وَاعْتَصِمُوا

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий
 

(12- қисмат)

Масоил марбут ба кашфи аврот ва лухтигарий ва суъистефодайи жинсий аз занон ва инхирофоти жинсий нез аз нишонахойи жохилияти араб дўврони жохилият буд.Оё барахнаги ва суъистефода аз занхо ва инхирофоти жинсий занхо ва мардон дар асри мо бадтар аст дар он замон? Дар жохилияти араб жохилий гужо зан бо зан ва мард бо мард ва инсон бо хайвон ба сурати қонуний издивож мекард?Дар бархи аз кишвархойи секуляри демократикхох корхо ва фасодхо ба сурати аланий ва қонуний тахти унвони озодихойи шахсий анжом мешавадки забон аз баёни онхо шарм дорад; аммо шумо хаммайи ин инхирофотро мебинид ва аз умқи он бохабар хастид.Яқинан дар ин маворид хам жохилияти имруз ва модерн ба маротиби бадтар аз жохилияти қабли аз ислом аст.

Дар жохилияти он руз,хамжинс бози мамнуъ ва журм буд; аммо имруз жар мутараққийтарин кишвархойи секуляри жахон,хамжинс бозиро ба сурати фарханг пазирофтанд ва онро оддий матрах мекунанд ва жанбайи қонуний ба он бахшиданд.Чизики мо ба сурати бесобиқайи дар Туркия ва Курдистони Ироқ ва дар миёни ахзоби секуляр курдий ва дар аксари кишвархо онро мушахида мекунем.

Агар дар асри жохилияти араб,зинда ба гур кардани духтарон аз алоъими шиносойи он ба шумор мерафт,дар дунёйи кунуний секуляристхо нез масалайи сиқти жанин ва куртож вужуд дорад; бояд ин суъолро матрах кардки сиқти жанин чи тафовути бо зинда ба гур кардан дорад? Ва мутаассифона дар бисёри аз кишвархойи секуляри дунё ба ек амри қонуний табдил шуда аст.Қабли аз ислом фарзандони бегунох зинда ба гур мешуданд; фарзандони имруз хам, бу дунё наёмада сиқт мешаванд ва аз  бейн мераванд.

Илова бар он жохилияти модерн занхо ва духтаронро чанд бор зинда ба гур мекунад; илова бар жисми онхо,касоники зинда монданд рух ва равон ва шахсият ва иффати онхоро ба каррот зинда ба гур мекунанд.Дар жохилияти садрил ислом,фақат баъзи аз хонуводахо ба иллати фақр ва беобрўйи шаванд иқдом ба зинда ба гур кардани духтарон мекарданд,беобрўйи аз ин бобатики мегуфтанд қабилайи ба мо хамла мекунад ва духтари моро мебарад ва мумкин аст боиси беобрўйи мо шавад.Аммо табақоти дигарики қудрат ё сирват доштанд онхоро никухиш ва сарзаниш мекарданд ва амали онхоро шармовар медонистанд; аммо имруза баъзи аз невисандахо ва ба истелох ровшанфикрон,аз тариқи кутуб ва расонахойи гурухий аз зинда ба гур кардани духтарон ва писарон дифоъ мекунанд.Он хам ба далоили пучи чун: оханги рушди жамиат рушди иқтисоди пештар аст,барои хамин чоройи жуз контроли жамиат нест харчандки аз тариқи сиқти жанин ва куртож хам бошад.Хатто баъзи аз кишвархо мисли Китай ва амсоли он ижозайи ек ё дуто бачча пештарро ба хонуводахо намедиханд.Агар хоними бордор шуд чи мешавад?Ин хоним бархалофи қонун амал карда ва  бояд баччаш кушта шавад дар қолиби модеринизм,дар қолиби тамаддун ,дар қолиби социализм ва демократик дар кишвархойи социалист,ва дар қолиби хамон шуорхо дар кишвархойи секуляр ва либирали ғарбий.

(идома дорад…….)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(53- қисм)

Хўп, мени фикримча такфирга монеъ бўлиб  келадиган таъвил хақида етарли миқдорда сухбатлашдик. Хар қандай холатда, мана бу тўрт мархала иртидод жиноятини исбот қилиш, жиноятни қуръон ва  сахих суннат томонидан тасдиқланиши,такфирни шартлари ва такфирни монеъликлари шахс иртидод жинояти билан муттахам бўлган мусулмон борасида босиб ўтиши керак бўлган ва ишончи комил бўлиши хамда озгина бўлса хам шубха қилмаслиги лозим бўлган мархалалар хисобланади,шунингдек агар айтиб ўтилган ўринларни бирортасида комил ишончга эга бўлмайдиган бўлса, мусулмонни бароат қилишга хукм содир қилиши керак. Бизларни бузургворларимизни сўзига биноан, агар мусулмон шахсни кофир эканлиги бўйича 99 фоиз кучли далил мавжуд бўлса ва танхо биргина шубхали бўлган заиф далилга эга бўлинса ,ахли қиблани мана шу шубха билан нажот бериш керак. Мана бу босиб ўтилиши лозим бўлган йўлдир, агар мусулмон киши ўзини қиёматини яхши кўрса мана бу йўлни албатта босиб ўтиши керак.

Тўртта аслий филтердан ўтказилган кишини устида хукмни содир қилиш мархаласи:

Бу ерда тўрт мархаладан яъни жиноятни исбот қилиш, жиноятни қуръон ва сахих суннат томонидан тасдиқланиши, такфирни шартлари ва такфирни монеъликларидан ўтказилган жойга етиб келдик. Аввало куфр ва кофир хақида гапирганимиз яхши:

Куфр араб тилида бир нарсани беркитиш маъносида келади. Шу сабабли хам дехқонга хам кофир дейилади, нима учун? Чунки у уруғни тупроқ билан беркитади:

«كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ» (حدید/20)،

(У) худди бир ёмғирга ўхшарки, унинг (ёғиши сабабли униб чиққан) ўт-ўлани кофирларни хайратга солиб (ақлларини банд қилиб қўюр).

Дехқон нимани устини беркитиб қўйганини яхши билиши, мушаххасдир. У тошни ё шишани эмас, балки уруғни беркитиб қўйганини билади. Шунингдек у қандай уруғни беркитиб қўйганини хам билади ва у ойлаб балки йиллаб давомида бошқа нарса эмас, балки  мана бу уруғни самарасини кутади. Демак, у нимани беркитиб қўйганини яхши билади.

Шунга қиёс қилиниб аллохни неъматларидан бир нарсани ёки аллохни шариатидаги қонунлардан бир нарсани  огох холида беркитиб қўйган ва уни оқибатини хам кутиб юрган кишига кофир дейилади. Албатта мана бу кофирларни адади жуда кам бўлиши мумкин ( ана ўша биз олдин сухбат қилган ва изох бериб ўтган кофирлар)

إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُواْ سَوَاءٌ عَلَیْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ

Мана буларни адади жуда кам бўлиши мумкин, улар мутлақо иймон келтирмайдиган кишилардир. Аммо мана бу шахслар катта бир жамиятни ўзларини ақидалари билан етиштирган бўлишлари мумкин, яъни уларни куфрларига тақлид қилишган ва бошқача истелох билан айтганда жохилларни орасида ўзлари учун нусха  олган бўлишлари мумкин. Мана бу холатда, нусха олинган  жамиятни хаммасини дунёда кофирларни жумласидан хисобланади.  Албатта мана бу жамиятни жуда кўпчилиги фақат муқаллид кофирлардан ташкил топган ва улар аслий кофирлардан нусха  олган бўлишлари мумкин, шунга қарамасдан кофирларни жамиятидаги  жохил ва олим кишиларни ўртасида фарқ мавжуд эмас ва уларни хаммаси бир хукмга шомил бўлади. Худди яхудият, насроният, мушриклар, мажуслар ё собеинлар жамиятига ўхшайди. 

Аммо мусулмонларни орасида ўзларини мусулмонларнинг нусхасига ўхшатмоқчи бўлаётган ва мусулмонларга ўхшашни истайдиган ва мусулмонларни қилиқларини қиладиган яширин кофирлар мавжуд бўлиб, мана буларга мунофиқлар ё бугунги тил билан айтганда секулярзадалар дейилади. Мана бу холатда, улар ўзларини мусулмонларга ўхшатганликлари боис мусулмонлар жумласидан хисобланишади. Энди мана булар шароит вужудга келганлиги сабабли ўзларини  вазиятларини  ўзгартириши  мумкин, яъни улар ўзларини мусулмонларга ўхшатишларини ўрнига ўзларини аслий кўринишларини очиб кўрсатишлари,ошкор қилишлари мумкин,энди улар мусулмонларни қилиқларини қилишмайди. Бундан ташқари баъзи бир мусулмонлар сўзларида ё амалларида ана бу кишиларнинг нусхаси   бўлишлари ва пинхон кофирларни адосини чиқаришлари ёки ошкор кофирларни адосини чиқаришлари мумкин ва мусулмонлар билан бирга келган йўлларидан ортга қайтиб кетишга қарор қилишлари мумкин, мана бу ортга қайтишни иртидод дейилади.

(давоми бор…….)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(53- قیسم)

حوُپ، مِینِی فِکرِیمچَه تَکفِیرگه مانِع بُولِیب کِیلَه دِیگن تَعوِیل حَقِیدَه یِیتَرلِی مِقداردَه صُحبَتلَشدِیک. هَر قَندَی حالَتدَه، مَنَه بُو توُرت مَرحَلَه اِرتِداد جِنایَتِینِی اِثبات قِیلِیش، جِنایَتنِی قُرآن وَ صَحِیح سُنَّت تامانِیدَن تَصدِیقلَه نِیشِی، تَکفِیرنِی شَرطلَرِی وَ تَکفِیرنِی مانِعلِیکلَرِی شَخص اِرتِداد جِنایَتِی بِیلَن مُتَّحَم بُولگن مُسُلمان بارَه سِیدَه باسِیب اوُتِیشِی کِیرَک بوُلگن وَ اِیشانچِی کامِل بوُلِیشِی هَمدَه آزگِینَه بُولسَه هَم شُبهَه قِیلمَسلِیگِی لازِم بوُلگن مَرحَلَه لَر حِسابلَه نَدِی، شُونِینگدِیک اَگر اَیتِیب اوُتِیلگن اوُرِینلَرنِی بِرارتَه سِیدَه کامِل اِیشانچَه اِیگه بُولمَیدِیگن بوُلسَه، مُسُلمانِنِی بَرائَت قِیلِیشگه حُکم صادِر قِیلِیشِی کِیرَک. بِیزلَرنِی بُزرَگوارلَرِیمِیزنِی سُوزِیگه بِنائاً،اَگر مُسُلمان شَخصنِی کافِر اِیکَنلِیگِی بُویِیچَه 99 فائِز کوُچلِی دَلِیل مَوجُود بُولسَه وَ تَنها بِیرگِینَه شُبهَه لِی بوُلگن ضَعِیف دَلِیلگه اِیگه بوُلِینسَه، اَهلِی قِبلَه نِی مَنَه شُو شُبهَه بِیلَن نَجات بِیرِیش کِیرَک. مَنَه بُو باسِیب اوُتِیلِیشِی لازِم بوُلگن یوُلدِیر، اَگر مُسُلمان کِیشِی اوُزِینِی قِیامَتِینِی یَحشِی کوُرسَه مَنَه بُو یوُلنِی اَلبَتَّه باسِیب اوُتِیشِی کِیرَک.

توُرتتَه اَصلِی فِیلتِیردَن اوُتکَه زِیلگن کِیشِینِی اوُستِیدَه حُکمنِی صادِر قِیلِیش مَرحَلَه سِی:

بُو یِیردَه توُرت مَرحَلَه دَن یَعنِی جِنایَتنِی اِثبات قِیلِیش، جِنایَتنِی قُرآن وَ صَحِیح سُنَّت تامانِیدَن تَصدِیقلَه نِیشِی، تَکفِیرنِی شَرطلَرِی وَ تَکفِیرنِی مانِعلِیکلَرِیدَن اوُتکَه زِیلگن جایگه یِیتِیب  یِیتِیب کِیلدِیک. اَوَّلا کُفر وَ کافِرلَر حَقِیدَه گپلَشگه نِیمِیز یَحشِی:

کُفر عَرَب تِیلِیدَه بِیر نَرسَه نِی بِیرکِیتِیش مَعناسِیدَه کِیلَه دِی. شُو سَبَبلِی هَم دِیهقانگه هَم کافِر دِییِیلَه دِی، نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی اوُ اوُرُوغنِی توُپراق بِیلَن بِیرکِیتَه دِی:     «كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ» (حدید/20  ،) (اوُ) حوُددِی بِیر یامغِیرگه اوُحشَرکِی، اوُنِینگ( یاغِیشِی سَبَبلِی اوُنِیب چِیققَن) اوُت- اوُلَن کافِرلَرنِی حَیرَتگه سالِیب (عَقللَرِینِی بَند قِیلِیب قوُیُور).

دِیهقان نِیمَه نِی اوُستِینِی بِیرکِیتِیب قوُیگه نِینِی یَحشِی بِیلِیشِی، مُشَخَّصدِیر. اوُ تاشنِی یا شِیشَه نِی اِیمَس، بَلکِی اوُرُوغنِی بِیرکِیتِیب قوُیگه نِینِی بِیلَه دِی. شوُنِینگدِیک اوُ قَندَی اوُرُوغنِی بِیرکِیتِیب قوُیگه نِینِی هَم بِیلَه دِی وَ اوُ آیلَب بَلکِی یِیللَر دَوامِیدَه باشقَه نَرسَه اِیمَس، بَلکِی مَنَه بُو اوُرُوغنِی ثَمَرَه سِینِی کوُتَه دِی. دِیمَک، اوُ نِیمَه نِی بِیرکِیتِیب قوُیگه نِینِی یَحشِی بِیلَه دِی.

شُونگه قِیاس قِیلِینِیب اَلله نِی نِعمَتلَرِیدَن بِیر نَرسَه نِی یاکِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَردَن بِیر نَرسَه نِی آگاه حالِیدَه بِیرکِیتِیب قوُیگن وَ اوُنِی عاقِبَتِینِی هَم کوُتِیب یوُرگن کِیشِیگه کافِر دِییِیلَه دِی. اَلبَتَّه مَنَه بُو کافِرلَرنِی عَدَه دِی جوُدهَ کَم بُولِیشِی موُمکِین( اَنَه اوُشَه بِیز آلدِین صُحبَت قِیلگن وَ اِیضاح بِیرِیب اوُتگن کافِرلَر)    إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُواْ سَوَاءٌ عَلَیْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ  مَنَه بوُلَرنِی عَدَه دِی جوُدَه کَم بوُلِیشِی موُمکِین، اوُلَر مُطلَقا اِیمان کِیلتِیرمَیدِیگن کِیشِیلَردِیر. اَمّا مَنَه بوُ شَخصلَر کَتتَه بِیر جَمِیعیَتنِی اوُزلَرِینِی عَقِیدَه لَرِی بِیلَن یِیتِیشتِیرگن بوُلِیشلَرِی مُومکِین، یَعنِی اوُلَرنِی کُفرلَرِیگه تَقلِید قِیلِیشگن وَ باشقَه چَه اِصطِلاح بِیلَن اَیتگندَه جاهِللَرنِی آرَه سِیدَه اوُزلَرِی اوُچُون نوُصحَه آلگن بوُلِیشلَرِی موُمکِین. مَنَه بُو حالَتدَه، نوُصحَه آلِینگن جَمِیعَتنِی هَمَّه سِینِی دُنیادَه کافِرلَرنِی جُملَه سِیدَن حِسابلَه نَدِی. اَلبَتَّه مَنَه بُو جَمِیعیَتنِی جُودَه کوُپچِیلِیگِی فَقَط مُقَلِّد کافِرلَردَن تَشکِیل تاپگن وَ اوُلَر اَصلِی کافِرلَردَن نوُصحَه آلگن بوُلِیشلَرِی موُمکِین، شوُنگه قَرَمَسدَن کافِرلَرنِی جَمِیعَتِیدَگِی جاهِل وَ عالِم کِیشِیلَرنِی اوُرتَه سِیدَه فَرق مَوجُود اِیمَس وَ اوُلَرنِی هَمَّه سِی بِیر حُکمگه شامِل بوُلَه دِی. حوُددِی یَهُودِیَت، نَصرانِیَت، مُشرِکلَر، مَجُوسلَر یا صابِیئِنلشر جَمِیعیَتِیگه اوُحشَیدِی.

اَمّا مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه اوُزلَرِینِی مُسُلمانلَرنِینگ نوُصحَه سِیگه اوُحشَتماقچِی بوُلَه یاتگن وَ مُسُلمانلَرگه اوُحشَشنِی اِیستَیدِیگن وَ مُسُلمانلَرنِی قِیلِیقلَرِینِی قِیلَه دِیگن یَشِیرِین کافِرلَر مَوجُود بوُلِیب، مَنَه بوُلَرگه مُنافِقلَر یا بوُگوُنگِی تِیل بِیلَن اَیتگندَه سِکوُلارزَدَه لَر دِییِیلَه دِی. مَنَه بوُ حالَتدَه، اوُلَر اوُزلَرِینِی مُسُلمانلَرگه اوُحشَتگنلِیکلَرِی بائِث مُسُلمانلَر جُملَه سِیدَن حِسابلَه نِیشَه دِی.اِیندِی مَنَه بوُلَر شَرائِط وُجُودگه کِیلگنلِیگِی سَبَبلِی اوُزلَرِینِی وَضِیعیَتلَرِینِی اوُرگرتِیرِیشِی موُمکِین، یَعنِی اوُلَر اوُزلَرِینِی مُسُلمانلَرگه اوُحشَه تِیشلَرِینِی اوُرنِیگه اوُزلَرِینِی اَصلِی کوُرِینِیشلَرِینِی آچِیب کوُرسَه تِیشلَرِی، آشکار قِیلِیشلَرِی موُمکِین، اِیندِی اوُلَر مُسُلمانلَرنِی قِیلِیقلَرِینِی قِیلِیشمَیدِی. بوُندَن تَشقَرِی بَعضِی بِیر مُسُلمانلَر سوُزلَرِیدَه یا عَمَللَرِیدَه اَنَه شوُ کِیشِیلَرنِینگ نوُصحَه سِی بوُلِیشلَرِی وَ پِینهان کافِرلَرنِی عَداسِینِی چِیقَه رِیشلَرِی یاکِی آشکار کافِرلَرنِی عَداسِینِی چِیقَه رِیشلَرِی موُمکِین وَ مُسُلمانلَر بِیلَن بِیرگه کِیلگن یوُللَرِیدَن آرتگه قَیتِیب کِیتِیشگه قَرار قِیلِیشلَرِی موُمکِین، مَنَه بوُ آرتگه قَیتِیشنِی اِرتِداد دِییِیلَه دِی.

(دوامی بار…….)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(53- قسمت)

خوب، فکر کنم در مورد تأویل به عنوان یک مانع در تکفیر به اندازه ی نیاز صحبت کردیم. به هر حال، این چهار مرحله ی اثبات جرم ارتداد، تأئید جرم توسط قرآن و سنت صحیح، شروط تکفیر و موانع تکفیر، مراحلی هستند که شخص لازم است و باید در مورد مسلمانی که به جرم ارتداد متهم شده این ها را طی کند و به آن ها یقین و اطمینان پیدا کند وذره ای شک هم نداشته باشد و چنانچه در هر موردی به یقین کامل نرسیده بود باید حکم به برائت مسلمان صادر نماید. و به قول بزرگواران ما اگر 99 دلیل قوی بر کافر بودن شخص مسلمان وجود داشت و تنها یک دلیل ضعیفِ دارای شبهه وجود داشت باید اهل قبله را با همین شبهه از جرم و مرگ نجات داد.این راهی است که باید رفت، اگر مسلمانی خود و قیامتش را دوست دارد این مسیری است که باید طی کند.

مرحله ی صدور حکم در مورد کسانی که آنها را از4 فیلتر اصلی گذرانده ایم:

در اینجا می رسیم به مرحله ی صدور حکم در مورد کسانی که چهار مرحله ی اثبات جرم، تأیید جرم توسط قرآن و سنت صحیح، شروط تکفیر و موانع تکفیر را در موردشان به اجرا درآورده ایم. ابتدا چند کلمه در مورد کفر و کافر بگوییم بهتر است:

کفر در زبان عربی به معنی پوشاندن چیزی می آید. به همین دلیل به کشاورز می گویند کافر، چرا؟ چون بذر را با خاک می پوشاند: «كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ» (حدید/20)، دنیا همچون باران است که گیاهان آن، کشاورزان را به شگفت می‌آورد.

مشخص است، کشاورز می داند چه چیزی را می پوشاند. می داند بذر را می پوشاند نه سنگ و شیشه را. همچنین، می داند این بذری که می پوشاند چه بذری است، و ماهها و بلکه سالها انتظار ثمر همان بذر را دارد، نه چیز دیگری را. پس، شناخت دارد می داند که چه چیزی را پوشانده است.

با همین مقیاس به کسانی که آگاهانه چیزی از نعمتهای الله و چیزی از قانون شریعت الله را می پوشانند یا کل قانون شریعت الله را می پوشانند و منتظر عواقب آن هم می شوند به آن ها می گویند کافر. البته، ممکن است تعداد این کفار بسیار کم باشد (همان کفاری که قبلاً در مورد آن ها صحبت کردیم و توضیح دادیم) إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُواْ سَوَاءٌ عَلَیْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ این ها ممکن است تعدادشان خیلی کم باشد که مطلقاً لاَ یُؤْمِنُونَ هستند و ایمان نمی آورند. اما این افراد ممکن است جامعه ای بزرگ را با عقاید خودشان بار آورده باشند و در کفریات از آن ها تقلید شود و به اصطلاح از میان جاهلان از خودشان کپی گرفته باشند. در این صورت، کل آن جامعه ای که از این ها کپی شدند را در دنیا جزو کفار حساب می کنیم و جزو کفار حساب می شوند. با آنکه ممکن است خیلی از این جوامع فقط مقلدین کفار باشند و از کفار اصلی کپی گرفته شده باشند، با این وجود، فرقی بین جاهل و عالم جوامع کفار وجود ندارد و همه مشمول حکم واحدی می شوند. مثل جامعه ی یهودیت، نصرانیت، مشرکین، مجوس یا صابئین. 

اما، در میان مسلمین کفار پنهانی هستند که سعی دارند خودشان را کپی مسلمین کنند و شبیه مسلمین شوند و ادای مسلمین را درمی آورند که به آن ها می گویند منافقین یا به زبان امروزی به آن ها می گویند سکولارزده. در این صورت، این ها چون خودشان را شبیه مسلمین کرده اند جزو مسلمین حساب می شوند. حالا، این ها ممکن است شرایطی پیش بیاید که وضع عوض شود، یعنی به جای اینکه این ها خودشان را شبیه مسلمین کنند و کپی مسلمین شوند، این ها اصل خودشان را رو می کنند و آشکار می کنند و دیگر ادای مسلمین را در نمی آورند. یا علاوه بر این، ممکن است عده ای از مسلمین در سخنانی یا اعمالی کپی این هاشوند و ادای این کفار پنهان و یا ادای کفارآشکار را درمی آورند و از مسیری که با مسلمین آمده اند تصمیم بگیرند که به عقب برگردند، این برگشت به عقب را ارتداد می گویند.

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

(11- қисмат)

Дар ин сурат,маълум астки жохилияти садрил ислом бо жохилияти кунуний дар эътиқодот ва бовархоишон ва мухолифат бо қонуни шариати аллох комилан муштарак хастанд фарқи бо хамдигар надоранд балки,метавон гуфт бо онки дар арзишхойишон хам муштаракоти чун суди пештар ва лаззати пештар дида мешавад аммо,жохилияти маъосир бисёр сахтгиртар ва ғейри қобили инъитофтар буда ва аз бисёри аз арзишхои хуби хамки он жохилият бархурдор буд нез даст кашида аст.Ин жохилият аз он хубихо хам даст кашида,танхо ихтилофи ин дар жохилият дар масодиқ,намунахо ва намодхойи он аст.Тафовут дар масодиқ,мисли:

Дар жохилияти садрил ислом духтаронро зинда ба гур мекарданд,алъон онхоро сиқт ва куртож мекунанд, дар жохилияти садрил ислом шароби ангур ва хурмо мехурданд алъон анвоъи маст кунандахоро мехуранд ва анвоъи мавод мухаддир омада,дар жохилияти садрил ислом жанг ва хунрези қабилаий ривож  дошт алъон жангхои жахоний ва қатли ом бесобиқайи инсонхо ва ………роиж шуда; албатта агар ба чанд мавориди дигарки битавонад миёни ин ду жохилият,муқойисаи ижод кунад ишора шавад,кўмаки хуби барои малмус кардани жохилияти тозаики мардум бо он дар қолиби модеринизм,дар қолиби пешрафт,дар қолиби тараққий ронад бо он даст ва панжа нарм мекунанд.

Жохилияти араб,сурати сода ва шикли возех сарих ва рурост дошт,яъни тури будки мо дар маккаи кофарики кофари ошкор буданд ва ошкора куфр мекарданд кофари пинхони дохилий ё хамон мунофиқ надорем; балки,хаммаги кофари ошкори хастандки ек навъи жохилияти сода ва кам умқийро жихати хифзи манофеъи табақотишон намояндагий мекарданд ва дар умури шахсий ва чигунагийи ибодати ашхос ва танзими хонуводахойи афрод дахолати намекарданд.Қаблан ба ханифхоки бутхоро қабул надоштанд кори надоштанд.Ба пайғамбар хамки се сол дар радди бутхо ва ахволи шахсий таблиғ мекард боз кори надоштанд то инки масалайи ахком ва қавонин матрах шуд ва бо манофеъи табақотий онхо тазод пейдо кард аммо,жохилияти ин қарн бисёр амиқ ва сарсахттар аз жохилияти араб аст; чун ин жохилият,жохилияти хийла ва жохилияти илм аст ва созмондехи шуда аст ва мудирияти дақиқ ва фарогирийи дорадки қавониниш то умқи хонуводахо ва рафторхойи шахсий афрод умқ пейдо карда аст ва сатхий нест.

Аз вижагихойи дигар жохилияти араб,хунрезихойи зиёд буд.Агар хунрези дар жохилияти араб вужуд дошт,дар жохилияти имруз хам вужуд дорад; хунрезихойики имруз тавассути секуляристхойи жахоний ва чи нўвкарони махаллийишон сурат мегирад аз хунрезийи замони жохилият бисёр бадтар ва фажиътар аст;аммо ин бор шуори демократик,адолатхохи ва башардусти ва хуқуқи башар ва мубораза бо тероризм ва исломи сиёсий ва хукумати исломий ва ……..

.(идома дорад……..

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

(10- қисмат)

3.Таассуб ва лажожат ва хамияти жохилийи онхо будки боис шуда буд хақ гуриз ва хақ ситиз шаванд.Пейравий аз қавонини ғейри шаръий ва лажожати онхо боис шуда будки дар анвоъи гунохон ва корхои харом биёфтанд.Мисли :қатл ва куштори нобажо,ғорот ва чаповули амволи хамдигар,кина,ғазаб,сангдили ва берахми,рибо гирифтан,кам фуруши,ривожи ришва,нушидани машруботи маст кунанда ва соири умури харомики дар қуръон ва суннат ба он ишора шуда аст.

4.Истеъфодайи абзори аз занон ва инхитоти ахлоқи будки мунжар шуда буд равобити жинсий фосиди миёни зан ва мард ба вужуд биёяд.Нигохи тахқир омизи ба зан доштанд ва дар хамон хадди коло ва абзор ба он нигох мекарданд.Нисбат ба нажод ва қабилайи худ таассуби хосси доштандки ноцианолизм ва миллият,абзори аст барои даст ёфтан ба хувият.Ва алъон хам жойгузини барои дин аст.Хувияти динийро аз муслимин мегиранд ва хувияти нажод ва қабилаиро мехоханд жойгузини он кунанд хамон чизики аз мушаххасахойи араби жохилий қаблий буд.

Ва мавориди мутааддиди дигарики наметавон дар ин фурсати кутох ба онхо ишора кард.Аммо метавонем дар ин фурсат жихати ровшан шудани масала,даст ба муқойисайи жохилияти ула дар садрил ислом бо жохилияти кунуний дини секуляризм бизанем:

Инки секуляристхойи асри мо қавонин ва ахкоми тўлид шуда тавассути еки аз мазохиби дини секуляризмро “амалан” дубора таъкид мекунам “амалан” бисёр пухтатар ва коромадтар аз қонуни шариати аллох медонанд,воқеийяти астки ниёз ба тўвзихи пештар надорад ва мо рузона бо ин таваххум дар тамоми расонахойи онхо ва суханони тарафдоришон сарукор доремки мегуяд секуляризм ба дарди мо мехурад.Алъон бояд жомеъа ,секуляр бошад.Яъни чи? Яъни инхо амалан бехтар аз қавонини шариати аллох хастанд,яъни амалан ин қонуни аллох ба дарди алъон намехурад,қавониниш моли қарнхо пеш аст,онхо кўхна хастанд,амалан инро мегуянд худо ба дарди алъон намехурад,қавониниш ба дарди алъон намехурад,балки қавониники худимон тарошидаем ва дигарон тарошиданд ба дарди алъон мехуранд ва алъон бояд ижро шаванд.

Инхо “амалан” еки аз мазохиби дини секуляризм чун либирализм сармоядорий,ё коммунизм, ё социал демокрот,ё ноцианал сациализм ва ………ро танхо рохи чорайи барои идорайи умури зиндагийи сиёсий,иқтисодий ,ижтимоий,омузиш ва парвариш ва соири шуъуни зиндагийи башар медонанд,хар чандки ин ахком комилан мухолифи қонуни шариати аллох бошанд.Чун,ин қавонин дар асоси жихати жойгузин шудан бо қавонини дунявий ва хукуматий дини ислом тўлид шуданд.Дар тули торихи башарият хам хадаф аз тўлиди қавонин хамин буда аст.Шайтон вақтики он қавонинро дуруст кард дар воқеъ қонуниро жой қонуни худо гузошт.Худо гуфт сажда кун,гуфт сажда намекунам.Ба далоили нажодгироёна ва мутакаббирона қонунишро жойи қонуни худо гузошт.Дар асри алъон хам дар атрофи мо хам амалан фарқи бейни секуляризм бо шайтон нест.Ин хам қавониниро амалан жойгузини қонуни худо мекунад,амалан ва мумкин аст худоро хам қабул дошта бошад мисли шайтон,ва ле худоро дар жойгохи намебинандки суханониш бартар ва болотар аз суханони махлуқот бошад.

(идома дорад……)

تعارفي درسونه/پنځم درس: شرعي دښمن پېژندنه (4)/په شرعي ادبياتو کې د مرتد پېژندنه او مرتدین او له مرتدین ډلو سره د چلند څرنګوالی(28)

د تکفیر موانع د ارتداد د جرم له متهم سره د چلند د څلورم پړاو په توګه شمېرل کېږي، چې د ارتداد د حکم د صادرولو لپاره ارزول کېږي. دا څلورم پړاو او د تکفیر د موانعو ارزونه هغه وخت ترسره کېږي، کله چې یو شخص درې پړاوونه د “یقین” په اساس تېر کړي، او د “یقین” په اساس د هغه مجرم ثابت شي، او د تکفیر ټول شرطونه هم ولري.

موږ پوهېږو چې “مانع” هغه څه ته ویل کېږي، چې د دوو شیانو ترمنځ خنډ شي، او اجازه ورنکړي چې یو له بل سره وصل شي، یا د یوه شي د داخلېدو یا خارجېدو مخه ونیسي. لکه جامې چې د بدن له یخوالي څخه ساتنه کوي، چترۍ چې د باران له لوندېدو څخه مخنیوی کوي، بند (سد) چې د اوبو د بهېدو مخه نیسي، او د برېښنا کیبل پوښ، چې د برېښنا له شاک څخه محافظت کوي. دا ډول نور هم ډېر موانع شته، چې موږ یې پېژنو.

اوس، که یو مسلمان داسې خبره یا عمل وکړي، چې کفر ته نږدې وي او فاسد وي، او دا هم ثابته شي چې هغه دا عمل کړی، او د تکفیر شرطونه هم موجود وي، بیا هم امکان لري چې داسې موانع وي، چې د هغه ایمان ته د دې عمل یا خبرې د زیان رسولو مخه ونیسي. که دا موانع موجود وي، نو همدا موانع اجازه نه ورکوي چې دا ګناه د هغه ایمان ته ورننوځي او زیان ورته ورسوي. دا موانع د دغه فاسد عمل یا خبرې او د شخص د ایمان ترمنځ خنډ ګرځي، او د هغه د ایمان ساتنه کوي.

هغه مهم شرعي موانع، چې د کفر او ایمان ترمنځ قرار لري، او د دې مخه نیسي چې یو شخص له اسلامي ټولنې څخه د کفر ټولنې ته لاړ شي، دا دي: جهل، تأویل، خطا، هیرول (نسیان)، جبر او زور، او د ارادې نشتوالی (لکه کله چې یو څوک له ډېرې خوشحالۍ، قهر، وېرې، غم یا اندېښنې سره مخ وي او نه پوهېږي چې څه وايي یا څه کوي). ځینې علماء تقلید هم د تکفیر له موانعو څخه ګڼي، او عدم تقلید یې د تکفیر له شرطونو څخه شمېرلی دی.

لکه ابن تیمیه رحمه الله وايي: مقلد د اهل قبله له ډلې څخه دی، او مذهب نه لري، نو له همدې امله ورته د عذر حیثیت ورکول کېږي.

په عمومي توګه، د تکفیر شرطونه هغه څه دي، چې د دې موانعو مخالف وي، لکه: علم او پوهه، قصد او عمدي عمل، اختیار، او د تأویل نه شتون، چې مخکې مو د ځینو په اړه وضاحت ورکړی. که د تکفیر د موانعو توضیح وکړو، نو د تکفیر شرطونه به هم په خپله روښانه شي.

اوس به د “عذر په جهل” بحث وکړو، چې دا هم د تکفیر له موانعو څخه ګڼل کېږي:
موږ پوهېږو چې انسان له پوهې سره نه زېږي، بلکې د مور له رحم څخه په داسې حالت کې راځي، چې د یوه تش کاغذ (سپین ورق) حیثیت لري. بیا ورو ورو، د تجربو او زده کړو له لارې، پوهه ترلاسه کوي، او تر هغې درجې رسېږي، چې خپل شخصي او مادي ژوند اداره کولی شي.

نو، انسان له علم سره نه زېږي، دا هر څوک پوهېږي.
اوس هم ډېری خلک زده کوونکي دي، یا کلونه کلونه شاګردي کوي، ترڅو د خپلې څانګې استادان شي. همداراز، د خبرو آداب، د ناستې آداب، د کورنۍ اړیکو، سیاست، ټولنیز ژوند، فرهنګ، عقیده، او نورو برخو کې هم ورو ورو زده کړې ترلاسه کوي.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

(8- қисмат)

Бо ин нигариш астки мо дар кул,жавомеъро ба ду дастайи жомеъайи исломий ё дорул ислом ё жавомеъйи жохилий ё дорул куфр метавонем тақсим кунем.Дорул ислом,жомеъайи астки қонуни асосийи он тибқи шариати аллох,тибқи дини ислом ё еки аз мазохиби исломий хоким бошад ва рахбари он хам мусалмон бошад,хар чандки аксари сокинини он мусалмон набошанд; мисли хинд ва аксари жохойики алъон хам ғейри мусалмон хастанд ва ле қаблан жузъи дорул ислом буданд; ва дорул куфр,жомеъайи астки қонуни асосийи он бар асоси шариати аллох набошад,хар чандки аксари сокинини он хам мусалмон бошанд.Дар инжо хукми “дор” иртиботи ба сокинин надорад.Вақти мегуем дорул куфр аст қарор нест хатман сокинини он хам кофар бошанд,ё мегуем дорул ислом,қарор нест хаммайи сокинини он хам хатман мусалмон бошанд.

Хамин дур мондан аз қавонини шариати аллох ва ижоди жавомеъи  жохилий маншаъи бисёри аз табахкорийхо,исёнхо,нобасомонийхо,хукм ва хукумати нохақ,рафтори халофи қонуни илохий ва мубтаний бар хаво ва хавас ва руйигардоний аз дастуроти илохий,бетаважжухий ба ваъдахойи илохий,бад андиший дарборайи афъоли худованд,пофишорий бар хостахойи нобажо,таассуб ва жонибдори бедалил аз ақоид ва андишахойи ботил,нажодпарастий ва бартарийи қовм ва қабила бидуни далили шаръий,фасоди ахлоқий,жанги ғоратгарий,ва нез омили аксарияти инхитотхо ва ақаб мондагихойи милал ва жавомеъи башарий буда;дар натижа жохилият ек мафхуми астки махдудайи замоний ва маконий надорад.

Жохилият ,барои нухустин бор аз тарафи аллох нисбат ба дўврони қобли аз баъсат ба кор рафта,ва қуръон ба ин далил арабро ахли жохилият хондаки онхо хукумати хавойи нафсоний ва тамоюлоти худишонро ба жойи хукумати худо пазирофта буданд.

Дар ек жамбанди метавон чанин натижа гирифтки , дар хар замон ва маконики хостахо ва хавохишхойи нафсоний ба жойи худо хукумат кунад,он замон, замони жохилият ва он макон,макони жохилият аст;хох дар сарзамини Арабистон қобли аз ислом бошад ва хох дар соири нуқоти замин ва хох дар қуруни бист ва чандум бошад.

Дар воқеъ,жохилият мудерники тавассути дини секуляризм ва мазохиби мухталифи он ба вужуд омада хулосайи аз жохилиятхойи қадим ва чизи пештар аз онхост! Зеро дар ин жохилият,ирсияйи жохилиятхойи Юнон ва Рум ва Китай ва Хинд ва араби жохилий ва қуруни васатий ва Эрони бостон ва …………вужуд дорад,ва фаровардахойи аз асри жадид хам тавассути мутафаккирини секуляр чошни он шуда ба он изофа шуда,созмондехи шуда,муназзам шуда,теориза шуда.Ин жохилият астки алъон бар жомеъа хоким аст,хашинтар аз тамоми жохилиятхойики дар тули торихи башарият ба худиш дида ва муназзамтар.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

(9- қисмат)

Холо мушаххасахойи жохилият қобли аз баъсат чи чизхойи буданд? Ин жохилиятро бо чи алоими метавонем бишносем?

Ба сурати куллий метавон гуфт,хар ончики аллох мутаол дар шариатиш харом карда,аз мушаххасахойи жохилият махсуб мешавад.Тамоми ончи аллох мутаол дар қонуниш, дар шариатиш ,дар қуръониш харом карда аз мушаххаса ва алоими жохилият махсуб мешавадки,еки аз ин сахнахоро дар гуфтагуйи миёни Асад ибни Зирор ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  худишро нишон медихад.Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо истинод ба оёти 152 ва 153 аз сураи Анъом ба ин шикл сухани худишро идома медихад:

 : قُلْ تَعَالَوْا أَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ …

Дар идома,бахши аз он чизхойироки аллох мутаол бар онхо харом кардаро баён мекунад.Мазмуни ин ду оя ва оёти мушобех нишон медихадки қавонини манфий ёд шуда,аз нишонахойи араби жохилий ва жохилияти араб садрил ислом буда аст.

Жохилият дар афкор ва ақоиди ва пейравий аз шак ва гумоники аллох мутаол тахти унвони” зоннул жохилияти” аз он ёд мекунад, ва жохилият дар хукм ва қонун ва пейравий аз қавонин ва ахкоми сохта шуда тавассути башарки аллох мутаол аз он тахти унвони”хукмал жохилияти” аз он ном мебарад, ва жохилияти худнамойи ва суъ истефода аз табақайи занон ба унвони ек абзори жихати фасоди ахлоқий ва жинсийки аллохи мутаол тахти унвони “табарружал жахилияти” аз он ёд мекунад,ва дар нихоят жохилият,таассуб,калла хушкий,худсари,лажбозий, ва ек дандагий ва бо тавассул ба зури аслаха ақидайи худро тахмил кардандки аллох матаол аз он ба унвони “хамийятул жахилияти” ёд карда,инхо мавориди чохоргонайи куллий хастандки аз ин маворид,дар амали зер мажмуъахо ва мавориди жузъий зиёдийро метавон ном бурд.Мисли :

1.Ақоид ва бовархойишон дар мовриди торих,қиёмат,бехишт ва жаханнам,олами ғайб ва хар ончи бо тажруба ба даст намеоядро бар асоси шак ва гумон таъсис карданд ва ба он иймон оварданд,на бар асоси яқин.Хатто худойи ғейри аз илохики худиш худишро дар қуръон маърифий карда барои худ тарошида буданд.Худоёни зиёдиро ингуна тарошида будандки тамоман бар асоси шак ва гумон буд,холо чи бираса ба мавориди чун бехишт ва жаханнам ва қиёмат ва торих ва торихи гузаштагони худишон ва торихи милал дигаришон ва ………ба хамин далил ,ба шиддат дар ин заминахо тобеъ хурофот ва афсонахо буданд ва мағзи худишонро бо ин хурофот ва афсонахо пур карда буданд.Хамин чизики секуляристхойи худимон дар мовриди торих ва мавориди дигар мағзи худишон ва дигаронро ба он машғул карданд бар асоси шак ва гумон ва зон аст ва яқини дар онхо нест.Аз аввалин муаррихишон ” Харудет” гирифтаки ба падари дуруғ маъруф аст то дигар мусташриқиники бароишон аз хамин шак ва гумонхо,хурофахо ва афсонахо бофтанд,ва онхо хам барои мардум ба забони махаллий худишон мебофтанд ва ақоидишонро руйи хамин чизхо бано карданд.

2.Аз қавонини ғейри аз қавонини шариати аллох пейравий мекунанд.Аз хамон зер мажмуъахойики аз ин чохор моврид мешавад истинбот кард.

(идома дорад……..)

 
Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(52- қисм)

Шубха ё таъвилга нисбатан келтирилган бу узрлар хамиша хужжат иқома қилингунгача мавжуд бўлади, бир мужтахидни қилган ижтиходи хам бошқа бир мужтахид учун мухолиф мужтахидни устида хужжатни иқома қилиниши учун ишламайди, дўстлар эътибор бердингларми, бир мужтахидни ижтиходи хам бошқа бир мужтахид учун мухолиф мужтахидни устида хужжатни иқома қилиш ўрнида ишлатилмайди; фақатгина вохид ижмоъ сифатида ироя берилган шўрони умумий ижтиходи, мана бу ўринларни барчасида хамма учун хужжатни иқома қилишга қодир. Демак, бир донишмандни бошқа бир донишмандга қилган ижтиходи эмас, вохид умматдан келиб чиққан вохид ижмоъ, барча мужтахидларга ва ислом донишмандларига хужжатни иқома қила олади.

Мана бу холатда, мана бундай ижмоъни қўлга киритилгунча, шубха ва таъвилга нисбатан узр келтириш хамиша мавжуд бўлади ва фақатгина исломий хукуматга боғланган улил амр шўросини канали орқали йўқотилади. Демак, агар мана бу таъвилотлардан қутулишни истасанг, улил амр шўросини ташкил қилиш ва вахдатни,хукумат қудратини  қўлга киритиш сари харакат қил. Агар мана бундай хукуматни исломий мазхабларни бирини асосига кўра қўлга киритган бўлсак, уни қувватлантириш учун барча мусулмонларни шунга сари харакат қилишга даъват қилайлик ва хамма бирга ўзаро сухбатлашайлик, хамма ўзи турган сатхда шўрони ташкил қилади ва мана шу шўрога эргашади ва барча таъвилотларни ўзаро сухбатга даъват қиламиз ва барча таъвилотларни шўрога олиб чиқамиз ва уларни хаммасини мана бу вохид шўрони назорати остида ислох қиламиз. Мана бу яхши чора бўла олади.

У пайтгача шубха ва таъвилга узр келтиришни умри узунроқ бўлади, чунки хужжат таъвил қилаётган шахсга кечроқ етиб боради, хужжатни хақиқий етказувчиси хам хозирча мавжуд эмас, гохида эса жуда кўп ўринларда сизларни ўзингиз хам уларга ўхшаш таъвил ахли бўласизлар, улар сизни таъвилингизни қабул қилишмайди ва сиз хам уларни таъвилини қабул қилмайсиз, ўртада ўзини вохид ижмоъси билан ихтилофларга хотима ясайдиган  қози бўладиган шўро хам мавжуд эмас. Бу ерда сени ўзинг хам шикоятчи ва хам қози ва қарама-қарши томон хам шикоятчи ва хам қози бўла олмайди ва сен унга қарши ва у хам сенга қарши хукм содир қилишни имкони йўқ.

Мана бу холатда худди бошқа заруратларга ўхшаш унга муносабат билдириш, юракни кенгроқ қилиш, сабр-тоқатли бўлиш  лозим бўлади ва бизларга ўтган асрлардаги  аждодларимиздан етиб келган одобларга пойбанд бўлишимиз керак. Шу жумладан: ўзимизга мухолиф бўлганларга хурмат билан ва инсоф билан муносабатда бўлайлик,( мана бу нарса хозирги пайтда жуда кам топилади), қуйидаги асл қоидани химоя қилайлик,

«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ»

ва ахли қибла билан душманчилик қилишдан,кина сақлашдан пархез қилайлик.  Вахдатни хифз қилиш бўйича шариатдаги биринчи даражали ишларни йўлга қўйиш ва турли-хил диёрларда дорул исломни ташкил қилиш сари қилинаётган харакатни тезлаштириш ва мусулмонлар яшайдиган диёрларда исломий вохид шўрони ташкил бўлишини тезлаштириш ва ахли фан мана бу борада баён қилган бошқа ўринлар бўйича харакат қилишимиз керак.

Мана бу ўринларни албатта риоя қилишимиз керак,булар бизлар зарурат хукми сифатида ахамият беришимиз лозим бўлган абзорлар хисобланади. Биринчи даражали ишларимиз қайсилар эканини  кўриб чиқишимиз керак. Душманчилик қилиш,кина сақлашдан пархез қилишимиз лозим, инсофли бўлишимиз керак, яна қайтариб айтаман инсофли бўлишимиз керак, мана бу нарса хозирда нихоятда камайиб кетган. Шунинг учун хам биринчи даражали нарсаларни айтиб ўтмоқчиман. Ўзингиз бир эътибор беринглар, ибни Таймия мусулмонларга манфаъатли бўлган ишларни қандай баён қилади.

Ибни Таймия рохимахуллох жуда кўп мустахаботларни тарк қилиш дўстликка боис бўлади,деб биларди, у киши айтадики: ” динда дўстликка эришиш йўлидаги манфаъатлар, жуда кўп ишлардан кўра буюкроқдир;  худди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам каъбани биносини ўзгартиришни ташлаб қўйганларига ўхшайди, чунки уни ўз холича қолиши дилларни яқинроқ бўлишига боис бўлган эди.” Ибни Масъуд розиаллоху анху Усмон розиаллоху анхунинг  сафарда намозни комил ўқишини айблади, аммо ўзи уни орқасида намоз ўқиди ва айтдики: тортишишлик яхши нарса эмас.

(давоми бор………)