وَاعْتَصِمُوا

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(52- قیسم)

شُبهَه وَ تَعوِیلگه نِسبَتاً کِیلتِیرِیلگن بُو عُذرلَر هَمِیشَه حُجَّت اِقامَه قِیلِینگوُنگه چَه مَوجُود بوُلَه دِی، بِیر مُجتَهِدنِی قِیلگن اِجتِهادِی هَم باشقَه بِیر مُجتَهِد اوُچُون مُخالِف مُجتَهِدنِی اوُستِیدَه حُجَّتنِی اِقامَه قِیلِینِیشِی اوُچُون اِیشلَه مَیدِی، دوُستلَر اِعتِبار بِیردِینگلَرمِی، بِیر مُجتَهِدنِی اِجتِهادِی هَم باشقَه بِیر مُجتَهِد اوُچُون مُخالِف مُجتَهِدنِی اوُستِیدَه حُجَّتنِی اِقامَه قِیلِیش اوُرنِیدَه اِیشلَه تِیلمَیدِی؛ فَقَطگِینَه واحِد اِجماع صِیفَتِیدَه اِرایَه بِیرِیلگن شوُرانِی عُمُومِی اِجتِهادِی، مَنَه بوُ اوُرِینلَرنِی بَرچَه سِیدَه هَمَّه اوُچُون حُجَّتنِی اِقامَه قِیلِیشگه قادِر. دِیمَک، بِیر دانِیشمَندنِی باشقَه بِیر دانِیشمَندگه قِیلگن اِجتِهادِی اِیمَس، واحِد اوُمَّتدَن کِیلِیب چِیققَن واحِد اِجماع، بَرچَه مُجتَهِدلَرگه وَ اِسلام دانِیشمَندلَرِیگه حُجَّتنِی اِقامَه قِیلَه آلَه دِی.

مَنَه بوُندَی حالَتدَه، مَنَه بوُندَی اِجماعنِی قوُلگه کِیرِیتِیلگوُنچَه، شُبهَه وَ تَعوِیلگه نِسبَتاً عُذر کِیلتِیرِیش هَمِیشَه مَوجُود بوُلَه دِی وَ فَقَطگِینَه اِسلامِی حُکوُمَتگه باغلَنگن اوُلِی الاَمر شُوراسِینِی کَنَلِی آرقَه لِی یوُقاتِیلَه دِی. دِیمَک، اَگر مَنَه بُو تَعوِیلاتلَردَن قوُتوُلِیشنِی اِیستَه سَنگ، اوُلِی الاَمر شُوراسِینِی تَشکِیل قِیلِیش وَ وَحدَتنِی، حُکوُمَت قُدرَتِینِی قوُلگه کِیرِیتِیش سَرِی حَرَکَت قِیل. اَگر مَنَه بوُندَی حُکوُمَتنِی اِسلامِی مَذهَبلَرنِی بِیرِینِی اَساسِیگه کوُرَه قوُلگه کِیرِیتگن بوُلسَک، اوُنِی قُوَّتلَنتِیرِیش اوُچُون بَرچَه مُسُلمانلَرنِی شوُنگه سَرِی حَرَکَت قِیلِیشگه دَعوَت قِیلَیلِیک وَ هَمَّه بِیرگه اوُزَرا صُحبَتلَه شَیلِیک، هَمَّه اوُزِی توُرگن سَطحدَه شوُرانِی تَشکِیل قِیلَه دِی وَ مَنَه شوُ شُوراگه اِیرگه شَدِی وَ بَرچَه تَعوِیلاتلَرنِی اوُزَرا صُحبَتگه دَعوَت قِیلَه مِیز وَ بَرچَه تَعوِیلاتلَرنِی شوُراگه آلِیب چِیقَه مِیز وَ اوُلَرنِی هَمَّه سِینِی مَنَه بوُ واحِد شُورانِی نَظارَتِی آستِیدَه اِصلاح قِیلَه مِیز. مَنَه بُو یَحشِی چارَه بوُلَه آلَه دِی.

اوُ پَیتگه چَه شُبهَه وَ تَعوِیلگه عُذر کِیلتِیرِیشنِی عُمرِی اوُزُونراق بُولَه دِی، چُونکِی حُجَّت تَعوِیل قِیلَیاتگن شَخصگه کِیچراق یِیتِیب بارَه دِی، حُجَّتنِی حَقِیقِی یِیتکَه زُوچِیسِی هَم حاضِرچَه مَوجُود اِیمَس، گاهِیدَه اِیسَه جوُدَه کوُپ اوُرِینلَردَه سِیزلَرنِی اوُزِینگِیز هَم اوُلَرگه اوُحشَش تَعوِیل اَهلِی بوُلَه سِیزلَر، اوُلَر سِیزنِی تَعوِیلِینگِیزنِی قَبوُل قِیلِیشمَیدِی وَ سِیز هَم اوُلَرنِی تَعوِیلِینِی قَبُول قِیلمَیسِیز، اوُرتَه دَه اوُزِینِی واحِد اِجماعسِی بِیلَن اِختِلافلَرگه خاتِمَه یَسَیدِیگن وَ قاضِی بوُلَه دِیگن شوُرا هَم مَوجُود اِیمَس. بُو یِیردَه سِینِی اوُزِینگ هَم شِکایَتچِی وَ هَم قاضِی وَ قَرَمَه – قَرشِی تامان هَم شِکایَتچِی وَ هَم قاضِی بوُلَه آلمَیدِی وَ سِین اوُنگه قَرشِی  وَ اوُ هَم سِینگه قَرشِی حُکم صادِر قِیلِیشنِی اِمکانِی یوُق.

مَنَه بُو حالَتدَه حوُددِی باشقَه ضَرُورَتلَرگه اوُحشَش اوُنگه مُناسَبَت بِیلدِیرِیش، یُورَکنِی کِینگراق قِیلِیش، صَبر- طاقَتلِی بوُلِیش لازِم بوُلَه دِی وَ بِیزلَرگه اوُتگن عَصرلَردَگِی اَجدادلَرِیمِیزدَن یِیتِیب کِیلگن آدابلَرگه پایبَند بوُلِیشِیمِیز کِیرَک. شُو جُملَه دَن: اوُزِیمِیزگه مُخالِف بوُلگنلَرگه حُرمَت بِیلَن وَ اِنصاف بِیلَن مُناسَبَتدَه بوُلَیلِیک، ( مَنَه بُو نَرسَه حاضِرگِی پَیتدَه جُودَه کَم تاپِیلَه دِی) قوُیِیدَگِی اَصل قائِدَه نِی حِمایَه قِیلَیلِیک،     «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ» وَ اَهلِی قِبلَه بِیلَن دُشمَنچِیلِیک قِیلِیشدَن، کِینَه سَقلَشدَن پَرهِیز قِیلَیلِیک. وَحدَتنِی حِفظ قِیلِیش بُویِیچَه شَرِیعَتدَگِی بِیرِینچِی دَرَجَه لِی اِیشلَرنِی یُولگه قوُیِیش وَ توُرلِی – هِیل دِیارلَردَه دارُ الاِسلامنِی تَشکِیل قِیلِیش سَرِی قِیلِینَه یاتگن حَرَکَتنِی تِیزلَشتِیرِیش وَ مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن دِیارلَردَه اِسلامِی واحِد شوُرانِی تَشکِیل بوُلِیشِینِی تِیزلَشتِیرِیش وَ اَهلِی فَن مَنَه بوُ بارَه دَه بَیان قِیلگن باشقَه اوُرِینلَر بوُیِیچَه حَرَکَت قِیلِیشِیمِیز کِیرَک.

مَنَه بُو اوُرِینلَرنِی اَلبَتَّه رِعایَه قِیلِیشِیمِیز کِیرَک، بوُلَر بِیزلَر ضَرُورَت حُکمِی صِیفَتِیدَه اَهَمِیَت بِیرِیشِیمِیز لازِم بوُلگن اَبزارلَر حِسابلَه نَدِی. بِیرِینچِی دَرَجَه لِی اِیشلَرِیمِیز قَیسِیلَر اِیکَه نِینِی کوُرِیب چِیقِیشِیمِیز کِیرَک. دُشمَنچِیلِیک قِیلِیش، کِینَه سَقلَشدَن پَرهِیز قِیلِیشِیمِیز لازِم، اِنصافلِی بوُلِیشِیمِیز کِیرَک، یَنَه قَیتَه رِیب اَیتَه مَن اِنصافلِی بوُلِیشِیمِیز کِیرَک، مَنَه بُو نَرسَه حاضِردَه نِهایَتدَه کَمَه یِیب کِیتگن. شوُنِینگ اوُچُون هَم بِیرِینچِی دَرَجَه لِی نَرسَه لَرنِی اَیتِیب اوُتماقچِیمَن. اوُزِینگِیز بِیر اِعتِبار بِیرِینگلَر، اِبنِ تَیمِیَّه مُسُلمانلَرگه مَنفَعَتلِی بوُلگن اِیشلَرنِی قَندَی بَیان قِیلَه دِی.

اِبنِ تَیمِیَّه رَحِمَهُ الله جوُدَه کوُپ مُستَحَباتلَرنِی تَرک قِیلِیش دوُستلِیککَه بائِث بوُلَه دِی، دِیب بِیلَردِی، اوُ کِیشِی اَیتَه دِیکِی:” دِیندَه دوُستلِیککَه اِیرِیشِیش یوُلِیدَگِی مَنفَعَتلَر، جُودَه کوُپ اِیشلَردَن کوُرَه بوُیُوکراقدِیر؛ حوُددِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم کَعبَه نِی بِیناسِینِی اوُزگرتِیرِیشنِی تَشلَب قوُیگنلَرِیگه اوُحشَیدِی، چوُنکِی اوُنِی اوُز حالِیچَه قالِیشِی دِیللَرنِی یَقِینراق بوُلِیشِیگه بائِث بوُلگن اِیدِی.” اِبنِ مَسعُود رَضِیَ الله عَنهُ عُثمان رَضِیَ الله عَنهُ نِینگ سَفَردَه نَمازنِی کامِل اوُقِیشِینِی عَیبلَه دِی،اَمّا اوُزِی اوُنِی آرقَه سِیدَه نَماز اوُقِیدِی وَ اَیتدِیکِی: تارتِیشِیشلِیک یَحشِی نَرسَه اِیمَس.

(دوامی بار……)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(52- قسمت)

این عذر به شبهه یا به تأویل همیشه تا زمان اقامه ی حجت وجود خواهد داشت، اجتهاد یک مجتهد هم برای یک مجتهد دیگر به منزله ی اقامه ی حجت بر مجتهد مخالف نیست، دقت کردید دوستان،اجتهاد یک مجتهد هم برای یک مجتهد دیگر به منزله ی اقامه ی حجت بر مجتهد مخالف نیست؛ تنها اجتهاد جمعی شورا که به صورت اجماع واحدی ارائه شده می تواند درتمام این موارد حکم اقامه ی حجت بر همگان باشد. پس، اجماع واحد ناشی از امت واحد این اقامه ی حجت بر تمام مجتهدین و دانشمندان اسلامی است نه اجتهاد یک دانشمند بریک دانشمند دیگر.

در این صورت، و تا زمان رسیدن به چنین اجماعی، عذر به شبهه یا به تأویل همیشه وجود خواهد داشت و تنها از کانال شورای اولی الامر وابسته به حکومت اسلامی است که از بین می رود. پس، اگر میخواهی از این تأویلات خلاص شویم پیش به سوی تشکیل شورای اولی الامر و پیش به سوی وحدت و کسب قدرت حکومتی. و اگر از چنین حکومتی حتی بر اساس هر یک از مذاهب اسلامی هم برخوردار هستیم، پیش به سوی تقویت آن و حرکت همه ی مسلمین به سوی این که آن ها را دعوت کنیم به این که همه با هم وارد گفتگو شوند، همه در هر سطحی که هستند شورا را تشکیل دهند و تابع رأی شورا شوند و همه ی تأویلات را به گفتگو دعوت کنیم، همه ی تأویلات را به این شورا بکشانیم و سعی کنیم آن ها را تحت نظارت همین شورای واحد اصلاح کنیم. این راهکار است.

تا آن زمان، عذر به شبهه یا به تأویل از عمر طولانی تری برخوردار خواهد شد، چون حجت دیرتر به شخص تأویل کننده می رسد و رساننده ی واقعی حجت هم که شورا باشد فعلاً وجود ندارد، و گاه در موارد زیادی خود شما هم اهل تأویلی هستی مثل آن ها، آن ها تأویل شما را قبول ندارند و شما هم تأویل آن ها را، قاضی هم که شوراست وجود ندارد که با اجماع واحد به اختلافات خاتمه دهد.در اینجا نمی شود هم خودت شاکی باشی و هم قاضی، طرف مقابل نیز هم شاکی باشد و هم قاضی، تو علیه او حکم صادر کنی و او علیه تو حکم صادر کند.

 در این صورت لازم است و باید به حکم ضرورت مثل سایر ضرورتها با آن برخورد شود، سعه ی صدر داشت و تحمل شود، و به آدابی پایبند شویم که از بزرگان ما در قرون گذشته تاکنون به ما رسیده است. از جمله این که: محترمانه با مخالف برخورد کنیم، انصاف داشته باشیم (چیزی که هم اکنون خیلی کم شده است)، از اصل «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ»محافظت کنیم واز دشمنی و کینه با اهل قبله پرهیز کنیم، اولویتهای شریعت در حفظ وحدت و سرعت بخشیدن حرکت به سمت تشکیل دارالاسلام در سرزمین های مختلف، سرعت بخشیدن به شورای واحد اسلامی در سرزمین های مسلمان نشین و موارد دیگری که اهل فن در این زمینه بیان کرده اند باید در آن ها تلاش کنیم.

باید این موراد را رعایت کنیم، این همان ابزارهائی هستند که ما به حکم ضرورت باید به آن ها اهمیت دهیم. اولویت هایمان را بررسی کنیم که چه چیزهایی هستند. از کینه و دشمنی پرهیز کنیم و انصاف داشته باشیم، دوباره می گویم انصاف داشته باشیم، چیزی که در حال حاضر خیلی کم است. برای همین اولویت ها را می خواهم بگویم. تصور کنید ابن تیمیه مصلحت مسلمانان را چگونه بیان می کند.

ابن تیمیه رحمه الله ترک برخی از مستحبات را باعث دوستی می دانست و می گوید:«مصلحتِ رسیدنِ به دوستیِ در دین، بزرگ تر از برخی کارهاست؛ همانگونه که رسول الله صلی الله علیه وسلم تغییر بنای کعبه را رها کردند، چون باقی ماندن آن به همان حالت پیشین سبب نزدیکی دل‌ها می شد». . ابن مسعود رضی الله عنه بر کامل خواندن نماز در مسافرت را پشت سر عثمان رضی الله عنه ایراد گرفت اما، پشت سرش نماز خواند و گفت: درگیری چیز ناپسندی است.

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

(7-қисмат)

Маънийи жохилият мухтасси ба замон ва макони мушаххас ё қовми мушаххаси нест.Балки,раванди мушаххаси астки харгох анжом пазирофт жохилият аст бидуни мушаххас кардан замон ва макон ва қовм.Бо ин меъёр аксари жомеъахойи кунуни  дар жохилият ба сар мебаранд”.Сухани саййид Қутб рохимахуллохки бародариш Мухаммад Қутб онро ривоят карда тамом мешавад.

Дар ин сурат,жохилият бурхайи аз торих ва қитъайи аз замон нестки тей шуда бошад ва қобили бозгашт набошад.Мезон ва миқёсики қуръон хаёти башарро бо он месанжад хукумати қавонини ғейри илохий ё хукумати қавонини  худост, ва дар хар замони ва маконики қонуни башар ва хаво ба жойи қонуни шариати аллох хукумат кунад,он замон,замони жохилият ва он макон,макони жохилият аст, хох дар сарзамини Арабистон қобли аз баъсати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  бошад хох дар сойири нуқоти замин ва дар қуруни жадид хам бошад.

Жохилият ба ек дўврайи мушаххас ё ба ек шароити муаййан мунхасир намешавад,балки дар хар дўвра ва замони хатто дар ўвжи пешрафти техноложий ва тамаддуни башарий,хар гох чанин афкор ва андишахойи дар жомеъайи башарий зухур пейдо кунад,дўврони жохилият бори дигар оғоз шуда.Ба хамин далил,жохилият доройи мохияти муштараки аст бо вужуди инки,миллатхо агар қурунхо бо хам фосила дошта бошанд аммо дар сифат бо он гузаштагони худ доройи мохияти муштараки буданд ва жузви жохилият махсуб мешаванд.

Ба дигар сухан инки,жохилият мунхасир ба жохилияти арабий ва аср ва замони муаййани нест,балки одат,барномахо,қавонин ва холати астки метавонад дар хар замон ва макони ба вужуд биёяд; жохилият беморийи вогирий астки метавонад дар миёни хар қовми ва нажоди,дар хар пояйи аз тамаддун ва пешрафт, ва дар хар сатхи аз тараққийи фикрий,сиёсий ,ижтимоий ва инсонийки инсонхо расиданд,мунтақил ва хаммагир шавад;чун асос ва ришайи жохилиятхо ,пейравий аз дини секуляризм ва инхироф аз ислом ва сарпичи аз қавонини худо ва руйигардони аз пазириши хукумати қавонини худост.

Барои чандимин бор бояд таъкид шавадки жохилият яъни дурий аз қавонини шариати аллох ва пейравий кардан аз қавонини башарий.Жохилият дар баробари тамаддун нест,ва жохилият аз жахл ба маънойи улуми тажрубий ахз нашуда.Жахл дар жохилият ба маънойи фурумоягий ва сабук мағзий нисбат ба қавонини аллох аст.Лизо, метавонад дар хар замон ва макони иттифоқ биёфтад ва такрор шавад.Имруза,тамаддуни секуляри ғарб агарчи аз назари илми тажрубий бисёр пешрафт карда ,аммо хануз дар жохилият ба сар мебарад ва бо шиддати хар чи тамомтар дар баробари қавонини аллох саф оройи карда ва истода,магар намебинем?

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

(6- қисмат)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хенгомики “Муоз ибн Жабал” ро ба Яман эъзом мекунад,бу у дастур медихад:

 «أَمِتْ أَمْرَ اَلْجَاهِلِيَّةِ إِلاَّ مَا سَنَّهُ اَلْإِسْلاَمُ وَ أَظْهِرْ أَمْرَ اَلْإِسْلاَمِ كُلَّهُ صَغِيرَهُ وَ كَبِيرَهُ

Умури асри жохилиятро ,жуз ончи ислом таъйидиш карда,риша кан кун ва бимирон, ва амри исломро,чи кучик ва чи бузург,аланий соз ва хоким гардон.Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар баробари аъробийки солиёни сол фарханг ва қавонини жохилий ва ақоиди хурофий бар онхо хукумат карда буд,чанин мегуфт:

«کُلُّ مَأْثَرَهٍ فِی الْجاهِلِیَّهِ تَحْتَ قَدَمی»

Тамоми ончи аз жохилият аст зери пойи ман қарор гирифт.Бале,тамоми ончи жохилият аст бояд зери по бугузорем.Пас ,жохилият ба маъни жахл ба улуми тажрубий ва фунун ва технология нест,балки жахл ба қонуни шариати аллох ва жахл ба дастури шариати аллох аст,ва фарқи намекунад ин жохил ек профессор ва донишманд бошад,ё одами босаводи бошад ё бесавод.

Нуқтайи дигар инки оё мешавад жохилиятро дар замон ва макони хос,чун асри қобли аз рисолати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мунхасир  кард?

Ба сурати куллий метавон гуфтки жохилият мафхуми астки ба замон ва макони хосси намешавад онро махдуд кард,балки холат ва кайфияти хосси астки дар хар макон ва замони метавонад ба вужуд биёд ва такрор шавад.

Саййид Қутб рохимахуллох мегуяд: фахми жохилият ба ин маъники танхо дўврайи замони қобли аз баъсати пайғамбари хотам буда иштибох мебошад,балки жохилият тамоми макотиб ва роххойи астки бандагийи банда барои бандагон бошад,ин сифат хам дар тамоми макотиби башарий имруз вужуд дорад.Дар тамоми макотиби башарий – бидуни истисно –инсонхо чандин қонун ва барномахойи зиндагишонро аз инсонхойи монанди худ дарёфт мекунандки ин хам бо тамоми мушаххасотиш яъни жохилият; жохилият ин астки замони инсонхо дар бахши аз ибодат ва қавонини зиндагий барои хамдигар бандагий анжом медиханд,на инки иддайи иддайи дигариро ба жуз худо бипарастанд.

(идома дорад……)

تعارفي درسونه/پنځم درس: شرعي دښمن پېژندنه (4)/په شرعي ادبياتو کې د مرتد پېژندنه او مرتدین او له مرتدین ډلو سره د چلند څرنګوالی(27)

تعارفي درسونه/پنځم درس: شرعي دښمن پېژندنه (4)/په شرعي ادبياتو کې د مرتد پېژندنه او مرتدین او له مرتدین ډلو سره د چلند څرنګوالی(27)

“يدرأ بالشبهة” معنی دا ده چې که حاکم یا قاضي ته هر څومره کمزورې شبهه موجوده وي، چې د هغې له امله د متهم پر ضد د یقین او مطلقې اطمینان درجې ته حکم ونه رسېږي، نو دا شبهه به د دې سبب شي چې موږ ووایو: “موږ پر دې شخص یقین ته نه یو رسېدلي”.

او د همدې یقین ته نه رسېدو له امله، د هغه پر ضد حکم نه صادرېږي. که څه هم دا شبهه ډېره کوچنۍ او ضعیفه وي، خو همدا لږه شبهه هم د دې مانع ګرځي چې د مسلمان پر ضد حکم وشي. ولې؟ ځکه چې مسلمان د یقین له مخې اسلام ته داخل شوی، او یوازې د یقین پر اساس ترې خارجېدای شي، نه د شک، شبهې او ظن پر اساس. همدا یوه کوچنۍ شبهه موږ ته اجازه نه راکوي چې یقین ته ورسېږو.

اوس که حاکم یا قاضي د بښنې، عفوې او تېروېدنې په پرېکړه کې تېروتنه وکړي، دا غوره ده له دې چې د سزا ورکولو او د حدودو د نافذولو پر مهال تېروتنه وکړي، لکه څرنګه چې د ترمذي حدیث وایي: “فَإِنَّ الْإِمَامَ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعَفْوِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعُقُوبَةِ”.

د “إجماع” تحقق معمولاً ډېر سخت وي، سمه ده؟ خو موږ وینو چې ابن منذر د ټول امت د اجماع یادونه کړې، او ویلي یې دي چې ټول مسلمانان او صحابه کرام په دې قاعده “دَفع الحدود بالشبهات” متفق دي. ګڼو محدثینو، لکه ترمذي، بيهقي، هيتمي، ابن ماجه، ابن أبي شيبة او نورو، په دې اړه ځانګړي ابواب جوړ کړي دي، او د امت له صالحو سلفو څخه هیڅوک داسې نه دي موندل شوي چې د دې اجماع پر خلاف یې څه ویلي وي.

امام ابوحنیفه رحمه الله او د هغه اصحاب د دې قاعدې تر ټولو سخت پلویان دي، او تر ټولو زیات یې دا قاعده کارولې ده. له ابوحنیفه او د هغه له پیروانو وروسته، مالکيان، او له هغوی وروسته شافعیان د دې قاعدې پلویان دي. نور هم شته، خو د اهل سنت په مشهورو فرقو کې همدا ډلې تر ټولو زیات د دې قاعدې ملاتړ کوي، که څه هم ظاهریان او نور هم ورسره مخالفت نه لري.

رشید رضا رحمه الله وایي: “که د یوه ځانګړي فرد په اړه شبهه او تأویل موجود وي، نو د کفر حد او احکام له هغه څخه لېرې کېږي.”

دی د درء احادیثو ته په اشارې سره وایي: “موږ ته امر شوی چې حدود د شبهاتو له امله دفع کړو؛ او د ټولو حدودو څخه، هغه حد چې تر ټولو زیات د رفع وړ دی، د ارتداد او له اسلام څخه د وتلو حد دی.”

لیدل مو؟ بیا هم دې اساسي قاعدې ته ورسېدو چې: “من دخل الإسلام بيقين لم يُـخرج منه إلا بيقين” یعنې، څوک چې په یقین سره اسلام ته داخل شوی وي، د شک، احتمال او شبهې له امله ورڅخه نه ایستل کېږي. بلکې، موږ باید له هرې شبهې سره ټینګه اړیکه ونیسو، تر څو د خپل ورور او خور ایمان وساتو، او هغوی له ځانه لېرې نه کړو، او خپل لاسونه د خپل ورور په وینه سره نکړو.

دا هغه شرطونه دي چې ټول اهل قبله پرې اتفاق لري. خو، د شیعه مذهب له نظره، د دې شرطونو سربېره، د کفر د ترسره کولو قصد او نیت هم د اساسي شرایطو څخه ګڼل کېږي.

خو دوی وایي: د خلکو د عقایدو، او په ځانګړي ډول د هغوی د نیت موندل، چې د دوی د خبرو او اعمالو تر شا د اصلي انګېزې په توګه ګڼل کېږي، داسې مسله ده چې باید متخصصینو ته وسپارل شي. یوازې متخصصین کولای شي معلومه کړي چې د یوه شخص تر خبرو یا عمل شاته څه نیت پروت دی، او دا شخص ولې د ارتداد په تور تورن شوی. یوازې اهل تخصص دا نیت تشخیص کولای شي، لکه د حاطِب بن ابی بلتعه قضیه.

اوس، که د دې شرایطو څخه یو هم نه وي، نو د “مرتد” اصطلاح له شخص څخه ساقطېږي، او حد هم نه پرې تطبیقېږي. خو که شخص دا ټول شرایط ولري، نو بیا وروستي پړاو ته ځو، چې هغه د “تکفیر موانع” دي.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

(5-қисмат)

Оя бу сурати возих ва ошкора ба мо мегуядки жохилият мафхуми дар баробари хукм ва қонуни худост,на мовзуъ ва мафхуми дар баробари савод ва тамаддун ва технология ва пешрафтхойи (фанний ва фаровонийи тўлид) тўлид ва фарди фаровони тўлид.

Замоники хадафи тамом пайғамбарон куфр ба тоғут ва дунболи он иймон ба қонун ва шариати аллох матрах мешавад,бояд фахмид масала бар сари босавод будан ё набудан ё огохи ё адами огохи бар улуми тажрубий нест балки,масала бар манхажи ба жахонбини ва ба қонун ва барномайи бармегардадки онхо барои худишон интихоб карданд.Аллохи мутаол мефармояд:

– وَلَقَدْ بَعَثْنا في‏کُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ(نحل/36)،

Мо миёни хар миллати пайғамбариро фристодаем (ва мухтавои даъвати хаммаи пайғамбарон ин буда аст) ки худоро бипарастид (Аниъбудуллоха яъни ибодат ва қонун ва барнома манхажитон ибодат яъни тамоми афъолики инсон бар асоси қонуни шариати аллох анжом бидихадки ибодатитон фақат барои аллох бошад) ва аз тоғут дури кунид. Дар жойи дигари мефармояд:

فَمَنْ يَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّهِ فقداستَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقي‏لاَانْفِصامَ لَها(بقره/256)،

Касики аз тоғут (куфр кунад ба тоғут ва тоғутро зери по бигузорад) нофармони тоғут кунад ва ба худо иймон биёварад,ба мохкамтарин дастовизи чанг зада аст ( ва уро аз суқут ва халокат мерахонад ва ) аслан гусастан надорад.Ин дастовизики ба он чанг зада аст.

Куфр ба тоғут яъни ла илаха ва иймон ба қонуни шариати аллох яъни иллаллох .Бар хамин асос будки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармуд:

: قولوا لا اله الا الله تفلحوا

Бигуйид ла илаха иллаллох то ростгор шавид.

Бо ин вужуд,нуқтайики барои ман жолиб аст ва метавон мафхуми жохил ва жохилиятро айнитар кунад,ба кор бурдани каламайи олим ва уламо барои мусалмонони ахли тўвхиди чун Сумайя,Ёсир ва Аммор ва Билол ва ………..астки тамоми ин азизон аз хондан ва невиштан бебахра ва дар воқеъ бесавод буданд ва дар муқобил,ба кор бурдан каламайи жохил барои каси чун Абулхакам астки чунончи гуфта шуд донишманд ва саромади савод ва донишхойи он рузгор буд.Дар ин сурат,шахс метавонад босавод,лисонсу,фовқи лисонсу,донишманд ва доктор ва профессор бошад аммо жохил ва шахс метавонад дар баробар бесавод бошад аммо олим.Ин нигариши қуръони аст,ин нигариш астки аллохи мутаол ба мо дар моврид олим ва жохил ёд медихад.Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам бесавод буд,ин нуқтайики хийлихо намехоханд ба он диққат кунанд ва табиий астки хамчунин атрофиёниш нисбат ба улуми тажрубий роижи он замон оз огохийи чандони бархурдор набуд аммо,олими буд ба тамоми маъно.Пас,жохилият наметавонад дар баробари савод ва улуми тажрубий қарор бигирад.Балки,жохилият хукм ва қонуни астки дар баробари хукм ва қонуни ислом қарор гирифта бошад.Ба хамин далил,ислом марги жохилиятро муқаддамаи зухур ва ғолиб шудан қавонини шариати аллох медонад,дар ин жо жохилият дар баробари ислом қарор мегирад.(идома дорад…….

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий

(4-қисмат)

Ин мавориди се гонайики матрах шуд бар асоси жахли нафахмий бано шуданд ва намешавад ба рости ва хақиқат аз онхо дифоъ кард каси наметавонад асоси рости,хақиқат ва истидлоли дуруст аз онхо дифоъ ва посдори кунад.Ба хамин далил,жохилхо дар ин гуна жавомеъи жохилий танхо барасоси таассуб,калла хушуки,худсари,лажбозий ва ек дандагий ва бо тавассул ба зур аслаха бо мухолифини худ бархурд мекунад.Аллох мутаол дар ояйи 26 сураи Фатх жохилиятро ба маъни хамийят ва таассуб ба кор мебурд ва мефармояд:

إِذْ جَعَلَ الَّذينَ کَفَرُوافي‏قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجاهِلِيَّةِ. 

Таъкид бар хостахойи нобажо,таассуб дарборайи нажод ва қовм ва қабила,огохихойи ночиз ва жонибдорийи бедалил аз ақоид ва андишахо,маъни хамийят ва таассуби жохилият аст.

Дар ин сурат мо жохилиятро дар даруни  ва афкори  афрод,дар қавонин ва ахкоми хоким бар онхо,дар зухури ин афкор ва қавонин ба сурати амалий дар жомеъа ва дар шевайи бархурди ин жохилият бо мухолифинишон мушохада мекунем.Ин,чохор услуб ва чохор муфхуми жохилият будаки ин оёт ба он ишора мекунад.

Ин назар замони хам,доврони  қобли аз баъсати росулуллох саллаллоху алайхи васалламро доврони жохилияти ула исмгузори карданд.Албатта бо оётики зикр шуд ва оёти мушобих дар ин замина дар қуръон меояд мушаххас мешавадки аллох мутаол вужуди ин довраро таъкид мекунадки иддайи 150 то 200 сол қобли аз баъсатро машмули ин довра медонанд.

Бо ин васф жохилият ек мафхум аст,ва дар истелохи шаръий яъни дур шудан аз хақ ва адами огохий ба тўвхид ва дини ислом.Пас,намешавад жохилиятро ба маънийи дури аз улуми тажрубийи руз ва донишхойи тажрубийи башарий донист,балки жохилият мафхуми аст ба маънийи дурий аз қавонин ва арзишхойи шариати аллох.Бо ин нигариш астки мефахмем чиро Абул хакам профессор ва донишманди бузурги он замон ,он жомеъа мулаққаб ба Абу Жахл мешавад.

Бо инки аъроб мумкин аст дар заминахойи улуми тажрубий нисбат ба ақвоми атрофи худишон монанди румихо ва мисли эронихо ақаб мондатар буда бошанд аммо дар улуми нез бартарихойи доштанд.Буданд мисли ситорашуносий,жуғрофиёйи табиий,бодшуносий,насаб шуносий,адабиёт ва шеър ва …………пас жохилияти онхо мутародифи  нодонийи ба улуми руз ва мутазоди улуми тажрубий ва савод ва огохихойи тажрубий набуд,балки жохилият дар муқобили қонуни шариати аллох ва арзишхойи дини буд.Барои хамин аллохи мутаол дар қолиби суъол мефармояд:

: أَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّهِ يَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْمًا لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ؛

Оё дунболи хукми жохилият хастанд?Барои мардумики ахли яқин хастанд чи хукми бехтар аз хукми худост?

(идома дорад…….)

 
Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(51- қисм)

Мана бу,  ақидавий ва равторий мусулмон  беморларни аксари тушиб қолган йўлдир. Мусулмонларни орасидаги ақидавий ва равторий беморлар мана шу нарсалар борасида мана шу йўлга тушиб қолганлар, улар аллохга итоат қилишни қасд қилишган, аммо ижтиход ва таъвилда хатога дучор бўлишган, ундан хам баттарроғи хозирги пайтда қози ва маржаъ сифатида улил амр шўросига хам эга эмасмиз, худди росулуллох саллаллоху алайхи васалламни асрларида ва хулафойи рошидинни асрида  осонлик билан  мурожаъат қилинадиган ва масалани минтақа ё жахон миқёсида охирига етказадиган  шўролар,қозилар мавжуд эмас, бизлар фақат ўзимизни қишлоғимиз ёки шахримиз ё гурухимиз ёки ўзимизни атрофимиздагилар бўйича бир иш қила оламиз холос. Шу сабабли хам шубхага ё таъвилга кўра узр хамиша мавжуд бўлган, хозирги вазиятда хам исломий хукуматга тегишли бўлган улил амр шўросини канали орқали мана бу холатни йўқотилади.

Аммо шунга қарамасдан, қуйидаги нуқтага хам ишора қилиниши ва айтилиши лозим бўлади: таъвилга узр келтиришни маъноси, шахс масалан ла илаха иллаллохни,жаннатни,жаханнамни ёки барча ахли қибла учун маълум бўлган шариат фарзларини бирортасини инкор қила олади,дегани эмас. Хеч ким бундай нарсаларни инкор қила олмайди. Масалан бугунги кунда кофир секулярлар қилаётган ишлар ёки худосизлар қилаётган нарсалар яъни олдин уларга занодиқа дейиларди, ёки ғуллот қилаётган нарсалар,ижроий қонунларга ва шариатдаги ошкор нарсаларга қаршилик қилинган тақдирда хам таъвил қилувчи шахсни устида “хад”ни ижро қилинмайди,деган маънода эмас, йўқ бундай бўлмайди; балки мана бундай шахс хам худди бошқа мусулмонлар сингари истисно қилинмайди. Шунингдек Қуддома ибни Мазъун розиаллоху анху хам шароб ичган пайтида уни устида хад ижро қилинди, шунингдек мана бундай фикрдаги таъвил қилувчи  кишиларни танқид қилинмайди,деган маънода эмас, йўқ ундай эмас. Балки мана бу шаръий таъвиллар шахсни иймонига зарба урилишига рухсат бермайди ва шахсни устида такфир хукми содир бўлишига монеълик қилади ,деган маънодадир. Таъвил қилувчи шахсни ё мужтахидга тақлид қилган муқаллидни  устида такфир хукми содир бўлишини олдини олади.

Хар қандай суратда хам, барча мусулмонлар ғайри таъвил бўлишни,такфирни шартларидан деб билади, агар кимки шаръий манбаъларда шаръий таъвилга эга бўлса, мана шу таъвил уни такфир қилинишига монеълик қилади. Хўп, хозир сиз ўзингизни атрофингизга бир эътибор беринглар,сизлар қилган ишлар  сабабли сиз уларни кофир деб санаган исломий фирқалардан бўлган кишиларни сўзлари ё қилган ишлари оятлардан,хадислардан, тарихий ривоятлардан қилинган таъвил эмасми? Улар аллохга итоат қилиш учун мана бу сўзларни айтишяптими  ва мана бу ишларни қилишяптими ё аллохга душманчилик қилиш учунми? Агар хатто шубха қилсангизлар, мана бу шубхани ўзи хам уларни такфир қилинишига монеълик қилади. Чунки улар исломга ишонч билан кириб келишган  ва шак,шубха билан ундан чиқишмайди.

Энди, таъвил қилувчи шахс  ё мазхаб хақидаги ахли қиблани қоидаларини барчасини кўрмасликка оладиган кимсалар, шубхасиз ё ахли қиблани бир гурухини бошқа бир гурухига қарши қилишни истаётган мунофиқ ва секулярзадаларга ўхшаш доно душмандир ёки мухолиф фирқани қаршисида ўзини фирқасини химоясига мухтож бўлган жохил дўстларимиздир, улардаги мана бу эхтиёж бундай хатоларга дучор бўлишларига ва мухолиф гурухни такфир қилишларига  сабаб бўлган.

Хар икки холатда хам улар ғайри шаръий йўлда харакат қилаётган хисобланади ва уларни хар иккови ахли қиблани вахдатини,қудратини нишонга олишган ва мусулмонларни заифлаштириш ва ахли қиблани орасидаги тафарруқ ёриқларини чуқурлаштириш бўйича харакат қилишяпти ва уларни хар иккови ўзлари истаган ё истамаган холда ахли қиблага вахдатни,қудратни,хайбатни қайтишига монеълик қилишяпти, улар хатто буюк кишиларнинг исломий хукуматни ташкил қилиш бўйича қилаётган жиходларини бехосил бўлишига хам сабаб бўлишяпти.  

(давоми бор…….) 

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(51- قیسم)

مَنَه بُو عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی مُسُلمان بِیمارلَرنِی اَکثَرِی توُشِیب قالگن یوُلدِیر. مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَگِی عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی بِیمارلَر مَنَه شُو نَرسَه لَر بارَه سِیدَه مَنَه شوُ یوُلگه توُشِیب قالگنلَر، اوُلَر اَلله گه اِطاعَت قِیلِیشنِی قَصد قِیلِیشگن، اَمّا تَعوِیلدَه خَطاگه دُوچار بوُلِیشگن، اوُندَن هَم بَتتَرراغِی حاضِرگِی پَیتدَه قاضِی وَ مَرجَع صِیفَتِیدَه اوُلِی الاَمر شوُراسِیگه هَم اِیگه اِیمَسمِیز، حُوددِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی عَصرلَرِیدَه وَ خُلافایِی راشِیدِیننِی عَصرِیدَه آسانلِیک بِیلَن مُرَاجَعَت قِیلِینَه دِیگن وَ مَسَلَه نِی مِنطَقَه یا جَهان مِقیاسِیدَه آخِیرِیگه یِیتکَه زَه دِیگن شُورالَر، قاضِیلَر مَوجُود اِیمَس، بِیزلَر فَقَط اوُزِیمِیزنِی قِیشلاغِیمِیز یاکِی شَهرِیمِیز یا گوُروُهِیمِیز یاکِی اوُزِیمِیزنِی اَطرافِیمِیزدَگِیلَر بُویِیچَه بِیر اِیش قِیلَه آلَه مِیز خالاص. شوُ سَبَبلِی هَم شُبهَه گه یا تَعوِیلگه کوُرَه عُذر هَمِیشَه مَوجُود بُولگن،حاضِرگِی وَضِیعیَتدَه هَم اِسلامِی حُکوُمَتگه تِیگِیشلِی بوُلگن اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی کَنَلِی آرقَه لِی مَنَه بُو حالَتنِی یوُقاتِیلَه دِی.  [1]  

اَمّا شوُنگه قَرَمَسدَن، قوُیِیدَگِی نوُقطَه گه هَم اِیشارَه قِیلِینِیشِی وَ اَیتِیلِیشِی لازِم بُولَه دِی:تَعوِیلگه عُذر کِیلتِرِیشنِی مَعناسِی، شَخص مَثَلاً لا اِلَه اِلّا الله نِی، جَنَّتنِی، جَهَنَّمنِی یاکِی بَرچَه اَهلِی قِبلَه اوُچُون مَعلوُم بوُلگن شَرِیعَت فَرضلَرِینِی بِیرارتَه سِینِی اِنکار قِیلَه آلَه دِی، دِیگه نِی اِیمَس. هِیچ کِیم بوُندَی نَرسَه لَرنِی اِنکار قِیلَه آلمَیدِی. مَثَلاً بوُگوُنگِی کوُندَه کافِر سِکوُلارلَر قِیلَه یاتگن اِیشلَر یاکِی خُداسِیزلَر قِیلَه یاتگن نَرسَه لَر یَعنِی آلدِین اوُلَرگه زَنادِیقَه دِییِیلَردِی، یَعنِی غوُلّات قِیلَیاتگن نَرسَه لَر، اِجرائِی قانوُنلَرگه وَ شَرِیعَتدَگِی آشکار نَرسَه لَرگه قَرشِیلِیک قِیلِینگن تَقدِیردَه هَم تَعوِیل قِیلوُوچِی شَخصنِی اوُستِیدَه “حَد” نِی اِجرا قِیلِینمَیدِی، دِیگن مَعنادَه اِیمَس، یوُق بوُندَی بوُلمَیدِی؛ بَلکِی مَنَه بوُندَی شَخص هَم حوُددِی باشقَه مُسُلمانلَر سِینگه رِی اِستِثنا قِیلِینمَیدِی. شوُنِینگدِیک قُدّامَه اِبنِ مَظعُون رَضِیَ اَلله عَنهُ هَم شَراب اِیچگن پَیتِیدَه اوُنِی اوُستِیدَه حَد اِجرا قِیلِیندِی، شوُنِینگدِیک مَنَه بوُندَی فِکردَگِی تَعوِیل قِیلوُوچِی کِیشِیلَرنِی تَنقِید قِیلِینمَیدِی، دِیگن مَعنادَه اِیمَس، یوُق اوُندَی اِیمَس. بَلکِی مَنَه بُو شَرعِی تَعوِیللَر شَخصنِی اِیمانِیگه ضَربَه اوُرِیلِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیدِی وَ شَخصنِی اوُستِیدَه تَکفِیر حُکمِی صادِر بوُلِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیدِی وَ شَخصنِی اوُستِیدَه تَکفِیر حُکمِی صادِر بُولِیشِیگه مانِعلِیک قِیلَه دِی، دِیگن مَعنادَه دِیر. تَعوِیل قِیلوُچِی شَخصنِی یا مُجتَهِدگه تَقلِید قِیلگن مُقَلِّدنِی اوُستِیدَه تَکفِیر حُکمِی صادِر بوُلِیشِینِی آلدِینِی آلَه دِی.

هَر قَندَی صوُرَتدَه هَم، بَرچَه مُسُلمانلَر غَیرِی تَعوِیل بُولِیشنِی ، تَکفِیر شَرطلَرِیدَن دِیب بِیلَه دِی، اَگر کِیمکِی شَرعِی مَنبَعلَردَه شَرعِی تَعوِیلگه اِیگه بوُلسَه، مَنَه شُو تَعوِیل اوُنِی تَکفِیر قِیلِینِیشِیگه مانِعلِیک قِیلَه دِی. حوُپ،حاضِر سِیز اوُزِینگِیزنِی اَطرافِینگِیزگه بِیر اِعتِبار بِیرِینگلَر، سِیزلَر قِیلگن اِیشلَر سَبَبلِی سِیز اوُلَرنِی کافِر دِیب سَنَگن اِسلامِی فِرقَه لَردَن بُولگن کِیشِیلَرنِی سوُزلَرِی یا قِیلگن اِیشلَرِی آیَتلَردَن،حَدِیثلَردَن، تَرِیخِی رِوایَتلَردَن قِیلِینگن تَعوِیل اِیمَسمِی؟ اوُلَر اَلله گه اِطاعَت قِیلِیش اوُچُون مَنَه بُو سوُزلَرنِی اَیتِیشیَپتِیمِی وَ مَنَه بُو اِیشلَرنِی قِیلِیشیَپتِیمِی یا اَلله گه دُشمَنچِیلِیک قِیلِیش اوُچُونمِی؟ اَگر حَتَّی شُبهَه قِیلسَنگِیزلَر، مَنَه بُو شُبهَه نِی اوُزِی هَم اوُلَرنِی تَکفِیر قِیلِینِیشگه مانِعلِیک قِیلَه دِی. چوُنکِی اوُلَر اِسلامگه اِیشانچ بِیلَن کِیرِیب کِیلِیشگن وَ شَک،شُبهَه بِیلَن اوُندَن چِیقِیشمَیدِی.

اِیندِی، تَعوِیل قِیلوُچِی شَخص یا مَذهَب حَقِیدَگِی اَهلِی قِبلَه نِی قائِدَه لَرِینِی بَرچَه سِینِی کوُرمَسلِیککَه آلَه دِیگن کِیمسَه لَر، شُبهَه سِیز یا اَهلِی قِبلَه نِی بِیر گوُرُوهِینِی باشقَه بِیر گوُرُوهِیگه قَرشِی قِیلِیشنِی اِیستَیاتگن مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرگه اوُحشَش دانا دُشمَندِیر یاکِی مُخالِف فِرقَه نِی قَرشِیسِیدَه اوُزِینِی فِرقَه سِینِی حِمایَه سِیگه مُحتاج بُولگن جاهِل دُوستلَرِیمِیزدِیر، اوُلَردَگِی مَنَه بُو اِیختِیاج بوُندَی خَطالَرگه دوُچار بوُلِیشلَرِیگه وَ مُخالِف گوُرُوهنِی تَکفِیر قِیلِیشلَرِیگه سَبَب بوُلگن.

  هَر اِیککِی حالَتدَه هَم اوُلَر غَیرِی شَرعِی یُولدَه حَرَکَت قِیلَیاتگن حِسابلَه نَدِی وَ اوُلَرنِی هَراِیککاوِی اَهلِی قِبلَه نِی وَحدَتِینِی، قُدرَتِینِی نِشانگه آلِیشگن وَ مُسُلمانلَرنِی ضَعِیفلَشتِیرِیش وَ اَهلِی قِبلَه نِی آرَه سِیدَگِی تَفَرُّق یارِیقلَرِینِی چوُقوُرلَشتِیرِیش بُویِیچَه حَرَکَت قِیلِیشیَپتِی وَ اوُلَرنِی هَر اِیککاوِی اوُزلَرِی اِیستَه گن یا اِیستَه مَه گن حالدَه اَهلِی قِبلَه گه وَحدَتنِی، قُدرَتنِی، هَیبَتنِی قَیتِیشِیگه مانِعلِیک قِیلِیشیَپتِی، اوُلَر حَتَّی بوُیُوک کِیشِیلَرنِینگ اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیش بوُیِیچَه قِیلَیاتگن جِهادلَرِینِی بِیخاصِل بوُلِیشِیگه هَم سَبَب بوُلِیشیَپتِی.

(دوامی بار……..)

---

[1] دوستان، روی این مسائل دقت کنید.

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(51- قسمت)

این همان مسیری است که اکثر بیماران عقیدتی و رفتاری مسلمین در آن افتاده اند. بیماران عقیدتی و رفتاری مسلمین در همین چیزها و در همین مسیر افتاده اند.این ها قصد اطاعت از الله را دارند اما، در اجتهاد و تأویل دچار اشتباه شده اند، و بدتر از همه ما شورای اولی الامری هم به عنوان قاضی و مرجع نداریم  و چنین قاضی و شورائی وجود ندارد که بتوان به همان سادگی عصر رسول الله صلی الله علیه وسلم و عصر خلفای راشدین به آن مراجعه کرد و مسأله را در سطح منطقه و جهانی خاتمه بخشید، ما فقط شاید بتوانیم در سطح روستای خودمان، گروه یا شهر خودمان یا همین اطرافیان خودمان بتوانیم کاری انجام دهیم. به همین دلیل است که عذر به شبهه یا به تأویل همیشه وجود داشته است و در وضع موجود هم تنها از کانال شورای اولی الامر وابسته به حکومت اسلامی از بین می رود.[1]

اما با این وجود، باید به این نکته هم اشاره شود و گفته شود که: عذر به تأویل به این معنا نیست که شخص می تواند مثلاً به انکار لا اله الا الله یا انکار بهشت و جهنم و یا هریک از مسلمات شریعت که برای همه ی اهل قبله به ضرورت معلوم است اقدام کند، کسی نمی تواند چنین چیزهایی را انکار کند. مثل همین کاری که کفار سکولار هم اکنون آن را انجام می دهند، ملحدین آن را انجام می دهند یا قبلاً به آن ها زنادقه می گفتند، غلات که قبلاً انجام می دادند هم اینک هم هستند و دارند انجام می دهند، و به این معنا هم نیست که در صورت مخالفت با قانون رایج اجرائی و آشکار شریعت نمی توان «حد» را برشخص تأویل کننده اجرا کرد، نه اینگونه نیست؛ بلکه چنین شخصی هم همچون سایر مسلمین غیر قابل استثناء است. همچنانکه قدامة بن مظعون رضی الله عنه وقتی در مورد نوشیدن خمر تأویل کرد حد زده شد، و همینطور به این معنی هم نیست که افکار چنین کسی که تأویل کرده مستحق نقد و آسیب شناسی نباشد، نه. بلکه، این به این معناست که این تأویلات شرعی مانعی می شوند که اجازه نمی دهند صدمه ای به ایمان شخص وارد شود و مانعی می شوند که حکم تکفیر بر شخص صادر شود. مانعی برای جلوگیری از صدور حکم تکفیر بر شخص تأویل کننده و مقلدی که از چنین مجتهدی تقلید کرده است می شود.

در هر صورت، کل مسلمین، غیر متأول بودن را در تکفیر شرط می دانند، و اگر کسی تأویلی شرعی از منابع شرعی داشته باشد، همین تأویل وی مانع از آن می شود که تکفیر گردد. خوب، الان شما اطراف خودتان را نگاه کنید، ببینید کسانی از فرق اسلامی که شما آن ها را به خاطر فعلی که انجام می دهند کافر می دانید واقعاً این سخنان و کارهایشان تأویلی از آیات، احادیث و روایتهای تاریخی نیست؟ آیا این ها واقعاً به خاطر اطاعت از الله این سخنان را می گویند و این کارها را می کنند یا به خاطر دشمنی با الله؟ اگر حتی شک هم داشتید همین شک و شبهه هم باز مانع از آن می شود که آن ها را تکفیر کنید. چون با یقین وارد اسلام شده اند و با شک و شبهه از آن خارج نمی شوند.

حالا، کسانی هم که تمام این بدیهایت اهل قبله را در مورد شخص یا مذهب تأویل کننده نادیده می گیرند، بدون شک یا دشمنان دانای اهل قبله چون منافقین و سکولارزده ها هستند و می خواهند گروهی از اهل قبله را در برابر گروه دیگری قرار دهند، یا دوستان جاهلی هستند که نیازِ به حمایتِ مردمیِ فرقه ی خود، علیه فرقه ی مخالف دارند همین نیاز آن ها را وادار کرده در چنین اشتباهاتی بیفتند و بی محابا به تکفیر گروه مخالف اقدام کنند.

در هر دو حالت، این ها در مسیر غیر شرعی درحرکت هستند، و هر دو وحدت و قدرت اهل قبله را هدف قرار داده اند، و در راستای تضعیف مسلمین و عمیق تر شدن شکافهای تفرق میان اهل قبله در تلاش اند و هر دو خواسته یا ناخواسته مانعی برای وحدت و برگشت قدرت و ابهت به اهل قبله هستند و حتی مانع عقیم شدن جهاد بسیاری از بزرگواران در راستای تشکیل حکومت اسلامی در سایر سرزمین های مسلمان نشین هم می شوند.

(ادامه دارد……)

---

[1] دوستان، روی این مسائل دقت کنید.