وَاعْتَصِمُوا

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси аввал: дин чист? Секуляристхо аз мо чи дини мехоханд?
 

(16- қисмат)  

Ахзоб ё мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо намепазирандки хокимият, қонунгузорий, итоат ва фармонбурдорий, ва жазо ва подош дар ин дунё аз инсон гирифта шавад ва тамоман дар ихтиёри аллох таоло қарор бигирад. Ва бар хамин асос астки бо асоси тўвхид ва ла илаха иллаллох яъни ибтидо нафийи тамоми илохахо ва куфр ба тоғут ва тамоми қонунгузоронийки поро аз гилеми худ дироз карда ва дар хайтайи илохий ва хатто бар халофи авомири илохий, қонун сохта ва ижро намуда буданд аз ек тараф яъни (ла илаха) ва исботи ягонагийи аллох дар хокимият, қонунгузорий, итоат ва ижройи подош, ибодат ва фарёдрасий аз тарафи дигар, ба мубориза ва мухолифат бархостанд. Инхо бо хамин маворид межангиданд. “ла илаха” ва “иллаллох” ба ин маъни.

Дар ин сурат,бо пейгирийи манобеъи вожа шуносий ва оёти сарихи қуръон ба ин хақиқати ғейри қобили инкор мерасемки: дини “ахзоб” ё “секуляристхо” дини астки тавассути башар сохта шуда астки ба таъбири имрузин ба он “секуляризм” гуфта мешавад ва дини аст монанди дини ислом дар ажзойи коркарди дунёвийи ун, на дар арзиш ва жойгох.

Вайлсон дар китоби фархангий ва дин, менависад: дунёвийгарий ё қовли ба исолати дунё ек идеоложий ва дин аст. Қоилон ва мубаллиғони ин идеоложий, огохона хаммайи ашколи эътиқод ба умури ва мафохими моварои табиий ва васоит ва коркардхойи мухтасси ба онро тард ва тахтиъа мекунанд.

Вилъям Мак донолъд ба сирохат эълом мекунадки:”секуляризм” дар ек маънойи густарда,новъи дин аст, ровшан аст дар чанин корбурди хечгуна таъоруз ва тақобули бейни секуляризм ва дин вужуд надорад.

Дар ин сурат, бо ин таъорифики худи куффори секуляр хам ба он эътироф доранд бояд бигуем “секуляризм” нез дини аст дар баробари дини ислом бо тамоми шариатхояш, ва замоники аллох таоло амр мекунадки ба ахзоби секуляр гуфта шавад:

       «لَکُمْ دِینُکُمْ وَلِیَ دِینِ»

Яъни чи? Яъни:

-Қарор нест тамоми адён аз жониби аллох омада бошанд. Балки башар хам метавонад худиш тўлид кунандайи дин бошад. Иштибохики хийлихо ба иллати ноогохий ба маънийи сахихи дин дар он меофтанд ин астки хиёл мекунанд дин хатман аз тарафи аллох омада. На ингуна нест.

“لَکُمْ دِینُکُمْ وَلِیَ دِینِ”–

Яъни чи? Яъни барномайи худ сохтайи ахзоби секуляр ё “мушрикин” ё “секуляристхо” нез дин аст дини дар баробари дини ислом. Ин чизи астки хийли сода метавон аз “лакум диникум ва лия дин” ва оёти мушобехи он дар қуръон ба даст оворд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси аввал: дин чист? Секуляристхо аз мо чи дини мехоханд?
 

(15- қисмат)

Ингуна афрод дар умури марбут ба равобити даруни ижтимоъийи худишон аъом аз равобити хонуводагий, дидгохишон нисбат ба зан, фарзанд , бузургсолон, омузиш ва парвариш ва равиши таълим, иқтисод,равобити  иқтисодий ва тужжорий бо хамдигар ва дигарон, доштани мазохиби хурофий ва парастиши анвоъ, ё дахрий ва атеист будан ва дигар масоили марбут ба зиндагийи башарийи даруни гурухий ва тамоми иртибототи сиёсий, фархангий, ижтимоий, иқтисодий ва ….. бо дигар жавомеъ нез аз қавонин ва ахкоми пейравий мекардандки худ онхо онро вазъ карда буданд, ва ба истелохи руз аз мутараққий тарин ва пешрафта тарин афкор ва тараққиёти фикрийи худишон пейравий мекардандки, ё аждоди худ гирифта буданд ё худишон бар асоси хостахойишон тўлид карда буданд ва хеч ек аз ин ахзоби мухталифи секуляр чи дар гузашта ва чи дар хол ва чи дар оянда нагуфта ва нахохад гуфтки,  мо ин қавонинро аз аллох ва еки аз шариатхойи осмоний гирифтаем балки возих ва ошкоро баён мекунандки хеч ек аз қавонини шариатхойи осмонийро ба жойи қавонини тўлид шудайи худимон қабул надорем.

Ба хамин далил, алова бар онки аз пазириши ахком ва дастуроти илохий дар умури зиндагийи худ сарпичий карданд, балки онхоро асотири аввалин, достонхойи кўхна ва қадимий, ахкоми марбут ба афроди паст ва ақаб мондайи жомеъа, сехр ва жоду ва …..медонистанд ва аз қавонини сохтайи дасти худишонки нишон аз тараққий ва пешрафт ба шумор мерафт пейравий мекарданд. Ин равиши собити астки мо дар кулли торихи башарият дар қуръон, ва торихи ахзоб ё “мушрикин” ё секуляристхо қабли аз қурайш то кунун, мушохида кардаем. 

Бо вужуди ин тўлидоти ахзоби мухталифи секуляр ё “мушрикин”, дар аваз, мо ба шаходати қуръон мушохида мекунем ғейри аз так ва туки дахрий ( мотериалист ё атеист), хаммайи секуляристхо ё “мушрикин” бо олудагийхойи қабул доштандки холиқ ва розиқи бо қудрати мушаххас дар кинори “илох”хойи мухталиф ва мутаъаддиди онхо вужуд дорад. Онхо дар масоили чун борон боридан ва ризқ додан ва фарзанд додан ва дар кул хар ончи аз боло ба пойин меомад (тўвхиди рубубият) бо олудагийхойи возихи ба сурати заиф ва мутазалзил аллохро дар кинори соири қонунгузорон ва марокизи жалби манфаъат ва дафъи зарар қабул доштанд ва хатто иддайи аз онхо бовархойи аз насроният ва соибин ва …….ро нез дар масоили шахсий пазирофта буданд ва бутпарастийро сабук мағзий ва химоқат медонистандки ба ханифхо машхур буданд аммо нуктайи муштараки хаммайи ахзоби мухталифи секуляр дар тули торих ин буда астки харгиз зери бори ахком ва қавонини аллох ба сурати комилки мебоисти худ аз пойин ба боло (тўвхиди улухият) мефристоданд намерафтандки, ба унвони итоат аз авомири илохий ба шумор мерафт. Пас онхо бо олудагийхойи возих ва инхирофоти ошкори рубубиятро қабул доштанд ва хамин инхирофот дар рубубият будки инхоро ба инхироф дар улухият кашонда буд

.(идома дорад……

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(47- қисм)

Ибни Таймия рохимахуллох айтадики: хаворижлардаги бидъатни сабаби уларнинг қуръонни ёмон тушунганликларини кетидан бўлган эди, унга қарши чиқишликни мақсад қилишмаган, унга далолат қилмаган нарсани тушуниб олган эдилар,бу нарса гунохкор кишиларни такфир қилишга сабаб бўлади ,деб ўйлашарди. Кўрдингизми, ибни Таймия рохимахуллохни  хавориж хақида айтишича, уларнинг қилаётган ишлари улар қуръонни нотўғри тушуниб олганликларини кўрсатиб турибди, улар қуръонга қарши чиқиш ё душманчилик қилишни қасд қилишмаган, уларни тушунчаларига кўра мана бу гунохларга дучор бўлган кишилар кофир бўлади,деб ўйлашарди. Улар шундай таъвил қилган эдилар, улар қуръонни оятлари ва ривоятларига нисбатан шундай истинод қилган эдилар. Уларнинг хато таъвиллари сабабли хеч ким уларни такфир қилмади.

Хўп, энди садрил исломни бошланғич даврида исломий хукумат мавжуд бўлган пайтда, мана бу адашган харакатлар ўша даражада қолишади ва ғолиб харакатга айланишмайди. Аммо росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишлари бўйича қурилган исломий хукумат қулагач ва вахдатга сабаб бўладиган ягона улил амр шўроси йўқолгач, хилма-хил кўз-қарашларга вахдат бағишловчи маржаъ исломий хукуматни қулаши оқибатида йўқолгач,бу ерда мусулмонлар мурожаъат қиладиган бошқа маржаъ мавжуд эмас эди, хар ким ўзини хақ деб билмаслиги учун мана бу маржаъ ўзини ижмоъси билан охирги назарини содир қиларди. Мана бу маржаъ йўқолгач вужудга келган ихтилофлар сабабли фирқаланиш, мазхабларга бўлиниш вужудга келади.  Бизларни барчамиз бутун тарих давомида кўриб турганимиздек, мана бу ошкор хақиқатни хеч ким кўрмаганликка ола олмайди.

Мана бу мазхабларга бўлинишлар, фирқаланишлар, гурухларга тақсимланишлар ана ўша она маржаъни бузилгани ва шўродан вужудга келган хамда вохид ижмоъни ироя берадиган вохид умматни йиқилиши сабабли юзага чиққан эди, мана бу маржаъ яна қайтадан қайтиб келгунича мана бу мазхабларга бўлинишлар, фирқаланишлар, хилма-хил гурухларга тақсимланишлар ва турли-хил таъвилотлар асосида вужудга келадиган турли-туман ихтилофлардан қутулишни иложи йўқ, хеч ким бундан қочиб қутулиб кетолмаган, шунингдек бу нарса  бутун тарих давомида доим мавжуд бўлган.

Мусулмонлар мана бундай мусибатга дучор бўлиб ўзларини исломий хукуматларини қўлдан бой берган пайтларида, мана бу харакатлар аксар жамиятларда ўз-ўзидан хоким бўлди,мазхабларга бўлинишди. Бундан ташқари мунофиқлар ва секулярзадалар хам фирқалашни ва ўзларини атрофларига бир гурух мусулмонларни жамлашни  бошлаб юборишди. Ўтган даврларда хам улар хилма-хил фирқаларни вужудга келтиришган ва хозирда хам мана шу секулярзадалар ўзлари учун турли-туман тафсирлар ва ахзоблар унвони остида фирқалашларни ва ўзларини атрофларига бир гурух мусулмонларни жамлашни  давом эттиришяпти. Хозирги даврда улар  ўзларининг  исмларини хизб қўйиб олишган.

Исломий хукуматни ва шўрони қўлдан бой берилгани сабабли осонлик билан ўтган бир неча асрдан хозирги пайтгача исломий диёрларни ва мусулмонлар яшайдиган минтақаларни жуда кўпида ёлғон ва тўғри ижтиходларни,таъвилотларни бозори чаққон бўлиб қизиган. Энди бу ерда ихтилоф хоким эмас, балки тафарруқ вужудга келган.

Ихтилофни умри қисқа бўлиб ўзини самарасини беради ва шўрони ўзида дафн бўлади. Аммо тафарруқ асрлар давомида чўзилиши ва фожеъаларни келтириши мумкин. Мана бу бизларни хаммамиз кўриб турган тафарруқни ўзи бўлиб, улил амр шўроси  ташкил бўлгунича ва мана бу шўродан вохид уммат ижод бўлгунича ва бу умматдан вохид ижмоъ чиқиб келгунича, мана бу тафарруқ ўзини фожеъали хаётини давом эттиради.

(давоми бор……..)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(47- قیسم)

اِبنِ تَیمِیَّه رَحِمَهُ الله اَیتَه دِیکِی: خَوارِجلَردَگِی بِدعَتنِی سَبَبِی اوُلَرنِینگ قُرآننِی یامان توُشوُنگنلِیکلَرِینِی کِیتِیدَن بوُلگن اِیدِی، اوُنگه قَرشِی چِیقِیشلِیکنِی مَقصَد قِیلِیشمَه گن، اوُنگه دَلالَت قِیلمَه گن نَرسَه نِی توُشُونِیب آلگن اِیدِیلَر، بوُ نَرسَه گوُناهکار کِیشِیلَرنِی تَکفِیر قِیلِیشگه سَبَب بوُلَه دِی، دِیب اوُیلَه شَردِی. کوُردِینگِیزمِی،اِبنِ تَیمِیَّه رَحِمَهُ الله نِی خَوارِج حَقِیدَه اَیتِیشِیچَه، اوُلَرنِینگ قِیلَه یاتگن اِیشلَرِی اوُلَر قُرآننِی ناتوُغرِی توُشوُنِیب آلگنلِیکلَرِینِی کوُرسَه تِیب توُرِیبدِی، اوُلَر قُرآنگه قَرشِی چِیقِیش یا دُشمَنچِیلِیک قِیلِیشنِی قَصد قِیلِیشمَه گن، اوُلَرنِی توُشوُنچَه لَرِیگه کوُرَه مَنَه بوُ گوُناهلَرگه دوُچار بوُلگن کِیشِیلَر کافِر بوُلَه دِی، دِیب اوُیلَه شَردِی. اوُلَر شوُندَی تَعوِیل قِیلگن اِیدِیلَر، اوُلَر قُرآننِی آیَتلَرِی وَ رِوایَتلَرِیگه نِسبَتاً شوُندَی اِستنِاد قِیلگن اِیدِیلَر. اوُلَرنِینگ خَطا تَعوِیللَرِی سَبَبلِی هِیچ کِیم اوُلَرنِی تَکفِیر قِیلمَه دِی.

حوُپ، اِیندِی صَدرُ الاِسلامنِی باشلَنغِیچ دَورِیدَه اِسلامِی حُکوُمَت مَوجُود بُولگن پَیتدَه، مَنَه بُو اَدَشگن حَرَکَتلَر اوُشَه دَرَجَه دَه قالِیشَه دِی وَ غالِب حَرَکَتگه اَیلَه نِیشمَیدِی. اَمّا رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمنِی رَوِیشلَرِی بُویِیچَه قُورِیلگن اِسلامِی حُکوُمَت قوُلَه گچ وَ وَحدَتگه سَبَب بوُلَه دِیگن یَگانَه اوُلِی الاَمر شوُراسِی یوُقالگچ، هِیلمَه – هِیل کوُز- قَرَشلَرگه وَحدَت بَغِیشلاوچِی مَرجَع اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُلَه شِی عاقِبَتِیدَه یوُقالگچ، بُو یِیردَه مُسُلمانلَر مُراجَعَت قِیلَه دِیگن باشقَه مَرجَع مَوجُود اِیمَس اِیدِی، هَر کِیم اوُزِینِی حَق دِیب بِیلمَسلِیگِی اوُچُون مَنَه بُو مَرجَع اوُزِینِی اِجماعسِی بِیلَن آخِیرگِی نَظَرِینِی صادِر قِیلَردِی. مَنَه بُو مَرجَع یوُقالگچ وُجُودگه کِیلگن اِیختِلافلَر سَبَبلِی فِرقَه لَه نِیش، مَذهَبلَرگه بوُلِینِیش وُجُودگه کِیلَه دِی. بِیزلَرنِی بَرچَه مِیز بوُتوُن تَرِیخ دَوامِیدَه کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک، مَنَه بُو آشکار حَقِیقَتنِی هِیچ کِیم کوُرمَه گنلِیککَه آلَه آلمَیدِی.

مَنَه بُو مَذهَبلَرگه بوُلِینِیشلَر، فِرقَه لَه نِیشلَر، گوُرُوهلَرگه تَقسِیملَه نِیشلَر اَنَه اوُشَه آنَه مَرجَعنِی بوُزِیلگه نِی وَ شوُرادَن وُجُودگه کِیلگن هَمدَه واحِد اِجماعنِی اِرایَه بِیرَه دِیگن واحِد اوُمَّتنِی یِیقِیلِیشِی سَبَبلِی یوُزَه گه چِیققَن اِیدِی، مَنَه بوُ مَرجَع یَنَه قَیتَه دَن قَیتِیب کِیلگوُنِیچَه مَنَه بُو مَذهَبلَرگه بوُلِینِیشلَر، فِرقَه لَه نِیشلَر، هِیلمَه – هِیل گوُرُوهلَرگه تَقسِیملَه نِیشلَر وَ توُرلِی- هِیل تَعوِیلاتلَر اَساسِیدَه وُجُودگه کِیلَه دِیگن توُرلِی- توُمَن اِیختِلافلَردَن قوُتوُلِیشنِی عِلاجِی یُوق، هِیچ کِیم بوُندَن قاچِیب قوُتوُلِیب کِیتالمَه گن، شوُنِینگدِیک بُو نَرسَه بوُتوُن تَرِیخ دَوامِیدَه دائِم مَوجُود بُولگن.  

مُسُلمانلَر مَنَه بوُندَی مُصِیبَتگه دوُچار بوُلِیب اوُزلَرِینِی اِسلامِی حُکوُمَتلَرِینِی قوُلدَن بای بِیرگن پَیتلَرِیدَه، مَنَه بُو حَرَکَتلَر اَکثَر جَمِیعیَتلَردَه اوُز- اوُزِیدَن حاکِم بوُلدِی، مَذهَبلَرگه بوُلِینِیشدِی. بوُندَن تَشقَرِی مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر هَم فِرقَه لَشنِی وَ اوُزلَرِینِی اَطرافلَرِیگه بِیر گوُرُوه مُسُلمانلَرنِی جَملَشنِی باشلَب یُوبارِیشدِی. اوُتگن دَورلَردَه هَم اوُلَر هِیلمَه – هِیل فِرقَه لَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگن وَ حاضِردَه هَم مَنَه شُو سِکوُلارزَدَه لَر اوُزلَرِی اوُچُون توُرلِی- توُمَن تَفسِیرلَر وَ اَحزابلَر عُنوانِی آستِیدَه فِرقَه لَشلَرنِی وَ اوُزلَرِینِی اَطرافلَرِیگه بِیر گوُرُوه مُسُلمانلَرنِی جَملَشنِی دَوام اِیتتِیرِیشیَپتِی. حاضِرگِی دَرودَه اوُلَر اوُزلَرِینِینگ اِسملَرِینِی حِزب قوُیِیب آلِیشگن.

اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ شوُرانِی قوُلدَن بای بِیرِیلگه نِی سَبَبلِی آسانلِیک بِیلَن اوُتگن بِیر نِیچَه عَصردَن حاضِرگِی پَیتگه چَه اِسلامِی دِیارلَرنِی وَ مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن مِنطَقَه لَرنِی جُودَه کوُپِیدَه یالغان وَ توُغرِی اِجتِهادلَرنِی، تَعوِیلاتلَرنِی بازارِی چَققان بوُلِیب قِیزِیگن. اِیندِی بُو یِیردَه اِختِلاف حاکِم اِیمَس، بَلکِی تَفَرُّق وُجُودگه کِیلگن. [1]

اِیختِلافنِی عُمرِی قِیسقَه بُولِیب اوُزِینِی ثَمَرَه سِینِی بِیرَه دِی وَ شوُرانِی اوُزِیدَه دَفن بُولَه دِی. اَمّا تَفَرُّق عَصرلَر دَوامِیدَه چوُزِیلِیشِی وَ فاجِیعَه لَرنِی کِیلتِیرِیشِی موُمکِین. مَنَه بُو بِیزلَرنِی هَمَّه مِیز کوُرِیب توُرگن تَفَرُّقنِی اوُزِی بوُلِیب، اوُلِی الاَمر شوُراسِی تَشکِیل بوُلگوُنِیچَه وَ مَنَه بوُ شُورادَن واحِد اوُمَّت اِیجاد بوُلگوُنِیچَه وَ بُو اوُمَّتدَن واحِد اِجماع چِیقِیب کِیلگوُنِیچَه، مَنَه بوُ تَفَرُّق اوُزِینِی فاجِیعَه لِی حَیاتِینِی دَوام اِیتتِیرَه دِی.

(دوامی بار…….)

---

[1]تقریباً چگونه بگوییم در اکثر سرزمین های مسلمان نشین باید بگوییم در تمام سرزمین های مسلمان نشین به نسبت های مختلفی داغ و گرم شده است.

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(47- قسمت)

ابن تیمیه رحمه الله هم می گوید: بدعت خوارج به خاطر بدفهمیشان از قرآن بود و قصد معارضه با آن را نداشتند و چیزی را از آن فهم می کردند که بر آن دلالت نمی کرد و گمان داشتند آن موجب تکفیر کردن کسانی است که مرتکب گناه می شدند. دیدید، اینگونه ابن تیمیه رحمه الله در مورد خوارج می گوید که کارهای آن ها نشانه ی بدفهمی آنان از قرآن بود و قصد معارضه و دشمنی با قرآن را نداشتند و چیزی را از آن فهم می کردند که خیال می کردند با این فهم خود، کسی که دچار این گناه شده کافر شده است. تأویل آن ها چنین بود، استناد آن ها به آیات و روایات چنین بود. پس به خاطر تأویلات اشتباهشان کسی آن ها را تکفیر نکرده است.

خوب،حالا، در آن زمانهای ابتدایی صدر اسلام همان زمان که حکومت اسلامی وجود داشت، این جریانات انحرافی در همان حد می ماندند و نمی توانستند به جریان غالب تبدیل شوند. اما، زمانی که حکومت اسلامی به روش رسول الله صلی الله علیه وسلم از بین رفت و زمانی که شورای اولی الامر، به عنوان تنها مرجع وحدت بخش از بین رفت. تنها مرجع وحدت بخش دیدگاههای مختلف، بر اثر انهدام حکومت اسلامی از بین رفت و دیگر مرجعی نبود که مسلمانان به آن مراجعه کنند و هر کسی خودش را بر حق نداند بلکه، آن مرجع رأی آخر را با اجماعی که داشت صادر می کرد. وقتی که این مرجع از بین می رود به وجود آمدن اختلاف ناپسند و به دنبال آن فرقه سازی و مذهب گرائی واقعیتی اجتناب ناپذیر شده است. همه در طول تاریخ شاهد آن هستیم و نمی توان این واقعیت آشکار را نادیده گرفت.

همه ی مذهب سازی ها، فرقه سازی ها و گروه سازی ها همه به دلیل انهدام آن مرجعِ مادر و به دلیل انهدام امت واحده ای که از شورا به وجود آمده بود و اجماع واحدی که ارائه می داد، همه ی این ها به این دلیل به وجود آمدند و تا زمانی که این مرجع دوباره برنگردد وجود این مذهب سازی ها، فرقه گرایی ها و گروه های مختلف و اجتهادات مختلف که بر اساس تأویلات مختلف به وجود آمده اند اجتناب ناپذیر است و کسی نمی تواند از آن فرار کند همچنان که در طول تاریخ وجود داشته اند.

زمانی که مسلمین دچار چنین مصیبتی شدند و حکومت اسلامی خودشانرا از دست دادند، همین جریانات خود به خود در اکثر جوامع به جریان حاکم تبدیل شدند، تبدیل شدند به مذهب. علاوه بر اینها منافقین و سکولارزده ها هم شروع کردند به فرقه سازی و جمع کردن عده ای از مسلمین به دور خودشان. در گذشته آن ها فرقه های مختلفی را تولید کردند الان هم همین سکولازده ها برای خودشان تحت عنوان تفاسیر و احزاب مختلف به همین فرقه سازی و جمع کردن عده ای از مسلمین به دور خودشان ادامه می دهند . الان اسم خودشان را حزب گذاشته اند.

به همین راحتی و تنها به دلیل از دست رفتن حکومت اسلامی و شورا، بازار اجتهادات و تأویلات راست و دروغ از چند قرن گذشته تاکنون در بسیاری از سرزمینهای مختلف اسلامی و سرزمین های مسلمان نشین داغ و گرم شده است.[1] در اینجا دیگر اختلاف حاکم نیست بلکه، تفرق به وجود آمده است.

عمر اختلاف کوتاه است، ثمره اش را می دهد و در همان شورا دفن می شود. اما تفرق می تواند قرنها طول بکشد و فاجعه به بار بیاورد. این همان تفرقی است که همه ی ما شاهد آن هستیم و تا زمان تشکیل شورای اولی الامر و ایجاد امت واحدی از این شورا و خروج اجماعی واحد از این امت، این تفرق به زندگی ننگین و فاجعه بار خودش ادامه می دهد.

(ادامه دارد……)

---

[1]تقریباً چگونه بگوییم در اکثر سرزمین های مسلمان نشین باید بگوییم در تمام سرزمین های مسلمان نشین به نسبت های مختلفی داغ و گرم شده است.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси аввал: дин чист? Секуляристхо аз мо чи дини мехоханд?
 

(14- қисмат)  

Дар ин сурат, метавон гуфтки дин ё истелохан “осмоний” аст; яъни пайғамбари омада ва хар чи оварда аз тарафи “аллох” сарчишма гирифта ,ё “осмоний” нест, яъни хосили афкор ва ақоиди сохта шуда тавассути худи инсон аст. Албатта шариатхойи мунхариф шуда аз ислом мисли яхудият ва насрониятки масири инхирофро тей карданд ва олуда шуданд таркиби аз ин ду “дин” шуданд аммо бо ин вужуд дар маънийи омми  он мунхарифини дини ислом хастанд ва ба онхо сифориш мешавадки ба нохақ дар дини худки хамон ислом аст дучори ғулув ва инхироф нашаванд ва ба рохи рост баргардандки пайғамбари хотам саллаллоху алайхи васаллам нишон дода аст:

قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لَا تَغْلُوا فِي دِينِكُمْ غَيْرَ الْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعُوا أَهْوَاءَ قَوْمٍ قَدْ ضَلُّوا مِنْ قَبْلُ وَأَضَلُّوا كَثِيرًا وَضَلُّوا عَنْ سَوَاءِ السَّبِيلِ (مائده/77)

Бигу: эй ахли китоб! Ба нохақ дар дини худ рохи ифрот мапуйид ва аз ахвоъ ва амёли гурухики пеш аз ин гумрох шуданд ва бисёриро гумрох карданд ва аз рохи рост мунхариф гаштанд, пейравий менамойид.

Дар хар сурат,”дин”и башарий, сохтайи инсон аст ва инсон ба сабаби бархи ниёзхойи равоний ва ижтимоий ба пейравий аз бархи бовархо кашида шуда аст, монанди эътиқод ба нийруйи жодуйи ё тўлиди худо ва бехишт ва жаханнам  ва дунодуни хиёлий ва ё тўлиди қавонини жихати идорайи умури зиндагийи рузмаррайи худ пейравони “дин”и сохта шуда тавассути башар дар адабиёти қуръоний танхо бо лафзи “мушрикин ё ахзоб” ном гузорий шуданд, яъни харжо каламайи “ахзоб” ё “мушрикин” ва “аллазина ашроку” ба танхоий дар қуръон ба кор рафта манзури куффори ахли китоб ё шибхи ахли китоб нестанд, балки дар миёни фуқахо бо хамон лафзи “мушрикин” шинохта шуданд албатта лозим ба зикр астки баъзи аз фуқахо аз ибороти мушрикини ғейри ахли китоб хам барои секуляристхо истефода кардандки дар баробари ин, истелохи мушрикини ахли китоб хам ба кор рафтаки манзури ин бузургворон аз ба коргирийи лафзи мушрикин барои куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб [1]“лафзий” ва “луғавий” буда на “шаръий”.

Мушрикин ё ахзоб дар воқеъ касони хастандки “ошкоро ва возих” иқрор мекунандки қавонини худишонро аз шариатхойи осмоний нагирифтанд балки афкор, тасаввурот ва андишахойи худишон дар мовриди худо ва жахони ғайб ва бехишт ва жаханнам ва башарият ва жахони атрофро, меъёри қонунгузорий ва танзими равобити худ бо дигарон ва мухити атроф ва мовароут табиия медонанд, ва аз хеч ек аз қавонин ва ахкоми илохий табаият ва пейравий намекарданд; ва жихати хифзи манофеъ ва табақайи моддий ва маънавийи худишон, хатто аз пазириши комили ахком ва барномахойи шариатхойи осмонийки андишахойи башарийи зиёдий дар онхо русух карда аст ва тақрибан қолиби тахрифий ба худ гирифта ва бештар ба андишахойи башарий шабохат дорд то калом ва паёми илохий, аз он хам худдорий мекунанд.

(идома дорад……)

---

[1]بعضی از فقها از عبارت مشرکین غیر اهل کتاب استفاده کرده اند که در برابر این اصطلاح مشرکین اهل کتاب هم به کار رفته که سازگاری با منابع اصلی شرعی ندارد.هر چند که امثال ما هم مدتها در این اشتباه رایج افتاده بودیم اما جامعه ی کفار اهل کتاب یا شبهه اهل کتاب جوامعی متمایز از جامعه ی کفار «مشرک» و مشرکین بوده و هست.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси аввал: дин чист? Секуляристхо аз мо чи дини мехоханд?
 

(13- қисмат)

Ба хамин далил астки фиръавн нез бовархойи ғалат ва куфриёти мовжуд дар миёни мардумро “дин” медонист ва худро мудофеъи “дин”и медонистки Мусо (алайхиссалом) алайхи он қиём карда буд. Яъни дар воқеъ, “дин”и тўлид шуда тавассути башар дар баробари “дини” нозил шуда тавассути аллох дар баробари хам қарор гирифта буданд. Аллох таоло мефармояд:

وَقَالَ فِرْعَوْنُ ذَرُونِی أَقْتُلْ مُوسَى وَلْیَدْعُ رَبَّهُ إِنِّی أَخَافُ أَن یُبَدِّلَ دِینَکُمْ أَوْ أَن یُظْهِرَ فِی الْأَرْضِ الْفَسَادَ (غافر/26)،

Фиръавн(ба атрофиён ва мушовирони худ) гуфт: маро рахо кунид то ман Мусоро бикушам ва у парвардигоришро ( барои нажоти худ аз дасти ман) ба фарёд бихонад. Ман аз ин метарсамки дини шуморо тағйир дихад, ё инки дар замин фасодро густариш дихад.

Қуръон ба вужуди “дин”и ғейри аз “дин”и ислом дар маънийи хос ва омми он эътироф мекунад, хар чанд мо онхоро ботил ба шумор биёварем; аммо “дин”и астки вужуд дорад ва пейравони хам дорад. Дар ин сурат, вожайи “дин” шомили ончироки хақ аст монанди диники росулуллох саллаллоху алайхи ва олихи васаллам оварда, ва ончироки ботил аст монанди дини мушрикин ( ё ахзоб ё секуляристхо) мешавад.

Бар хамин асос, аллох таоло дар баробари пейравони “дин”и сохта шуда тавассути инсон ё секуляризм мефармояд:

  أَفَغَیْرَ دِینِ اللّهِ یَبْغُونَ (آل‌عمران/۸۳)،

Оё жуз “дини” аллох чизи дигариро мехохид? Дунболи чизи дигари хастид? Хамчунин фармуда:

هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِینِ الْحَقِّ (توبه/33، فتح/۲۸، صف/۹)

Худостки пайғамбари худ (Мухаммад)ро хамрох бо хидоят ва “дин”и ростин равон карда аст. Ё мефармояд:

وَأَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ (نساء/146)

Ва дини худро холисона аз он аллох кунид.

Ба хамин далил астки худованд таъкид мекунадки, дар баробари тамоми шариатхойи насх шуда ва “дин”и секуляризмки дини ахзоби мушрик (секуляр) аст, танхо “дин”и ислом назди аллох пазирофта аст ва мефармояд:

إِنَّ الدِّینَ عِندَ اللّهِ الإِسْلاَمُ (آل‌عمران/۱۹)

Бидуни шак дини назди аллох хамон ислом аст. Ва хамчунин мефармояд:

وَمَن یَبْتَغِ غَیْرَ الإِسْلاَمِ دِینًا فَلَن یُقْبَلَ مِنْهُ (آل عمران/۸۵)

Хар каси ғейри аз дини ислом, дини дигариро интихоб кунад, аз у қабул намешавад ва пазирофта намешавад.

(идома дорад…..)

تعارفي درسونه/پنځم درس: شرعي دښمن پېژندنه (4)/په شرعي ادبياتو کې د مرتد پېژندنه او مرتدین او له مرتدین ډلو سره د چلند څرنګوالی(22)

له دې خبرې نه تېر شو چې همدا ساحر (عبداللطیف) د آل سعود له دروغجنو سلفیانو څخه دی او د طاغوتونو له چوپړانو څخه شمېرل کېږي، نو د هغه خبرې نشو منلای. او همدا رنګه له دې نه هم تېر شو چې د بارزاني خبرې د سیکولرېزم د دفاع په اړه دي، او دا چې هغه تل ځان د سیکولرېزم مدافع ګڼلی، او هېڅکله یې د سیکولرېزم پر ضد خبره نه ده کړې، سره له دې چې ټولې رسنۍ هم د هغه په اختیار کې دي.

هغه زرګونه کُرد ځوانان د سیکولرېزم او نړیوالو سیکولرېستانو د دین لپاره د امریکا او د هغوی د نوکرانو په لار کې قرباني کړي. بس، د هغه د ګوند د مرامنامې ته دې څوک مراجعه وکړي، یا لږ تر لږه د «حزب دیموکرات کردستان» نوم ته دې وګوري. که یوازې د «دیموکرات» کلمې ته پام وشي، نو دا کلمه له سیکولرېزم سره تړاو لري.

دا درباري سلفي وایي چې سیکولرېزم کفر دی، ځکه چې دا نشي ویلای چې کفر نه دی. او وایي چې سیکولر ګوندونه هم کافران دي. ښه، نو که یو څوک د سیکولرېزم د ګوند مشري وکړي، بیا څه؟ دا هغه پوښتنه ده چې باید همدا درباري ساحران یې ځواب ورکړي. څوک چې د یوه سیکولر ګوند مشري کوي، هغه یوازې یو عام کافر نه دی، بلکې «اَئِمَّةَ الکُفر» دی.

ایا موږ کولی شو چې د استالین په اړه ووایو چې هغه کمونیست نه و، پداسې حال کې چې د کمونیستانو مشر و؟ یا موږ کولی شو د قاضي محمد په اړه ووایو چې هغه دیموکرات او سیکولر نه و، پداسې حال کې چې د استالین په ملاتړ یې د کردستان لومړی سیکولر او مرتد ګوند جوړ کړ؟ آیا مسلمانان دومره ناپوه ګڼل شوي چې د کمونیستانو یونیفورم ته ورته عمامه چې د قاضي محمد پر سر ایښودل شوې وه، دوی وغولوي؟

پس، د یو چا انکار هغه وخت اعتبار لري چې:
۱. له مسلمانانو ځان نه وي جلا کړی.
۲. د ښکاره کفارو سره یو ځای شوی نه وي.
۳. د جرم د پېژندلو سربېره، د هغه خبرې له عمل سره مخالفې نه وي.

که یو سړی په روژه کې ډوډۍ خوري، او ته یې وینې چې خوري، خو بیا هم نیغ په نیغه سترګو ته ګوري او وایي چې زه نه خورم، نو ستا احساس به څه وي؟ که یو څوک ستا له جېب څخه پیسې باسي، یا ستا له کوره غلا کوي، او ته یې لاس په لاس نیسې، خو بیا هم درته وایي چې زه غل نه یم، ته به څه احساس وکړې؟

دا د طاغوتي واکمنانو او د نړیوالو سیکولر کفارو د مزدورانو حالت دی. دوی هر ډول کفر، جنایت، وژنې، چپاول، د مسلمانانو قتل او عام ترسره کوي، خو بیا هم خلکو ته نیغ په نیغه ګوري او وایي: «موږ دا کار نه دی کړی!» او درباري علما وایي چې دا انکار د دوی د رښتینولۍ ثبوت دی!

زه فکر کوم چې دا اَئِمَّةَ الکُفر او مفسدین باید خپل وخت ته وسپارل شي. اوس به بېرته هغه مسلمان ته راشو چې د یوې داسې جُرم په کولو تورن شوی چې که د خاصو مرحلو څخه تېر شي، د هغه د مرتد کېدو حکم پرې صادریږي، او دا ډېر خطرناک لوری دی.

که یو مسلمان اقرار وکړي او جرم رد نه کړي، نو جرم یې ثابتېږي. خو دا کافي نه ده، او سمدستي حکم نشو ورکولای. دا یوازې د لومړۍ مرحلې پای دی. دوهمه مرحله دا ده چې باید ثابته شي چې دا جرم واقعاً کفر دی، چې شخص پرې مرتد کېږي. دا یوازې او یوازې د قرآن کریم او صحیح سنتو له لارې ثابتیږي.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси аввал: дин чист? Секуляристхо аз мо чи дини мехоханд?
 

(12- қисмат)

Хар касики вожайи “дин”ро дар қуръон ба сурати маърифа ё накра ва мужаррад ё музоъаф, мовриди баррасий қарор бидихад, алова бар ин чохор маънийи жузъийки то алъон баён шуда , мутаважжихи се маънийи куллий хам мешавадки вазъ ва сохтори онро мушаххас менамояд:  

1-Дини вохид назди аллох , ислом аст:

إِنَّ الدِّینَ عِندَ اللّهِ الإِسْلاَمُ(آل عمران/ ۱۹)

Бугумон дин дар пешгохи худо ислом аст.

2-Хадаф аз баёни вожайи “дин”, усули ақоид ва қавонини дини ислом аст,хамонгунаки дар ин фармудайи аллох таоло омада аст:

فرموده ی الله تعالی آمده است: «شَرَعَ لَکُم مِّنَ الدِّینِ مَا وَصَّى بِهِ نُوحًا وَالَّذِی أَوْحَیْنَا إِلَیْکَ وَمَا وَصَّیْنَا بِهِ إِبْرَاهِیمَ وَمُوسَى وَعِیسَى أَنْ أَقِیمُوا الدِّینَ وَلَاتَتَفَرَّقُوا فِیهِ … (شوری/۱۳)

1-Аллох диниро барои шумо (мўъминон) баён дошта ва ровшан карда астки онро ба Нух тўвсия карда аст ва мо онро ба ту вахий ва ба Иброхим ва Мусо ва Ийсо сифориш кардаем ( ба хаммайи онхо сифориш кардаемки) динро барпо дорид ва дар он тафрақа накунид.

2-Хамчунин гохи мурод аз вожайи “дин”, эътиқод ба қавонин, барномахо ва бовархойи пазирофта шудайи миллати аз миллатхост, сарфи назар аз даруст ё ғалат будани он бовархо. Хамонгунаки аллох таоло ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дастур додаки ба кофарони мушрики (секуляр) бигуяд:

 لَکُمْ دِینُکُمْ وَلِیَ دِینِ (کافرون/6)

Дини худитон барои худитон, ва дини худам барои худам!

Суъолики мумкин аст дар инжо матрах шавад ин астки оё вожайи “дин” танхо барои дини хақ ба кор меравад?

Хамчунонки ишора шуд, гохи мурод аз вожайи “дин” дар қуръон, бовархойи пазирофта шудайи миллати аз миллатхост, сарфи назар аз дуруст ё нодуруст будани он. Хамонгунаки дар ин ояйи

«لَکُمْ دِینُکُمْ وَلِیَ دِینِ» (کافرون/6)

Динитон аз он худитон ва дини ман нез барои худам. Дар инжо мушаххас астки вожайи “дин” сирфан барои “дини” хақ ба кор намеравад,балки ба ончики мардум дуруст ё нодуруст ба он геройиш пейдо карданд ва эътиқод пейдо карданд, ба кор меравад. Ғейри мумкин астки секуляризм ва бутпарастий аз тарафи аллох нозил шуда бошад ва аллох таоло секуляризм ва бутпарастийро ба пайғамбари вахий карда бошад то ба мардум омузиш бидихад. Аммо бо ин вужуд, аллох таоло бовархойи мушрикин ё ахзоб ё секуляристхоро “дин” медонад.

(идома дорад…….)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(46- қисм)

Бу ерда аллох таоло очиқ-ойдин мисолларни зикр қилиш билан бирга, бизларга вохид умматни вужудга келтириш учун охирги элчини шариатининг канали орқали аллох таолони ибодатларини қилиш эканини етказяпти, мана бу элчи хам шариатга эргашиш ва аллохни дастурларини баён қилиш билан исломий давлатни қобиғини остидаги улил амр шўросини, вохид умматни сақлаб қолиш учун ягона абзор деб таништиради:

«الَّذينَ اسْتَجابُوا لِرَبِّهِمْ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَمْرُهُمْ شُوري بَيْنَهُمْ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ» (شوری/38).

Улар парвардигорларига ижобат-итоат этган ва намозни тўкис адо қилган зотлардир. Уларнинг ишлари (мудом) ўзаро шўро- маслахат (билан) бўлур ва биз уларни ризқлантирган нарсалардан инфоқ – эхсон қилурлар.

Ха, улил амр шўроси қулашидан олдин ихтилоф зиддият эмас,балки хилма-хиллик бўлган, хилма-хиллик эса хамиша бойлик ва баракотни масдари бўлади ва бўлган, мусулмонларнинг ихтилофи хато йўлни босиб ўтаётган пайтида у ўша унутиш,хато доирасида қолади ва мусулмонларни шўросига мурожаъат қилиш билан бу иш хал бўлади; уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо улар билан назар бўйича ихтилофга эга бўлган сахобалар хақида шундай деб мархамат қилган эдилар: у ёлғон айтмаган, эхтимолан у ё унутиб қўйган ёки хато қилган ёки матлабни нотўғри тушунган. Мана бундай жамиятда баъзи кишилар ижтиход қилинадиган масалалар бўйича гўёки бошқачага ўхшаб туюлишади ва  хукмга,сурат масаласида  эътиқод қилиш бўйича бошқалар билан ихтилофга эга эмас, балки уларни бошқалар билан ягона фарқи баён қилиш,тушунтириш равишидадир. Улар хукмга ва масалани суратига эътиқод қилишда эмас ,балки  хукмни  баён қилиш,тушунтириш шевасида  бошқалар билан ихтилофга эга.

Албатта олдин хам айтиб ўтганимиздек, шаръий хужжатларга нисбатан хато таъвил қилишлик, росулуллох саллаллоху алайхи васалламни ва сахобаларни асрларида хам содир бўлган, хатто тахлил ва тахрим хаддидаги таъвилга Қуддома розиаллоху анху ва уни хамрохлари дучор бўлишади. Аммо исломий хукуматни ва сахобаларни шўросини мавжудлиги сабабли, шахсни устида “набавий хужжат” иқома қилинмагунича ва уларни жохилликлари шаръий канал орқали йўқотилмагунича ва улардан тавба қилишни талаб қилинмагунича, Қуддома розиаллоху анху ва у кишини хамрохлари оят ва шаръий манбаълар бўйича қилган хато таъвиллари учун такфир қилинишмаган.

Мана шу намуна хақида биз қайта-қайта хаворижлар хақида жуда кўп такрорий холда баён қилганмизки, алмуғнийда қуйидагиларни ўқиймиз:” агар шахс бегунох кишиларни ўлдиришни ва уларни молларини тортиб олишни хеч қандай шубхасиз ва таъвилсиз жоиз деб билса, кофир бўлади, лекин агар хаворижга ўхшаб уни таъвил қиладиган  бўлишса, агарчи улар мусулмонларни қонини тўкишни  ва молларини тортиб олишни мубох деб билишса ва бу ишларни аллохга яқинлашиш учун қилишса хам уламолар уларни такфир қилишмаган”. Буни давомида айтадики: ” шу жумладан хавориж мазхабида танилган ўринлардан бири шуки, улар жуда кўп сахобаларни, тобеъинларни такфир қилишган, шунингдек уларни молларини ва қонларини халол қилишган ва уларни ўлдиришлик худога яқинлашишга сабаб бўлади ,деб санашган,лекин мана бу масалаларга қарамасдан фуқахолар улардаги таъвил сабабли уларни устида кофирлик хукмини содир қилишмаган.”

Қаранглар дўстлар, айтишларича хаворижлар жуда кўп сахобаларни такфир қилишган, жуда кўп тобеъинларни такфир қилишган, уларни мол ва қонларини халол қилиб олишган, уларни ўлдириш  воситаси билан  аллохга яқинлашиш содир бўлади,деб санашган. Уларни фикрлашича, агар улар имоми Али розиаллоху анхуни ўлдиришса худога яқинроқ бўлишади. Улар ашара мубашшарадан хисобланган ва аллохни шариатида буюк мақомга эга бўлган имоми Алидек шахсни ўлдиришлик орқали  аллохга яқинлашиш  хосил  бўлади ,деб билишарди, аммо шунга қарамасдан хеч ким уларни такфир қилмади. Нима учун? Чунки таъвил қилишган эди.

Демак дўстлар диққат қилинглар, бизларнинг катта кишиларимиз сахобаларни,тобеъинларни такфир қилган кишиларни хам такфир қилишмаган. Улар ўзларини хақларига зулм қилган кишилар эди, сен хам ўзингни хаққингга зулм қилма. Чунки агар сен хам уларни такфир қиладиган бўлсанг, улардан фарқинг қолмайди, худди уларга ўхшаган  золим бўласан. Шунинг учун хам алмуғнини сохиби айтадики: сахобаларни,тобеъинларни такфир қилган ва уларни молларини,қонларини халол қилиб олган ва бу ишлар уларни аллохга яқинлаштиради,деб фикрлайдиган кишиларни хеч ким такфир қилган эмас.

(давоми бор…….)