وَاعْتَصِمُوا

Еттинчи муқаддамот дарслари / шаръий манбаълардаги бидъатни мухтасар таниб олиш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(5- қисм)  

Мана бундай жиноятлар шариатда қилинмаслиги ва бундай ёлғонлар ва ясама пуллар одамларга  аслийсини ўрнига ўтказилмаслиги учун, аллох таоло ўзи бандаларига ироя берган аслий жинсни баробарида мана бундай ясама жинсларни ироя беришликни бир нав қонун ишлаб чиқариш ва ўзини шариатини баробарида шариатни  вужудга келтириш деб билади ва тахдидли равиш билан мархамат қилади:

  «أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ شَرَعُوا لَهُم مِّنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَن بِهِ اللَّهُ»(شوری/۲۱)،

Балким улар( макка мушриклари) учун (куфр ва ширк каби) аллох буюрмаган нарсаларни – “дин”ни, уларга шариат қилиб берган шериклари – бутлари бордир?!

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладилар:

 «إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَ خَيْرَ الْهَدْيِ هَدْيُ مُحَمَّدٍ وَشَرُّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وَكُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار.  [1]

“Энг рост сўз аллохнинг  китоби ва энг яхши равиш Мухаммад саллаллоху алайхи васалламнинг  равишидир, энг ёмон иш динда янгилик вужудга келтиришдир, динда янги пайдо бўлган нарса, бидъатдир; хар қандай бидъат гумрохлик ва хар бир  гумрохлик эса жаханнамдадир.“

Яъни “барча” бидъатларни қилишлик, саргардонликка ва гунохга сабаб бўлади,

(كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ)

ва барча гумрохликларни натижаси хам жаханнат оловига боис бўлади. Яъни “барча” мана бу бидъатларни қилишлик, “куллу” калимаси келтирилгани сабабли, саргардонликка ва гунохга боис бўлади ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам уни умумий холда баён қилганлар ва бу ерда бир нарсани хосламаганлар ва “барча” бидъатлар  гумрохликда, деб мархамат қилганлар,

 (كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ)،

бўлиб хам саргардонлик ва гумрохлик  хатарли гунох бўлиб, инсонни жаханнам оловини воситасида азобланишига боис бўлади:

 كُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам очиқ ва ошкор баён қилиб  хукм содир қиладиларки, “барча” бидъатлар гумрохликка сабаб бўлади, улар номуносиб ва ғайри шаръийдур ва ахли бидъат охиратда жаханнам ахлидан бўлади; энди бидъати мукаффарани ё муғаллизани қилган кимсалар хамиша жаханнамда қолишади ва  фосиқ мусулмонлар хам қилган жиноятини миқдорига кўра жазоланиши керак. Чунки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

 «مَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا أَمَرَكُمُ اللهُ بِهِ، إِلَّا وَقَدْ أَمَرْتُكُمْ بِهِ، وَلَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا نَهَاكُمُ اللهُ عَنْهُ،إِلَّا وَقَدْ نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ».  [2]

Аллох таоло сизларни нимага буюрган бўлса, мен сизларни хам бу нарсаларга буюрдим ва аллох сизларни нимадан қайтарган бўлса, мен хам сизларни бу нарсалардан қайтардим; ва ла тарокту, аллох сизларни қайтарган нарсаларни бирортасини тарк қилмадим, хаммасини сизларга айтдим.

Энди, аллох таоло росули орқали мусулмонларни амр ва нахий  қилган мана бу ўринларда, агар шахс огохона ва ўзини ихтиёри билан ва хеч қандай шаръий узрга эга бўлмаган холда, янги нарсани аслни ўрнига қўйиб олган бўлса, бу фосиқ шахс хисобланади ва уни қилган иши хар қандай холатда рад қилингандур:  

 «مَنْ أَحْدَثَ فِيْ أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»،[3]

хар қандай кимса бизни динимизда бир нарсани ижод қилса, бу нарса ундан эмас, рад қилинган ва ундан қабул қилинмайди. Чунки у аллохни шариатидаги қонунга мувофиқ бўлмаган амални қилган ва бу рад қилинган:

 «مَنْ عَمِلَ عَمَلاً لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَهُوَ رَدٌّ»،[4]

Хар қандай кимса қилган иш бизларни динимиз ва суннатимизга мувофиқ бўлмайдиган бўлса, рад қилингандур. Ўзини жинояткорона ишида давом этаётган ва бу ишини яна қайтариб қилаётган ва бу ишларни режасини кетига тушган мана бундай фосиқ шахс, ана ўша жинояткорона ишини тарк қилмаса ва ўша қилаётган ишидан тавба қилмаса, мана бу ишида хам тавбаси қабул қилинмайди:

 «إِنَّ اللَّهَ حَجَبَ التَّوْبَةَ عَنْ كُلِّ صَاحِبِ بِدْعَةٍحَتَّى يَدَعَ بِدْعَتَهُ»،[5]

худованд хар қандай  бир бидъатни қилаётган кимсанинг  тавбасини қабул қилмайди, магарамки у ўзини бидъатдан узоқлаштирса қабул қилади.

То қилаётган жиноятини тарк қилмагунича тавбасини қабул бўлмаслиги хам оддий бир нарса. Шахс хар куни фалончи мазхабга ё қибла ахлидан бўлмиш  фалончи қавмга нисбатан нафрати сабабли,уларни хаммасини такфир қилади ва уларни муртад деб санайди, бўлиб хам у уларни тўрт филтердан ўтказмаганлигини ва уларни бундай холатда такфир қилиб муртад дейилиши хато эканини жуда яхши билади, у аллох таолони қуйидагича мархамат қилганидан хам хабари бор:

  «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ ۖ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا ۚ اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ ۖ وَاتَّقُوا اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ» (مائده/8)،

Эй мўъминлар, аллохнинг ўзи учун хақ йўлни тутгувчи, адолат билан шаходат – гувохлик бергувчи бўлингиз! Бирон қавмни ёмон кўринишгиз сизларни адолат қилмасликка тортмасин! Адолат қилингиз! Шу тақвога яқинроқдир. Аллохдан қўрқингиз! Албатта аллох қилаётган амалларингиздан хабардордир.

Хўп, энди мана бу шахс фалончи қавмни ва мазхабни муртад дейиш бўйича сахих шаръий йўлдан юрмаганлигини ва адолатдан узоқлашиб кетганини ва фақат кўнглидаги кинаси сабабли уларни муртад деганини яхши билади, аммо у бу жиноятини давом эттиради ёки у аллох таоло қуръонда кимларни мушрик деганлигини жуда яхши билади, аммо бу шахс ўзини ихтиёри билан ё наждий уламоларни ёки ижтиход қилган  бошқа олимларни фикрига кўр- кўрона тақлид қилади, ана бу шахс бу ижтиходни хато эканини ва аллох таоло қуръонда кимларни мушрик деганлигини яхши билади, лекин ўзини ихтиёри билан ўзи нафратланган фалончи гурух ё мазхабни мушриклар жумласидан деб хисоблайди. Бўлиб хам аллох таоло уларни мушриклар жумласидан демаган ва мушрикларни хукмига шомил хам қилмаган. Ёки шахс маст қилувчи ичимликларни, зинони ва ўғриликни аллох ўзини каломида харом қилганлигини яхши билади, аммо у ўзини ихтиёрига кўра ва аллохни шариатидаги қонунга хилоф равишда гунох ишни қилади ва ана бу гунохини давом эттиради, агарчи уни устида хад ижро қилинган бўлса хам, барибир у бу ишини давом эттиради.

(давоми бор……..)

---

[1]– مسلم، أبو داود، النسائي، ابن ماجه، أحمد، الدارمي، صحیح مسلم، ج ۲، ص ۵۹۲، ح ۸۶۷؛ سنن کبری نسائی، ج 1، ص ۵۵۰، ح ۱۷۸۶٫؛ سنن ابن ماجه، ج ۱، ص ۴۹؛ مسند احمد بن حنبل، ج ۳۵، ص ۹؛ السنن الکبری للبیهقی، ج ۱۰، ص ۱۱۴؛ سنن الدارمی، ج ۱۰، ص ۴۶۸؛ المعجم الکبیر للطبرانی، ج ۸، ص ۶۴؛ المستدرک علی الصحیحین، ج ۱، ص ۱۷۴

[2]– قال الألباني في السلسلة الصحيحة،أخرجه الشافعي كما في “بدائع المنن” برقم (7) وابن خزيمة في “حديث علي بن حجر” (ج 3، رقم 100)

[3]– متفق علیه

[4]– مسلم

[5]– طبرانی  و ترمذی، الراوي: أنس بن مالك المحدث: الألباني – المصدر: صحيح الترغيب – الصفحة أو الرقم: 54 / الألباني – المصدر: تخريج كتاب السنة – الصفحة أو الرقم: 37/ الهيتمي المكي – المصدر: الزواجر – الصفحة أو الرقم: 1/99/  الراوي: أنس بن مالك المحدث: السفاريني الحنبلي – المصدر: لوائح الأنوار السنية – الصفحة أو الرقم: 1/203 / تاريخ أصبهان” (ص 259) و الطبراني في “الأوسط” (رقم 4360) و أبو بكر الملحمي في “مجلسين من الأمالي” (ق 148/1 – 2) والهروي في “ذم الكلام” (6 /101 / 1) و البيهقي في “شعب الإيمان” (2/ 380 /2) و يوسف بن عبد الهادي في “جمع الجيوش و الدساكر على ابن عساكر” (ق 33/1)

یِیتتِینچِی مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ شَرعِی مَنبَعلَردَگِی بِدعَتنِی مُختَصَر تَنِیب آلِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(5- قیسم)

منه بوندی جنایتلر شریعتده قیلینمسلیگی و بوندی یالغانلر و یسمه پوللر آدملرگه اصلیسینی اورنیگه اوتکه زیلمسلیگی اوچون، الله تعالی اوزی بنده لریگه ایرایه بیرگن اصلی جنسنی برابریده منه بوندی یسمه جنسلرنی ارایه بیریشلیکنی بیر نوع قانون ایشلب چیقه ریش و اوزینی شریعتی برابریده شریعتنی وجودگه کیلتیریش دیب بیله دی و تحدیدلی رویش بیلن مرحمت قیله دی:   «أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ شَرَعُوا لَهُم مِّنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَن بِهِ اللَّهُ»(شوری/۲۱)، بلکیم اولر (مککه مشرکلری) اوچون (کفر و شیرک کبی) الله بویورمه گن نرسه لرنی – “دین”نی، اولرگه شریعت قیلیب بیرگن شیریکلری- بوتلری باردیر؟!

و رسول الله صلی الله علیه وسلم مرحمت قیله دیلر:   «إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَ خَيْرَ الْهَدْيِ هَدْيُ مُحَمَّدٍ وَشَرُّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وَكُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار. “اِینگ راست سُوز اَلله نِی کِتابِی وَ اِینگ یَحشِی رَوِیش محمد صلی الله علیه وسلمنِی رَوِیشِیدِیر، اِینگ یامان اِیش دِیندَه یَنگِیلِیکنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشدِیر، دِیندَه یَنگِی پَیدا بوُلگن نَرسَه، بِدعَتدِیر؛ هَر قَندَی بِدعَت گوُمراهلِیک وَ هَر بِیر گوُمراهلِیک اِیسَه جَهَنَّمدَه دِیر.[1]

یَعنِی “بَرچَه” بِدعَتلَرنِی قِیلِیشلِیک، سَرگَردانلِیککَه وَ گوُناهگَه سَبَب بوُلَه دِی،  (كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ) وَ بَرچَه گوُمراهلِیکلَرنِی نَتِیجَه سِی جَهَنَّم آلاوِیگَه باعِث بوُلَه دِی. یَعنِی “بَرچَه” مَنَه بُو بِدعَتلَرنِی قِیلِیشلِیک، “کُلّ” کَلِیمَه سِینِی کِیلتِیرِیلگَه نِی سَبَبلِی،سَرگَردانلِیککَه وَ گوُناهگَه باعِث بوُلَه دِی وَ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم اوُنِی عُمُومِی حالدَه بَیان قِیلگَنلَر وَ بُو یِیردَه بِیر نَرسَه نِی خاصلَه مَه گَنلَر وَ “بَرچَه” بِدعَتلَر گوُمراهلِیکدَه، دِیب مَرحَمَت قِیلگَنلَر،  (كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ)، بُولِیب هَم سَرگَردانلِیک وَ  گوُمراهلِیک   خَطَرلِی گوُناه بوُلِیب، اِنساننِی جَهَنَّم آلاوِینِی واسِیطَه سِیدَه عَذابلَه نِیشِیگَه باعِث بوُلَه دِی:  كُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار.

رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم آچِیق وَ آشکار بَیان قِیلِیب حُکم صادِر قِیلَه دِیلَرکِی،”بَرچَه” بِدعَتلَر گوُمراهلِیککَه سَبَب بوُلَه دِی، اوُلَر نامُوناسِب وَ غَیرِی شَرعِیدوُر وَاَهلِی بِدعَت آخِیرَتدَه جَهَنَّم اَهلِیدَن بوُلَه دِی؛ اِیندِی بِدعَتِی مُکَفَّرَه نِی یا مُغَلِّظَه نِی قِیلگَن کِیمسَه لَر هَمِیشَه جَهَنَّمدَه قالِیشَه دِی وَ فاسِق مُسُلمانلَر هَم قِیلگَن جِنایَتِینِی مِقدارِیگَه کوُرَه جَزالَه نِیشِی کِیرَک. چوُنکِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  «مَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا أَمَرَكُمُ اللهُ بِهِ، إِلَّا وَقَدْ أَمَرْتُكُمْ بِهِ، وَلَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا نَهَاكُمُ اللهُ عَنْهُ،إِلَّا وَقَدْ نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ».  [2]اَلله تَعالَی سِیزلَرنِی نِیمَه گَه بوُیوُرگَن بوُلسَه، مِین سِیزلَرنِی هَم بُو نَرسَه لَرگَه بُویُوردِیم وَ اَلله سِیزلَرنِی نِیمَه دَن قَیتَرگَن بوُلسَه، مِین هَم سِیزلَرنِی بُو نَرسَه لَردَن قَیتَردِیم؛ وَلَا تَرَكْتُ ، اَلله سِیزلَرنِی قَیتَرگَن نَرسَه لَرنِی بِیرارتَه سِینِی تَرک قِیلمَه دِیم، هَمَّه سِینِی سِیزلَرگَه اَیتدِیم.

اِیندِی، اَلله تَعالَی رَسُولِی آرقَه لِی مُسُلمانلَرنِی اَمر وَ نَهِی قِیلگَن مَنَه بُو اوُرِینلَردَه، اَگَر شَخص آگاهانَه وَ اوُزِینِی اِختِیارِی بِیلَن وَ هِیچ قَندَی شَرعِی عُذرگَه اِیگَه بوُلمَه گَن حالدَه،یَنگِی نَرسَه نِی اَصلنِی اوُرنِیگَه قوُیِیب آلگَن بوُلسَه، بُو فاسِق شَخص حِسابلَه نَه دِی وَ اوُنِی قِیلگَن اِیشِی هَر قَندَی حالَتدَه رَد قِیلِینگَندوُر: «مَنْ أَحْدَثَ فِيْ أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»،[3] هَر قَندَی کِیمسَه بِیزنِی دِینِیمِیزدَه بِیر نَرسَه نِی اِیجاد قِیلسَه، بُو نَرسَه اوُندَن اِیمَس، رَد قِیلِینگَن وَ اوُندَن قَبوُل قِیلِینمَیدِی. چوُنکِی اوُ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنگَه مُوافِق بوُلمَه گَن عَمَلنِی قِیلگَن وَ بُو رَد قِیلِینگَن:  «مَنْ عَمِلَ عَمَلاً لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَهُوَ رَدٌّ»،[4] هَر قَندَی کِیمسَه قِیلگَن اِیش بِیزلَرنِی دِینِیمِیز وَ سُنَّتِیمِیزگَه مُوافِق بوُلمَیدِیگَن بوُلسَه، رَد قِیلِینگَندوُر. اوُزِینِی جِنایَتکارانَه اِیشِیدَه دَوام اِیتَه یاتگَن وَ بُو اِیشنِی یَنَه قَیتَه رِیب قِیلَه یاتگَن وَ بُو اِیشلَرنِی رِیجَه سِینِی کِیتِیگَه توُشگَن مَنَه بوُندَی فاسِق شَخص، اَنَه اوُشَه جِنایَتکارانَه اِیشِینِی تَرک قِیلمَسَه وَ اوُشَه قِیلَه یاتگَن اِیشِیدَه تَوبَه قِیلمَه سَه، مَنَه بُو اِیشِیدَه هَم تَوبَه سِی قَبوُل قِیلِینمَیدِی:  «إِنَّ اللَّهَ حَجَبَ التَّوْبَةَ عَنْ كُلِّ صَاحِبِ بِدْعَةٍحَتَّى يَدَعَ بِدْعَتَهُ»،[5] هَر قَندَی بِیر بِدعَتنِی قِیلَه یاتگَن کِیمسَه نِینگ تَوبَه سِینِی قَبُول قِیلمَیدِی،مَگَرَمکِی اوُ اوُزِینِی بِدعَتدَن اوُزاقلَشتِیرسَه قَبُول قِیلَه دِی.

تا قِیلَه یاتگَن جِنایَتِینِی تَرک قِیلمَه گوُنِیچَه تَوبَه سِینِی قَبُول بوُلمَسلِیگِی هَم عاددِی بِیر نَرسَه. شَخص هَر کوُنِی فَلانچِی مَذهَبگَه یا قِبلَه اَهلِیدَن بوُلمِیش فَلانچِی قَومگَه نِسبَتاً نَفرَتِی سَبَبلِی، اوُلَرنِی هَمَّه سِینِی تَکفِیر قِیلَه دِی وَ اوُلَرنِی مُرتَد دِیب سَنَیدِی، بوُلِیب هَم اوُ اوُلَرنِی توُرت فِیلتِیردَن اوُتکَزمَه گَنلِیگِینِی وَ اوُلَرنِی بوُندَی حالَتدَه تَکفِیر قِیلِیب مُرتَد دِییِیلِیشِی خَطا اِیکَه نِینِی جوُدَه یَحشِی بِیلَه دِی، اوُ اَلله تَعالَی نِی قوُیِیدَگِیچَه مَرحَمَت قِیلگَه نِیدَن هَم خَبَرِی بار:    «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ ۖ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا ۚ اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ ۖ وَاتَّقُوا اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ» (مائده/8)، اِی مُؤمِنلَر، اَلله نِینگ اوُزِی اوُچُون حَق یوُلنِی توُتگوُچِی، عَدالَت بِیلَن شَهادَت- گوُواهلِیک بِیرگوُچِی بوُلِینگِیز! بِیران قَومنِی یامان کوُرِیشِینگِیز سِیزلَرنِی عَدالَت قِیلمَسلِیککَه تارتمَه سِین! عَدالَت قِیلِینگِیز! شُو تَقواگَه یَقِینراقدِیر. اَلله دَن قوُرقِینگِیز! اَلبَتَّه اَلله قِیلَه یاتگَن عَمَللَرِینگِیزدَن خَبَرداردِیر.

حوُپ، اِیندِی مَنَه بُو شَخص فَلانچِی قَومنِی وَ مَذهَبنِی مُرتَد دِییِیش بوُیِیچَه صَحِیح شَرعِی یوُلدَن یوُرمَه گَنلِیگِینِی وَ عَدالَتدَن اوُزاقلَه شِیب کِیتگَه نِینِی وَ فَقَط کوُنگلِیدَگِی کِینَه سِی سَبَبلِی اوُلَرنِی مُرتَد دِیگَه نِینِی یَحشِی بِیلَه دِی، اَمَّا اوُ بُو جِنایَتِینِی دَوام اِیتتِیرَه دِی یاکِی اوُ اَلله تَعالَی قُرآندَه کِیملَرنِی مُشرِک دِیگَنلِیگِینِی جوُدَه یَحشِی بِیلَه دِی، اَمّا بوُ شَخص اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن یا نَجدِی اوُلَمالَرنِی یاکِی اِجتِهاد قِیلگَن باشقَه عالِملَرنِی فِکرِیگَه کوُر- کوُرانَه تَقلِید قِیلَه دِی، اَنَه بُو شَخص اِجتِهادنِی خَطا اِیکَه نِینِی وَ اَلله تَعالَی قُرآندَه کِیملَرنِی مُشرِک دِیگَنلِیگِینِی یَحشِی بِیلَه دِی، لِیکِن اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن اوُزِی نَفرَتلَنگَن فَلانچِی گوُرُوه یا مَذهَبنِی مُشرِکلَر جُملَه سِیدَن دِیب حِسابلَیدِی. بوُلِیب هَم اَلله تَعالَی اوُلَرنِی مُشرِکلَر جُملَه سِیدَن دِیمَه گَن وَ مُشرِکلَرنِی حُکمِیگَه شامِل هَم قِیلمَه گَن. یاکِی شَخص مَست قِیلوُچِی اِیچِیملِیکلَرنِی،زِنانِی وَ اوُغرِیلِیکنِی اَلله اوُزِینِی کَلامِیدَه حَرام قِیلگَنلِیگِینِی یَحشِی بِیلَه دِی، اَمّا اوُ اوُزِینِی اِیختِیارِیگَه کوُرَه وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنگَه خِلاف رَوِیشدَه گوُناه اِیشنِی قِیلَه دِی وَ اَنَه بُو گوُناهِینِی دَوام اِیتتِیرَه دِی، اَگَرچِی اوُنِی اوُستِیدَه حَد اِجرا قِیلِینگَن بوُلسَه هَم، بَرِیبِیر اوُ بُو اِیشِینِی دَوام اِیتتِیرَه دِی.

(دوامی بار…….)

---

[1]– مسلم، أبو داود، النسائي، ابن ماجه، أحمد، الدارمي، صحیح مسلم، ج ۲، ص ۵۹۲، ح ۸۶۷؛ سنن کبری نسائی، ج 1، ص ۵۵۰، ح ۱۷۸۶٫؛ سنن ابن ماجه، ج ۱، ص ۴۹؛ مسند احمد بن حنبل، ج ۳۵، ص ۹؛ السنن الکبری للبیهقی، ج ۱۰، ص ۱۱۴؛ سنن الدارمی، ج ۱۰، ص ۴۶۸؛ المعجم الکبیر للطبرانی، ج ۸، ص ۶۴؛ المستدرک علی الصحیحین، ج ۱، ص ۱۷۴

[2]– قال الألباني في السلسلة الصحيحة،أخرجه الشافعي كما في “بدائع المنن” برقم (7) وابن خزيمة في “حديث علي بن حجر” (ج 3، رقم 100)

[3]– متفق علیه

[4]– مسلم

[5]– طبرانی  و ترمذی، الراوي: أنس بن مالك المحدث: الألباني – المصدر: صحيح الترغيب – الصفحة أو الرقم: 54 / الألباني – المصدر: تخريج كتاب السنة – الصفحة أو الرقم: 37/ الهيتمي المكي – المصدر: الزواجر – الصفحة أو الرقم: 1/99/  الراوي: أنس بن مالك المحدث: السفاريني الحنبلي – المصدر: لوائح الأنوار السنية – الصفحة أو الرقم: 1/203 / تاريخ أصبهان” (ص 259) و الطبراني في “الأوسط” (رقم 4360) و أبو بكر الملحمي في “مجلسين من الأمالي” (ق 148/1 – 2) والهروي في “ذم الكلام” (6 /101 / 1) و البيهقي في “شعب الإيمان” (2/ 380 /2) و يوسف بن عبد الهادي في “جمع الجيوش و الدساكر على ابن عساكر” (ق 33/1)

درس هفتم مقدماتی / شناخت مختصر بدعت در منابع شرعی  

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(5- قسمت)

برای اینکه چنین جرمهائی در شریعت الله انجام نشود و چنین دروغها و اجناس و اسکناسهای تقلبی در برابر اصل آن به مردم قالب نشود، الله تعالی ارائه ی چنین اجناس تقلبی در برابر جنس اصلی که خودش به بنده هایش ارائه داده را نوعی قانونگذاری، و تولید شرعی در برابر شرع خودش می داند، و با لحنی تهدید آمیز می فرماید: «أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ شَرَعُوا لَهُم مِّنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَن بِهِ اللَّهُ»(شوری/۲۱)، شاید آنان شرکاء و معبودهائی دارند که برای ایشان احکام دینی را پدید آورده‌اند که خدا بدان اجازه نداده است؟

و رسول الله صلی الله علیه وسلم فرموده:«إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَ خَيْرَ الْهَدْيِ هَدْيُ مُحَمَّدٍ وَشَرُّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وَكُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار.[1]راستترین سخن کتاب خدا، و بهترین روش، روش محمد صلی الله علیه و سلم است، و بدترین امور نوآوری در دین است، و هر تازه پیدا شد‌ه‌ای در دین، بدعت؛ و «تمام» بدعتها گمراهی است و نتیجه ی «تمام» گمراهی ها آتش جهنم است.

یعنی انجام دادن «تمام» بدعتها باعث سرگردانی و گناه است(كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ) و نتیجه ی تمام این گمراهی ها هم آتش جهنم است. یعنی انجام دادن «تمام» این بدعتها، چون «کُلُّ» آمده که باعث سرگردانی و گناه است و رسول الله صلی الله علیه وسلم آن را به طورعام بيان نموده و به چيزی آن را تخصيص نکرده، و فرموده «تمام» بدعتها گمراهی است (كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ)، آنهم سرگردانی، گمراهی و گناهی خطرناک که باعث عذاب انسان به وسیله ی آتش جهنم می شود: كُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار.

رسول الله صلی الله علیه وسلم واضح و آشکارا بیان می کند و حکم صادر می نماید که «تمام»  بدعتها سبب گمراهی، نامناسب و غیر شرعی هستند، و اهل بدعت در آخرت اهل آتش اند؛ حالا، کسانی که بدعت المُكَفِّرة یا مغلظة را انجام دادند همیشه در آتش می مانند و مسلمان فاسق هم به اندازه ی جرمی که انجام داده باید مجازات شود. چون، رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «مَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا أَمَرَكُمُ اللهُ بِهِ، إِلَّا وَقَدْ أَمَرْتُكُمْ بِهِ، وَلَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا نَهَاكُمُ اللهُ عَنْهُ،إِلَّا وَقَدْ نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ».[2]هر چیزی که الله شما را به آن امر کرده است، من هم شما را به آن دستور داده‌ام، و از هر چیزی که الله تعالی شما را نهی کرده، من هم شما را از آن نهی کرده‌ام؛ وَلَا تَرَكْتُ  از چیزی که الله شما را از آن نهی کرده را رها نکردم همه را به شما گفته ام.

حالا، در این مواردی که الله تعالی از طریق رسولش مسلمین را به آن امر و نهی کرده، اگر شخصی آگاهانه و به میل خودش و بدون عذر و اضطراری، چیز جدیدی را جایگزین آن کند شخص فاسقی است که کارش در هر صورتی، رد است: «مَنْ أَحْدَثَ فِيْ أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»،[3]هر کس چیزی را در دین ما ایجاد کند که جزو آن نیست، مردود است و از او پذیرفته نمی‌شود. چون عملی را انجام داده که مطابق قانون شریعت الله نیست و مردود می باشد:«مَنْ عَمِلَ عَمَلاً لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَهُوَ رَدٌّ»،[4]هر کس کاری کند که مطابق دین و سنت ما نباشد، مردود است. چنین شخص فاسقی که در کار مجرمانه اش تداوم دارد، و به این کارش ادامه می دهد، و اهل این برنامه ها شده، تا زمانی که این کار مجرمانه اش را ترک نکرده توبه ی او درآن موردی که داخل آن است و اهل آن است، در آن مورد هم پذیرفته نمی شود:«إِنَّ اللَّهَ حَجَبَ التَّوْبَةَ عَنْ كُلِّ صَاحِبِ بِدْعَةٍحَتَّى يَدَعَ بِدْعَتَهُ»،[5] خداوند توبه ی هیچ بدعت‌گذاری را نمی‌پذیرد، مگر این که بدعت خود را رها کند .

عادی هم هست که تا جرمش را ترک نکرده توبه ی او هم قبول نمی شود. شخص هر روز به خاطر تنفر از فلان مذهب یا فلان قوم اهل قبله، همه ی آن ها را تکفیر می کند و آن ها را مرتد می داند در حالی که، می داند که او را از آن چهار فیلتر نگذرانده و تکفیر و مرتد دانستن او اشتباه است، و می داند الله تعالی هم فرموده که:«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ ۖ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا ۚ اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ ۖ وَاتَّقُوا اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ» (مائده/8)، ای مؤمنان! بر ادای واجبات خدا مواظبت داشته باشید و از روی عدالت و دادگری گواهی دهید،(تو شاهدی می دهی که او مرتد است، این مشرک است) و دشمنی با قومی شما را نکشاند که عدالت و دادگری نکنید،عدالت کنید که عدالت به پرهیزگاری نزدیکتر است. از خدا بترسید، که خدا از هر آن چیزی است که انجام می‌دهید آگاه است .

خوب، حالا این شخص می داند که در مرتد دانستن فلان قوم و مذهب، مسیر شرعی را صحیح نرفته، و از عدالت دور شده، و فقط بر اساس کینه اش از آن هاست که به آن ها می گوید مرتد اما، به این جرمش ادامه می دهد، یا می داند که الله تعالی در قرآن، مشرکین را چه کسانی می داند اما، این شخص به میل خودش یا تقلید کورکورانه از رأی اشتباه یکی از علمای نجد یا عالم دیگری که او اجتهاد کرده و این شخص می داند این اجتهاد اشتباه است و این شخص می داند و یقین دارد که الله تعالی در قرآن مشرکین را چه کسانی می داند اما، به میل خودش فلان گروه یا مذهبی که از آن متنفر است را جزو مشرکین حساب می کند. در حالی که، الله آن ها را جزو مشرکین و مشمول حکم مشرکین قرار نداده است. یا شخص می داند و یقین دارد که نوشیدنی های مست کننده ها و مست کننده ها، زنا و دزدی در کلام الله حرام هستند اما، به میل خودش و بر خلاف قانون شریعت الله در گناه می افتد و به این جرم خود ادامه می دهد، هر چند که حد هم روی او اجرا شود اما، باز هم ادامه می دهد.

(ادامه دارد…….)

---

[1]– مسلم، أبو داود، النسائي، ابن ماجه، أحمد، الدارمي، صحیح مسلم، ج ۲، ص ۵۹۲، ح ۸۶۷؛ سنن کبری نسائی، ج 1، ص ۵۵۰، ح ۱۷۸۶٫؛ سنن ابن ماجه، ج ۱، ص ۴۹؛ مسند احمد بن حنبل، ج ۳۵، ص ۹؛ السنن الکبری للبیهقی، ج ۱۰، ص ۱۱۴؛ سنن الدارمی، ج ۱۰، ص ۴۶۸؛ المعجم الکبیر للطبرانی، ج ۸، ص ۶۴؛ المستدرک علی الصحیحین، ج ۱، ص ۱۷۴

[2]– قال الألباني في السلسلة الصحيحة،أخرجه الشافعي كما في “بدائع المنن” برقم (7) وابن خزيمة في “حديث علي بن حجر” (ج 3، رقم 100)

[3]– متفق علیه

[4]– مسلم

[5]– طبرانی  و ترمذی، الراوي: أنس بن مالك المحدث: الألباني – المصدر: صحيح الترغيب – الصفحة أو الرقم: 54 / الألباني – المصدر: تخريج كتاب السنة – الصفحة أو الرقم: 37/ الهيتمي المكي – المصدر: الزواجر – الصفحة أو الرقم: 1/99/  الراوي: أنس بن مالك المحدث: السفاريني الحنبلي – المصدر: لوائح الأنوار السنية – الصفحة أو الرقم: 1/203 / تاريخ أصبهان” (ص 259) و الطبراني في “الأوسط” (رقم 4360) و أبو بكر الملحمي في “مجلسين من الأمالي” (ق 148/1 – 2) والهروي في “ذم الكلام” (6 /101 / 1) و البيهقي في “شعب الإيمان” (2/ 380 /2) و يوسف بن عبد الهادي في “جمع الجيوش و الدساكر على ابن عساكر” (ق 33/1)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(30- қисмат)

Дар мархалайи дувуми жанг ва пушти сари ин, зимни бармало кардани жанги равонийи куффори ошкор ва пинхони дохилий ва муслимини заъифул иймонки бар асоси дуруғ бано шуда аст, аллох таоло бо зикри хақоиқи жанги равонийи сахмгинийро бар ин “ мусалласи дуруғсоз” тахмил мекунад ва мефармояд:

وَلَوْ تَرَى إِذْ يَتَوَفَّى الَّذِينَ كَفَرُواْ الْمَلآئِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ وَذُوقُواْ عَذَابَ الْحَرِيقِ ‏( أنفال/ 50)

Агар бибини бидонгохки фариштагон жони кофаронро мегиранд ва сар ва сурат ва пушт ва руйи ононро мезананд: ва азоби сузонро бичашид.

Бо вужуди ин бейни равишхойи жанги равонийи муслимин бо жомеъайи куффор тафовутхойи асосий вужуд дорад:

-Достони Усома ибни Зайд ва куштани он кофар ба мо ёд медихадки ислом мехохад хатто бо душмани мусаллахи  кофар бифахмонадки роххойи барои хифзи жони у вужуд дорад, пас таслим шудан барои кофари аслий бехтар аз жангидан ва кушта шудан аст ва роххойи таслим шуданро ба руйи чанин душманони боз ва мутаъаддид мекунад.

-Хадафи жиходи худишро мухофизат аз маконхойи ибодийи куффори ахли китоб қабли аз масожиди муслимин маърифий мекунад:

 : وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا (حج/40)

Ва касони чун Умар ибни Хаттоб дар пеймони байтул муқаддас хатто замонати адами таъарруз ба салиб ва бути насронийхоро хам медихад. Чиро бут? Чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба Адий ибни Хотамки салиби дар гардан дошт амр мекунад:

يَا عَدِيُّ اطْرَحْ عَنْكَ هَذَا الْوَثَنَ ^[1]

           Аммо куффори секуляр амдан масожиди муслиминро мовриди хадаф қарор медиханд.

-Муслимин мухофизат аз жони мардумони ғейри жангжуро дар ғейри холати изтирор жузви стротежикхойи аслийи худ маърифий мекунанд.

Аммо куффори секуляр ва мушрики жахоний ва муртаддини махаллий бомборони хавоийи манотиқи маскуний ва қатли омми ғейри низомиён бо анвоъи бомбхойи фосфорий ва шимиёвий ва атомий ва …… жихати ижоди раъаб ва вахшат дар миёни мухолифинро еки аз усули амалийи худ карданд.

Мавориди зиёдий вужуд дорандки тафовути миёни жанги равонийи муслимин бо ғейри муслиминро нишон медихад аммо нуктайики лозим аст дар инжо ба он ишора кунем ин астки дар холатхойи оддий бисёри аз таомхо ва нушиданихо ва хатто ибодоти мисли намоз ва руза ва ғейрих шикли собит ва мушаххаси доранд, дар мовриди табаъият аз садақот ва дурий аз дуруғгуйи хам қоида бар хамин минвол аст чунончи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хатто дар мовриди шахси рузадор мефармояд:

«مَنْ لَمْ يَدَعْ قَوْلَ الزُّورِ وَالْعَمَلَ بِهِ فَلَيْسَ لِلَّهِ حَاجَةٌ فِي أَنْ يَدَعَ طَعَامَهُ وَشَرَابَهُ»^[2]

“ хар касики дуруғгуйи ва амал ба муқтазойи онро тарк накунад, худованд ниёзи надорадки у хурдан ва нушиданро тарк кунад.”

Ва уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо мегуяд:

:” مَا كَانَ خُلُقٌ أَبْغَضَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْكَذِبِ ،^[3]

Ин дар холатхойи оддий аст аммо агар дар холати изтирори жангий қарор гирифта бошем чи?

Марди мушрик – ё ба забони имрузин секуляр – аз қабила ғатафон ба исми Наъим ибни Масъуд назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам омад ва гуфт: эй росули худо,ман мусалмон шудам; аммо қовм ва қабилайи ман аз ислом овардани ман огохий надоранд; хар амри дорид ба ман бифармойид! Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд:

إِنَّمَا أَنْتَ فِينَا رَجُلٌ وَاحِدٌ، فَخَذِّلْ عَنَّا مَا اسْتَطَعْتَ، فَإِنَّمَا الْحَرْبُ خَدْعَةٌ . ^[4]

“ ту ек марди танхойи, хар чи дар тавон дорид ба суди мо азми душманро суст гардонки; жанг саросари нейранг аст!”

Наъим ибни Масъуд розиаллоху анху хам бедуранг худишро ба назди яхудиёни бани қурайза расондки бо онон дар ахди жохилият муомала ва муошират дошт ва бар онон ворид шуд ва гуфт: шумо аз мезони мухаббати ман ба шумо ва самимияти ман нисбат ба худитон бохабарид! Гуфтанд: рост мегуйи! Гуфт: холоки чанин аст, бо шумо бигуямки дар ин жанг,қурайш хамонанди шумо нестанд, мантақа мантақайи шумост, амвол ва фарзандон ва занони шумо дар ин мантақа ба сар мебаранд ва наметавонид аз инжо ба жойи дигари биравид ва нақли макон кунид; аммо ,қурайш ва ғатафон, омаданд то бо Мухаммад ва асхобиш бижанганд, ва шумо аз онон пуштибоний ва химоят кардаид, дар холики мантақа сукунатишон ва амвол ва занонишон дар жойи дигар аст; агар фурсати ба даст биёваранд, аз фурсати хаддиаксари истефодаро мекунанд; ва агар дастишон ба жойи нарасид, ба сарзамини худишон бозмегарданд, ва шуморо бо Мухаммад танхо мегузоранд, ва Мухаммад аз шумо интиқом мегирад! Гуфтанд: пас чи бояд кард, эй Наъим?! Гуфт: хамрохи онон нажангид то вақтики шуморо аз мардони хувишро ба унвони геругон ба шумо биспоранд! Гуфтанд: пешниходи бисёр неку доди?!

Наъим , аз онжо бедуранг ва бидуни фовти вақт, худро ба назди мушрикин –ё ба забони имрузини секуляристхойи –қурайш расонд ва ба онон гуфт: шумо хуб медонидки ман то чи андоза нисбат ба шумо маваддат ва мухаббат дорем, ва хейрхохи шумо хастам?! Гуфтанд: оре! Гуфт: яхудиён аз он пеймоншиканийки ба хотири шумо бо Мухаммад ва ёрониш карданд пушаймон шуданд, ва бо у боби муровидаро боз карданд ва ба у ваъда додандки мардониро аз шумо ба расми геругон бигиранд ва ба онон биспоранд, ва ба дунболи ин хувиш хидмати дубора бо у бар алайхи шумо хампеймон шаванд. Банобарин, агар ба назди шумо фристоданд ва геругон талабиданд, дар ихтиёришон нагузорид! Аз онжо нез шитобон ба назди тавоифи ғатафон рафт ва суханони аз он дасти тахвили онон дод.

(идома дорад……..)

---

[1] ترمذی 3095 / وراه البخاري في «التاريخ الكبير» (7/106)  / ورواه الطبري في «تفسيره» (10/114)/ ورواه ابن أبي حاتم في «تفسيره» (6/1784) / ورواه الطبراني في «المعجم الكبير» (17/92) / ورواه البيهقي في «السنن الكبرى»  (10/116)  / و….

[2] صحیح البخاری: ۱۹۰۳ – ۶۰۵۷/ سنن أبی داود: ۲۳۶۲ / سنن الترمذی: ۷۰۷/ سنن ابن ماجه: ۱۶۸۹/ مسند أحمد: ۹۸۳۹

[3] أخرجه الترمذي برقم (1973). احمد 25183

[4] السيرة النبوية لابن هشام (2/ 193 – 194) / السنن الكبرى للبیهقی 17884 / سنن ابی داود  2637/  البيهقي في “دلائل النبوة” (3/ 445-446)  / المصنف لعبدالله بن محمد بن ابی شیبه 4949 ص 185  ؛5562 ص 559 /  دکتر صالح بن احمد (استاذ الحدیث و علومه)، الإعجاز العلمي في السنة النبوية  ص997 /  امام شمس الدین الذهبی ، سير أعلام النبلاء – السيرة النبوية 1 ، ص 495  / تاريخ ابن كثير” (4/ 111)  /  الطبري (1/ 114/ 236)  /  الطبري في “تهذيب الآثار” (1/ 109/ 226)  / أبو عوانة (4/ 82) /  الديلمي (2/ 111-112)  /

Еттинчи муқаддамот дарслари / шаръий манбаълардаги бидъатни мухтасар таниб олиш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

 (4- қисм)  

Ёки масалан у фақатгина уч абзорга кўра умматни, иззатни  ташкил қилса бўлишини ва тафарруқдан ва у сабабли келиб чиққан азоблардан нажот топса бўлишини жуда хам яхши билади, аммо ўзини ихтиёри билан ва хеч қандай шаръий узрсиз уч абзорни ёнида туриб турли-хил  абзорларга, ахзобларга ва жамоатларга кўнгил қўяди ва  тафарруқ йўлидан юради ва  ададда шариат ижоза берган аслга қаршилик қилади. Ёки у шахс ё мусулмон ё кофир бўлишини ва учинчи даста мавжуд эмаслигини жуда яхши билади, аммо  исломга нисбатланган мушрик ёки бошқача ибора билан айтганда исломга нисбатланган кофир  каби истелохларни вужудга келтириш билан  аллох таоло таъйин қилган аниқ ададга қарши бўлган учинчи дастани вужудга келтиради; чун аллох таоло ўзини каломида хар мушрикни кофир деган, энди улар исломга нисбатланган мушрик деган пайтларида бу  исломга нисбатланган кофир дегани бўлади. Ла хавла ва ла қуввата илла биллах, мана бу шахс янги дастани  вужудга келтириш орқали адад бўйича, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва аллохни шариати ва қуръон баён қилган аслга ва ададга қаршилик қилган бўлади. 

Аввалгиси сабабда қаршилик қилган бўлса, иккинчиси ададда қаршилик қилди, ёки шахс  хурсандчилик ва хафагарчилик хабарларини қабул қилиб оладиган макон фақат ва фақат уч абзорни рахбарияти ва исломий жамиятдаги мутахассислар шўроси ва исломий жамиятни улил амр шўроси эканини жуда яхши билади; аммо у бутун жахон кофирларини ва муртадларни ё мунофиқларни канали орқали миш-мишлар асосида  хабарларни жамлайди, бу ишни мисоли шунга ўхшайдики, у каъба тавоф қилинадиган  макон эканини яхши билади, аммо ўзини ихтиёри билан фалон тошни ё дарахтни ё қабрни тавоф қилади ва макон борасида шариат таъйин қилган аслга қаршилик қилади.

Ёки у рамазон рўзасини вақти рамазон ойи эканини яхши билади, аммо ўзини ихтиёри билан хеч қандай шаръий узрсиз бошқа ойда рўза тутади.

Ёки у фалон мункарни ё бидъатни йўқотишни вақти исломий хукуматни ва керакли қудратни қўлга киритгандан сўнг келишини жуда яхши билади, аммо у шошилади ва замони келмасдан туриб уни йўқотишни қасд қилади ва шу равиш билан шариатда мавжуд бўлган аслга замон нуқтайи назари бўйича қарши чиқади.

Ёки у исломда закотни андозаси қанча эканини яхши билади, аммо ўзини ихтиёрига кўра хеч қандай шаръий узрсиз андозада шариатдаги аслга қаршилик қилади.

 Ёки огохона ва хеч қандай шаръий узрсиз жинс бўйича шариатда мавжуд бўлган аслга қаршилик кўрсатади. Масалан у тўрт оёқли бир хайвонни қурбонлик қилиши керак бўлади, лекин у бир товуқни қурбонлик қилади.  

Ёки у аллохни махлуқотларга ўхшатмаслиги кераклигини ва аллохга нисбатан маъшуқ сифатида сифатламаслик ёки махлуқотни аллохга хос бўлган сифатлар билан сифатламаслик кераклигини ёки уч абзордан бирини рахбарига хос бўлган сифатлар ва белгилар, масалан самъ ва тоах кабилар билан  бир хизбни ё кичик ташкилотни ёки катта ташкилотни рахбарини сифатламаслик кераклигини хам жуда яхши билиши мумкин, у мана бу ишларни қилмаслик кераклигини жуда хам яхши билади, аммо ўзини ихтиёри билан хеч қандай шаръий узрсиз “сифатлашда” аслга қарши чиқади.

Самъ ва тоах сифати кичик гурух томонидан каттароқ  гурухга нисбатан кўрсатилади. Каттароқ гурух эса гурухларни шўросига нисбатан кўрсатади, энди самъ ва тоах пастдагиларга тегишли эмас. Турли-хил жамоатларни шўроси ва шўро мажлиси томонидан изтирорий бадал хукуматга нисбатан кўрсатилади,энди  бу ерда изтирорий бадал хукумат мавжуд бўлгандан сўнг, у мужохидларнинг шўросига тегишли бўлмайди. Нубувват манхажига асосланган хилофат бор бўлган пайтда, мана бу самъ ва тоах изтирорий бадал хукуматга тегишли бўлмай қолади. Мана бу сифат уни ўзидан кўра юқорироқда турганга насиб бўлади. Аммо бу шахс самъ ва тоахни сифатини ўзидан пастроқдагиларга беради. Шу равиш билан сифатлаш  бўйича аслга қаршилик қилади.

Мана бу ўринларни барчасида,  ана бу ахли бидъат ва ана бу ахли фисқ мусулмон хисобланади, мусулмон, ха улар  мусулмондурлар. Ана буларни исломий хуқуқлари риоя қилиниши керак, бу мусулмон шахс амалга оширган мана бу фисқ уни иймонини комил бўлишига йўл қўймайди ва уни иймонида нуқсонни вужудга келтиради, аммо уни диндан чиқариб юбормайди. Энг охирида агар у мунофиқлар ва секулярзадалар жумласидан хисобланадиган бўлса, улардан “эхтиёт” бўлишга тўғри келади. Мана бу холатда хам, барибир улар мусулмонлар жумласидан хисобланади ва бу шахс бидъати муфассиқага дучор бўлган, деймиз ва бу шахсга фақат иймони ноқис бўлган фосиқ мусулмон дея оламиз.  

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам Валид ибни Уқбани бани Мусталиқни садақотларини жамлаш учун юборган пайтларида, бу шахс ана бу қабилага етиб бормасдан туриб ортга қайтади ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламга ёлғондан бани Мусталиқ закот бермоқчи эмаслиги ва хатто уларнинг диндан қайтган бўлиши ва улар росулуллох саллаллоху алайхи васалламга қарши жангга тайёр эканликлари  эхтимоли борлигини  хабар беради, бу шахс огохона ва ўзини ихтиёрига кўра ва хеч қандай шаръий ё изтирорий  узрга эга бўлмаган холда, росулуллох саллаллоху алайхи васалламга  тўғри сўзни ўрнига ёлғон гапни сўзлайди ва у рост сўзни ўрнига ёлғондан фойдаланганини жуда хам яхши билади. Аллох таоло бундай мусулмонлар хақида мархамат қиладики:

  «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن جَاءکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَیَّنُوا أَن تُصِیبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِینَ ‏(حجرات/6)،

Эй мўъминлар, агар сизларга бир фосиқ кимса бирон хабар келтирса, сизлар (хақиқий ахволни) билмаган холингизда бирон қавмга мусибат етказиб қўйиб, қилган ишларингизга афсус- надомат чекиб қолмасликларингиз учун ( у фосиқ кимса олиб келган хабарни) аниқлаб- текшириб кўринглар!

Мана бу ўринларни барчасида очиқ-ойдин кўриниб турганидек, шахс огохона ва ўзини ихтиёри билан ва хеч қандай шаръий узрга эга бўлмаган холда, динда собиқаси бўлмаган янги ишончларга,ақидаларга ва рафторларга эргашган, бу шахс мана бу ишлари учун хеч қандай шаръий далилга ё қуръон ва сахих суннатдаги  аллохни шариатидаги қонунлардан олинган таъвилга ё изтирорий далилга ва узрга эга бўлмаган; балки бир ясама нарсани аслийни ўрнига қўйиб олган. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

 مَا أَحْدَثَ قَوْمٌ بِدْعَةً، إِلاَّ رُفِعَ مِثْلُهَا مِنَ السُّنَّةِ، فَتَمَسُّكٌ بِسُنَّةٍ خَيْرٌ مِنْ إِحْدَاثِ بِدْعَةٍ.[1]

Бир қавм динда бидъатни вужудга келтирган пайтида, шуни андозасича суннат ўртадан кўтарилади, суннатни махкам ушлашлик ва пойбанд бўлишлик, бидъатни ижод қилишдан кўра яхшироқдур.

Энди ана бу худони бандасини олдида хам рост ва хам ёлғон сўз бор эди, хам аслий пулга ва хам ясама пулга эга бўлган эди, аммо ўзини ихтиёри билан ясамасини танлайди ва хатто одамларнинг жохиллиги сабабли аслий пулни ўрнига ясамасини ўтказишни  хохлайди. Аниқ кўриниб турганидек бу шахс жиноятчи, у жиноятини миқдорига кўра жазоланиши керак.

(давоми бор………)

---

[1]– فتح الباري شرح صحيح البخاري، الاعتصام بالكتاب والسنة، مسند الإمام أحمد، مسند الشاميين

یِیتتِینچِی مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ شَرعِی مَنبَعلَردَگِی بِدعَتنِی مُختَصَر تَنِیب آلِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(4- قیسم)

یاکِی مَثَلاً اوُ فَقَطگِینَه اوُچ اَبزارگَه کوُرَه اوُمَّتنِی، عِزَّتنِی تَشکِیل قِیلسَه بوُلِیشِینِی وَ تَفَرُّقدَن وَ اوُ سَبَبلِی کِیلِیب چِیققَن عَذابلَردَن نَجات تاپسَه بوُلِیشِینِی جوُدَه هَم یَحشِی بِیلَه دِی، اَمّا اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن وَ هِیچ قَندَی شَرعِی عُذرسِیز اوُچ اَبزارنِی یانِیدَه توُرِیب توُرلِی- هِیل اَبزارلَرگَه،اَحزابلَرگَه وَ جَماعَتلَرگَه کوُنگِیل قوُیَه دِی وَ تَفَرُّق یوُلِیدَن یوُرَه دِی وَ عَدَدَّه شَرِیعَت اِجازَه بِیرگَن اَصلگَه قَرشِیلِیک قِیلَه دِی. یاکِی اوُ شَخص یا مُسُلمان یا کافِر بوُلِیشِینِی وَ اوُچِینچِی دَستَه مَوجُود اِیمَسلِیگِینِی جوُدَه یَحشِی بِیلَه دِی، اَمّا اِسلامگَه نِسبَتلَنگَن مُشرِک یاکِی باشقَه چَه عِبارَه بِیلَن اَیتگَندَه اِسلامگَه نِسبَتلَنگَن کافِر کَبِی اِصطِلاحلَرنِی وُجُودگَه کِیلتِیرِیش بِیلَن اَلله تَعالَی تَعیِین قِیلگَن اَنِیق عَدَدگَه قَرشِی بوُلگَن اوُچِینچِی دَستَه نِی وُجوُدگَه کِیلتِیرَه دِی؛ چوُن اَلله تَعالَی اوُزِینِی کَلامِیدَه هَر مُشرِکنِی کافِر دِیگَن، اِیندِی اوُلَر اِسلامگَه نِسبَتلَنگَن مُشرِک دِیگَن پَیتلَرِیدَه بُو اِسلامگَه نِسبَتلَنگَن کافِر دِیگَه نِی بوُلَه دِی. لا حول و لا قوة الا بالله، مَنَه بُو شَخص یَنگِی دَستَه نِی وُجُودگَه کِیلتِیرِیش آرقَه لِی عَدَد بوُیِیچَه، رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم وَ اَلله نِی شَرِیعَتِی وَ قُرآن بَیان قِیلگَن اَصلگَه وَ عَدَدگَه قَرشِیلِیک قِیلگَن بوُلَه دِی.

اَوَّلگِیسِی سَبَبدَه قَرشِیلِیک قِیلگَن بوُلسَه، اِیککِینچِیسِی عَدَدَّه قَرشِیلِیک قِیلدِی، یاکِی شَخص حوُرسَندچِیلِیک  وَ حَفَه گَرچِیلِیک  خَبَرلَرِینِی قَبوُل قِیلِیب آلَه دِیگَن مَکان فَقَط وَ فَقَط  اوُچ اَبزارنِی رَهبَرِیَتِی وَاِسلامِی جَمِیعیَتدَگِی مُتَخَصِّصلَر شوُراسِی وَ اِسلامِی جَمِیعیَتنِی اوُلِی الاَمر شوُراسِی اِیکَه نِینِی جوُدَه یَحشِی بِیلَه دِی؛ اَمّا اوُ بوُتوُن جَهان کافِرلَرِینِی وَ مُرتَدلَرنِی یا مُنافِقلَرنِی کَنَلِی آرقَه لِی مِیش- مِیشلَر اَساسِیدَه خَبَرلَرنِی جَملَیدِی، بُو اِیشنِی مِثالِی شوُنگَه اوُحشَیدِیکِی، اوُ کَعبَه طَواف قِیلِینَه دِیگَن مَکان اِیکَه نِینِی یَحشِی بِیلَه دِی، اَمّا اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن فَلان تاشنِی یا دَرَختنِی یا قَبرنِی طَواف قِیلَه دِی وَ مَکان بارَه سِیدَه شَرِیعَت تَعیِین قِیلگَن اَصلگَه قَرشِیلِیک قِیلَه دِی.

یاکِی اوُ رَمَضان رُوزَه سِینِی وَقتِی رَمَضَان آیِی اِیکَه نِینِی یَحشِی بِیلَه دِی، اَمّا اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن هِیچ قَندَی شَرعِی عُذرسِیز باشقَه آیدَه رُوزَه توُتَه دِی.

یاکِی اوُ فَلان مُنکَرنِی یا بِدعَتنِی یوُقاتِیشنِی وَقتِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ کِیرَکلِی قُدرَتنِی قوُلگَه کِیرِیتگَندَن سُونگ کِیلِیشِینِی جوُدَه یَحشِی بِیلَه دِی، اَمّا اوُ شاشِیلَه دِی وَ زَمانِی کِیلمَسدَن توُرِیب اوُنِی یُوقاتِیشنِی قَصد قِیلَه دِی وَ شُو رَوِیش بِیلَن شَرِیعَتدَه مَوجُود بوُلگَن اَصلگَه زَمان نوُقطَه یِی نَظَرِی بُویِیچَه قَرشِی چِیقَه دِی.

یاکِی اوُ اِسلامدَه زَکاتنِی اَندازَه سِی قَنچَه اِیکَه نِینِی یَحشِی بِیلَه دِی، اَمّا اوُزِینِی اِیختِیارِیگَه کوُرَه هِیچ قَندَی شَرعِی عُذرسِیز اَندازَه دَه شَرِیعَتدَگِی اَصلگَه قَرشِیلِیک قِیلَه دِی.

یاکِی آگاهانَه وَ هِیچ قَندَی شَرعِی عُذرسِیز جِنس بوُیِیچَه شَرِیعَتدَه مَوجُود بوُلگَن اَصلگَه قَرشِیلِیک کوُرسَه تَه دِی. مَثَلاً اوُ توُرت آیاقلِی بِیر حَیواننِی قوُربانلِیک قِیلِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی، لِیکِن اوُ بِیر تاوُوقنِی قوُربانلِیک قِیلَه دِی.

یاکِی اوُ اَلله نِی مَخلوُقاتلَرگَه اوُحشَتمَسلِیگِی کِیرَکلِیگِینِی وَ اَلله گَه نِسبَتاً مَعشُوق صِیفَتِیدَه صِیفَتلَه مَسلِیک یاکِی مَخلوُقاتنِی اَلله گَه خاص بوُلگَن صِیفَتلَر بِیلَن صِیفَتلَه مَسلِیک کِیرَکلِیگِینِی یاکِی اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِی رَهبَرِیگَه خاص بوُلگَن صِیفَتلَر وَ بِیلگِیلَر، مَثَلاً سَمع وَ طاعَه کَبِیلَر بِیلَن بِیر حِزبنِی یا کِیچِیک تَشکِیلاتنِی یاکِی کَتتَه تَشکِیلاتنِی رَهبَرِینِی صِیفَتلَه مَسلِیک کِیرَکلِیگِینِی هَم جُودَه یَحشِی بِیلِیشِی موُمکِین، اوُ مَنَه بُو اِیشلَرنِی قِیلمَسلِیک کِیرَکلِیگِینِی جوُدَه هَم یَحشِی بِیلَه دِی، اَمّا اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن هِیچ قَندَی شَرعِی عُذرسِیز “صِیفَتلَشدَه” اَصلگَه قَرشِی چِیقَه دِی.

سَمع وَ طاعَه صِیفَتِی کِیچِیک گوُرُوه تامانِیدَن کَتتَه راق گوُرُوهگَه نِسبَتاً کوُرسَه تِیلَه دِی. کَتتَه راق گوُرُوه اِیسَه گوُرُوهلَرنِی شوُراسِیگَه نِسبَتاً کوُرسَه تَه دِی، اِیندِی سَمع وَطاعَه پَستدَه گِیلَرگَه تِیگِیشلِی اِیمَس. توُرلِی – هِیل جَماعَتلَرنِی شُوراسِی وَ شوُرا مَجلِیسِی تامانِیدَن اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگَه نِسبَتاً کوُرسَه تِیلَه دِی، اِیندِی بُو یِیردَه اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت مَوجُود بوُلگَندَن سُونگ، اوُ مُجاهِدلَرنِی شوُراسِیگَه تِیگِیشلِی بُولمَیدِی. نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن خِلافَت بار بوُلگَن پَیتدَه، مَنَه بُو سَمع وَ طاعَه اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگَه تِیگِیشلِی بوُلمَی قالَه دِی. مَنَه بُو صِیفَت اوُنِی اوُزِیدَن کوُرَه یوُقارِیراقدَه توُرگَنگَه نَصِیب بوُلَه دِی. اَمّا بُو شَخص سَمع وَ طاعَه نِی صِیفَتِینِی اوُزِیدَن پَستراقدَگِیلَرگَه بِیرَه دِی. شُو رَوِیش بِیلَن صِیفَتلَش بوُیِیچَه اَصلگَه قَرشِیلِیک قِیلَه دِی.

مَنَه بُو اوُرِینلَرنِی بَرچَه سِیدَه، اَنَه بُو اَهلِی بِدعَت وَ اَنَه بُو اَهلِی فِسق مُسُلمان حِسابلَه نَه دِی، مُسُلمان، حَه اوُلَر مُسُلماندوُرلَر. اَنَه بوُلَرنِی اِسلامِی حُقوُقلَرِی رِعایَه قِیلِینِیشِی کِیرَک، بُو مُسُلمان شَخص عَمَلگَه آشِیرگَن مَنَه بُو فِسق اوُنِی اِیمانِینِی کامِل بوُلِیشِیگَه یوُل قوُیمَیدِی وَ اوُنِی اِیمانِیدَه نوُقصاننِی وُجُودگَه کِیلتِیرَه دِی، اَمّا اوُنِی دِیندَن چِیقَه رِیب یوُبارمَیدِی. اِینگ آخِیرِیدَه اَگَر اوُ مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر جُملَه سِیدَن حِسابلَه نَه دِیگَن بوُلسَه، اوُلَردَن “اِختِیاط” بوُلِیشگَه توُغرِی کِیلَه دِی. مَنَه بُو حالَتدَه هَم، بَرِیبِیر اوُلَر مُسُلمانلَر جُملَه سِیدَن حِسابلَه نَه دِی وَ بُو شَخص بِدعَتنِی مُفَسِّقَه گَه دُوچار بوُلگَن، دِییمِیز وَ بُو شَخص اِیمانِی ناقِص بوُلگَن فاسِق مُسُلمان دِییَه آلَه مِیز.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم وَلِید اِبنِ عُقبَه نِی بَنِی مُصطَلِقنِی صَدَقاتلَرِینِی جَملَش اوُچُون یوُبارگَن پَیتلَرِیدَه، بُو شَخص اَنَه بُو قَبِیلَه گَه یِیتِیب بارمَسدَن توُرِیب آرتگَه قَیتَه دِی وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگَه یالغاندَن بَنِی مُصطَلِق زَکات بِیرماقچِی اِیمَسلِیگِی وَ حَتَّی اوُلَرنِینگ دِیندَن قَیتگَن بوُلِیشِی وَ اوُلَر رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگَه قَرشِی جَنگگَه تَیّار اِیکَنلِیکلَرِی اِحتِمالِی بارلِیگِینِی خَبَر بِیرَه دِی، بُو شَخص آگاهانَه وَ اوُزِینِی اِیختِیارِیگَه کوُرَه وَ هِیچ قَندَی شَرعِی یا اِضطِرارِی عُذرگَه اِیگَه بوُلمَه گَن حالدَه، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگَه توُغرِی سوُزنِی اوُرنِیگَه یالغان گَپنِی سوُزلَیدِی وَ اوُ راست سوُزنِی اوُرنِیگَه یالغاندَن فایدَه لَنگَه نِینِی جوُدَه یَحشِی بِیلَه دِی. اَلله تَعالَی بوُندَی مُسُلمانلَر حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:    «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن جَاءکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَیَّنُوا أَن تُصِیبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِینَ ‏(حجرات/6)، اِی مُؤمِنلَر، اَگَر سِیزلَرگَه بِیر فاسِق کِیمسَه بِیران خَبَر کِیلتِیرسَه، سِیزلَر (حَقِیقِی اَحوالنِی) بِیلمَه گَن حالِینگِیزدَه بِیران قَومگَه مُصِیبَت یِیتکَه زِیب قوُیِیب، قِیلگَن اِیشلَرِینگِیزگَه اَفسُوس- نَدامَت چِیکِیب قالمَسلِیکلَرِینگِیز اوُچُون ( اوُ فاسِق کِیمسَه آلِیب کِیلگَن خَبَرنِی) اَنِیقلَب – تِیکشِیرِیب کوُرِینگلَر!

مَنَه بُو اوُرِینلَرنِی بَرچَه سِیدَه آچِیق – آیدِین کوُرِینِیب توُرگَه نِیدِیک، شَخص آگاهانَه وَ اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن وَ هِیچ قَندَی شَرعِی عُذرگَه اِیگَه بوُلمَه گَن حالدَه، دِیندَه سابِیقَه سِی بوُلمَه گَن یَنگِی اِیشانچلَرگَه، عَقِیدَه لَرگَه وَ رَفتارلَرگَه اِیرگَشگَن، بُو شَخص مَنَه بُو اِیشلَرِی اوُچُون هِیچ قَندَی شَرعِی دَلِیلگَه یا قُرآن وَ صَحِیح سُنَّتدَگِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَردَن آلِینگَن تَعوِیلگَه یا اِضطِرارِی دَلِیلگَه وَ عُذرگَه اِیگَه بوُلمَه گَن؛ بَلکِی بِیر یَسَمَه نَرسَه نِی اَصلِینِی اوُرنِیگَه قوُیِیب آلگَن. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:   مَا أَحْدَثَ قَوْمٌ بِدْعَةً، إِلاَّ رُفِعَ مِثْلُهَا مِنَ السُّنَّةِ، فَتَمَسُّكٌ بِسُنَّةٍ خَيْرٌ مِنْ إِحْدَاثِ بِدْعَةٍ.[1] بِیر قَوم دِیندَه بِدعَتنِی وُجُودگَه کِیلتِیرگَن پَیتِیدَه، شُونِی اَندازَه سِیچَه سُنَّت اوُرتَه دَن کوُتَه رِیلَه دِی، سُنَّتنِی مَحکَم اوُشلَشلِیک وَ پایبَند بوُلِیشلِیک، بِدعَتنِی اِیجاد قِیلِیشدَن کوُرَه یَحشِیراقدوُر.

ایندی انه بو خدانی بنده سینی آلدیده هم راست و هم یالغان سوز بار ایدی، هم اصلی پولگه و هم یسمه پولگه ایگه بولگن ایدی، امّا اوزینی اختیاری بیلن یسمه سینی تنلیدی و حتّی آدملرنینگ جاهللیگی سببلی اصلی پولنی اورنیگه یسمه سینی اوتکه زیشنی هاحلیدی. انیق کورینیب تورگه نیدیک بو شخص جنایتچی، او جنایتینی مقداریگه کوره جزاله نیشی کیرک.

(دوامی بار……..)

---

[1]– فتح الباري شرح صحيح البخاري، الاعتصام بالكتاب والسنة، مسند الإمام أحمد، مسند الشاميين

درس هفتم مقدماتی / شناخت مختصر بدعت در منابع شرعی

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(4- قسمت)

یا مثلاً می داند و یقین دارد که تنها سه ابزار برای تشکیل امت و عزت و نجاتِ از تفرق و عذابهای ناشی از تفرق وجود دارد اما، به میل خودش و بدون عذر شرعی در کنار این سه ابزار به ابزارها، احزاب و جماعتهای مختلف دل می بندد، و مسیر تفرق را طی می کند، و در العدد با اصلی که شریعت مجاز دانسته مخالفت می کند. یا می داند و یقین دارد که شخص یا مسلمان است یا کافر و دسته ی سومی وجود ندارد، اما با تولید اصطلاحاتی چون مشرک منتسب به اسلام– یا به عبارت دیگر کافر منتسب به اسلام- یک دسته ی سومی تولید می کند که مخالف صریح تعدادی است که الله تعالی تعیین کرده؛ چون،الله تعالی در کلامش هر مشرکی را کافر دانسته و زمانی که می گویند مشرک منتسب به اسلام یعنی کافر منتسب به اسلام. لا حول و لا قوة الا بالله، و این شخص با تولید این دسته ی جدید در العدد با اصل و تعدادی که رسول الله صلی الله علیه و سلم و شریعت الله و قرآن بیان کرده، با آن تعداد مخالفت کرده است.

اولی که در سبب مخالفت کرد دومی در عدد بود که مخالفت کرد، یا شخص می داند و یقین دارد که مکان دریافت اخبار خوشحال کننده یا ناراحت کننده، فقط و فقط رهبریت سه ابزار وشورای متخصصین جامعه ی اسلامی است، شورای اول الامر جامعه ی اسلامی است؛ اما از کانالهای کفار جهانی و مرتدین یا منافقین و شایعات اخبارش را می گیرد، مثل اینکه می داند مکان طواف کردن کعبه است اما، به میل خودش فلان سنگ یا درخت یا قبر را طواف می کند و در مکان با اصلی که شریعت تعیین کرده مخالفت می کند.

یا می داند و یقین دارد که زمان روزه ی رمضان، ماه رمضان است اما، به میل خودش و بدون عذر شرعی و اضطراری، در ماه دیگری روزه اش را انجام می دهد.

یا می داند و یقین دارد که زمان از بین بردن فلان منکر یا بدعت پس از تشکیل حکومت اسلامی و کسب قدرت لازمه است، اما تعجیل می کند و قصد دارد قبل از زمان خودش آن را از بین ببرد و اینگونه با اصلی که در شریعت وجود دارد از نظر زمان مخالفت می کند.

یا می داند و یقین دارد که اندازه ی زکات در اسلام چقدر است اما، به میل خودش و بدون عذر شرعی در اندازه با اصل آن در شریعت مخالفت می کند.

یا ممکن است آگاهانه و بدون عذر شرعی در جنس با اصلی که در شریعت وجود دارد مخالفت کند. مثلاً باید یک حیوان چهارپا را قربانی کند اما، یک مرغ را قربانی می کند.

یا حتی ممکن است بداند و یقین داشته باشد که نباید الله را به مخلوقاتش تشبیه کند و الله را با معشوق و غیره وصف کند، یا نباید مخلوقی را با صفات الله که مختص الله هستند وصف نماید، یا نباید صفات و ویژگیهای خاص رهبر یکی از سه ابزار مثل سمع و طاعه را به رهبریک حزب و سازمان کوچک یا حتی بزرگ هم باشد بدهد و این رهبر کوچک، یک سازمان یا حزب کوچک را با این صفات رهبر یکی از سه ابزار توصیف کند، می داند که نباید این کار را انجام دهد اما، به میل خودش و بدون عذر شرعی در«وصف» با اصل آن مخالفت می کند.

صفت سمع و طاعه از گروه کوچک به بزرگ تر داده می شود. از بزرگ تر به شورای گروه ها داده می شود و دیگرمتعلق به این پایینی ها نیست. از شورای جماعت های مختلف، مجلس شورا به حکومت بدیل اضطراری داده می شود دیگر مربوط به شورای مجاهدین نیست در جایی که حکومت بدیل اضطراری وجود دارد. در زمانی که خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ وجود دارد دیگر سمع و طاعه متعلق به حکومت بدیل اضطراری نیست. این صفت مربوط به بالاتر از خودش می باشد. اما این شخص این صفات سمع و طاعه را به پایین تر از خودش می دهد. و به این شکل در وصف با اصل آن مخالفت می کند.

در تمام این موارد،این اهل بدعت، این اهل فسق مسلمان هستند، مسلمان، این ها مسلمان هستند. و باید حقوق اسلامیشان رعایت شود، این فسقی که این شخص مسلمان به آن آلوده شده مُنافی کمال ایمان است، و در ایمانش نقص به وجود می آورد اما، او را ازدین خارج نمی کند. نهایتش این است که اگرجزو دارودسته ی منافقین و سکولارزده ها شدند باید از آن ها«حذر» شود. در این صورت هم، باز جزو مسلمین به حساب می آیند، و میگوییم این شخص دچار بدعت المُفَسِّقة شده، و فقط به این شخص می توانیم بگوییم یک مسلمان ناقص الإيمانی است که فاسق می باشد.

زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم وليد بن عقبة را برای جمع کردن صدقات بنی مصطلق می فرستد و این شخص نرسیده به آن ها برمی گردد و به دروغ به رسول الله صلی الله علیه وسلم خبر می دهد که بنی مصطلق زکات بده نیستند و حتی احتمال رده ی آن ها را می دهد که آماده ی جنگ با رسول الله صلی الله علیه وسلم هستند، این شخص آگاهانه و به میل خودش و بدون داشتن عذر و اضطراری، به جای راست، دروغ تحویل رسول الله صلی الله علیه وسلم می دهد و می داند که دروغ را به جای راست استفاده کرده است. الله تعالی در مورد چنین مسلمانانی می فرماید:«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن جَاءکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَیَّنُوا أَن تُصِیبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِینَ ‏(حجرات/6)، ای کسانی که ایمان آورده‌اید! اگر شخص فاسقی خبری را به شما رسانید درباره ی آن تحقیق کنید، روشنگری کنید، مبادا به گروهی- بدون آگاهی- آسیب برسانید، و از کرده ی خود پشیمان شوید.

در تمام این موارد، واضح و آشکار است که شخص آگاهانه و به میل خودش و بدون داشتن عذری خودش را تابع باورها، عقاید و رفتارهای تازه و بی سابقه ای در دین کرده که هیچ دلیل شرعی، یا تأویلی از قانون شریعت الله در قرآن و سنت صحیح، یا اضطرار و عذری برای آن وجود ندارد؛ بلکه، یک چیز تقلبی و جعلی را جایگزین اصل کرده است. رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: مَا أَحْدَثَ قَوْمٌ بِدْعَةً، إِلاَّ رُفِعَ مِثْلُهَا مِنَ السُّنَّةِ، فَتَمَسُّكٌ بِسُنَّةٍ خَيْرٌ مِنْ إِحْدَاثِ بِدْعَةٍ.[1]هیچ قومی در دین بدعتی را به وجود نمی آورد مگر به اندازه ی آن، سنت برداشته می شود، تمسک و پایبند بودن به سنت بهتر از ایجاد بدعت است.

حالا این بنده خدا،هم راست جلو دستش گذاشته شده هم دروغ، هم پول اصل جلو دستش هست هم  پول تقلبی و جعلی، اما به میل خودش تقلبی را انتخاب می کند، و حتی می خواهد به دلیل جهل مردم این اسکناس تقلبی را به جای اسکناس اصلی به مردم قالب کند. مشخص است، این شخص مجرم است، و باید به اندازه ی جرمش مجازات شود.

(ادامه دارد……..)

---

[1]– فتح الباري شرح صحيح البخاري، الاعتصام بالكتاب والسنة، مسند الإمام أحمد، مسند الشاميين

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(29- қисмат)

• Дар жибхайи дохилий, дорудастайи мунофиқин ва муслимини заъифул иймон хамки фариби таблиғоти шайтонро хурда буданд ва ба нисбати теъдоди нафарот ва тажхизоти низомий ва молий ва ғейрих муслиминро дар жойгохи заъифий медиданд ва дуруғхойи шайтонро қабул карда буданд ба сурати хамоханг шуруъ мекунанд ба тахриби рухия ва жанги равоний бар алайхи муслимин:
• :  إِذْ يَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ غَرَّ هَؤُلاء دِينُهُمْ وَمَن يَتَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ فَإِنَّ اللّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ‏( أنفال / 49)
• (ба ёдовари) он замонироки мунофиқин ва касоники ( заъифул иймон буданд ва) дар дилхойишон беморий буд, мегуфтанд: инонро динишон мағрур карда ва гул зада аст. ( аммо бидонандки) хар каси ба худо пушт бандад бадурустики аллох муқтадир ва тавоно ва хаким аст.
• Аллох таоло жихати мубориза бо ин жанги равоний “ мусалласи дуруғсоз” ва болотарин рухия ва иймони мўъминин зимни фош кардани мухтавойи таблиғоти “ мусалласи дуруғсоз” дар ду бахш, амалиёти равоний худишро ироя медихад:
• 1-Тақвияти рухия ва иймони мўъминин.
• 2-Тахриб ва тазъифи рухияйи “ мусалласи дуруғсоз” ва тахмили жанги равоний бар онхо дар боби тақвияти иймони мўъминин…..
• -аллох таоло ба муслимин тазаккур медихадки онхо хомили рисолати бузурги хастандки хатто набояд кушта шудани рахбари чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар жанг хам бар рухия ва иймон ва иродайи онхо таъсири бигузорад:

 : وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَن يَنقَلِبْ عَلَىَ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللّهَ شَيْئاً وَسَيَجْزِي اللّهُ الشَّاكِرِينَ ‏( آل عمران آيه 144)

Мухаммад жузъ пайғамбари нест ва пеш аз у пайғамбарони буда ва рафтанд; оё агар у бимирад ё кушта шавад, оё чарх мезанид ва ба ақаб бармегардид?! Ва хар каси ба ақаб бозгардад ( ва муртад шавад) харгиз кучактарин зиёни ба худо намерасонад, ва худо ба сипосгузорон подош хохад дод.

Ба хамин далил астки мебинем росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар хийни жанги ахзоб ва онхамма дилхира ва ховфики бар муслимин соя афконда буд ва иддайи фатхи яман ва шом ва билоди форсро ба муслимин медихад. Яъни онхо хомил ва амонатдорий рисолати жовдона хастанд ва қатъан нобуд нахоханд шуд, ва оянда моли онхост хар чандки худи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хазорон рахбари низомийи дигар хам дар миёни онхо набошанд.

Дар хамин росто аллох таоло ба муслимин замонат медихадки таъйини замони марги инсонхо дар дасти худост ва замони дақиқи он хам мушаххас шуда пас аз ин бобат хам эътимод ва таваккул бар аллох жойи харгуна нигароний ва дилхирайиро мегирад:

:وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلاَّ بِإِذْنِ الله كِتَاباً مُّؤَجَّلاً ‏( آل عمران آيه 145)

-Ва хеч касиро насозадки бимирад магар ба фармони худо, ва худованд вақти онро дақиқан дар муддати мушаххас ва махдуди сабт ва забт карда аст.

-Алова бар ин ба муслимин ёдовари мекунадки дар жанг хамчунонки ба онхо садама ва захми ворид мешавад ба душманон хам ворид мешавад ва ин қоидайи жанг аст аммо дар нихоят бартарий барои онхост:

و ‏ وَلاَ تَهِنُوا وَلاَ تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ‏( آل عمران/ 139)

Ва( аз жиход дар рохи худо ба сабаби ончи бар саритон меояд) суст ва зуйун нашавид ва ғамгин ва афсурда нагардид, ва шумо бартар хастид агарки ба рости мўъмин бошид.

 إِن يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِّثْلُهُ وَتِلْكَ الأيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاء وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ الظَّالِمِينَ ‏( آل عمران / 140)

Агар ба шумо жарохати расида аст ба он жамиъат нез жарохати хамонанди он расида аст, ва мо ин рузхо (йи пийрузий ва шикаст) ро дар миёни мардум даст ба даст мегардонем ( ва гохи бахра инон ва гохи насиби онон менамоем) то собит қадамон бар иймонро ( аз соирин) жудо созад ва мўъминон шинохта шаванд ва худованд аз миёни шумо шахидони баргирад. Ва худованд ситамкоронро дуст намедорад.

Ё мефармояд:

وَلاَ تَهِنُواْ فِي ابْتِغَاء الْقَوْمِ إِن تَكُونُواْ تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَمَا تَأْلَمونَ وَتَرْجُونَ مِنَ اللّهِ مَا لاَ يَرْجُونَ وَكَانَ اللّهُ عَلِيماً حَكِيماً ‏ (نساء / 104)

Дар жустажуйи қовми ( кофар) сусти макунид. Агар дард мекашид, онон хам мисли шумо дард мекашанд ва ранж мебаранд,( ва ле фарқи шумо ва ишон дар ин астки ) шумо чизи аз худо мехохидки онон намехоханд ва худованд огох хаким аст.

(идома дорад………)

Еттинчи муқаддамот дарслари / шаръий манбаълардаги бидъатни мухтасар таниб олиш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(3- қисм)  

Очиқ-ойдин кўриниб турганидек, мана бундай бир неча дастага бўлинишлар ва тафарруқ вужудга келган пайтида, аслий жинсни ясамасидан ажратиб беришга бу жинсдан фойдаланувчиларга қараганда сонлари кам ва андак бўлган  мутахассисларгина қодир бўлади холос, мана бу содиқ ва амалли мутахассислар агар Хасан ва Хусайнга, ана ўшанча сахобаларга ўхшаб изтирорий холатда мана бу ясама жинсдан фойдаланишга мажбур бўлишмаганда эди, улар осонлик билан имоми Ханафий, Жаъфар Содиқ, Молик, Шофеъий, Ханбал ва бошқаларга ўхшаб ана бу ясама жинсдан узоқлашар эдилар; аммо умум фойдаланувчилар мана бундай холатда саргардон бўлиб қоладилар ва мана бу икки жинсни ўртасидаги ўхшашликлар сабабли, уларни қайси бири асл ва қайси бири ясама эканини ажрата олишмайди. 

Мана бу ерда росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ўзларини хутбаларида мархамат қиладиларки:

 «إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَخَيْرَ الْهَدْىِ هَدْىُ مُحَمَّدٍ وَشَرَّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَكُلَّ ضَلاَلَةٍ فِي النَّارِ»،

“энг рост сўз аллохнинг  китоби ва энг яхши равиш Мухаммад саллаллоху алайхи васалламнинг равишидир, энг ёмон иш динда янгилик вужудга келтиришдир, динда янги пайдо бўлган нарса, бидъатдир; хар қандай бидъат гумрохлик ва хар бир  гумрохлик эса жаханнамдадир.”[1]

Ва уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан ривоят қиладилар, у киши мархамат қилганлар:

«مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»،

“Кимки бизларни мана бу ишимизда( ислом динида) унда мавжуд бўлмаган нарсани вужудга келтирса, у нарса мардуддир.” [2]

Энди мана бу қайтарилган нарсами ё бидъатми, буни фарқи йўқ:

-Ақидавий ва назарий жихатдан, масалан: қадария, жибрия, хавориж, мўътазила, муржиъа, хозирги  ихвонуш шаётин ( ихвонул муслиминни адашган, фосид шохаси) ва ё охирги икки аср мобайнидаги наждий уламолари, наждийлар мушриклар калимасидан нотўғри тушунчаларни вужудга келтиришган ёки ғайри шаръий янги  истелохларни, усулларни,фуруъларни ясаб олишган ва……….

-Ёки мана бу қайтарилган бидъат ва нарсалар сўз ва жумлалардан иборат, масалан: агар хукумат демократик бўлса, у исломий хукуматдан яхшироқ дейилса ёки бошқа кофирлар ё хатто мусулмонлар учун хам мушриклар калимасидан фойдаланилса.

  -Ёки мана бу қайтарилган нарсалар амалий холатда бўлса, масалан: нубувват манхажига асосланган хилофатни ўрнига шохигарлик тузумини келтиришлик, бу тузумни ўзи минглаб майда булғанишларнинг  манбаъсига,булоғига айланади, ёки намозга қўшимча қўшиш ё намозни камайтириш ёки секуляр хизбларга қўшилиш ёки секуляризм ва исломни аралаштириб ташлаган ва  янги маъжун ясаб олган  адашган хизбларга кириш.

-Ёки мана бу қайтарилган  бидъат ва  нарсалар таркий ( бир нарсани ёки ишни тарк қилиш) бўлиши мумкин, масалан: нубувват манхажига асосланган хилофатни тарк қилиб шохигарлик тузумига кўнгил қўйиш ёки “уч абзорни” ва мана бу “уч абзорни” канали орқали вужудга келган умматни  тарк қилиб, тафарруқ ширкини кенгайтириш ёки жиходни, намозни,рўзани ва бошқа ибодатларни тарк қилиш.

 Энди, кимки мана бу янги  ақидавий нарсаларни ёки сўзларни ё амални ё тарк қилишни қилса, у ўзини учинчиси мавжуд бўлмаган икки гурухга қўшиб олибди: ёки у ислом доирасида бир фосиқ мусулмон сифатида қолади, уни амали гунох ва маъсиятга боис бўлади, унга муфассиқа бидъатига дучор бўлган деймиз; ёки шахс мана бу янги нарсаларни қилиш билан ислом доирасидан чиқади ва муртад бўлади, бундайларга мукаффара ё муғаллиза бидъатига дучор бўлибди  деймиз.

Мана бу холатда, кимки мана бу янги вужудга келтирилган ва ислом динида собиқаси бўлмаган янги  нарсалардан бирини қилса, ана ўша тўрт филтердан (1- жиноятни исбот қилиниши, 2- жиноятни аллох ва росули томонидан тасдиқланиши, 3- такфирни шартлари,4- такфирни монеъликлари) уни ўтказилади, агар уни фосид деб ташхис берилса унга муртад деймиз, аммо агар  шахс росулуллох саллаллоху алайхи васалламни суннатларидан бирини ўрнига янги нарсани қўйиб олиб гунох қилган бўлса ва уни тўрт филтердан ўтказишни кераги бўлмаса ёки бу шахсни тўрт филтердан ўтказилса-ю, лекин у бу мархалаларни бирида тўхтаб қолса ва иртидод даражасига етиб бормаса,аммо у огохона ва ўзини ихтиёри билан хеч қандай мажбур бўлмаган холда, ўзини жиноятини давом эттирса, мана бу икки тоифага ва мана бу икки шахсга  ва мана бу икки гурухга бидъат ахли деймиз.

 Киши бир гунохни қилгач, шу гунох сабабли танбех бўлган бўлса хам, лекин яна шу гунохни такрорлаган бўлиши мумкин ва бошқа бир кишини эса тўрт филтердан ўтказилгач,у бир мархалада тўхтаб қолган ва такфир қилинмасдан ё  муртад бўлмасдан қолган бўладими; хар қандай холатда хам, мана бу икки гурухдаги мусулмонларга ахли бидъат деймиз.  Мана бу ахли бидъатни ахли фисқ хам дейишади, чунки улар огохона ва ўзларини ихтиёрларига кўра ва хеч қандай шаръий узрга эга бўлмаган холда, баъзи ўринларда аслга  ва аллох таоло пайғамбари орқали жўнатган нарсага қарши чиқишади.

Масалан фосиқ мусулмон шахс мушриклар ё секуляристларни сўйган нарсасини истемол қилмасликни ё уларни покиза қизлари ва аёлларини никохламасликни ё улардан жизъя олмасликни сабаби, уларнинг кофир бўлганликлари учун эмаслигини яхши билади, балки бунга қўшимча равишда буни далили уларнинг мушрик ва секуляр бўлганликларидур; аммо мана бу фосиқ мусулмон шахс мушрик ва секуляристларни хукмини бошқа кофирларга хам умумийлаштириб юборади, бўлиб хам буни асли  қуръон ва суннатда ва  аллохни шариатидаги қонунларда мавжуд эмас, хатто улар бундан кўра баттарроқ таркиботларни – яъни исломга мунтасиб мушриклар каби – вужудга келтиришади, бундай таркибларни аллохни шариатидаги қонунларга хеч қандай нисбати йўқ.

Мушриклар хукмини сабаби ва кофирларни бир дастасига мушриклар калимасини айтишликни сабаби бошқа бир нарса, кофирларнинг бошқа бир дастасига мажус,собеий каби ахли китобни кофирлари дейишликни сабаби хам бошқа бир нарса, бундан ташқари ахли қиблага қараб мусулмон дейишлик хам алохида бошқа бир нарса; аммо бу шахс мана бу сабабларни эътиборга олмаган холда, огохона ва ўзини ихтиёри билан ва хеч қандай шаръий узрсиз мушриклар хукмини ахли китобни кофирларига, шибхи ахли китобга ва хатто мусулмонларга нисбатан хам содир қилиб ташлайди ва шу равиш билан мана бу мусулмон ахли бидъат, фосиқ шахс “сабаб” бўйича аслга қаршилик қилган бўлади.

(давоми бор………)

---

[1]– صحیح مسلم

[2]– متفق علیه

یِیتتِینچِی مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ شَرعِی مَنبَعلَردَگِی بِدعَتنِی مُختَصَر تَنِیب آلِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(3- قیسم)

آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگَه نِیدِیک، مَنَه بوُندَی بِیر نِیچَه دَستَه گَه بوُلِینِیشلَر وَ تَفَرُّق وُجُودگَه کِیلگَن پَیتِیدَه، اَصلِی جِنسنِی یَسَمَه سِیدَن اَجرَه تِیب بِیرِیشگَه بُو جِنسدَن فایدَه لَه نوُچِیلَرگَه قَرَگَندَه سانلَرِی کَم وَ اَندَک بوُلگَن مُتَخَصِّصلَرگِینَه قادِر بوُلَه دِی خالاص، مَنَه بُو صادِق وَ عَمَللِی مُتَخَصِّصلَر اَگَر حَسَن وَ حُسَینگَه، اَنَه اوُشَنچَه صَحابَه لَرگَه اوُحشَب  اِضطِرارِی حالَتدَه مَنَه بُو یَسَمَه جِنسدَن فایدَه لَه نِیشگَه مَجبُور بوُلِیشمَه گَندَه اِیدِی، اوُلَر آسانلِیک بِیلَن اِمامِی حَنَفِی، جَعفَر صادِق، مالِک، شافِیعِی، حَنبَل وَ باشقَه لَرگَه اوُحشَب اَنَه بُو یَسَمَه جِنسدَن اوُزاقلَه شَر اِیدِیلَر؛ اَمّا عُمُوم فایدَه لَه نوُچِیلَر مَنَه بوُندَی حالَتدَه سَرگَردان بوُلِیب قالَه دِیلَر وَ مَنَه بُو اِیککِی جِنسنِی اوُرتَه سِیدَگِی اوُحشَشلِیکلَر سَبَبلِی، اوُلَرنِی قَیسِی بِیرِی اَصل وَ قَیسِی بِیرِی یَسَمَه اِیکَه نِینِی اَجرَه تَه آلِیشمَیدِی.

مَنَه بُو یِیردَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اوُزلَرِینِی خُطبَه لَرِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  «إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَخَيْرَ الْهَدْىِ هَدْىُ مُحَمَّدٍ وَشَرَّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَكُلَّ ضَلاَلَةٍ فِي النَّارِ»،  “اِینگ راست سُوز اَلله نِی کِتابِی وَ اِینگ یَحشِی رَوِیش محمد صلی الله علیه وسلمنِی رَوِیشِیدِیر، اِینگ یامان اِیش دِیندَه یَنگِیلِیکنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشدِیر، دِیندَه یَنگِی پَیدا بوُلگن نَرسَه، بِدعَتدِیر؛ هَر قَندَی بِدعَت گوُمراهلِیک وَ هَر بِیر گوُمراهلِیک اِیسَه جَهَنَّمدَه دِیر.[1]

وَ اوُمُّ المُؤمِنِین عائِشَه رَضِیَ الله عَنها رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمدَن رِوایَت قِیلَه دِیلَر، اوُ کِیشِی مَرحَمَت قِیلگَنلَر: «مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»، “کِیمکِی بِیزلَرنِی مَنَه بُو اِیشِیمِیزدَه (اِسلام دِینِیدَه) اوُندَه مَوجُود بوُلمَه گَن نَرسَه نِی وُجُودگَه کِیلتِیرسَه، اوُ نَرسَه مَردوُددِیر.” [2] اِیندِی مَنَه بُو قَیتَه رِیلگَن نَرسَه مِی یا بِدعَتمِی، بوُنِی فَرقِی یوُق:

• عَقِیدَه وَ نَظَرِی جِهَتدَن، مَثَلاً: قَدَرِیَه، جَبَرِیَه،خَوارِج، مُعتَزِیلَه، مُورجِعَه، حاضِرگِی اِخوانُ الشَّیاطِین ( اِیخوانُ المُسلِیمِیننِی اَدَشگَن، فاسِد شاهَه سِی) وَ یا آخِیرگِی اِیککِی عَصر مابَینِیدَگِی نَجدِی اوُلَمالَرِی، نَجدِیلَر مُشرِکلَر کَلِیمَه سِیدَن ناتوُغرِی توُشوُنچَه لَرنِی وُجُودگَه کِیلتِیرِیشگَن یاکِی غَیرِی شَرعِی یَنگِی اِصطِلاحلَرنِی، اوُصُوللَرنِی،فُرُوعلَرنِی یَسَب آلِیشگَن وَ ………..
• یاکِی مَنَه بُو قَیتَه رِیلگَن بِدعَت وَ نَرسَه لَر سوُز جُملَه لَردَن عِبارَت، مَثَلاً: اَگَر حُکوُمَت دِیماکرَه تِیک بوُلسَه، اوُ اِسلامِی حُکوُمَتدَن یَحشِیراق دِییِیلسَه یاکِی باشقَه کافِرلَر یا حَتَّی مُسُلمانلَراوُچُون هَم مُشرِکلَر کَلِیمَه سِیدَن فایدَه لَه نِیلسَه.
• یاکِی مَنَه بُو قَیتَه رِیلگَن نَرسَه لَر عَمَلِی حالَتدَه بوُلسَه، مَثَلاً: نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن خِلافَتنِی اوُرنِیگَه شاهِیگَرلِیک توُزوُمِینِی کِیلتِیرِیشلِیک، بُو توُزوُمنِی اوُزِی مِینگلَب بوُلغَه نِیشلَرنِینگ مَنبَع سِیگَه، بوُلاغِیگَه اَیلَه نَه دِی، یاکِی نَمازگَه قوُشِیمچَه قوُشِیش یا نَمازنِی کَمَیتِیرِیش یاکِی سِکوُلار حِزبلَرگَه قوُشِیلِیش یاکِی سِکوُلارِیزم وَ اِسلامنِی اَرَلَشتِیرِیب تَشلَه گَن وَ یَنگِی مَعجُون یَسَب آلگَن اَدَشگَن حِزبلَرگَه کِیرِیش.
• یاکِی مَنَه بُو قَیتَه رِیلگَن بِدعَت وَ نَرسَه لَر تَرکِی ( بِیر نَرسَه نِی یاکِی اِیشنِی تَرک قِیلِیش) بوُلِیشِی موُمکِین، مَثَلاً: نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن خِلافَتنِی تَرک قِیلِیب شاهِیگَرلِیک توُزوُمِیگَه کوُنگِیل قوُیِیش یاکِی “اوُچ اَبزارنِی” وَ مَنَه بُو “اوُچ اَبزارنِی” کَنَلِی آرقَه لِی وُجوُدگَه کِیلگَن اوُمَّتنِی تَرک قِیلِیب، تَفَرُّق شِیرکِینِی کِینگَیتِیرِیش یاکِی جِهادنِی،نَمازنِی،رُوزَه نِی وَ باشقَه عِبادَتلَرنِی تَرک قِیلِیش.  

اِیندِی، کِیمکِی مَنَه بُو یَنگِی عَقِیدَه وِی نَرسَه لَرنِی یاکِی سوُزلَرنِی یا عَمَلنِی  یا تَرک قِیلِیشنِی قِیلسَه، اوُ اوُزِینِی اوُچِینچِیسِی مَوجُود بوُلمَه گَن اِیککِی گوُرُوهگَه قوُشِیب آلِیبدِی: یاکِی اوُ اِسلام دائِرَه سِیدَه بِیر فاسِق مُسُلمان صِیفَتِیدَه قالَه دِی، اوُنِی عَمَلِی گوُناه وَ مَعصِیَتگَه باعِث بوُلَه دِی، اوُنگَه مُفَسِّقَه بِدعَتِیگَه دوُچار بوُلگَن دِییمِیز؛ یاکِی شَخص مَنَه بُو یَنگِی نَرسَه لَرنِی قِیلِیش بِیلَن اِسلام دائِرَه سِیدَن چِیقَه دِی وَ مُرتَد بوُلَه دِی، بوُندَیلَرگَه مُکَفِّرَه یا مُغَلِّظَه بِدعَتِیگَه دُوچار بوُلِیبدِی دِییمِیز.

مَنَه بُو حالَتدَه،کِیمکِی مَنَه بُو یَنگِی وُجُودگَه کِیلتِیرِیلگَن وَ اِسلام دِینِیدَه سابِیقَه سِی بوُلمَه گَن یَنگِی نَرسَه لَردَن بِیرِینِی قِیلسَه، اَنَه اوُشَه توُرت فِیلتِیردَن (1- جِنایَتنِی اِثبات قِیلِینِیشِی،2- جِنایَتنِی اَلله وَ رَسُولِی تامانِیدَن تَصدِیقلَه نِیشِی، 3- تَکفِیرنِی شَرطلَرِی،4- تَکفِیرنِی مانِعلِیکلَرِی) اوُنِی اوُتکَه زِیلَه دِی، اَگَر اوُنِی فاسِد دِیب تَشخِیص بِیرِیلسَه اوُنگَه مُرتَد دِییمِیز، اَمّا اَگَر شَخص رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی سُنَّتلَرِیدَن بِیرِینِی اوُرنِیگَه یَنگِی نَرسَه نِی قوُیِیب آلِیب گوُناه قِیلگَن بوُلسَه وَ اوُنِی توُرت فِیلتِیردَن اوُتکَه زِیشنِی کِیرَگِی بوُلمَسَه یاکِی بُو شَخصنِی توُرت فِیلتِیردَن اوُتکَه زِیلسَه – یُو، لِیکِن اوُ بُو مَرحَلَه لَرنِی بِیرِیدَه توُحتَب قالسَه وَ اِرتِداد دَرَجَه سِیگَه یِیتِیب بارمَسَه، اَمّا اوُ آگاهانَه وَ اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن هِیچ قَندَی مَجبُور بوُلمَه گَن حالدَه، اوُزِینِی جِنایَتِینِی دَوام اِیتتِیرسَه، مَنَه بُو اِیککِی طائِفَه گَه وَ مَنَه بوُ اِیککِی شَخصگَه وَ مَنَه بُو اِیککِی گوُرُوهگَه بِدعَت اَهلِی دِییمِیز.

کِیشِی بِیر گوُناهنِی قِیلگَچ، شوُ گوُناه سَبَبلِی تَنبِیه بوُلگَن بوُلسَه هَم، لِیکِن یَنَه شُو گوُناهنِی تَکرارلَه گَن بوُلِیشِی موُمکِین وَ باشقَه بِیر کِیشِینِی اِیسَه توُرت فِیلتِیردَن اوُتکَه زِیلگَچ، اوُ بِیر مَرحَلَه دَه توُحتَب قالگَن وَ تَکفِیر قِیلِینمَسدَن یا مُرتَد بوُلمَسدَن قالگَن بوُلَه دِیمِی؛ هَر قَندَی حالَتدَه هَم، مَنَه بُو اِیککِی گوُروُهدَگِی مُسُلمانلَرگَه اَهلِی بِدعَت دِییمِیز. مَنَه بُو اَهلِی بِدعَتنِی اَهلِی فِسق هَم دِییِیشَه دِی، چوُنکِی اوُلَر آگاهانَه وَ اوُزلَرِینِی اِیختِیارلَرِیگَه کوُرَه وَ هِیچ قَندَی شَرعِی عُذرگَه اِیگَه بوُلمَه گَن حالدَه، بَعضِی اوُرِینلَردَه اَصلگَه وَ اَلله تَعالَی پَبغَمبَرِی آرقَه لِی جوُنَتگَن نَرسَه گَه قَرشِی چِیقِیشَه دِی.

مَثَلاً فاسِق مُسُلمان شَخص مُشرِکلَر یا سِکوُلارِیستلَرنِی سوُیگَن نَرسَه سِینِی اِستِعمال قِیلمَسلِیکنِی یا اوُلَرنِی پاکِیزَه قِیزلَرِی وَ عَیاللَرِینِی نِکاهلَه مَسلِیکنِی یا اوُلَردَن جِزیَه آلمَسلِیکنِی سَبَبِی، اوُلَرنِینگ کافِر بوُلگَنلِیکلَرِی اوُچُون اِیمَسلِیگِینِی یَحشِی بِیلَه دِی، بَلکِی بوُنگَه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه بوُنِی دَلِیلِی اوُلَرنِینگ مُشرِک وَ سِکوُلار بوُلگَنلِیکلَرِیدوُر؛ اَمّا مَنَه بُو فاسِق مُسُلمان شَخص مُشرِک وَ سِکوُلارِیستلَرنِی حُکمِینِی باشقَه کافِرلَرگَه هَم عُمُومِیلَشتِیرِیب یوُبارَه دِی، بوُلِیب هَم بوُنِی اَصلِی قُرآن وَ سُنَّتدَه وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَردَه مَوجُود اِیمَس، حَتَّی اوُلَر بوُندَن کوُرَه بَتتَرراق تَرکِیباتلَرنِی- یَعنِی اِسلامگَه مُنتَسِب مُشرِکلَر کَبِی – وُجُودگَه کِیلتِیرِیشَه دِی، بوُندَی تَرکِیبلَرنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگَه هِیچ قَندَی نِسبَتِی یوُق.

مُشرِکلَر حُکمِینِی سَبَبِی وَ کافِرلَرنِی بِیر دَستَه سِیگَه مُشرِکلَر کَلِیمَه سِینِی اَیتِیشلِیکنِی سَبَبِی باشقَه بِیر نَرسَه، کافِرلَرنِینگ باشقَه بِیر دَستَه سِیگَه مَجُوس، صابِیئِی کَبِی اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِی دِییِیشلِیکنِی سَبَبِی هَم باشقَه بِیر نَرسَه، بوُندَن تَشقَرِی اَهلِی قِبلَه گَه قَرَب مُسُلمان دِییِیشلِیک هَم اَلاهِیدَه باشقَه بِیر نَرسَه؛ اَمّا بوُ شَخص مَنَه بُو سَبَبلَرنِی اِعتِبارگَه آلمَه گَن حالدَه، آگاهانَه وَ اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن وَ هِیچ قَندَی شَرعِی عُذرسِیز مُشرِکلَر حُکمِینِی اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِیگَه، شِبهِ اَهلِی کِتابگَه  وَ حَتَّی مُسُلمانلَرگَه نِسبَتاً هَم صادِر قِیلِیب تَشلَیدِی وَ شُو رَوِیش بِیلَن مَنَه بُو مُسُلمان اَهلِی بِدعَت، فاسِق شَخص “سَبَب” بوُیِیچَه اَصلگَه قَرشِیلِیک قِیلگَن بوُلَه دِی.

 (دوامی بار…….)

---

[1]– صحیح مسلم

[2]– متفق علیه