دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(90- қисмат)

Танхо аз коноли ин “ се абзор” астки чанон фазойи бози ба вужуд меоядки хам дар он тамаркузи фармондехи ва вахдати дастур вужуд дорад хам шўро, хам инзибот вужуд дорад хам озодий, хам вахдати ирода вужуд дорад хам рохатийи хиёл ва халлоқияти фардий.

Ин хамон вазифайи ошкори астки ислом барои рушди фард ва жамоати муслимин, худишро мутаъаххиди ба пиёда ва заминий кардани он карда аст, ин хам мухри таъйидий аст бар инки ин жомеъайи исломий харгиз сокин ва бетахаррук нест балки хамиша дар харакат ва шукуфоий аст,  ва мухимтар инки харгиз гумрох ва саргардон намешавад. Чиро? Чун уммат ва жамоати вохидики аз коноли еки аз ин “ се абзор” шикл гирифта харгиз гумрох намешавад, инро аллох замонат карда ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сирохат баёниш карда аст:

سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَايَجْمَعَأُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا.

Уммати вохид ва жамоати вохидики аз тариқи шўройи вохиди улил амрики аз коноли еки аз се абзорхо ба вужуд омада аст тамоми тафосири мухталифро бо риояти тасовийи хуқуқ дар худиш жой медихад. Дар ин шўро мазохиби суннатий, ва хатто маосир хам, мисли салафият ва ихвонийгари ва мактаби қуръоний будан ва ғейрих мумкин аст солхойи сол ба хаёти худишон идома бидиханд, хаёти инон тазоди бо ирояйи раъйи вохид ва ижмоъи вохид тавассути шўро ва табаъияти муслимин аз ин раъйи вохид надорад. Вужуди оройи мухталиф дар шўро ва ирояйи оройи мухталиф дар шўро омили харакат ва монеъи сукун ва гандидагийи ин оби хаёт бахш мешавад, ва бо пойбанд будан ба раъйи вохиди шўро ин ороъйи мухталиф дар дохили шўро боис ва омили гуризи аз шўро ва вахдат намешавад балки сабаби тақвият ва истихкоми шўро ва вахдат мешавад.

Бо барои хифзи ин вахдат билижбор рузона чандин бор дар намозимон таъаххуд медихемки тобеъи мутлақи қонуни шариати аллох бишавемки еки аз мухимтарин қавонини шариати аллох вахдат ва пойбанд будан ба у аст. Ийяка наъбуду яъни хаммайи ибодатхоям фақат ва фақат барои аллох бошадки мешавад хамон маъни:

قُلْ إِنَّ صَلاَتِيوَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ* لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ(انعام/162-163)

Илова бар он барои инки қалбимон ором бишавад ва аз харгуна кина ва нафрати нисбат ба хохарон ва бародарони мусалмонимон холи бишавад ва ба жойиш маваддах ва пойбанд будан ба ихва ва азиллах ва …….жо бигирад бароишон дуойи хейр мекунем ва пас аз бозгашт аз гуфтагуйи бо аллох бароишон саломатийи ва осойиш ва амниятро ба армағон меоварем.

Бале, мо хар руз батури вожиб 17 бор мегуем

«اهدنا الصراط المستقيم»

Ва 9 бор

«السلام علينا» و «السلام علي عبادالله الصالحين»

ро бар забон меоварем ва бо такрори хаддиақал 17 бор иқрор ба тўвхид дар 5 новбати мушаххас ва муъайян онхам бо ижбор ба такрор ва амали ба он дар масжид ба хамрохи “ жамъ” ва дури аз тафарруқ ва парокандагий ва такравий, хамин худиш баёнгари зеботарин ва айнийтарин ва гўётарин шикли даъват ба иттиход миёни муслимин ва мўминини жахон, ва таъкиди бар тўвхид ва пейравийи мутлақ аз “ қонуни шариати аллох” аст.

Хадафи мо ризояти аллох аз тариқи табаъият аз қавонини шариати аллох барои бозгардондани хукумати исломий аст, ва ин хадаф бисёр мутаъолий ва арзишманд аст, хамин хадафдор будани мо бузургтарин мухаррики муттахид шудани мост, чун расидан ба ин хадаф сангинтар аз они астки афроди мутафарриқ ё хатто жамоатхойи мутафарриқ аз ухдайи он бароянд. Ва мо барои расидан ба ин хадафи бузург, коромадтарин ва асосийтарин ва мутмаъинтарин васила яъни шўро аз коноли се абзорро дар ихтиёр дорем.

Албатта ижмоъи вохиди шўро аз коноли ин “ се абзор” танхо зери мажмуъахойи ин абзорхоро шомил мешавад. Илова бар ин дар ин масир ва хатто дар замони ташкили бадили изтирорийи хукумати исломий каси наметавонад нақши ижмоъи вохидро бози кунад ва хақ надорад бардошт ва тафсири худишро бар дигарон тахмил кунад. Балки бо риояти услуби сахихи

« أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»

Ва риояти сахихи

« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌفَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ »

Ба бехтарин шевайи мумкин танхо ба таблиғи раъйи худиш иқдом кунад, ва ба асли ихтиёр ва озодий ва тасовийи хуқуқи шаръий дигар муслимини ахли қибла эхтиром бигузорад, ва харгиз фаромуш накунадки агар нобуд кардани мункари кучаки боиси жойгузини мункари бузургтари бишавад бояд то замони фарохам шудани асбоб ва лавозими шаръийи он мункар дар хийни мубориза сабр кард.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(89- қисмат)

Илова бар ин чун ёдгири қуръон ба далили сахл будани алфозиш ва сахл будуни маъонияш хийли осон аст:

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ(قمر/ 17)

Ба тахқиқ, қуръонро барои ёд кардан осон намудаем, оё зикр кунандайи хаст? Оники мушкил аст амал кардан ба он аст то инки шахс худишро мухотоби оёти қарор надихадки тахдид омизанд:

:  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ *كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ*إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ(صف/2-4)

Эй мўъминон! Чиро сухани ( ба дигарон) мегуйидки худитон баробари он амал намекунид? Агар суханиро бигуйид ва худитон баробари он амал намекунид, мужиби хашми азими худо мегардид. Худованд касониро дуст медорадки дар рохи у муттахид ва екпорча дар хат ва сафи вохиди меразманд, ингор девори сурбийи бузурги хастанд. Бар руйи

«لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ» و «الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ»

Ками макс кунид ва бо ками тадаббур ва таъаққул бар суханони жамоатхойи мусаллахи фикр кунидки дам аз вахдат мезананд аммо аъмолишон комилан бархалофи гуфтахо ва иддаохойишон аст.

Дар хар сурат, огохихойи даража севуми хам вужуд дорандки ба донишхойи жиходий ва муборизотийи руз шинохта шудандки куллан тобеъ амалкарди хадафманди манобеъи шаръий аз тариқи шўройи руз хастанд ва аз тариқи тажоруби руз ба вужуд меоянд. Дар инжо возих астки муслимин дар ек даража нестанд, ва қатъан дорои даражоти мухталиф ва мутафовути аз илм ва тажруба хастанд, ва ниёз ба ек  баданайи ташкилот ва танзимоти хамоханг кунанда дорандаки еки аз “ се абзори” хилафату ала минхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорийи исломий ё мажлиси шўройи мужохидин ин вазифаро бар ухда мегирад.

Дар ин масири нохамвор ва мутановуби рушди огохихойи ақидатий ва муборизотийи руз, масири рушди огохий ақидатий ва муборизотийи муслимин, хар тейфи аз муслимин метавонад ва бояд мутаносиб бо вусъатики аллох ба у дода ва мутаносиб бо тажрубиётики касб карда ва донишики дорад бардошти мутафовути аз жиход ва муборизоти руз дошта бошад,аммо дар чанд дахайи гузашта мо шохиди ек нопухтагий ва иттифоқоти ногуворий дар миёни жамоатхо ва шўрохойи мухталиф дар адами дарки ин воқеъияти табиий будем.

Ин бародарони нопухтайи мо саъй мекунандки бо тафаккуроти тамомият хохики доранд дарк ва фахми худишонро бар дигарон тахмил кунанд, ва дигаронро бейни ду рохи қарор медоданд, ва мажбуришон мекарданд ё назариёти худишонро рад кунанд ё аз шўройи кучак ва жамоати кучак ва уммати кучакишон бизананд берун.

Шахси мусалмонки озодиш мусодара мешавад ва наметавонад бар асоси ончи хаст харф бизанад ва амал кунад ва ба пеш баравад ва агар иштибохи кард ба сабки исломий ислох бишавад ва инхамма махдудиятро жилови пойиш мебинад, хоста ва ё нохоста, дар хатари худ сонсурийи мудовим ва дар нихоят дар хатари масх шудагий ва истодагий ва адами шукуфоий, ва дар аксари маворид, дар маъаррази беморийи мухлики хазфгароий ва тасфияйи кури дохилий ё иншиқоқ ва тафарруқ қарор мегирад.

Ин қейд ва бандхойи тахмилий номунтабиқ бар холати табиий муслимин, он чунон фишорхойиро бар узви худ сонсургар ва ё масх шуда ворид мекунадки оқибат дар мавориди узви ингуна созмонхо ва жамоатхо, барои абзори озодонайи назаротиш, худишро ночор ба “ қиём” дар муқобили созмон ва жамоат мебинад ва ба самт ва суйи тафарруқ хул дода мешавад. Ин умур масоили марбут ба амният ва сиёсатгузорихойи калоний нестки мухтасси ба шўро ва ижмоъи вохиди он бошад, ва танхо ижмоъи улил амр битавонад воқеиятро истинбот кунад ва табъият аз он вожиб бошад:

: وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ ۖ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَىٰ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ ۗ(نساء/83)

Балки умури комилан рафтори шахсий ва хатто ақидатий хастандки шахс бояд бидуни тақлид аз дигарон онхоро ба сурати тадрижий ва бо гузар аз иштибох ва хато тей кунад, ва ин хаққи худиш астки ин масири такомулиро озодона ва дар чорчуби шаръияш тей кунад ва ба пеш биравад, ин хаққи астки он “ се абзор” бояд ба хаммасирониш баргардонадки жохилият аз онон дуздида буд.

Замоники ин хақ ба шахс бозмегардад ин шахс мутаважжих мешавад аслан ниёзи ба кинорагирийи ва тафарруқи нестки дар нихоят ба хурд шудани худиш ва сусти ва аз бейн рафтани убухат ва қудрати “ хамма” хатм мешавад, балки дарвозайи барои рушд ва тақвияти иймониш, ва дарвозайи барои рушди рузафзун ва тадрижийи андишахо ва назариёти муфидиш бо хифзи убухат ва қудрати жамоатиш ба сурати номахдуд барояш боз гузошта шуда аст, ва каси монеъи тараққий ва пешрафти у ва жамоати вохиди муслимин нест, ва руз ба руз дар худиш ва жамоатиш ихсоси шукуфоий ва тараққий ва ба руз будан мекунад, ва бар қудрати жамоатики хамон вахдат ва инсижом ва екпорчаги он изофа мешавад.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(88- қисмат)

Имруза жохилияти секуляр бо парубол додан ба мунофиқин ва секулярзадахо варрувайбиза ва уламойи суъ валаимматул музиллин ва дуотун ала абваби жаханнам  ин калидро аз муслимин гирифта аст, ва роххойи пирузи ва рушдро бар муслимин сад карда, ва ононро  одат додаки шинаванда бошанд ва худишон нагарданд дунболи чизи, балки ба сурати тар ва тамиз ва бастабанди шуда мунтазири “ жавоби” омада шуда тавассути онхо ва луқмахойи омадайи онхо бошанд ва хамма масраф кунандайи тўлидоти ақидатий ва фикрийи онхо бошанд. Интури аз дарун онхоро ба банд мекашанд, ва озодийро аз онхо мегиранд, ва бар он қуфл мезананд, ва калиди ин қуфл хам назди худишон нигах медоранд ва ижоза намедиханд ба ин зехн ва дили асир ва зиндоний каси бидуни ижозайи онхо сар базанад. Дар инжо ишкол ва айби умдайи ин қалбхойи барда ва асир дар надонистан нест, балки дар иштибох донистан аст.

Холо дар баробари ин иштибох донистан се табақайи хосси ба вужуд меоянд, иддайики хаминтури бо ин иштибохот идома медиханд ва ба пеш мераванд ва хатто дар баробари дурустиш хам вокуниши манфий нишон медиханд, иддайи дигар медонанд инхо иштибох ва фосид аст, аммо жохилона ва бидуни мурожаъа ба дурустиш дар баробари ислом сафоройи мекунандки ағлаб бо пуштивонайи шубхоти мунофиқин ва секулярзадахо ба пеш мераванд, ва дастайи севум бародарон ва хохарони зиёдий хастандки ё ислох шуданд ё бо хамин иштибох донистан ба еки аз “ се абзори харакати огохона ва хадафманд” мулхақ шудандки ниёз доранд дубора қудрати таъаққул ва тафаккур ва тадаббури дуздида шуда аст ба онхо баргардонда бишавад, ва ба сурати тадрижий ва дулсузона дар шусташуйи олудагихойи ақидатий ва рафторий онхо бо онон хамкори бишавад, ва дар тасфия хонайи шариати аллох нохолисихойишон бартараф бишавад, ва дар масири рушди табиийки аллох бароишон дар назар гирифта қарор бигиранд.

Ин бародарон ва хохарони дар холи тараққий ва пешрафти мо хамчун худи мо ниёзи ба рақиб надоранд, ниёз надорандки бо вужуди инхамма кофари пинхон ва ошкори дохилий ва хорижий хаммасириш хам мисли ек рақиб бо у бархурд кунандки хадафишон аз гуфтагу танхо мухолифат бо у, жибхагирий дар баробари у, тафра рафтан, ин шох ва он шох паридан ва шикаст додани у аст, на ровшан сохтани дилсузона ва хейр расондан ба у.

Истодан ва томошо кардан ва сукути мо дар баробари чанин бархурдоти дар воқеъ созиш ва марги ахдоф ва озодийхойи мо аст. Ин бародар ва хохари мо чиқадар ба мухофизат ва дифоъ аз тафаккур ва таъаққул ва тадаббуриш ниёз дорад мо хам ба хамон мезон ба чанин дифоъи ниёз дорем, ва назорагар будан ва сукути дигарон новъи зулми ошкор ва ризояти ба давоми ин жохилият, ва олуда кардани сафи хаммасирони харакатийи огохонаий “ се абзори бунёдин” ва ижоди монеъ дар баробари вахдати “ нийруйи вохид” дар панохи ек “ барономайи вохид” ва расидан ба “ наздиктарин хадафи вохид” аст.

Холо бояд бибинемки ин “ се абзор ва се коноли асосий” читури бояд ин марохили тадрижийро дарк кунанд ва хаққи тадрижийи харакат кардани шахси мусалмонро ба у баргардонанд?

 Замоники муслимин иймонро ёд мегиранд ва худишонро шойистайи хитоби қуръоний

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»

Қарор медиханд ёдгири тамоми ахкоми қуръоний ниёз ба замон ва мезони пешрафти шахс дар сохтани таодул миёни ёдгирийи оёти қуръон бо амалиш дорад, ривоятхойи мухталифи ишора доранд ба инки асхоб бештар аз 10 ояро намегирифтанд, ва замоники дар маъни он 10 оя тадаббур мекарданд ва ёдиш мегирифтанд ва онро табдил мекарданд ба амал, баъди аз татбиқи ин оёт будки мерафтанд суроғи ояйи дигар. Ба ин шева хам илмро ёд мегирифтанд хам амалро.

-عن ابن مسعود، قال: «كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا إِذَا تَعَلَّمَعَشْرَ آيَاتٍ ، لَمْ يُجَاوِزْهُنَّحَتَّى يَعْرِفَ مَعَانِيَهُنَّوَالْعَمَلَ بِهِنَّ»[1]

• حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ: حَدَّثَنَا مَنْ كَانَ يُقْرِئُنَا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،:  أَنَّهُمْ كَانُوا ” يَقْتَرِئُونَ مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ “، فَلَا يَأْخُذُونَ فِي الْعَشْرِ الْأُخْرَى حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِي هَذِهِ مِنَ الْعِلْمِ وَالْعَمَلِ، قَالُوا: فَعَلِمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ[2]
• إِنَّمَا أَخَذْنَا الْقُرْآنَ عَنْ قَوْمٍ أَخْبَرُونَا أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا تَعَلَّمُوا عَشْرَ آيَاتٍ لَمْ يُجَاوِزُوهُنَّ إِلَى الْعَشْرِالْأُخِرِ حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِيهِنَّ مِنَ الْعَمَلِ، قَالَ: فَتَعَلَّمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ جَمِيعًا (وفي رواية: كنا إذا تعلمنا العشر من القرآن لم نتعلم العشرالتي بعدها حتى نتعلم حلالها وحرامها وأمرها ونهيها) وَإنَّهُ سَيَرِثُ الْقُرْآنَ بَعْدَنَا قَوْمٌ يَشْرَبُونَهُ شُرْبَ الْمَاءِ لَا يُجَاوِزُ هَذَا، وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى حَنَكِهِ[3]

Барқарор кардани таодули бейни ёдгирихо ва табдил кардани ин илм ба амал бидуни шак хам замонбар аст ва хам мумкин аст аз шахси ба шахси дигари дар навасон бошад, ва қатъан дар ин замина хаммайи муслимин дар ек сатх нестанд. Илова бар ин хамр шахси хамчунонки дўврони рушд ва булуғро бояд тей кунад ва бояд ин масирро биравад барои хамин харгиз ин харакат тамомий надорад, агар имруз ек бародар ё хохар ин дўвраро тамом мекунад фардо ва пас фардо ва фардохойи дигар ин масир бояд тавассути хохар бародари кучактариш ё фарзандони инон ва соири муслимин тей бишавад. Пас ин жараён хамишагий аст ва ижоза намедихад ин об рокид бимонад ва бигандад.

(идома дорад…….)

---

[1] أثر صحيح: رواه ابن جرير الطبري في تفسيره، وأشار إلى صحته ،

[2] مسند الإمام أحمد بن حنبل ج5/ص410

[3] صحيح مروي عن عطاء بن السائب عن أبي عبد الرحمن السلمي: رواه الفريابي في “فضائل القرآن”، وأبو الفضل الرازي في ” فضائل القرآن وتلاوته”، وابن سعد في “الطبقات”، وابن وضاح في “البدع والنهي عنها”كلهم من طريق حماد بن زيد. ورواه عبد الرزاق في المصنف ومن طريقه المستغفري في “فضائل القرآن”. وراه الطحاوي أيضا من طريقي سفيان الثوري وهمام بن يحيى.
وهؤلاء روواعن عطاء قبل أن يختلط.ورواه أحمد، وابن أبي شيبة في “المصنف” وفي “المسند”، والمستغفري في “فضائل القرآن”، من طريق محمد بن فضيل. ورواه الطحاوي في”شرح مشكل الآثار”، والحاكم في “المستدرك”، والبيهقي في”شعب الإيمان” و”السنن الكبرى”، من طريق شريك بن عبد الله.وراه الطبري في “جامع البيان” من طريق جرير بن عبد الحميد.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(87- қисмат)

Собиқин ва пештозон ва шўрохойи мухталиф набояд фаромуш кунандки тафаккур ва фарханги ғолиб дар жомеъайи жохилий муттакий бар жохилият ва нафахми аст, ва аз тариқи мухталиф мумкин аст муборизин бахши аз ин жохилий ва нафахмийро бо худ оварда бошанд, ин табиий хохад будки инхо сохиби бархи аз сифоти жохилий бошанд, ва табиийтар ва амалийтар ин астки хатохо ва афкори ғалати ақидатий ва фархангий, бо ироя далил ва бурхони сахихи ақидатий ва фикрий, он хам ба тадриж ва дар дироз муддат бартараф мешаванд. Муддати бартараф шудани ин сифатхойи жохилий ва пок кардани олудагихойи махсуси куффор ва мунофиқин ва секулярзадахо хам бастаги ба мезони ихлос, садоқат, иймон, дарк, фахм ва героийи шахс дорад.

Барои хамин астки буридани аз ин даста аз сифот ва олудагийхо ниёзманди замон, ва тадрижий будан, ва мухимтар аз он ниёзманди вужуди фазойи боз, озод ва табиий барои интиқод ва худи интиқодий сахихи исломий аст. Ва харгиз намешавад қабли аз тей кардан ва ижроий кардани ин пружа ва барномайи дақиқ ва мунсажим, жудоийхойи козиб ва марзбандихойи ғейри шаръийро доман зад ва ба “ иродайи шўроий” ахли қибла дар панохи се абзори шаръий садама зад, чун дар  ғейри ин сурат пичидани нусха барои тафарруқ ,

،« فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ»،

Шикаст ва мусибат ва залилий аст. Инхо бародарони мариз ва олудайи мо хастандки ба сурати тадрижий ва барномарези шуда бо тўвхид ва қонуни шариати аллох, ва дилсузона , бояд зимни хифзи “ иродайи шўроий” ва пархез аз тафарруқ ва дар панохи се абзори шаръий дармонишон кунем.

Еки дигар аз пеш шартхойи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий “ риояти марохили тадрижий баён ва ижройи ислохоти санавияи шариат” аст.

Замоники аллох таоло амр мекунад омузиши иймон ва ёдгири иймон ва ақида хам бояд аз руйи илм бошад чи расид ба соири умур:

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ (قتال/19)

Ва амр мекунад:

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا(اسراء/36)

Дар ин сурат танхо абзори расидан ба ин хадаф хам таъаққул, тафаккур ва тадаббур ба унвони ибтидоийтарин хуқуқи хар инсони астки бояд ба воситайи ин абзор ба чанон илми расидки аллох дастуришро дода аст.

Холо жомеъайи жохилий аз ектараф ин хаққи тафаккур ва таъаққул ва тадаббурро аз шахс гирифта ва мусодараш карда аст ва аз тарафи дигар аллох таоло хам дар оёти мухталифи ба каррот мефармояд ин оётро нишонит додам ва ин сифоришотро ба шумо кардам то :

وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ(بقره/73)قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿آل عمران/ ١١٨﴾ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (أنعام/ ١٥١﴾

Ва ба дунболи он астки дар жохойи мухталифи мепурсад:

: أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟؛ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ؟؛أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ؟؛ أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ؟

Шахси чи посухи барои ин суъолоти аллох таоло дорад дар холики жомеъайи жохилий тамоми роххойи тафаккур ва таъаққул ва тадаббур ва ёдгири ва расидан ба илми шаръийро бар он баста аст, ва бисёри аз чизхоироки аллох аз у хостаро барояш тобу ва мамнуъ карда аст, ва ижоза намедихад шахс бо ақл ва тафаккур ва тадаббур ба самти илм харакат кунад ва тағйир ва тахаввулоти хоста шуда астро дар худиш ба вужуд биёварад?!

Қудрати андишидан ва тафаккур ва тадаббур, он чизи астки аз шахси мусалмон дуздида шуда аст ва бояд ба у баргардонда бишавад, ва замоники ин қудратро ба у баргардонди бояд заминайи рушд ва харакати ба самти жилов ва тараққийро хам барояш фарохам куни, ва бипазирики харакат дар масири касби илм ва харакат дар масири тақвияти иймон бидуни шак ба сурати тадрижий ва замонбар ва аксаран омихтайи бо хато ва иштибох аст.

Бояд хар жо шариат ижозайи пурсидан дода аст, шахс битавонад бипурсад чиро? Ва агар бо қалбиш бар додахойи зехн ва хавосиш таъаққул кард

«لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا»

 ва бо қалбиш ба тафқе мовриди ниёз расид ва жузъви

:«لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا»

Набуд, ва тавонист ин хамкори мухлисонаи миёни зехн ва қалбро сарусомон бидихад, дар воқеъ калиди боз кардани тамоми қуфлхойики бояд боз бишавандро ба даст оварда аст.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(86- қисмат)

Холо дар баробари ин рохкорхо мумкин аст дастайи аз бародарон ва хохарони моки дар жомеъайи жохилий ба баъзи аз сифати мунофиқин ва секулярзадахо олуда шуданд ва хануз натавонистанд худишонро аз ин сифоти фосид ва олуда кунанда пок кунанд, ва бо худишон ин олудагийхо ва вирусхоро ба дохили жунбуши муслимин мунтақил карданд вужуд дошта бошандки мумкин аст муқаддамайи садамоти жиддий ба “ иродайи шўроий” ва вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин бишавад.

Ба унвони мисол назди ин муслимин олуда ва мариз ва заифул иймон ғийбат бисёр ночиз ва беарзиш шуморда мешавад ва ба рохати муртакибиш мешаванд, ва шойеъаро бидуни таважжух ва ба авоқиби он ба хамрохи ғийбат дахан ба дахан мечархонанд, суъизон бо тажассуси бемоврид дар ризтарин харакоти бародарон ва хохарон ба унвони мод бароишон дар меояд, агар тобеъи ек тафсир ё ижтиходи хосси бошанд аслан чашми дидани содиқонайи мухолифони худишон дар ек тафсир ё мазхаб дигарро надоранд ва ба махзи вуқуъи кучактарин ихтилофи назарий ба жойи мудоро ва нишон додани ихва ва азиллах ва рухамо ва бархурди муносиб бо назариёти мухолиф ва хифзи иттиходи амал алайхи жохилият, дар ибтидо барчасб зани ва тухматзанихоро оғоз мекунанд, ва ба мурур душманий ва кина жойи

 « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ»

 Ва жойи

« رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ»

« أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»

ро мегирад, ва нихоятан бо бузург жилва додани ихтилофоти ночиз ва жузъий бо хазфгероий ё тафарруқ тамом мешавад. Анжоми ин қабил аксул амалхо ва олудагийхо бояд тавассути муслимин дур рехта бишаванд ва ба жомеъайи жохилият вогузор бишаванд.

Шакки нестки манбаъ ва сарчишмайи тамоми ин олудагийхо ва инхирофотро бояд дар ду жо жустажу кард:

-еки дар миёни мунофиқин ва секулярзадахоки иддайи аз муслимин хам ба он олуда шуданд ва бо худишон оварданд.

-дигари дар кутохийи шўрохойи жамоатхойи дар фарханги кардани омузишхойи равиши интиқод ва  худинтиқодий дар миёни хаммасирони ин шўро.

Худи шўрохойи кучак дар мавориди мисли ахзоб ва гуруххойи жохилий кучактарин эътирозоти мужохидин ва муборизинро бо равишхойи хушунатомиз ва иръобгероёна ва тахдидомиз посух додандки, ағлаб ба дилсардийи мужохид ва кинорагири ва ё тафарруқ ва жудо шудан, тафтиши назар ва ба вужуд омадани марзбандихойи козиб, худи хамин шўрохойи кучак табдил ба улгуйи носуносиби шуданд, ва поягузори суннатхойи ғалати шудандки садамоти азимиро ба “ иродайи шўроий” ва кулли жараён ва тамоми зер мажмуъахойи он шўро дар он мантақа ворид карда, ва хатто соири муслимини хориж аз ин шўроро хам бо фожиа рубару карда, ва дар нахоят тифлики мерафт ба рушди табиий худиш идома бидихад ва табдил ба инсони тавонманд ва қудратманд бишавадро сиқт мекунанд.

Мовриди дигарики ба кутохи шўройи жамоатхойи кучак бармегардад ин астки мусалмоники худишро тобеъи ин шўро ва “ иродайи шўроий” мекунад дар воқеъ мисли кудаки тоза ба дунё омадайи астки ниёз ба муроқибат ва нигахдори ва фарохам кардан асбоби рушд ва тараққи, ва бахусус ниёзманди “ эътимод ба нафс”, ва жиловгири кардан аз асбоби беморий ва заъаф аст, то битавонад ба вазифи асосий амал кунад.” Эътимод ба нафс” пас аз ақида бузургтарин омил ва абзори зохирийи вахдат дар тамоми ашколи рахбарият, танзимот, амал ва зермажмуъахойи шўрост.

Шўро лозим астки барои хифз ва нигахдори аз вахдат ва “ иродайи шўроий” ба сурати жиддий тадорукоти лозимро дар панохи еки аз се абзори шаръий фарохам кунад, ва бо омузишхойи амалий ва коргоххойи омузиший ба сурати проктик зери мажмуъахойи худишро ба зарурати хифзи вахдат ва “ иродайи шўроий” тарғиб ва ташвиқ кунад, ва барои хифзи вахдат ва “ иродайи шўроий” даст ба иқдомоти пешгирона бизанад.

Собиқин ва пештозон ва шўрохойи мухталиф имруза бештар аз хар замони ба иттиход ва амали муштарак ва “ иродайи шўроий” тахти пушиши еки аз се абзори шаръий ниёзманданд, ва лозим аст гушзад бишавадки харгуна кутохийи онхоки мунжар ба харгуна тафарруқ ва чанд дастаги миёни ахли қибла ва хам пеймонони суннатийи онхо бишавад дар воқеъ жибхайи жохилиятро тақвият карда ва кулли муслиминро заиф хохад кард.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(85- қисмат)

Дар чанин шароити мухимтарин вазифа героиши ба ташкили жибхайи вохид бо тамоми ахли қибла ва харакат ба суйи шўройи вохид ва “ иродайи шўроий” аз коноли еки аз абзорхойи шаръийи мажлиси шўройи мужохидин ё хукумати бадили изтирорийи исломий аст, дар чанин шароити чун танхо аз тариқи вахдат ва ташкили шўро мешавад ба тақвияти жибхайи муслимин кўмак кард бояд қавий кардани жибхайи ислом аз коноли еки аз ин абзорхойи шаръийро бар “ хар чизи” бартари бибахшем.

Дар инжо танхо қавий кардани жибхайи ислом астки мухим аст на тамоюлот ва хавохишхойи нафсоний ва такаббур. Замоники Умар ибни Хаттоб Холид ибни Валидро аз рахбари артеши муслимин азл кард бидуни кучактарин мухолифати барои жонишини худиш Абу Убайда бехтарин мушовир ва насихатгар ва мисли ек сарбози мутиъ дар баробари фармондайи жадидиш самъ ва тоах дошт. Холо фақат кофий астки бисёри аз дустон ками дар заъфи иймони худишон шак кунанд ва аз худишон бипурсанд дар баробари нахий аз тафарруқ ва героиши ба вахдат ва касби иззат ва қудрати хукуматий аз коноли еки аз абзорхойи шаръий ва “ иродайи шўроий” то чи хад бо аъмолишон нишон додандки содиқ хастанд ва дар ростойи дастуроти қонуни шариати аллох дар ин замина харакат мекунанд? Лозим аст ба худишон биёянд ва лахзайи дар аъмолишон шак кунанд. Лозим аст агар яқин дорандки қавий кардани жибхайи исломро бар “ хар чизи” бартари мебахшанд ва дар баробари жибхайи муттахид душманони шумора ек ва хатто душманони шумора ду ва се қасди хидмати ба жибхайи муслимин ва “ иродайи шўроий” муслимин аз коноли еки аз се абзори шаръийро доранд:

-бояд дар маворидики ихтилофи хатмий аст ва хануз шўройи барои еки кардани ин ихтилофот ташкил нашуда аст, гузашт ва амр ба маъруф ва нахий аз мункари шаръий дошта бошем, ва сахтгири ва қотиъиятро дар ин масоили ихтилофий ва ижтиходий сирфан дар доирайи вужуди худимон махдуд кунем.

-бояд худимонро дар ёдгири омузишхойи зарурий дар чигунаги бархурд бо мухолифонимон ташвиқ кунем, ва масоили чун тоб овари, мудирияти хашм ва дур рехтани лажбози ва ғейрихро дар коргоххойи хосси омузиши шаръий ба сурати проктик ва амалий ёд бигирем.

-бояд яқин дошта бошемки хам бардоштхойи мо ва хам бардоштхо ва тафосири соирин аз манобеъи шаръий то замони ташкили шўройи улил амри мантақаий ва жахоний хужжати нисбий хастанд на мутлақ, ва хеч шахси ва тафсири қобили парастиш нест. Чун агар хар шахси ё тафсириро мутлақ донистид, ва аз девори анкабутий  ва беасоси онхо рахо нашуди, дар воқеъ онхоро ба жойи қонуни шариати аллох парастиш кардид.

-бояд ижоза надихем ек мисқол зарра такаббур ба қалб ва аъмоли мо рох пейдо кунад. Такаббур яъни бастани рохи сулх ва маваддах ва боз кардани роххойи хушунат ва даргирий.

-лозим аст аз суъизон, пеш довари ва бидуни далил ва илм ба дигарон тухмат задан, ғийбат кардан ва тажассус пархез бишавад.

• .يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ (حجرات/12)

-илова бар ин маворид, тамоми амр ба маъруф ва нахий аз мункар мо бояд ба шеваи бошадки мунжар ба мункари бузургтари нашавад. Тамоми нахий аз мункархойи мо бояд дар масири героиш ба вахдат ва пархез аз тафарруқ бошад.

Бо баррасийи мужаддади сенориойи бархурди саййидина Хорун ва Мусо бо қазияи гусола парасти қовми бани исроил ошкоро мутаважжих мешавемки ширки тафарруқ барои жомеъайи муслимин бузуругтарин мункари астки мумкин аст вужуд дошта бошад. бале ширки тафарруқ барои жомеъайи муслимин аз ширки гусола парасти то расидани рахбари мовриди қабули хамма бештар ва хатарноктар аст. Ва намешавад то замони расидани ин рахбарияти мовриди пазириши хамма бо ширки бузургтари ба жанг бо ширки кучактари рафт ва ширки бузургтариро жойгузини ширки кучактари кард. Барои хамин бояд ба хотири мункароти бисёр жузъий ва риз ва ё ихтилофоти фиқхий ва фаръий бо бародар ва хохарони мухолифимон, аз жарихадор кардани авотиф ва ихсоси ононки боис мешавад аз хамсафар шудан бо мо ба самти вахдат ва қудрат ва ташкили шўройи улил амри вохид ва хукумати исломий ва уммати вохид ва ижмоъи вохид ва жамоати вохид мунсариф бишаванд, ва пушаймон бишаванд, ва ё ду дил бишаванд, ва ё ек зарра шак кунанд ва суст бишаванд ва ба “ иродайи шўроийи” мо аз коноли се абзор садамайи ворид бишавад башиддат пархез кунем.

-таважжух ба ин мухимки:

خیرالنَّاسِ أَنْفَعُهُمْ لِلنَّاسِ .

Ва бояд дар сухбат кардан ва даъват ба маъруф ва нахий аз мункар хадаф нафъ расондан бошад ва агар лаззати хаст дар нафъ расондан бошад на дар ғалаба дар хариф ва пуч нишон додани рохи у ва махкум кардани он. Иштибохики хийлихо ба он дучор мешаванд.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(84- қисмат)  

Мо намехохем дар тарафи каси қарор гирем. Агар каси аз мо бипурсад шумо дар кудом тараф қарор гирифтид? Посух медихем: мо дар мовзеъи ислом ва дар мовзеъи жиходи исломий ва харакат ба самти ташкили шўройи улил амри жахоний ва уммати вохид ва жамоати вохид аз коноли еки аз се абзори шаръий қарор дорем, ва бар ин боваремки ек хатмашийи ексон ва хамгун дар шўро ва “ иродайи шўроий” ба хеч важх танаввуъи бардоштхо ва тафосирро нафий намекунад.

Танхо касони наметавонанд ин танаввуъро дар  шўройи қабул кунандки ба нисбатхойи худишонро ба такаббур олуда карда бошанд ва рухияйи азамат талабийро дар худишон махор накарда бошанд. Мо дигар оқилтар аз они хастемки дар тули ин хамма сол тажрубайи жиходий ва муборизоти жахонийи ислом дар гузашта ва хол ба ин амри воқиф нашуда бошемки дифоъи аз тафосир даруни гурухий ва жузъийи худ, ва муборизайи сарсахтона бахотири он, еки аз хасоис асили муслимин шуда, ва бояд барасоси рохнамудхойи шўро ва “ иродайи шўроий” хатмаши ва сиёсати худимонро батури мустақил таъйин кунем ва ижро кунем то интури амри жиход ва такмили сохтумони мажлиси вохиди шўройи мужохидин ё хукумати бадили изтирорийи исломий ва “ иродайи шўроий”ро ба пеш бибарем ва ин сохтумонро комилиш кунем ба нахвики ин сохтумонам макони амн барои хамма бишавад.

Ин сохтумони шўро ва “ иродайи шўроий” ки қарор аст такмил бишавад ва хаммайи тафосир ва героишот ва мазохиби фиқхийи суннатий ва модернро  дар худиш жо бидихад, ва дар нихоят бо ижмоъи вохидиш ек раъйи вохидиро ба хамма ироя бидихад, наметавонад аз рухияйи жанохий талабийи мазхабий ва героишоти ноцианалисти бархурдор бошад,балки бидуни дар назар гирифтани жанохи мазхабий ё нажоди хосси, танхо ба рухияйи хамкорий ва хамбастагийи бейни мўъминин арзиш мегузорад, ва ба тажрубиёти дигар жунбушхойи исломий эхтиром мегузорад, ва зарурий медонадки аз хамма биёмузад то  раъйи сахих ва муносибиро ироя бидихад. Инхам яъни “ иродайи шўроий” ва муттахид шудани бо екдигар ва хамкорийи бар асоси хуқуқи ексон ва тахкими ин хуқуқ ва хамкорий.

Ин хатмаш на танхо бо жиход ва инқилоб ва сохтумони сарзамини мо балки бо хостахойи шўрохойи махаллий ва мантақаий соири милали исломий ва хатто бо хостахойи ғейри мусалмонони ахли китоб ва шибхи ахли китоб хамки хул ва хуши

« أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Бо мо хаммасир шуданд комилан мунтабиқ аст. Илова бар он, жараён ва сейри такомули авзоъи инқилобийи жахони ислом ва ек силсила воқеийки дар ин чанд соли гузашта дар жунбушхойи исломий  иттфоқ офтоданд барои чандимин бор ва ба каррот ва ба вузух нишон додандки ин хатмаши “ иродайи шўроий” ва вахдат талабийи мо кўмаки аст ба бартараф кардани мушкилотики имруза дар жунбуши исломийи муслимин ба вужуд омада аст, ва кўмаки аст ба расидан ба екпорчаги воқеий ва расидан ба ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид, ва рохкори амалий аст барои халос шудан аз тафарруқ ва умматхойи мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддид.

Холо то замони ташкили шўройи улил амри муваххид ва бозгашти ижмоъи вохид ва жамоати вохид бояд читури бо ихтилофотики хатмий хастанд бархурд кард? Ва аз “ иродайи шўроийи” муслимин дифоъ кард? Ин ихтилофот хатмий хастанд, чиро? Чун:

-инсонхо ба андоза ақл ва илм ва вусъатики доранд дар мезони дарк ва ижтиходотишон доройи қувват ва заъафхойи табиий хастанд ва танхо дар шўро астки ин заъафхо бартараф мешаванд.

-илова ба ин инсонхо мутаносиб бо ниёзхойишон дар холи пешрафти ғейри қобили инкори хастанд ва намешавад жилови ин пешрафтро гирифт барои хамин мутаносиб бо вазъи мовжуди тафосир ва бардоштхойи мухтилифи аз манобеъи шаръий ба вужуд меояндки , инхо хам танхо дар шўро астки еки мешаванд.

-холо агар абзор ва василайи барои хамоханг кардани ин назариёти мухталиф ва бардоштхойи мутафарриқ ва тафсирхойи гуногун вужуд надошта бошад пейдоиши ихтилоф амри хатмий ва ғейри қобили ижтиноб мешавад, ва харгиз намешавад раъй ва тафсири екиро ё раъй ва тафсири мазхаб ва хизбиро бар раъй ва тафсири дигарон тахмил кард.

Ин хамон кори будки имоми Молик рохимахуллох дар баробари дархости Абу Жаъфар Мансур аббосий анжом дод ва рози нашуд ба инки раъй ва мазхаби у мазхаби расмий бишавад ва бар дигарон тахмил бишавад ва чанин кориро моя фитна ва тафарруқи бештар медонист. Имоми Шофеъий рохимахуллох хам ба сирохат ба дарки дурустики аз ислом ва шўро дошт эълом мекунадки “ раъйи ман дуруст аст аммо эхтимоли иштибох нез дорад ва раъйи ғейри ман ба назарам хатост аммо эхтимоли сихатро нез дорад.” Яъни оғо ва хонуми мухтарам мо хужжати мутлақ нестем, ман башари хастам бо хусусиёти башарийки еки аз вижагихойи ин башар нисбий будани андиша ва бардоштхо ва тафосириш аст ва танхо шўро ва ижмоъи вохиди он астки барои он аср хужжати мутлақ мешавад на раъйи афроди мухталиф.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(83- қисмат)

Бо ин вужуд, бо қарнхо тажруба ва бечорагий барои куллия муслимин, имруз хам, дар миёни баъзи аз жамоатхойи исломий сарзаминхойи мусалмоннишин, дар бисёри аз нуқот, хануз падидахойи вужуд дорадки нишон медихад бархи аз фирақ ва тафосир қасд доранд бинишхо ва хатмаши даруний худишон руба тафосир ва героишоти дигар тахмил кунанд, ва бар онон фишор меоваранд, ва дар умури фардий ва шахсийи онон хам дахолат мекунанд. Чиро? Чун ин тафосир намехоханд бинишхо ва хатмашихойи фардий ва даруний онхороки хийли жузъий хам хастанд ё иртиботи ба масоили муштараки руз ахли қибла надорандро бипазиранд.

Албатта миллати мусалмони мо хам аз ин қоида мустасно набуда ва тажрубиёти талхи дошта аст. Аммо жунбуши харакат ба самти шўройи улил амри мо ва жунбуши харакат ба самти хукумати исломий ала минхажин нубуввати моки дар кинори еки аз се абзорхо ва бо риояти пеш заминахойи вахдати огохона, хадафманд ва огохона чун “ иродайи шўроий” , зомини ташкили шўройи улил амри жахоний ва зомини тўлиди дуборайи уммати вохид ва жамоати вохид аст, лагади жононайи бар аносири фирқасоз фирқапараст ва зидди вахдат зада аст, ва тафаккур ва андишахойи масмум ва номутаодил ва номезонишонро аз худиш дур карда ва берун рехта аст. Чун дар ин замони дигар бо вужуди тажрубиёти мутаъаддиди талх ва вахшатноки гузашта ва замони хозир тахаммулиш барои жунбуши бедорийи исломий ва шўройи муслимин душвор аст.

Тафосир, мазохиб, жамоатхо ва героишоти исломий мухталиф бояд муштаракан дар панохи еки аз “ се абзор” дар мовриди масоили мухиммики мовриди таважжухи хамма онхост бар асоси арзёбий ва натижагирихойи муштаракики бо хам дар шўройи вохид ба тавофуқ расиданд, тасмим бигиранд ва амал кунанд, фақат интури вахдати ирода ва вахдати амал тазмин мешавад.

Хеч жамоат ва гурух ва тафосир ва бардошти тобеъи шўройи хақ надорадки дар муносаботиш бо героишоти бародар ба зехнигарий мубтало бишавад ва сабуксарона дар мовриди геройишоти исломий бародар қазоват кунад, ва бахотири инки тафсири дар умури фардий худиш ба харфи онхо гуш намедихад ва тафсир ва таъвил ва назархойи дигари аз дини ислом дорад нисбат ба у бо пеш довари бархурд кунад ва ба “ иродайи шўроийи” ахли қибла садама бизанад.

Хеч жамоат ва  гурух ва тафсир ва бардошти тобеъи шўро мужоз нест рафтор ва кордори тафосири бародарро фақат аз ин ру чун масалан бо назари онхо тавофуқ надорад бо ислом муттазод талақий кунад. Хамчун хечкас хақ надорад ва мужоз нестки бар тафосир ва героишоти бародарики дар порайи аз масоили жузъийи фардий мовзеъи мустақилли доранд аз руйи хаво ва хавас барчасб бизанад. Бархи ба жараёни вахдатталаби жунбуши шўройи муслимин ва ба бархи аз тафосир итикатхойи мисли хавориж, такфирий, рофизий, муржиъа, суфийгарий ва ғейрих мезанандки, инхо лоиттилоат ва арожифи пеш нестандки, дар дарси қаблимон дар мовриди даража банди душманон ба иллати ва чироийи пешдоиши ин барчасбхо ишороти кардем.

Дар ин сурат жунбуши харакат ба самти вахдат ва харакат ба самти такомули шўрохи то шўройи улил амри жахоний ва ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохиди исломий қотиъона танхо аз “ ислом” ва “ иродайи шўроийи” тахти пушиши абзорхойи шаръийи хукумати бадили изтирорийи исломий ё абзори мажлиси шўройи мужохидин дифоъ мекунад, аз ин ру мо муслимин алайхи тамоми нигаришхо ва дидгоххойи мунхариф кунанда ва рангоранг бапо хостаем ва алайхи онхо жиход ва мубориза мекунем.

Хеч жамоат ва гурух ва тафсир ва бардошти тобеъи шўро набояд иғроқ кунанд ва тамоми он чизики худишон анжом медихандро дуруст бидонанд ва ончи дигарон анжом медихандро нодуруст бидонанд. Бейни мужохидиники барои амри муштараки жиход ва мубориза мекунанд набояд чанин намудхо ва нишонахойи бисёр носолимро тахмил кард. Рохнамойи куллияи муслимини жахон қуръон, суннати сахих ва шўройи улил амри вохиди жахоний аст.

 Бо вужуди ин, бадалили адами вужуди шўройи улил амри жахонийи ислом ва бадалили набуди ижмоъи вохид ноши аз ин шўро, онон метавонанд кам ва пеш тафосири мухталифи дар мовриди ин ё он масалайи жузъий дошта бошанд. Ва ле дар ин маворид хам боз лозим астки нисбат ба хам бо хусни тафохум рубару бишаванд, ва содиқона масоилро муштаракан матрах кунанд ва барои екпорчаги талош кунанд. Чанин рафтори ек вазифа диний астки куллияи муслимин бояд нисбат ба хамдигар ва посдорий аз “ иродайи шўроий” тахти пушиши еки аз “ се абзор” хойи шаръий риоятиш кунанд.

(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(82- қисм)

Хуб, бо ин нигариши шаръий, холо дар вазъи мовжуд, чи мо аз қудрати хукумати  бадили изтирорийи исломий бархурдор бошем ва чи аз ин неъмат махрум бошем ва мажлиси шўройи мужохидин дошта бошем. Дар хар ду холат нуктаики лозим аст дар дохили шўройи тахти хокимияти ин ду абзор ба унвони ек тажрубайи торихийи арзишманд ба он ахамияти амалий дода бишавадки аз лавозими таъмини “ иродайи шўроий” ба унвони еки дигар аз пеш ниёзхо ва муқаддамоти вахдати огохона, хадафманд ва харакатий дар кинори тақвият ва пуштибонийи аз рахбарият аз тариқи еки аз абзорхойи сегона матрах мешавад, “ истиқлоли даруни гурухий” тафосир ва мазохиби исломий дар умури шахсий худишон аст.

То замони расидан ба ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохиди муслимин такия кардани героишхойи мазхабий ва тафсирий бар истиқлоли фикрийи махдуди худишон  еки аз масоили мухимми жунбуши исломий аст. Танхо замоники истиқлоли куллияи героишхойи тафсирий ва фиқхий аз дини ислом тазмин бишавад, он замон астки хар фирқа ва мазхаб ва гурух ва ё хизби метавонанд дар раванди иттиход бо хизиши туфанда исломий ёри бирасонад ва ба тахаққуқи ваъдахойи аллох ва нузули нусрат ва пирузий суръат бибахшад.

Истиқлол дар андиша ва озодий дар баён дар чорчуби шўро ва хифзи “ иродайи шўроий” хаққи қобили эхтиром ва хадаша нопазири хар ек аз героишхойи исломий аст ва хеч каси хақ надорад ба он таъарруз кунад. Хар тафсири хам ба сахми худиш муваззаф ба истиқлоли соири тафосири исломий эхтиром бигузорад. Эхтиром гузоштан ба истиқлоли дар андиша ва озодий дар баён дар чорчуби шўро шарти муқаддам ва мабнойи “ иродайи шўроий” екпорчаги муслимин ва хамкори бейни онхост, амри екпорчаги ва хамкори бейни тафосири бародар фақат замони метавонад воқеан ихтиёрий, пойдор ва самимона бошадки куллияи тафосир ва героишхойи мазхабий мутақобилан истиқлоли екдигарро риоят кунанд. Агар ин асли асосий зерипо гузошта бишавад масоили буғранжи бейни тафосири бародар бавужуд меояд. Ва “ иродайи шўроий” ва екпорчагийи жунбуши исломий аз бейн меравад, ва мушкилоти жиддий бар сари рохи жунбуш пешраванда бедорий исломий аз он се абзор ва се коноли шаръий хукумати исломий ала минхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорийи исломий ё мажлиси шўройи мужохидин ба вужуд меояд.

Дар хамин солхоики дар он хастем ва дар чанд соли гузашта ва шояд хам бишавад гуфт ва қатъан дуруст аст,дар қарнхойи ахир дар жунбуши исломий ин асли дар равобити бейни тафосири исломий зерипо гузошта шуда аст. Барои хамин дар жунбуши бейнал милали ва хатто мантақаийи исломий масоили буғронжи зохир шуда, ва мавонеъи жиддий бар сари рохи тахаққуқ бахшидани ба амри екпорчаги фирақ ва тафосири бародар бавужуд омада аст, ва мустақиман “ иродайи шўроий” ва конолхо ва абзорхойи хукумати изтирорийи исломий ё мажлиси шўройи мужохидинро дар баробари хатароти дохилий ва хорижий ғейри қобили инкор, заиф, нотавон ва хатто суст ва беубухат карда, ва мухаррики душманон барои густариши жиноёт ва тажовузотишон бар сарзаминхойи муслимин шуда аст.

Куллияи героишон ва тафосири исломийки ба конолхойи сегона ба унвони танхо абзорхойи қудрати умда дар баробари душманони умда эътиқод ва яқин доранд бояд ба унвони ек пешниёзи вахдати огохона, ва хадафманди харакатий ба “иродайи шўроий” ва мутақобилан ба хамдигар эхтиром бигузоранд, ва дар ин росто” мовзеъи тасовийи хуқуқ” бигиранд, яъни онхо хаққироки барои худишон раво медонанд, барои соири ахли қибла хам раво бидонанд, ва хамма бо хуқуқи ексон хамчун девори пулодин ба ислом ёри бирасонанд.

Дар инжо ва бо вужуди инхамма фирқа ва тафсир ва мазохиби суннатий ва модерн бояд фахмида бошидки танхо рохнамойи кордор ва рафтори муслимин ислом аст. Ва хатмаши ва сиёсати шўройи муслимин бар асоси корбурди халлоқи ислом бо дар назар гирифтани шароити хосси хузайи фаолияти ин шўро танзим шуда аст. Жузъ ин , барои мо идеоложий, жахонбиний ва теорийи рахбарийи дигари наметавонад вужуд дошта бошад.

Мўъмининики ба ахамияти шўро ва жойгохи шаръийи “ иродайи шўроий” дар панохи еки аз се абзори шаръий пей бурданд, хақ надоранд нисбат ба дигар тафосир ва героишоти бародари рафторхойи иғроқомиз дошта бошанд, ва тафосир ва андишахойи худишонро бар соири фирақ тахмил кунанд, ва ё героиш ва тафсири соири тафосир ва героишотро тахти фишор қарор бидиханд, ё инки дар умури дохилийи онхо дахолат кунанд, чун тобеъи иродайи онон нестанд ва аз тафсири хосси онхо пейравий намекунанд.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(81- қисм)

Чанд руз гузашт ва шир дубора гурсна шуд ва ба фикри шикор офтод. Пеши гови ханоий рафт ва  гуфт: ранги ман ва ту наздики ба хам аст, аммо ин гови сиёх, хамонанди лакайи бузург аз дур пейдост ва махалли ихтифойи моро лов медихад. Агар ижоза дихи ман уро ба қатл мерасонам то махалли ихтифойи мо камакон аз диди шикорчихо пинхон бимонад. Гови ханоий ижоза дод ва шир, бо хиёли рохат шиками гови сиёхро пора кард.

Муддати гузашт ва шир пеши гови ханоий рафт ва бидуни муқадддима гуфт: ман омадам то туро бихурам! Гови ханоий гуфт: маро? Шир : бале туро. Гови ханоий гуфт: пас ижоза биде то қабли аз кушта шудан фарёдий бизанам ва диламро холи кунам то буғзам фуру нишинад. Шир: ижоза дори. Гов се мартаба бо садойи боланд фарёд кашид: ман хамон рузи хурда шудамки , гови сафид хурда шуд. Ман хамон рузи хурда шудамки , гови сафид хурда шуд, ман хамон рузи хурда шудамки , гови сафид хурда шуд.

ألا إني أكلت يوم أكل الثور الأبيض.

Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху баъди аз баёни ин достон, чанин натижагири кард: “ ман хамон рузи суст,заиф ва бекаси шудамки Усмон ба қатл расид.” [1]

الا و انی لما وهنت یوم قتل عثمان .

Бале, тамоми муслимин қудрат ва хайбатишон дар хукуматишон ва рахбарияти исломийшон хулоса мешавад, ва ин қудрат ва хайбат астки дар баробари куффори ошкор ва пинхон ва дар баробари муслимини номутаодил ва номезон боиси пиёда шудани фаризайи ирхоб

«تُرهِبونَ بِه‌ عَدُوَّ اللهِوَعَدُوَّکُم»

Ба унвони ек омили боздоранда мешавад. Танхо кофиеки мо дар баробари душманон ин қудрати хукуматийи исломий ала минхажин нубувват ё бадили изтирорийи исломий дар баробари душманони аллох ва худимон сукут кунем то натоижи талх ва ногуворишро дар ояндайи наздики худимон ва хатто наводгонимон бичашанд.

Мо хам акнун дар баробари афроди нестемки қудрати аслахайи фардийи мо маъни бидихад, дар баробари ек гурух ва даста хам нестемки қудрати гурух ва жамоати мо маъни бидихад, мо дар баробари қудрати хукуматий ва қудрати хукуматхойи муттахиди душманони аллох ва худимон хастем ва мо танхо дар сурати бо вахдати пулодин ба сурати сафи вохидий дар омадем ва махбуби аллох шудем:

:  إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ

Онвақт астки аллох моро бо вужуди чанин қудрати мунсажимики бо иймон ва сабр пуштибоний мешавад бар душманони касиримон  пируз мекунад:

كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ

Дар ин сурат танхо рох ва танхо коноли ижройи ин қонуни шариати аллох ва ин фаризайи аз тариқи хукумати исломий ё бадили изтирорийи хукумати исломийки бар асоси еки аз мазохиби исломий хукм мекунад.

Агар ин бадили изтирорий хам вужуд дошт то замоники ин холати изтирор аз бейн меравад бояд аз ин абзор ба унвони танхо абзор истефода кард ва дучори тафарруқ ва такравий нашуд ва сабр кард. Бале инжо сабр маъни медихад. Инжо сабр барои ек муваххид бисёр талхтар аз хар чизи аст, аммо танхо коноли ижро кардани қонун ва фаризайи ирхоби душманон бо аслаха хамин аст, ва бояд то ислохи ин хукумати бадили изтирорийи исломий ё иртиқойи он ба хукумати исломий бо кейфияттари сабр кард, ва бо сабри худ ва пархез аз тафарруқ ва такруйи аз аллох ва росулиш итоат кард:

وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ .

Қаблан арз кардемки каси чун Салохиддин Айюбий хам аз ин бадили изтирорийи исломий дар баробари салибийхо ба унвони ек сангар истефода кард ва муддати 19 сол вазорати хукумати фотимиёни шиъа мазхаби Мисрро қабул кард. Иллати хамкори муслимин бо бани Умайя ва бани аббос ва усмонийхо хам бар алайхи куффор хамин буд. Иллати хамкори бо жамоатхойи ахли бидъат ханафий диюбанди дар жанги бо коммунистхойи шўравий хамин буд, иллати хамкори бо хукумати пур аз бидъати гуруххойи махаллий толибон бар алайхи амрико ва муттахидиниш хам хамин буд. Иллати хамкори ибни Таймия бо хукумати вақт дар мубориза бо муғулхо хам хамин буд. Инон куллан бадилхойи хукумати исломий хастандки бояд дар сурати изтирор бо қудрати аслахайи чанин хукуматхойи душманони ошкор ва пинхони аллох ва худимонро батарсонем, ва ояндаро бибинем ва мутмаъин бошемки сукут ва бетафовути мо дар баробари касоники хокимияти исломийи мовжудро ба хукумати исломийтари иртиқоъ намедиханд балки уро ба самти хокими кофари секуляр ва муртаддини махаллий суқ медиханд хиёнати ошкор ва зулми ошкори ба худимон ва тамоми ояндагони астки тахти хокимияти ин хукуматхойи кофар ё муртад дучори анвоъи муфосид ва зулмхо ва жиноят мешаванд.

(идома дорад……..)

---

[1] ابن ابی شیبه، المصنف، (متولد 159 قمری- وفات 235 قمری) باب 3، کتاب الجمل، شماره روایت 39088 صفحه  457؛ انتشارات : عربستان سعودی، جدة، شرکه دارالقبلة، / سوریه، دمشق، موسسه علوم القرآن، (1427قمری-2006 نصرانی) / قامت بطباعته و اخراجه: لبنان، بیروت، دارالقرطبه   / أنبأنا عبد الوهاب بن المبارك قال‏:‏ أنبأنا أبو الفتح أحمد بن محمد الحداد قال‏:‏ أخبرنا أبو بكر أحمد بن علي بن إبراهيم بن منجويه أن الحاكم أبا أحمد محمد بن أحمد بن إسحاق الحافظ أخبرهم قال‏:‏ أخبرنا عبد الله بن سليمان بن الأشعث قال‏:‏ حدثنا الحسين بن عرفة قال‏:‏ حدثنا عباد بن عباد بن حبيب بن المهلب بن أبي صفرة عن مجالد بن سعيد عن عمير بن زودي.