وَاعْتَصِمُوا

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(124- қисм)

 Бу ердаги очиқ-ойдин нарса шуки, рофизийлар Алидан бош тортган кишилардур, улар Алини тарк қилиб муовияга қўшилишган. Шу сабабли хам мана бунга ўхшаган манбаъларда муовия хотиржам холда, Алини атрофидаги кишиларни хижоз,яман, басра,кўфадан бўлган рофизийлар ташкил қилади ,деб айтади:

إن علي بن أبي طالب قد أجتمع إليه رافضة أهل الحجاز وأهل اليمن والبصرة والكوفه وقد وجه إلينا رسوله جرير بن عبدالله ولم أجبه.

Хўп, қаерни рофизийлари деяпти? Ахли хижоз, ахли яман, ахли басра ва кўфани рофизийлари. Мана бу ерда очиқ-ойдин кўриниб турган нарса шуки, бу калиманинг тарихий ўтмиши имоми Зайд рохимахуллохни сўзларидан хам кўра қадимроқ даврга етиб боради. Аммо агар зайдийларнинг рофизийлар хақидаги таърифини қабул қилган тақдиримизда хам, шу нарсани эътироф қилишимиз керакки, зайдийлар бошқа мазхабларни барчасини рофизий деб билади, бу ерда бу қайси мазхаб эканини фарқи йўқ.

 Ахмад муртазо азхарни шархида айтадики: рофизийлар мушаххас бир қавм бўлиб, ташайъюдан жудо бўлишган, улар абул хаттоб ва уни асхобларидан иборат, бу кишилар Зайддан бош тортиб кетишган ва у кишини имоматини қабул қилишмаган. Диққат билан эътибор беринглар дўстлар, тарихий манбаълар бизларга нима деяпти. Ахмад Муртазо давом этиб айтадики: мана бу холатда, зайдийларни кўз-қараши бўйича, зайдий аиммаларига нисбатан кинага эга бўлган кимсаларни хаммаси рофизий хисобланади, бу ерда уларни ким бўлишини ахамияти йўқ, улар ўзларини ғуллот  ё имомия  ёки исмоилия шиъалари деб номлаган кимсалар бўлиши ёки хар қандай бошқа кишилар бўлиши мумкин. 

سواء كان من المتسمين بالتشيع مثل الغلاة والامامية والاسماعيلية أو من غيرهم.

мана бу холатда, зайдийларни назари бўйича, зайдни имоматини рад қилган кишилар рофизий дейилади.

Бу ерда рафзни маъноси: юз ўгириш, рад қилиш, бош тортиш, бўйсинмаслик. равофиз хам яъни: ўзларининг рахбарларини тарк қилган ва унга орқа қилган аскарлар бўлади. Уларни якка холида  рофизий хам дейилади.

Ямандаги имоми Шофеъийни достони зайдийларни назари бўйича рофизий нима эканини тасаввур қилиш учун яхши ёрдам беради. Яъни бизларга яхши тасаввур беради ва хақиқатни кўрсатади. Имоми Шофеъий рохимахуллох яманга сафар қилган пайтларида, у ердаги ўзларини шиъалар  деб хисоблайдиган зайдийлар, имоми Шофеъий ва уни ахлига қарата сизлар рофизийсизлар дейишади. Албатта, улар фақат Шофеъий рохимахуллохни ўзинигина рофизий дейишмаган, балки ўша даврдаги ахли суннат деб маъруф бўлган бошқа мазхабларни,фирқаларни хам рофизий дейишган. Чунки мана бу фирқаларни барчаси росулуллох саллаллоху алайхи васалламни ахли байтларини химоя қилишарди. Қуйидаги байт Шофеъийга тегишли бўлиб, у киши айтадики:

   إن كـان رَفْـضاً حُـبُّ آلِ مـحـمـدٍ… فـلْـيَـشْـهَـدِ الـثـقلانِ أنّي رافـضـي 

бу ерда очиқ-ойдин кўриниб турибдики, мушкилот  Абу Бакр ва Умар розиаллоху анхумадан бош тортишда эмас, чунки Шофеъий рохимахуллох хам Абу Бакр ва Умар розиаллоху анхума хақида улар билан бирхил  назарга эга бўлган; балки бу ердаги мушкилот бошқа хақиқатни баён қилишда бўлиб, буни аслан Абу Бакрга ва Умар розиаллоху анхумога алоқаси йўқ. Рофизий бўлишликни мана бу икки шахсиятдан бош тортишга умуман алоқаси йўқ. Дўстлар диққат билан эътибор беринглар, рофизий бўлишни мана бу икки шахсиятга бутунлай алоқаси йўқ  нарса, бу ерда рофизий  амиридан, рахбаридан бош тортган хар қандай киши бўлиши мумкин.

Шофеъий рохимахуллохни очиқ-ойдин кўрсатиб беришича, улар матлабни нотўғри тушуниб олишган, рофизийлар ва собит қадам мухиббондан иборат икки фирқани ўртасида у киши олиб борган ахли байтни хақиқати борасидаги  тушунтириш ишларини натижасида, зайдий мазхабидаги шиъаларни жуда кўпи у кишини мазхабини қабул қилишади ва хозирги даврда хам кўриб турганимиздек яманликларни аксарини шофеъий мазхабидагилар ташкил қилишади. 

 Фиқхий мазхаблар девон қилинган ва мазхаблар вужудга келган пайтида, али шиъалари хам бир неча дасталарга тақсим бўлишади, шунда рофизийларни ўзи хам юзлаб фирқаларга бўлиниб кетишади ва ўзлари учун хилма-хил,турли-туман ақидаларни вужудга келтиришади, улар хатто ўзлари учун ўзига хос фиқхий масалаларни хам вужудга келтиришган, чунки уларда бунга шароит мухайё эди.

(давоми бор………) 

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(124- قیسم)

 بُو یِیردَگِی آچِیق- آیدِین نَرسَه شوُکِی، رافِیضِیلَر عَلِیدَن باش تارتگن کِیشِیلَردوُر، اوُلَر عَلِینِی تَرک قِیلِیب مُعاوِیَه گه قوُشِیلِیشگن. شُو سَبَبلِی هَم مَنَه بوُنگه اوُحشَه گن مَنبَعلَردَه مُعاوِیَه خاطِرجَم حالدَه، عَلِینِی اَطرافِیدَگِی کِیشِیلَرنِی حِجاز، یَمَن ،بَصرَه ،کوُفَه دَن بوُلگن رافِیضِیلَر تَشکِیل قِیلَه دِی، دِیب اَیتَه دِی:   إن علي بن أبي طالب قد أجتمع إليه رافضة أهل الحجاز وأهل اليمن والبصرة والكوفه وقد وجه إلينا رسوله جرير بن عبدالله ولم أجبه..

حوُپ، قَیِیرنِی رافِیضِیلَرِی دِییَپتِی؟ اَهلِی حِجاز، اَهلِی یَمَن، اَهلِی بَصرَه وَ کوُفَه نِی رافِیضِیلَرِی. مَنَه بُو یِیردَه آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگن نَرسَه شوُکِی، بُو کَلِیمَه نِینگ تَرِیخِی اوُتمِیشِی اِمامِی زَید رَحِمَهُ الله نِی سوُزلَرِیدَن هَم کوُرَه قَدِیمراق دَورگه یِیتِیب بارَه دِی. اَمّا اَگر زَیدِیلَرنِینگ رافِیضِیلَر حَقِیدَگِی تَعرِیفِینِی قَبوُل قِیلگن تَقدِیرِیمِیزدَه هَم، شُو نَرسَه نِی اِعتِراف قِیلِیشِیمِیز کِیرَککِی، زَیدِیلَر باشقَه مَذهَبلَرنِی بَرچَه سِینِی رافِیضِی دِیب بِیلَه دِی، بُو یِیردَه بُو قَیسِی مَذهَب اِیکَه نِینِی فَرقِی یوُق.

اَحمَد مُرتَضَی اَزهَرنِی شَرحِیدَه اَیتَه دِیکِی: رافِیضِیلَر مُشَخَّص بِیر قَوم بُولِیب، تَشَیُّعدَن جوُدا بوُلِیشگن، اوُلَر اَبُو الخَطّاب وَ اوُنِی اَصحابلَرِیدَن عِبارَت، بُو کِیشِیلَر زَیددَن باش تارتِیب کِیتِیشگن وَ اوُ کِیشِینِی اِمامَتِینِی قَبوُل قِیلِیشمَه گن. دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِینگلَر دوُستلَر، تَرِیخِی مَنبَعلَر بِیزلَرگه نِیمَه لَر دِییَیپتِی. اَحمَد مُرتَضُی دَوام اِیتِیب اَیتَه دِیکِی: مَنَه بُو حالَتدَه، زَیدِیلَرنِی کوُز- قَرَشِی بُویِیچَه، زَیدِی اَئِمَّه لَرِیگه نِسبَتاً کِینَه گه اِیگه بوُلگن کِیمسَه لَرنِی هَمَّه سِی رافِیضِی حِسابلَه نَه دِی، بُو یِیردَه اوُلَرنِی کِیم بوُلِیشِینِی اَهَمِیَتِی یوُق، اوُلَر اوُزلَرِینِی غوُلّات یا اِمامِیَه یاکِی اِسمائِلِیَه شِیعَه لَرِی دِیب ناملَه گن کِیمسَه لَر بوُلِیشِی یاکِی هَر قَندَی باشقَه کِیشِیلَر بوُلِیشِی موُمکِین.   سواء كان من المتسمين بالتشيع مثل الغلاة والامامية والاسماعيلية أو من غيرهم.  مَنَه بُو حالَتدَه، زَیدِیلَرنِی نَظَرِی بوُیِیچَه، زَیدنِی اِمامَتِینِی رَد قِیلگن کِیشِیلَر رافِیضِی دِییِیلَه دِی.

بوُ یِیردَه رَفضنِی مَعناسِی: یوُز اوُگِیرِیش، رَد قِیلِیش، باش تارتِیش، بوُیسِینمَسلِیک. رَوافِض هَم یَعنِی: اوُزلَرِینِینگ رَهبَرلَرِینِی تَرک قِیلگن وَ اوُنگه آرقَه قِیلگن عَسکَرلَر بوُلَه دِی. اوُلَرنِی یَککَه حالِیدَه رافِیضِی هَم دِییِیلَه دِی.

یَمَندَگِی اِمامِی شافِیعِینِی داستانِی زَیدِیلَرنِی نَظَرِی بُویِیچَه رافِیضِی نِیمَه اِیکَه نِینِی تَصَوُّر قِیلِیش اوُچُون یَحشِی یاردَم بِیرَه دِی. یَعنِی بِیزلَرگه یَحشِی تَصَوُّر بِیرَه دِی وَ حَقِیقَتنِی کوُرسَه تَه دِی. اِمامِی شافِیعِی رَحِمَهُ الله یَمَنگه سَفَر قِیلگن پَیتلَرِیدَه، اوُ یِیردَگِی اوُزلَرِینِی شِیعَه لَر دِیب حِسابلَیدِیگن زَیدِیلَر، اِمامِی شافِیعِی وَ اوُنِی اَهلِیگه قَرَتَه سِیزلَر رافِیضِیسِیزلَر دِییِیشَه دِی. اَلبَتَّه، اوُلَر فَقَط شافِیعِی رَحِمَهُ الله نِی اوُزِینِیگِینَه رافِیضِی دِییِیشمَه گن، بَلکِی اوُشَه دَوردَگِی اَهلِی سُنَّت دِیب مَعرُوف بوُلگن باشقَه مَذهَبلَرنِی، فِرقَه لَرنِی هَم رافِیضِی دِییِیشگن. چوُنکِی مَنَه بُو فِرقَه لَرنِی بَرچَه سِی رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی اَهلِی بَیتلَرِینِی حِمایَه قِیلِیشَردِی. قوُیِیدَگِی بَیت شافِیعِیگه تِیگِیشلِی بوُلِیب، اوُ کِیشِی اَیتَه دِیکِی:    إن كـان رَفْـضاً حُـبُّ آلِ مـحـمـدٍ… فـلْـيَـشْـهَـدِ الـثـقلانِ أنّي رافـضـي 

بُو یِیردَه آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرِیبدِیکِی، مُشکِلات اَبُو بَکر وَ عُمَر رَضِیَ الله عَنهُمادَن باش تارتِیشدَه اِیمَس، چوُنکِی شافِیعِی رَحِمَهُ الله هَم اَبُو بَکر وَ عُمَر رَضِیَ الله عَنهُما حَقِیدَه اوُلَر بِیلَن بِیر هِیل نَظَرگه اِیگه بوُلگن؛بَلکِی بُو یِیردَگِی مُشکِلات باشقَه حَقِیقَتنِی بَیان قِیلِیشدَه بوُلِیب، بوُنِی اَصلاً اَبُو بَکرگه وَ عُمَر رَضِیَ الله عَنهُماگه عَلاقَه سِی یوُق. رافِیضِی بوُلِیشلِیکنِی مَنَه بُو اِیککِی شَخصِیَتدَن باش تارتِیشگه عُمُوماً عَلاقَه سِی یوُق. دُوستلَر دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِینگلَر، رافِیضِی بوُلِیشنِی مَنَه بوُ اِیککِی شَخصِیَتگه بوُتوُنلَی عَلاقَه سِی یوُق نَرسَه، بُو یِیردَه رافِیضِی اَمِیرِیدَن، رَهبَرِیدَن باش تارتگن هَر قَندَی کِیشِی بوُلِیشِی موُمکِین.

شافِیعِی رَحِمَهُ الله نِی آچِیق- آیدِین کوُرسَه تِیب بِیرِیشِیچَه، اوُلَر مَطلَبنِی ناتوُغرِی توُشوُنِیب آلِیشگن، رافِیضِی وَ ثابِت قَدَم مُحِبّاندَن عِبارَت اِیککِی فِرقَه نِی اوُرتَه سِیدَه اوُ کِیشِی آلِیب بارگن اَهلِی بَیتنِی حَقِیقَه تِی بارَه سِیدَگِی توُشوُنتِیرِیش اِیشلَرِینِی نَتِیجَه سِیدَه،زَیدِی مَذهَبِیدَگِی شِیعَه لَرنِی جُودَه کوُپِی  اوُ کِیشِینِی مَذهَبِینِی قَبوُل قِیلِیشَه دِی وَ حاضِرگِی دَوردَه هَم کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک یَمَنلِیکلَرنِی اَکثَرِینِی شافِیعِی مَذهَبِیدَگِیلَر تَشکِیل قِیلِیشَه دِی.

فِقهِی مَذهَبلَر دِیوان قِیلِینگن وَ مَذهَبلَر وُجُودگه کِیلگن پَیتِیدَه، عَلِی شِیعَه لَرِی هَم بِیر نِیچَه دَستَه لَرگه تَقسِیم بوُلِیشَه دِی، شوُندَه رافِیضِیلَرنِی اوُزِی هَم یوُزلَب فِرقَه لَرگه بوُلِینِیب کِیتِیشَه دِی وَ اوُزلَرِی اوُچوُن هِیلمَه – هِیل، توُرلِی – توُمَن عَقِیدَه لَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشَه دِی، اوُلَر حَتَّی اوُزلَرِی اوُچُون اوُزِیگه خاص فِقهِی مَسَلَه لَرنِی هَم وُجُودگه کِیلتِیرِیشگن، چوُنکِی اوُلَردَن بوُنگه شَرائِط مُهَیا اِیدِی. (دوامی بار………..)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(124- قسمت)

در اینجا، واضح است که الرافضه کسانی هستند که علی را رفض کردند، علی را ترک کردند و به معاویه پیوستند. به همین دلیل است که،در همین دست از منابع، معاویه با خیال راحت می گوید کسانی که دوروبر علی را گرفته اند رافضی هائی از حجاز، یمن، بصره و کوفه هستند: إن علي بن أبي طالب قد أجتمع إليه رافضة أهل الحجاز وأهل اليمن والبصرة والكوفه وقد وجه إلينا رسوله جرير بن عبدالله ولم أجبه.

خوب، می گوید رافضه ی کجا؟ رافضة أهل الحجاز وأهل اليمن والبصرة والكوفه. این بخشی از سابقه ی تاریخی این کلمه است که واضح نشان می دهد این کلمه سابقه ای قدیمی تر از سخن امام زید رحمه الله دارد. اما، اگر این تعریف زیدی ها را از روافض(رفض ) بپذیریم، باید این را هم قبول کنیم که زیدی ها تمام مذاهب دیگر را رافضی می دانند فرقی نمی کند کدام مذهب باشند.

احمد المترضی در شرح الازهار می گوید: روافض قوم مشخصی هستند که از تشیع جدا شدند و اینها ابوالخطاب و اصحابش هستند که زید را رفض کردند و امامتش را نپذیرفتند. دقت کنید دوستان، ببینید منابع تاریخی چه به ما می گوید. احمد المترضی ادامه می دهد: در این صورت، در نگاه زیدیها الرافضة یعنی هر کسی با ائمه ی زیدی که از عترت پاک هستند بغض داشته باشد و فرقی ندارد چه کسی باشد، یکی باشد که خودش را مثل غلات یا امامیه یا اسماعیله شیعه می نامد یا هر کس دیگری باشد. سواء كان من المتسمين بالتشيع مثل الغلاة والامامية والاسماعيلية أو من غيرهم. در این صورت، در نگاه زیدی ها هر کسی امامت زید را رد کند رافضی است.

رفض در اینجا یعنی: رویگردانی، رد کردن، سرپیچی، خودداری کردن. الروافض هم در اینجا یعنی: سربازهایی که رهبر خودشان را ترک کردند و به او پشت نمودند. هر یک از این ها را رافضی هم می گویند.
داستان امام شافعی در یمن می تواند کمک خوبی برای تصور زیدی ها از رافضی بودن داشته باشد. یعنی می تواند تصور خوبی به ما بدهد و واقعیت ها را به ما نشان دهد. زمانی که امام شافعی رحمه الله به یمن سفر می کند زیدی های آنجا که خودشان را شیعه می دانستند به امام شافعی و اهل او می گفتند شما رافضی هستید. البته، فقط شافعی رحمه الله را رافضی نمی گفتند بلکه، سایر مذاهب و فرق کنونی معروف به اهل سنت را هم باز رافضی می گفتند. چون، تمام این فرق از اهل بیت رسول الله صلی الله علیه وسلم حمایت می کردند. این بیت منسوب است به شافعی که گفته:

إن كـان رَفْـضاً حُـبُّ آلِ مـحـمـدٍ… فـلْـيَـشْـهَـدِ الـثـقلانِ أنّي رافـضـي 

در اینجا، روشن است که مشکل بر سر رفض ابوبکر و عمر رضی الله عنهما نیست، چون شافعی رحمه الله هم همان دیدگاه آن ها را در مورد ابوبکر و عمر رضی الله عنهما دارد و داشت؛ بلکه، مشکل در اینجا بر سر بیان حقیقت دیگری است که اصلاً ارتباطی به  ابوبکر و عمر رضی الله عنهما ندارد. رافضی بودن کاری به رفض کردن این دو شخصیت ندارد. دوستان، دقت کنید رافضی بودن کاری به رفض این دو شخصیت ندارد، می تواند هر کسی باشد که از امیرش و رهبرش سرپیچی کند.

شافعی رحمه الله روشن می کند که آن ها مطلب را اشتباهی فهمیدند و با روشنگریهایی که درفرق بین رافضی ها و محبان ثابت قدم و واقعی اهل بیت ارائه می دهد باعث می شود که خیلی از مردم شیعه مذهب زیدی، مذهب او را قبول کنند و الان هم می بینیم که اکثریت قاطع یمنی ها، شافعی مذهب هستند.

زمانی که مذاهب فقهی تدوین شدند و مذاهب به وجود آمدند شیعیان علی هم چند دسته شدند، و همین روافض هم برای خودشان به صدها فرقه تقسیم شدند و عقاید مختلف و متنوعی را برای خودشان تولید کردند و حتی مسائل فقهی خاصی را هم برای خودشان به وجود آوردند، وچون این ها زمینه برایشان باز بود.

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(64- қисмат)

Инхо бахши аз ахком ва саранжоми дунёвий ва қиёматий ин муртаддини негунбахти бадбахт ва бечора астки ба он ишора кардем ва ин ахкоми дунёвий ва касони астки мурда буданд, гуфтем алъон хастанд ва рузона хам ин муртаддин мемиранд. Аммо ижрои хукм дар дунё бар ин муртаддиники мисли : кумалахо, демократхо , пикакахо ва амсолихимки худишонро жудо накарданд ижрои хукм бар инхо танхо дар замони қудрати хукуматий ва қудрати жамоъатийки дар сарзаминхойики системи хукумати исломий дар онхо вужуд надорад қобили ижро хастанд. Холо ин қудрати фард мумкин аст хукумати исломий ба у ижоза дода бошадки онро ижро кунад ва ле баъзи аз ахкоми инхо хастандки фард метавонад қудрат дошта бошад дар хонувода ижро кунад масалан хохаришро ба фалони надихад, қудрат дошта бошад ё бо фалоний издивож накунад ё еки аз ин ахкомро битавонад ижро кунад. Пас , ин ахком дар дунё танхо дар замони қудрати қобили ижро хастанд. Холо ин қудрати фард дар хонувода бошад ё қудрати мардумий ва бахусус қудрати хукуматий ба унвони аслийтарин рохкор. Холо агар инхо ба далили вужуди заъафхои аз муслимин ,дар дунё қисир дар бираванд ба махзи маргки наметавонанд аз хашм ва ғазаби аллох дар амон бошанд, хар чандки хазорон дуруғ ,орзу ва хоби хиёл бо худишон дар мовриди қиёмат дошта бошанд ва хамин уламойи суъки сарбозони фиръавнро ба чанон даражаи расонда будандки худишонро хамрохи бо фиръавн ба дарё заданд, ин уламои суъ чанин таваххумотиро бароишон дуруст карда бошанд, дигар он мовқеъ таваххумот бароишон фойдайи надорад.

Ин муртаддин он хамма сифоти нопасанд ва пастро дар дўврайики жузви мунофиқин ва секулярзадахо буданд бо худишон хамл карданд, ва аз чанон зиндаги музтариб ва ошуфтаи бархурдор буданд, холоки ек мархала болотар рафтанд ва табдил ба ек муртад ва кофари ошкор шуданд бояд бо чанин вокуниши аз тарафи муслимин бархурдор шаванд. Воқеан  зиндаги вахташноки доранд. Воқеан хам дар дунё ва хам дар қиёмат зиндаги вахшатноки доранд. Чиқадар инсон метавонад ахмақ бошадки чанин саранжомиро барои худиш интихоб кунад. Мовриди  дигарики мехохам мухтасси дар мовриди он сухбат кунам ин астки ,аллох таоло дар мовриди инхоки аз жомеъайи муслимин жудо мешаванд ва табъан табдил ба муртаддин мешаванд ва тўвба намекунанд ба сирохат дастури қатли онхоро медихад ва мефармояд:

– وَدُّواْ لَوْ تَکْفُرُونَ کَمَا کَفَرُواْ فَتَکُونُونَ سَوَاء فَلاَ تَتَّخِذُواْ مِنْهُمْ أَوْلِیَاء حَتَّىَ یُهَاجِرُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ فَإِن تَوَلَّوْاْ فَخُذُوهُمْ وَاقْتُلُوهُمْ حَیْثُ وَجَدتَّمُوهُمْ وَلاَ تَتَّخِذُواْ مِنْهُمْ وَلِیّاً وَلاَ نَصِیراً ‏(نساء/89)،

Онон дуст доранд ёрони аз ишон нагирид ( ва ононро аз худ надонид) то онгохки ( иймон меоваранд ва ) дар рохи худо хижрат мекунанд. Ва ле агар аз ин кор сарбоз заданд ононро хар кужо ёфтид бигирид ва асир кунид, ва бикушид, ва аз миёни ишон ёри ва ёвари барнагузинид.

Дастури сарих аллох аст.

. وَدُّواْ لَوْ تَکْفُرُونَ کَمَا کَفَرُواْ فَتَکُونُونَ سَوَاء،

Дуст дорандки шумо хам мисли онхо кофар шавид хамон турики худишон кофар шуданд ва дар ин куфр бо онхо мусовий шавид. Ин хадафи тамоми расонахо ва шабакахои мохвораи астки муртаддин хам акнун барои шумо рох андохтанд. Ин чизи астки аллох гуфта оё аз чанин чизхои дури намекунид? Аз чанин расонахои дури намекунид? Оё орзуйи ин куффорро барои худитон,фарзандонитон бароварда мекунид? Онхо чанин орзуйи доранд. Ту хам вақти расонаи онхоро меовари таблиғоти онхоро гуш медихи дори орзуйи инхоро бароварда мекуни. Онхо жанги нармиро шуруъ карданд ва ором ором ва нарм нарм шуморо мисли худишон кофар мекунанд.

Худит довталабона онхоро даруни хонаи худит овардаи. Дори орзуйи инхоро бароварда мекуни. Мекуйи на ман инхоро барои дидан ва шанидани ахбор меоварам. Эй дуруғгу!  Кей аллох гуфта ту ахборро аз муртаддин ва куффор гуш биди? Аллох таоло мегуяд:

«فَإِن تَوَلَّوْاْ فَخُذُوهُمْ وَاقْتُلُوهُمْ حَیْثُ وَجَدتَّمُوهُمْ»

Агар сарбоз заданд

«فَخُذُوهُمْ»

Хар кужо онхоро ёфтид онхоро бигирид ва

«وَاقْتُلُوهُمْ»

Ва онхоро бикушид

«حَیْثُ وَجَدتَّمُوهُمْ»

Хар жо онхоро пейдо кардид.

«وَلاَ تَتَّخِذُواْ مِنْهُمْ وَلِیّاً وَلاَ نَصِیراً»

Дар миёни онхо ёр ва ёвари  хам интихоб накунид. Диққат кунид дустон ,ин дар мовриди муртаддин аст, ровшан ва ошкор аст. Нигох кунид дар мовриди ек кофари муртади кумала, демократ , пикака,пижок ва амсолихим ва тамоми секуляристхои муртад чи бархурди бояд дошта бошид? Аллох таоло мекуяд:

مَلْعُونِينَ أَيْنَمَا ثُقِفُوا أُخِذُوا وَقُتِّلُوا تَقْتِيلًا*سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا  (احزاب/۶۱)،

Малъунин ,нефрин шудагон ва ронда шудагонанд. Малъунинанд ,хар кужо ёфта шаванд,гирифта хоханд шуд ва паёпей ба қатл хоханд расид.(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(63- қисмат)

На ба муртад ирс дода мешавад ва на у ирс гирифта мешавад. Ба унвони мисол агар фарзанди ек секуляри муртад, мусалмон бошад ва падари секуляр муртадиш бимирад аз ин падар ирси ба у намерасад ва агар ин писари мусалмон хам бимирад боз ба падари муртад ирс дода намешавад. Ин хам тибқи фарогир будани фармудаи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам астки фармуда:

 “لاَ يَرِثُ المُسْلِمُ الكَافِرَ وَلاَ الكَافِرُ المُسْلِمَ”.

Ва фармуда:

 :”لَا يَتَوَارَثُ أَهْلُ مِلَّتَيْنِ شَتَّى”.

Хуб, ба хамин далил на аз онхо ирс бурда мешавад ва на ба онхо ирс дода мешавад. Хатто ба мунофиқин дода мешавад ва ле ба инхо дода намешавад.

Муртад хар ончи аз хуби ва ибодат дошта ботил мешавад. Қаблан хар чи аз хуби ва ибодат дошта хамма ботил мешавад ; чи алъон дорад, чи қаблан дошта иртидод хаммаро ботил мекунад.

Муртад жовдона ва ба сурати хамишаги дар оташи жаханнам боқий мемонад ва харгиз аз он хориж намешавад, дар холики муслимини гунохкор пас аз пок шудан , ва аз тариқи асбобики аллох ижоза дода ,аз жаханнам хориж мешаванд. Аллохи мутаол мефармояд:

«وَمَن یَرْتَدِدْ مِنکُمْ عَن دِینِهِ فَیَمُتْ وَهُوَ کَافِرٌ فَأُوْلَئِکَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَةِ وَأُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ» ‏(بقره‌/217)،

Ва ле касики аз шумо аз ойини худ баргардад ва дар холати куфр бимирад , чанин касони аъмолишон дар дунё ва охират барбод меравад ва ишон ёрони оташ ( дўзах) мебошанд ва дар он жовидон мемонанд хум фиха холидун . чи каси?

مَن یَرْتَدِدْ مِنکُمْ عَن دِینِهِ،

Касики аз диниш баргардад.

Диққат кунид дустон ,хийли хатарнок аст.

«وَمَن یَرْتَدِدْ مِنکُمْ عَن دِینِهِ فَیَمُتْ»

Касики аз диниш муртад шавад,тўвба накунад ва бо хамин иртидодиш бимирад тамоми аъмолиш ботил мешавад хар аъмоли хуби хамки анжом дода аст

حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَةِ.

Нагуйид фалоний хуби карда интури карда , унтури карда алъон худо ба у рахм мекунад, ин нест. Шак надошта бошидки аллох мегуяд:

حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَةِ،

Ин муртадддиники шумо дидаид ва мебинид. Аъмолишон куллан барбод  меравад

حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَةِ. أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ،

Инхо ёрони оташ ва жаханнам хастанд.

هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ

Хамиша дар оташи жаханнам мемонанд.

Нигох кунид,агар фарзандон ,бародарон ,падарон ё хар кудом аз ақвом ва наздикони шумо дар сафи муртаддин мемирад ва бо иртидодиш дар сафи хамин муртаддин мемирад ин жазойи уст:

«وَمَن یَرْتَدِدْ مِنکُمْ عَن دِینِهِ فَیَمُتْ وَهُوَ کَافِرٌ فَأُوْلَئِکَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَةِ وَأُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ».

Хийли хатарнок аст. Фард меравад миёни пижок , дар пикака , дар миёни кумалахо ва демократхо мемирад он хам дар чи рохи? У мемирад баъад барояш маросими фалон чиз мегиранд ин тури мекунанд, онтури мекунанд, барояш фалон кор анжом медиханд. Жохилиятро нигох кунид то кужо рафта?, жахолат ва химоқатро нигох кунид ,ноогохий аз ахкоми шариатро нигох кунид то кужо пеш рафта астки барои каси ки тупида намедонем дар форсий ба он чи мегуянд аз сагики мурда касифтар аст, пасттарин жанбанда аст ,барояш монанди ек мусалмон чанин маросими мегиранд ва ингуна бо у бархурд мекунанд. Бо ек мужрим монанди ек мусалмон бархурд мекунанд. Мужримики аллох таоло гуфта

حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَةِ،

Тамоми аъмолиш дар дунё ва охират барбод рафта

أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ،

Гуфта инхо асхоби жаханнам ва ёрони оташанд,

هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ،

Хамиша дар онжо мемонанд.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(62- қисмат)

Илова бар инки барои куффор ва муртаддин дуойи хейр намешавад балки , бар сари қабришон хамки расиди онхоро башорот медихи ба оташи жаханнам .  

   أُبَشِّرُکَ بِالنَّارِ!

Туро башорат ба оташи жаханнам медихам! Худоё…..ё робби! Чиқадар сахт аст шахс руйи қабри падар ,модар,бародар ,хохар ва фарзандиш биравад ва ё сари қабри еки аз наздикониш биравадки онхоро дуст дошта ва ба жойи онки барояш дуойи мағфират ва талаби бахшиш кунад, бояд уро ба оташи жаханнам башорат дихад ва натавонад барояш дуойи хейр  кунад. Хаминтурики аллох таоло кори саййидина Иброхим алайхиссаломро дар дуо кардан барои падариш кори дурусти надонист ва мегуяд: Иброхим дар ин моврид ва дар ин кор улгуйи шумо нест:

:«إِلاَّ قَوْلَ إِبْراهيمَ لِأَبيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَکَ».

Ин кори хийли сахти аст махсусан барои мўъминики аллох гувохи додаки мо атрофиёнимонро дуст дорем хар чандки онхо моро дуст надоранд:

:«هَا أَنتُمْ أُولَاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَلَا يُحِبُّونَكُمْ».

Шумо онхоро дуст дорид ва ле онхо шуморо дуст надоранд. Яъни аллох гувохи додаки мо онхоро дуст дорем ,аммо натавони барои касики уро дуст дори дуойи хейр куни ва хатто уро башорат дихи ба оташи жаханнам . хийли сахт аст, хийли сахт аст.

Еки аз дустон мегуфт мар падарамро дар дунё хийли дуст доштам ва хийли талош кардам уро аз ин иртидоди ошкориш мунсариф кунам ва далоил ва мадорики зиёдий хам барояш овардамки инхо кофаранд ва худиш хам мегуфтки инхо кофар хастанд аммо , баъди аз чанд мох нигох кардан ба мохворахо боз аз хамин куффори секулярист тарафдори мекард ва аз тарафдори ахзоб секуляр ва кофари курдий даст накашид ва хатто бароишон  кўмаки молий хам фристод ва ба хамин ақоиди куфрий мурд.  Мегуфт холо наметавонам барояш дуо кунам ва хамиша шарманда мешавам замоники дар жойи баъди аз сухбат ва суханрони дуо мекунам ва хамма амин мегуянд ман наметавонам хеч дуойики дар он барои падар талаби мағфират мешавад ин дуоро бигуям ва хатто дар жойи хам бошадки дигарон ин дуоро мехонанд боз наметавонам дар жавоби онхо бигуям амин. Бале, воқеан сахт аст, воқеан сахт аст. Аз аллох таоло мехохемки ба хаммаи мо рахм кунад ва падарон ,бародарон ва атрофиёнимон бо иймон аз ин дунё бираванд ва баъди аз маргишон хам боиси азоб ва шармандаги бозмондахоишон нашаванд. Амин ё роббил аъламин.

Замоники муртад бимирад дар гуристони муслимин дафн намешавад балки қаблан хам гуфтем хамчун лошаи мурдори зери хок уро пинхон мекунанд.

Мумкин аст иддаи аз дустон бигуяндки дар ин ошуфтагихоики ба вужуд омада ва жохилиятики дар бисёри аз сарзаминхои мусалмоннишин хоким аст муртаддин хам мисли муслимин дар хенгоми марг ва мурдан шуста мешаванд, кафан мешаванд, бар руйишон намоз хонда мешавад,дар қабристони муслимин дафн мешаванд ва ғейрих ; бале,хаминтур аст. Аммо , агар шароити пеш биёядки масалан савори утубус боши ва натавони касофат ва мадфуъи баччаро дур биндози ва мажбур боши онро дар ек полостик дохили утубус нигах дори ин боиси тамиз шудани мадфуъ ва касофат намешавад ва дар хар сурат сарневишти он тағйир намекунад хатто агар мисли фиръавнхо ,Сталин ,Ленин ва ғейрих мумиёйи хам шаванд боз хам фарқи бароишон надорад.

Агар жаханнам даракот аст яъни даража даража ба ақаб ,даража дорад агар ин бадбахтихо дар хамин дунё ин аъмол бароишон анжом нашавад мисли хамон хайвони мурдор тупида бехтар аст. Инхо жойи чол шаванд шояд дар қиёмат дар хамон даракоти жаханнам дар ек даражаи болотари қарор бигиранд ва азобишон камтар бошад аз касоники бароишон адо дармеоваранд ва монанди муслимин бо онхо бархурд мекунанд ва баъди аз маргишон хам ба жойи инки боиси ибрати дигарон шаванд боиси ташвиқи дигарон мешаванд. Яъни  агар хукми дунё бар руйи инхо ижро шавад барои оташи жаханнами онхо хам мумкин аст бехтар бошад. Чун, боиси ташвиқи каси намешаванд балки , боис мешаванд дигарон ба тарафи ин журм нараванд. Маросими ончунони бароишон мегиранд хатто васият хам мекунанд ин тури  ва онтури бикунид. Ин боис мешавад куфр ва касофатики доранд назди мардум зебо жилва дода шавад ва хатто дигарон хам ташвиқ шаванд ва монеъи набошанд дар рохи гироиш ба иртидодики дар он офтоданд ва ин мумкин аст онхоро дар даракоти пойинтари қарор дихад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(61- қисмат)

Ин куффори секуляр ,хаммаги қудрати низомий доранд ва бо тавассул ба хамин қудрати низомий ва бо тавассул ба аслаха зери бори қонуни шариати аллох намераванд ва хатто барои татбиқ қонуни шариати аллох монеъи мешаванд. Пикака дар Сариконий ба чи далили жангро шуруъ кард? Мегуфт мо ижоза намедихем кўхна парасти ба қовли худиш ислом ,додгоххоики онжо вужуд доштанд бар мардум тахким кунад. Танхо далили шуруъи жанг хизби коргарони ужалон мусайламаи каззоби курдхо дар Сариконий ё роъсул айнки исторти онро зад хамин омил буд ва жангро шуруъ кардки хануз дорад кушта медихад, он хам фи сабили Амрико ва фи сабили тоғутхо.

Дар чигунаги бархурд бо зан ва фарзандони чанин муртаддини мусаллахики алайхи муслимин жангиданд ва дар баробари хукумати исломий ва муслимин саф оройи карданд танхо рахбарияти жомеъа астки ” мутаносиб бо вазъи мовжуди худ ” метавонад тасмим бигирад. ” ниёзи руз ” астки ба рахбарияти жомеъа меомузад чигуна бо инхо бархурд кунад. Татбиқи ин гуна ахкоми тобеъ раъйи рахбарияти муслимин астки ” мутаносиб бо вазъи мовжуди муслимин,фиқхи маосир ва мутаносиб бо замон ва макон ” содир мешавад.

Яъни мумкин аст дар замони рахбарият е раъйи бидихад ва дар замони дигари раъйи дигари дар мовриди ин гурух бидихад ;ё дар макони ек чизиро ба ижро дар биёварад ва дар макони дигари чизи дигариро ба ижро дар биёварад. Ин мутаносиб бо вазъи мовжуди муслимин астки рахбарияти жомеъа чанин қудрати ташхисро дорад ва метавонад тасмим бигирад.

Дидемки дар замони Абу Бакр розиаллоху анху хам занон ва кудакони муртаддин жангжуйи боздоранда ( мумтаънаа) ба унвони барда гирифта шуданд ,аммо дар замони Умар розиаллоху анху ин занон ва кудакон баргардонда шуданд яъни корики Абу Бакр карда бу у баргардонд ва ин тағйири ошкори аст, рохат онро мушохада кардем. Намунаи он баргардондани Ховла бинти Иёс модари Мухаммад бин Али ибни Аби Толиб розиаллоху анхума намунаи боризи ин рувидод аст.

Албатта ,росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам пас аз инки занон ва фарзандони куффори секуляри Хавозонро дар миёни муслимин тақсим кард дубора онхоро баргардонд. Ин далили бар ихтилофи дар хукм нест, балки ин тағйирот ба ташхиси амир ва масолихики дар замон ва макони хосси дар назар гирифта мешавад бармегардад ва наметавон амири муслиминро мулзам ва мажбур ба иттихози ек равиши калишаи аз гузашта кард, ё хатто наметавон уро мажбур ба копи бардори аз соири сарзаминхо намуд. Хар сарзамини дар татбиқи ин даста аз ахком ва қавонини тобеъ шароит ва вазъи хосси худиш астки мумкин аст бо шароит ва вазъи мовжуди соири сарзаминхо мутафовут бошад.

Нуктаики лозим аст дар инжо дубора ёдовар шавам ин астки ,дар замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дар замони хилофати ,Абу Бакр розиаллоху анху ,асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам оғозгари жанг алайхи ин тоифаи мумтаънаа буданд на онхо ,росулуллох саллаллоху алайхи васаллам будки дастур дод ба собит қадамони тавоиф ва қабоилики шарри муртаддини худишонро кам кунанд. Ислом будки алайхи онхо эълони жанг кард ва жангро шуруъ намуд на онхо.

Яъни ба гунаи набудаки муртаддин тоифаи мумтаънаа ибтидо жангро шуруъ карда бошанд ва асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовзеъи дифоъ қарор гирифта бошанд ,балки комилан бар акс буда ; дуруст астки бисёри аз ин қабоил худишонро барои жанг омада карда буданд ва хатто иддаи қасди хамла ба Мадина доштанд , аммо замоники Абу Бакр розиаллоху анху хеч кудом аз шурути инхоро напазирофт ва ислом  комил ва табъияти комилро аз онхо хост ва шўрои муслимин хам тобеъ раъйи Абу Бакр розиаллоху анху – рахбари муслимин – шуд ; дар ин сурат ,оғозгари жанг  асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам буданд ва ривоятхо хам дар ин замина ошкор аст. Аммо боз ,чи замон ,чигуна ва тахти чи шароити ин жангро бояд шуруъ кард? Боз ба раъйи рахбарият ва шўрои тахти мудирияти у бармегардад ва муслимин наметавонад ажулона ва аз руйи ихсосоти ғалат ,вахдати фармондехи ва вахдати дастурро бо так рави зери по бигузорад ва дучори гунох ва журми бузурги тафарруқ шавад.

1-.Агар муртад девона шуд,ижрои хукми иртидод ва кофар шудан аз вай бардошта мешавад ва дигар мужозот намешавад.

2-.Замоники муртад мурд шуста намешавад ва ғусл ва кафан хам намешавад.

3-. Замоники муртад мурд бар у намоз хонда намешавад ва табиий астки дар қабристони мусалмонон хам дафн намешавад. Хатто ,иддаи аз уламо бар ин ақидаандки дар қабристони куффор хам дафн намешаванд балки онхоро дар жойи чол мекунанд, куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб манзурам будки дар онжо хам дафн намешаванд ; балки ,онхоро дар жойи чол мекунанд мисли хар хайвони мурдорики онро жойи чол мекуни. Хатто иддаи бар ин боваранд уро дар жойи  рахо мекунандки хамин тури барои дигарон ибрат шавад. Пас, замоники муртад мурд бар у намоз хонда намешавад ва барояш талаби мағфират ва дуойи хейр хам намешавад.

(идома дорад………)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(123- қисм)

Хар қандай холатда хам, Жаъфар Содиқ алайхиссалом 114 йилда отасини ўрнини эгаллайди ва имом бўлади, Зайд ибни Али рохимахуллох хам 120 қамарий йилда инқилоб нияти билан бани умайяни тузумига қарши кўфага кириб келади ва 121 йилни сафарида инқилобини бошлайди. Бундай холатда, Жаъфар Содиқ рохимахуллохни имомати билан Зайд рохимахуллохни қиёмини ўртасида 6-7 йил фарқ бўлган,тўғрими? Мана бу даврда абул хаттобни гурухини бўйнида кимни байъати бўлган? Нима учун улар Жаъфар Содиқ рохимахуллохга байъат беришмаган ёки бўлмасам улар байъат беришган ва сўнг байъатларини бузиб у кишидан бош тортишганми? Ха, улар олдин Жаъфар Содиқ рохимахуллохдан бош тортишади ва рофизийлик жиноятига дучор бўлишади; шу сабабли хам Зайд уларга қарата айтадики: кетаверинглар сизлар ўша рофизийлар бўласизлар. Бу худди олдин ўтмишда собиқаси бўлган ва хозирда эса уни хар қандай бахона билан такрорлаётган кимсаларга айтиладиган сўз бўлиб, сиз унга қарата: э бор-э сен ўша фалончилардан бўласанда,деб унга ўтмишини эслатасиз.

Имоми Хусайнни замонидаги кўфа ахлининг рахбарни, бошқа аиммаларни  танхо қолдириш, тарк қилиш, ундан бош тортиш сенарийси бу ерда Зайд рохимахуллохни замонида яна қайтадан такрорланган. 40000 нафар у кишига байъат беради, аммо 150-180 нафар ёки 500 нафар атрофидаги кишилар у кишининг ёнида қолишади. Чунки қанча нафар қолганлиги борасидаги ривоятлар хилма-хил бўлиб, мана шу миқдорда қолишади.

Шу сабабли хам Зайд рохимахуллох ўқ еган пайтларида айтадики: “ Абу Бакр ва Умар хақида мендан савол сўраган киши қани? Улар мени мана шундай холатга, кунга солишди.”  Яна қайтадан кўриб турганимиздек, рофизийлар ўзларини имомларини керакли,зарур вақтларда арзимас бахоналар билан тарк қилган кимсалардур, улар ўзларини аиммаларини тарк қилиш орқали уларни ё сулх қилишга секут сақлашга мажбур қилишади ва  хорликка солишади ёки уларни ўлимларига сабаб бўлишади. Бу борада намуналар жуда кўп.

Аммо жуда хам қизиқ нуқталардан бири шуки, бу рофизий калимаси имоми Зайд рохимахуллох бу сўздан фойдаланган  119 ва 122 қамарий йиллардан олдинги  даврга бориб тақалади. 104 қамарий йилда вафот топган  Шаъбий бир кишига айтадики:

     ائتني بشيعي صغير، أخرج لك منه رافضياً كبيراً.

хўп, у 104 йилда вафот топган, бошқа бир жойда яна Шаъбий айтадики:

أحبب آل محمد ولا تكن رافضياً*وأثبت وعيد الله، ولا تكن مرجئياً

Оли Мухаммадни яхши кўргин, аммо рофизийлардан бўлмагин. Ўзинг учун аллохни ваъийдларини собит қил, аммо муржиъа бўлмагин.

Аммо бунга қўшимча тарихий гувохларни кўрсатишича, мана бу калима садрил исломдан олдинги ўн йилликларга хам етиб боради, яъни 100 қамарий йилларга. Имоми Байхақий айтадики: умавийларни давридаги машхур араб шоири Фараздақ Зайнул Обидин рохимахуллох кириб келаётган пайтларида ўзини машхур байтини ўқийди, шунда 86 қамарий йилда вафот топган Абдулмалик ибни Марвон айтадики:

 أرافضيٌ أنتَ يافَرَزْدَق؟

Эй Фараздақ рофизий бўлдингми? Сен рофизиймисан? Мана бу сўз 86 қамарий йилда вафот топган Абдулмалик ибни Марвонга тегишли. демак, кўриниб турганидек бу калимани ўтмиши мана бу даврдан кўра хам олдинроққа бориб тақалади. Хар қандай холатда хам, очиқ-ойдин кўриниб турибдики, рофизий калимасини  ўтмиши Зайд рохимахуллохни ва муғийра ибни саъидни достонидан кўра бир неча ўн йилликлар олдинги даврга етиб боради. Аммо мана бу лақаб шиъаларнинг  тарихий манбаъларида хам жамал жангига боғлиқ воқеаларга тегишлидур, бизлар жамал жангига боғлиқ бўлган воқеаларда қуйидаги нарсаларга гувох бўламиз, муовия жамал жангидан тирик қолиб қайтган бир гурух хақида айтишича,- чунки жангга кетганларни хаммаси хам мадинага қайтиб келмаган, уларни кўпи жамал жангидан қочиб кетишган ва муовияни олдига боришган. Уларни рахбарияти Марвон ибни хакамни қўлида  бўлган, муовия Амр ибни Осга ёзган номасида айтадики: 

أما بعد، فأنه كان من أمر علي وطلحه والزبير ما قد بلغك وقد سقط إلينا مروان بن الحكم في رافضة أهل البصرة ووفداً علينا جرير بن عبدالله في بيعة علی.في رافضة أهل البصرة ؛

яъни ахли басрадан иборат рофизийлар хақида сухбат қиляпти.

(давоми бор……..)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(123- قیسم)

هَر قَندَی حالَتدَه هَم، جَعفَر صادِق عَلَیهِ السَّلام 114 یِیلدَه آتَه سِینِی اوُرنِینِی اِیگللَیدِی وَ اِمام بُولَه دِی، زَید اِبنِ عَلِی رَحِمَهُ الله هَم 120 قَمَرِی یِیلدَه اِنقِلابنِی نِیَتِی بِیلَن بَنِی اوُمَیَّه نِی توُزُومِیگه قَرشِی کوُفَه گه کِیرِیب کِیلَه دِی وَ 121 یِیلنِی سَفَرِیدَه اِنقِلابِینِی باشلَیدِی. بوُندَی حالَتدَه، جَعفَر صادِق رَحِمَهُ الله نِی اِمامَتِی بِیلَن زَید رَحِمَهُ الله نِی قِیامِینِی اوُرتَه سِیدِه 6-7 یِیل فَرق بوُلگن، توُغرِیمِی؟ مَنَه بوُ دَوردَه اَبوُالخَطّابنِی گوُرُوهِینِی بوُینِیدَه کِیمنِی بَیعَتِی بوُلگن؟ نِیمَه اوُچُون اوُلَر جَعفَر صادِق رَحِمَهُ الله گه بَیعَت بِیرِیشمَه گن یاکِی بوُلمَه سَم اوُلَر بَیعَت بِیرِیشگن وَ سوُنگ بَیعَتلَرِینِی بوُزِیب اوُ کِیشِیدَن باش تارتِیشگنمِی؟ حَه، اوُلَر آلدِین جَعفَر صادِق رَحِمَهُ الله دَن باش تارتِیشَه دِی وَ رافِیضِیلِیک جِنایَتِیگه دوُچار بُولِیشَه دِی؛ شُو سَبَبلِی هَم زَید اوُلَرگه قَرَتَه اَیتَه دِیکِی: کِیتَه وِیرِینگلَر سِیزلَر اوُشَه رافِیضِیلَر بوُلَه سِیزلَر. بُو حوُددِی آلدِین اوُتمِیشدَه سابِیقَه سِی بوُلگن وَ حاضِردَه اِیسَه اوُنِی هَر قَندَی بَهانَه بِیلَن تَکرارلَه یاتگن کِیمسَه لَرگه اَیتِیلَه دِیگن سوُز بُولِیب، سِیز اوُنگه قَرَتَه:  اِی بار- اِی سِین اوُشَه  فَلانچِیلَردَن بوُلَه سَندَه، دِیب اوُنگه اوُتمِیشِینِی اِیسلَه تَه سِیز.

اِمامِی حُسَیننِی زَمانِیدَگِی کوُفَه اَهلِینِینگ رَهبَرنِی، باشقَه اَئِمَّه لَرنِی تَنها قالدِیرِیش، تَرک قِیلِیش، اوُندَن باش تارتِیش سِینَه رِیسِی بوُ یِیردَه زَید رَحِمَهُ الله نِی زَمانِیدَه یَنَه قَیتَه دَن تَکرارلَنگن. 40000 نَفَر اوُ کِیشِیگه بَیعَت بِیرَه دِی، اَمّا 150- 180 نَفَر یاکِی 500 نَفَر اَطرافِیدَگِی کِیشِیلَر اوُ کِیشِینِینگ یانِیدَه قالِیشَه دِی. چوُنکِی قَنچَه نَفَر قالگنلِیگِی بارَه سِیدِگِی رِوایَتلَر هِیلمَه – هِیل بوُلِیب، مَنَه شوُ مِقداردَه قالِیشَه دِی.

شُو سَبَبلِی هَم زَید رَحِمَهُ الله اوُق یِیگن پَیتلَرِیدَه اَیتَه دِیکِی: “اَبُو بَکر وَ عُمَر حَقِیدَه مِیندَن سَوال سوُرَه گن کِیشِی قَنِی؟ اوُلَر مِینِی مَنَه شوُندَی حالَتگه،کوُنگه سالِیشدِی.”  یَنَه قَیتَه دَن کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک، رافِیضِیلَر اوُزلَرِینِی اِماملَرِینِی کِیرَکلِی،ضَرُور وَقتلَردَه اَرزِیمَس بَهانَه لَر بِیلَن تَرک قِیلگن کِیمسَه لَردوُر، اوُلَر اوُزلَرِینِی اَئِمَّه لَرِینِی تَرک قِیلِیش آرقَه لِی اوُلَرنِی یا صُلح قِیلِیشگه سُکوُت سَقلَشگه مَجبُور قِیلِیشَه دِی وَ حارلِیککَه سالِیشَه دِی  یاکِی اوُلَرنِی اوُلِیملَرِیگه سَبَب بوُلِیشَه دِی. بُو بارَه دَه نَمُونَه لَر جُودَه کوُپ.

اَمّا جُودَه هَم قِیزِیق نوُقطَه لَردَن بِیرِی شُوکِی، بُو رافِیضِی کَلِیمَه سِی اِمامِی زَید رَحِمَهُ الله  بُو سُوزدَن فایدَه لَنگن 119 وَ 122 قَمَرِی یِیللَردَن آلدِینگِی دَورگه بارِیب تَقَلَه دِی. 104 قَمَرِی یِیلدَه وَفات تاپگن شَعبِی بِیر کِیشِیگه  اَیتَه دِیکِی:      ائتني بشيعي صغير، أخرج لك منه رافضياً كبيراً. .حُوپ، اوُ 104 یِیلدَه وَفات تاپگن، باشقَه بِیر جایدَه یَنَه شَعبِی اَیتَه دِیکِی:  أحبب آل محمد ولا تكن رافضياً*وأثبت وعيد الله، ولا تكن مرجئياً آلِ مُحَمَّدنِی یَحشِی کوُرگِین،اَمّا رافِیضِیلَردَن بوُلمَه گِین. اوُزِینگ اوُچُون اَلله نِی وَعِیدلَرِینِی  ثابِت قِیل، اَمّا موُرجِیعَه بوُلمَه گِین.

اَمّا بوُنگه قوُشِیمچَه تَرِیخِی گوُواهلَرنِی کوُرسَه تِیشِیچَه، مَنَه بوُ کَلِیمَه صَدرُ الاِسلامدَن آلدِینگِی اوُن یِیللِیکلَرگه هَم یِیتِیب بارَه دِی، یَعنِی 100 قَمَرِی یِیللَرگه. اِمامِی بَیهَقِی اَیتَه دِیکِی: اوُمَوِیلَرنِی دَورِیدَگِی مَشهُور عَرَب شاعِرِی فَرَزدَق زَینِ العابِدِین رَحِمَهُ الله کِیرِیب کِیلَه یاتگن پَیتلَرِیدَه اوُزِینِی مَشهُور بَیتِینِی اوُقِیدِی، شوُندَه 86 قَمَرِی یِیلدَه وَفات تاپگن عَبدُالمَلِیک اِبنِ مَروان اَیتَه دِیکِی:   أرافضيٌ أنتَ يافَرَزْدَق؟ اِی فَرَزدَق رافِیضِی بوُلدِینگمِی؟ سِین رافِیضِیمِیسَن؟ مَنَه بُو سُوز 86 قَمَرِی یِیلدَه وَفات تاپگن عَبدُالمَلِیک اِبنِ مَروانگه تِیگِیشلِی. دِیمَک، کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک بُو کَلِیمَه نِی اوُتمِیشِی مَنَه بُو دَرودَن کوُرَه هَم آلدِینراققَه بارِیب تَقَلَه دِی.

 هَر قَندَی حالَتدَه هَم آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرِیبدِیکِی، رافِیضِی کَلِیمَه سِینِی اوُتمِیشِی زَید رَحِمَهُ الله نِی وَ مُغِیرَه اِبنِ سَعِیدنِی داستانِیدَن کوُرَه بِیر نِیچَه اوُن یِیللِیکلَر آلدِینگِی دَورگه یِیتِیب بارَه دِی.

اَمّا مَنَه بوُ لَقَب شِیعَه لَرنِینگ تَرِیخِی مَنبَعلَرِیدَه هَم جَمَل جَنگِیگه باغلِیق واقِیعَه لَرگه تِیگِیشلِیکدوُر، بِیزلَر جَمَل جَنگِیگه باغلِیق بوُلگن واقِیعَه لَردَه قوُیِیدَگِی نَرسَه لَرگه گوُواه بوُلَه مِیز، مُعاوِیَه جَمَل جَنگِیدَن تِیرِیک قالِیب قَیتگن بِیر گوُرُوه حَقِیدَه اَیتِیشِیچَه، – چوُنکِی جَنگگه کِیتمَه گنلَرنِی هَمَّه سِی هَم مَدِینَه گه قَیتِیب کِیلمَه گن، اوُلَرنِی کوُپِی جَمَل جَنگِیدَن قاچِیب کِیتِیشگن وَ مُعاوِیَه نِی آلدِیگه بارِیشگن. اوُرنِی رَهبَرِیَتِی مَروان اِبنِ حُکمنِی قوُلِیدَه بوُلگن، مُعاوِیَه اَمر اِبنِ عاصگه یازگن نامَه سِیدَه اَیتَه دِیکِی:   أما بعد، فأنه كان من أمر علي وطلحه والزبير ما قد بلغك وقد سقط إلينا مروان بن الحكم في رافضة أهل البصرة ووفداً علينا جرير بن عبدالله في بيعة علی.في رافضة أهل البصرة ؛ یَعنِی اَهلِی بَصرَه دَن عِبارَت رافِیضِیلَر حَقِیدَه صُحبَت قِیلیَپتِی.

(دوامی بار………)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(123- قسمت)

در هر صورت، می دانیم که جعفر صادق علیه السلام در سال 114 جای پدرش را می گیرد و امام می شود زید بن علی علیه السلام رحمه الله هم سال ۱۲۰ قمری به نیت انقلاب علیه نظام بنی امیه وارد کوفه می شود و صفر 121 قیامش را شروع  می کند. در این صورت، از زمان امامت جعفر صادق رحمه الله تا قیام زید رحمه الله حول و حوش 6-7 سال فاصله بوده، درست است؟ در این زمان گروه ابوالخطاب بیعت چه کسی در گردنشان بوده؟ برای چه به جعفر صادق رحمه الله بیعت ندادند یا بیعت دادند و بیعت شکنی کردند و او را رفض نمودند؟ بله، این ها قبلاً جعفر صادق رحمه الله را رفض کردند و دچار جرم رافضی گری شده بودند؛ به همین دلیل است که زید هم به آن ها می گوید بروید شما همان رافضی ها هستید. مثل کسی که قبلاً سابقه ی چیزی داشته و حالا که این را به هر بهانه ای تکرار می کند به او می گویید برو بابا، تو همان فلانی هستی که بودی و سابقه اش را به او یادآوری می کنی.

همان سناریوی رفض، ترک کردن و تنها گذاشتن رهبری که اهل کوفه در زمان امام حسین و سایر ائمه آن را انجام داده بودند، دوباره در زمان زید رحمه الله هم آن را تکرار کردند. 40 هزار به او بیعت دادند اما 150-180 نفر یا500 نفر بیشتر با اونماندند. چون روایتها مختلف اند که تعدادشان چند است، نهایتش این اندازه شدند.

برای همین زمانی که زید رحمه الله تیر می خورد می گوید: «کجاست آن کسی که راجع به ابوبکر و عمر از من پرسش می‌کرد. آن ها مرا به این روز و حال کشاندند». دوباره نگاه می کنیم رافضه یعنی همان هایی که امامان خودشان را در زمانهای حساس، ضروری و لازم به بهانه های بی ارزش ترک می کنند و با ترک ائمه ی خودشان آن ها را یا به مصالحه و سکوت می کشانند و به ذلیلی می کشانند یا آن ها را به کشتن می دهند. نمونه ها زیاد بودند.

اما، نکته ای که جالب است بدانید این کلمه ی رافضه به قبل از 119 قمری و 122 قمری بر می گردد که امام زید رحمه الله از آن استفاده کرده است. الشعبی که در سال 104 قمری فوت کرده به یکی گفت: ائتني بشيعي صغير، أخرج لك منه رافضياً كبيراً.خوب، او در سال 104فوت کرده یا در جای دیگری باز، الشعبی می گوید:أحبب آل محمد ولا تكن رافضياً*وأثبت وعيد الله، ولا تكن مرجئياً. آل محمد را دوست داشته باش اما رافضی نباش. وعیدهای الله را هم برای خودت ثابت کن اما مرجئه نباش.

اما، باز مزید بر این شواهد تاریخی نشان می دهند که این کلمه کلاً به همان دهه های اولیه ی صدر اسلام و قبل از سال 100 قمری هم برمی گردد. امام بیهقی می گوید: زمانی کهفَرَزْدَق شاعر مشهورعرب عصر اموی ابیات مشهورش را در زمان ورود زین العابدین رحمه الله سرود، عبدالملک بن مروان که در سال 86 قمری فوت کرده به او می گوید:أرافضيٌ أنتَ يافَرَزْدَق؟!رافضی شدی فرزدق؟ تو رافضی هستی؟ این مربوط به عبدالملک بن مروان است که در سال 86 قمری فوت کرده. پس، نشان می دهد که سابقه ی این کلمه به خیلی قبل از آن برمی گردد.

در هر صورت، واضح و روشن است که این کلمه ی رافضی به چندین دهه قبل از داستان امام زید رحمه الله ومغيرة بن سعيد غالی مشهور برمی گردد و سابقه ی قبلی داشته است.

 اما، این لقب در منابع تاریخی خود شیعیان هم باز به وقایعی برمی گردد که به جنگ جمل مربوط می شود و ما می توانیم در بازگویی وقایع مربوط به جنگ جمل چنین چیزی را مشاهده کنیم که معاویه نزد آن عده که از جنگ جمل سالم مانده بودند ونزد او رفته بودند، چون همه که به مدینه برنگشتند خیلی از آن ها از جنگ جمل فرار کردند و پیش معاویه رفتند. رهبریتشان را مروان بن حکم بر عهده داشت، معاویه طی نامه ای به عمروعاص می گوید: أما بعد، فأنه كان من أمر علي وطلحه والزبير ما قد بلغك وقد سقط إلينا مروان بن الحكم في رافضة أهل البصرة ووفداً علينا جرير بن عبدالله في بيعة علی.في رافضة أهل البصرة ؛ یعنی از رافضه ی اهل بصره صحبت می کند.

(ادامه دارد……..)