аз каси астки ба худо дуруғ бандад?! Онон ба парвардигоришон арза мегарданд ( ва дар додгохи адли илохий бесон мешаванд) ва гувохон мегуянд: инон бар парвардигори худ дуруғ бастанд. Хон! Нафрин ва лаънати аллох бар золимин бод!

Бале,

وَاللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ‏(آل عمران/86)

Ва худо гурухи золиминро хидоят нахохад кард.

.‏   أُوْلَئِكَ جَزَآؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللّهِ وَالْمَلآئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ ‏ ‏(آل عمران/87)

Ин чанин касони, кейфаришон ин астки лаънати худо ва фариштагон ва мардумони хамма, бар он бошад.

Ва дар нихоят инро нез бидонемки:

:  وَمَن يَلْعَنِ اللّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ نَصِيراً ‏(نساء/52)

Ва харкиро худованд нафрин ва лаънатиш кунад ( ва аз даргохи мархамат ва мухаббати худ биронад) касиро нахохи ёфтки ёвари у гардад.

Вазиат ва саранжоми ин даста аз куффори ошкор ва пинхони дуруғсоз дар қиёмат читур хаст?

Аллох таоло мефармояд:

: وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُواْ عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُم مُّسْوَدَّةٌ أَلَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْمُتَكَبِّرِينَ ‏( زمر/ 60)

Касоники бар худо дуруғ мебанданд, рузи қиёмат ононро хохи дидки рухойишон сиёх аст. Магар жойгохи мутакаббирон жаханнам нест?

Магар такаббури болотар аз ин вужуд дорадки шахс қонуни шариати аллох дар ихтиёриш бошад аммо онро қабул накунад ва дар баробари қонуни шариати аллох қонун ва барномайи дуруғиниро ба мардум ироя бидихад?

‏ وَيْلٌ لِّكُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ ‏( جاثية/ 7)

Вой бар хар дуруғ пардози кинакорики:

:   يَسْمَعُ آيَاتِ اللَّهِ تُتْلَى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِراً كَأَن لَّمْ يَسْمَعْهَا فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ‏( جاثية/ 8)

Он касики пейваста оёти худоро мешнавадки бар у хонда мешавад пас аз он аз руйи такаббур исрор меварзад; ингор оёхойи худоро нашанида аст! ( холики чанин аст) пас уро ба азоби бас дардноки мужда биде.

(идома дорад……..)