دسته: مطالب به زبان ترکی(اویغوری، اوزبیکی، قزاقی، تورکمن و…)

حزب، حزب سالاری و احزاب در دارالاسلام و دارالکفر (1) (قسمت 22)

(3-قسمت)

این همان چیزی است که بین «احزاب» در طول تاریخ وجود داشته است و این «احزاب»  تنها در مواردی به دلایل دنیوی یا دشمنی با شریعتهای آسمانی توانسته اند در کنار هم زندگی مسالمت آمیزی داشته باشند و گرنه همیشه در حال جنگ و درگیری با هم و با پیروان شریعتهای آسمانی بوده اند و الان هم هستند. حالا دارودسته ی منافقین با تبلیغ حزب گرائی در میان مسلمین چنین سرانجامی را برای مسلمین می خواهند. یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ. (انعام/65)

در این صورت، «حزب» یعنی: ابزار و سازمانی برای کسب قدرت حکومتی با برنامه، ایدئولوژی و دیدگاهی خاص و متمایز که با مرام نامه (عقیده و ایدئولوژی حزبی به اضافه ی اهدافی که دارد) و اساس نامه (قانون اساسی حزبی) و نظام نامه ای (قواعد حاکم بر رفتارهای درون حزبی و برون حزبی) که دارند به نسبتهای مختلفی به اعضایش هویتی متمایز و اهدافی متمایز با آنچه که حاکم بر جامعه است می بخشد، و آنها را به سوی هدفی واحد غیر از آنچه که بر حاکمیت موجود حاکم است هدایت می کند، و نمایانگر نوعي تفكيك اجتماعي براساس ايمان و اعتقاد به  الله و مباني دين اسلام و کفر به طاغوت یا بر اساس ایمان و اعتقاد به طاغوت و کفر به اسلام است.

در آثار کلاسیک و علمی روز هم آمده است که: «حزب» می‌خواهد بر حکومت تسلط پیدا کند و سیاست‌های عمومی خود را عملی سازد.[1] و مهم‌ترین وظیفه سازمان حزبی تلاش برای کسب قدرت است.[2]

در این صورت «حزب» با یک سندیکا و انجمن مردمی و شرکت تبلیغی یا اقتصادی و فرهنگی و …. فرق دارد که می خواهد در چارچوب حاکمیت موجود و طبق قوانین و برنامه ها و اهداف موجود و یا عرفی پذیرفته شده در جامعه فعالیتهائی داشته باشد. مثل حلف الفضول که رسول الله صلی الله علیه وسلم در آن مشارکت داشت که از نظر اخلاق عمومی و عرفی پذیرفته شده بود و مخالفتی هم با اخلاق شریعتی اسلام ندارد.  

پس حزب نمی خواهد بر حزب حاکم موجود اعمال نفوذ کند، بلکه مصمم است که قدرت حکومتی را از  حزب حاکم بگیرد.[3]در این صورت «حزب» با «سندیکا و صنف» و «حلف» و «گروه فشار» و «جناح»[4] و «جبهه»[5] و «انجمن» و حتی با «تشکل» فرق دارد، با آنکه «تشکل» نیز دارای ارتباط تشکیلاتی و ساختاری شبه حزبی است، اما دارودسته ی منافقین  بحث «حزب» را پیش می کشند و مسلمین را به حزب گرائی و تعدد حزب و حزب سالاری دعوت می کنند اما تعاریف «جناح» و «گروه فشار»[6] و «جبهه» و «انجمن» و غیره را به مسلمین ارائه می دهند. در بدترین حالت، فرقه ها و مذاهب و تفاسیر اسلامی جناحهائی در داخل حزب الله هستند، اما دارودسته ی منافقین با ذکر وجود جناحها و مذاهب و فرقه ها و گروههای[7] داخل حزب الله در دارالاسلام در چند قرن گذشته سعی می کنند با دغلبازی تعدد احزاب را در میان مسلمین توجیه کنند.

(ادامه دارد…..)

ادامه خواندن حزب، حزب سالاری و احزاب در دارالاسلام و دارالکفر (1) (قسمت 22)

Партия (хизб),партиявийлик ва дорул ислом ва дорул куфрдаги хизблар (1) (22 бўлим)

(2-қисм)

Хизб луғут жихатидан одамлардан ташкил топган  даста,жамоатни ва шахсни маслакдошларини,эргашувчиларини, бахра,қисмат маъносида келган. Аллох таоло кахф асхоблари хақида мархамат қиладики: [1]

 ثُمَّ بَعَثْنَاهُمْ لِنَعْلَمَ أَیُّ الْحِزْبَیْنِ أَحْصَى لِمَا لَبِثُوا أَمَداً ‏(کهف/12)

Сўнгра (уларнинг ичидаги қанча ухлаганликлари хақида тортишадиган) икки гурухдан қайси бири турган муддатларини (тўғри) хисоблаганини билиш учун уларни уйғотдик.

Мана бу ерда “хизб”ни луғатдаги маъноси келтирилган, худди намоз,бидъатга ўхшаш, гохида қуръонда ва сахих суннатда, сахобаларни,хойрул қурундаги аиммаларни сўзларида уни луғатдаги маъноси ишлатилган.

“Хизб”нинг қуръон мафхумида хам Роғиб Исфахоний “муфрадату фи алфазил қуръонил карим” китобида айтадики:

 «الحزب جماعة فیها غِلَظ.»[2]

Уларни орасида бир нав шиддат,қийинчилик мавжуд бўлган гурухдир. Баъзилар хам  қуръондаги мафхумларни эътиборга олган холда айтишадики: “ вохид фикрга,мақсадга кўра келишиб олишган ва уни химоя қилиб дифоъ қилиб жамланган гурухга хизб дейилади.” [3]

Агар хизбни маъно ва мафхумига диққат қиладиган бўлсак, хизб жамланишни,тафарруқни баён қилишини англаб етамиз. Ақида ва хадафлар ва муштарак манфаъатлар борасидаги бўлакларга бўлиниш ва жамланиш шахсиятга эга, тафарруқ ва жудолик, жанг,мубораза хам бошқа шахсиятдаги ақида ва хадафларга эга кишиларникидир. Масалан хизбуллох хизбуш шайтонни баробарида ақида,ишончлар,турли-хил хадафлар ва турли-туман шахсиятлар бўйича бир-бирларидан жудо бўлишган ва ошкора бир-бирларини қаршисида туришади,саф тортишган, уларни хар бири рухий жангларда, хатто харбий жангларда хам ўзини қаршисидаги тараф билан рақобат қилади ва шиддат,қўполлик билан бўлса хам ўзларини ақидалари,ишончларини химоя қилишади ва ўзларини мухолиф томонга юклашга харакат қилишади. 

Мана бу холатда хар-хил ахзобларга кирган хар қандай мусулмон киши аслида секуляристларни йўлида харакат қилаётган бўлади, бу хақида аллох таоло мархамат қиладики:

   وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏(روم/31)

Мушриклардан бўлманглар! ;дархақиқат бундай кишилар тафарруқдан келиб чиқадиган азобга гирифтор бўлишган, улар хохласа хам хохламаса хам  ўзини сафини бошқа мусулмонлардан жудо қилади ва бошқа мусулмонларни қаршисида сафга қўшилиб олади, у истаса хам истамаса хам бошқа мусулмонлар билан таблиғий,рухий хатто қуролли жангларга қўшилади, бошқаларни тили,қўли билан азоблайди ва хам уни ўзи хам бошқалар томонидан азобланади. У азобни мазасини бошқа мусулмонларга хам тоттиради ва уни ўзи хам бошқалар томонидан азобни мазасини тотиб кўради. Аллох таоло мархамат қиладики:

 قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَاباً مِّن فَوْقِکُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ  أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ انظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الآیَاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُونَ ‏(انعام/65)

Айтинг: “ у сизларнинг устингиздан ё оёқларингиз остидан азоб юборишга, ёки сизларни гурух-гурух қилиб аралаштириб юбориб (жангу- жадалларда) айримларингизга айримларингизнинг зарарини тоттириб қўйишга қодир бўлган зотдир”. Қаранг. Англаб етармикинлар, деб оятларимизни қандай баён қилмоқдамиз.

(давоми бор……)

ادامه خواندن Партия (хизб),партиявийлик ва дорул ислом ва дорул куфрдаги хизблар (1) (22 бўлим)

پَرتِیَه (حِزب)، پَرتِیَه وَیلِیک وَ دارُ الاِسلام وَ دارُ الکُفردَگِی حِزبلَر (1) (22 بُولِیم)

(2-قیسم)

حِزب لوُغَت جِهَتِیدَن آدَملَردَن تَشکِیل تاپگن دَستَه، جَماعَتنِی وَ شَخصنِی مَسلَکداشلَرِینِی، اِیرگشُوچِیلَرِینِی، بَهرَه، قِسمَت مَعناسِیدَه کِیلگن. اَلله تَعالَی کَهف اَصحابلَرِی حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَدِیکِی: [1]   ثُمَّ بَعَثْنَاهُمْ لِنَعْلَمَ أَیُّ الْحِزْبَیْنِ أَحْصَى لِمَا لَبِثُوا أَمَداً ‏(کهف/12) سُونگرَه (اوُلَرنِینگ اِیچِیدَگِی قَنچَه اوُحلَگنلِیکلَرِی حَقِیدَه تارتِیشَدِیگن) اِیککِی گوُرُوهدَن قَیسِی بِیرِی توُرگن مُددَتلَرِینِی (توُغرِی) حِسابلَگنِینِی بِیلِیش اوُچُون اوُلَرنِی اوُیغاتدِیک.

مَنَه بُو یِیردَه “حِزب”نِی لوُغَتدَه گِی مَعناسِی کِیلتِیرِیلگن، حوُددِی نَماز، بِدعَتگه اوُحشَش، گاهِیدَه قُرآندَه وَ صَحِیح سُنَّتدَه، صَحابَه لَرنِی، خَیرُ القُرُوندَگِی اَئِمَّه لَرنِی سوُزلَرِیدَه اوُنِی لوُغَتدَه گِی مَعناسِی اِیشلَتِیلگن.

“حِزب”نِینگ قُرآن مَفهُومِیدَه هَم راغِب اِسفَهانِی «المفردات فی الفاظ القرآن الکریم» کِتابِیدَه اَیتَدِیکِی: «الحزب جماعة فیها غِلَظ.»[2]  اوُلَرنِی آرَسِیدَه بِیر نَوع شِددَت، قِییِینچِیلِیک مَوجُود بُولگن گوُرُوهدِیر. بَعضِیلَر هَم قُرآندَگِی مَفهُوملَرنِی اِعتِبارگه آلگن حالدَه اَیتِیشَدِیکِی: “واحِد فِکرگه، مَقصَدگه کوُرَه کِیلِیشِیب آلِیشگن وَ اوُنِی حِمایَه قِیلِیب دِفاع قِیلِیب جَملَنگن گوُرُوهگه حِزب دِییِیلَدِی.” [3]

اَگر حِزبنِی مَعنا وَ مَفهُومِیگه دِققَت قِیلَدِیگن بُولسَک، حِزب جَملَنِیشنِی،تَفَرُّقنِی بَیان قِیلِیشِینِی اَنگلَب یِیتَمِیز. عَقِیدَه وَ هَدَفلَر وَ مُشتَرَک مَنفَعَتلَر بارَسِیدَگِی بوُلَکلَرگه بُولِینِیش وَ جَملَنِیش شَخصِیَتگه اِیگه، تَفَرُّق وَ جُودالِیک، جَنگ مُبارَزَه هَم باشقَه شَخصِیَتدَگِی عَقِیدَه وَ هَدَفلَرگه اِیگه کِیشِیلَرنِیکِیدِیر. مَثَلاً حِزب الله حِزبُ الشَّیطاننِی بَرابَرِیدَه عَقِیدَه، اِیشانچلَر، توُرلِی- هِیل هَدَفلَر وَ توُرلِی – توُمَن شَخصِیَتلَر بُویِیچَه بِیر- بِیرلَرِیدَن جُودا بُولِیشگن وَ آشکارَه بِیر- بِیرلَرِینِی قَرشِیسِیدَه توُرِیشَدِی، صَف تارتِیشگن، اوُلَرنِی هَر بِیرِی رُوحِی جَنگلَردَه،حَتَّی حَربِی جَنگلَردَه هَم اوُزِینِی قَرشِیسِیدَگِی طَرَف بِیلَن رَقابَت قِیلَدِی وَ شِددَت ،قوُپاللِیک بِیلَن بوُلسَه هَم اوُزلَرِینِی عَقِیدَه لَرِی، اِیشانچلَرِینِی حِمایَه قِیلِیشَدِی وَ اوُزلَرِینِی مُخالِف تامانگه یُوکلَشگه حَرَکَت قِیلِیشَدِی.

مَنَه بُو حالَتدَه هَر – هِیل اَحزابلَرگه کِیرگن هَر قَندَی مُسُلمان کِیشِی اَصلِیدَه سِکوُلارِیستلَرنِی یُولِیدَه حَرَکَت قِیلَیاتگن بوُلَدِی، بُو حَقِیدَه اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:    وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏(روم/31) مُشرِکلَردَن بوُلمَنگلَر!  دَرحَقِیقَت بوُندَی کِیشِیلَر تَفَرُّقدَن کِیلِیب چِیقَدِیگن عَذابگه کِیرِیفتار بُولِیشگن، اوُلَر هاحلَسَه هَم هاحلَمَسَه هَم اوُزِینِی صَفِینِی باشقَه مُسُلمانلَردَن جُودا قِیلَدِی وَ باشقَه مُسُلمانلَرنِی قَرشِیسِیدَه صَفگه قوُشِیلِیب آلَدِی، اوُ اِیستَسَه هَم اِیستَمَسَه هَم باشقَه مُسُلمانلَر بِیلَن تَبلِیغِی، رُوحِی حَتَّی قوُراللِی جَنگلَرگه قوُشِیلَدِی، باشقَه لَرنِی تِیلِی، قوُلِی بِیلَن عَذابلَیدِی وَ هَم اوُزِی هَم باشقَه لَر تامانِیدَن عَذابلَنَدِی. اوُ عَذابنِی مَزَه سِینِی باشقَه مُسُلمانلَرگه هَم تاتتِیرَدِی وَ اوُنِی اوُزِی هَم باشقَه لَر تامانِیدَن عَذابنِی مَزَه سِینِی تاتِیب کوُرَدِی. اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:   قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَاباً مِّن فَوْقِکُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ  أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ انظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الآیَاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُونَ ‏(انعام/65)  اَیتِینگ: “اوُ سِیزلَرنِینگ اوُستِینگِیزدَن یا آیاقلَرِینگِیز آستِیدَن عَذاب یُوبارِیشگه یاکِی سِیزلَرنِی گوُرُوه – گوُرُوه قِیلِیب اَرَلَشتِیرِیب یُوبارِیب (جَنگوُ – جَدَللَردَه) اَیرِیملَرِینگِیزگه اَیرِیملَرِینگِیزنِینگ ضَرَرِینِی تاتتِیرِیب قوُیِیشگه قادِر بُولگن ذاتدِیر.” قَرَنگ. اَنگلَب یِیتَرمِیکِینلَر ، دِیب آیَتلَرِیمِیزنِی قَندَی بَیان قِیلماقدَه مِیز.

مَنَه بُو نَرسَه بُوتوُن تَرِیخ دَوامِیدَه “اَحزابلَر”نِی آرَسِیدَه مَوجُود بُولگن وَ مَنَه بُو “اَحزابلَر” فَقَط بَعضِی اوُرِینلَردَه دُنیاوِی دَلِیللَرگه یاکِی آسمانِی شَرِیعَتلَرگه دُشمَنچِیلِیککَه کوُرَه، بِیر- بِیرلَرِینِی یانِیدَه تِینچلِیککَه اَساسلَنگن حالدَه حَیات کِیچِیرِیشگن حالاص، بُولمَسَم اوُلَر هَمِیشَه بِیر- بِیرلَرِینِی یاکِی آسمانِی شَرِیعَتلَرگه اِیرگشگنلَر بِیلَن جَنگ قِیلِیشگن، کوُرَشگن حالَتدَه بُولِیشگن وَ حاضِردَه هَم شوُ واضِیعیَتدَه دوُرلَر. اِیندِی مُنافِقلَر توُدَه سِی مُسُلمانلَر اوُرتَسِیدَه حِزبگرالِیککَه تَبلِیغ قِیلِیش بِیلَن مُسُلمانلَر اوُچُون مَنَه بوُندَی عاقِبَتنِی هاحلَشَدِی.    یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ. (انعام/65)

(دوامی بار……)

ادامه خواندن پَرتِیَه (حِزب)، پَرتِیَه وَیلِیک وَ دارُ الاِسلام وَ دارُ الکُفردَگِی حِزبلَر (1) (22 بُولِیم)

حزب، حزب سالاری و احزاب در دارالاسلام و دارالکفر (1) (قسمت 22)

(2-قسمت)

حزب از لحاظ لغوی به معانی دسته و جماعتی از مردم، پیروان و هم مسلکان شخص، بهره و قسمت آمده است.[1] الله تعالی در مورد اصحاب کهف می فرماید: ثُمَّ بَعَثْنَاهُمْ لِنَعْلَمَ أَیُّ الْحِزْبَیْنِ أَحْصَى لِمَا لَبِثُوا أَمَداً ‏(کهف/12) پس از آن ایشان را برانگیختیم (و بیدارشان کردیم ) تا ببینیم کدام یک از آن دو دسته مدّت ماندن خود را حساب کرده است.‏ در اینجا معنی لغوی «حزب» گفته شده است، مثل صلاة و بدعت و …. که گاه در قرآن و سنت صحیح و سخن صحابه و ائمه ی خیرالقرون در معنی لغوی آن به کار رفته اند.

در مفهومِ قرآنیِ «حزب» هم، راغب اصفهانی در «المفردات فی الفاظ القرآن الکریم» می گوید: «الحزب جماعة فیها غِلَظ.»[2] گروهی که در میان آن ها نوعی شدت و سختی وجود دارد. عده ای هم با توجه به مفاهیم قرآنی گفته اند: «حزب تجمع گروهی است که بر اندیشه و هدف واحدی توافق داشته باشند و از آن با حمیّت دفاع کنند.» [3]

اگر در معنی و مفهوم حزب دقت داشته باشیم به راحتی می توانیم متوجه شویم که حزب بیانگر تجمع و تفرّق است. تجمع و دسته بندی در مورد عقاید و اهداف و منافع مشترک که هویت ساز هستند، و تفرق و جدائی و جنگ و مبارزه  با کسانی که عقاید و اهداف هویت ساز دیگری دارند. مثل حزب الله در برابر حزب شیطان که با عقاید و باورها و اهداف مختلف و هویتهای مختلف از هم جدا شده اند و آشکارا در برابر هم  قرار گرفته و صف آرائی کرده اند و هر یک در جنگی روانی و حتی نظامی سعی می کنند با طرف مقابل وارد رقابت شود و با شدت و خشونت هم که شده هم از عقاید و باورهای خودشان محافظت کنند و هم خودشان را بر مخالفین تحمیل کنند.

در این صورت هر مسلمانی که وارد احزاب مختلف می شود در واقع در مسیر سکولاریستها در حرکت است که الله تعالی امر می کند: وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏(روم/31) و از زمره سکولاریستها (مشرکان) نگردید؛ و در واقع وارد عذاب ناشی از تفرق شده است که چه بخواهد چه نخواهد از دیگر مسلمین صف خود را جدا می کند و در برابر سایر مسلمین صف آرائی می کند و چه بخواهد چه نخواهد با سایر مسلمین وارد جنگی تبلیغی و روانی و حتی وارد جنگی مسلحانه می شود که دیگران را با زبان و دست عذاب می دهد و هم توسط دیگران دچار عذاب می شود . هم مزه ی عذاب را به سایر مسلمین می چشاند و هم خودش توسط دیگران مزه ی عذاب را می چشد . الله تعالی می فرماید: : قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَاباً مِّن فَوْقِکُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ، بگو: خدا می‌تواند که عذاب بزرگی از بالای سرتان و یا از زیر پاهایتان بر شما بفرستد، أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ، و یا این که کار را بر شما به هم آمیزد ( و در نتیجه حقیقت امر بر شما مشتبه شود) و شما دسته‌دسته و پراکنده گردید (و جنگها در میانتان برپا گرداند) و برخی از شما را به جان برخی دیگر اندازد و گرفتار همدیگر سازد و شما را گروه گروه به جان هم اندازد و بعضی را به عذاب بعضی گرفتار کند، و طعم تند و تیزی و خشونت را توسط بعضى از شما به بعضى دیگر از شما بچشاند.انظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الآیَاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُونَ ‏(انعام/65) بنگر که چگونه آیات را بیان و روشن می‌گردانیم تا بلکه بفهمند.‏

(ادامه دارد……)

ادامه خواندن حزب، حزب سالاری و احزاب در دارالاسلام و دارالکفر (1) (قسمت 22)

Партия (хизб),партиявийлик ва дорул ислом ва дорул куфрдаги хизблар (1) (22 бўлим)

(1-қисм)

Бир гурух кишилар қасддан истелохларни маъносини ўзларини истакларига биноан ўзгартиришади ва мафхум,истелохлардан бошқа маънони чиқариб олишади. Масалан қуръон бошқа нарса деган бўлса улар одамларга бошқа нарсани ироя беришади, аслида эса уларни ўзлари бундай эмаслигини  яхши билишади, ёки шариатдан огох бўлган кишиларга очиқ-ойдин бўлган  хато қиёсларни қилишади, аммо мана бундай қиёслар авом халқни фариб бериш учун вужудга келтирилган ва одамларни молини емоқчи бўлган кишилар қуйидагича қиёс қилишади:

 «قَالُواْ إِنَّمَا الْبَیْعُ مِثْلُ الرِّبَا وَأَحَلَّ اللّهُ الْبَیْعَ وَحَرَّمَ الرِّبَا» (بقره/ 275)

Бунга сабаб уларнинг: “байъ (олди-сотди) хам судхўрликнинг ўзи-ку?” – деганларидир. Холбуки, аллох байъни халол, судхўрликни харом қилган.

Ислом тарихида  мана бундай шахслар жуда кўп учраган, масалан муғийра ибни саъад 119 қамарий йилда ўлдирилган, у хатто қуръонни алифбо харфлари учун хам рамзли сўзларга қоил бўлган эди, авом халқни алдарди ёки мансурия ғолийларини рахбари абу мансур ижлий айтар эдики: “самаъ” дегани  яъни оли Мухаммад ва имомлар, “арз” хам уларга эргашган кишилар, жаннат ва жаханнам хам мавжуд эмас, балки у икки шахсни исмидир, вожиботлар яъни улар билан дўст бўлиш вожиб кишилардир, мухаррамот яъни улар билан душманчилик қилиш вожиб бўлган кишилардир. Абул хаттоб эса 138 йилда ўлдирилган бўлиб, у хам мана шу борадаги ишларни янада кенгайтирди, ва нихоят оқибатда  исмоилия,доснийни алиюллохийлари  , язидийлар ва алавийлар улардан бошқалар ажралиб  чиқиб келишди, улар кўриб турганингиздек қуръонни зохирини,ахкомларни,шариатни ташлаб қўйишди ва хозирги холатларига ўтиб олишди.   [1][2]

Албатта буни акси,тескариси хам бўлиши мумкин, яъни шайтон ва ошкор “олтиталик кофирлар” бошқа нарса дейишади, аммо мунофиқлар тўдаси уни мусулмонлар учун бошқа равиш билан беъмани,бехуда сўзларни айтишади, бу билан куфр ва вируслар мусулмонларни қалбига дорул исломга ўрнашишини хохлашади. Масалан секуляристларни  (мушрикларни) ўзи секуляризм,демократияни,плуролизмни,либирализмни,социализмни ўзига хос таърифлар билан таъриф қилишади, аммо мунофиқлар тўдаси худди мана шу истелохларни мослаштириш ва ғусли таъмид қилдириш билан мусулмонларга сингдиришади.

Мана шу борада “хизб” калимасига нисбатан хам мунофиқлар тўдаси томонидан турли –хил ўйинлар вужудга келтирилган, улар буларни воситасида дорул исломда хизб ташкил қилишни ва фаолият олиб боришни умид қилишади, ёки бўлмасам агар улар росулуллох саллаллоху алайхи васалламни исломий хукуматларига ўхшаган вазиятда “зирор” га ўхшаган хизбни ташкил қила олишмаса хам, муносиб шароит мухайё бўлган пайтида рухий жангларда мўъминларни хизбгароликка,тафарруқга тарғиб қилишмоқчи бўлишади.

(давоми бор…..)

ادامه خواندن Партия (хизб),партиявийлик ва дорул ислом ва дорул куфрдаги хизблар (1) (22 бўлим)

پَرتِیَه (حِزب)، پَرتِیَه وَیلِیک وَ دارُ الاِسلام وَ دارُ الکُفردَگِی حِزبلَر (1) (22 بُولِیم)

(1-قیسم)

بِیر گوُرُوه کِیشِیلَر قَصددَن اِصطِلاحلَرنِی مَعناسِینِی اوُزلَرِینِی اِیستَکلَرِیگه بِینائاً اوُزگرتِیرِیشَدِی وَ مَفهُوم، اِصطِلاحلَردَن باشقَه مَعنانِی چِیقَرِیب آلِیشَدِی. مَثَلاً قُرآن باشقَه نَرسَه دِیگن بُولسَه اوُلَر آدَملَرگه باشقَه نَرسَه نِی اِرایَه بِیرِیشَدِی، اَصلِیدَه اِیسَه اوُلَرنِی اوُزلَرِی بوُندَی اِیمَسلِیگِینِی یَحشِی بِیلِیشَدِی، یاکِی شَرِیعَتدَن آگاه بوُلگن کِیشِیلَرگه آچِیق- آیدِین بُولگن خَطا قِیاسلَرنِی قِیلِیشَدِی، اَمّا مَنَه بُوندَی قِیاسلَر عَوام حَلقنِی فَرِیب بِیرِیش اوُچُون وُجُودگه کِیلتِیرِیلگن وَ آدَملَرنِی مالِینِی یِماقچِی بُولگن کِیشِیلَر قوُیِیدَگِیچَه قِیاس قِیلِیشَدِی: «قَالُواْ إِنَّمَا الْبَیْعُ مِثْلُ الرِّبَا وَأَحَلَّ اللّهُ الْبَیْعَ وَحَرَّمَ الرِّبَا» (بقره/ 275) بُونگه سَبَب اوُلَرنِینگ: “بَیع (آلدِی- ساتدِی) هَم سوُدخوُرلِیکنِینگ اوُزِی- کُو؟” – دِیگنلَرِیدِیر. حالبُوکِی، اَلله بَیعنِی حَلال، سُودخوُرلِیکنِی حَرام قِیلگن.

اَسلام تَرِیخِیدَه مَنَه بوُندَی شَخصلَر جُودَه کوُپ اوُچرَگن، مَثَلاً مُغِیرَه اِبنِ سَعَد 119 قَمَرِی یِیلدَه اوُلدِیرِیلگن، اوُ حَتَّی قُرآننِی اَلِیفبا حَرفلَرِی اوُچُون هَم رَمزلِی سوُزلَرگه قائِل بُولگن اِیدِی، عَوام حَلقنِی اَلدَردِی یاکِی مَنصُورِیَه غالِیلَرِینِی رَهبَرِی اَبُو مَنصُور عِجلِی اَیتَر اِیدِیکِی: “سَماء” دِیگنِی یَعنِی آلِی مُحَمَّد وَ اِماملَر، “عَرض” هَم اوُلَرگه اِیرگشگن کِیشِیلَر، جَنَّت وَ جَهَنَّم هَم مَوجُود اِیمَس، بَلکِی اوُ اِیککِی شَخصنِی اِسمِیدِیر، واجِباتلَر یَعنِی اوُلَر بِیلَن دُوست بُولِیش واجِب کِیشِیلَردِیر، مُحَرَّمات یَعنِی اوُلَر بِیلَن دُشمَنچِیلِیک قِیلِیش واجِب بوُلگن کِیشِیلَردِیر. اَبُو الخَطّاب اِیسَه 138 یِیلدَه اوُلدِیرِیلگن بُولِیب، اوُ هَم مَنَه شُو بارَدَگِی اِیشلَرنِی یَنَدَه کِینگیتِیرَدِی، وَ نِهایَت عاقِبَتدَه اِسمائِلِیَه، داسنِینِی عَلِیُ الّاهِیلَرِی، یَزِیدِیلَر وَ عَلَوِیلَر اوُلَردَن باشقَه لَر اَجرَلِیب چِیقِیب کِیلِیشَدِی، اوُلَر کوُرِیب توُرگنِینگِیزدِیک قُرآننِی ظاهِرِی، اَحکاملَرنِی، شَریِعَتنِی تَشلَب قوُیِیشَدِی وَ حاضِرگِی حالَتلَرِیگه اوُتِیب آلِیشَدِی.  [1][2]

اَلبَتَّه بوُنِی عَکسِی، تِیسکَرِیسِی هَم بوُلِیشِی مُومکِین، یَعنِی شَیطان وَ آشکار “آلتِیتَه لِیک کافِرلَر” باشقَه نَرسَه دِییِیشَدِی، اَمّا مُنافِقلَر توُدَه سِی اوُنِی مُسُلمانلَر اوُچُون باشقَه رَوِیش بِیلَن بِیمَعنِی، بِیهُودَه سُوزلَرنِی اَیتِیشَدِی، بُو بِیلَن کُفر وَ وِیرُوسلَر مُسُلمانلَرنِی قَلبِیگه دارُ الاِسلامگه اوُرنَشِیشِینِی هاحلَشَدِی. مَثَلاً سِکوُلارِیستلَرنِی (مُشرِکلَرنِی) اوُزِی سِکوُلارِیزم، دِیماکرَتِیَه نِی، پلوُرالِیزمنِی، لِیبِیرَلِیزمنِی، ساسِیالِیزمنِی اوُزِیگه خاص تَعرِیفلَر بِیلَن تَعرِیف قِیلِیشَدِی، اَمّا مُنافِقلَر توُدَه سِی حوُددِی مَنَه شُو اِصطِلاحلَرنِی ماسلَشتِیرِیش وَ غُسل تَعمِید قِیلدِیرِیش بِیلَن مُسُلمانلَرگه سِینگدِیرِیشَدِی.

مَنَه شُو بارَدَه “حِزب” کَلِیمَه سِیگه نِسبَتاً هَم مُنافِقلَر توُدَه سِی تامانِیدَن توُرلِی- هِیل اوُیِینلَر وُجُودگه کِیلتِیرِیلگن، اوُلَر بوُلَرنِی واسِیطَه سِیدَه دارُ الاِسلامدَه حِزب تَشکِیل قِیلِیشنِی وَ فَعالِیَت آلِیب بارِیشنِی اوُمِید قِیلِیشَدِی،یاکِی بوُلمَسَم اَگر اوُلَر رَسُول اَلله صَلّی الله علیه وَسَلَّمنِی اِسلامِی حُکوُمَتلَرِیگه اوُحشَگن وَضِیعیَتدَه “ضِرارگه” اوُحشَگن حِزبنِی تَشکِیل قِیلَه آلِیشمَسَه هَم، مُناسِب شَرائِط  مُهَیّا بوُلگن پَیتِیدَه روُحِی جَنگلَردَه مُؤمِنلَرنِی حِزبگرالِیککَه ، تَفَرُّقگه تَرغِیب قِیلِیشماقچِی بوُلِیشَدِی.

(دوامی بار…..)

ادامه خواندن پَرتِیَه (حِزب)، پَرتِیَه وَیلِیک وَ دارُ الاِسلام وَ دارُ الکُفردَگِی حِزبلَر (1) (22 بُولِیم)

حزب، حزب سالاری و احزاب در دارالاسلام و دارالکفر (1) (قسمت 22)

(1-قسمت)

عده ای وجود دارند که عمداً معنی اصطلاحات را طبق خواسته های خود عوض می کنند و معنی دیگری از مفاهیم و اصطلاحات استخراج می کنند. مثلاً قرآن چیزی گفته اینها چیز دیگری را به مردم ارائه میدهند در حالی که می دانند اینگونه نیست، و یا مرتکب قیاسهای اشتباهی می شوند که آشکارا برای آگاهان به شریعت واضح است چنین قیاسی برای عوام فریبی تولید شده است و شبیه قیاس کسانی است که جهت خوردن مال مردم می گویند: «قَالُواْ إِنَّمَا الْبَیْعُ مِثْلُ الرِّبَا وَأَحَلَّ اللّهُ الْبَیْعَ وَحَرَّمَ الرِّبَا» (بقره/ 275) می‌گویند: خرید و فروش نیز مانند ربا است. و حال آن که خداوند خرید و فروش را حلال کرده است و ربا را حرام نموده است .

در تاریخ اسلام از این اشخاص زیاد بوده اند مثل مغیرة بن سعید که در سال 119ق کشته شد حتی برای حروف الفبای قرآن هم سخنان رمزی و من درآوردی قائل بود و به عوام فریبی می پرداخت[1] یا ابومنصور عجلی رهبر غالیان منصوریه می گفت که : «سماء» یعنی آل محمد و امامان  و «ارض» هم یعنی پیروان آنها، و بهشت و جهنم هم وجود ندارند بلکه اسم دو شخص هستند و  واجبات هم یعنی کسانی که دوستی با آنها واجب است و محرمات هم یعنی کسانی که دشمنی با آنها واجب است.[2] کسانی چون ابوالخطاب هم که در سال 138ق به قتل می رسد باز به این وارونه گوئی ها دامن بیشتری زدند.[3] که در نهایت فرقه هائی چون اسماعیلیه و علی اللهی های داسنی و یزیدی ها و علوی ها و غیره از آنها استخراج شدند که کلاً ظاهر قرآن و احکام و شریعت را رها کردند و شدند چیزی که دارید می بینید. الله تعالی چیزی می گوید و دارودسته ی منافقین جهت جا انداختن افکار شیطانی خود چیز دیگری به خورد مسلمین می دهند که ثمراتش را می بینیم.

بالعکس آن هم باز اتفاق می افتد، یعنی شیطان و «کفار6گانه» ی آشکار چیزی می گویند اما دارودسته ی منافقین به سبک دیگری آن را برای مسلمین وارونه گوئی می کنند تا این کفریات و ویروسها در قلب مسلمین و دارالاسلام جا بیافتد. مثلاً خود سکولاریستها (به زبان عربی = مشرکین) در تعریف سکولاریسم و دموکراسی و پلورالیسم و لیبرالیسم و سوسیالیسم و… تعاریفی دارند اما دارودسته ی منافقین با تعدیل و غسل تعمید این اصطلاحات دقیقاً چیز دیگری را به خورد مسلمین می دهند.

در همین راستا با کلمه ی «حزب» هم توسط دارودسته ی منافقین بازیهای مختلفی صورت گرفته است به امید آنکه بتوانند در دارالاسلام حزبی تشکیل دهند و فعالیت حزبی داشته باشند، یا حداقلش این باشد که اگر خودشان در اوضاعی چون حکومت اسلامی رسول الله صلی الله علیه وسلم نمی توانند حزبی در «ضرار» تشکیل بدهند جهت فراهم شدن زمینه های مناسب در جنگی روانی مومنین را به حزبگرائی و تفرق تشویق و ترغیب کنند.

(ادامه دارد……)

ادامه خواندن حزب، حزب سالاری و احزاب در دارالاسلام و دارالکفر (1) (قسمت 22)

Хавфсизликни таъминлашни асли (4) ( 21 бўлим)

(матлабни комил матни)  

Иймонни ва аллохни шариатидаги қонунларга риоя қилишни ва исломий давлат,хамда дорул исломнинг ташқи ва ички хокимиятини устида хоким бўлган шаръий усулларни ёнида,  “уч абзордаги” росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг уммати,тоифаси бор бўлиб, улар харакатлантирувчи матор  ва дастур вахдатини,буйруқ вахдатини мухофизат қилиш вазифасини ва ички махсусан ташқи алоқалар бўйича  исломий сахих сиёсатларни олдинга юргизишни бажаришади. 

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам умумий лафз билан мана бу тоифа хақида мархамат қилганларки:

وَلَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى اَلْحَقِّ ظَاهِرِينَ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اَللَّهِ.[1]

Умматимни бир гурухи хақ йўлда давом этади ва  бошқаларни уларга қўшилмаслиги ё қаршилик қилишлари уларга зиён етказмайди, хатто шу холда аллохни фармони билан қиёмат етиб келади. ( яъни шунчалик мухолифат қилинишлар то қиёмат кунигача давом этади).

Агар диққат қилсак мана бу хадисни лафзида бир калид мавжуд бўлиб, хар қандай киши ўзини гурухини мана шу тоифадан, умматдан деб иддао қила олади, очиқ кўриниб турганидек хадисдаги мана бу лафз жуда кўп мисолларни ўз ичига олади, мана бу катта умматни орасида мана бу тоифанинг “уммат” лафзига мухолифлигидир, махсусан бугунги кунда кўриб турганимиздек, ўзлари юзлаб фирқалар ва бир-бирига зид бўлган гурухлардан ташкил топган харакатлар ўзларини мана бу тоифадан деб билишади,  хатто мунофиқларни тўдаси хам ўзларини хилма-хил гурухларини хам мана бу тоифадан деб санашади; аммо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бу тоифани ёки умматидан бўлган умматни  энг кўзга кўринган белгиларидан бирини таништириш билан уни мусулмонларни орасидаги мўъминлар табақасига ,бўлиб хам дорул исломдаги мўъминларни хос дастасига хослаб нисбатлайдилар ва иддао қилаётган жуда кўп шахсларни,гурухларни умумий хукмдан чиқариб ташлайдилар, у киши мархамат қиладиларки:  

لاَ تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِى يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ [2]

“Хамиша умматимни бир гурухи хақ йўлда қуролли жанг қилишади ва то қиёмат кунигача ғолиб ва ошкор бўлишади.”

لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ[3]

Мана бу дин доим қоим бўлади ва мусулмонларни бир гурухи уни асосида то қиёмат кунигача жанг қилишади.

«لَا تَزَالُ عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ قَاهِرِينَ لِعَدُوِّهِمْ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى تَأْتِيَهُمْ السَّاعَةُ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ».^[4]

Хамиша умматимни бир гурухи аллох фармонини барпо қилиш учун жанг қилишади, улар душманларига ғолиб бўлишади, уларга мухолиф бўлган кимсалар уларга зарар етказа олишмайди; тоинки шу холда улар жанг қилган холларида  қиёмат барпо бўлади.

Демак мана бу мусулмонларни орасидаги мўъминлардан бўлган  тоифа ва уммат,дастани белгилари, улар аллохни йўлида жон ва моллари билан қуролли жанг олиб боришади, аллох таоло улар хақида мархамат қиладики:

 قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ  إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ،  ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا،  وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۚ  أُولَٰئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ.(حجرات/14-15)

Аъробийлар: “иймон келтирдик”,дедилар. (Эй Мухаммад,уларга) айтинг: “сизлар иймон келтирганингиз йўқ,лекин сизлар “бўйинсундик”, денглар, (чунки хали-хануз) иймон дилларингизга кирган эмасдир. Агар сизлар аллохга ва унинг пайғамбарига итоат  этсангизлар у зот сизларга (қилган яхши) амалларингиздан (яъни уларни савобидан) бирон нарсани камитмас. Албатта аллох мағфиратли,мехрибондир.” ** Хақиқий мўъминлар фақат аллох ва унинг пайғамбарига иймон келтириб, сўнгра (хеч қандай) шак-шубха қилмаган ва молу жонлари билан аллох йўлида курашган зотлардир. Ана ўшаларгина ( ўз иймонларида) содиқ бўлган зотлардир.

Демак мана бу “уч сифатга” эга бўлмаган ва “уч сифатга” эга бўлганлар билан бирга бир  йўлда  уларга хамрох бўлмаган,аммо забонларида мўъмин эканликларини иддао қилаётган кимсалар, мунофиқлар тўдасидан хисобланишади, аллох таоло улар хақида мархамат қиладики:

قَالُواْ آمَنَّا بِأَفْوَاهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِن قُلُوبُهُمْ (مائده/41)

Эй пайғамбар, оғизларида: “иймон келтирдик”, деган аммо дилларида иймон келтирмаган (мунофиқлардан) ва яхудийлардан бўлган,

Бундай кимсаларнинг зохирда қилган ишлари хам оғизларидаги сўз ва амаллари билан тўғри келмайди,биз уларни фақат зохирларига қараб ташхис бера оламиз, уларни аслий аломатлари қуйидагилардир

«وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۚ»

Бу ерда шу нарса ойдинки, дорул куфрларга қарши жанг то қиёмат кунигача мавжуд ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни умматларини орасида “уммат”дан бўлган бир гурух то қиёмат кунигача хамиша  дорул куфр билан жанг қилишда доим бўлишади ва бу жанг тамом бўлмайди. Шунинг учун хам шахс росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хизматларига келиб айтадики, баъзиларни хаёл қилишларича макка фатх бўлгандан сўнг жанг тамом бўлган, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:  

ادامه خواندن Хавфсизликни таъминлашни асли (4) ( 21 бўлим)

حَوفسِیزلِیکنِی تَأمِینلَشنِی اَصلِی (4) ( 21 بُولِیم)

(مطلبنی کامل متنی)

اِیماننِی وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه رِعایَه قِیلِیشنِی وَ اِسلامِی دَولَت، هَمدَه دارُ الاِسلامنِینگ تَشقِی وَ اِیچکِی حاکِمِیَتِینِی اوُستِیدَه حاکِم بُولگن شَرعِی اوُصُوللَرنِی یانِیدَه، “اوُچ اَبزاردَگِی” رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ اوُمَّتِی، طائِفَه سِی بار بُولِیب، اوُلَر حَرَکَتلَنتِیرُوچِی مَتار وَ دَستوُر وَحدَتِینِی، بوُیرُوق وَحدَتِینِی مُخافِظَت قِیلِیش وَظِیفَه سِینِی وَ اِیچکِی مَخصُوصاً تَشقِی عَلاقَه لَر بُویِیچَه اِسلامِی صَحِیح سِیاسَتلَرنِی آلدِینگه یوُرگِیزِیشنِی بَجَرِیشَدِی.

رَسُولُ الله صلی الله علیه وَسَلَّم عُمُومِی لَفظ بِیلَن مَنَه بُو طائِفَه حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی:   وَلَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى اَلْحَقِّ ظَاهِرِينَ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اَللَّهِ.[1] اوُمَّتِیمنِی بِیر گوُرُوهِی  حَق یوُلدَه دَوام اِیتَدِی وَ باشقَه لَرنِی اوُلَرگه قوُشِیلمَسلِیگِی یا قَرشِیلِیک قِیلِیشلَرِی اوُلَرگه زِیان یِیتکَزمَیدِی، حَتَّی شوُ حالدَه اَلله نِی فَرمانِی بِیلَن قِیامَت یِیتِیب کِیلَدِی. ( یَعنِی شوُنچَه لِیک مُخالِفَت قِیلِینِیشلَر تا قِیامَت کوُنِیگه چَه دَوام اِیتَدِی).

اَگر دِققَت قِیلسَک مَنَه بُو حَدِیثنِی لَفظِیدَه بِیر کَلِید مَوجُود بُولِیب، هَر قَندَی کِیشِی اوُزِینِی گوُرُوهِینِی مَنَه شُو طائِفَه دَن، اوُمَّتدَن دِیب اِدَّعا قِیلَه آلَدِی، آچِیق کوُرِینِیب توُرگنِیدِیک حَدِیثدَگِی مَنَه بُو لَفظ جُودَه کوُپ مِثاللَرنِی اوُز اِیچِیگه آلَدِی، مَنَه بُو کَتتَه اوُمَّتنِی آرَسِیدَه مَنَه بُو طائِفَه نِینگ “اوُمَّت” لَفظِیگه مُخالِفلِیگِیدِیر، مَخصُوصاً بُوگوُنگِی کوُندَه کوُرِیب توُرگنِیمِیزدِیک، اوُزلَرِی یوُزلَب فِرقَه لَر وَ بِیر- بِیرِیگه زِد بوُلگن گوُرُوهلَردَن تَشکِیل تاپگن حَرَکَتلَر اوُزلَرِینِی مَنَه بُو طائِفَه دَن دِیب بِیلِیشَدِی، حَتَّی مُنافِقلَرنِی توُدَه سِی هَم اوُزلَرِینِی هِیلمَه – هِیل گوُرُوهلَرِینِی هَم مَنَه بُو طائِفَه دَن دِیب سَنَشَدِی؛ اَمّا رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَنَه بُو طائِفَه نِی یاکِی اوُمَّتِیمدَن بُولگن اوُمَّتنِی اِینگ گوُزگه کوُرِینگن بِیلگِیلَرِیدَن بِیرِینِی تَنِیشتِیرِیش بِیلَن اوُنِی مُسُلمانلَرنِی مُؤمِنلَرنِی خاص دَستَه سِیگه خاصلَب نِسبَتلَیدِیلَر وَ اِدَّعا قِیلَیاتگن جُودَه  کوُپ شَخصلَرنِی، گوُرُوهلَرنِی عُمُومِی حُکمدَن چِیقَرِیب تَشلَیدِیلَر، اوُ کِیشِی مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:    

• لاَ تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِى يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ [2] “هَمِیشَه اوُمَّتِیمنِی بِیر گوُرُوهِی حَق یوُلدَه قوُراللِی جَنگ قِیلِیشَدِی وَ تا قِیامَت کوُنِیگچَه غالِب وَ آشکار بُولِیشَدِی.”
• لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ[3]  مَنَه بُو دِین دائِم قائِم بُولَدِی وَ مُسُلمانلَرنِی بِیر گوُرُوهِی اوُنِی اَساسِیدَه تا قِیامَت کوُنِیگچَه جَنگ قِیلِیشَدِی.
• «لَا تَزَالُ عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ قَاهِرِينَ لِعَدُوِّهِمْ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى تَأْتِيَهُمْ السَّاعَةُ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ».^[4] هَمِیشَه اوُمَّتِیمنِی بِیر گوُرُوهِی اَلله فَرمانِینِی بَرپا قِیلِیش اوُچُون جَنگ قِیلِیشَدِی، اوُلَر دُشمَنلَرگه غالِب بوُلِیشَدِی، اوُلَرگه مُخالِف بوُلگن کِیمسَه لَر اوُلَرگه ضَرَر یِیتکَزَه آلِیشمَیدِی؛ تائِنکِی شُو حالدَه اوُلَر جَنگ قِیلگن حاللَرِیدَه قِیامَت بَرپا بُولَدِی. 

دِیمَک مَنَه بُو مُسُلمانلَرنِی آرَسِیدَگِی مُؤمِنلَردَن بُولگن طائِفَه وَ اوُمَّت، دَستَه نِی بِیلگِیلَرِی شُوکِی، اوُلَر اَلله نِی یُولِیدَه جان وَ ماللَرِی بِیلَن قوُراللِی جَنگ آلِیب بارِیشَدِی، اَلله تَعالَی اوُلَر حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ  إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ،  ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا،  وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۚ  أُولَٰئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ.(حجرات/14-15)  اَعرابِیلَر: “اِیمان کِیلتِیردِیک”، دِیدِیلَر. ( اِی مُحَمَّد، اوُلَرگه) اَیتِینگ: “سِیزلَر اِیمان کِیلتِیرگنِینگِیز یُوق، لِیکِن سِیزلَر “بوُیِینسُوندِیک”، دِینگلَر، (چُونکِی هَلِی- هَنوُز) اِیمان دِیللَرِینگِیزگه کِیرگن اِیمَسدِیر. اَگر سِیزلَر اَلله گه وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اِطاعَت اِیتسَنگِیزلَر اوُ ذات سِیزلَرگه ( قِیلگن یَحشِی) عَمَللَرِینگِیزدَن ( یَعنِی اوُلَرنِی ثَوابِیدَن) بِیران نَرسَه نِی کَمِیتمَس. اَلبَتَّه اَلله مَغفِرَتلِی، مِهرِیباندِیر.” ** حَقِیقِی مُؤمِنلَر فَقَط اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَملَرِیگه اِیمان کِیلتِیرِیب، سُونگرَه ( هِیچ قَندَی) شَک- شُبهَه قِیلمَگن وَ مالوُ جانلَرِی بِیلَن اَلله یوُلِیدَه کوُرَشگن ذاتلَردِیر. اَنَه اوُشَه لَرگِینَه ( اوُز اِیمانلَرِیدَه) صادِق بُولگن ذاتلَردِیر.

دِیمَک مَنَه بُو “اوُچ صِیفَتگه” اِیگه بُولمَگن وَ “اوُچ صِیفَتگه” اِیگه بوُلگنلَر بِیلَن بِیرگه بِیر یُولدَه اوُلَرگه هَمراه بوُلمَگن، اَمّا زَبانلَرِیدَه مُؤمِن اِیکَنلِیکلَرِینِی اِدَّعا قِیلَیاتگن کِیمسَه لَر، مُنافِقلَر توُدَه سِیدَن حِسابلَنِیشَدِی، اَلله تَعالَی اوُلَر حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  قَالُواْ آمَنَّا بِأَفْوَاهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِن قُلُوبُهُمْ (مائده/41) اِی پَیغَمبَر، آغِیزلَرِیدَه: “اِیمان کِیلتِیردِیک”، دِیگن اَمّا دِیللَرِیدَه اِیمان کِیلتِیرمَگن (مُنافِقلَردَن) وَ یَهُودِیلَردَن بُولگن. بوُندَی کِیمسَه لَرنِینگ ظاهِردَه قِیلگن اِیشلَرِی هَم آغِیزلَرِیدَگِی سوُز وَ عَمَللَرِی بِیلَن توُغرِی کِیلمَیدِی، بِیز اوُلَرنِی فَقَط ظاهِرلَرِیگه قَرَب تَشخِیص بِیرَه آلَمِیز، اوُلَرنِی اَصلِی عَلامَتلَرِی قوُیِیدَگِیلَردِیر  «وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۚ»

بُو یِیردَه شُو نَرسَه آیدِینکِی، دارُ الکُفرلَرگه قَرشِی جَنگ تا قِیامَت کوُنِیگچَه مَوجُود وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی اوُمَّتلَرِینِی آرَسِیدَه “اوُمَّت”دَن بوُلگن بِیر گوُرُوه تا قِیامَت کوُنِیگچَه هَمِیشَه دارُ الکُفر بِیلَن جَنگ قِیلِیشدَه دائِم بُولِیشَدِی وَ بُو جَنگ تَمام بُولمَیدِی. شوُنِینگ اوُچُون هَم شَخص رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی حِذمَتلَرِیگه کِیلِیب اَیتَدِیکِی، بَعضِیلَرنِی حَیال قِیلِیشلَرِیچَه مَکَّه فَتح بوُلگندَن سُونگ جَنگ تَمام بُولگن، رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:  كَذَبُوا،  یالغان اَیتِیشِیبدِی،  الْآنَ جَاءَ الْقِتَالُ،  حاضِر جَنگ وَقتِی کِیلگن،  وَإِنَّهُ لَا تَزَالُ مِنْ أُمَّتِي أَمَةٌ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، وَ هَمِیشَه مِینِی اوُمَّتِیمدَن بوُلگن اوُمَّت اَلله نِی یوُلِیدَه قِتال، جَنگ قِیلِیشَدِی،  لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ، اوُلَرگه مُخالِف بوُلگنلَر اوُلَرگه ضَرَر یِیتکَزَه آلِیشمَیدِی،  يَزِيغُ اللَّهُ قُلُوبَ قَوْمٍ يَرْزُقُهُمْ مِنْهُمْ، وَ اَلله بِیر قَومنِی قَلبلَرِینِی اوُزگرتِیرَدِی وَ اوُلَرنِی اوُستِیدَن رِزق بِیرَدِی،  يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ^[5]  وَ اوُلَر تا قِیامَت یِیتِیب کِیلگوُنِیچَه قوُراللِی جَنگ قِیلِیشَدِی. “

ادامه خواندن حَوفسِیزلِیکنِی تَأمِینلَشنِی اَصلِی (4) ( 21 بُولِیم)

اصل تامین امنیت (4) (قسمت21)

(متن کامل مطلب)

در کنار ایمان و رعایت قوانین شریعت الله و اصول شرعی حاکم بر حاکمیت داخلی و خارجی دولت اسلامی و دارالاسلام، طائفه و امتی از امت رسول الله صلی الله علیه وسلم در «3ابزار» وجود دارند که موتور محرکه و عهده دار محافظت از وحدت دستور و وحدت فرماندهی و پیشبرد سیاستهای صحیح اسلامی در روابط داخلی و بخصوص روابط خارجی هستند.

رسول الله صلی الله علیه وسلم در لفظ عامی در مورد این طائفه فرموده است: وَلَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى اَلْحَقِّ ظَاهِرِينَ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اَللَّهِ .[1] و گروهي از امتم همواره در مسیر حق خواهند ماند و مخالفت و عدم همراهی دیگران، زیانی به ایشان نمی‌رساند تا اينكه فرمان الله مبنی بر برپایی قیامت فرا رسد. (یعنی با تمام این مخالفتها تا روز قیامت هستند)

اگر دقت کنیم در این لفظِ از حدیث، کلیتی وجود دارد که هر کسی می تواند مدعی شود که گروهش همین طائفه و امت است و روشن است که این لفظ از حدیث مصادیق زیادی را در بر می گیرد که مخالف لفظ «امت» بودن این طائفه در میان امتی بزرگ است، بخصوص امروزه می بینیم که جریاناتی که خودشان به صدها فرقه و گروه متضاد تشکیل شده اند در کمال ناباوری خودشان را مصداق این طائفه می دانند، و حتی دارودسته ی منافقین هم خود و گروههای متنوع خودشان را مصداق این طائفه می دانند؛ اما رسول الله صلی الله علیه وسلم با معرفی یکی از مشخصه های بارز این طائفه و امتِ از امتش این خبر عام را به طبقه ی مومنین میان مسلمین آنهم دسته ای خاص از مومنین در دارالاسلام مختص می کند و بسیاری از افراد و گروههای مدعی را از حکم عام بیرون می کند و می فرماید:

• لاَ تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِى يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ [2] «هميشه گروهی از امت من در راه حق جنگ مسلحانه می کنند، و تا قيامت پيروز و آشکار خواهند بود.
• لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ[3] همواره اين دين پا برجا خواهد بود و گروهي از مسلمانان بر اساس آن می جنگند تا قيامت فرا رسد.
• «لَا تَزَالُ عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ قَاهِرِينَ لِعَدُوِّهِمْ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى تَأْتِيَهُمْ السَّاعَةُ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ».^[4] هميشه گروهي از امت من برای برپا کردن فرمان الله به قتال می‌پردازند، بر دشمنانشان پيروز هستند، مخالفانشان نمی‌توانند به آنان ضرری برسانند؛ تا اينکه قيامت برپا می‌شود و آنان در اين حال (جنگیدن) هستند.

پس این طائفه و امت، دسته ای از مومنین میان مسلمین هستند که مشخصه ی آنها قتال و جنگ مسلحانه در راه الله با جان و مال است که الله تعالی در موردشان می فرماید: قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ …. عربها می‌گویند : ایمان آورده‌ایم. بگو: شما ایمان نیاورده‌اید، بلکه بگوئید: تسلیم (ظاهری اسلام) شده‌ایم (و مسلمان هستیم). چرا که ایمان هنوز به دلهایتان راه نیافته است.  إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ،مؤمنان تنها کسانی هستند که به خدا و پیغمبرش ایمان آورده‌اند، ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا، سپس هرگز شکّ و تردیدی به خود راه نداده‌اند، وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۚ و با مال و جان خویش در راه خدا به جهاد برخاسته‌اند. أُولَٰئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ. (حجرات/14-15) آنان راستگویند .‏

پس کسانی که این «3 صفت» را نداشته باشند و هم مسیر با دارندگان این «3 صفت» نباشنداما با زبان ادعای مومن بودن داشته باشند جزو دارودسته ی منافقینی هستند که الله تعالی در موردشان می فرماید: قَالُواْ آمَنَّا بِأَفْوَاهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِن قُلُوبُهُمْ (مائده/41) کسانی که به زبان می‌گویند مؤمن هستیم، ولی از دل مؤمن نمی‌باشند ( و در ظاهر هم گفتارشان با کردارشان همخوانی ندارد و ما تنها از روی ظاهر آنها می توانیم اینها را تشخیص دهیم که اصلی ترین علامت «وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۚ» است ) .

در اینجا  واضح است که جنگی همیشگی تا روز قیامت بر علیه  دارالکفر ها وجود دارد و در میان امت رسول الله صلی الله علیه وسلم هم همیشه گروهی به صورت «امت» تا روز قیامت وجود دارند که اهل جنگ مسلحانه و جنگ با دارالکفر هاهستند و این جنگ هم تمام شدنی نیست. برای همین است زمانی که شخصی می آید خدمت رسول الله صلی الله علیه وسلم و می گوید که عده ای خیال می کنند جنگ با فتح مکه تمام شده است، رسول الله صلی الله علیه وسلم در جواب می فرماید: كَذَبُوا، « دروغ گفتند، الْآنَ جَاءَ الْقِتَالُ، الآن وقت جنگ آمده است، وَإِنَّهُ لَا تَزَالُ مِنْ أُمَّتِي أَمَةٌ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، و هميشه از امت من؛ امتی، در راه خدا قتال و جنگ مسلحانه می‌کنند، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ، مخالفانشان نمی‌توانند به آنان ضرری برسانند، يَزِيغُ اللَّهُ قُلُوبَ قَوْمٍ يَرْزُقُهُمْ مِنْهُمْ، و خداوند قلبهای قومی را منحرف می‌گرداند و از آنان روزيشان می‌دهد، يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ^[5] و پيوسته جنگ مسلحانه می‌کنند تا اينکه قيامت فرا می‌رسد».

یا سلمه رضی الله عنه می‌گوید: شخصی نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم گفت: من اسب و سلاح جنگ را گذاشتم و جنگ بار سنگین خود را گذاشت، گفتم: دیگر جنگ تمام شد؛ رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود:” الْآنَ جَاءَ  الْقِتَالُ، بلکه الآن وقت جنگ آمده است، لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ، همیشه طایفه ای از امت من بر مردم «ظاهر و آشکار» هستند، يَزْيِغُ  اللهُ قُلُوبَ أَقْوَامٍ، فَيُقَاتِلُونَهُمْ، وَيَرْزُقُهُمُ اللهُ مِنْهُمْ، حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ^[6] و خداوند قلبهای اقوامی را منحرف می‌گرداند و این طائفه با آنها می‌جنگند و الله از آنها روزی‌شان می‌دهد تا اینکه امر خدا می‌آید و آنها بر آن هستند».

ادامه خواندن اصل تامین امنیت (4) (قسمت21)