دسته: مطالب به زبان ترکی(اویغوری، اوزبیکی، قزاقی، تورکمن و…)

دارُ الاِسلامدَگِی رَهبَرِیَت.

بِسمِ الله وَالحَمدُ لِله، اَمّا بَعدَ: اَلسَّلامُ عَلَیکُم وَ رَحمَةُ الله وَ بارکاتُه / 7 بوُلِیم.

(مطلبنی کامل متنی)

قُویِیدَگِی آیَتلَرگه اَساساً:  إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ (انفال/72) اَلبَتَّه، اِیمان کِیلتِیرگن، هِجرَت قِیلگن وَ مالوُ جانلَرِی بِیلَن اَلله یُولِیدَه کوُرَشگن ذاتلَر،

الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللَّهِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ (توبه/20)  اِیمان کِیلتِیرگن، هِچرَت قِیلگن وَ اَلله یُولِیدَه مالوُ جانلَرِی بِیلَن کوُرَشگن ذاتلَرنِینگ اَلله نَزدِیدَگِی دَرَجَه لَرِی جُودَه اوُلوُغدِیر وَ اوُشَه لَر (بَحت – سَعادَتگه) اِیرِیشوُچِیدِیرلَر.

مَنَه بُو زَمِینَه دَگِی آیَتلَر وَ صَحِیح سُنَّتدَگِی حَدِیثلَردَه اِیمان اَساسِیدَن «الَّذِينَ آمَنُوا» وَ هِجرَتنِی اَساسِیدَن «وَهَاجَرُواْ» سُونگ “دارُ الاِسلامدَگِی فُقَرالِیکنِی اوُچِینچِی اَساسِی” جَمِیعیَتدَگِی رَهبَرِیَتگه اِطاعَت قِیلِیشدِیر، جِهاد وَ حُکوُمَتنِی باشقَه اِیشلَرِی واحِد رَهبَرِیَتنِی قوُل آستِیدَه بَجَرِیلَدِی.

مَنَه بُو مُهِم زَمِینَه بُویِیچَه اَلله تَعالَی مُسُلمانلَرنِی آرَسِیدَگِی مُؤمِنلَرگه خِطاب قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ. ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا (نساء/59)  اِی مُؤمِنلَر، اَلله گه اِطاعَت قِیلِینگِیز وَ پَیغَمبَرگه هَمدَه اوُزلَرِینگِیزدَن بُولگن ( یَعنِی مُسُلمان) حاکِملَرگه بُویِینسُونِینگِیز! باردِی یُو بِیران نَرسَه حَقِیدَه تَلَشِیب قالسَنگِیز، – اَگر حَقِیقَتاً اَلله گه وَ آخِیرَت کوُنِیگه اِیشانسَنگِیز – اوُ نَرسَه نِی اَلله گه وَ پَیغَمبَرِیگه قَیتَرِینگِیز! مَنَه شوُ یَحشِیراق وَ چِیرایلِیراق یِیچِیمدِیر. 

دِققَت قِیلِینگلَر، نِهایَتدَه ساددَه وَ آسان توُشوُنِیب آلسَه بُولَدِی، جَمِیعیَتنِی رَهبَرِی مُؤمِنلَردَن بِیرِی بُولِیشِی وَ قُرآن، سُنَّت اَساسِیدَه حُکم قِیلِیشِی وَ اَگر بِیران اوُرِیندَه اِیختِلافگه دوُچ کِیلِیشسَه، اوُنِی حَل قِیلِیش اوُچُون قُرآن وَ سُنَّتگه مُراجَعَت قِیلِیشلَرِی کِیرَک بُولَدِی.

مَنَه بُو آیَتنِی آچِیق – آیدِین بِیزلَرگه بَیان قِیلِیشِیچَه، دارُ الاِسلامگه رَهبَرلِیک قِیلِیشگه لایِیق بُولگن کِیشِیلَرنِی اوُچتَه بِیلگِیسِی بار: 

1. رَهبَر مُسُلمانلَرنِی آرَسِیدَگِی مُؤمِنلَردَن بُولِیشِی لازِم.
2. بُو رَهبَر فَقَط قُرآن وَ سُنَّتگه اَساساً حُکم قِیلِیشِی کِیرَک.
3. بُو رَهبَر بَرچَه اِقتِصادِی وَ ……مُشکِلاتلَرنِی حَل قِیلِیش بُویِیچَه حُکم چِیقَرِیشنِی قُرآن وَ صَحِیح سُنَّتگه تاپشِیرِیشِی کِیرَک، قُرآن وَ سُنَّت مَنَه بُو مُشکِلاتلَرنِی حَل قِیلِیش یُوللَرِینِی اوُنگه کوُرسَتَدِی.

شوُندَی اِیکَن غَیرِی مُؤمِن دارُ الاِسلامنِی رَهبَرِیَتِینِی بَجَرَه آلمَیدِی؛ رَهبَر صِیفَتِیدَه تَنلَنگن مُؤمِن هَم قُرآن وَ سُنَّتدَن باشقَه نَرسَه بِیلَن حُکم قِیلَه آلمَیدِی،  « إِنِ الْحُكْمُ إِلاَّ لِلّهِ » (یوسف/68) اوُرتَدَه وُجُودگه کِیلگن اِیختِلافلَر پَیتِیدَه هَم قُرآن وَ سُنَّتدَن باشقَه نَرسَه گه مُراجَعَت قِیلَه آلمَیدِی، چُونکِی «  وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِیهِ مِن شَیْءٍ فَحُکْمُهُ إِلَى اللَّهِ ذَلِکُمُ اللَّهُ رَبِّی عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَإِلَیْهِ أُنِیبُ» (شوری/10) (اِی مُحَمَّد، مُؤمِنلَرگه اَیتِینگ ) : “سِیزلَر ( بُو حَیاتِی دُنیادَه کافِرلَر بِیلَن) اِیختِلاف قِیلگن هَر بِیر نَرسَه نِینگ حُکمِی ( قِیامَت کوُنِیدَه) اَلله گه ( قَیتَرِیلوُر وَ اوُ ذات کِیم حَق، کِیم ناحَق اِیکَنلِیگِینِی اَجرَتِیب بِیرُور). مَنَه شُو اَلله  پَروَردِیگارِیمدِیر. اوُزِیگه سوُیَندِیم وَ اوُزِیگه اِیلتِیجا قِیلوُرمَن.”

دِیمَک اوُچ شَرط( مُؤمِن بوُلِیشلِیک + حُکم قِیلِیش وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر اَساسِیدَه حاکِمِیَت یوُرگِیزِیش + فَقَط قُرآن وَ سُنَّت اَساسِیدَه حُکم چِیقَرِیش) بِیر- بِیرِیدَن جُودا بوُلَه آلمَیدِی، کِیمکِی مَنَه بُو شَرطلَردَن بِیرِینِی جُدا قِیلسَه، اوُنِی بُو اِیشِی قَبوُل قِیلِینمَیدِی، جوُنکِی بُو اَلله تَعالَی رَهبَرِیَت اوُچُون قوُیگن شَرطلَرنِی بوُزِیشگه کِیرَدِی.

سَلطَنَتنِینگ سُوء اوُلامالَرِینِی تَبلِیغاتلَرِی وَ سِکوُلارِیزم دِینِینِینگ مَذهَبلَرِینِی بِیرِیگه کوُرَه مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه حاکِمِیَت یوُرگِیزَیاتگن طاغوُتلَرنِینگ تَأثِیرِیدَه شَخصنِی کوُنگلِیدَه مَنَه بُو طاغوُتلَرنِینگ کافِر اِیکَنِی بارَسِیدَه شُبهَه توُغوُلِیشِی موُمکِین، اَمّا اِیککِینچِی وَ اوُچِینچِی شَرطلَر مَنَه بُو طاغوُتلَردَه تاپِیلمَسلِیگِیدَه هِیچ قَندَی مُسُلمان شُبهَه لَنمَیدِی. چُونکِی اوُلَر قُرآن وَ سُنَّت اَساسِیدَه حُکم قِیلِیشمَیدِی وَ مُشکِلات پَیتِیدَه اِسلامِی قَضاوَتگه یَعنِی قُرآن وَ سُنَّتگه مُراجَعَت قِیلِیشمَیدِی، بَلکِی آچِیق- آیدِین سِکوُلارِیزم وَ دِماکرَتِیَه نِی اِدَّعا قِیلِیشَدِی وَ سِکوُلارِیستِیک قانوُنلَر اَساسِیدَه حُکم قِیلِیشَدِی، هَمدَه مُشکِلات توُغِیلگن پَیتِیدَه هَم سِکوُلارِیستِیک دِماکرَتِیَه گه اوُنِی قانوُنلَرِیگه وَ اَربابلَرِی بُولمِیش بوُتوُن جَهان سِکوُلار طاغوُتلَرگه مُراجَعَت قِیلِیشَدِی.

ادامه خواندن دارُ الاِسلامدَگِی رَهبَرِیَت.

رهبریت در دارالاسلام

بسم الله و الحمد لله ، اما بعد: السلام علیکم و رحمه الله و برکاته / بخش 7 : (رهبریت در دارالاسلام)

(متن کامل مطلب)

بر اساس آیاتی چون:

• إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ (انفال/72) بیگمان کسانی که ایمان آورده‌اند و ( از خانه و کاشانه خویش ) مهاجرت کرده‌اند و با جان و مال خود در راه خدا جهاد نموده‌اند
• الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللَّهِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ (توبه/20)کسانی که ایمان آورده‌اند و به مهاجرت پرداخته‌اند و در راه خدا با جان و مال جهاد نموده‌اند، دارای منزلت والاتر و بزرگتری در پیشگاه خدایند، و آنان رستگاران و به مقصود رسندگان ( و سعادتمندان دنیا و آخرت) می‌باشند.‏

و آیات و احادیث صحیح دیگری در این زمینه بعد از اساس ایمان «الَّذِينَ آمَنُوا»و اساس مهاجرت «وَهَاجَرُواْ» «سومین اساس شهروندی دارالاسلام» اطاعت از رهبریت جامعه است که جهاد و سایر امور حکومتی تحت رهبرت واحد اوانجام می شود.

در این زمینه ی مهم الله تعالی مومنین میان مسلمین را مورد خطاب قرار داده و می فرماید:  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از خدا و از پیغمبر اطاعت کنید، و از صاحبان امر خود اطاعت نمائید فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ و اگر در چیزی اختلاف داشتید آن را به خدا و پیغمبر او برگردانید إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ اگر به خدا و روز قیامت ایمان دارید . ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا (نساء/59) این کار (یعنی رجوع به قرآن و سنّت) برای شما بهتر و خوش فرجام‌تر است .‏

اگر به « وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ – صاحبان امر از خودتان باشند» با «فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ – برای حل نمودن تمام  مشکلات به قرآن و سنت برگردید» دقت کنیم بسیار ساده و آسان متوجه می شویم که رهبر جامعه باید یکی از مومنین باشد و بر اساس قرآن و سنت حکم کند و اگر در موردی اختلافی پیش آمد باید برای حل آن به قرآن و سنت مراجعه کند.

این آیه واضح و آشکارا برایمان بیان کرده است که افرادی شایستگی رهبریت و صاحب امر شدن دارالاسلام را دارند که دارای سه ویژگی باشند:

1. رهبر و صاحب امر باید از مومنین میان مسلمینباشد .
2. این رهبر باید تنها بر اساس قرآن و سنت حکم کند.
3. این رهبر باید برای برطرف کردن تمام مشکلات اقتصادی، اجتماعی و… قضاوت را به دادگاه قرآن و سنت صحیح برگرداند، تا قرآن و سنت راهکار حل مشکلات را نشان دهد.

 در این صورت غیر مومن نمی تواند رهبریت دارالاسلام را بر عهده بگیرد؛ و مومنی هم که به عنوان رهبر انتخاب می شود نمی تواند به غیر قرآن و سنت حکم کند « إِنِ الْحُكْمُ إِلاَّ لِلّهِ » (یوسف/68) و در اختلافاتی هم که به وجود بیاید نمی تواند به غیر قرآن و سنت مراجعه کند، چون «  وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِیهِ مِن شَیْءٍ فَحُکْمُهُ إِلَى اللَّهِ در هر چیزی که اختلاف داشته باشید، داوری آن به خدا واگذار می‌گردد.  ذَلِکُمُ اللَّهُ رَبِّی عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ چنین داوری، خدا است که پروردگار من است و من بدو پشت می‌بندم،  وَإِلَیْهِ أُنِیبُ» (شوری/10). و به ( قانون شریعت) او مراجعه می‌کنم.‏

در این صورت سه شرط ( مومن بودن + حکم کردن و حاکمیت بر اساس قانون شریعت الله + دادگاه جهت قضاوت که فقط قرآن و سنت باشد) از هم جدا شدنی نیستند، و کسی که بخواهد یکی از این سه شرط را جدا کند از او پذیرفته نمی شود، چون دستکاری کردن در شروطی است که الله تعالی برای رهبریت قرار داده است.

 اگر بر اثر تبلیغات علمای سوء درباری و دغلبازی و اداها و دلقک بازی های شبه اسلامی طاغوتهائی که بر اساس یکی از مذاهب دین سکولاریسم بر مسلمین حاکمیت می کنند برای شخصی شک و شبهه ای در کافر بودن این طاغوتهاوجود داشته باشد، اما هیچ مسلمانی شک ندارد که شروط دوم و سوم در این طاغوتها وجود ندارد . چون نه بر اساس قرآن و سنت حکم می کنند و نه در هنگام مشکلات به قضاوت دادگاه اسلام یعنی قرآن و سنت مراجعه می کنند، بلکه همواضح و آشکارا ادعای سکولاریسم و دموکراسی دارند و بر اساس قوانین سکولاریستی حکم می کنند و هم در هنگام مشکلات به همین قوانین و دموکراسی سکولاریستی و اربابان طاغوت سکولار جهانی و منطقه ای که دارند مراجعه می کنند.

در همین ابتدای امر هر مسلمان آگاهی متوجه می شود که سرزمین تحت حاکمیت اینها «دارالاسلام» نیست، چون مناط و معیار و ملاک «دارالاسلام» بودن سرزمینی «قانون و حکم» است که آشکارا توسط این طاغوتها «قانون و حکم»  شریعت الله کنار زده شده و«قانون و حکم» سکولاریستی حاکم شده است.

دسته ای از این دجالان درباری،کسانی هستند که پشت سر ملای بیچاره ی مسجدی که به نظرشان دارای عقاید صوفیانه است یا وابسته به فلان جماعت و جریان اسلامی است نماز نمی خوانند و به امامت او در مسجد اعتراف نمی کنند، اما به رهبریت یک طاغوت سکولار بر جامعه اعتراف می کنند، و این طاغوت سکولار را ولی امر و امام خودشان می دانند،و با هر مسلمان شریعت گرائی که مخالف این ولی امر و رهبرشان باشد دشمنی و مخالفت می کنند.

ادامه خواندن رهبریت در دارالاسلام

Дорул исломдаги рахбарият.

(15-қисм)   

  Умар ибни Хаттоб хам улил амр шўроси деб сайланган ва ўзларини ораларидан бир кишини жамиятни рахбари қилиб сайлашлари керак бўлган  6 нафар хақида, кимки ўртага тафрақа соладиган бўлса уни ўлдириш борасида хукм содир қилади: “Умар, Али ибни Аби Толиб, Усмон ибни Афвон, Абдуррохман ибни Авф, Зубайр ибни Аввом, Талха ибни Абдуллох ва Саъад ибни Аби Ваққосни рахбар танлаш бўйича маъмур қилади ва Сухайбга эса 6 нафар ўзларини ораларидан бир кишини танлаб розилик бергунларича   одамларга бош бўлиб намоз ўқишни буюради, Абу Талхани  (Зайд ибни Сахл Ансорий) уларни устига қўйиб айтадики: агар тўрт нафар рози бўлса, аммо икки нафар мухолифат қилса, ўша икки нафарни бўйнига ургин ва агар уч киши рози бўлиб қолган учтаси мухолиф бўлса,уларни орасида Абдуррохман ибни Авф бўлмаган ўша уч нафарни бўйнига ур ва  уч кун ўтса хам хеч кимга розилик бермайдиган бўлишса, уларни хаммасини бўйнига ур.” Ансорлардан 50 нафарига мана бу дастурларни ижро қилиниши,назарат қилиниши бўйича вазифа берилган эди.   ^{[1] [2]}

Мана шу асосга кўра Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху хам кўфадаги исломий хилофатни хокимиятига ва шомдаги Муовияни шохигарлигига рози бўлмайди ва Муовия билан жангга киради, Хасан ибни Али розиаллоху анху хам иккита хокимиятга рози бўлмайди ва зикр қилинган далилларга кўра рахбариятни Муовияга топширади. Имоми Нававий ва имомул Харамайн Жавиний, Қуртубий, қози Абдулжаббор ( мўътазиладан) ва бошқалар хам исломий мазхаб уламолари иттифоқ қилган мана бу назарни келтиришади ва ибни Хазм (зохирий мазхаб) исломий мазхаблар жумхурини иттифоқи хақида айтадики: бир замонни ўзида бутун дунёда мусулмонларни устида икки имом хокимиятга ўтира олмайди, алохида бўлса ё бирга бўлса хам ёки бир-биридан жудо маконда ё бир маконда бўлса хам мумкин эмас.  ^[3]
Имоми Шавконий хам айтадики: мусулмонларни рахбарияти, имомати фақат бир кишига тегишли, мана бундан сўнг кимки иддаъо қилиб чиқса ва кураш-жанг бошлайдиган бўлса, агар тавба қилмаса ўлдирилади. Аммо агар бир замонни ўзида икки нафарга байъат берилса, ахли хал ва ақд ( шўройи улил амр)га мана бу рахбариятни бир кишига топширишлик вожиб бўлади,бу мусулмонларни рахбарияти учун яхшироқ, шойистароқдир. ^[4]

Шубхасиз исломий вахдат фақатгина ягона хукумат ва ягона дорул ислом ва вохид рахбарият билан ер юзида пиёда қилинади; мана бундан бошқа нарса бутунлай тасаввур,хаёл ва шиордир. Минглаб китобларни, миллионлаб маъруза ва хутба мажлисларини, панд ва насихатларни арзиши,қиймати,жойгохи вахдатни ижод қилиш бўйича,  битта дорул исломни жойгохичалик бўлмайди, чунки хукумат қудрати ва хукуматни ташкилотлари билан у вахдатни белгиси бўлади ва хукумат қудрати билан тафарруқ ширкини олдини олинади. Рахбариятни кўп сонли бўлиши,тафрақага тушиш  ва дорул исломни майда-майда бўлиб бўлинишини оқибатида рўёбга чиқадиган маслахат-манфаъат  борми?

Бизлар учун нубувват манхажи асосидаги хилофатдан сўнг келган умавийларни,аббосийларни, усмонийларни ва юзлаб катта ва кичик исломий изтирорий бадал хукуматларни сийратидан  ижтиход ва истинбот қилиб бўлмайди.

 Дорул куфр мавжуд ва биз буни эътироф қиламиз, аммо бу уни шаръий эканига далил бўла олмайди, балки уни ўртадан йўқотиш учун харакат қилишимиз керак, секуляризм динига бўлган иртидод ва секуляристлар бизларни жамиятимизга, ақидамизга  сингдиришган жинсий ва ахлоқий фасодлар мавжуд,аммо мана бу фасодларни борлигини эътироф қилишлик, уларни шаръан тўғри  дегани эмас.

(давоми бор…….)

ادامه خواندن Дорул исломдаги рахбарият.

دارُ الاِسلامدَگِی رَهبَرِیَت.

(15-قیسم)

عُمَر اِبنِ خَطّاب هَم اوُلِی الاَمر شوُراسِی دِیب سَیلَنگن وَ اوُزلَرِینِی آرَلَرِیدَه بِیر کِیشِینِی جَمِیعیَتنِی رَهبَرِی قِیلِیب سَیلَشلَرِی کِیرَک بُولگن 6نَفَر حَقِیدَه، کِیمکِی اوُرتَه گه تَفرَقَه سالَدِیگن بوُلسَه اوُنِی اوُلدِیرِیش بارَسِیدَه حُکم صادِر قِیلَدِی: ” عُمُر، عَلِی اِبنِ طالِب، عُثمان اِبنِ عَفّان، عَبدُالرَّحمَن اِبنِ عَوف، زُبَیر اِبنِ عَوّام، طَلحَه اِبنِ عَبدُالله وَ سَعَد اِبنِ اَبِی وَقّاصنِی رَهبَر تَنلَش بُویِیچَه مَعمُور قِیلَدِی وَ صُهَیبگه اِیسَه 6 نَفَر اوُزلَرِینِی آرَلَرِیدَن بِیر کِیشِینِی تَنلَب راضِیلِیک بِیرگوُنلَرِیچَه آدَملَرگه باش بوُلِیب نَماز اوُقِیشنِی بُویُورَدِی، اَبُو طَلحَه نِی (زَید اِبنِ سَهل اَنصارِی) اوُلَرنِی اوُستِیگه قوُیِیب اَیتَدِیکِی: اَگر توُرت نَفَر راضِی بُولسَه، اَمّا اِیککِی نَفَر مُخالِفَت قِیلسَه، اوُشَه اِیککِی نَفَرنِی بوُینِیگه اوُرگِین وَاَگر اوُچ کِیشِی راضِی بوُلِیب قالگن اوُچتَه سِی مُخالِف بُولسَه، اوُلَرنِی آرَسِیدَه عَبدُالرَّحمَن اِبنِ عَوف بُولمَگن اوُشَه اوُچ نَفَرنِی بوُینِیگه اوُر وَ اوُچ کوُن اوُتسَه هَم هِیچ کِیمگه راضِیلِیک بِیرمَیدِیگن بوُلِیشسَه، اوُلَرنِی هَمَّه سِینِی بوُینِیگه اوُر. ” اَنصارلَردَن 50 نَفَرِیگه مَنَه بُو دَستوُرلَرنِی اِجرا قِیلِینِیشِی، نَظارَت قِیلِینِیشِی بوُیِیچَه وَظِیفَه بِیرِیلگن اِیدِی. ”  ^{[1] [2]}

مَنَه شوُ اَساسگه کوُرَه عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ الله عَنهُ هَم کوُفَه دَگِی اِسلامِی خِلافَتنِی حاکِیمِیَتِیگه وَ شامدَگِی مُعاوِیَه نِی شاهِیگرلِیگِیگه راضِی بُولمَیدِی وَ مُعاوِیَه بِیلَن جَنگگه کِیرَدِی، حَسَن اِبنِ عَلِی رَضِیَ الله عَنهُ هَم اِیککِیتَه حاکِیمِیَتگه راضِی بُولمَیدِی وَ ذِکر قِیلِینگن دَلِیللَرگه کوُرَه رَهبَرِیَتنِی مُعاوِیَه گه تاپشِیرَدِی. اِمامِی نَوَوِی وَاِمام ُالحَرَمَین جَوِینِی، قُرطوُبِی، قاضِی عَبدُالجَبّار (مؤُتَزِیلَه دَن)  وَ باشقَه لَر هَم اِسلامِی مَذهَب اوُلامالَرِی اِتِّفاق قِیلگن مَنَه بُو نَظَرنِی کِیلتِیرِیشَدِی وَ اِبنِ حَزم ( ظاهِیرِی مَذهَب) اِسلامِی مَذهَبلَر جوُمهُورِینِی اِتِّفاقِی حَقِیدَه اَیتَدِیکِی: بِیز زَماننِی اوُزِیدَه بوُتوُن دُنیادَه مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه اِیککِی اِمام حاکِیمِیَتگه اوُتِیرَه آلمَیدِی، اَلاهِیدَه بوُلسَه  یا بِیرگه بوُلسَه هَم یاکِی بِیر- بِیرِیدَن جُودا مَکاندَه یا بِیر مَکاندَه بُولسَه هَم موُمکِین اِیمَس.     ^[3]
اِمامِی شَوکانِی هَم اَیتَدِیکِی: مُسُلمانلَرنِی رَهبَرِیَتِی، اِمامَتِی فَقَط بِیر کِیشِیگه تِیگِیشلِی، مَنَه بوُندَن سُونگ کِیمکِی اِدَّعا قِیلِیب چِیقسَه وَ کوُرَش- جَنگ باشلَیدِیگن بُولسَه، اَگر تَوبَه قِیلمَسَه اوُلدِیرِیلَدِی. اَمّا اَگر بِیر زَماننِی اوُزِیدَه اِیککِی نَفَرگه بَیعَت بِیرِیلسَه،اَهلِی حَل  وَ عَقد (شوُرایِی اوُلِی الاَمر) گه مَنَه بُو رَهبَرِیَتنِی بِیر کِیشِیگه تاپشِیرِیشلِیک واجِب بوُلَدِی، بُو مُسُلمانلَرنِی رَهبَرِیَتِی اوُچُون یَحشِیراق، شایِیستَه راقدِیر. ^[4]

شُبهَه سِیز اِسلامِی وَحدَت فَقَطگِینَه یَگانَه حُکوُمَت وَ یَگانَه دارُ الاِسلام  وَ واحِد رَهبَرِیَت بِیلَن یِیر یوُزِیدَه پِیادَه قِیلِینَدِی؛ مَنَه بوُندَن باشقَه نَرسَه بوُتوُنلَی تَصَوُّر، حَیال وَ شِیعاردِیر. مِینگلَب کِتابلَرنِی، مِیلِّیانلَب مَعرُوضَه وَ حُطبَه مَجلِسلَرِینِی، پَند وَ نَصِیحَتلَرنِی اَرزِیشِی، قِیمَتِی، جایگاهِی وَحدَتنِی اِیجاد قِیلِیش بُویِیچَه، بِیتتَه دارُ الاِسلامنِی جایگاهِیچَه لِیک بُولمَیدِی، چُونکِی حُکوُمَت قُدرَتِی وَ حُکوُمَتنِی تَشکِیلاتلَرِی بِیلَن اوُ وَحدَتنِی بِیلگِیسِی بُولَدِی وَ حُکوُمَت قُدرَتِی بِیلَن تَفَرُّق شِیرکِینِی آلدِینِی آلِینَدِی. رَهبَرِیَتنِی کوُپ سانلِی بوُلِیشِی، تَفرَقَه گه توُشِیش وَ دارُ الاِسلامنِی مَیدَه – مَیدَه بُولِیب بُولِینِیشِینِی عاقِبَتِیدَه روُیابگه چِیقَدِیگن مَصلَحَت- مَنفَعَت بارمِی؟

بِیزلَر اوُچُون نُبُوَّت مَنهَجِی اَساسِیدَگِی خِلافَتدَن سُونگ کِیلگن اوُمَوِیلَرنِی، عَبّاسِیلَرنِی، عُثمانِیلَرنِی وَ یوُزلَب کَتتَه وَ کِیچِیک اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَرنِی سِیرَتِیدَن اِیجتِهاد وَ اِستِنباط قِیلِیب بوُلمَیدِی.

دارُ الکُفر مَوجُود وَ بِیز بُونِی اِعتِراف قِیلَمِیز، اَمّا بُو اوُنِی شَرعِی اِیکَنِیگه دَلِیل بُولَه آلمَیدِی، بَلکِی اوُنِی اوُرتَدَن یُوقاتِیش اوُچُون حَرَکَت قِیلِیشِیمِیز کِیرَک، سِکوُلارِیزم دِینِیگه بوِلگن اِرتِداد وَ سِکوُلارِیستلَر بِیزلَرنِی جَمِیعیَتِیمِیزگه، عَقِیدَه مِیزگه سِینگدِیرِیشگن جِنسِی وَ اَخلاقِی فَسادلَر مَوجُود، اَمّا مَنَه بُو فَسادلَرنِی بارلِیگِینِی اِعتِراف قِیلِیشلِیک، اوُلَرنِی شَرعاً توُغرِی دِیگنِی اِیمَس.

(دوامی بار……)

ادامه خواندن دارُ الاِسلامدَگِی رَهبَرِیَت.

رهبریت در دارالاسلام

(15-قسمت)

عمر بن خطاب هم در مورد شورای 6 نفره ی اولی الامری که انتخاب شده بودند و قرار بود از میان خود یکی را به عنوان رهبر جامعه انتخاب کنند دستور قتل تفرقه اندازان را صادر می کند: «عمر، على بن ابى طالب، عثمان بن عفان، عبدالرحمان بن عوف، زبیر بن عوام، طلحة بن عبیداللّه و سعد بن ابى وقّاص، را مامور انتخاب رهبر می کند و به صُهَیب، فرمان داد که با مردم نماز بگزارد تا آن شش نفر، از میان خود، به یک تن رضایت دهند و ابو طلحه (زید بن سهل انصارى) را بر آنان گمارد و گفت: اگر چهار نفر رضایت دادند و دو نفر مخالفت کردند، گردن آن دو نفر را بزن و اگر سه نفر رضایت دادند و سه نفر مخالفت کردند، گردن آن سه نفرى را بزن که عبدالرحمان در میانشان نیست و اگر سه روز گذشت و به هیچ کس رضایت ندادند، همه آنها را گردن بزن.»^[1]۵۰ نفر از انصار موظف بودند بر اجرای این دستور نظارت و مراقبت کنند. ^[2]

بر این اساس است که علی بن ابی طالب رضی الله عنه هم به دو حاکمیت خلافت اسلامی در کوفه و شاهیگری معاویه در شام راضی نمی شود و با معاویه وارد جنگ می شود و حسن بن علی رضی الله عنهما هم باز راضی به دو حاکمیت نمی شود و به دلایلی که ذکر شد کلاً رهبریت را به معاویه می دهد.
 امام نووی وإمام الحرمين الجويني، والقرطبي، والقاضي عبد الجبار(از المعتزلة) و دیگران نیز همین دیدگاه را به عنوان اتفاق بین علمای مذاهب اسلامی آورده اند و ابن حزم (ظاهری مذهب) در مورد اتفاق جمهور مذاهب اسلامی می گوید: درست نیست در زمانی واحد در تمام دنیا دو امام بر مسلمین حاکمیت داشته باشند، نه با هم و نه جدا از هم، نه در یک مکان و نه در دو مکان. ^[3]
امام شوکانی هم می گوید: رهبریت و امامت مسلمین تنها به یک نفر اختصاص دارد و چنانچه کسی بعد از آن ادعائی داشته باشد و شروع به درگیری کند اگر توبه نکند کشته می شود. اما اگر در یک زمان واحد به دو نفر بیعت داده شود بر أهل الحل والعقد (شورای اوالی لامر) واجب است که رهبریت را به یکی از آنها واگذار کند که برای رهبریت مسلمین اصلح تر و شایسته تر است.^[4]

بدون شک وحدت اسلامی تنها با حکومتی واحد و دارالاسلامی واحد و رهبری واحد، در زمین واقع پیاده می شود؛ و غیر از این تماماً توهم است و شعار. هزاران کتاب و میلونها جلسه سخنرانی و خطابه و پند و اندرز  هم برای ایجاد وحدت، ارزش و جایگاه یک دارالاسلام را ندارد که با قدرت حکومتی و نهادهای حکومتی آن نماد این وحدت می شود، و با قدرت حکومتی از شرک تفرق جلوگیری می کند. مگر مصلحتی وجود دارد که با تفرق و تعدد در رهبریت و  تکه تکه شدن دارالاسلام تحقق پیدا کند؟

برای ما سیره ی اموی ها و عباسی ها و عثمانی ها و صدها حکومت کوچک و بزرگ بدیل اضطراری اسلامی بعد از خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِدلیل قابل اعتمادی  برای اجتهاد و استنباط نیست.

دارالکفر وجود دارد و ما به آن معترف هستیم، اما این دلیل بر مشروع بودن آن نیست، بلکه باید تلاش کرد که آن را از بین برد، ارتداد به دین سکولاریسم و سایر مفاسد اخلاقی و جنسی که سکولاریستها بر عقاید و جامعه ی ما تزریق کرده اند وجود دارد اما اعتراف به وجود این مفاسد دلیل بر مشروعیت آنها نیست.

(ادامه دارد………)

ادامه خواندن رهبریت در دارالاسلام

Дорул исломдаги рахбарият.

(14-қисм)

Бу ерда агар икки рахбарни танлови тўғри бўлганда,росулуллох саллаллоху алайхи васаллам унга ишора қилар эдилар. Аммо кўриб турганимиздек росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фақат бир нафарни тўғри деб билганлар. ^[1]

Албатта сахобаларни ижмоъси бўйича хам дорул исломда биттадан ортиқ рахбар бўлмаслиги керак. Мисол тариқасида айтилса, бани соидадаги мухожирлар ансорларнинг улардан бир рахбар ва мухожирлардан бир рахбар бўлиши хақидаги талабларига рози бўлишмаган ва ансор хам икки рахбарни тўғри бўлмаслигини қабул қилишади, мана бу шаклда сахобаларни ўртасида  ижмоъ вужудга келади.

Ансорлардан бўлган Хаббоб ибни Мунзир розиаллоху анху бани сақифада айтдики: ” эй қурайшни жамоати бизлардан бир рахбар ва сизлардан бир рахбар, Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху айтдики:

 “فَسَيْفَانِ فِي غِمْدٍ؟! إِذًا لَا يَصْلُحَانِ^[2]

албатта мана бу арабларда келтириладиган мисол:

 «لا يُجْمَعُ سَيْفَان في غِمْدٍ ولا فَحْلانِ في ذَودِ »

Шу маънодаки: икки қилич бир ғилофга жой бўлмайди ва бир-бири билан чиқиша олмайди.

Аммо охирида хамма сахобалар ижмоъ қилишиб бир кишини танлашади ва Абу Бакр Сиддиқ розиаллоху анху сайланади, мана шу асосга кўра имоми Харамайн Жавиний айтадики:   мухожир ва ансорларни мазхаби шуки, фақат бир нафар рахбариятга сайланиши ва ер юзида уни бошқа рақиби бўлмаслиги керак. ^[3][4]

Байхақий рохимахуллох Абу Бакр Сиддиқ розиаллоху анхунинг бани сақифадаги мажлисда айтган сўзларини ўзини китобида зикр қилган ва у кишини айтишича, Абу Бакр айтади:

وَإِنَّهُ لَا يَحِلُّ أَنْ يَكُونَ لِلْمُسْلِمِينَ أَمِيرَانِ؛^[5].

мусулмонлар учун икки рахбарни бўлиши халол эмас,

فَإِنَّهُ مَهْمَا يَكُنْ ذَلِكَ يَخْتَلِفْ أَمْرُهُمْ، وَأَحْكَامُهُمْ،

агар шундай бўлса уларни дастурлари ва ахкомлари хилма-хил бўлиб бир-биридан фарқ қилади,

وَتَتَفَرَّقْ جَمَاعَتُهُمْ، وَيَتَنَازَعُوا فِيمَا بَيْنَهُمْ،

ва уларни жамоатлари тарқоқ бўлади ва ўзларини ораларида кураш-жангга дучор бўлишади,

هُنَالِكَ تُتْرَكُ السُّنَّةُ، وَتَظْهَرُ الْبِدْعَةُ، وَتَعْظُمُ الْفِتْنَةُ، وَلَيْسَ لِأَحَدٍ عَلَى ذَلِكَ صَلَاحٌ

мана бу ерда суннатни тарк қилинади ва бидъат хоким бўлади ва хеч кимни фойдасига бўлмаган  катта фитна вужудга келади.

Рахбарият хақида қандай хам чиройли,гўзал ва мазмунга тўла сўзлар айтилган. Бир рахбар бўлиши  суннат бўладиган  бўлса, агар у икки рахбарга айланса бидъат бўлиб қолади, вужудга келган мана бу бидъат хам суннатни ўрнини эгаллайди ва суннат соддалик билан тарк бўлади. Шунингдек шохигарлик бидъати хам нубувват манхажига асосланган исломий хукумат суннатини ўрнига келди ва мана бу буюк бидъат бугунги кунгача давом этиб келяпти ва бизлар шундай ахли бидъатларни кўриб турибмизки, улар иккита буюк бидъатни бир-бирига аралаштириб юборишган: хам рахбариятни ададидаги бидъат бор ва хам мулукият,подшохликлардаги бидъат бор.

(давоми бор…….)

ادامه خواندن Дорул исломдаги рахбарият.

دارُ الاِسلامدَگِی رَهبَرِیَت.

(14-قیسم)

بُو یِیردَه اَگر اِیککِی رَهبَرنِی تَنلاوِی توُغرِی بُولگندَه، رَسُول اَلله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اوُنگه اِیشارَه قِیلَر اِیدِیلَر. اَمّا کوُرِیب توُرگنِیمِیزدِیک رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم فَقَط بِیر نَفَرنِی توُغرِی دِیب بِیلگنلَر.    ^[1]

اَلبَتَّه صَحابَه لَرنِی اِجماع سِی بُویِیچَه هَم دارُ الاِسلامدَه بِیتتَه دَن آرتِیق رَهبَر بوُلمَسلِیگِی کِیرَک. مِثال طَرِیقَه سِیدَه اَیتِیلسَه، بَنِی سائِدَه دَگِی مُهاجِرلَر اَنصارلَرنِینگ اوُلَردَن بِیر رَهبَر وَ مُهاجِرلَردَن بِیر رَهبَر بوُلِیشِی حَقِیدَگِی طَلَبلَرگه راضِی بُولِیشمَگن وَ اَنصار هَم اِیککِی رَهبَرنِی توُغرِی بُولمَسلِیگِینِی قَبوُل قِیلِیشَدِی، مَنَه بُو شَکلدَه صَحابَه لَرنِی اوُرتَسِیدَه اِجماع وُجُودگه کِیلَدِی.

اَنصارلَردَن بوُلگن حَبّاب اِبنِ مُنضِر رَضِیَ الله عَنهُ بَنِی سَقِیفَه دَن اَیتَدِیکِی: ” اِی قُرَیشنِی جَماعَتِی بِیزلَردَن بِیر رَهبَر وَ سِیزلَردَن بِیر رَهبَر، عُمَر اِبنِ خَطاب رَضِیَ الله عَنهُ اَیتَدِیکیی:   “فَسَيْفَانِ فِي غِمْدٍ؟! إِذًا لَا يَصْلُحَانِ^[2]  اَلبَتَّه مَنَه بُو عَرَبلَردَن کِیلتِیرِیلگن مِثال:  «لا يُجْمَعُ سَيْفَان في غِمْدٍ ولا فَحْلانِ في ذَودِ » شُو مَعنادَه کِی: اِیککِی قِیلِیچ بِیر غِلافگه جای بوُلمَیدِی وَ بِیر- بِیرِی بِیلَن چِیقِیشَه آلمَیدِی. 

اَمّا آخِیرِیدَه هَمَّه صَحابَه لَر اِجماع قِیلِیشِیب بِیر کِیشِینِی تَنلَشَدِی  وَ اَبُو بَکر صِیدِّیق رَضِیَ اَلله عَنهُ سَیلَنَدِی، مَنَه شُو اَساسگه کوُرَه اِمامی الحَرَمَین جَوِینِی اَیتَدِیکِی : مُهاجِر وَ اَنصارلَرنِی مَذهَبِی شوُکِی، فَقَط بِیر نَفَر رَهبَرِیَتگه سَیلَنِیشِی وَ یِیر یوُزِیدَه اوُنِی باشقَه رَقِیبِی بُولمَسلِیگِی کِیرَک.  ^[3][4]

بَیهَقِی رَحِمَهُ الله اَبُو بَکر صِیدِّیق رَضِیَ الله عَنهُ نِینگ بَنِی سَقِیفَه دَگِی مَجلِسدَه اَیتگن سُوزلَرِینِی اوُزِینِی کِتابِیدَه ذِکر قِیلگن وَ اوُ کِیشِینِی اَیتِیشِیچَه، اَبُو بَکر اَیتَدِی:  وَإِنَّهُ لَا يَحِلُّ أَنْ يَكُونَ لِلْمُسْلِمِينَ أَمِيرَانِ؛^[5].  مُسُلمانلَر اوُچُون اِیککِی رَهبَرنِی بُولِیشِی حَلال اِیمَس،  فَإِنَّهُ مَهْمَا يَكُنْ ذَلِكَ يَخْتَلِفْ أَمْرُهُمْ، وَأَحْكَامُهُمْ، اَگر شوُندَی بوُلسَه اوُلَرنِی دَستوُرلَرِی وَ اَحکاملَرِی هِیلمَه – هِیل بُولِیب بِیر- بِیرِیدَن فَرق قِیلَدِی، وَتَتَفَرَّقْ جَمَاعَتُهُمْ، وَيَتَنَازَعُوا فِيمَا بَيْنَهُمْ، وَ اوُلَرنِی جَماعَتلَرِی تَرقاق بُولَدِی وَ اوُزلَرِینِی آرَلَرِیدَه کوُرَش- جَنگگه دُوچار بُولِیشَدِی،  هُنَالِكَ تُتْرَكُ السُّنَّةُ، وَتَظْهَرُ الْبِدْعَةُ، وَتَعْظُمُ الْفِتْنَةُ، وَلَيْسَ لِأَحَدٍ عَلَى ذَلِكَ صَلَاحٌ  مَنُه بُو یِیردَه سُنَّتنِی تَرک قِیلِینَدِی وَ بِدعَت حاکِم بُولَدِی وَ هِیچ کِیمنِی فایدَه سِیگه بوُلمَگن کَتتَه فِنتَه وُجُودگه کِیلَدِی.

رَهبَرِیَت حَقِیدَه قَندَی هَم چِرایلِی، گوُزَل وَ مَضمُونگه توُلَه سُوزلَر اَیتِیلگن. بِیر رَهبَر بُولِیشِی سُنَّت بوُلَدِیگن بُولسَه، اَگر اوُ اِیککِی رَهبَرگه اَیلَنسَه بِدعَت بُولِیب قالَدِی، وُجُودگه کِیلگن مَنَه بُو بِدعَت هَم سُنَّتنِی اوُرنِینِی اِیگللَیدِی وَ سُنَّت ساددَه لِیک بِیلَن تَرک بُولَدِی. شوُنِینگدِیک شاهِیگرلِیک بِدعَتِی هَم نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت سُنَّتِینِی اوُرنِیگه کِیلَدِی وَ مَنَه بُو بُویُوک بِدعَت بوُگوُنگِی کوُنگه چَه دَوام اَیتِیب کِیلیَپتِی وَ بِیزلَر شوُندَی اَهلِی بِدعَتلَرنِی کوُرِیب توُرِیبمِیزکِی، اوُلَر اِیککِیتَه بُویُوک بِدعَتنِی بِیر- بِیرِیگه اَرَلَشتِیرِیب یُوبارِیشگن: هَم رَهبَرِیَتنِی عَدَدِیدَگِی بِدعَت بار وَ هَم مُولوُکِیَت، پادشاهلِیکلَردَگِی بِدعَت بار. 

 (دوامی بار……..)

ادامه خواندن دارُ الاِسلامدَگِی رَهبَرِیَت.

رهبریت در دارالاسلام

(14-قسمت)

و اگر علی را امير خود قرار دهيد- و در شما نمی بینم چنین کاری انجام دهید – او هدايتگر است و شما را به صراط مستقيم هدايت ميكند

در اینجا اگر انتخاب دو رهبر صحیح می بود رسول الله صلی الله علیه وسلم به آن اشاره می کرد.^[1] اما می بینیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم تنها انتخاب یک نفر را صحیح می داند.

البته اجماع صحابه هم بر این است که نباید در دارالاسلام بیشتر از یک رهبر وجود داشته باشد . به عنوان مثال مهاجرین در سقیفه بنی ساعده با درخواست انصار مبنی بر وجود یک رهبر از آنها و رهبری از مهاجرین موافقت نکردند و انصار هم راضی شدند  که نباید دو رهبر وجود داشته باشد و به این شکل اجماعی بین صحابه رضی الله عنهم به وجود آمد.  

زمانی که الحباب بن المنذررضي الله عنه از انصار در سقیفه بنی ساعده گفت:” ای جماعت قریش از ما رهبری و از شما هم رهبری، عمر بنالخطاب- رضي الله عنه گفت:”فَسَيْفَانِ فِي غِمْدٍ؟! إِذًا لَا يَصْلُحَانِ^[2] البته این مثالی عربی است مثل : «لا يُجْمَعُ سَيْفَان في غِمْدٍ ولا فَحْلانِ في ذَودِ » به این معنی که :  دو شمشمیر در یک غلاف جای نمی گیرند و با هم نمی سازند. 

اما در نهایت همه صحابه به اجماع رسیدند و یک نفر را انتخاب کردند و ابوبکر صدیق رضی الله عنه انتخاب شد^[3] بر این اساسإمام الحرمين الجويني می گوید: مذهب مهاجرین و انصار این است که تنها یک نفر باید رهبریت را بر عهده داشته باشد و در روی زمین کسی نباید رقیبش باشد.^[4]

بیهقی رحمه الله سخنان ابوبکر صدیق رضی الله عنه در همین جلسه ی سقیفه را در کتابش ذکر کرده و می گوید که ابوبکر گفته:  وَإِنَّهُ لَا يَحِلُّ أَنْ يَكُونَ لِلْمُسْلِمِينَ أَمِيرَانِ؛^[5].برای مسلمین حلال نیست که دو رهبر داشته باشند، فَإِنَّهُ مَهْمَا يَكُنْ ذَلِكَ يَخْتَلِفْ أَمْرُهُمْ، وَأَحْكَامُهُمْ، اگر چنین شود دستوراتشان با هم فرق می کند، و احکامشان هم مختلف می شوند،  وَتَتَفَرَّقْ جَمَاعَتُهُمْ، وَيَتَنَازَعُوا فِيمَا بَيْنَهُمْ، وجماعتشان متفرق می شود، و در بین خود دچار درگیری می شوند، هُنَالِكَ تُتْرَكُ السُّنَّةُ، وَتَظْهَرُ الْبِدْعَةُ، وَتَعْظُمُ الْفِتْنَةُ، وَلَيْسَ لِأَحَدٍ عَلَى ذَلِكَ صَلَاحٌ در اینجاست که سنت ترک می شود و بدعت حاکم می شود و فتنه بزرگ می شود  که در آن به صلاح هیچ کسی نیست.

چه سخن زیبا و پر محتوائی در زمینه ی رهبریت گفته است . سنت این است که یک رهبر باشد اگر تبدیل به دو رهبر شد این کار بدعت است، این بدعت هم که تولید شد جای سنت را می گیرد و سنت به همین سادگی ترک می شود. همچنانکه بدعت شاهیگری هم جایگزین سنت حکومت اسلامی بر منهاج نبوت شد و تا کنون این بدعت بزرگ ادامه پیدا کرده است و ما با اهل بدعتهائی طرف هستیم که دو بدعت بزرگ را با هم مخلوط کرده اند: هم بدعت تعدد در رهبریت و هم بدعت ملوکیت را.

(ادامه دارد…..)

ادامه خواندن رهبریت در دارالاسلام

Дорул исломдаги рахбарият.

(13-қисм)  

“Огохона, хадафманд, харакатли вахдат” борасидаги биз айтган оят ва хадислар, сахобаларни ва мусулмонларни аиммаларини ва мўъминларнинг  солих уламоларини сўзлари, шундай бир замонда рўёбга чиқадики, мусулмонларни хаммаси ягона рахбарга эга бўлишлари лозим, хеч ким мана бу заминада уларни рақиби, тенги бўлмаслиги керак; бир жамиятда бир неча рахбарни мавжуд бўлиши, шубхасиз тафарруқга боис бўлади. Шу сабабли хам росулуллох саллаллоху алайхи васаллам очиқ мархамат қиладиларки:

 إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَيْن،ِ فَاقْتُلُوا الآخَرَ مِنْهُمَا ^[1]

Икки халифага байъат берилган пайтда иккинчи халифани ўлдиринглар.

مَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَفْقَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَلْبِهِ فَلْيُطِعْهُ إِنِ اسْتَطَاعَ فَإِنْ جَاءَ آخَرُ يُنَازِعُهُ فَاضْرِبُوا عُنُقَ الآخَرِ ^[2]

Хар қандай киши имом ва рахбарга байъат берса ва қалби рози бўлган холида қўлини қўлига қўйган бўлса, қўлидан келганича унга итоат қилиши керак ва агар бошқа бир киши  келиб мана бу ишда тортишса уни бўйнига уринглар.

• مَنْ أَتَاكُمْ وَأَمْرُكُمْ جَمِيعٌ عَلَى رَجُلٍ وَاحِدٍ يُرِيدُ أَنْ يَشُقَّ عَصَاكُمْ أَوْ يُفَرِّقَ جَمَاعَتَكُمْ فَاقْتُلُوهُ ^[3]

“Сизларни ишларингизни тизгини яхлит холатда орангиздаги бир кишини қўлида бўлса, бошқа бир киши келиб сизларни бирлашган жамоатингизни орасида тафрақа ё ихтилоф ижод қилишни қасд қилса, уни ўлдиринглар.”

Мана бу ерда тафрақага боис бўлаётган киши золим, фосиқ инсон бўладими ёки одил инсон бўладими, фарқи йўқ. Имоми Нававий рохимахуллох хадисни шархида айтадики:

«سَتَكُونُ خُلَفَاءُ فَتَكْثُرُ، قَالُوا: فَمَا تَأْمُرُنَا؟ قَالَ: فُوا بِبَيْعَةِ الْأَوَّلِ، فَالْأَوَّلِ، وَأَعْطُوهُمْ حَقَّهُمْ » ^[4]

Мана бу хадисда росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан мўъжиза зохир бўлган ва хадисни маъноси шуки, бир халифадан сўнг бошқа бир халифага байъат берилса, демак аввалги байъат тўғри бўлади ва унга вафо қилиниши керак. Иккинчи байъат эса ботил бўлади ва унга вафо қилишлик харомдир. У шахс уни талаб қилиши хам харомдир, байъат берилган иккинчи шахс биринчи нафарни имом сифатида таъйинланганидан хабари борми ё ундан хабари йўқми, жохилми фарқи йўқ. Уларни бир диёрда бўлишларини ёки бир-биридан жудо алохида диёрларда бўлишини, хамда уларни бири бир диёрда ва бошқа бири эса бошқа диёрда имом бўлишларини хам фарқи йўқ, мана бу бизларни асхобларимиз ( яъни шофеъийлар) ва уламоларни жумхури иттифоқ қилган тўғри раъйдир. ……ва уламолар шунга иттифоқ қилиб назар беришганки, бир замонни ўзида икки халифага байъат беришлик жоиз бўлмайди, бу ерда дорул исломни кенг бўлиши ё бўлмаслини фарқи йўқ.” ^[5][6]

Бошқа бир ривоятда келтирилишича:

قيلَ: يا رسولَ اللهِ، مَن نؤَمِّرُ بَعدَكَ؟

Эй росулуллох сиздан сўнг ким амир бўлади?- дейилди

قال: إنْ تؤَمِّروا أبا بكرٍ تَجِدوه أَمينًا زاهِدًا في الدُّنيا راغِبًا في الآخِرةِ،

Пайғамбар мархамат қилдиларки: агар Абу Бакрни ўзингизга амир қилсангиз уни дунё ишларида тақволи ,амин ва охиратга муштоқ эканини кўрасизлар.

 وإنْ تؤَمِّروا عُمرَ تَجِدوه قَويًّا أَمينًا لا يَخافُ في اللهِ لَومةَ لائِمٍ،

Агар Умарни ўзингизга амир қилсангиз, уни аллохни йўлида хар қандай маломатчини маломатидан қўрқмайдиган кучли, амир холда топасизлар,

وإنْ تؤَمِّروا عليًّا – ولا أُراكُم فاعِلينَ- تَجِدوه هاديًا مَهديًّا يَأخُذُ بكُم الطَّريقَ المُستقيمَ.^[7]

Ва агар Алини ўзингизга амир қилсангиз – мен бундай ишни қиласизлар деб ўйламайман – у хидоят қилувчи бўлиб сизларни сиротол мустақимга хидоят қилади.

(давоми бор……)

ادامه خواندن Дорул исломдаги рахбарият.

دارُ الاِسلامدَگِی رَهبَرِیَت.

(13-قیسم)

“آگاهانَه،هَدَفمَند، حَرَکَتلِی وَحدَت” بارَسِیدَگِی بِیز اَیتگن آیَت وَ حَدِیثلَر،صَحابَه لَرنِی وَ مُسُلمانلَرنِی اَئِّمَّه لَرِینِی وَ مُؤمِنلَرنِینگ صالِح اوُلامالَرِینِی سوُزلَرِی، شوُندَی بِیر زَماندَه رُویابگه چِیقَدِیکِی، مُسُلمانلَرنِی هَمَّه سِی یَگانَه رَهبَرگه اِیگه بوُلِیشلَرِی لازِم، هِیچ کِیم مَنَه بُو زَمِینَه دَه اوُلَرنِی رَقِیبِی، تِینگِی بوُلمَسلِیگِی کِیرَک؛ بِیر جَمِیعَتدَه بِیر نِیچَه رَهبَرنِی مَوجُود بُولِیشِی، شُبهَه سِیز تَفَرُّقگه بائِث بُولَدِی. شُو سَبَبلِی هَم رَسُول الله صلی الله علیه وسلم آچِیق مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:

• إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَيْن،ِ فَاقْتُلُوا الآخَرَ مِنْهُمَا ^[1] اِیککِی خَلِیفَه گه بَیعَت بِیرِیلگن پَیتدَه اِیککِینچِی خَلِیفَه نِی اوُلدِیرِینگلَر.
• مَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَفْقَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَلْبِهِ فَلْيُطِعْهُ إِنِ اسْتَطَاعَ فَإِنْ جَاءَ آخَرُ يُنَازِعُهُ فَاضْرِبُوا عُنُقَ الآخَرِ ^[2]  هَر قَندَی کِیشِی اِمام وَ رَهبَرگه بَیعَت بِیرسَه وَ قَلبِی راضِی بُولگن حالِیدَه قوُلِینِی قوُلِیگه قوُیگن بُولسَه، قوُلِیدَن کِیلگنِیچَه اوُنگه اِطاعَت قِیلِیشِی کِیرَک وَ اَگر باشقَه بِیر کِیشِی کِیلِیب مَنَه بُو اِیشدَه تارتِیشسَه اوُنِی بوُینِیگه اوُرِینگلَر.
• مَنْ أَتَاكُمْ وَأَمْرُكُمْ جَمِيعٌ عَلَى رَجُلٍ وَاحِدٍ يُرِيدُ أَنْ يَشُقَّ عَصَاكُمْ أَوْ يُفَرِّقَ جَمَاعَتَكُمْ فَاقْتُلُوهُ ^[3] “سِیزلَرنِی اِیشلَرِینگِیزنِی تِیزگِینِی یَحلِط حالَتدَه آرَنگِیزدَگِی بِیر کِیشِینِی قوُلِیدَه بُولسَه، باشقَه بِیر کِیشِی کِیلِیب سِیزلَرنِی بِیرلَشگن جَماعَتِینگِیزنِی آرَسِیدَه تَفرَقَه یا اِختِلاف اِیجاد قِیلِیشنِی قَصد قِیلسَه، اوُنِی اوُلدِیرِینگلَر”.

مَنَه بُو یِیردَه تَفرَقَه گه بائِث بوُلَیاتگن کِیشِی ظالِم، فاسِیق اِنسان بُولَدِیمِی یاکِی عادِل اِنسان بُولَدِیمِی، فَرقِی یُوق. اِمامِی نَوَوِی رَحِمَهُ الله حَدِیثنِی شَرحِیدَه اَیتَدِیکِی:  «سَتَكُونُ خُلَفَاءُ فَتَكْثُرُ، قَالُوا: فَمَا تَأْمُرُنَا؟ قَالَ: فُوا بِبَيْعَةِ الْأَوَّلِ، فَالْأَوَّلِ، وَأَعْطُوهُمْ حَقَّهُمْ » ^[4]  مَنَه بُو حَدِیثدَه رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمدَن مُؤجِیزَه ظاهِر بُولگن وَ حَدِیثنِی مَعناسِی شوُکِی، بِیر خَلِیفَه دَن سُونگ باشقَه بِیر خَلِیفَه گه بَیعَت بِیرِیلسَه،دِیمَک اَوَّلگِی بَیعَت توُغرِی بُولَدِی وَ اوُنگه وَفا قِیلِینِیشِی کِیرَک. اِیککِینچِی بَیعَت اِیسَه باطِل بوُلَدِی وَ اوُنگه وَفا قِیلِیشلِیک حَرامدِیر. اوُ شَخص اوُنِی طَلَب قِیلِیشِی هَم حَرامدِیر، بَیعَت بِیرِیلگن اِیککِینچِی شَخص بِیرِینچِی نَفَرنِی اِمام صِیفَتِیدَه تَعیِینلَنگنِیدَن خَبَرِی بارمِی یا اوُندَن خَبَرِی یوُقمِی، جاهِلمِی فَرقِی یُوق. اوُلَرنِی بِیر دِیاردَه بُولِیشلَرِینِی یاکِی بِیر- بِیرِیدَن جُودا اَلاهِیدَه دِیارلَردَه بوُلِیشِینِی،هَمدَه اوُلَرنِی بِیرِی بِیر دِیاردَه وَ باشقَه بِیرِی اِیسَه باشقَه دِیاردَه اِمام بوُلِیشلَرِینِی هَم فَرقِی یُوق، مَنَه بُو بِیزلَرنِی اَصحابلَرِیمِیز( یَعنِی شافِیعِیلَر) وَ اوُلامالَرنِی جوُمهُورِی اِتِّفاق قِیلگن توُغرِی رَعیدِیر……وَ اوُلامالَر شوُنگه اِتِّفاق قِیلِیب نَظَر بِیرِیشگنکِی، بِیر زَماننِی اوُزِیدَه اِیککِی خَلِیفَه گه بَیعَت بِیرِیشلِیک جائِز بُولمَیدِی، بُو یِیردَه دارُ الاِسلامنِی کِینگ بُولِیشِی یا بوُلمَسلِیگِینِی فَرقِی یُوق. ” ^[5][6]

باشقَه بِیر رِوایَتدَه کِیلتِیرِیلِیشِیچَه:  قيلَ: يا رسولَ اللهِ، مَن نؤَمِّرُ بَعدَكَ؟  اِی رَسُول اَلله سِیزدَن سُونگ کِیم اَمِیر بُولَدِی؟- دِییِیلَدِی،  قال: إنْ تؤَمِّروا أبا بكرٍ تَجِدوه أَمينًا زاهِدًا في الدُّنيا راغِبًا في الآخِرةِ، پَیغَمبَر مَرحَمَت قِیلدِیلَرکِی: اَگر اَبُو بَکرنِی اوُزِینگِیزگه اَمِیر قِیلسَنگِیز اوُنِی دُنیا اِیشلَرِیدَه تَقوالِی، اَمِین وَ آخِیرَتگه مُشتاق اِیکَنِینِی کوُرَسِیزلَر.  وإنْ تؤَمِّروا عُمرَ تَجِدوه قَويًّا أَمينًا لا يَخافُ في اللهِ لَومةَ لائِمٍ، اَگر عُمَرنِی اوُزِینگِیزگه اَمِیر قِیلسَنگِیز، اوُنِی اَلله نِی یوُلِیدَه هَر قَندَی مَلامَتچِینِی مَلامَتِیدَن قوُرقمَیدِیگن کوُچلِی، اَمِیر حالِیدَه تاپَسِیزلَر،  وإنْ تؤَمِّروا عليًّا – ولا أُراكُم فاعِلينَ- تَجِدوه هاديًا مَهديًّا يَأخُذُ بكُم الطَّريقَ المُستقيمَ.^[7]  وَ اَگر عَلِینِی اوُزِینگِیزگه اَمِیر قِیلسَنگِیز – مِین بوُندَی اِیشنِی قِیلَه سِیزلَر دِیب اوُیلَمَیمَن – اوُ هِدایَت قِیلوُچِی بوُلِیب سِیزلَرنِی صِراطَ المُستَقِیمگه هِدایَت قِیلَدِی.

(دوامی بار……)

ادامه خواندن دارُ الاِسلامدَگِی رَهبَرِیَت.