وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(25- қисм)

Масалан, бизларнинг баъзи мувозанатсиз биродарларимиз Салохиддин Айюбий мана бу хукуматга кириши билан кофир бўлган дейишади, бошқа бир даста эса аслини олганда у олдин хам кофир бўлган дейишади, нима учун? Чунки сўфийларни ақидасига эга бўлган. Ёки баъзиларни айтишича, йўқ у кофир бўлмаган, чунки уни нияти исмоилийларнинг шиъа хукуматини йўқотмоқчи бўлган ва шу сабабли уларни хукуматига кириб келган. Бўлиб хам хужжатларни хаммаси мана бу нарсаларни  аксини кўрсатади.

Мана бу мувозанатсиз ва меъзонсиз дўстларимиз хеч қандай далилга эга бўлмаганликлари сабабли, Салохиддинни ниятига ишора қилишади, бўлиб хам хеч қайси бир ақлли инсон ўзини  бундай усулда хақорат қилмайди ва шахсни ниятини,қалбини меъёр деб кўрсатмайди,аслида эса барча хужжатлар, санадлар буни тескарисини собит қилади. Улар ўзларининг бундай муносабатлари билан ё бизларнинг мувозанатсиз, меъзонсиз дўстларимиз ёки бўлмасам огох ва режага асосан иш олиб борадиган душманимиз хисобланишади.

Бизлар мана бу исломий изтирорий бадал хукуматлар эга бўлган нотўғри,ғалат ақидаларни ва рафторларни баъзисини химоя қилмаймиз, балки биз шу фикрдамизки, росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишлари бўйича ва кичик мункарни йўқотишга харакат қилиш  каттароқ мункарни вужудга келишига  сабаб бўлмаслигини ёки катта мункарни йўқотишга харакат қилиш янада каттароқ мункарни вужудга келишига сабаб бўлмаслигини хисобга олишимиз керак. Набавий хужжатни  мана бу шахсларга ё гурухларга ёки исломий изтирорий бадал хукуматларга етказишимиз ва амр ба маъруф ва нахий аз мункар бўйича вазифамизни бажаришимиз керак .

Чунки мусулмонлар мана бу хукуматларни ва амирларни фармони остида бўлишганини  ва мусулмонлар кофирларга қарши жанг қилишганини яхши биламиз, ахли қибла билан кофирларни ўртасидаги мана бу жанг , фақат икки дастани ўртасида бўлади.          

 الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ.

Хўп, энди мана булар кофир бўлишганми ё мусулмонми? Улар фатх қилган минтақалардаги одамларни мусулмон қилишганми ё кофир қилишганми? Агар мусулмон бўлишган бўлса, уларни хокимияти  остидаги диёрлар хам дорул ислом бўлади ва агар кофир бўлишган бўлса, уларни хокимияти остидаги диёрлар хам дорул куфр бўлади.

Демак мана бу хукуматларни ва мана бу амирларни,қўмондонларни фармони остида жанг қилган  мусулмонлар тоғутни лашкари эмаслар, агарчи мана бу “ахли таъвил” мусулмонлар ўзлари эга бўлган шаръий узрлари билан бирга иртидодгача етиб бормайдиган  тоғутларни сифатларига  эга бўлишган бўлса хам, мана бу фожир амирларни фармони остида жиходни  бир сафда уйғунлашган холда муттахид душманга қарши олиб боришимиз лозим бўлади.

  Биз шуни яхши биламизки, нубувват манхажига асосланган исломий хукумат қулагач, мана бу катта мусибатни кетидан вохид уммат ва вохид жамоат хам нобуд бўлгач, турли-хил умматлар ва хилма- хил жамоатлар уни ўрнига келди. Мана бу катта мусибатни баробарида исломий изтирорий бадал хукуматлар вужудга келишди, улар вохид  улил амр шўроси ва вохид уммат ва вохид жамоат бўлмагани учун турли-хил фирқалар,мазхабларни вужудга келишига шароитни мухайё қилишди ва мусулмонлар вужудга келган  тафарруқ саратонини  ўзини вақтида қатъият билан дармон қилишга қодир бўлишмади. Буюк уламоларнинг саъй харакатлари натижасида хам мана бу саратон  ва тарқалган касаллик учун муносиб дармон йўли топилмади. Шу сабабли хам бизлар жамиятда аллохни шариатидаги қонунларни комил ишлатилиш неъматидан махрум бўлганимиздан сўнг, турли-хил ақидавий ва ички касалликларнинг  хамласига дучор бўлдик, тафарруқ ва ички жангларни вужудга келиши, хамда жуда кўп мусулмон диёрларидаги  умумий иртидод хам, мана бу мусибатни кўзга кўринган намунаси хисобланади.

 Мана шу холатда хам исломий изтирорий бадал хукуматлар бутун тарих давомида ташқи ошкор кофирларни ва махаллий муртадларни қаршисидаги мусулмонларни химоя қилишга қодир бўлишди, хатто ташқи ошкор бир кофир мусулмонларга хамла қиладиган бўлса, бу ишни кетидан ўзларига мухолиф бўлган хукуматлар билан хам муттахид бўлишга харакат қилишган. Мана бу мусулмонлар тарихидаги ажойиботлардан хисобланиб, бу борада юзлаб намуналарни келтирса бўлади, муғулларни хамласи давридаги ибни Таймияни ёки Зохир байбарс Baibars ва Сайфиддин Қутузни муғулларга қарши  иттиходи хам  бунга мисол бўлади. Бу борада бир оз изох бериб ўтмоқчиман, бу фойдали бўлиши мумкин:

Зохир байбарс билан  Сайфиддин Қутузни орасида  мисрда қонли жанглар бўлиб ўтган, аммо уни қўмондони оқтой жамдор ўлдирилгач, 652 хижрий йилда 4000 нафар аскарлари билан бирга мисрдан шомга қочиб кетади. Байбарс ва унинг аскарлари бу диёрда айюбийлар билан хам,Сайфиддин Қутузни лашкари билан хам  қонли жангларни бошларидан кечиришади. Аммо 656 хижрий йилда боғдоднинг муғулларни қўлига ўтгани уни қулоғига етиб боргач, ташқи ошкор кофирлар ва уларнинг махаллий навкарлари мусулмонларни хаммасини тахдид қилаётганини тушуниб етади. Шу сабабли хам 657 хижрий йилда халабни хокими малак носир юсуфга нома ёзади ва унга 4000 нафар аскар билан ёрдам беришини сўрайди, улар билан бирга фурот дарёсига қўриқчилик қилишларини ва муғуллар, уларга муттахид бўлган махаллий сотқинларни шомга ўтишлари учун кўприк қуришларига рухсат бермаслигини айтади, аммо малик носир уни талабини қабул қилмайди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(25- قیسم)

مَثَلاً، بِیزلَرنِینگ بَعضِی مُواظَنَتسِیز بِرادَرلَرِیمِیز صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِی مَنَه بُو حُکوُمَتگه کِیرِیشِی بِیلَن کافِر بوُلگن دِییِیشَه دِی، باشقَه بِیر دَستَه اِیسَه اَصلِینِی آلگندَه اوُ آلدِین هَم کافِر بوُلگن دِییِیشَه دِی، نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی صُوفِیلَرنِی عَقِیدَه سِیگه اِیگه بوُلگن. یاکِی بَعضِیلَرنِی اَیتِیشِیچَه، یوُق اوُ کافِر بوُلمَه گن، چوُنکِی اوُنِی نِیَتِی اِسمائِلِیلَرنِینگ شِیعَه حُکوُمَتِینِی یوُقاتماقچِی بوُلگن وَ شوُ سَبَبلِی اوُلَرنِی حُکوُمَتِیگه کِیرِیب کِیلگن. بوُلِیب هَم حُجَّتلَرنِی هَمَّه سِی مَنَه بُو نَرسَه لَرنِی عَکسِینِی کوُرسَه تَه دِی.

مَنَه بُو مُواظَنَتسِیز وَ مِعزانسِیز دوُستلَرِیمِیز هِیچ قَندَی دَلِیلگه اِیگه بوُلمَه گنلِیکلَرِی سَبَبلِی، صَلاحِ الدِّیننِی نِیَتِیگه اِیشارَه قِیلِیشَه دِی، بوُلِیب هَم هِیچ قَیسِی بِیر عَقللِی اِنسان اوُزِینِی بوُندَی اوُصُولدَه حَقارَت قِیلمَیدِی وَ شَخصنِی نِیَتِینِی، قَلبِینِی مِعیار دِیب کوُرسَتمَیدِی، اَصلِیدَه اِیسَه بَرچَه حُجَّتلَر، سَنَدلَر بوُنِی تِیسکَه رِیسِینِی ثابِت قِیلَه دِی. اوُلَر اوُزلَرِینِینگ بوُندَی مُناسَبَتلَرِی بِیلَن یا بِیزلَرنِینگ مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز دوُستلَرِیمِیز یاکِی بوُلمَه سَم آگاه وَ رِیجَه گه اَساساً اِیش آلِیب بارَه دِیگن دُشمَنِیمِیز حِسابلَه نِیشَه دِی.

بِیزلَر مَنَه بوُ اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَر اِیگه بوُلگن ناتوُغرِی، غَلَط عَقِیدَه لَرنِی وَ رَفتارلَرنِی بَعضِیسِینِی حِمایَه قِیلمَیمِیز، بَلکِی بِیز شوُ فِکردَه مِیزکِی، رَسُول الله صَلَّی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی رَوِیشلَرِی بُویِیچَه وَ کِیچِیک مُنکَرنِی یوُقاتِیشگه حَرَکَت قِیلِیش کَتتَه راق مُنکَرنِی وُجوُدگه کِیلِیشِیگه سَبَب بوُلمَسلِیگِینِی یاکِی کَتتَه مُنکَرنِی یوُقاتِیشگه حَرَکَت قِیلِیش یَنَدَه کَتتَه راق مُنکَرنِی وُجُودگه کِیلِیشِیگه سَبَب بوُلمَسلِیگِینِی حِسابگه آلِیشِیمِیز کِیرَک. نَبَوِی حُجَّتنِی مَنَه بُو شَخصلَرگه یا گوُرُوهلَرگه یاکِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَرگه یِیتکَه زِیشِیمِیز وَ اَمر بَه مَعرُوف وَ نَهِی اَز مُنکَر بوُیِیچَه وَظِیفَه مِیزنِی بَجَرِیشِیمِیز کِیرَک.

چوُنکِی مُسُلمانلَر مَنَه بُو حُکوُمَتلَرنِی وَ اَمِیرلَرنِی فَرمانِی آستِیدَه بوُلِیشمَه گن وَ مُسُلمانلَر کافِرلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشگه نِینِی یَحشِی بِیلَه مِیز، اَهلِی قِبلَه بِیلَن کافِرلَرنِی اوُرتَه سِیدَگِی مَنَه بُو جَنگ، فَقَط اِیککِی دَستَه نِی اوُرتَه سِیدَه بوُلَه دِی.   الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ. حوُپ، اِیندِی مَنَه بُولَر کافِر بوُلِیشگنمِی یا مُسُلمانمِی؟ اوُلَر فَتح قِیلگن مِنطَقَه لَردَگِی آدَملَرنِی مُسُلمان قِیلِیشگنمِی یا کافِر قِیلِیشگنمِی؟ اَگر مُسُلمان بوُلِیشگن بوُلسَه، اوُلَرنِی حاکِمِیَتِی آستِیدَگِی دِیارلَر هَم دارُ الاِسلام بوُلَه دِی وَ اَگر کافِر بوُلِیشگن بوُلسَه، اوُلَرنِی حاکِمِیَتِی آستِیدَگِی دِیارلَر هَم دارُ الکُفر بوُلَه دِی.

دِیمَک مَنَه بوُ حُکوُمَتلَرنِی وَ مَنَه بوُ اَمِیرلَرنِی،قوُماندانلَرنِی فَرمانِی آستِیدَه جَنگ قِیلگن مُسُلمانلَر طاغوُتنِی لَشکَرِی اِیمَسلَر، اَگرچِی مَنَه بُو “اَهلِی تَعوِیل” مُسُلمانلَر اوُزلَرِی اِیگه بوُلگن شَرعِی عُذرلَرِی بِیلَن بِیرگه اِرتِدادگه چَه یِیتِیب بارمَیدِیگن طاغوُتلَرنِی صِیفَتلَرِیگه اِیگه بوُلِیشگن بوُلسَه هَم، مَنه بُو فاجِر اَمِیرلَرنِی فَرمانِی آستِیدَه جِهادنِی بِیر صَفدَه اوُیغوُنلَشگن حالدَه مُتَّحِد دُشمَنگه قَرشِی آلِیب بارِیشِیمِیز لازِم بُولَه دِی.

بِیز شوُنِی یَحشِی بِیلَه مِیزکِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت قوُلَه گچ، مَنَه بُو کَتتَه مُصِیبَتنِی کِیتِیدَن واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت هَم نابوُد بوُلگچ، توُرلِی- هِیل اوُمَّتلَر وَ هِیلمَه – هِیل جَماعَتلَر اوُنِی اوُرنِیگه کِیلدِی. مَنَه بُو کَتتَه مُصِیبَتنِی بَرابَرِیدَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَر وُجسودگه کِیلِیشدِی، اوُلَر واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِی وَ واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت بوُلمَه گه نِی اوُچُون توُرلِی- هِیل فِرقَه لَر، مَذهَبلَرنِی وُجُودگه کِیلِیشِیگه شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلِیشدِی وَ مُسُلمانلَر وُجُودگه کِیلگن تَفَرُّق سَرَطانِینِی اوُزِینِی وَقتِیدَه قَطعِیَت بِیلَن دَرمان قِیلِیشگه قادِر بوُلِیشمَه دِی. بُویُوک اوُلَمالَرنِینگ سَعی حَرَکَتلَرِی نَتِیجَه سِیدَه هَم مَنَه بُو سَرَطان وَ تَرقَلگن کَسَللِیک اوُچُون مُناسِب دَرمان یُولِی تاپِیلمَه دِی. شوُ سَبَبلِی هَم بِیزلَر جَمِیعیَتدَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی کامِل اِیشلَه تِیلِیشِی نِعمَتِیدَن مَحرُوم بُولگه نِیمِیزدَن سوُنگ، توُرلِی – هِیل عَقِیدَه وِی وَ اِیچکِی کَسَللِیکلَرنِینگ حَملَه سِیگه دوُچار بوُلدِیک، تَفَرُّق وَ اِیچکِی جَنگلَرنِی وُجُودگه کِیلِیشِی، هَمدَه جُودَه کوُپ مُسُلمان دِیارلَرِیدَگِی عُمُومِی اِرتِداد هَم، مَنَه بُو مُصِیبَتنِی کوُزگه کوُرِینگن نَمُونَه سِی حِسابلَه نَه دِی.

مَنَه بُو حالَتدَه هَم اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَر بوُتوُن تَرِیخ دَوامِیدَه تَشقِی آشکار کافِرلَرنِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی قَرشِیسِیدَگِی مُسُلمانلَرنِی حِمایَه قِیلِیشگه قادِر بُولِیشدِی،حَتَّی تَشقِی آشکار بِیر کافِر مُسُلمانلَرگه حَملَه قِیلَه دِیگن بوُلسَه، بوُ اِیشنِی کِیتِیدَن اوُزلَرِیگه مُخالِف بوُلگن حُکوُمَتلَر بِیلَن هَم مُتَّحِد بوُلِیشگه حَرَکَت قِیلِیشگن. مَنَه بُو مُسُلمانلَر تَرِیخِیدَگِی عَجایِیباتلَردَن حِسابلَه نِیب، بُو بارَه دَه یوُزلَب نَمُونَه لَرنِی کِیلتِیرسَه بوُلَه دِی، مُغوُللَرنِی حَملَه سِی دَورِیدَگِی اِبنِ تَیمِیَّه نِی یاکِی ظاهِر بِیبَرس  Baibars  وَ سَیفُ الدِّین قُطوُزنِی مُغوُللَرگه قَرشِی اِتِّحادِی هَم بوُنگه مِثال بوُلَه دِی. بُو بارَدَه بِیر آز اِیضاح بِیرِیب اوُتماقچِیمَن، بُو فایدَه لِی بوُلِیشِی موُمکِین:

ظاهِر بِیبَرس بِیلَن سَیفُ الدِّین قُطوُزنِی آرَه سِیدَه مِصردَه قانلِی جَنگلَر بوُلِیب اوُتگن، اَمّا اوُنِی قوُماندانِی آقتای جَمدار اوُلدِیرِیلگچ، 652 هِجرِی یِیلدَه 4000 نَفَر عَسکَرلَرِی بِیلَن بِیرگه مِصردَن شامگه قاچِیب کِیتَه دِی. بِیبَرس وَ اوُنِینگ عَسکَرلَرِی بُو دِیاردَه اَیّوُبِیلَر بِیلَن هَم، سَیفُ الدِّین قُطوُزنِی لَشکَرِی بِیلَن هَم قانلِی جَنگلَرنِی باشلَرِیدَن کِیچِیرِیشَه دِی. اَمّا 656 هِجرِی یِیلدَه بَغدادنِینگ مُغوُللَرنِی قوُلِیگه اوُتگه نِی اوُنِی قوُلاغِیگه یِیتِیب بارگچ، تَشقِی آشکار کافِرلَر وَ اوُلَرنِینگ مَحَلِّی نَوکَرلَرِی مُسُلمانلَرنِی هَمَّه سِینِی تَحدِید قِیلَه یاتگه نِینِی توُشوُنِیب یِیتَه دِی. شُو سَبَبلِی هَم 657 هِجرِی یِیلدَه حَلَبنِی حاکِمِی مَلِیک ناصِر یوُسُفگه نامَه یازَه دِی وَ اوُنگه 4000 نَفَر عَسکَر بِیلَن یاردَم بِیرِیشِینِی سوُرَیدِی، اوُلَر بِیلَن بِیرگه فوُراط دَریاسِیگه قوُرِیقچِیلِیک  قِیلِیشلَرِینِی وَ مُغوُللَر، اوُلَرگه مُتَّحِد بوُلگن مَحَلِّی ساتقِینلَرنِی شامگه اوُتِیشلَرِی اوُچُون کوُپرِیک قوُرِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرمَسلِیگِینِی اَیتَه دِی، اَمّا مَلِیک ناصِر اوُنِی طَلَبِینِی قَبوُل قِیلمَیدِی.

(دوامی بار……)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(25- قسمت)

عده ای از برادران نا متعادل ما مثلا می گویند صلاح الدین ایوبی با ورودش به این حکومت کافر شده است، دسته ای دیگرمی گویند اصلا او قبلا هم کافر بوده است، چرا؟ چون عقاید صوفیانه داشته است. یا می گویند نه کافر نشده است چون نیتش این بوده است که حکومت شیعه های اسماعیلی را از بین ببرد برای همین وارد حکومت آنها شده است . در حالی که تمام مدارک و اسناد هم خلاف این را نشان می دهند.

 این دوستان نامتعال ونامیزان ما چون دلیلی ندارند به نیت صلاح الدین اشاره می کنند در حالی که هیچ انسان عاقلی نمی تواند این طوری به خودش توهین کند و نیت و قلب شخصی را معیار قرار بدهد که تمام مدارک و اسناد خلاف این را ثابت می کنند . اینان  با چنین واکنشهائی یا دوستان و برادران نامتعادل و نامیزان ما هستند یا دشمنان آگاه و برنامه ریز ما .

ما از بعضی عقاید و رفتارهای غلطی که این حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی قطعا داشتند و دارند حمایت نمی کنیم، بلکه بر این باوریم که باید به سبک رسول الله صلی الله علیه وسلم و با در نظر گرفتن  اینکه تلاش جهت از بین بردن منکر کوچکی منجر به منکر بزرگی نشود، یا تلاش برای از بین بردن منکر بزرگی منجر به ایجاد منکر بزرگتری نشود، حجت نبوی را به این شخص یا گروه یا حکومت بدیل اضطراری اسلامی برسانیم و وظیفه  ی امر به معروف و نهی از منکر را انجام بدهیم .

چون می دانیم که مسلمین تحت فرمان این حکومتها و امیران بودند، و مسلمین بر علیه کفار جنگ کردند، و می دانیم که در این جنگ اهل قبله با کفار دو دسته بیشتر هم وجود ندارد. الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ.  خوب حالا اینها کافر بودند یا مسلمان؟ مردم سرزمینهائی که اینها فتح کردند مسلمانشان کردند یا کافرشان کردند؟ اگر مسلمان بودند پس سرزمین تحت حاکمیت آنان هم می شود دارالاسلام، و اگر کافر بودند پس سرزمین تحت حاکمیت آنان هم می شود دارالکفر.

پس این مسلمینی که تحت فرمان این حکومتها و این امیرها و فرماندهان در آمدند و برایشان  جنگ کردند جند الطاغوت نیستند هر چند که این مسلمینِ «اهل تأویل» به دلیل عذرهای شرعی که دارند صفاتی از صفات طاغوتها را هم درخودشان جا داده باشند که به ارتدادشان ختم نشده باشد، و لازم است تحت فرماندهی این امیران فاجر هم جهاد را در یک صف و هماهنگ بر علیه دشمنان متحد به پیش برد.

می دانیم زمانی که حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ پس از خلفای راشدین منهدم شد، به دنبال این مصیبت بزرگ، امت واحد و جماعت واحد هم منهدم شد و امتهای مختلف و جماعتهای مختلفی جایگزین شدند. در برابر این مصیبت بزرگ حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی به وجود آمدند که در نبود شورای اولی الامر واحد و امت واحد و جماعت واحد، زمینه را برای تولید انواع فرق و مذاهب فراهم کردند، و مسلمین نتوانستند که در برابر تولید سرطان تفرق درمانی به موقع و قاطع ارائه دهند . تلاشهای فردی علمای بزرگوار هم نتوانست راه علاج مناسبی برای این سرطان و بیماری گسترده بشود. برای  همین ما علاوه بر آنکه از نعمت و کارکرد کامل قانون شریعت الله در جامعه محروم شدیم ، مورد تهاجم انواع بیماریهای عقیدتی و درونی هم واقع شدیم، که تفرق و تولید جنگهای داخلی و حتی ارتدادهای عمومی بسیاری از سرزمینهای مسلمان نشین نمونه ی بارز این مصیبت بوده اند .

با تمام این احوال همین حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی در طول تاریخ توانستند که از مسلمین در برابر کفار آشکار خارجی و مرتدین محلی محافظت کنند، و حتی زمانی که یک کافر آشکار خارجی به مسلمین حمله می کرد مسلمین همگی سعی می کردند پشت سر یکی از این حکومتهایی که خودشان هم با او مخالف بودند متحد بشوند. این از بدیهیات تاریخ مسلمین است که صدها نمونه در این زمینه وجود دارد، مثل ابن تیمیه در هنگام حمله ی مغول یا  مثل اتحاد ظاهر بیبَرس Baibars و سیف الدین قُطُز علیه مغول . کمی این را توضیح بدهم ممکن است مفیدتر بشود:

ظاهر بیبَرس Baibars درگیریهای خونینی با سیف الدین قُطُز در مصر داشت اما باکشته شدن فرمانده اش اقطای جمدار در سال ۶۵۲ هجری همراه با چهار هزار تن از همرزمانش از مصر به شام فرار کرد. بیبرس و سربازانش در این سرزمین هم جنگهای خونینی هم با ایوبیان کردند هم با نیروهای سیف الدین قطز. اما زمانی که در سال ۶۵۶ هجری خبر سقوط بغداد توسط مغول به گوشش رسید، تازه فهمید که خطر کفار آشکار خارجی و نوکران محلی آنان همه‌ی مسلمین را تهدید می‌کند. برای  همین در سال ۶۵۷ هجری به ملک ناصر یوسف حاکم حلب نامه نوشت و از او خواست ۴۰۰۰ سرباز را همراه او یا فرماندهی غیر از او بفرستد تا بر رود فرات نگهبانی بدهند و اجاز ندهند مغولها و متحدین محلی آنها برای عبور سربازانشان به سمت شام بر رود فرات پل ببندند، اما ملک ناصر درخواستش را قبول نکرد.

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(78- қисмат)

Дар инжо мухим нестки ин амали суъ ва зишти бародаронимон дар чи аст, мухим ин астки амали суъиро аз руйи жахолат анжом дода аст, ва вазифайи мо додани огохи ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба у аст то заминахойи тўвбаи уро аз ин журм барояш фарохам бишавад ва аз ин олудагийи ақидатий ё рафторий пок бишавад, ва аз ин беморийи даруний ё зохирий нажот пейдо кунад.

Вазифайи мо дармон ва фарохам кардани асбоб ва заминахойи нажоти фуқароъ ва беморони аст на куштани онхо ва ё тард кардани онхо. Агар мо дучори иштибохи тарди ғейри шаръий муслимин шудем, ва муслиминро ба далили жахолатишон аз худимон тард кунем, ва жахолатишон дар ин жавомеъи жохилийро асбоби барои тардишон ва тафарруқи бештар кардем,ва бароишон узр ба жахл дар аъмоли суъики анжом медиханд наёварем, онвақт бо ин тафарруқи вайронгарики тўлид кардем чи каси аз жониби аллох пуштибони мо хохад буд? Магар аллох таоло баъди аз нусрати худиш мўъмининро аз асбоби наср қарор надода?

هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ

Чиро? Мўъминин баъди аз нусрати аллох бузургтарин асбоби қудратгирий ва нузули наср ва пирузи хастанд, мо дар баробари ин муслимини жохилики ба хотири жахолатишон дучори аъмоли суъи шуданд тибқи нақшайи душманонимон аз коноли уламоъи суъ варрувайбиза вал аимматул музиллин ва дуотун ала абваби жаханнам амал намекунем, ва тибқи нақшайи душманонимон дар тарди инон ва ижоди тафарруқ пеш намеравем, балки аз токтик ва силохи мухимми сабр дар ислохи ин бародарони мариз ва олудамон ва хифзи вахдатимон истефода мекунемки, сабр кори содайи хам нест бахусус дар вазъи мовжуд аммо қоида хамин аст:

رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ(اعراف/126)

Мо дар равиши бархурд бо бародарон ва хохарони мусалмонимонки дучори амали суъ ва иштибохи шудан ба сабки сахобайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз ек то хафтод узр ва бахонайи шаръий меоварем.70 яъни хийли зиёд ва то онжоики метавонем. Холо агар ин узрхойи мо кофий набуданд мегуем шояд узри дигари хам дошта бошад ва мо аз он бехабар бошем. Ин услуби ек мусалмон дар баробари иштибохи ек мусалмон аст. Он хам дар кудом мужтамаъ? Дар мужтамаъи сахоба ва асри хулафои рошидин. Холо дар ин жомеъайи жохилий ва беморики хукуматхойи тоғутий ва мунофиқин ва секулярзадахо ва уламойи суъ варрувайбиза бо химояти куффори ишғолгари хорижий ва онхамма расонайи мохвораий ва конолхойи ижтимоий ва омузиший ва ғейрих инхамма олудагий ва беморий тўлид карданд бояд чанд урзи шаръий барои муслимин биёварем.

Нуктаи дигарики иддайи аз бародарон дар он иштибох мекунанд ин астки фарқи бейни амали мужримонайи шахс бо худи шахс намегузоранд. Наметавонанд мисли бархурди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо иштибохоти Усома ибни Зайд ва Холид ибни Валид бо муслимини доройи амали суъ бархурд кунанд. Мо бояд танх аз он амали он хохар ё бародаримон эъломи бароат кунем на аз худишон. Мо замоники бародар ё хохари мўъминимонро мебинемки муртакиби амали суъ ва гумрохи шуданд набояд онро басурати мутлақ гумрохиш биномем. Балки дар хамон мовзуъ ишонро жохил ва гумрох медонем. Мисли иттифоқики барои Холид ибни Валид ё Усома ибни Зайд ё Миқдод ё Билол дар муовизайи махсулиш рух дод.

Масалайи иштибохи дигарики иддайи дар он офтоданд ин астки хиёл мекунанд хар каси бо онхо бижангад хатман кофар ё муртад ё хавориж ва сахавот ва муздур аст. Дар холики интури нест, ва мумкин аст ба далоили дигари чун бағий бо шумо вориди жанг шуда бошад, ё ижтиходи ғалати карда бошад, ва ба хотири иймон ва ислом бо шумо нажангад, дар хар сурат ин жангиш боис намешавад сифати иймон ва исломро аз у бигирид:

وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا (حجرات/9)

Хар гох ду гурух аз мўъминон бо хам ба жанг пардохтанд, дар миёни онон сулх барқарор созид.

Дар хар сурат равиши шаръий таомул ва бархурд бо ахли қибла хам еки дигар аз пеш заминахо ва муқаддамоти зарурийи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий астки бояд мисли бақияйи пеш заминахо ва муқаддамот тавассути мужохидини фирқайи ножия риоят бишавад.

Еки дигар аз пеш шартхойи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий “ иродайи шўроий” аст. “ иродайи шўроий” ба маъни қабул ва пазириши танаввуъ ороъ, бардоштхо ва тафосир даруни шўро ва таслими раъйи вохиди шўро шудан аст.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(77- қисмат)

Инкор бо қалб яъни муборизайи манфий, ва дар хар се равиши мубориза бо мункар, кинорагири ва адами хамкори бо мункар ва шахси мужрим вужуд дорад. Ин қоидайи куллий мубориза дар холатхойи оддий аст, аммо агар шахс дар холатхойи изтирор қарор гирифт бояд тобеъи қоидайи

«الضرورات تبیح المحضورات»

шуд. Масалан мусалмон мажбур бишавад ек чизи бадтарро бо ек чизи бади дафъ кунад, барои аз бейн бурдани ек чизи фосидтари ба чизи фосиди чанг бизанад.

Дар ингуна мавориди бисёр мутаъаддиди изтирорий, ва дар чанин жавомеъи жохилиятзадаики мумкин аст хадди фосила бейни дорудастайи мунофиқин ва мўъминин хам ба хам бихурад, барои мухофизат аз мўъминини ба кучактарин шубхот дар рафъи иттихоми аз муслимин чанг мезанем, ва хусни зон ва гумони хейр бурдан ба муслимин ба унвони ек вожиб барои тўвжих ва тафсир ба самти хуби корхойи онхо чанг мезанем, ва ин корро новъи тақвияти жибхайи мўъминин медонем.

Аллох таоло барои мо барои бандахояш узр биёварем ва бандахояшро бо шубхот аз журм табраъа кунем:

ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنِ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ[1]

Мо хам ба хотири дусти аллох ва тақвияти иймонимон тамоми кинахо ва танаффурхойи нобажо ва хутувотиш шайтонро дур бирезем ва ин корхоро мекунем.

مَنْ أَحَبَّ لِلَّهِ، وَأَبْغَضَ لِلَّهِ، و أَعْطَى لِلَّهِ، فَقَدِ اسْتَكْمَلَ الإِيمَانَ[2]

Онки ба хотири худо дуст бидорид ва ба хотири худо душман бидорид ва ба хотири худованд чизиро бибахшид, иймони вай комил гашта аст.” Ин хам татбиқи амалий ва харакатийи бахши аз:

«إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ »

Дар зиндаги дунёвиймон аст.

Мо дар панохи хукумати исломий ала минхажин нубувват ё бадили изтирорийи он ниёзманди ташкили шўройи улил амри мантақаий ва жахоний хастемки мазхар ва намояндайи тамоми муслимин ва мустазъафини жахон бошад, ва инро зомини ташкил ва бақойи уммат ва инро зомини хифз ва тақвияти қудрат ва пирузийи бар тамоми душманони шумора ек ва ду ва се ва чохор ва ахли қиблайи мужрим медонем.

Мо хақ надорем бо аъмоли жохилонайи худимон ахли қиблаики танхо барои ризояти аллох онро субх ва шом мехонем аз ин иттиход ва ин қудрат ва ин харакати жахоний тард кунем ва киноришон бизанем, хар чандки ба далоили мухталифи доройи айбхо ва иштибохоти бузург хам бошанд, мо посухгуйи иштибохот ва айбхойишон нестем, балки масъули огохсозийи онхо ва фарохам кардани заминахойи тўвба дар онхо хастем.

Касики жохилона муртакиби журми тарди чанин мўъминини хатокор бишавад дар садама задан ба муслимин ва дар хидмат ба душманони ошкор ва пинхони ахли қибла кор карда аст, ва шакки нестки инсони золими астки тибқи нақшайи мушрикин ва секуляристхо ва соири душманон амал карда аст. Диққат кунид аллох таоло чи мефармояд:

وَلاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ مَا عَلَیْکَ مِنْ حِسَابِهِم مِّن شَیْءٍ وَمَا مِنْ حِسَابِکَ عَلَیْهِم مِّن شَیْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَکُونَ مِنَ الظَّالِمِینَ‏(انعام/52-53)

Касонироки (аз пеши худ) мароники сахаргохон ва шомгохон худоиро ба фарёд мехонанд

[« بِالْغَدَاةِ وَ الْعَشِیِّ»

Мурод, дар хамма авқот аст. Манзуришон ( танхо ризояти) у аст. На хисоби ишон бар ту аст ва на хисоби ту бар онон аст ( ва хар каси даргири амали хувиш аст). Агар ( ба харфи секуляристхо дарборайи ингуна мўъминон гуш дихи ва аз худ) ононро бирони, аз зумрайи ситамгарон хохи буд.

Мо хақ надорем чанин масирироки душманони мо ва бахусус душманони мушрик ва секуляри мо рафтандро биравем ва бояд:

وَإِذَا جَاءکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِآیَاتِنَا فَقُلْ سَلاَمٌ عَلَیْکُمْ کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلَى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَن عَمِلَ مِنکُمْ سُوءاً بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابَ مِن بَعْدِهِ وَأَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(انعام/54)

Харгох мўъминон ба оёти мо ба пеши ту омаданд бадишон бигу: салом бар шумо бод! Худованд шумо бар хувиштан рахмат вожиб намуда астки хар каси аз шумо аз руйи нодони ва жахолат дучори амал ва кори суъ ва бади шуд, ва ле баъди аз он тўвба кард ва ислох кард ( худованд узри тақсири уро мепазирад) чироки у бахшанда истки рахм мекунад.

(идома дорад………)

---

[1]أخرجه الترمذي في كتاب الحدود، باب ما جاء في درء الحدود، برقم 1344، والبيهقي في السنن الكبرى كتاب الحدود، باب ما جاء في درء الحدود بالشبهات 8/238.

[2]الألباني في “السلسلة الصحيحة” 1 / 657 : أخرجه أبو داود ( 4681 ) و ابن عساكر في ” تاريخ دمشق ” ( 6 / 16 / 2

، 9 / 396 / 2

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(24-қисм)

Шахс ва жамоатдан ва жамоатни шўросидан ва исломий бадал хукуматдан бошланиб ва нихоят нубувват манхажига асосланган хилофатда нихоясига етадиган ва бутун жахон  улил амр шўроси ва вохид уммат ва вохид ижмоъ ва мусулмонларни вохид жамоатида хатм бўладиган   мана бу онгли ва мақсадли харакатда, бизлар юқорига ва олдинга сари қилинган хар қандай  харакатни, вахдатни мусулмонларни фойдасига, тараққиётига деб билсак, пастга ё орқага ва тафарруққа томон қилинган харакатни эса мусулмонларни зарарига қилинган ошкор зулм деб хисоблаймиз.

  Кўрганимиздек исломий бадал хукуматларни ўзи хам хилма- хил даражаларга тақсим бўлади, уларни хаммаси бир хил сатхда эмас. Энди агар заифроқ бир исломий бадал хукумат, кучлироқ исломий бадал хукуматга айланадиган бўлса, албатта бу мусулмонларни фойдасигадур. Салохиддин мана бу ишни қилган эди. Аббосийлар хам заиф бўлиб қолган умавийларга нисбатан шу ишни қилишган ва усмонийлар хам худди шу ишни заифлашиб қолган тарқоқ хукуматларни устида амалга оширишган. Изтирорий бадал хукуматларда  ва хатто жамоатларда, шўроларда иштирок этишлик, агар мусулмонларни бир қадам олдинга олиб борадиган бўлса, қонуний хисобланади, аммо агар мусулмонларни бир қадам ортга қайтарадиган бўлса ўзининг қонунийлигини қўлдан бой беради.

  Бу ердаги мухим нарса шуки, мусулмонлар олдинга сари харакат қилишлари керак, лекин бу харакатни  икки томонни тақвосидаги  мезон  таъйин қилмайди.  Худди шу меъёрни бани умайяни фармони остидаги лашкар Абдуллох ибни Зубайрга нисбатан назарда тутган эдилар. улар Абдуллох ибни Зубайр розиаллоху анхунинг тақвосини меъзонига шубха қилишган эмас, аммо мана бу шахс мусулмонларни исталган вахдатга олиб бормаслигига ва уларни энг камида исломий изтирорий бадал хукумат томонидан таъмин қилиниши керак бўлган шариатни мақсадларига, хадафларига етказмаслигига  уларнинг ишончлари комил бўлган. Шу сабабли хам Абдуллох ибни Зубайрни тақвосидаги  меъзонни назарга олмаган холда, бани умайянинг булғанган лашкарида иштирок этишади ва макка,мадинадаги  ва бошқа шахарлардаги ахолини бошига тушган мусибатларни мусулмонларнинг қамраб олувчи вахдатини ва тафарруқдан пархез қилишни,дастур вахдатини, қўмондонлик вахдатини эвазига  қабул қилишади. Чунки улар фожир хокимни байроғи остидаги кенг қамровли вахдатнинг фойдаси тақволи амирни байроғи остидаги тафарруқдан кўра мусулмонлар учун манфаъатлироқ  деб фикрлашган. Абдуллох ибни Зубайр розиаллоху анхумонинг хукуматини бостириш жараёни ва 19 ёшли Салохиддин Айюбий рохимахуллохни мисрдаги исмоилий шиъаларининг хукуматини вазирлигида иштирок этиши ва шунга ўхшаган мисоллар, баъзи бир ноогох ва хатто мувозанатсиз,меъзонсиз биродарларимизни мусулмонларни сахих манхажига тўғри келмайдиган  ошириб юборишларга,ғулу қилинишига ,такфир қилишларга тортиб кетган.

Ер юзида аллохни дини етиб келган инсонлар икки жамиятга ё икки дастага бўлинган бўлиб, учинчи даста мавжуд эмас, ё мусулмон жамияти ё кофирларни жамияти. Аллох таоло мархамат қиладики:         

 قُلْنَا اهْبِطُواْ مِنْهَا جَمِیعاً فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُم مِّنِّی هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَایَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ* وَالَّذِینَ کَفَرواْ وَکَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا أُولَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ ‏ (بقره/38-39)

“У жойдан (жаннатдан) хаммангиз тушинг”, дедик. “Бас, сизларга мен тарафимдан хидоят келганида, шу хақ йўлга эргашган кишилар  ғамгин бўлмайдилар”. *** Оятларимизни инкор қилиб, ёлғон деган кимсалар эса дўзах эгалари бўлиб, унда абадий қолажаклар.

Аллохни шариатидаги қонунларни татбиқ қилиш ё қилмаслик бўйича хам минтақалар ё диёрлар дорул исломга ва дорул куфрга тақсим бўлади ва мана бу икковини ўртасидаги жангда иштирок этадиган шахслар хам қуйидаги икки холатда бўлишади:

 الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقَاتِلُوا أَوْلِيَاءَ الشَّيْطَانِ ۖ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًا (نساء/76)

Иймон эгалари аллох йўлида жанг қиладилар, кофир кимсалар эса шайтон йўлида жанг қиладилар. Бас,шайтоннинг дўстларига қарши жанг қилингиз! Шубхасиз, шайтоннинг макри заиф бўлгувчидир.

Мусулмонларни барчасини устида бир хил хукм чиқарамиз ва уларни хаммасини мусулмон деб биламиз, уларнинг хар бирини иймони қандай даражада экани билан ишимиз йўқ, худди шу тартибда барча кофирларни хам уларнинг рахбари билан қўл остидагиларни орасини ажратмаган холда,  хаммасини кофир деб хисоблаймиз, яъни тоғутни хукми аскарни хукми билан бир хил бўлади.

” إِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا كَانُوا خَاطِئِينَ “

чунки улар хам кофирдурлар ва хам шайтонни авлиёлари бўлишади ва хам тоғутни йўлида жанг қилишади.

Азиз дўстлар, мана бундай тоғутга лашкар бўлишлик мусулмонларга ё ахли қиблага  эмас, балки кофирларга хос нарса. Бу жуда хам содда нарса, мусулмонларнинг амири ё рахбари гунох қилган ё баъзи худудларни бузган ё ошириб юборган пайтида туғён қилган бўлади, аммо уни туғёни куфр ва иртидод даражасига етмаган, унга фожир тоғут дейилади, у тоғутни хукмига эмас фожирни хукмига шомил бўлади. Энди мисрдаги исмоилий шиъаларининг хукуматига ўхшаган ахли таъвил ва ахли ижтиход ва ахли қибла бўлган бир фирқанинг сафида ё мўътазила бўлган  ва қуръонни халқига эътиқод қилган  маъмунга ўхшаш аббосийларнинг  сафида ёки ўзиникидан бошқа бир райъга,ижтиходга,тафсирга, таъвилга эга бўлган нақшбандий сўфий усмонийларнинг  сафида жанг қилган мусулмон хам тоғутни лашкари хисобланадими ё йўқми? Салохиддин хам тоғутий  ва кофир хукуматни таркибига кириб 19 йил мобайнида кофир ва тоғут хокимнинг вазири, хамда тоғутни лашкари  бўлганми ё йўқми? У вазир бўлиб ўтказган 19 йил мобайнида уни хукмини  хомонга ўхшатиб тоғутни лашкари жумласидан хисоблашимиз инсофданми?

 Аббосийлар хам Ахмад ибни Ханбални замонидаги маъмунни хукуматига ўхшаб қуръонни халқ бўлганига қоил эдилар, ёки нақшбандий сўфий усмонийлар ёки босқинчи ва секуляр италия лашкарини қаршисидаги сўфий Умар Мухторни лашкаричи? Ёки курдистон ва кермоншохдаги социалист совет босқинчиларининг лашкарини қаршисида жанг қилган Санжархон қўмондонлиги остидаги нақшбандий шайх Хисомиддинни лашкаричи? Ёки босқинчи секуляр кофир англияликларга қарши хинд ярим оролида қиём қилган  Султон Типу    ва вилоятлардаги толибонни аксар қўмондонлари мотрудий сўфий маслагида бўлишган, лекин улар ақидавий ва рафторий булғанишларга эга бўлишларига қарамасдан америка рахбарлигидаги ташқи секуляр кофирларга қарши жанг  қилишган, бунга ўхшаш бошқа мисоллар хам мавжуд.  Мана буларнинг  хаммасини тоғут ва кофирлар ва хамда тоғутларни лашкари бўлган дейишимиз инсофдан бўладими  ва ақлга тўғри келадиган иш хисобланадими?

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(24- قیسم)

شَخص وَ جَماعَتدَن وَ جَماعَتنِی شوُراسِیدَن وَ اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتدَن باشلَه نِیب وَ نِهایَت نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتدَه نِهایَه سِیگه یِیتَه دِیگن وَ بوُتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شوُراسِی وَ واحِد اوُمَّت وَ واحِد اِجماع وَ مُسُلمانلَرنِی واحِد جَماعَتِیدَه حَتم بُولَه دِیگن مَنَه بُو آنگلِی وَ مَقصَدلِی حَرَکَتِیدَه، بِیزلَر یوُقارِیگه وَ آلدِینگه سَرِی قِیلِینگن هَر قَندَی حَرَکَتنِی، وَحدَتنِی مُسُلمانلَرنِی فایدَه سِیگه، تَرَقِّیاتِیگه دِیب بِیلسَک، پَستگه یا آرقَه گه وَ تَفَرُّققَه تامان قِیلِینگن حَرَکَتنِی اِیسَه مُسُلمانلَرنِی ضَرَرِیگه قِیلِینگن آشکار ظُلم دِیب حِسابلَیمِیز.

کوُرگه نِیمِیزدِیک اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتلَرنِی اوُزِی هَم هِیلمَه – هِیل دَرَجَه لَرگه تَقسِیم بُولَه دِی، اوُلَرنِی هَمَّه سِی بِیر هِیل سَطحدَه اِیمَس. اِیندِی اَگر ضَعِیفراق بِیر اِسلامِی بَدَل حُکوُمَت، کوُچلِیراق اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتگه اَیلَه نَه دِیگن بوُلسَه، اَلبَتَّه بُو مُسُلمانلَرنِی فایدَه سِیگه دوُر. صَلاحِ الدِّین مَنَه بُو اِیشنِی قِیلگن اِیدِی. عَبّاسِیلَر هَم ضَعِیف بوُلِیب قالگن اوُمَوِیلَرگه نِسبَتاً بُو اِیشنِی قِیلِیشگن وَ عُثمانِیلَرنِی هَم حوُددِی شُو اِیشنِی ضَعِیفلَه شِیب قالگن تَرقاق حُکوُمَتلَرنِی اوُستِیدَه عَمَلگه آشِیرِیشگن. اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَردَه وَ حَتَّی جَماعَتلَردَه ، شوُرالَردَه اِیشتِراک اِیتِیشلِیک، اَگر مُسُلمانلَرنِی بِیر قَدَم آلدِینگه آلِیب بارَه دِیگن بوُلسَه، قانوُنِی حِسابلَه نَه دِی، اَمّا اَگر مُسُلمانلَرنِی بِیر قَدَم آرتگه قَیتَه رَه دِیگن بوُلسَه اوُزِینِینگ قانوُنِیلِیگِینِی قوُلدَن بای بِیرَه دِی.

بُو یِیردَگِی مُهِم نَرسَه شوُکِی، مُسُلمانلَر آلدِینگه سَرِی حَرَکَت قِیلِیشلَرِی کِیرَک، لِیکِن بوُ حَرَکَتنِی اِیککِی تامانگه تَقواسِیدَگِی مِعزان تَعیِین قِیلمَیدِی. حوُددِی شوُ مِعیارنِی بَنِی اوُمَیَّه نِی فَرمانِی آستِیدَگِی لَشکَر عَبدُ الله اِبنِ زُبَیرگه نِسبَتاً نَظَردَه توُتگن اِیدِیلَر. اوُلَر عَبدُ الله اِبنِ زُبَیر رَضِیَ الله عَنهُ نِینگ تَقواسِینِی  مِعزانِیگه شُبهَه قِیلِیشگن اِیمَس، اَمّا مَنَه بوُ شَخص مُسُلمانلَرنِی اِیستَلگن وَحدَتگه آلِیب بارمَسلِیگِیگه وَ اوُلَرنِی اِینگ کَمِیدَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت تامانِیدَن تَعمِین قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگن شَرِیعَتنِی مَقصَدلَرِیگه ، هَدَفلَرِیگه یِیتکَزمَسلِیگِیگه اوُلَرنِینگ اِیشانچلَرِی کامِل بوُلگن. شوُ سَبَبلِی هَم عَبدُالله اِبنِ زُبَیرنِی تَقواسِیدَگِی مِعزاننِی نَظَرگه آلمَه گن حالدَه،بَنِی اوُمَیَّه نِینگ بوُلغَنگن لَشکَرِیدَه اِیشتِراک اِیتِیشَه دِی وَ مَکَّه،مَدِینَه دَگِی وَ باشقَه شَهَرلَردَگِی اَهالِینِی باشِیگه توُشگن مُصِیبَتلَرنِی مُسُلمانلَرنِینگ قَمرَب آلوُچِی وَحدَتِینِی وَ تَفَرُّقدَن پَرهِیز قِیلِیشنِی، دَستوُر وَحدَتِینِی،قوُماندانلِیک وَحدَتِینِی عِوَضِیگه قَبوُل قِیلِیشَه دِی. چوُنکِی اوُلَر فاجِر حاکِمنِی بَیراغِی آستِیدَگِی کِینگ قَمراولِی وَحدَتنِینگ فایدَه سِی تَقوالِی اَمِیرنِی بَیراغِی آستِیدَگِی تَفَرُّقدَن کوُرَه مُسُلمانلَر اوُچُون مَنفَعَتلِیراق دِیب فِکرلَشگن. عَبدُالله اِبنِ زُبَیر رَضِیَ الله عَنهُمانِینگ حُکوُمَتِینِی باستِیرِیش جَرَیانِی وَ 19 یاشلِی صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِی رَحِمَهُ الله نِی مِصردَگِی اِسمائِلِی شِیعَه لَرِینِینگ حُکوُمَتِینِی وَزِیرلِیگِیدَه اِیشتِراک اِیتِیشِی وَ شوُنگه اوُحشَه گن مِثاللَر، بَعضِی بِیر ناآگاه وَ حَتَّی مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز بِرادَرلَرِیمِیزنِی مُسُلمانلَرنِی صَحِیح مَنهَجِیگه توُغرِی کِیلمَیدِیگن آشِیرِیب یوُبارِیشلَرگه، غوُلوُ قِیلِینِیشِیگه، تَکفِیر قِیلیشلَرگه تارتِیب کِیتگن.

یِیر یوُزِیدَه اَلله نِی دِینِی یِیتِیب کِیلگن اِنسانلَر اِیککِی جَمِیعیَتگه یا  اِیککِی دَستَه گه بوُلِینگن بوُلِیب، اوُچِینچِی دَستَه مَوجُود اِیمَس، یا مُسُلمان جَمِیعیَتِی یا کافِرلَرنِی جَمِیعیَتِی. اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:      قُلْنَا اهْبِطُواْ مِنْهَا جَمِیعاً فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُم مِّنِّی هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَایَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ* وَالَّذِینَ کَفَرواْ وَکَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا أُولَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ ‏ (بقره/38-39) ” اوُ جایدَن (جَنَّتدَن) هَمَّنگِیز توُشِینگ”، دِیدِیک. “بَس، سِیزلَرگه مِین طَرَفِیمدَن هِدایَت قِیلگه نِیدَه، شوُ حَق یوُلگه اِیرگشگن کِیشِیلَر غَمگِین بُولمَیدِیلَر”. *** آیَتلَرِیمِیزنِی اِنکار قِیلِیب، یالغان دِیگن کِیمسَه لَر اِیسَه دوُزَخ اِیگه لَرِی بوُلِیب، اوُندَه اَبَدِی قالَه جَکلَر.

اَلله نِی شَرِیعیَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی تَطبِیق قِیلِیش یا قِیلمَسلِیک بوُیِیچَه هَم مِنطَقَه لَر یا دِیارلَر دارُ الاِسلامگه وَ دارُ الکُفرگه تَقسِیم بوُلَه دِی وَ مَنَه بوُ اِیککاوِینِی اوُرتَه سِیدَگِی جَنگدَه اِیشتِراک اِیتَه دِیگن شَخصلَر هَم قوُیِیدَگِی اِیککِی حالَتدَه بوُلِیشَه دِی:    الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقَاتِلُوا أَوْلِيَاءَ الشَّيْطَانِ ۖ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًا (نساء/76)  اِیمان اِیگه لَرِی اَلله یوُلِیدَه جَنگ قِیلَه دِیلَر، کافِر کِیمسَه لَر اِیسَه شَیطان یُولِیدَه جَنگ قِیلَه دِیلَر. بَس، شَیطاننِینگ دُوستلَرِیگه قَرشِی جَنگ قِیلِینگِیز! شُبهَه سِیز، شَیطانِنینگ مَکرِی ضَعِیف بوُلگوُوچِیدِیر.

مُسُلمانلَرنِی بَرچَه سِینِی اوُستِیدَه بِیر هِیل حُکم چِیقَه رَه مِیز وَ اوُلَرنِی هَمَّه سِینِی مُسُلمان دِیب بِیلَه مِیز، اوُلَرنِینگ هَر بِیرِینِی اِیماننِی قَندَی دَرَجَه دَه اِیکَه نِی بِیلَن اِیشِیمِیز یوُق، حوُددِی شوُ تَرتِیبدَه بَرچَه کافِرلَرنِی هَم اوُلَرنِینگ رَهبَرِی بِیلَن قوُل آستِیدَگِیلَرنِی آرَه سِینِی اَجرَتمَه گن حالدَه، هَمَّه سِینِی کافِر دِیب حِسابلَیمِیز، یَعنِی طاغوُتنِی حُکمِی عَسکَرنِی حُکمِی بِیلَن بِیر هِیل بوُلَه دِی.   ” إِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا كَانُوا خَاطِئِينَ ”  چوُنکِی اوُلَر هَم کافِردوُرلَر وَ هَم شَیطاننِی اَولِیالَرِی بوُلِیشَه دِی وَ هَم طاغوُتنِی یوُلِیدَه جَنگ قِیلِیشَه دِی.

عَزِیز دوُستلَر، مَنَه بوُندَی طاغوُتگه لَشکَر بوُلِیشلِیک مُسُلمانلَرگه یا اَهلِی قِبلَه گه اِیمَس، بَلکِی کافِرلَرگه خاص نَرسَه. بُو جُودَه هَم ساددَه نَرسَه، مُسُلمانلَرنِینگ اَمِیرِی یا رَهبَرِی گوُناه قِیلگن یا بَعضِی حُدُودلَرنِی بوُزگن یا آشِیرِیب یوُبارگن پَیتِیدَه طوُغیان قِیلگن بوُلَه دِی، اَمّا  اوُنِی طوُغیانِی کُفر وَ اِرتِداد دَرَجَه سِیگه یِیتمَه گن، اوُنگه فاجِر طاغوُت دِییِیلَه دِی، اوُ طاغوُتنِی حُکمِیگه اِیمَس فاجِرنِی حُکمِیگه شامِل بوُلَه دِی. اِیندِی مِصردَگِی اِسمائِلِی شِیعَه لَرِینِینگ حُکوُمَتِیگه اوُحشَه گن اَهلِی تَعوِیل وَ اَهلِی اِجتِهاد وَ اَهلِی قِبلَه بوُلگن بِیر فِرقَه نِینگ صَفِیدَه یا مُؤتَزِیلَه بوُلگن وَ قُرآننِی حَلقِیگه اِعتِقاد قِیلگن مَعمُونگه اوُحشَش عَبّاسِیلَرنِینگ صَفِیدَه یاکِی اوُزِینِیکِیدَن باشقَه بِیر رَعیگه، اِجتِهادگه، تَفسِیرگه، تَعوِیلگه اِیگه بوُلگن نَقشبَندِی صوُفِی عُثمانِیلَرنِینگ صَفِیدَه جَنگ قِیلگن مُسُلمان هَم طاغوُتنِی لَشکَرِی حِسابلَه نَه دِیمِی یا یُوقمِی؟ صَلاحِ الدِّین هَم طاغوُتِی وَ کافِر حُکوُمَتنِی تَرکِیبِیگه کِیرِیب 19 یِیل مابَینِیدَه کافِر وَ طاغوُت حاکِمنِینگ وَزِیرِی، هَمدَه طاغوُتنِی لَشکَرِی بوُلگنمِی یا یوُقمِی؟ اوُ وَزِیر بوُلِیب اوُتکَزگن 19 یِیل مابَینِیدَه اوُنِی حُکمِی هامانگه اوُحشَه تِیب طاغوُتنِی لَشکَرِی جُملَه سِیدَه حِسابلَه شِیمِیز اِنصافدَنمِی؟

عَبّاسِیلَر هَم اَحمَد اِبنِ حَنبَلنِی زَمانِیدَگِی مَعمُوننِی حُکوُمَتِیگه اوُحشَب قُرآننِی حَلق بوُلگه نِیگه قائِل اِیدِیلَر، یاکِی نَقشَبندِی صُوفِی عُثمانِیلَر یاکِی باسقِینچِی وَ سِکوُلار اِیتَه لِیَه لَشکَرِینِی قَرشِیسِیدَگِی صوُفِی عُمَر مُختارنِی لَشکَرِیچِی؟ یاکِی کوُردِستان وَ کِیرمانشاهدَگِی ساسِیالِیست ساوِیت باسقِینچِیلَرِینِینگ لَشکَرِینِی قَرشِیسِیدَه جَنگ قِیلگن سَنجَرخان قوُماندانلِیگِی آستِیدَگِی نَقشَبندِی شَیخ حِسامِ الدِّیننِی لَشکَرِیچِی؟ یاکِی باسقِینچِی سِکوُلار کافِر حِسامِ الدِّیننِی لَشکَرِیچِی؟ یاکِی باسقِینچِی سِکوُلار کافِر اَنگلِیَه لِیکلَرگه قَرشِی هِند یَرِیم آرالِیدَه قِیام قِیلگن سُلطان تِیپُو وَ وِلایَتلَردَگِی طالِباننِی اَکثَر قوُماندانلَرِی ماترُودِی صُوفِی مَسلَگِیدَه بوُلِیشگن، لِیکِن اوُلَر عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی بوُلغَه نِیشلَرگه اِیگه بوُلِیشلَرِیگه قَرَمَسدَن اَمِیرِکَه رَهبَرلِیگِیدَگِی تَشقِی سِکوُلار کافِرلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشگن، بُونگه اوُحشَش باشقَه مِثاللَر هَم مَوجُود. مَنَه بوُلَرنِی هَمَّه سِینِی طاغوُت وَ کافِرلَر وَ هَمدَه طاغوُتلَرنِی لَشکَرِی بوُلگن دِییِیشِیمِیز اِنصافدَن بوُلَه دِیمِی وَ عَقلگه توُغرِی کِیلَه دِیگن اِیش حِسابلَه نَه دِیمِی؟

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(24- قسمت)

در این حرکت آگاهانه و هدفمندی که از شخص و جماعت و شورای جماعتها و حکومت بدیل اسلامی شروع می شود و در نهایت به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  و شورای اولی الامر جهانی و امت واحد و اجماع واحد و جماعت واحد مسلمین ختم می شود ما هر حرکتی به سمت بالا و رو به جلو و وحدت را به نفع مسلمین و پیشرفت، و هر گونه حرکتی به سمت پائین و عقب روی و تفرق را به ضرر مسلمین و ظلم آشکاری می دانیم . 

دیدیم که حکومتهای بدیل اسلامی هم خودشان به درجات مختلفی تقسیم می شوند و همه دریک سطح نیستند. حالا اگر یک حکومت بدیل اسلامی ضعیف تر تبدیل بشود به یک حکومت بدیل  اسلامی قوی تر قطعا به نفع مسلمین است. صلاح الدین این کار را کرد . عباسیان هم همین کار را با امویای ضعیف کردند و عثمانیها هم همین کار را با حکومتهای متفرق و ضعیف کردند .  زمانی شرکت درحکومتهای بدیل اضطراری و حتی جماعتها و وشوراها هم مشروعیت دارد که مسلمین را در برابر اینهمه دشمن کافر آشکار و پنهان یک قدم به جلو ببرد و اگر مسلمین را به عقب برگرداند شرعیت خودش را از دست می دهد .

مهم این است که مسلمین به جلو بروند نه میزان تقوای هر یک از طرفین . این همان معیاری بود که سپاهیان تحت فرمان بنی امیه در جنگ با عبدالله بن زبیر در نظر گرفته بودند . اینان به میزان تقوا و پرهیزکاری عبدالله بن زبیر رضی الله عنهما شک نداشتند اما مطمئن بودند که این شخص مسلمین را به وحدت خواسته شده نمی رساند و نمی تواند آنا ن را به حداقل اهداف و مقاصد شریعتی که باید توسط یک حکومت بدیل اضطراری اسلامی تأمین بشود برساند. برای همین بدون در نظر گرفتن میزان پرهیزگاری و تقوای عبدالله بن زبیر در لشکر آلوده ی بنی امیه شرکت کردند و آنهمه مصیبت وارد شده به اهالی مکه و مدینه و دیگر شهر ها را به قیمت وحدت فراگیر مسلمین و پرهیز از تفرق و وحدت دستور و وحدت فرماندهی پذیرفتند، و این وحدت فراگیر تحت یک پرچم حاکم فاجر را بیشتر به نفع مسلمین می دیدند تا تفرق تحت پرچم یک امیر پرهیزکار را.

این قضیه ی سرکوب حکومت عبدالله بن زبیر رضی الله عنهما و حضور نزدیک به 19 ساله ی صلاح الدین ایوبی رحمه الله در وزارت حکومت شیعیان اسماعیلی مصر و امثالهم عده ای از برادران نا آگاه و حتی نامتعادل و نامیزان ما را به تند روی ها و زیاده روی ها و تکفیر هائی کشانده  است که تناسبی با منهج صحیح مسلمین ندارد .

 ما می دانیم که ساکنان روی زمین که دین الله به آنان رسیده است دو دسته و جامعه بیشتر نیستند و سومی ندارند، یا جامعه دسته ی مسلمین هستند یا جامعه و دسته ی کافر ها. الله تعالی می فرماید: قُلْنَا اهْبِطُواْ مِنْهَا جَمِیعاً فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُم مِّنِّی هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَایَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ* وَالَّذِینَ کَفَرواْ وَکَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا أُولَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ ‏ (بقره/38-39) گفتیم : همگی از آنجا (به زمین) فرود آئید و چنانچه هدایتی از طرف من برای شما آمد (که حتماً هم خواهد آمد) کسانی که از من پیروی کنند، نه ترسی بر آنان خواهد بود و نه غمگین خواهند شد.‏و کسانی که کافر شوند و آیه‌های ما را تکذیب کنند .اهل دوزخند و همیشه در آنجا خواهند ماند.‏

و بر اساس تطبیق یا عدم تطبیق قانون شریعت الله هم  سرزمینها به دارالاسلام و دارالکفر تقسیم می شوند، و اشخاصی که در جنگ بین ایندو مشارکت دارند از دو حالت خارج نیستند: الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقَاتِلُوا أَوْلِيَاءَ الشَّيْطَانِ ۖ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًا (نساء/76) کسانی که ایمان آورده‌اند، در راه الله می‌جنگند، و کسانی که کفرپیشه‌اند، در راه طاغوت می‌جنگند. پس با یاران شیطان بجنگید. بیگمان نیرنگ شیطان همیشه ضعیف بوده است .‏

همان طوری که حکم مسلمین یکی است و همه را ما مسلمان می دانیم و کاری به این نداریم که ایمان هرکدامشان چقدر است به همین ترتیب تمام  کفار را بدون فرق گذاشتن بین رهبر و زیر دستان کافر می دانیم و حکم طاغوت با حکم سربازآن یکی است” إِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا كَانُوا خَاطِئِينَ ” چون آنها هم کافرند و اولیای شیطان هستند و در راه طاغوت می جنگند.

دوستان عزیز این جند الطاغوت بودن مال کفاراست نه مال مسلمین و اهل قبله . خیلی ساده  است یک امیر و رهبر مسلمان زمانی که در معرض گناهانی قرار می گیرد و بعضی از حدود شرعی را می شکند و زیاده روی و طغیان می کند اما این طغیانش به حد کفر و ارتداد نرسیده است به او  می گویند فاجرنه طاغوت و مشمول حکم فاجرها می شود نه طاغوتها. حالا مسلمانی که در صف یک فرقه ی اهل تأویل و اهل اجتهاد و اهل قبله ای مثل حکومت شیعیان اسماعیلی مصر یا در صف عباسی هایی مثل مامون که معتزله بودند یا به خلق قرآن اعتقاد داشتند  یا در صف عثمانیهای صوفی نقشبندی که رای و اجتهاد و تفسیر و تأویل دیگری غیر از مال خودش دارد می جنگد جند الطاغوت است یا نه؟ صلاح الدین وارد یک حکومت طاغوتی و کافر شد و به مدت 19 سال وزیر یک حاکم کافر و طاغوتی شد و جند الطاغوت شد یا نه؟ آیا این انصاف است بگویم که درآن 19 سالی که وزیر بوده است حکمش مثل هامان است  و جزء جند الطاغوت است؟  

عباسیها هم مثل حکومت مأمون در زمان امام احمد بن حنبل که قائل به خلق قرآن بود، یا عثمانی های صوفی نقشبندی  یا  لشکرعمر مختار صوفی در برابر ارتش سکولار و اشغالگر ایتالیا؟ یا ارتش شیخ حسام الدین نقشبندی به فرماندهی سنجر خان در برابر ارتش اشغالگر شوروی سوسیالیستی در کوردستان و کرمانشاه یا قیام تیپو سلطان در شبه قاره ی هند بر علیه انگلیسی های کافر سکولار و اشغالگر و فرماندهان ولایتهای طالبان اکثرا صوفی مسلک ماتریدی با آلودگی های عقیدتی و رفتاری در برابر کفار سکولار خارجی به رهبری آمریکا و موارد مشابه و متعدد دیگر، آیا انصاف است  و نشانه ی سلامت عقل است که بگویم همگی طاغوتها و کفار و جند الطاغوت بودند ؟

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(76- қисмат)

Хар вақти каси бихохад хатохо ва иштибохоти гузашташро дасти кам дар мовриди масалайи қонуни шариати аллох ва миллати ситамдида худиш тасхих кунад бетардид амри хуби астки танхо метавонем аз он истиқбол кунем, ва хар вақти каси хатто тахти таъсири афкори умумий ижборан ногузир бишавад душмани муштараки тамоми шариатхойи осмоний ва муртаддини махаллий ва душмани миллати худиш қиём кунад, ва аз масалайи хамновъониш ба истизъоф кашидани худиш пуштибоний кунад, ва ё сирфан барои фарохам шудани

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Бо ахли қибла муттахид бишавад боз дар инсурат хам ба хеч важх зиёнбахш нахохад буд, хамчунонки насронийхо бо артеши Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху дар фатхи Форс ва Рум барои таъмини ин маворид муттахид шуданд.

Мо чораи надорем жузъ инки дар барномахойимон мутаносиб бо вазъи мовжудимон ва ниёзхойи рузимон таъаммул ва бознигари кунем, бояд бо барномайи системотик онхороки ба далоили аз муборизайи исломий худишонро кинор мекашанд бо рафъи шубхотишон дар ин мубориза ширкатишон бидихем, ва бо онхоики дар ин жунбуши умумий ва бунёдий даст руйи даст мегузоранд фаолона ва ба шевайи шаръий рубару бишавем. Мо танхо дар жараёни жиход ва муборизайи барои берун рондани куффори ишғолгари секуляри хорижий ва муртаддин ва пас мондахойи тоғутийи онхо, ва дар жараёни тахкими қонуни шариати аллох ва харакат ба самти такомули шўрохо то замони расидан ба шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид астки метавонем марзи бейни ек мужохид ва муборизи воқеъий ва ек пандорбофи хуқққабози сухансаро ва марзи миёни ислом ва ғейри исломро ошкортар кунем.

Дар жараёни жиход ва мубориза воқеъий астки ошкор мешавад чи каси алайхи душмани қасам хурда хунхори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махалллий содиқона мубориза мекунад ва чи каси рахтахобро таржих медихад, ва чи каси аз хуқуқи хаққи миллати мусалмони худиш пуштибоний мекунад ва ба он кўмак мекунад ва чи каси ба он пушт карда аст ва дар таваххумоти худиш чохор наъли юрутма меравад.

 Замоники мо хаммайи ахли қибларо ба вахдат ва тамоми ғейри муслимини мухолиф бо ишғолгарони секуляри хорижий ва муртаддини махаллийро хул ва хуши пеймонхойи бо худ хамрох мекунем, ва хохони чанин вахдати фарогири хастем, харгиз ба маънойи тажаммуъи нобихирадона ва созиши бидуни барнома нест. Мо тарафдори он хастемки бо риояти усули исломий бо нирухойи зидди ишғолгар ва зидди секуляр ва зидди қонуни шариати аллох хамгом бишавем, ва нирухоро дар мубориза алайхи нирухойи душманони муштарак ва аслий, ва дар пуштибонийи аз ситамдидагон ва кўмак ба онхо тахкими адолати исломий бо хам муттахид кунем.

Хатто мумкин аст дар жараёни густариши жиход бар алайхи душмани аслий аз аносири зидди душман хам пуштибоний кунем ва ононро ба харакат бар алайхи душмани аслий тарғиб кунем. Хамон корики росулуллох бо қабилахойи чун Хузоъа бар алайхи секуляристхойи қурайш кард.

Дар ижройи ин токтикхойи зарурий ва лозим мумкин аст баъзи аз бародарони номутаодил ва номезони мо қудрати хазм ва дарки онро надошта бошанд ва муртакиби гуфтор ё иқдомоти ихсосий ва ғейри шаръий бишаванд, дар ин сурат ин зарурат пеш меоядки аносири махдуд бийн, қосир ва ё ифротий ва номутаодил ва хатто созишкорро мовриди интиқод қарор бидихем, ва ин хислатхойи нописанди онхоро тард кунем, ва жараёни жиходий муслиминро бо ин интиқодот аз бемори ва олуда шудан ба беморихойи онон воксина кунем.

Нуктаи дигарики лозим аст дар равиши бархурди сахих бо ахли қибла ба унвони ек пеш ниёзи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий риоят бишавад муроқибати аз чигунагийи бархурд бо уламоики гушагири карданд, ё танхо ба имомат ва хитоба дар хадди изтирор мепардозанд, ё дар маъаррази икрох ва ижбор қарор гирифтанд ва чорайи жузъ дафъи ифсод ба фосид надоранд.

Дар тамоми ин маворид ва мавориди мушобехки мумкин аст ек мусалмон ба далили набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ё ба далили набуди хукумати бадили изтирорий исломий ва хатто тасаллути уламои суъ варравайбиза ва мунофиқин ва ахли бидъат бар находхойи қудрат дар жомеъа дар зуруф ва шароити замоний ва маконий вижайи гир кунадки барои баъзи аз нозирин шубхоти ба вужуд биёядки накунад инхам жузъи хамон афроди бемор ва дорудастайи мунофиқин ва секулярзада бошад, қоидайи куллий бар овардани бештарин узрхо барои мусалмон ва табриъайи он аз журми эхтимолий аз тариқи шубхот ва шак ва шубха аст, ва меъёри санжиш барои ононики дар мебориза бо жохилияти хоким гушагириро интихоб кардан хам ин астки:

مَن رَأى مِنكُم مُنكَرَاً فَليُغَيِّرْهُ بِيَدِهِ، فَإِنْ لَمْ يَستَطعْفَبِلِسَانِهِ، فَإِنْ لَمْ يَستَطعْ فَبِقَلبِه وَذَلِكَ أَضْعَفُ الإيمَانِ. [1]

Хар фарди аз шумоки кори гунохиро мушохида кунад боисти бо дастиш монеъи анжоми он шавад ва агар натавонист бо забониш монеъи он гардад ва агар наметавонад – хаддиақал – бо қалбиш- онро инкор кунад ва ба он рози нашавад- ва танхо сохиби заифтарин иймон астки танхо бо қалб инкор мекунад.

(идома дорад……..)

---

[1]صحیح  مسلم حديث ٤٩

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(75- қисмат)

Агар мўъминин кинорагири кунанд тадовуми инқилоби исломий ва харакат ба самти шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва ижмоъи вохид ва жамоати вохид ғейри мумкин мешавад. Мо бо истефода аз шўро ва иттиходхойи муштараки бо тафсирхойи мухталифи исломий метавонем ба мардумоники тахти хидояти онхо хастанд наздик бишавем, ва метавонем бар онхо таъсир бигузорем, ва онхоро барои жиход ва муборазайи муштарак бар алайхи душманони муштарак ва таъмини хостахо ва ахдофи муштаракимон басиж кунем. Рад кардани ингуна иттиходхойи муштараки тахти назорати шўройи вохид ё хукумати исломий дар хар сатхи ба мафхуми буридани аз мардум ва ба рохи жудогона қадам гузоштан,ва дар хақиқат чанин кори фақат натоижи вахим хохад доштки ба тазъифи жиходи муслимин ва харакат ба самти жилови муслимин, ва идомайи фақр ва гурснагий, ва идомайи тасаллути душманон бар муслимин, ва ба таъхир офтодани нусрат ва пирузи аллох ва хилофат ва хокимияти муслимин бар замин мунжар мешавадки аллох ваъдашро ба мўъминин дода аст:

وَعَدَ اللَّهُ الَّذینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الْأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذینَ مِنْ قَبْلِهِمْ (نور/55)

Агар хохони мутахаққиқ шудани ин ваъдайи аллох хастем, ва агар хохони ба таъхир офтодани пеш аз андозайи ин ваъдахо нестемки боиси давоми фақр ва гурснагий ва тасаллути душманон бар муслимин мешавад, бояд шароит, асбоб ва пеш заминахойи тахаққуқи ин ваъда ва нусрати аллохро фарохам кунем.

Замоники медонем шўро ва вахдат зомини харакати мо ба самти жилов, ва пеш заминайи касби қудрат, ва аз асбобхойи мухимми нусрати аллох, ва тахаққуқи ваъдахойи аллох ба хисоб меоянд, дигар мўъминин набояд ба худишон ижоза бидихандки тангназар бошанд, балки бояд тамоми ахли қибла ва тамоми мухолифини дини секуляризм ва тамоми мухолифини муртаддини махаллийро дар шўройи вохиди гирди хам жамъ кунем ва бо нируйи умда жиходи умдаро бар алайхи душманони умда густариш бидихем.

Нуктаики дар инжо лозим аст ба он ишора бишавад ин астки мумкин аст афроди зиёдий аз муслимини фариб хурда куффори дохилий ва мунофиқинро хурда бошанд ва танхо назорагар бошанд, мо хаттол имкон бояд саъй кунемки инонро хул ва хуши

« أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ба самти худимон бикашонем, ва бо ин муслимин жибхайи худимонро густариш бидихем, ва  дар баробар, нирухойи фариб хурда ва тахти фармони ишғолгарони секуляри жахоний ва муртаддини махаллийро хаддиаксар мунфарид кунем ва заработи муштараки бар онон ворид кунем. Ин аст шева асосий стротежик ва токтики мўъминин дар холи хозир.

Бале, мо бояд аз ночизтарин имконот хам истефода кунем, хатто мо метавонем мисли Умар ибни Хаттоб аз хоинин ва муртаддини асри худимон чун демокротхойи либирол ва нолибирол жудо аз мардум, коммунистхо ва хоинини мусаллах ва фикрики дар ихтиёри душман хастанд, аммо аз хатохойи собиқи худ пушаймон шуданд ва қасд доранд ба нафъи қонуни шариати аллох ва ба нафъи мардум ва номус ва ватани худ рохи муборизайи мардумиро дар пеш бигиранд, ва аз хаққи муслим ва қатъий миллати мусалмони худишон пуштибоний кунанд то ба ин шикл жуброни иштибохоти худишонро бикунанд, истефода кунем.

  Албатта бархи аз мунофиқин ва секулярзадахо хам мумкин аст мажбур бишаванд барои касби манофеъи дунёвий ва ё тахти фишор ва таъсири афкори умумий миллати худишон ва дигар мўъминин ва ё муслимини жахон ба жиходи исломий миллатишон мулхақ бишаванд, ба хар хол иллатиш хар чи бошад боз зарурат дорадки куллияи ин нирухоро бо дар пеш гирифтани хазари комил дар мубориза муштараки алайхи ин душмани ишғолгари секуляри хорижий ва муртаддини махаллий тахти шўройи вохиди муттахид сохт ва жангро бар душмани аслий мутамаркиз кард, хамчунонки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо бастани пеймонхойи бо яхуди Мадина ва соири қабоил ва хамрох кардан ё хунсо кардани мунофиқин ва секулярзадахо барои ғалаба бар душмани аслий ва тамаркуз бар душмани аслий иттиходи фарогир ва қудрати умда алайхи душмани умда фарохам кард.

(идома дорад……..)