وَاعْتَصِمُوا

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

 
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(36- қисм)

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламни асхоблари хам эндигина ширкдан,куфрдан қутулган аввалги насл хисобланишган, улар жуда кўп нарсалар хақида шак қилишарди ва шакларини асосий манбаъ сифатида росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан сўраш орқали,мушкилотларини, жохилликларини бартараф қилишарди, ёки бўлмасам очиқ ақидавий хатоларга,амалларга дучор бўлишар ва яна росулуллох саллаллоху алайхи васалламга мурожаъат қилиш билан иқомайи хужжат қилиниб ислох бўлишарди.

Иқомайи хужжат қилинишдан мақсад, қуръондаги ва суннатдаги, ижмоъдаги шаръий хужжатлар росулуллох саллаллоху алайхи васалламни шаръий равишлари билан мана бу шароитдаги шахсга етказиларди. Яъни истидлол ва равшан хужжатлар билан нотаниш ишларни росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишлари билан шахсга кўрсатишимиз,танитишимиз керак бўлади, уни шундай холатда танитишимиз лозимки, бу шахс ўзини яқинларини,оиласини бегоналардан қандай ажратиб олса, мана бу хақни хам шундай ажратиб ташхис беришга қодир бўлиши лозим:

«يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمْ»،

яъни шундай равишда шаръий хукмни ботилдан ажратиб ташхис бера олиши керак.

Мана бу огох қилиш йўлида бизлар хам хозирда барча мусулмонлар учун  бир хилда таълим системасига эга эмасмиз, шу сабабли хам бир шахс мана бу даражадаги билимга эга бўлиши,аммо бошқаси эга бўлмаслиги мумкин. Ёки бир маконда мана бу илмлар  раббоний уламоларни мавжудлиги ва ўзига хос етказиш шароитлари сабабли одамларга етиб борган,аммо бошқа бир жойда уламойи суъ борлиги ва ёмон каналлар сабабли раббоний уламоларни хеч қайси бирини сўзи етмаган бўлиши мумкин.

Уларни ўтган аждодларига етказилганлиги сабабли мана бу етказилган нарсалар уларга хам етади, деган нарса далил бўла олмайди. Йўқ, бундай бўлмайди, аслан бўлиши мумкин эмас, агар шундай бўлганида даъват,таблиғ иши тўхтаб қолган бўлар ва дин меърос қилиб олинадиган нарсага айланарди, фақих,мужтахид, ахли фан сўзларини ўзини маъносини йўқотарди.

Аниқ ва равшан кўриниб турганидек, хар бир даврда шаръий билимларни касб қиладиган ва хижрат қиладиган ,хамда ўзини миллатига мана бу билимларни етказадиган кишилар пайдо бўлади:

«وَما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْيَحْذَرُونَ» (توبه/122)،

Барча мўъминлар (жангга) чиқишлари лойиқ эмас. Ахир улардан хар бир гурухдан бир тоифа одамлар (жанг учун) чиқмайдиларми?! (Қолганлари эса мадинада) динни ўрганиб, (жангга кетган) қавмлари уларнинг олдиларига қайтган вақтларида, у қавмлар аллохнинг азобидан сақланишлари учун уларни огохлантиргани (қолмайдиларми)?!

Мана бу даъватчи тоифа диндаги фиқхни ўрганиб сўнгра уни қавмлари тушунадиган тилда уларга етказишлари лозим, бу ерда мана бу нарса жуда мухим, ўша миллат тушунадиган тилда етказилиши керак,

«بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ»

ўша миллатни маданиятига тўғри келадиган қилиб уларга очиқ,равшан баён қилиб бериши керак, бошқача истелох билан айтганда эса динни мана бу миллатга “янгидан” ироя бериши лозим,шу тарзда миллатни жохиллиги бартараф бўлади. Мана бу айни хақиқатдир.

Хўп,энди бартараф қилиниши лозим бўлган мана бу жохиллик нима?-деб савол берилса хам бўлади, агар бартараф қилинмаса такфирни монеъликларини бирига ўхшаб амал қиладими? Фан ахли мусулмонлардаги жохилликни икки қисмга тақсим қилишган:

-Мўътабар жохиллик: яъни мусулмон шахс бир ишни қилишдан олдин “билимга,огохликка” эга бўлмаган. Диққат қилинглар, яъни мусулмон шахс мана бу ишни қилишдан олдин “илмга,огохликка” эга бўлмаган,мана бу уни мўътабар жохиллиги хисобланади.

-Ғайри мўътабар жохиллик: яъни мусулмон шахс “илм ва огохликка” эришгандан сўнг мана бу ишни қилади.  У қилган иш, “илм ва огохликдан” сўнг содир қилинган, шунинг учун хам мана бу жохиллик ғайри мўътабардир, уни жохиллигини қабул қила олмаймиз.

(давоми бор…….)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(36- قیسم)

رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمنِی اَصحابلَرِی هَم اِیندِیگِینَه شِیرکدَن، کُفردَن قوُتوُلگن اَوَّلگِی نَسل حِسابلَه نِیشگن، اوُلَر جوُدَه کوُپ نَرسَه لَر حَقِیدَه شَک قِیلِیشَردِی وَ شَکلَرِینِی اِساسِی مَنبَع صِیفَتِیدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمدَن سوُرَش آرقَه لِی ، مُشکِلاتلَرِینِی، جاهِللِیکلَرِینِی بَرطَرَف قِیلِیشَردِی، یاکِی بوُلمَسَم آچِیق عَقِیدَه وِی خَطالَرگه ،عَمَللَرگه دوُچار بوُلِیشَر وَ یَنَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه مُراجَعَت قِیلِیش بِیلَن اِقامَه یِی حُجَّت قِیلِینِیب اِصلاح بوُلِیشَردِی.

اِقامَه یِی حَجَّت قِیلِینِیشدَن مَقصَد، قُرآندَگِی وَ سَنَّتدَگِی اِجماعدَگِی شَرعِی حُجَّتلَر رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی شَرعِی رَوِیشلَرِی بِیلَن مَنَه بُو شَرائِطدَگِی شَخصگه یِیتکَه زِیلَردِی. یَعنِی اِستِدلال وَ رَوشَن حُجَّتلَر بِیلَن ناتَه نِیش اِیشلَرنِی رَسُول الله صلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی رَوِیشلَرِی بِیلَن شَخصگه کوُرسَه تِیشِیمِیز، تَنِیتِیشِیمِیز کِیرَک بُولَه دِی، اوُنِی شوُندَی حالَتدَه تَنِیتِیشِیمِیز لازِمکِی، بُو شَخص اوُزِینِی، یَقِینلَرِینِی ،عائِلَه سِینِی بِیگانَه لَردَن قَندَی اَجراه تِیب آلسَه، مَنَه بُو حَقنِی هَم شوُندَی اَجرَه تِیب تَشخِیص بِیرِیشگه قادِر بُولِیشِی لازِم:    «يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمْ»،  یَعنِی شوُندَی رَوِیشدَه شَرعِی حُکمنِی باطِلدَن اَجرَه تِیب تَشخِیص بِیرَه آلِیشِی کِیرَک.

مَنَه بُو آگاه قِیلِیش یوُلِیدَه بِیزلَر هَم حاضِردَه بَرچَه مُسُلمانلَر اوُچُون بِیر هِیلدَه تَعلِیم سِیستِیمَه سِیگه اِیگه اِیمَسمِیز، شُو سَبَبلِی هَم بِیر شَخص مَنَه بُو دَرَجَدَگِی بِیلِیمگه اِیگه بوُلِیشِی، اَمّا باشقَه سِی اِیگه بوُلمَسلِیگِی موُمکِین. یاکِی بِیر مَکاندَه مَنَه بُو عِلملَر رَبّانِی اوُلَمالَرنِی مَوجُودلِیگِی وَ اوُزِیگه خاص یِیتکَه زِیش شَرائِطلَرِی سَبَبلِی آدَملَرگه یِیتِیب بارگن، اَمّا باشقَه بِیر جایدَه اوُلَمایِی سُوء بارلِیگِی وَ یامان کَنَللَر سَبَبلِی رَبّانِی اوُلَمالَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِینِی سوُزِی یِیتمَه گن بوُلِیشِی مُومکِین.

اوُلَرنِی اوُتگن اَجدادلَرِیگه یِیتکَه زِیلگنلِیگِی سَبَبلِی مَنَه بُو یِیتکَه زِیلگن نَرسَه لَر اوُلَرگه هَم یِیتَه دِی، دِیگن نَرسَه دَلِیل بوُلَه آلمَیدِی. یوُق، بوُندَی بوُلمَیدِی، اَصلاً بوُلِیشِی موُمکِین اِیمَس، اَگر شوُندَی بوُلگه نِیدَه دَعوَت، تَبلِیغ اِیشِی توُحتَب قالگن بوُلَر وَ دِین مِعراث قِیلِیب آلِینَه دِیگن نَرسَه گه اَیلَه نَردِی، فَقِیه، مُجتَهِد ، اَهلِی فَن سوُزلَرِینِی اوُزِینِی مَعناسِینِی یوُقاتَردِی.

اَنِیق وَ رَوشَن کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، هَر بِیر دَوردَه شَرعِی بِیلِیملَرنِی کَسب قِیلَه دِیگن وَ هِجرَت قِیلَه دِیگن، هَمدَه اوُزِینِی مِللَتِیگه مَنَه بوُ بِیلِیملَرنِی یِیتکَه زَه دِیگن کِیشِیلَر پَیدا بوُلَه دِی:     ” وَما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْيَحْذَرُونَ (توبه / 122)  بَرچَه مُؤمِنلَر (جَنگگه) چِیقِیشلَرِی لایِیق اِیمَس. اَخِیر اوُلَردَن هَر بِیر گوُرُوهدَن بِیر طائِفَه آدَملَر (جَنگ اوُچُون) چِیقمَیدِیلَرمِی؟! (قالگنلَرِی اِیسَه مَدِینَه دَه) دِیننِی اوُرگه نِیب، ( جَنگگه کِیتگن) قَوملَرِی اوُلَرنِینگ آلدِیلَرِیگه قَیتگن وَقتلَرِیدَه، اوُ قَوملَر آلله نِینگ عَذابِیدَن آگاهلَنتِیرگه نِی (قالمَیدِیلَرمِی)؟ !

مَنَه بُو دَعوَتچِی طائِفَه دِیندَگِی فِقهنِی اوُرگه نِیب سوُنگرَه اوُنِی قَوملَرِی توُشوُنَه دِیگن تِیلدَه اوُلَرگه یِیتکَه زِیشلَرِی لازِم، بُو یِیردَه مَنَه بُو نَرسَه جُودَه مُهِم، اوُشَه مِللَت توُشوُنَه دِیگن تِیلدَه یِیتکَه زِیلِیشِی کِیرَک، «بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ» اوُشَه مِللَتنِی مَدَنِیَتِیگه توُغرِی کِیلَه دِیگن قِیلِیب اوُلَرگه آچِیق، رَوشَن بَیان قِیلِیب بِیرِیشِی کِیرَک،باشقَه چَه اِصطِلاح بِیلَن اَیتگندَه اِیسَه دِیننِی مَنَه بُو مِللَتگه “یَنگِیدَن” اِرایَه بِیرِیش لازِم، شُو طَرزدَه مِللَتنِی جاهِللِیگِی بَرطَرَف بوُلَه دِی. مَنَه بُو عَینِی حَقِیقَتدِیر.

حُوپ، اِیندِی بَرطَرَف قِیلِینِیشِی لازِم بُولگن مَنَه بُو جاهِللِیک نِیمَه؟- دِیب سَوال بِیرِیلسَه هَم بوُلَه دِی، اَگر بَرطَرَف قِیلِینمَه سَه تَکفِیرنِی مانِعلِیکلَرِینِی بِیرِیگه اوُحشَب عَمَل قِیلَه دِیمِی؟ فَن اَهلِی مُسُلمانلَردَگِی جاهِللِیکنِی اِیککِی قِیسمگه تَقسِیم قِیلِیشگن:

• مُعتَبَر جاهِللِیک: یَعنِی مُسُلمان شَخص بِیر اِیشنِی قِیلِیشدَن آلدِین “بِیلِیمگه، آگاهلِیککَه” اِیگه بوُلمَه گن. دِققَت قِیلِینگلَر، یَعنِی مُسُلمان شَخص مَنَه بُو اِیشنِی قِیلِیشدَن آلدِین “عِلمگه، آگاهلِیککَه” اِیگه بوُلمَه گن، مَنَه بُو اوِنِی مُعبَتَر جاهِللِیگِی حِسابلَه نَدِی.
• غَیرِی مُعتَبَر جاهِللِیک: یَعنِی مُسُلمان شَخص “عِلم وَ آگاهلِیککَه” اِیرِیشگندَن سُونگ مَنَه بُو اِیشنِی قِیلَه دِی. اوُ قِیلگن اِیش، “عِلم وَ آگاهلِیکدَن” سُونگ صادِر قِیلِینگن، شوُنِینگ اوُچُون هَم مَنَه بُو جاهِللِیک غَیرِی مُعتَبَردِیر، اوُنِی جاهِللِیگِینِی قَبوُل قِیلَه آلمَیمِیز.

(دوامی بار……)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(36- قسمت)

اصحاب رسول الله صلی الله علیه وسلم هم که تازه از شرک و کفر رها شده بودند و نسل اول محسوب می شدند، در موارد زیادی شک می کردند و شکشان را با پرسش از رسول الله صلی الله علیه وسلم به عنوان منبع اصلی برطرف کننده ی مشکلات و جهل ها به این شیوه شکشان را برطرف می کردند، یا در اشتباهات فاحش عقیدتی و عملی می افتادند و باز هم با مراجعه به رسول الله صلی الله علیه وسلم اقامه ی حجت و اصلاح می شدند.

مقصود از اقامه ی حجت، رساندن نص شرعی از قرآن، سنت و اجماع به اسلوب شرعی رسول الله صلی الله علیه وسلم به شخص واجد الشرایط است. یعنی با استدلال و مدارکِ روشن، امور ناشناخته را به سبک رسول الله صلی الله علیه وسلم برای شخص شناسائی، معرفی و شناخته کنیم، به گونه ای این ها را شناسایی، معرفی و شناخته کنیم که همچنانکه خانواده و خویشان نزدیک خود را می تواند از بیگانگان تشیخص دهد به همین شیوه حق برایش روشن و قابل تشخیص باشد: «يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمْ»، به همان شیوه بتوانند حکم شرعی را از باطل تشخیص دهند.

در این مسیر آگاه سازی، ما هم اکنون سیستم آموزشی یکسانی برای تمام مسلمین نداریم، به همین دلیل ممکن است شخصی به این درجه از شناخت رسیده باشد و دیگری نرسیده باشد. و یا در مکانی این آگاهی بر اثر وجود علمای ربانی و شرایط خاص اطلاع رسانی رسیده باشد و در جای دیگری بر اثر وجود علمای سوء و کانالهای سوء یا نبود هیچ کدام از علما چنین حقی نرسیده باشد.

 این هم دلیل نمی شود که چون برای گذشته های این ها رسیده پس برای این ها هم کفایت می کند. خیر، این طور نیست، اصلاً این طور نیست، اگر اینگونه بود دیگر امر تبلیغ باید تعطیل می شد و دین چیزی ارثی می شد و چیزی به نام فقیه، مجتهد و اهل فن معنی و کارکرد خودشان را از دست می دادند.

بله،واضح و امر است که در هر دوره ای باید کسانی باشند که برای کسب این آگاهی های شرعی اقدام نموده و هجرت کنند و به ملتشان ارائه دهند و آگاهی ها را برسانند: «وَما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْيَحْذَرُونَ» (توبه/122)، این طائفه ی دعوت گر باید فقه دین را یاد بگیرند و بعد، این آگاهی ها را به زبان قومشان و به زبانی که مردم آن می فهمند برسانند: «بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ» خیلی مهم است به زبان آن ملت باید به آن ها بفهمانید، به فرهنگ آن ملت، به زبانی که آن ملت متوجه می شوند «بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ» برایشان بینه، روشن و آشکار کنند و به اصطلاح، دین را برای ملتشان «مجدداً» ارائه دهند تا جهل مردم را به این شیوه از بین ببرند. این واقعیت است.

خوب، الان می توان پرسید که این جهل چیست که باید برداشته شود و اگر برداشته نشود به عنوان یکی از موانع تکفیر عمل می کند؟ اهل فن، جهل برای مسلمین را به دو بخش تقسیم کرده اند:

• جهل معتبر: یعنی شخص مسلمان قبل از انجام دادن کاری «آگاهی وعلم» نداشته است.دقت کنید یعنی، شخص مسلمان قبل از انجام دادن این کار «علم و آگاهی» نداشته است و این برایش جهل معتبر می شود.
• جهل غیر معتبر: یعنی شخص مسلمان بعد از «آگاهی و علم» کاری را انجام داده است. کاری که مرتکب شده بعد از «آگاهی و علم» بوده، برای همین است که این جهل غیر معتبر است، نمی توانیم جهل او را قبول کنیم.

(ادامه دارد……)

تعارفي درسونه/پنځم درس: شرعي دښمن پېژندنه (4)/په شرعي ادبياتو کې د مرتد پېژندنه او مرتدین او له مرتدین ډلو سره د چلند څرنګوالی(13) په رِدّه، کې، د کوچني اصغر حکم او اکبر لوی حکم په څیر هیڅ شی نشته. رِدّه، رِدّه، دي. اوس نو شونې ده چې د یوه (مُغَلّظِه) توری او ګړندی وي او د بل (مجرّده ) او ساده وي. یو څوک باید یهودي یا مسیحي یا سیکولر شي او د هیچا سره کار ونه لکړي ، هیچا ته زیان ونه رسوي؛یا به د الله تعالی یو حلال شی حرام کړي او یا هم د الله تعالی له حرامو څخه یو حلال کړي. د هغه چا په څېر چې د لمانځه له فرضيت څخه انکار کوي او له هيچا سره هيڅ تړاو نه لري او چا ته يې ضرر نه رسېږي، موږ هغه ته بې واده يا ساده ووايو او ارتداد يې ساده دی؛یا خو یو کس له دغو کافرانو څخه جوړ شي او د اسلام او مسلمانانو پر وړاندې منفي غږونه او رواني جګړه پیل کړي، یا له مسلمانانو سره جګړه پیل کړي او د الله تعالی د قانون د تطبیق مخه ونیسي او ځان په داسې خنډ بدل کړي چې باید لیرې شي او یا هم د«أَئِمَّةَ الْكُفْرِ» یعنې مشر، امام او د کفر مشر شي.یا دا د «أَئِمَّةَ الْكُفْرِ» له لیدونکو او ساتونکو څخه کیږي.او یا صائلی دښمن شوي وي چې له منځه وړلو پرته بله چاره نشته. په ساده او سختو دواړو شکلونو کې، د ردّه حکم یو شان دی، که څه هم دا ممکنه ده چې لومړیتوب ورکړي چې څنګه ورسره معامله وشي، او څنګه یې له منځه یوسي، د خطر د کچې له مخې چې دوی رامینځته کوي. اساسي ټکي چې دلته بايد يادونه وشي هغه دا ده چې د اشخاصو دا شعوري او په خپله خوښه راستنېدل د يو ځانګړي عالم او يا د يوه ځانګړي مذهب له ديني شرعي منابعو له تعبير او اجتهاد سره بنسټيز توپير لري.له دغو مذاهبو او مجتهدینو څخه هر یو وايي چې موږ د الله تعالی په شریعت ایمان او یقین لرو. ظاهرا دوی داسې یو څه وايي؛ دوی وايي چې موږ د الله تعالی پر شریعت باور او یقین لرو، خو زموږ په اند د الله تعالی له دې آیت څخه مطلب دا دی.يا دا چې د رسول الله صلى الله عليه وسلم له دې وينا څخه مطلب دا دى او د دې آيت، حديث، احاديثو او يا تاريخي پېښو په اړه بېل نظر، تأویل او تفسير لري. بې له شکه چې له دې آراء څخه یوه آراء رایه سمه ده او نور آراء سمه نه ده، مګر دا چې یو واحد شورا شتون نلري. په پایله کې، هیڅ یو امت هم شتون نلري او هیڅ واحد اجماع شتون نلري ترڅو مسلمانانو ته یوه آراء رایه وړاندې کړي،نو تر هغه وخته به دا اختلاف دوام ولري او دا اختلاف د مذهبونو په اجتهادونو کې او د اسلام په دايره کې او د هغو په تفسير کې اختلاف هيڅکله د يوه آيت او يا د رسول الله صلی الله عليه وسلم له قول سره مخالفت نه لري. بلکي د همدې آيت او حديث څخه د نورو د ادراک، تفسير او تأویل مخالفت دى.نو د انسان د اجتهاد او د قرآن او سنتو له تفسيرونو سره مخالفت په دې معنا نه دی چې پخپله قرآن او د رسول الله صلی الله عليه وسلم له سنتو سره مخالفت وکړي. دا یو ټکی دی چې باید خورا جدي ونیول شي،د دې مثال د یوې ډلې په څیر دی چې د خزانې نقشه لري او هرڅوک غواړي چې هغه ته ورسیږي او د هغې د ترلاسه کولو لپاره دوی ټولې هڅې كوي. مګر، هر یو یې نقشه لولي او په خپله طریقه یې تعبیروي او د خپل فکر پر بنسټ خزانې ته د رسېدو لپاره خپله ټوله هڅه کوي او دې موخې ته د رسېدو لپاره له نورو څخه جلا لاره غوره کوي. هغه غواړي هغه لاره تعقیب کړي چې هغه پوهیږي سمه ده او هغه څه چې د نقشې څخه پوهیږي دا روښانه ده چې مختلفې لارې شتون لري، مګر د ټولو هدف یو دی.ښکاره خبره ده چې هر څوک به خزانې ته نه شي رسېدلی، ځکه چې خزانه په یوه ځای کې ده او هر یو په جلا لاره تللي دي.دلته مهمه خبره دا ده چې موږ دا هغه خلک پیژنو چې په خزانه باندې ډاډه دي او د دوی ټولې هڅې ورته د رسیدو لپاره دي.مګر ډیری یې په غلطه لاره ځي او هیڅوک نشته چې دوی ته لارښوونه وکړي.تر څو په یوه واحد اجماع اتفاق سره ټولو په سم لوري ته لارښوونه وکړي.له همدې امله، هر یو د حق د موندلو او هغه خزانې ته د رسیدو لپاره چې دوی یې باور لري او یقین لري، په کلکه عقیده لري. ښه، دا اوس چیرته او دا چې یهودی، نصرانی، مجوسی، صابی او سیکولر کافران وایی چیرته ؟دا کافران يا خو وايي چې موږ قرآن، سنت او د خزانې وجود په هيڅ صورت نه منو، يا وايي چې موږ د انسانانو د دنياوي ژوند په چارو کې د شريعت هيڅ يو قوانين يا د الله د شريعت قانون يوه برخه هم نه منو.

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(35- қисм)

Мана бу суратда жохилликка узр келтириш мусулмон учун барча ибодий ишларда ақидавий масалаларда,тавхидга,ширкка ёки фиқхий ахкомларга оид масалаларда хам кераклидир, мусулмон учун жохиллик ва хато  хисобланади, унда  катта ва кичикни ўртасида фарқлаб ўтирилмайди.

Юз марталаб такрорланиши  ва маданият сифатида танилиши керак бўлган бошқа бир нуқта шуки, шак ва шубха билан бир кишини кофир деб бўлмайди ва хадни хам ижро қилинмайди, ишонч билан мусулмон бўлганлиги собит бўлган кишини,яъни сен мана бу шахсни мусулмон эканига иймонинг комил; мана бу холатда шак,шубха,эхтимол билан мусулмон номини ундан тортиб ола олмайсан ва уни кофирларга қўшишга хам хаққинг йўқ.  

 «مَن دخلَ في الإسلام بيَقين فلا يُخرَج مِنه إلا بيقين» یا «مَنْ ثَبَتَ لَهُ عَقْد الْإِسْلَام بِيَقِينٍ لَمْ يَخْرُج مِنْهُ إِلَّا بِيَقِينٍ».

Яъни фақат далил ва ишонч билан шахсни исломдан чиқара оласан, ишонч бу ерда  жуда мухим нарса. Шунингдек кофирни мусулмон бўлиши хам далил ва ишонч билан исбот бўлади.

Мусулмонни ислом доирасидан чиқариб юбориш учун хам аввало далил ва ишончга эга бўлишинг керак,сўнгра мана шу ишонч билан уни чиқариб юборасан, кофир кишини хам ислом доирасига киргазиш учун хам далил ва ишончга эга бўлишинг лозим. Мана бу жуда кўп дўстларимизни рафторларида кўриладиган хатолар жумласидан бўлади, улар аввал кишини кофирсан дейишади,сўнгра уни кофир бўлагани борасида далил қидиришади. 

Кофир бўлган шахсга қараб бу мусулмон дейишинг,сўнгра эса уни мусулмон эканига далил қидиришинг хам хато бўлади, ёки мусулмон шахсга хам аввал кофир дейсанда,сўнгра уни кофирлигига далил қидирасан. Бу хам хато. Мусулмонни такфир қилиш уни ўлдириш демакдир.  

«إِذَا قَالَ الرَّجُلُ لِأَخِيهِ يَا كَافِرُ فهو کقتله».

Аввал шак ва шубха,эхтимол билан мусулмонни ўлдирсангда,ундан сўнг мен ўлдирган шахс жиноятчи бўлганми ё йўқми,десанг,бу ақлга тўғри келадими? У ўлимга мустахақ бўлганми ё йўқми? Мана бу инсонга муносиб иш эмас.

Аслида муносиб бўлган иш шуки, аввал далил ва хужжатлар текшириб чиқилади, сўнгра жиноятни ишонч билан исбот қилингач хукмни исбот  қилинади ва ундан сўнг хукм содир қилинади. Охирги мархалада хукмни ижро қилишга алоқадор каналлар орқали хукмни ижро қилишга харакат қилинади.

Шахс китоб ва суннат,ижмоъ асосида куфрга дучор бўлгандан сўнг, мана бу шахсни иймони шак ва гумон билан ва шахсларни хаво ва хаваси асосида ботил бўла олмайди, хеч ким мусулмон шахсни устида мажбурлаб  кофир лафзини бўйнига қўя  олмайди, чунки мана бу шахсни хаққида жиноятни исбот қилиш мархалалари,шартлар ва такфир монеъликлари ижро қилинмаган.

-Худди куфрда,ширкда,бидъатда ўсган ва мана бу мусибатлардан эндигина қутулган ва хозирда жохилликдан илм сари сафарда юришибди, аммо хануз Абу Зар розиаллоху анхуга ёки бугунги кундаги мусулмонзодаларга ўхшаш уларда жохилият қолдиқлари қолган ва бу қолдиқлар аста-секинлик билан пок бўлиши керак.

-Ёки худди сахроларда,даштда,чекка тоғли,ўтиш қийин бўлган минтақаларда пок ақидалардан узоқда ўсган кишига ўхшайди. Унга сахих ақида етиб бормаган ва бундай киши булғанган ақидага кўра ўсиб-улғайган.

-Ёки росулуллох саллаллоху алайхи васалламни  сўзларини эшитади, аммо бу у кишининг сўзлари  эканига ишонмаётган кишига ўхшайди, далилларга кўра ва ривоят қилувчига ишонмаганлиги боис уни инкор қилади.

 -Ёки бундан бошқа олдинги дарсларимизда ишора қилинган  мавжуд ўринларга кўра бўлиши мумкин.

(давоми бор…….)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(35- قیسم)

مَنَه بُو صُورَتدَه جاهِللِیککَه عُذر کِیلتِیرِیش مُسُلمان اوُچُون بَرچَه عِبادِی اِیشلَردَه عَقِیدَه وِی مَسَلَه لَردَه، تَوحِدگه، شِیرککَه یاکِی فِقهِی اَحکاملَرگه آئِد مَسَلَه لَردَه هَم کِیرَکلِیدِیر، مُسُلمان اوُچُون جاهِللِیک وَ خَطا حِسابلَه نَدِی، اوُندَه کَتتَه وَ کِیچِیکنِی اوُرتَه سِیدَه فَرقلَب اوُتِیرِیلمَیدِی.

یُوز مَرتَه لَب تَکرارلَه نِیشِی وَ مَدَنِیَت صِیفَتِیدَه تَنِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن باشقَه بِیر نوُقطَه شوُکِی، شَک وَ شُبهَه بِیلَن بِیر کِیشِینِی کافِر دِیب بوُلمَیدِی وَ حَدنِی هَم اِجرا قِیلِینمَیدِی، اِیشانچ بِیلَن مُسُلمان بُولگنلِیگِی ثابِت بوُلگن کِیشِینِی،یَعنِی سِین مَنَه بُو شَخصنِی مُسُلمان اِیکَه نِینِی اِیمانِینگ کامِل؛ مَنَه بُو حالَتدَه شَک،شُبهَه، اِیحتِمال بِیلَن مُسُلمان نامِینِی اوُندَن تارتِیب آلَه آلمَیسَن وَ اوُنِی کافِرلَرگه قوُشِیشگه هَم حَققِینگ یوُق.    ” مَن دخلَ في الإسلام بيَقين فلا يُخرَج مِنه إلا بيقين» یا «مَنْ ثَبَتَ لَهُ عَقْد الْإِسْلَام بِيَقِينٍ لَمْ يَخْرُج مِنْهُ إِلَّا بِيَقِينٍ ”  یَعنِی فَقَط دَلِیل وَ اِیشانچ بِیلَن شَخصنِی اِسلامدَن چِیقَه رَه آلَه سَن، اِیشانچ بُو یِیردَه جُودَه مُهِم نَرسَه. شوُنِینگدِیک کافِرنِی مُسُلمان بوُلِیشِی هَم دَلِیل وَ اِیشانچ بِیلَن اِثبات بوُلَه دِی.

مُسُلماننِی اِسلام دائِرَه سِیدَن چِیقَه رِیب یُوبارِیش اوُچُون هَم اَوَّلا دَلِیل وَ اِیشانچگه اِیگه بوُلِیشِینگ کِیرَک، سُونگرَه مَنَه شُو اِیشانچ بِیلَن اوُنِی چِیقَه رِیب یُوبارَه سَن، کافِر کِیشِینِی هَم اِسلام دائِرَه سِیگه کِیرگه زِیش اوُچُون هَم دَلِیل وَ اِیشانچگه اِیگه بوُلِیشِینگ لازِم. مَنَه بُو جوُدَه کُوپ دوُستلَرِیمِیزنِی رَفتارلَرِیدَه کوُرِیلَه دِیگن خَطالَر جُملَه سِیدَن بوُلَه دِی، اوُلَر اَوَّل کِیشِینِی کافِرسَن دِییِیشَه دِی، سُونگرَه اوُنِی کافِر بوُلگه نِی بارَه سِیدَه دَلِیل قِیدِیرِیشَه دِی.

کافِر بوُلگن شَخصگه قَرَب بُو مُسُلمان دِییِیشِینگ، سوُنگرَه اِیسَه اوُنِی مُسُلمان اِیکَه نِیگه دَلِیل قِیدِیرِیشِینگ هَم خَطا بُولَه دِی، یاکِی مُسُلمان شَخصگه هَم اَوَّل کافِر دِیسَندَه، سُونگرَه اوُنِی کافِرلِیگِیگه دَلِیل قِیدِیرَه سَن. بُو هَم خَطا. مُسُلماننِی تَکفِیر قِیلِیش اوُنِی اوُلدِیرِیش دِیمَکدِیر.  «إِذَا قَالَ الرَّجُلُ لِأَخِيهِ يَا كَافِرُ فهو کقتله». اَوَّل شَک وَ شُبهَه، اِیحتِمال بِیلَن مُسُلماننِی اوُلدِیرسَنگدَه، اوُندَن سُونگ مِین اوُلدِیرگن شَخص جِنایَتچِی بوُلگنمِی یا یوُقمِی، دِیسَنگ، بُو عَقلگه توُغرِی کِیلَه دِیمِی؟ اوُ اوُلِیمگه مُستَحَق بوُلگنمِی یا یوُقمِی؟ مَنَه بُو اِنسانگه مُناسِب  اِیش اِیمَس.

اَصلِیدَه مُناسِب بوُلگن اِیش شوُکِی، اَوَّل دَلِیل وَ حُجَّتلَر تِیکشِیرِیب چِیقِیلَه دِی، سُونگرَه جِنایَتنِی اِیشانچ بِیلَن اِثبات قِیلِینگچ حُکمنِی اِثبات قِیلِینَه دِی وَ اوُندَن سُونگ حُکم صادِر قِیلِینَه دِی. آخِیرگِی مَرحَلَه دَه حُکمنِی اِجرا قِیلِیشگه عَلاقَه دار کَنَللَر آرقَه لِی حُکمنِی اِجرا قِیلِیشگه حَرَکَت قِیلِینَه دِی.

شَخص کِتاب وَ سُنَّت، اِجماع اَساسِیدَه کُفرگه دوُچار بوُلگندَن سُونگ، مَنَه بُو شَخصنِی اِیمانِی شَک وَ گوُمان بِیلَن وَ شَخصلَرنِی هَوا وَ هَوَسِی اَساسِیدَه باطِل بوُلَه آلمَیدِی، هِیچ کِیم مُسُلمان شَخصنِی اوُستِیدَه مَجبُورلَب کافِر لَفظِینِی بوُینِیگه قوُیَه آلمَیدِی، چوُنکِی مَنَه بُو شَخصنِی حَققِیدَه جِنایَتنِی اِثبات قِیلِیش مَرحَلَه لَرِی، شَرطلَرِی وَ تَکفِیر مانِعلِیکلَرِی اِجرا قِیلِینمَه گن.

• حوُددِی کُفردَه، شِیرکدَه، بِدعَتدَه اوُسگن وَ مَنَه بُو مُصِیبَتلَردَن اِیندِیگِینَه قوُتِیلگن وَ حاضِردَه جاهِللِیکدَن عِلم سَرِی سَفَردَه یوُرِیشِیبدِی، اَمّا هَنوُز اَبُو ذَر رَضِیَ الله عَنهُ گه یاکِی بوُگوُنگِی کوُندَگِی مُسُلمانزادَه لَرگه اوُحشَش اوُلَردَه جاهِلِیَت قالدِیقلَرِی قالگن وَ بُو قالدِیقلَر اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن پاک بوُلِیشِی کِیرَک.
• یاکِی حوُددِی صَحرالَردَه، دَشتدَه، چِیککَه تاغلِی اوُتِیش قِییِین بوُلگن مِنطَقَه لَردَه پاک عَقِیدَه لَردَن اوُزاقدَه اوُسگن کِیشِیگه اوُحشَیدِی. اوُنگه صَحِیح عَقِیدَه یِیتِیب بارمَه گن وَ بوُندَی کِیشِی بوُلغَنگن عَقِیدَه گه کوُرَه اوُسِیب – اوُلغَیگن.
• یاکِی رَسُول الله صل الله علیه وَسَلَّمنِی سوُزلَرِینِی اِیشِیتَه دِی، اَمّا بُو اوُ کِیشِینِینگ سوُزلَرِی اِیکَه نِیگه اِیشانمَه یاتگن کِیشِیگه اوُحشَیدِی، دَلِیللَرگه کُورَه وَ رِوایَت قِیلوُچِیگه اِیشانمَه گنلِیگِی بائِث اوُنِی اِنکار قِیلَه دِی.
• یاکِی بوُندَن باشقَه آلدِینگِی دَرسلَرِیمِیزدَه اِیشارَه قِیلِینگن مَوجُود اوُرِینلَرگه کُورَه بُولِیشِی موُمکِین.

(دوامی بار……)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله
 

(35- قسمت)

در این صورت، عذر به جهل برای مسلمان در تمام امور عبادی او اعم از مسائل عقیده، توحید وشرک، و یا مسائل احکام فقهی ثابت و وارد است و اشتباه و جهل برای مسلمان باز، اشتباه وجهل بوده و کاری به بزرگ و کوچک ندارد.

نکته ی دیگری که باید صدها بار تکرار شود تا به صورت فرهنگ دربیاید و به آن دقت شود این است که، با شک و شبهه نمی توان کسی را کافر دانست و حد را بر شخص اجرا کرد و کسی که مسلمان بودنش با یقین ثابت شده، یعنی تو مطمئنی که این شخص مسلمان است؛ در این صورت، با شک و شبهه و احتمال نمی توانی نام مسلمانی را از او بگیری و او را جزو کفار قرار دهی. «مَن دخلَ في الإسلام بيَقين فلا يُخرَج مِنه إلا بيقين» یا «مَنْ ثَبَتَ لَهُ عَقْد الْإِسْلَام بِيَقِينٍ لَمْ يَخْرُج مِنْهُ إِلَّا بِيَقِينٍ». یعنی تنها با دلیل و یقین می توانی شخص را از اسلام خارج کنی، یقین خیلی مهم است. همچنانکه با دلیل و یقین اسلام و مسلمان شدن کافر هم ثابت می شود.

باید برای خارج کردن مسلمان از دایره ی اسلام ابتدا دلیل و یقین داشته باشی و سپس به دنبال چنین یقینی او را اخراج کنی، و برای اینکه یک کافر را هم وارد دایره ی اسلام کنی باز باید دلیل و یقین داشته باشی. این اشتباهی است که در رفتار خیلی از دوستان مشاهده می شود که ابتدا به شخص می گویند کافر است بعد دنبال دلیل برای کافر بودنش می گردند.

این اشتباه است که ابتدا به شخص کافر بگویی مسلمان است بعد دنبال دلیل برایش بگردی، یا به شخص مسلمان بگویی کافر است بعد دنبال دلیل برایش بگردی. تکفیر کردن مسلمان یعنی کشتن مسلمان.«إِذَا قَالَ الرَّجُلُ لِأَخِيهِ يَا كَافِرُ فهو کقتله».آیا این معقول است که اول با شک و شبهه و احتمال مسلمانی را بکشی بعد دنبال دلیل بگردی که آیا این شخصی که من کشتم واقعاً مجرم بوده یا نه؟ مستحق کشتن و اعدام بوده یا نه؟ این کار یک انسان نرمال نیست.

کار انسان نرمال این است که ابتدا دلایل و بینات را بررسی کند، و بعد از اثباتِ یقینیِ جرم، حکم را ثابت نمایدف و بعد حکم را صادر کند، و در آخرین مرحله، سراغ اجرای حکم از کانالهای مربوط به اجرای حکم برود.

زمانی که شخص بر اساس کتاب و سنت و اجماع دچار کفری می شود، ایمان چنین شخصی با شک و گمان و بر اساس هوی و هوس افراد باطل نمی شود، و کسی نمی تواند به هر شخص مسلمانی لفظ کافر را تحمیل کند، در حالی که در حق چنین شخصی مراحل اثبات جرم، شروط و موانع تکفیر به اجرا درنیامده است.

• مانند کسی که در کفر، شرک و بدعت رشد کرده و تازه از این مصیبت رها شده و هنوز در سفر جهل به دانش است اما، هنوز مثل ابوذر رضی الله عنه یا مسلمان زاده های کنونی، پس مانده های جاهلیت در آنها باقی مانده و باید به صورت تدریجی پاک شود.
• یا مانند کسی که در صحرا، بادیه و کوههای پرت و صعب العبور و به دور از عقیده ی پاک رشد کرده باشد. عقیده ی پاک به او نرسیده باشد و چنین کسی در عقاید آلوده رشد کرده باشد.
• یا کسی که سخنی را که می شنود باور ندارد که مال رسول الله صلی الله علیه و سلم باشد و به دلایلی چون عدم اعتماد به گوینده وغیره آنرا انکار می کند.
• یا موارد دیگری که وجود دارند و در درسهای قبلی به آن ها اشاره کردیم.

(ادامه دارد…….)

تعارفي درسونه/پنځم درس: شرعي دښمن پېژندنه (4)/په شرعي ادبياتو کې د مرتد پېژندنه او مرتدین او له مرتدین ډلو سره د چلند څرنګوالی(12)

باید پاملرنه وشي او مسلمان ته ورسول شي چې دوی باید هر هغه څه ته تسلیم شي چې دوی یقین او باور لري یا په راتلونکي کې.چې د الله تعالی له لوري راغلی او دا د دعوت، وحدت، په هغو هېوادونو کې د اسلامي حکومت جوړېدل او د مسلمانانو د ایډیالوژیک او سلوکي ککړتیا په تدریجي ډول له منځه تللو لپاره ستر خدمت دی.سربیره پردې، یو مسلمان انسان باید دا بنسټیز او خورا خطرناک ټکی درک کړي چې دا هیڅ ارزښت نلري او دا مهمه نده چې کوم مسلمان شخص په “خبرتیا” سره په اراده او په خپله خوښه د خدای احکام او لارښوونې او د خدای د شریعت قانون پریږدي او نه مني.
او په دې کې لوی یا کوچنی نشته، مهمه خبره دا ده چې نعوذ با الله، الله تعالی په خپل یو حکم کې جاهل ګڼي او خپل ځان یا نور مخلوقات په دې کار کې له الله تعالی څخه ډیر پوه، هوښیار، هوښیار، ډیر رحم کوونکی، هوښیار او ګټور ګڼي.او دا مطلب د الله تعالی سره شریکول او حتی د الله تعالی سپکاوی دی. یوازې دا هغه د اسلام له دائرې څخه لرې کوي. كه څه هم په شريعت كې د الله جل جلاله په كوچنيو او لويو حكمونو پورې اړه لري او كه څه هم هغه نور ټول عبادات ترسره كوي.الله جل جلاله به هیڅکله خپل ځان ته دا توهین ونه بخښي:«إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا بَعِيدًا».د مخالفت دا یوه صورت د هغه ټول عبادات او عملونه – هر هغه څوک چې ځان مسلمان ګڼي – د هغه ټول نیک اعمال باطل او بې نتیجې کوي، دا هم مهمه نه ده چې دا غلط کار د کوم پیغمبر یا بل چا له خوا شوی وي: «وَلَقَدْ أُوحِىَ إِلَيْكَ وَإِلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْخَٰسِرِينَ»او الله جل جلاله به هغه د دې ښکاره توهین په وجه جهنم ته واچوي.رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل دي: “إِنَّ الرَّجلَ لیكَلَّمُ بِالْكَلِمَةِ مِنْ سُخْطِ اللَّهِ لایرَى بِهَا بَأْسًا فیَهْوِی بِهَا فِی نَارِ جَهَنَّمَ سَبْعِینَ خَرِیفًا”.
دا یو ډیر خطرناک کار دی او له پامه غورځول کیدی نشي.په دې برخه کې هېڅوک کم نه شي ګڼل کېدای، هېڅوک غفلت نه شي کولای، دا د ټوکو ټکالو خبره نه ده، دا کوم خطر او قمار نه دی چې تاسو پکې برخه واخلئ او چانس ورکړئ، دا ټول له منځه تللي، دا ټول تباهي ده.
په دې برخه کې د زکات له منکرانو سره صحابه کرامو څه ډول چلند کاوه یوه معقوله بېلګه کېدای شي.منکران سره له دې چې د نورو عبادتونو په ترسره کولو سره د نورو مرتدانو په څیر چلند کیږي ځکه چې دوی د خدای له دې یو حکم څخه انکار کوي، هغه څوک چې د خدای یوازې یو حکم یې رد کړی او هغه یې نه منل.له دوی سره د هغو کسانو په څېر چلند کېده، چې د الله تعالی ټول شریعت یې پرې کړی و او حتی د پیغمبرۍ دعوه یې کوله.له هر چا سره یو شان چلند وشو.نو د الله تعالی د شريعت د يو حکم څخه انکار د الله تعالی د ټول شريعت د انکار سره برابر دی .په یوه قضیه کې د الله تعالی حکم له نورو قضیو سره توپیر نلري. تاسو په یوه قضیه کې د الله تعالی حکم نه دی منلی او پر ځای یې بل حکم صادر کړی، هغه دا چې الله تعالی په دې قضیه کې زموږ له اوسنیو حالاتو څخه حکیم ، مهربان، پوه او خبر نه دی.
بلکي زه، نور او یا کوم سیکولر کافر ګوند داسي دي او كه څه هم دا واحد حكم د اسلام په لومړي سر كې منئ، خو د اوس لپاره يې مناسب نه ګڼئ او نه يې منئ.
په حقيقت کې تاسې وايئ چې الله سبحانه وتعالی 1400 څوارلس سوه کاله وړاندې په هر څه پوه او هوښيار و او حکیم په هغه وخت کې ګټور وو، خو اوس الله تعالی عالم، هوښيار، او متواضع او دلسوز نه دی او اوس دهغه احکام او د هغه قانون ګټور نه دي.
د اسلام دا حلال او حرام د قيامت د ورځې لپاره نه دي، بلکې د يوې ټاکلې مودې لپاره چې تېر شوي او ختم شوي دي، دا يو ښکاره کفر دی چې په کې هيڅ شک ​​نشته.

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

 
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(34- қисм)

Уларни кофир калимаси билан аташда уламолари билан уларга эргашганларни ўртасида фарқ қўйилмайди. Уларни хаммаси кофирларни мажмуъаси хисобланиб уларни ўзлари хам шу орқали ўзларини танишади, истелох бўйича куфр жамияти ё кофирлар жамияти,деймиз. Масалан улардан  бири мен насронийман,дейди ёки бошқа бири мен яхудийман,дейди ё бошқа бири мен секуляристман дейди; мана бу холатда биз уларни олимини хам, ёки уларга эргашганларни хам, худди ўзлари ўзларини таништирганларидек кофирлар дастаси деб хисоблаймиз,

«شَهِدُوا عَلَی أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ کَانُوا کَافِرِینَ»

Бизлар хам уларни ўзларини гувохликларига биноан, уларни хеч қайси бирига узр келтирмаймиз. Чунки биз аслида уларни қайси бири аслий кофир ва қайси бири эргашган кимса ё уларни тўдасидан эканини ёки уларни қайси бири аслан иймон келтирмаган ёки уларни қайси бири иймон келтириши мумкин эканини билмаймиз. Демак, уларни гувохликларига биноан

«شَهِدُوا عَلَیأَنْفُسِهِمْأَنَّهُمْ کَانُوا کَافِرِینَ»

биз хам уларни хеч қайси бирига узр келтирмаймиз.

Энди,нима учун кофирларга узр келтирилмайди ва ахли фитратни дунё ва қиёматдаги жойгохи қандай бўлиши хақида “узр ба жахл”да батафсил сухбатлашганмиз, буни мутолаа қилишни хохлаган дўстларимиз мана бу китобга мурожаъат қилишлари мумкин.

Аммо “мужмал” ва “умумий” суратда исломни қабул қилган  ва ислом доирасига кирган,лекин исломга алоқадор бўлган хар қандай ишларда баъзи далилларга кўра хатоларга дучор бўлаётган киши, ўзига хос имтиёзларга эга бўлади, уни жиноятини исбот қилгандан сўнг ,учинчи ва тўртинчи мархалада такфирни шартларини ва такфирни монеъликларини мана бу шахсни устида риоя қилиниши керак, росулуллох салллалоху алайхи васалламни равишлари бўйича уни устида иқомайи хужжат қилиниши лозим, яъни сахих далиллар унга очиқ- ойдин,мубхам бўлмаган холда унга етказилиши керак. Бу ердаги мухим нарса, мана бу далил ва хужжатлар шахс тушунадиган тилда етказилиши лозим, шахс сизни нима деяётганингизни фахмлаши керак. Энди мана бу далил ва хужжатларни қачон етказилиши хам мухим, бир шахс хато қилгандан сўнг, уни хатосини росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тарафидан ёки исломий хукуматга тегишли ташкилотлар томонидан тўғриланиши мумкин, ёки исломий хукуматни ва унга тегишли ташкилотларни ва раббоний уламоларни  мавжуд бўлмаганлиги боис, мана бу далил унга кеч етиб бориши хам мумкин ёки хатто мана бу мусулмонлар шундай хатолар билан бирга ўлиб кетишлари хам мумкин. Уни қилган хатолари нима бўлишидан қатъий назар, мана бу шахс барибир мусулмон хисобланади.

Диққат қилинг дўстлар, росулуллох саллаллоху алайхи васалламни асридаги мусулмонлар хам диндаги умумий нарсаларни  олишлари  ва умумий диндаги нарсаларни баробарида таслим бўлишларига қарамасдан, мана бу борада очиқ хатоларга дучор бўлишарди, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам томонидан ё исломий хукумат ва унга хоким шўро тарафидан ислох бўлишарди. Демак, шахсга ошкор,маълум,комилан равшан бўлмаган холатда ақидадаги хатоларга дучор  бўлиши ,  қочиб қутулиб бўлмайдиган ишдир. Яъни хар қандай масалада мусулмонлар хатога,инхирофларга дучор бўлишлари мумкин, махсусан ақида масаласида шахс тақлид қила  олмайди ва шахсни ўзи тахқиқ қилиб изланиши ва тахқиқ қилган суратда қўлга киритиши лозим.

Агар сиз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хар бир мусулмон бўлган кишини ўтиргизиб олиб ақидани ипидан игнасигача  таълим берардилар,деб тасаввур қилган бўлсангиз хато қиласиз. Балки сахобалар аста-секинлик билан огох бўлиб боришарди, хатто бу нарсалар қайси заминада бўлишини хам фарқи йўқ эди.(давоми бор………

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(34- قیسم)

اوُلَرنِی کافِر کَلِیمَه سِی بِیلَن اَتَشدَه اوُلَمالَرِی بِیلَن اوُلَرگه اِیرگشگنلَرنِی اوُرتَه سِیدَه فَرق قوُیِیلمَیدِی. اوُلَرنِی هَمَّه سِی کافِرلَرنِی مَجمُوعَه سِی حِسابلَه نِیب اوُلَرنِی اوُزلَرِی هَم شوُ آرقَه لِی اوُزلَرِینِی تَنِیشَه دِی، اِصطِلاح بوُیِیچَه کُفر جَمِیعیَتِی یا کافِرلَر جَمِیعیَتِی، دِییمِیز. مَثَلاً اوُلَردَن بِیرِی مِین نَصرانِیمَن، دِییدِی یاکِی باشقَه بِیرِی مِین یَهُودِیمَن، دِییدِی یا باشقَه بِیرِی مِین سِکوُلارِیستمَن دِییدِی؛ مَنَه بُو حالَتدَه بِیز اوُلَرنِی عالِمِینِی هَم یاکِی اوُلَرگه اِیرگشگنلَرنِی هَم، حوُددِی اوُزلَرِی اوُزلَرِینِی تَنِیشتِیرگنلَرِیدِیک کافِرلَر دَستَه سِی دِیب حِسابلَیمِیز،   ” شَهِدُوا عَلَی أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ کَانُوا کَافِرِینَ”  بِیزلَر هَم اوُلَرنِی اوُزلَرِینِی گوُواهلِیکلَرِیگه بِنائاً،اوُلَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِیگه عُذر کِیلتِیرمَیمِیز. چوُنکِی بِیز اَصلِیدَه اوُلَرنِی قَیسِی بِیرِی اَصلِی کافِر وَ قَیسِی بِیرِی اِیرگشگن کِیمسَه  یا اوُلَرنِی توُدَه سِیدَن اِیکَه نِینِی یاکِی اوُلَرنِی قَیسِی بِیرِی اَصلاً اِیمان کِیلتِیرمَه گن یاکِی اوُلَرنِی قَیسِی بِیرِی اِیمان کِیلتِیرِیشِی موُمکِین اِیکَه نِینِی بِیلمَیمِیز. دِیمَک، اوُلَرنِی گوُواهلِیکلَرِیگه بِنائاً  «شَهِدُوا عَلَیأَنْفُسِهِمْأَنَّهُمْ کَانُوا کَافِرِینَ»  بِیز هَم اوُلَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِیگه عُذر کِیلتِیرمَیمِیز.

اِیندِی، نِیمَه اوُچُون کافِرلَرگه عُذر کِیلتِیرِیلمَیدِی وَ اَهلِی فِطرَتنِی دُنیا وَ قِیامَتدَگِی جایگاهِی قَندَی بوُلِیشِی حَقِیدَه “عُذر بَه جَهل” دَه بَتَفصِیل صُحبَتلَشگنمِیز، بوُنِی مُطالَعَه قِیلِیشنِی هاحلَه گن دوُستلَرِیمِیز مَنَه بُو کِتابگه مُراجَعَت قِیلِیشلَرِی موُمکِین.

اَمّا “مُجمَل” وَ “عُمُومِی” صُورَتدَه اِسلامنِی قَبوُل قِیلگن وَ اِسلام دائِرَه سِیگه کِیرگن، لِیکِن اِسلامگه عَلاقَه دار بوُلگن هَر قَندَی اِیشلَردَه بَعضِی دَلِیللَرگه کوُرَه خَطالَرگه دوُچار بوُلَه یاتگن کِیشِی اوُزِیگه خاص اِیمتِیازلَرگه اِیگه بوُلَه دِی، اوُنِی جِنایَتِینِی اِثبات قِیلگندَن سوُنگ، اوُچِینچِی وَ توُرتِینچِی مَرحَلَه دَه تَکفِیرنِی شَرطلَرِی وَ تَکفِیرنِی مانِعلِیکلَرِینِی مَنَه بُو شَخصنِی اوُستِیدَه رِعایَه قِیلِینِیشِی کِیرَک، رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمنِی رَوِیشلَرِی بُویِیچَه اوُنِی اوُستِیدَه اِقامَه یِی حُجَّت قِیلِینِیشِی لازِم، یَعنِی صَحِیح دَلِیللَر اوُنگه آچِیق- آیدِین، مُبهَم بوُلمَه گن حالدَه اوُنگه یِیتکَه زِیلِیشِی کِیرَک. بوُ یِیردَگِی مُهِم نَرسَه، مَنَه بُو دَلِیل وَ حُجَّتلَر شَخص توُشوُنَه دِیگن تِیلدَه یِیتکَه زِیلِیشِی لازِم، شَخص سِیزنِی نِیمَه دِییَه یاتگه نِینگِیزنِی فَهملَه شِی کِیرَک. اِیندِی مَنَه بُو دَلِیل وَ حُجَّتلَرنِی قَچان یِیتکَه زِیلِیشِی هَم مُهِم، بِیر شَخص خَطا قِیلگندَن سُونگ، اوُنِی خَطاسِینِی رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم طَرَفِیدَن یاکِی اِسلامِی حُکوُمَتگه تِیگِیشلِی تَشکِلاتلَر تامانِیدَن توُغرِیلَه نِیشِی موُمکِین یاکِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ اوُنگه تِیکِیشلِی تَشکِلاتلَرنِی وَ رَبّانِی اوُلَمالَرنِی مَوجُود بُولمَه گنلِیگِی بائِث، مَنَه بُو دَلِیل اوُنگه کِیچ یِیتِیب بارِیشِی موُمکِین یاکِی حَتَّی مَنَه بُو مُسُلمانلَر شوُندَی خَطالَر بِیلَن بِیرگه اوُلِیب کِیتِیشلَرِی هَم موُمکِین. اوُنِی قِیلگن خَطالَرِی نِیمَه بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر، مَنَه بُو شَخص بَرِیبِیر مُسُلمان حِسابلَه نَدِی.

دِققَت قِیلِینگلَر دُوستلَر، رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمنِی عَصرِیدَگِی مُسُلمانلَر هَم دِیندَگِی عُمُومِی نَرسَه لَرنِی آلِیشلَرِی وَعُمُومِی دِیندَگِی نَرسَه لَرنِی بَرابَرِیدَه تَسلِیم بُولِیشلَرِیگه قَرَمَسدَن، مَنَه بُو بارَه دَه آچِیق خَطالَرگه دوُچار بوُلِیشَردِی، رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم تامانِیدَن یا اِسلامِی حُکوُمَت وَ اوُنگه حاکِم شوُرا طَرَفِیدَن اِصلاح بوُلِیشَردِی. دِیمَک، شَخصگه آشکار، مَعلوُم، کامِلاً رَوشَن بوُلمَه گن حالَتدَه عَقِیدَه دَگِی خَطالَرگه دوُچار بوُلِیشِی، قاچِیب قوُتوُلِیب بوُلمَیدِیگن اِیشدِیر. یَعنِی هَر قَندَی مَسَلَه دَه مُسُلمانلَر خَطاگه، اِنحِرافلَرگه دوُچار بوُلِیشلَرِی موُمکِین، مَخصُوصاً عَقِیدَه مَسَلَه سِیدَه شَخص تَقلِید قِیلَه آلمَیدِی وَ شَخصنِی اوُزِی تَحقِیق قِیلِیب اِیزلَه نِیشِی وَ تَحقِیق قِیلگن صُورَتدَه قوُلگه کِیرِیتِیشِی لازِم.

اَگر سِیز رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم هَر بِیر مُسُلمان بُولگن کِیشِینِی اوُتِیرگِیزِیب آلِیب عَقِیدَه نِی اِیپِیدَن اِیگنَه سِیگه چَه تَعلِیم بِیرَردِیلَر، دِیب تَصَوُّر قِیلگن بُولسَنگِیز خَطا قِیلَه سِیز. بَلکِی صَحابَه لَر اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن آگاه بوُلِیب بارِیشَردِی، حَتَّی بُو نَرسَه لَر قَیسِی زَمِینَه دَه بوُلِیشِینِی هَم فَرقِی یوُق اِیدِی. [1]

(دوامی بار……)

---

[1] فکر کنم در درس چهارم به اشتباهات رایجی که مسلمین ممکن است در زمینه ی عقاید و سایر زمینه ها مرتکب شوند نمونه های کافی را از قرآن و سنت صحیح آورده ایم و در اینجا نیازی به تکرار نیست.