وَاعْتَصِمُوا

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(71- қисмат)

Шиъаёни 12 имомий хам бар ин боварандки ,хукми маргиш марбут ба марди муртад аст. Инхо тақрибан хамин дидгохро ба шеваи дигари баён мекунанд ва мегуянд: агар шахси муртад ,зан бошад ( чи аз новъи фитрий ва чи аз новъи миллий ,яъни чи зани бошадки аз куффори ахли китоб ба ислом омада ва баъад муртад шуда бошад ё мусалмонзодаи бошадки мусалмон буда ва баъад муртад шуда аст) мегуяд дар хар сурати , инхо эъдом намешаванд, балки зиндоний мешаванд то замоники тўвба кунанд ва амволи у то замоники зинда аст тақсим намешавад ва дар суратики ба хонайи шўхар рафта бошад бояд иддаи талоқ нигах дорад ва ле агар ба хонайи шўхар нарафта бошад бидуни идда аз шўхариш жудо мешавад.

Дар ин сурат, дар мовриди мужозоти заники муртад мешавад аз назари фуқахои  12 имомия тафовути бейни муртади фитрий ва миллий вужуд надорад. Ахкоми жорий бар зани муртадро ба ин шарх мегуянд мухлати барои тўвба кардан ба у дода мешавад баъди аз он уро хабс мекунанд. Аз бузургони онхо касони монанди шахиди аввал мегуяд : агар зани муртад шавад чи иртидоди у фитрий бошад ё миллий кушта намешавад балки , авқоти намозхои вожиб танбех мегардад ва дар хабс мемонад то тўвба кунад ё дар хабс бимирад. Хамин масалаи танбех баъзи аз фуқахои ханафий хам бар он хастандки дар зиндон уро танбех мекунанд хатто дар ғазоиш хам кутохихои мешавадки ин фирқахо ба он ишора карданд.

Фуқахои 12 имоми бар ин боварандки ислом барои занони муртад ,бидон сабабки занон аз назари созмони дифоъий ва фикрий новъан аз мардхо заифтаранд ва зудтар тахти таъсир қарор мегиранд,кейфари осонтари дар назар гирифта аст. Хамчунин истидлол мекунанд ба жангхои риддаки дар он мардхо кушта мешуданд аммо ,занон асир мешуданд ва хатто каниз мешудандки , еки аз онхо фикр кунам модари Мухаммад бин Ханифа будки насиби Али бин Аби Толиб розиаллоху анху шуд.

Дар хар сурат, ин раъй хам вужуд дорад. Аммо чизики хийли жолиб аст, дар Эронки бар асоси фиқхи 12 имоми идора мешавад, хам занон узви дорудастаи ражавий ва соири чапхоро куштанд ва хам занони узви муртаддини секуляри курдиро ,магар надидем? Дидемки хаммаро эъдом карданд, хам касоники дар жанг хатто чанд муддат пеш хам дорудастахои секуляристхои муртади ужалон мусайламаи каззоби курдхоро гирифта буданд ба журми иртидод онхоро куштанд ва хам аз дорудастаи ражавий ва амсолихим ва чапхоики вужуд доштанд ва дар жанг дар қатли муслимин ширкат карда буданд. Хаммайи онхоро куштанд, чиро? Чун инхо нируйи жангий буданд. Пас ,диққат кунид , ” амалан” замоники иртидоди зани сода нест ва муғаллаза ва шадид мешавад ” амалан” фарқи бейни хеч ек аз ахли қибла дар мужозоти зани муртад шуда вужуд надорад, ва тамоми ахли қибла ” амалан” ек кориро анжом медиханд бахусус агар ин зан дар тоифаи муматтаъана ё гуруххои боздоранда аз шариати мисли хамин гуруххои муртад ва секуляри фаол бошад. Дар ин сурат, чанин заноники нийрухои мусаллах хастанд ё дар жанги фархангий дар хидмати аслаха ва дар хидмати жанг хастанд хукми иртидоди инхо фарқи бо мардон надоранд ва кулли ахли қибла бар куштани онхо иттифоқ доранд.

Нуктаи дигарики дар чигунаги бархурд бо муртаддин лозим аст ба он ишора шавад фарзандони хастандки аз падар ва модари муртад ба жо монданд ё ба дунё омаданд ва мусалмон нестанд, бо инхо чи бархурди бояд дошт? Дар ин замина нусси сарихи вужуд надорад. Аммо инро мутмаиннемки фарзанд то замони таклифи бар у вожиб нашуда хукмиш тобеъ мужтамиъи астки дар он зиндаги мекунад, магар инки халофи он собит шавад. Хатто то замоники ба синни таклиф нарасида дар сарзаминхои мусалмоннишин хам хукми бар у ижро намешавад дар кул ин астки тобеъ мужтамиъи астки дар он зиндаги мекунад.

Яъни кудакики дар миёни яхудиён зиндаги мекунад хукмиш мисли яхудиён аст ,магар инки собит шавад ин шахс яхудий нест ва масалан мусалмон аст ё мушрик ва секулярист ё хар чизи дигари аст. Хуб,холо касики муртад мешавад,мухим ин астки фарзандонишки пас аз иртидоди у ба дунё омаданд дар чи мужтамиъи хастанд. Агар дар миёни муслимин хастанд, хуб инхо хам мисли соири кудакони хастандки ба далоили волидейнишонро аз даст доданд ва машмули ахкоми хамон фарзандони ятимий мешавандки дар жомеъайи муслимин хастанд ва аз падар ва модари мусалмон мутаваллид шуданд.

Хатто иддаи аз уламо чун имом Нававий эълом мекунандки агар ин кудакон қабли аз иртидоди волидейн ,нутфаи онхо мунъақид шуда бошад ва хатто волидейн дар  замони хомилаги ин кудак мурта шуда бошанд боз кудак жузви муслимин ба хисоб меояд ва танхо замони мешавад уро муртад донистки болиғ шавад ва баъди аз исломиш дучори иртидод гардад. Хуб,ин моли хамма аст, фарқи бо дигарон надорад. Яъни ин кудак хамон масириро тей мекунадки соири кудакони мусалмонон тей мекунанд ва машмули хукми соири бачча мусалмонхо мешавад.

(идома дорад……….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(70-қисмат)

Иртидод хам журми аст ва жузви худуд,мисли тамоми журмхо ва худудхо ва балки ,бадтар аз соири журмхо нез мебошад. Замоники бейни зан ва мард,дузд ,қотил ,масраф кунандаи маст кунандахо ,зинокор ва ғейрих фарқи нест дар ин моврид хам тафовути вужуд надорад. Журми иртидодки бадтар за он хаст.

Имоми Шофеъий дар мухолифат бо раъйи мухолифин ва исботи инки зани муртад хам мисли марди муртад кушта мешавад, ба ду шубха дар ин замина хам ишора мекунад яъни дар жавоби ин ду шубха оройи худишро хам баён мекунад. Шубхаи аввал ривоёти аз ибни Аббос аст розиаллоху анхуки мегуяд :

«لاتقتل النساء اذا هن ارتددن عن الاسلام ولکن یحبس و یدعین الی الاسلام و یجبرن علیه»

Занон агар аз ислом баргарданд кушта намешаванд балки хабс мегарданд, даъват ба ислом шуда ва бар он мажбур мешаванд. Имоми Шофеъий рохимахуллох ин ривоятро ингуна посух медихад ва мефармояд : бархи аз тарафдорони ин назарки зани муртад кушта намешавад ин ривоётро пеши ман қироат карданд ва ман аз гурухи аз огохон ба хадиски дар жаласа хузур доштанд аз ин ривоёт суъол кардам, хамма гуфтанд ривоёт ғейри сахих аст ва ровийи  он мовриди эътимод нест.

Шубхайи дувум қиёс аст. Касоники мегуянд занони муртад кушта намешаванд ононро ба занони куффори ахли харб муқойиса карданд, зеро пайғамбар куштани занони ахли харбро нахий фармуда аст. Вақти куштани заноники хеч собиқайи дар ислом надоранд жоиз набошад ,қатли занони муртадики собиқа дар ислом доранд ба тариқи аввали жоиз нест ва номи ин қиёс ,қиёси увлавият аст. Имоми Шофеъий рохимахуллох ин шубхаро ингуна жавоб медихад: агар ба ин қиёс битавон истинод кард бояд шомили пирамардон ,муздбигирон ва рохибон нез шавад зеро аз қатли онон нез дар дорул харб нахий шуда аст. Музофан инки агар далили мо ” қиёс ” бошад пас, далили бар зиндони намудани зани муртад нест зеро зани харбий зиндони намешавад балки ба бандаги дармеояд. Пас, бар асоси ин нус

«مَنْ بَدَّڵ دِینَهُ فَاقْتُلُوهُ».

Тафовути бейни зан ва мард қоил намешавад. Имоми Шофеъий ба ин шева ба ду шубха посух медихад.

Дар баробари ин дидгох, ду фирқа аз фирақи исломий дидгохи мутафовути доранд ; еки ханафийхо ва дигари шиъаёни 12 имомийки раъйи дигари доранд. Инхо бар ин боварандки зани муртад шуда кушта намешавад балки , зиндоний мегардад. Суфёни Саврий ва касони дигари аз ахли Куфа хам бар ин раъй буданд.

Ин даста илова бар ривоётики дар мовриди адами куштани занони кофари аслийки дар жанг ширкат намекунанд ривоёти Муоз розиаллоху анхо хам ингуна ва бо ин лафз ба онхо расида :

:«أَيُّمَا رَجُلٍ ارْتَدَّ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهُ، فَإِنْ تَابَ، فَاقْبَلْ مِنْهُ، وَإِنْ لَمْ يَتُبْ، فَاضْرِبْ عُنُقَهُ، وَأَيُّمَا امْرَأَةٍ ارْتَدَّتْ عَنِ الإِسْلاَمِ فَادْعُهَا، فَإِنْ تَابَتْ فَاقْبَلْ مِنْهَا، وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا».

Яъни ба жойи

«وَإِلَّا فَاضْرِبْ عُنُقَهَا»

ки қаблан расида буд ба онхо ингуна расида :

«وَإِنْ أَبَتْ فَاسْتَتِبْهَا».

Агар қабул накард дубора уро тўвба биде. Дубора тўвбаро бар у арза кун.

Ин ривоёт ,бузургтарин далили мухолифини куштани зани муртад шуда астки бояд ба жойи кушта шудан уро зиндоний кард ва хар руз уро тўвба дод то дубора ба ислом баргардад; хатто ,агар то замони маргиш хам тул бикашад. Инхо ингуна истинод мекунанд.

Имоми Абу Ханифа рохимахуллох мегуяд:

: إنَّ المرأة إذا ارتدت لا تُقتَل ولكن تُحبَس وتُخرَج كل يوم فتُستتاب ويُعرَض عليها الإسلام، وهكذا حتى تعود إلى الإسلام أو تموت، لأنَّ النبي صلى الله عليه وسلَّم نهى عن قتل النساء.

Ба хамин шева мегуяд агар зани муртад шуд кушта намешавад ва ле зиндоний мешавад ва хар руз уро аз зиндон берун меоваранд ба у мегуянд тўвба кун ва исломро дубора бар у арза мекунандки дубора исломро қабул кунад. Ин кор ба андозаи идома пейдо мекунад хатто то замони маргиш. Чиро? Чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  нахий карда аз қатли занон.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(69-қисмат)

Абу Довуд ва Насоий хам бо санади сахих аз ибни Аббос розиаллоху анху ривоят кардандки мусалмони нобино зани доштки ба росулуллох  саллаллоху алайхи васаллам фахш медод ва ин мард чандин бор ба у тазаккур дода буд( ки ин корро накунад чун хамма медонистанд дар он замон каси чанин журми муртакиб шавад хукми он марг аст хукумати исломий хам ин ижозаро ба хамма дода будки агар каси чанин кориро анжом дод метавонад ва ижоза дорадки хукмро ижро кунад,қаблан арз кардемки чи каси метавонад ин хукмро ижро намояд.) ин зан фахш медод ва мард чандин бор ба у тазаккур дода ва аз у дархости тўвба карда буд аммо  зан хамчунон ба журми худ идома медод. Ин мард шаб хенгоми занишро ба қатл расонд. Замоники хабар ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам расид мардумро жамъ кард ва фармуд: ман шуморо шохид мегирамки хуни он зан хадар рафта аст

•  «ألا اشْهَدُوا أَنَّ دَمَهَا هَدَرٌ».

Холид ибни Валид хам заники ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фахш ва носазогуйи карда будро ба қатл расонд.

Росулуллох саллалоху алайхи васаллам дар хенгоми фатхи Макка дастури қатли ду занро содир намудки алайхи ахли қибла жанги равоний ва таблиғий мекарданд. Дар жангики секуляристхои Макка алайхи мусалмонон ба рох андохта буданд инхо дар бахши жанги равонийи он фаолият доштанд. Соро аз канизони бани Абдулмутталиб еки аз инхо будки қаблан муртад шуда буд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам амр кард хатто агар худишонро ба пардаи каъба хам овизон карда бошанд боз бояд кушта шаванд.

Зани ба номи умму Қирфаки мусалмон буд кофар шуд. Абу Бакр розиаллоху анху аз у дархости тўвба кард ва гуфт тўвба кунад аммо , он зан тўвба накард ва Абу Бакр розиаллоху анху уро ба далили иртидод кушт.

Мавориди ингуна хастандки метавон ба онхо истинод кард. Дар ин сурат,мужозоти зани муртад шуда дақиқан мисли марди муртад аст, чун асар ва зарархои риддаи зан ва мард фарқи бо хам надорад. Албатта,хадиси хасани Муоз розиаллоху анху дар фатхул бори метавонад далили дигари бошадки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хенгоми ирсоли у ба Яман фармуд:

“أَيُّمَا رَجُلٍ ارْتَدَّ عَنِ الْإِسْلَامِ فَادْعُهُ فَإِنْ عَادَ وَإِلَّا فَاضْرِبْ عُنُقَهُ وَأَيُّمَا امْرَأَةٍ ارْتَدَّتْ عَنِ الْإِسْلَامِ فَادْعُهَا فَإِنْ عَادَتْ وَإِلَّا فَاضْرِبْ عُنُقَهَا”.

Агар марди аз ислом муртад шуд уро дубора даъват кунки баргардад ба ислом ва гарна гардани уро бизан ва хар зани хамки аз ислом муртад шуд,дубора уро даъват кунки ба ислом баргардад ва агар барнагашт гардани уро хам бизан.

Албатта ривоёти дигари хам хастки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди мухталифи меоварад ва холати умумият дорад ва фарқи миёни зан ва мард қарор надода астки мефармояд:

«لاَ يَحِلُّ دَمُ امْرِئٍ مُسْلِمٍ إِلاَّ بِإِحْدَى ثَلاَثٍ: كُفْرٌ بَعْدَ إِيمَانٍ، وَزِنًا بَعْدَ إِحْصَانٍ، وقَتْلُ نَفْسٍ بِغَيْرِ نَفْسٍ»،

Дар се холат рехтани хуни мусалмон халол мешавад еки инки баъди аз иймон кофар шавад, муртад шавад ; ва баъди аз инки мутааххил шуд зино кунад, ва ба ғейри хаққи нафсиро ба қатл бирасонад ва қисос шавад.

Ривоятхоики дар нахи аз куштани занон оварданд ,инхо марбут ба жанг бо куффори аслий астки ба далили заъаф ва адами мушорикати онхо дар жангхост. Хамин ривоят нахи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам замони содир шудки дар жанг ,заниро дидки кушта шуда буд ва фармуд:

:”مَا كَانَتْ هَذِهِ لِتُقَاتِلَ”،

Яъни ин занки жангжу набуд, ва набояд заники жангжу нест ва аз лахози таблиғий дар жанг ширкат надорад кушта шавад. Яъни заники дар  қитол нест,жангжу нест набояд кушта шавад.

. مَا كَانَتْ هَذِهِ لِتُقَاتِلَ،

Яъни иллати инки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чанин харфиро зада ин астки заники кушта шуда, иллати инки нахи шуда кушта шаванд ин астки дар жанг ширкати надоранд.

Хам акнунки занони мусаллахи куффори секуляр дар артешхои кишвархои секуляр хузур доранд дар ин сурат читур? Дар артеши Амрико,режими сехюнисти ,Канада ва дар аксари кишвархо ин занон вужуд доранд,алъон чи? Дар миёни муртаддини секуляри курдистон хам вужуд доранд магар намебинем, алъон хукм чист? Дар таблиғот алайхи муслимин хам ширкат мекунанд, ин читур? Фарқи инхо бо мардон дар чист? Дар хеч чизи ва хукми хамма мисли хам аст.

Занон хам монанди мардон дар жанг ширкат доранд ва аслаха ба даст гирифтанд ва ингуна нестандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфт:

مَا كَانَتْ هَذِهِ لِتُقَاتِلَ،

Масалан зани куффори аслий аст дар манзилиш нишаста ва кори ба жангидан надорад ; хуб дуруст аст ,набояд кушта шавад ; аммо инхо чики дар аксари кишвархои секуляри дунё аслаха ба даст хастанд ё дар жанги равоний ширкат  мекунанд монанди канизоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар фатхи Макка фармуд: онхоро бикушид хатто агар худишонро ба пардаи каъба овизон карда бошанд. Пас,хам акнун занони секуляр дар жанги равонийки алайхи муслимин рох офтоданд ва хам дар жанги низомий фарқи бо мардон надоранд.

(идома дорад…….)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(125- қисм)

Мунофиқ ва секулярзадалар ўзларини куфрларини ошкор қилишган вақтда, қудрат бўшлиғи сабабли  ўзларини мана шу ғуллотлар қолибида кўрсатишади ёки ошкор қилишади. Қудрат бўшлиғи хам махсусан умавийлар билан аббосийлар хукмронлигини ўртасида вужудга келади ва улар хам шу даврда ўзларини кўрсатишади, хадислар ясашади, иш шу даражага етиб борадики, улар хатто одамларни  рофизийликка тарғиб қилишади ва уларни рофизийликка тарғиб қилиш учун хадислар,ривоятлар хам ясашган.

 فقال أبو جعفر علیه السلام بيده إلى صدره: وأنا من الرافضة،

мана бундай ривоятлар жуда кўп.

12 имомлик шиъалар хам хукумат қудратидан махрум бўлганликлари сабабли, улар хеч кимдан қўрқиб ўтиришган эмас, хатто улар 12 имомлик шиъаларни китобларига кириб уларни эгаллаб олишади. Бу китоблардан нусха кўчиришади ва нусхаларни хеч ким хабардор бўлмаган холда  бузишади, бу нусхалар хозирги пайтга ўхшаш интернетга ёзиб чиқариб оладиган ва аслий нусха қайси эканини билса бўладиган  холатда  эмас эди, улар нусхаси бузилган китобларни  ўрнига  янги нусха ёзиб чиқишар ва узоқдаги шахарларга, минтақаларга жўнатиб юборишар эди. Худди шу нарса шиъа китобларини орасига ғалат, нотўғри ривоятлар кириб келишига сабаб бўлади. Шиъалар хозирги кунгача хам мана бу ривоятларни поклаш билан шуғулланишади ва хозирда хам шу иш билан машғулдирлар, аммо хали- хануз бу ишни тугата олишгани йўқ . Уларнинг қилган мана бу ишлари, эгаллаб олишлари хеч кимга пинхон  эмас, улар шиъаларни осонлик билан алдай олишган: шиъаларнинг машхур мухаддис ва фиқх олими қози Шарик ибни Абдуллох Нахий улар хақида айтадики:  

«إحمِل أي الحديث) عن كل من لقيت إلا الرافضة، فإنهم يضعون الحديث و يتخذونه ديناً».

Мана бу киши рофизийлар хақида сухбат қилаётган шиъаларни бири бўлган эди. Хўп, абул хаттобга ўхшаган ғуллотларни ақидасига эга бўлган мана бу рофизийлар, абул хаттобнинг давомчилари бўлишган эди. Ўзингиз бориб бу борада янада кенгроқ текширув олиб боринглар, иншааллох кейинги дарсимизда фирқаларни орасидаги фирқаларда мана бу шахс ва уни бузғунчиликлари хақида кўпроқ сухбатлашамиз. Бориб бир ўрганиб чиқинглар. Улар рофизий бўлинглар,деб тарғиб қилишган, рофизий бўлиш яхши нарса,дейишган ва хатто рофизийларни мақтови бўйича  ривоятлар хам ясашган. Шиъаларнинг манбаъларида келган рофизийларни мақтови хақидаги ривоятларни хаммаси, заиф кишилар томонидан ясалган хужжати заиф ривоятлар бўлиб, уларга истинод қилиб бўлмайди. Бу худди ахли суннат деб маъруф бўлган фирқалардаги бошқа заиф ривоятларга ўхшайди.

Шунга асосланиб,ахли суннат деб маъруф бўлган фирқалар хам йўқотишлар,ўзгартиришлар,ёлғон хадисларни вужудга келтириш ва ғуллотларнинг гурухларидан омонда бўлишган эмас ва хозирда хам омонда эмаслар, 12 имомлик шиъалар эса улардан кўра хам кўпроқ мана бу касалликлар хатарига дучор бўлишган. Чунки улар бошқаларга қараганда хукумат қудратига камроқ эга бўлишган. Хозирда ўзимиз хам кўриб турганимиздек, аксар  ханафийларни ё шофеъийларни ё моликийларни ё ханбалийларни ва хатто хаворижларни ишончлари ва рафторлари, мазхабларидаги  пешволарни  ва имомларни  ишончлари,рафторлари,дастурларидан очиқ ва ошкор фарқ қилади. Энди уларни баъзиси камроқ баъзиси кўпроқ бўлиши мумкин ; аммо гохида мазхабга эргашган кишининг ишончидаги фарқ  шу мазхабни пешвоси билан  шу даражага етиб борадики, мана буларни иккови иккита алохида мазхаб ва иккови хам иккита жудо йўлдан кетяпти,  деб ўйлайсиз.

Мана бу мазхаблар хукумат қудратининг неъматидан қанчалик махрум бўлишса, шариат қонунлари уларнинг мазхаблари асосида пиёда бўлмайди ва буни натижасида уларни орасида шуни мезонича гурухлар,фосид ахзоблар, фосид ақидалар вужудга келади ва униб ўсади. Охирги йилларда кофир ва муртад секуляристларнинг мусулмонлар яшайдиган диёрларда қудратга эга  бўлганликлари сабабли мана бу нарсаларга гувох бўлганмиз ва бўляпмиз хам. Изтирорий холатда нопокликларни камайишига боис бўладиган ягона нарса,мана  шу минтақа эга бўлган  мазхаб асосидаги хукумат қудратидур, оддий холатда хамма мусулмонларни мана бу нопокликларни барчасидан қутулишига сабаб бўладиган танхо нарса, вохид умматни вужудга келтирадиган улил амр шўросини ташкил қилишдан иборат бўлиб, мана бу уммат хам вохид ижмоъдан келиб чиқади ва мусулмонлар яна қайтадан уларни баъзилари қуруқликларга ёки экин унмайдиган ерларга етиб бориб ерга сингиб кетадиган  заиф, тарқоқ ариқчалар ўрнига тўлиб-тошиб оқадиган катта дарёларга яъни ислом дарёсига айланади, натижада фирқагаролик ширкидан ва тафарруқ ширкидан ва келиб чиқиши мунофиқларга ва ошкор кофирларга боғлиқ бўлган  бошқа касалликлардан қутулишади. Исломий хукуматни йўқлиги ва мана бу кимсаларнинг зохир бўлиши тарихда инкор қилиб бўлмайдиган мусибатларни вужудга  келтирди.

(давоми бор……..)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(125- قیسم)

 مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَر اوُزلَرِینِی کُفرلَرِینِی آشکار قِیلِیشگن وَقتدَه، قُدرَت بوُشلِیغِی سَبَبلِی اوُزلَرِینِی مَنَه شُو غوُلّاتلَر قالِیبِیدَه کوُرسَه تِیشَه دِی یاکِی آشکار قِیلِیشَه دِی. قُدرَت بوُشلِیغِی هَم مَخصُوصاً اُمَوِیلَر بِیلَن عَبّاسِیلَر حُکمرانلِیگِینِی اوُرتَه سِیدَه وُجُودگه کِیلَه دِی. اوُلَر هَم شوُ دَوردَه اوُزلَرِینِی کوُرسَه تِیشَه دِی،حَدِیثلَر یَسَه شَه دِی،اِیش شوُ دَرَجَه گه یِیتِیب بارَه دِیکِی، اوُلَر حَتَّی آدَملَرنِی رافِیضِلِیککَه تَرغِیب قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَرنِی رافِیضِیلِیککَه تَرغِیب قِیلِیش اوُچُون حَدِیثلَر، رِوایَتلَر هَم یَسَشگن.   فقال أبو جعفر علیه السلام بيده إلى صدره: وأنا من الرافضة، مَنَه بوُندَی رِوایَتلَر جوُدَه کوُپ.

12اِماملِیک شِیعَه لَر هَم حُکوُمَت قُدرَتِیدَن مَحرُوم بوُلگنلِیکلَرِی سَبَبلِی، اوُلَر هِیچ کِیمدَن قوُرقِیب اوُتِیرِیشگن اِیمَس، حَتَّی اوُلَر 12 اِماملِیک شِیعَه لَرنِی کِتابلَرِیگه کِیرِیب اوُلَرنِی اِیگللَب آلِیشَه دِی. بُو کِتابلَردَن نُصحَه کوُچِیرِیشَه دِی وَ نُصحَه لَرنِی هِیچ کِیم خَبَردار بوُلمَه گن حالدَه بوُزِیشَه دِی، بُو نُصحَه لَر حاضِرگِی پَیتگه اوُحشَش اِنتِیرنِیتگه یازِیب چِیقَه رِیب آلَه دِیگن وَ اَصلِی نُصحَه قَیسِی اِیکَه نِینِی بِیلسَه بوُلَه دِیگن حالَتدَه اِیمَس اِیدِی، اوُلَر نُصحَه سِی بوُزِیلگن کِتابلَرنِی اوُرنِیگه یَنگِی نُصحَه یازِیب چِیقِیشَر وَ اوُزاقدَگِی شَهَرلَرگه، مِنطَقَه لَرگه جوُنَه تِیب یُوبارِیشَر اِیدِی. حوُددِی شُو نَرسَه شِیعَه کِتابلَرِینِی آرَه سِیگه غَلَط، ناتوُغرِی رِوایَتلَر کِیرِیب کِیلِیشِیگه سَبَب بوُلدِی. شِیعَه لَر حاضِرگِی کوُنگه چَه هَم مَنَه بُو رِوایَتلَرنِی پاکلَش بِیلَن شوُغوُلَّه نِیشَه دِی وَ حاضِردَه هَم شوُ اِیش بِیلَن مَشغُولدِیرلَر، اَمّا حَلِی- هَنوُز بُو اِیشنِی توُگه تَه آلِیشگه نِی یوُق. اوُلَرنیینگ قِیلگن مَنَه بُو اِیشلَرِی، اِیگللَب آلِیشلَرِی هِیچ کِیمگه پِینهان اِیمَس، اوُلَر شِیعَه لَرنِی آسانلِیک بِیلَن اَلدَی آلِیشگن: شِیعَه لَرنِینگ مَشهُور مُحَدِّث وَ فِقه عالِمِی قاضِی شَرِیک اِبنِ عَبدُالله نَحِی اوُلَر حَقِیدَه اَیتَه دِیکِی:   «إحمِل أي الحديث) عن كل من لقيت إلا الرافضة، فإنهم يضعون الحديث و يتخذونه ديناً».

مَنَه بُو کِیشِی رافِیضِیلَر حَقِیدَه صُحبَت قِیلَه یاتگن شِیعَه لَرنِی بِیرِی بوُلگن اِیدِی. حوُپ، اَبُو الخَطّابگه اوُحشَه گن غوُلّاتلَرنِینگ عَقِیدَه سِیگه اِیگه بوُلگن مَنَه بُو رافِیضِیلَر، اَبُو الخَطّابنِینگ دَوامچِیلَرِی بوُلِیشگن اِیدِی. اوُزِینگِیز بارِیب بُو بارَه دَه یَنَدَه کِینگراق تِیکشِیرُو آلِیب بارِینگلَر، اِنشاءَلله کِییِینگِی دَرسِیمِیزدَه فِرقَه لَرنِینگ آرَه سِیدَگِی فِرقَه لَردَه مَنَه بُو شَخص وَ اوُنِی بوُزغوُنچِیلِیکلَرِی حَقِیدَه کوُپراق صُحبَتلَه شَه مِیز. بارِیب بِیر اوُرگه نِیب چِیقِینگلَر. اوُلَر رافِیضِی بوُلِینگلَر، دِیب تَرغِیب قِیلِیشگن، رافِیضِی بوُلِیش یَحشِی نَرسَه، دِییِیشگن وَ حَتَّی رافِیضِیلَرنِی مَقتاوِی بُویِیچَه رِوایَتلَر هَم یَسَشگن. شِیعَه لَرنِینگ مَنبَعلَرِیدَه کِیلگن رافِیضِیلَرنِی مَقتاوِی حَقِیدَگِی رِوایَتلَرنِی هَمَّه سِی، ضَعِیف کِیشِیلَر تامانِیدَن یَسَلگن حُجَّتِی ضَعِیف رِوایَتلَر بوُلِیب، اوُلَرگه اِستِناد قِیلِیب بوُلمَیدِی.  بُو حوُددِی اَهلِی سُنَّت دِیب مَعرُوف بوُلگن فِرقَه لَردَگِی باشقَه ضَعِیف رِوایَتلَرگه اوُحشَیدِی.

شوُنگه اَساسلَه نِیب، اَهلِی سُنَّت دِیب مَعرُوف بُولگن فِرقَه لَر هَم یوُقاتِیشلَر، اوُزگرتِیرِیشلَر، یالغان حَدِیثلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش وَ غوُلّاتلَرنِینگ گوُرُوهلَرِیدَن آماندَه بوُلِیشگن اِیمَس وَ حاضِردَه هَم آماندَه اِیمَسلَر،12 اِماملِیک شِیعَه لَر اِیسَه اوُلَردَن کوُرَه هَم کوُپراق مَنَه بوُ کَسَللِیکلَر خَطَرِیگه دوُچار بوُلِیشگن. چوُنکِی اوُلَر باشقَه لَرگه قَرَه گندَه حُکوُمَت قُدرَتِیگه کَمراق اِیگه بوُلِیشگن. حاضِردَه هَم اوُزِیمِیز کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک، اَکثَر حَنَفِیلَرنِی یا شافِیعِیلَرنِی یا مالِکِیلَرنِی یا  حَنبَلِیلَرنِی وَ حَتَّی خَوارِجلَرنِی اِیشانچلَرِی وَ رَفتارلَرِی، مَذهَبلَرِیدَگِی پِیشوالَرنِی وَ اِماملَرنِی اِیشانچلَرِیدَن، رَفتارلَرِیدَن،دَستوُرلَرِیدَن آچِیق وَ آشکار فَرق قِیلَه دِی. اِیندِی اوُلَرنِی بَعضِیسِی کَمراق بَعضِیسِی کوُپراق بوُلِیشِی موُمکِین؛ اَمّا گاهِیدَه مَذهَبگه اِیرگشگن کِیشِینِینگ  اِیشانچِیدَگِی  فَرق شُو مَذهَبنِی پِیشواسِی بِیلَن  شُو دَرَجَه گه یِیتِیب بارَه دِیکِی، مَنَه بوُلَرنِی اِککاوِی اِیککِیتَه اَلاهِیدَه مَذهَب وَ اِیککاوِی هَم اِیککِیتَه جوُدا یُولدَن کِیتیَپتِی، دِیب اوُیلَیسِیز.

مَنَه بُو مَذهَبلَر حُکوُمَت قُدرَتِینِینگ نِعمَتِیدَن قَنچَه لِیک مَحرُوم بوُلِیشسَه، شَرِیعَت قانوُنلَرِی اوُلَرنِینگ مَذهَبلَرِی اَساسِیدَه پِیادَه بوُلمَیدِی وَ بوُنِی نَتِیجَه سِیدَه اوُلَرنِی آرَه سِیدَه شوُنِی مِعزانِیچَه گوُرُوهلَر، فاسِد اَحزابلَر، فاسِد عَقِیدَه لَر وُجُودگه کِیلَه دِی وَ اوُنِیب اوُسَه دِی. آخِیرگِی یِیللَردَه کافِر وَ مُرتَد سِکوُلارِیستلَرنِینگ مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن دِیارلَردَه قُدرَتگه اِیگه بوُلگنلِیکلَرِی سَبَبلِی مَنَه بُو نَرسَه لَرگه گوُواه  بوُلگنمِیز وَ بوُلیَپمِیز هَم. اِضطِرارِی حالَتدَه تاپاکلِیکلَرنِی کَمَه یِیشِیگه بائِث بوُلَه دِیگن یَگانَه نَرسَه، مَنَه شوُ مِنطَقَه اِیگه بوُلگن مَذهَب اَساسِیدَگِی حُکوُمَت قُدرَتِیدوُر، عاددِی حالَتدَه هَمَّه مُسُلمانلَرنِی  مَنَه بوُ ناپاکلِیکلَرنِی بَرچَه سِیدَن قوُتوُلِیشگه سَبَب بوُلَه دِیگن تَنها نَرسَه، واحِد اوُمَّتنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِیگن اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی تَشکِیل قِیلِیشدَن عِبارَت بوُلِیب، مَنَه بوُ اوُمَّت هَم واحِد اِجماعدَن کِیلِیب چِیقَه دِی وَ مُسُلمانلَر یَنَه قَیتَه دَن اوُلَرنِی بَعضِیلَرِی قوُرُوقلِیکلَرگه یاکِی اِیکِین اوُنمَیدِیگن یِیرلَرگه یِیتِیب بارِیب یِیرگه سِینگِیب کِیتَه دِیگن ضَعِیف، تَرقاق اَرِیقچَه لَر اوُرنِیگه توُلِیب – تاشِیب آقَه دِیگن کَتتَه دَریالَرگه یَعنِی اِسلام دَریاسِیگه اَیلَه نَه دِی، نَتِیجَه دَه فِرقَه گرالِیک شِیرکِیدَن وَ تَفَرُّق شِیرکِیدَن وَ کِیلِیب چِیقِیشِی مُنافِقلَرگه وَ آشکار کافِرلَرگه باغلِیق بُولگن باشقَه کَسَللِیکلَردَن قوُتوُلِیشَه دِی. اِسلامِی حُکوُمَتنِی یوُقلِیگِی وَ مَنَه بُو کِیمسَه لَرنِینگ ظاهِر بوُلِیشِی تَرِیخدَه اِنکار قِیلِیب بوُلمَیدِیگن مُصِیبَتلَرنِی وُجوُدگه کِیلتِیرَدِی.

(دوامی بار…………)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(125- قسمت)

گفتیم که منافقین و سکولارزده ها زمانی که کفر خودشان را آشکار می کنند و در قالب همین غلات خودشان را نشان می دهند یا آشکارِ آشکار می شوند به خاطر خلأ قدرت است. خلأ قدرتی در همین زمان به وجود می آید مخصوصاً بین امویان و عباسیان و این ها ابراز وجود می کنند و حدیث سازی می کنند و کار به جایی کشیده شد که مردم را به رافضی گری هم تشویق می کردند و برای تشویق به رافضی گری حدیث و روایت هم می ساختند. فقال أبو جعفر علیه السلام بيده إلى صدره: وأنا من الرافضة، روایت ها از این ها خیلی زیاد است.

 به دلیل اینکه شیعیان 12 امامی هم ازقدرت حکومتی محروم بودند و این ها از کسی ترس و واهمه ای نداشتند تا جایی که توانستند در کتب شیعه های 12 امامی دخل و تصرف کردند. نسخه برداری می کردند، در نسخه ها دست کاری می نمودند بدون این که کسی بفهمد و همین نسخه ها را مثل الان نبود که اینترنت را سرچ کنی و اصلش را بفهمی و همین نسخه های دست کاری شده را که نسخه برداری می کردند و از روی آن می نوشتند این ها را به شهرهای مختلف و دور دستی می فرستادند و همین باعث وارد شدن روایت های غلط در میان این کتب شیعه شده که تاکنون هم مشغول پالفتن این روایت ها هستند وهنوز هم مشغول اند و هنوز هم نتوانسته اند آن را تمام کنند. خوب، این دخل و تصرف این ها که بر کسی پوشیده نیست و این ها به راحتی می توانستند شیعیان را فریب دهند: شَرِيك بن عبدالله النَّخَعي که قاضی، عالم، فقیه و محدث شیعه ی معروفی بود در مورد اینها می گوید: «إحمِل (أي الحديث) عن كل من لقيت إلا الرافضة، فإنهم يضعون الحديث و يتخذونه ديناً».

این یک شیعه است که در مورد رافضه صحبت می کند. خوب، همین غلات، همین روافضی که عقاید غلاتی را مثل ابوالخطاب بودند، گفتیم ادامه دهندگان ابوالخطاب بودند. خودتان بروید تحقیقات بیشتری انجام دهید، إن شاءالله در درس بعدی در مورد فرق بین فِرَق، بیشتر در مورد این شخص و تخریباتش صحبت خواهیم کرد. بروید صحبت کنید. این ها سفارش هم می کردند که باید رافضی شوید و رافضی بودن هم خوب است و حتی روایت هایی هم ساختند در مدح رافضی گری. تمام روایت هایی که به مدح و ستایش روافض در منابع شیعه آمده، توسط کسانی ساخته شده  که ضعیف هستند و سند ضعیفی دارند و نمی توان به آن ها استناد کردند. مثل تمام روایت های ضعیف سایر فرق معروف به اهل سنت.

بر این اساس، همچنانکه فرق معروف به اهل سنت از دستبرد، دستکاری و تولید احادیث دروغین و گروههای غلات در امان نبوده و همین الان هم نیستند، شیعیان 12 امامی هم بیشتر در معرض چنین بیماریهایی قرار گرفتند. چون، کمتر از سایر فرق از قدرت حکومتی برخوردار بودند. الان، خود ما می بینیم که باورها و رفتارهای اکثر حنفی ها، شافعی ها، مالکی ها، حنبلی ها و حتی خوارج هم با باورها و رفتارها و دستورات امامان سرمذهبشان هم تفاوتهای فاحشی دارد. حالا، یکی کمتر و یکی بیشتر؛ اما، اختلاف یک پیرو با سرمذهبش گاه به حدی است که خیال می کنی این ها دو مذهب جداگانه هستند و دو مسیر جداگانه را طی می کنند.

هر چه این مذاهب از نعمت قدرت حکومتی محرومتر می شوند و قانون شریعت بر اساس مذهب آن ها پیاده نمی شود به همان میزان گروهها و احزاب فاسد و عقاید فاسد بیشتری در بین آن ها به وجود می آید و رشد می کند. چیزی که در این چند ساله ی اخیر هم به دلیل قدرت گیری سکولاریستهای کافر و مرتد در سرزمینهای مسلمان نشین شاهد آن بوده و هستیم. و تنها چیزی که می تواند در حالت اضطرار ناپاکی ها را کمتر کند قدرت حکومتی بر اساس همان مذهب است که همان منطقه بر آن مذهب است و در حالت عادی آن تنها چیزی که می تواند کل مسلمین را از شر تمام ناپاکی ها خلاص کند، تشکیل شورای اولی الامری است که امت واحدی را به وجود می آورد، که از این امت هم اجماع واحدی بیرون می آید و مسلمین دوباره از جویبارهای ضعیف و پراکنده به رودخانه ها که بعضی از آن ها به خشک زارها و به سرزمین های لم یزرع منتهی می شوند و در زمین فرو می روند خلاص پیدا می کنند و دوباره به رودخانه ی خروشان و دریای اسلام برمی گردند و از شرک فرقه گرایی و از شر شرک تفرق و سایر بیماریهایی که منشأ اکثریت آن ها به ظهور منافقین و کفار آشکار برمی گردد خلاص می شوند. نبود حکومت اسلامی و ظهور این ها مصیبت هایی را به بار آورده که نمی توان آن ها را در تاریخ انکار کرد.

(ادامه دارد……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(68- қисмат)

Инхо ду дастаанд: дастаики дар мубораза бо ишғолгарони секуляри хорижий ва новкарони махаллий онхо таъвил ва ижтиходи мухолиф бо мо доранд ва хамин боиси ижоди даргирий онхо бо мо шуда ва нохоста дар жибхайи куффори ишғолгари хорижий ва новкаронишон қарор гирифтанд ва самараи жангхоишон алайхи мо ва ба нафъи душманони хар дуйи мост. Жанги онхо бо мо жанги астки бейни ду мўъмин сурат мегирад,холо ё хақ бо ин тараф аст ё бо он хост. Дар хар сурат ,инхо дар таъвилоти худ иштибох карданд ва дар инжо ду мўъмин бо хам жангиданд аммо , жанг бо шеваи астки нохоста еки аз тарафайн дар жибхаи куффори ишғолгари хорижий қарор мегирад ва самаротиш барои онхост ва шарриш хам ба худишон ва ба муслимин бармегардад ва зохиран бо душманони муштараки муслимин дар ек жибха хастанд бар алайхи гурухи мухолиф.

Дастаи дигар муслимини хастандки фариби новкарони ишғолгаронро хурданд. Масалан алъон хийлихо ба далили таблиғоти уламои суъ вар рувайбиза ва динфурушони хоин монанди Сайёф ,Абдуллатиф мадхалий ( дар курдистони Ироқ),муфти хоини оли саъуд ва амсоли муфтихои хоини дигарики дар ихтиёри хукком ,Амрико ,ното ,дигар ишғолгарон ва тоғутхо қарор гирифтанд, ба далили таблиғоти инхо, моро хавориж медонанд ё хийлихо моро муртад медонанд ё хийлихо моро муздур медонанд ё душмани дин ,мардум ,аимма ва омили куштори бегунохон ва нобуди сарзамини муслимин ва дигар журмхои инчунини медонанд.

Дар воқеъ ,касоники рубаруйи мо хастанд бародарон ва хохарони жохили мо хастандки фариб хурданд ва ба онхо дуруғ гуфтанд ва хиёл мекунанд бо каси межангандки хавориж ,муртад,муздури ажнабий, душмани дин ва миллат ва аимма аст, вахший ва жинояткори астки ба зан ,мард ва бачча хам рахм намекунад, занони муслиминро  каниз мегирад, занони муслиминро харид ва фуруш мекунад, кудаконро қатли ом мекунанд ва соири чизхоики хаммаи мо шанидаем. Инхо дар воқеъ , бо мо намежанганд балки , бо ек мовжуди хиёлий межангандки аслан вужуд надорад ва агар вужуд хам дошта бошад мо хам бо он межангем. Кудом ек аз мо бо ин журмхо ва мужримин мувофиқ аст?

Дар мовриди куштани ё накуштани зани муртад хам боз  ду дидгохи вужуд дорад:

Аксарияти фирақ ва мазохиби исломий бар ин боварандки агар зани муртад шавад ва бо қовл ё амалий ба яқин ва бидуни шак аз жомеъайи муслимин худишро жудо карда ва тўвба накунад, ба далили фарогир ва ом будани фармудаи росулуллох саллаллоху алайхи васалламки :

 :”مَن بدَّلَ دينَهُ فاقتُلوهُ”،

Кушта мешавад,бар ин асос фарқи  бейни зан ва мард дар ижрои хадди ридда вужуд надорад. Агар дар мавориди хам мебинемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз куштани занон нахий карда, дар мовриди бархи аз занони куффори аслий астки ба далили заъфишон аст. Чун ба далили хамин заъаф, дар он замон тавоноийи хузури дар жангхоро надоштанд. Яъни инхо шамшир ба даст  набуданд, дар жангхо ширкат намекарданд, ва ба далили хамин заъфишон ва адами ширкат дар жангхо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  нахий карда аз куштани ин занони кофари аслий.

Дар ин заминаки занон монанди мардон машмули хамон хукми мешаванд

” مَن بدَّلَ دينَهُ فاقتُلوهُ ”

Хукми иртидоди зан ва мард фарқи намекунад, ривоятхои мухталифи хам вужуд дорад масалан:

Аз Жобир розиаллоху анху ва уммул мўъминин Оиша розиаллоху анху ба шевахои мухталифи ривоят шудаки зани муртад шуда ва чун дубора ба у сифориш мешавад мусалмон шавад,тўвба кунад ва ба ислом баргардад аммо ,инкорро намекунад ба дастури росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба қатл мерасад:

• «أَنَّ امْرَأَةً يُقَالُ لَهَا أُمُّ مَرْوَانَ ارْتَدَّتْ عَنِ الإِسْلامِ، فَأَمَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُعْرَضَ عَلَيْهَا الإِسْلامُ، فَإِنْ رَجَعَتْ وَإِلا قُتِلَتْ».

«أنَّ امرأة يُقال لها أُم مروان ارتدت فأمر النبي صلى الله عليه وسلَّم بأنْ يُعرَض عليها الإسلام فإنْ تابت وإلا قُتِلَت، فأبت أنْ تُسلِم فقُتِلَت».

Ва Оиша розиаллоху анхо фармуда:

• :«ارتدت امرأة يوم أحد، فأمر النبي صلى الله عليه وسلم أن تستتاب فإن تابت وإلا قُتِلَتْ».

Илова бар ин ,Хафса уммул мўъминин розиаллоху анхо бо дасти худиш ек зани сохираро ба қатл расонд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(67- қисмат)

Дар ин сурат, хамчунонк харгиз ва тахти хеч шароити наметавон дар ин дунё аллохро дид ба хамон шева, харгиз ва тахти хеч шароити муртадики ингуна асир шуда ва ташхис дода шудаки хақиқатан муртад аст на мусалмон мухолифики дар жибхаи муртаддин қарор гирифта , тўвбайи чанин муртади аз у пазирофта намешавад.

Ин муртад дар замоники жузви дорудастаи мунофиқин ва секулярзадахо буд онхамма дард ба муслимин чашонда ,баъди аз иртидод хам фурсат дошта ва тўвба накарда ва холоки дар зимни жанг гир офтода ва мушаххас хам шудаки мусалмони мухолифи дар жибхаи муртаддин набуда балки , муртадди будаки шакки дар муртад будани вай нест; дигар рохи нажоти барои худиш нагузошта аст.

Ин хамон дуруғгуйи риёкори ғаддори хийлагари қасамхўри дағалбози астки корномаш дар дўвроники жузви дорудастаи мунофиқин ва секулярзадахо буд мамлу аз сифоти нопасанди дигари мебошадки ,қаблан ба хаммаи инхо ишора кардем ва хондем ва холоки дастиш ба хуни муслимин олуда шуда ва ё амалан дар сафи душманон қарор гирифта ва шарики журми онхо дар куштори муслимин буда ,дигар тахти хеч шароити хеч рохи барои хаққи хаёти худиш боқий нагузошта аст. У дар жанг ширкат кардаки дар он жанг муслимин ба қатл расиданд, муслимин кушта шуданд ва шарики журми қатли шахси мусалмон аст.

Иддаи дигар уламо бар ин боварандки агар еки аз ин мунофиқин ва секулярзадахо барои журмики уро аз доираи ислом хориж мекунад ек бор тўвба кард , тўвбаш қабул мешавад ва барояш узр ба жахл оварда мешавад, ва агар мусалмони хам боз муртакиби чанин журми сангини шуд ба муддати се руз дар зиндон ба у фурсат дода мешавадки тўвба кунад ва шубхаш бартараф шавад, агар тўвба кард меравад дунболи кориш ва аз у қабул мешавад,аммо агар боз огохона ва бидуни узри хамин журмро такрор кард дигар,тўвба аз у қабул намешавад ва мисли муртаддини муғаллаза ва шадид бо у бархурд мешавад. Барои хамин харфи ” лан” омада аст.

Имом Молик дар тўвзихи хадиси :

“مَنْ بَدَّڵ دِینَهُ فَاقْتُلُوهُ”

Дар мувто оварда аст: маънойи он ин астки хар касики аз ислом хориж шуд ба ғейри ислом мисли занодиқа ва мушобихинишон гуруйид ,чанин афроди агар ба дасти мусалмонон офтоданд кушта мешаванд ва аз онхо дархости тўвба намешавад. Чун ,тўвбаи онхо фахмида намешавад. Яъни ,қабли аз исорат мефахмемки шояд рост бигуяд ва иймониш пазирофта мешавад аммо дар хенгомики пас аз жанги мусаллахона асир шуда бошад каси намефахмад ин тўвбайи у ба чи далили аст ва фахмида намешавад ва бояд тибқи ташхиси амир ва фармондаи муслимин ба қатл бирасад.

Шиъаёни 12 имоми хам бо ривоятхои мухталифики меоваранд бар ин боварандки мусалмонзодаики муртад шавад ( ба истелох фитрий бошад, ба мусалмонзодаики муртад шавад фитрий мегуянд) агар чанин мусалмони муртад шавад хоким муваззаф ба иститоба нест ,наметавони бигуйики хатман  аз у иститоба бигирад ва мужоз ба қатли уст, ва чанин муртади агар тўвба кунад тўвбаи у қабул нест ва бояд кушта шавад.

Ин равиши бархурд бо касони астки сафишон аз сафи муслимин жудо шуда ва куллан аз жомеъайи муслимин жудо шуданд. Холо ,агар афроди аз миёни муслимин хам бошандки хамон журмхои мухтасси мунофиқин ва секулярзадахоро муртакиб шаванд ва ин журмхо боис шавад инхо аз доираи ислом хориж шуда ва кофар шаванд ва боз тўвба накунанд ва ба журми худишон идома диханд; инхо хам бо онки аз жомеъайи муслимин ба сурати физикий ва жисмий жудо нашуданд аммо , ба сурати ақидатий худишонро аз жомеъайи муслимин хориж карданд. Гуфтем агар ин дастаро аз филтерхои чохоргона ва марохили чохоргона гузарондем ва боз хам ин шахси мужрим ва фосид ташхис дода шуд,аллох инхоро азоб медихад холо дар қиёмат бошад ё дар дунё тавассути муслимин

«نُعَذِّبْ طَائِفَةً بِأَنَّهُمْ كَانُوا مُجْرِمِينَ». 

Дар хар сурат,дар масалаи тўвба бояд ба масалаи бисёр мухимми муслимини мухолифики дар жибхаи муртаддин қарор гирифтанд диққат шавадки иншааллох дар оянда онро бештар тўвзих медихем. Мо ба чанин ашхоси хукми иртидод хукми додем аммо замоники бо ин шахс мувожих шудем, бо замоники асир шуд ва мутаважжих шудемки хақиқатан муртад нест ва хақиқатиш бароимон ровшан шуд ; онвақт мисли ек мусалмони мухолиф ва муттахам ба журми иртидод бо у бархурд мешавадки ибтидо бояд узрхоики дорад рафъ шаванд ва ба дунболи он агар дар масалаи бо мо мухолиф буд хамчун ек мухолиф бо у бархурд мекунем ва тўвбашро мепазирем ва уро аз сафи муртаддин жудо мекунем. Чун уро машмули хукми муртаддин неменамоем хатто ,агар мусалмони мухолифи хам бошадки ба мо бижангад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(66-қисмат)

Дидид чиқадар қашанг гуфта:

“وَالتَّارِكِ لِدِينِهِ الْمُفَارِقِ لِلْجَمَاعَةِ”

Дини худишро тарк мекунад ва аз жамоати муслимин хам жудо мешавад. Мо чохор филтер ва марохили чохоргона ва пичидаро гузарондем то инки ташхис дода шуд ин шахс аз жамоати муслимин жудо шуда ,дуруст аст ё на? Жудо шуда агар ташхис дода намешуд ва мисли мунофиқин ва секулярзадахо дар миёни муслимин буд, боз хам мо уро жузви муслимин хисоб мекардем ва ин хукм хам шомили у намешавад. Аммо , вақтики аз он чохор филтер ва чохор мархала уро гузарондем ва ташхис дода шудки кофари ошкори шуда ин хукм шомили у мешавад ё инки на,худиш рафта ва вориди  еки аз хамин хизбхо шуда астки ин дигар ниёзи ба хеч чизи нест.

الْمُفَارِقِ لِلْجَمَاعَةِ

Аз жамоати муслимин жудо шуда аст.

Лозим аст зикр шавадки бо таважжух ба ончи дар қуръон ва суннат омада хаммаи фирақи мухталифи исломий дарбораи кейфари муртад иттифоқи назар доранд, хар чандки дар шароит ва мавориди он ихтилофоти бейни онхо вужуд дорад, ва ле дар асли хукм ва хатто мужозоти қатл ,тардиди надоранд. Агар андак ихтилофи дар ақволи фуқахойи мазохиби мухталифи исломий дида мешавад дар мафхум ва масодиқи он аст, на дар асли хукм.

Алмуғний аз манобеъи мухимми фиқхий фирақи маъруф ба ахли суннат зикр мекунадки :

 وأجمع أهل العلم على وُجوبِ قَتْلِ المُرْتَدِّ.

Ва хаммаи донишмандон бар вужуби қатли муртад ижмоъ доранд. Ва мегуяд : ин аз Абу Бакр , Умар , Усмон , Али ,Муоз , Абу Мусо , ибни Аббос ,Холид ва дигарон ривоят шуда ва каси мункари он нест, ба ин шева ижмоъ шуда , ба ин шева ин ижмоъ аст. Чиро? Чун  ин хамма руйи он иттифоқи назар доштанд. Ижмоъи хаммаи сахоба руйи он буда аст.

Фиқхул худуд ват таъзирот, аз манобеъи фиқхий шиъаёни 12 имомий хам гувохи медихадки :

   :«اجمع العلماء و الفقهاء من العامه و الخاصه، قديماً و حديثاً، ان من خرج عن الاسلام فهو مرتد واجب القتل»،

Уламо ва фуқахои сунний ва шиъайи гузашта ва маосир ижмоъ доранд касики аз ислом хориж шавад муртад аст ва вожибул қатл.

Инхо ахкоми дунёвий муртаддин хастандки  фирақи кунуний ахли қибла хаммаги ихтилофи дар онхо надоранд.

Ахкоми вижаи занони муртад ,кудакони муртаддин ва тўвбаи муртаддин.

Бархалофи мавориди гузашта,ахли қибла дидгоххойи мухталифи дар ин заминахо доранд.

Имоми Нававий рохимахуллох дар шархи муслим мегуяд: ” муслимин муттафиқ ва ижмоъ доранд мабний бар инки муртад бояд кушта шавад, аммо дар инки қабли аз куштани онхо вожиб астки аз онхо дархости тўвба шавад ё мустахаб , ва дар инки дар чи чизи аз онхо дархости тўвба мешавад ва дар чи чизи аз онхо дархости тўвба намешавад ва инки чи каси бояд ин сазойи шаръийро бар онхо ижро кунад ва ё инки оё зан хам монанди мард вожиб аст кушта шавад ихтилоф доранд. Назди тамоми уламои ғейри аз Абу Ханифа, Хасан ва Қатода ,зан хам бояд монанди мард кушта шавад ; аммо Абу Ханифа мегуяд зан кушта намешавад ва танхо зиндоний мегардад ва Хасан ва Қатода хам бо ривоётики аз Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху оворданд мегуяндки зан кушта намешавад балки ,ба сурати каниз ва барда дар меояд.”

Инхо аз жумла  мавориди хастандки ахли қибла  дар мовриди онхо дидгоххои мухталифиро ироя доданд ва танхо шўро астки метавонад раъйи охарро аз коноли ижмоъи вохиди худ , рахбар ва амири муслиминки ,намояндайи хамин шўро аст ,ироя дихад ва раъйи охарро содир кунад.

Еки аз мавориди ихтилофий дар чигунаги бархурд бо муртаддин ба масалаи тўвба ва фарзандони муртаддин ва чигунаги мужозоти занони бармегардадки муртад шуданд. Дар мовриди тўвбаи муртад ,дастаи бар ин боварандки :

Дар аснои жангики ба унвони охарин мархала ва баъди аз даъват ва соири иқдомоти пешгирона сурат гирифта аст ( жанг бейни ахли ислом ва муртаддин ) чунончи , хар ек аз муртаддин асир шаванд ва ташхис дода шавадки муртад аст на мусалмони мухолифики дар жибхаи муртаддин қарор гирифта ,дигар аз чанин муртадхоики ташхис дода шуда муртад хастанд тўвба пазирофта намешавад ва танхо марг дар интизоришон аст:

 «إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُواْ بَعْدَ إِیمَانِهِمْ ثُمَّ ازْدَادُواْ کُفْراً لَّن تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَأُوْلَئِکَ هُمُ الضَّآلُّونَ» ‏(آل عمران/90)،

Касоники баъди аз иймонишон кофар мешаванд ва онгох бар куфр меафзоянд ( ва дар ин рох исрор меварзанд ва тўвба намекунанд) хечгох тўвбаи онон қабул намешавад ва онон ба хақиқат гумроханд. Дар инжо харфи ” лан” омада: яъни харгиз ва тахти хеч шароити. Чигуна аллох таоло дар жавоби дархости саййидина Мусо алайхиссалом мефармояд :

«قَالَ رَبِّ أَرِنِی أَنظُرْ إِلَیْکَ قَالَ لَن تَرَانِی»،

Гуфт: парвардигоро ! ба ман нишон биде то туро бибинам . гуфт : харгиз ва тахти хеч шароити маро намебини.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(65-қисмат)

.«أَيْنَمَا ثُقِفُوا أُخِذُوا وَقُتِّلُوا تَقْتِيلًا »

Хар кужо ёфта шаванд,гирифта хоханд шуд ва паёпей ба қатл мерасонад. Ин суннати илохий ,дар мовриди пешиниён жорий буда аст. Хиёл накунид фақат росулуллох саллаллоху алайхи васаллам онро ижро карда

«سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ»

Ин суннат,дар мовриди пешиниён хам буда,суннати аллох аз замони хилқат токунун аст, то рузи қиёмат аст

«سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ»

Суннати аллох дар мовриди пешиниён хам жорий буда ва аллох мегуяд

«وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا»

Ва дар суннати худо хеч дигаргуни вужуд надорад.

Пас,хиёл накунид дируз инхо кушта шудан имруз мушкили нест. На, ин суннати аллох за замони хилқат аст то рузи қиёмат. ” лан” оварда на ” ламма” , “ла” наёворда ” ва лан тажида лисуннатиллахи табдила ” яъни харгиз ва тахти хеч шароити дар суннати аллох дигаргуни ба вужуд намеояд; хамчунонки гуфта ” лан тарони” дар дунё ту наметавони худоро бибини дар инжо ” лан” омада аст. Инжо хам мегуяд :  ва лан тажида лисуннатиллахи табдила ,яъни ин суннати худо буда ва хеч дигаргуни дар он нахохи дид ,пейдо нахохид кард.

Дар мовриди қабилаи бану ханифа хамки қовми мусайлама каззоб дар онхо зухур кард, дар мовриди инхо хам омадаки:

«قُل لِّلْمُخَلَّفِینَ مِنَ الْأَعْرَابِ سَتُدْعَوْنَ إِلَى قَوْمٍ أُوْلِی بَأْسٍ شَدِیدٍ تُقَاتِلُونَهُمْ أَوْ یُسْلِمُونَ»(فتح/16)،

Ба боз пас мондагон ( касоники монда буданд) арабхои бидиянишин бигу: дар ояндаи наздик аз шумо даъват хохад шудки ба суйи қовми жангжу ва пурқудрат берун биравид. Бо онон межангид ё инки мусалмон мешаванд. ( яъни ду рох бештар дар пеш нахоханд дошт : ё жанг бо мусалмонон ,ё пазириши дини онон )

«تُقَاتِلُونَهُمْ أَوْ یُسْلِمُونَ»،

Бо онон межангид ё мусалмон мешаванд. Яъни агар исломро напазирофтанд бояд бо онон бижангид, ва мисли куффори ахли китоб ва куффори шибхи ахли китоб рохи дигари аз онхо мисли жизъя додан пазирофта намешавад, балки мушмули хукми мушрикин ва секуляристхо мешаванд.

Кулли ин оёт хаминро мегуяд, яъни ин ояки баъзи аз уламои бузургвори мо дар мовриди куффори шибхи ахли китоб ё ахли китоб онро тафсир карданд ин наметавонад дуруст бошад, мумкин аст иштибох карда бошанд,мумкин аст диққат накарда бошандки  ахли китоб ё шибхи ахли китоб метавонанд жизъя бидиханд ва мумкин аст онхоро мажбур накунимки бейни ислом ё жанг екиро интихоб кунанд. Аммо мушрикин ва муртаддин бейни ислом  ва жанг бояд екиро интихоб кунанд.

Дар жойи дигари хам аллох ба азоб додани шадиди онхо дар дунё ишора мекунад:

«وَلَقَدْ قَالُواْ كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَكَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَهَمُّواْ بِمَا لَمْ يَنَالُواْ وَمَا نَقَمُواْ إِلاَّ أَنْ أَغْنَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ مِن فَضْلِهِ فَإِن يَتُوبُواْ يَكُ خَيْرًا لَّهُمْ وَإِنيَتَوَلَّوْا يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ عَذَابًا أَلِيمًا فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ» (توبه/74)

Бо ояйи марбут  ба зулқарнайн дар сураи Кахф хам мефахмемки манзур аз ин азоб додан чист?

«قَالَ أَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهُ ثُمَّ يُرَدُّ إِلَى رَبِّهِ فَيُعَذِّبُهُ عَذَابًا نُكْرًا».

Кулли ин оёт мерасонандки жазойи муртад дар дунё фақат кушта шудан аст. Хеч чизи дигари дар интизориш нест. Ривоёти хам аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам омадаки ин равиши бархурд дар оётро бештар тўвзих ва ровшан мекунандки танхо чизики дар дунё интизори муртаддинро мекашад фақат кушта шудан аст. Замоники ба унвони мисол:

Аз ибни Аббос розиаллоху анхума ривоят астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

“مَنْ بَدَّڵ دِینَهُ فَاقْتُلُوهُ”

Касики динишро аваз кард уро бикушид, ва имом Молик рохимахуллох хам дар мувто оворда:

“من غير دِینَهُ فَاقْتُلُوهُ”.

Ин ривоятро ба ин шева аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят карда аст.

Мовриди дигар ,замоники Муоз розиаллоху анху ба Яман расид ва дид Абу Мусо ашъарий мардиро ба далили инки аз ислом баргашта  ва муртад шуда ва яхудий шуда буд баста буд, Муоз се бор гуфт:

لَا أَجْلِسُ حَتَّى يُقْتَل،َ قَضَاءُ اللَّهِ وَرَسُولِهِ، فَأَمَرَ بِهِ فَقُتِلَ.

Яъни : наменишинам то ба хукми аллох ва росулиш ин шахси муртад кушта шавад. Се бор инро гуфт ,ба дунболи он фармон дода шуд ва кушта шуд.

فَأَمَرَ بِهِ فَقُتِلَ.

Абдуллох ибни Масъуд розиаллоху анхума ривоят кардаки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

“لاَ يَحِلُّ دَمُ امْرِئٍ مُسْلِمٍ يَشْهَدُ أَن لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وأَنِّي رسُولُ اللهِ إِلاَّ بِإِحْدَى ثَلاَثٍ: الثَّيِّبِ الزَّانِي، وَالنَّفْسِ بِالنَّفْسِ، وَالتَّارِكِ لِدِينِهِ الْمُفَارِقِ لِلْجَمَاعَةِ”.

Хуни мусалмоники шаходатайнро мегуяд халол нест ( касики шаходат медихад ашхаду анна ла илаха иллаллох ва ашхаду анна Мухаммадур росулуллох, мусалмоники ингуна шаходат медихад хуниш халол нест) , магар инки аз ин се нафар: 1. Зино кунандаи хамсардорики ривояти дигар хам хамин матлабро мерасонанд. 2. Жони дар муқобили жон яъни , қисос дар баробари қатл ба нохақ. 3. Касики дини худро тарк мекунад ва аз жамоати мусалмонон жудо мешавад.

(идома дорад………)