وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(104- қисм)  

Уламолардан биридан илм масаласида бир савол сўралган пайтида, у киши жавоб бермайдилар. Савол берган шахс айтадики: мана бу хадисни эшитмаганмисиз:

 مَنْ كَتَمَ عِلْمًا يَعْلَمُهُ، جِيءَ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مُلْجَمًا بِلِجَامٍ مِنْ نَارٍ

“кимки бир илмга эга бўлса ва уни яширса, қиёмат кунида бўйнига оловдан бўлган юган боғланади”? Шунда у киши мархамат қилдилар: хозир юганни ташлаб кетавер, буни фахмига ва фиқхига ақли етадиган киши топилган пайтда, агар мен ундан илмимни пинхон қилсам, келиб мени юганлаб қўй. 

Хатто имоми Хасан Басрийдек киши хам, хожилар томонидан урнаяйн хадиси ва уларни росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тарафидан жазоланиши хақида сўралган пайтларида, хадисни инкор қиладилар, чунки у киши хожилар олдин бу хадисни янада кўпроқ қон тўкиш учун восита қилганликларидан хабардор эдилар ва хозирга келиб  шу хадисни истинод қилган холда янада кўпроқ қон тўкишни бошлашарди. Абдуррохман ибни Махдий рохимахуллох ўша иккинчи хижрий асрда айтадики: “ Киши  эшитган нарсаларини баъзисини ўзини олдида сақламагунича имомат ва унга иқтидо қилиш даражасига эришмайди.”   ...

Хозирги пайтда мусулмонлар нубувват манхажига асосланган исломий хукумат бўлмаганлиги ва ундан сўнг вужудга келган барча фасодлар, ақидавий ва рафторий булғанишлар сабабли, уларнинг хаммаси бир хил меъзондаги билимга эга эмаслар, уларнинг жамияти хам бир хил сатхда жойлашган эмас, хатто хар бир шахс ва гурух ва жамият тушуниб етилиши керак бўлган  ўзига хос бир чораларга эхтиёжи бор, шунга муносиб холда

 «تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدَى»

га кўра амал қилиниши керак.

Ха, маълум қатламдагилар билан эмас, балки  хамма одамлар билан муомала қилиш шевасини ўрганишимиз керак. Шу сабабли хам жохилиятни нави унинг  харакатини навини ва унга нисбатан муносабат билдириш  навини таъйинлаб беради, хар замондаги жохилиятни нави бошқа замондагисига нисбатан фарқли бўлиши мумкин, шунинг учун хам унга нисбатан муносабат билдириш нави ва харакат қилиш нави хам фарқ қилади, ёки хатто бир замондаги жохилият бир маконни ўзида  бошқа бир маконга нисбатан хам  фарқ қилиши  мумкин, шу сабабли хам уларнинг хар бирига нисбатан билдириладиган муносабат хар-хил бўлади.

Жохилиятни барчасида муштарак нуқталар мавжуд бўлиши мумкин, аммо бу жохилиятнинг махаллий ўзига хос белгилари фалон шахс  ё фалон хонадон ё фалон қишлоқ  ё фалон шахар ё фалон вилоят ё диёрдаги жохилиятни дармон қилишни дардига еган чорани нусхасини кўчириб олиб бирма-бир бошқа жамиятлардаги инсонларни устида имтихон қилиб кўра олмайсиз. Уларнинг хаммаси бемор, аммо хаммаларини касаллиги бир хил эмас, бир хил дори билан уларни хаммасини дармон қилиб бўлмайди. Бир дори бир бемор учун муносиб бўлиши мумкин, аммо бошқа бир бемор учун у захарни хукмида бўлиши хам мумкин.

Бундан ташқари мана бу дорини одамлар тушунадиган ва яшаётган  содда тил билан даражаларга муносиб холда берилиши керак ва улар билан спутник тили ё сиёсий ё иқтисодий, маданият тилига ўхшаш ўзларини тили билан сухбатлашишимиз лозим.

   وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ (ابراهیم/4)

Биз хар бир пайғамбарни ( хукмларимизни) баён қилиб бериши учун ўз қавмининг тили билан (сўзлайдиган қилиб) юборганмиз.

Масалан курдистондаги одамларнинг сиёсий ва иқтисодий тили,уларнинг аввалги даражадаги эхтиёжлари, афғонистонлик одамларнинг сиёсий тили ва уларнинг аввалги даражадаги эхтиёжлари хатто араблар   билан хам  жуда катта фарқи бор, улар билан ўша янги кунни тили орқали эхтиёжларига муносиб равишда сухбатлашиш керак бўлади.

Шунингдек одамлардан кутиладиган умидлар хам шахс ва жамиятнинг имкониятига муносиб бўлиши керак, чунки агар кутиладиган  умид шахс ёки жамиятнинг  имкониятидан кўпроқ бўладиган бўлса, бу нарса шахс ва жамиятнинг узр ва бахона эшикларини очишига сабаб бўлади,агар бу нарса яна узоқ муддат давом этадиган бўлса, улар мана бу муборак харакат билан йўлдош бўлишдан бош тортишлари мумкин.

Бу яъни хар бир шўро ўзининг йўлдошларига “ўзларининг имкониятларини яхшилаб ўрганишларини ва ўзларининг илдизларига асосланиб ўсишлари ва ўзларидаги хақиқатга суянишларини” ўргатиши керак , деганидур. Мана бундай пойдеворни тайёрлаш орқали ўзларини жамиятларидаги исломий хукуматни биносини қуриш бўйича  бутун жахондаги бошқа мусулмонларнинг кучларига  хам суяна олишади.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(104- قیسم)

اوُلَمالَردَن بِیرِیدَن عِلم مَسَلَه سِیدَه سَوال سُورَلگن پَیتِیدَه، اوُ کِیشِی جَواب بِیرمَیدِیلَر. سَوال بِیرگن شَخص اَیتَه دِیکِی: مَنَه بُو حَدِیثنِی اِیشِیتمَه گنمِیسِیز:  مَنْ كَتَمَ عِلْمًا يَعْلَمُهُ، جِيءَ بِهِيَوْمَ الْقِيَامَةِ مُلْجَمًا بِلِجَامٍ مِنْ نَارٍ^[1] “کِیمکِی بِیر عِلمگه اِیگه بوُلسَه وَ اوُنِی یَشِیرسَه، قِیامَت کوُنِیدَه بوُینِیگه آلاودَن بوُلگن یوُگن باغلَه نَه دِی؟” شوُندَه اوُ کِیشِی مَرحَمَت قِیلدِیلَر: حاضِر یوُگننِی تَشلَب کِیتَه وِیر، بُونِی فَهمِیگه وَ فِقهِیگه عَقلِی یِیتَه دِیگن کِیشِی تاپِیلگن پَیتِیدَه، اَگر مِین اوُندَن عِلمِیمنِی پِینهان قِیلسَم، کِیلِیب مِینِی یوُگنلَب قوُی.

حَتَّی اِمامِی حَسَن بَصرِیدِیک کِیشِی هَم، حاجِیلَر تامانِیدَن عُرنَیَین حَدِیثِی وَ اوُلَرنِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم طَرَفِیدَن جَزالَه نِیشِی حَقِیدَه سُورَلگن پَیتلَرِیدَه، حَدِیثنِی اِنکار قِیلَه دِیلَر،چوُنکِی اوُ کِیشِی حاجِیلَر آلدِین بُو حَدِیثنِی یَنَدَه کوُپراق قان توُکِیش اُوچُون واسِیطَه قِیلگنلِیکلَرِیدَن خَبَردار اِیدِیلَر وَ حاضِرگه کِیلِیب شوُ حَدِیثنِی اِستِناد قِیلگن حالدَه یَنَدَه کوُپراق قان توُکِیشنِی باشلَه شَردِی. عَبدُالرَّحمَن اِبنِ مَهدِی رَحِمَهُ الله اوُشَه اِیککِینچِی هِجرِی عَصردَه اَیتَه دِیکِی: “کِیشِی اِیشِیتگن نَرسَه لَرِینِی بَعضِیسِینِی اوُزِینِی آلدِیدَه سَقلَه مَه گوُنِیچَه اِمامَت وَ اوُنگه اِقتِدا قِیلِیش دَرَجَه سِیگه اِیرِیشمَیدِی” . .^[2].^[3].^[4]

حاضِرگِی پَیتدَه مُسُلمانلَر نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت بوُلمَه گنلِیگِی وَ اوُندَن سوُنگ وُجُودگه کِیلگن بَرچَه فَسادلَر، عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی بوُلغَه نِیشلَر سَبَبلِی، اوُلَرنِینگ هَمَّه سِی بِیر هِیل مِعزاندَگِی بِیلِیمگه اِیگه اِیمَسلَر، اوُلَرنِینگ جَمِیعیَتِی هَم بِیر هِیل سَطحدَه جایلَشگن اِیمَس، حتِّی هَر بِیر شَخص وَ گوُرُوه وَ جَمِیعیَت توُشوُنِیب یِیتِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن اوُزِیگه خاص بِیر چارَه لَرگه اِیحتِیاجِی بار، شوُنگه مُناسِب حالدَه «تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدَى» گه کوُرَه عَمَل قِیلِینِیشِی کِیرَک.

حَه ،مَعلوُم قَتلَمدَگِیلَر بِیلَن اِیمَس، بَلکِی هَمَّه آدَملَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش شِیوَه سِینِی اوُرگه نِیشِیمِیز کِیرَک. شوُ سَبَبلِی هَم جاهِلِیَتنِی نَوِی اوُنِینگ حَرَکَتِینِی نَوِینِی وَ اوُنگه نِسبَتاً مُناسَبَت بِیلدِیرِیش نَوِینِی تَعیِینلَب بِیرَه دِی، هَر زَماندَگِی جاهِلِیَتنِی نَوِی باشقَه زَماندَگِیسِیگه نِسبَتاً فَرقلِی بوُلِیشِی موُمکِین، شوُنِینگ اوُچُون هَم اوُنگه نِسبَتاً مُناسَبَت بِیلدِیرِیش نَوِی وَ حَرَکَت قِیلِیش نَوِی هَم فَرق قِیلَه دِی، یاکِی حَتَّی بِیر زَماندَگِی جاهِلِیَت بِیر مَکاننِی اوُزِیدَه باشقَه بِیر مَکانگه نِسبَتاً  هَم فَرق قِیلِیشِی موُمکِین، شُو سَبَبلِی هَم اوُلَرنِینگ هَر بِیرِیگه نِسبَتاً بِیلدِیرِیلَه دِیگن مُناسَبَت هَر – هِیل بوُلَه دِی.

جاهِلِیَتنِی بَرچَه سِیدَه مُشتَرَک نوُقطَه لَر مَوجُود بوُلِیشِی موُمکِین، اَمّا بوُ جاهِلِیَتنِینگ مَحَلِّی اوُزِیگه خاص بِیلگِیلَرِی فَلان شَخص یا فَلان خانَدان یا فَلان قِیشلاق یا فَلان شَهَر یا فَلان وِلایَت یا دِیاردَگِی جاهِلِیَتنِی دَرمان قِیلِیشنِی دَردِیگه یِیگن چارَه نِی نُصحَه سِینِی کوُچِیرِیب آلِیب بِیرمَه – بِیر باشقَه جَمِیعیَتلَردَگِی اِنسانلَرنِی اوُستِیدَه اِمتِحان قِیلِیب کوُرَه آلمَیسِیز. اوُلَرنِینگ هَمَّه سِی بِیمار، اَمّا هَمَّه لَرِینِی کَسَللِیگِی بِیر هِیل اِیمَس، بِیر هِیل دارِی بِیلَن اوُلَرنِی هَمَّه سِینِی دَرمان قِیلِیب بوُلمَیدِی. بِیر دارِی بِیر بِیمار اوُچُون مُناسِب بوُلِیشِی موُمکِین، اَمّا باشقَه بِیر بِیمار اوُچُون اوُ زَهَرنِی حُکمِیدَه بوُلِیشِی هَم موُمکِین.

بوُندَن تَشقَرِی مَنَه بُو دارِینِی آدَملَر توُشُونَه دِیگن وَ یَشَیاتگن ساددَه تِیل بِیلَن دَرَجَه لَرگه مُناسِب حالدَه بِیرِیلِیشِی کِیرَک وَ اوُلَر بِیلَن سپُوتنِیک تِیلِی یا سِیاسِی یا اِقتِصادِی، مَدَنِیَت تِیلِیگه اوُحشَش اوُزلَرِینِی تِیلِی بِیلَن صُحبَتلَه شِیشِیمِیز لازِم.  وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ (ابراهیم/4) بِیز هَر بِیر پَیغَمبَرنِی (حُکملَرِیمِیزنِی) بَیان قِیلِیب بِیرِیشِی اوُچُون اوُز قَومِینِینگ تِیلِی بِیلَن (سوُزلَیدِیگن قِیلِیب) یُوبارگنمِیز.

مَثَلاً کوُردِستاندَگیی آدَملَرنِینگ سِیاسِی وَ اِقتِصادِی تِیلِی، اوُلَرنِینگ اَوَّلگِی دَرَجَدَگِی اِیختِیاجلَرِی، اَفغانِستانلِیک آدَملَرنِینگ سِیاسِی تِیلِی وَ اوُلَرنِینگ اَوَّلگِی دَرَجَدَگِی اِیختِیاجلَرِی، حَتَّی عَرَبلَر بِیلَن هَم جوُدَه کَتتَه فَرقِی بار، اوُلَر بِیلَن اوُشَه یَنگِی کوُننِی تِیلِی آرقَه لِی اِیختِیاجلَرگه مُناسِب رَوِیشدَه صُحبَتلَه شِیش کِیرَک بوُلَه دِی.

شُونِینگدِیک آدَملَردَن کوُتِیلَه دِیگن اوُمِیدلَر هَم شَخص وَ جَمِیعیَتنِینگ اِمکانِیَتِیگه  مُناسِب بوُلِیشِی کِیرَک، چوُنکِی اَگر کوُتِیلَه دِیگن اوُمِید شَخص یاکِی جَمِیعیَتنِینگ اِمکانِیَتِیدَن کوُپراق بوُلَه دِیگن بوُلسَه، بُو نَرسَه شَخص وَ جَمِیعیَتنِینگ عُذر وَ بَهانَه اِیشِیکلَرِینِی آچِیلِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی، اَگر بُو نَرسَه یَنَه اوُزاق مُددَت دَوام اِیتَه دِیگن بوُلسَه، اوُلَر مَنَه بُو مُبارَک حَرَکَت بِیلَن یوُلداش بوُلِیشدَن باش تارتِیشلَرِی موُمکِین.

(دوامی بار…….)

---

[1] سنن ابن ماجه ـ افتتاح الكتاب فی الإيمان وفضائل الصحابة والعلم ـ باب 24 ـ صفحه 98 ـ شماره 266

[2] «حديث عرنيين» اشاره به داستان عكل دارد كه در آن، چند نفر نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آمده و ايمان آوردند، و به دليل اينكه شرايط آب و هوا بر ايشان گران آمد، خواستار آن شدند كه پیامبر صلی الله علیه وسلم جای ديگری برايشان تدارك ببيند، رسول الله صلی الله علیه وسلم ايشان را به منطقه­ای فرستادند كه شتران متعلق به مسلمانان در آنجا می­زيستند تا هم آب و هوای بهتر داشته باشند و هم از شير و ابوال شتران بنوشند، اما اينان غدر نموده، و چوپان را به قتل رسانيده و شتران را بردند و مرتد گشتند، رسول الله صلی الله علیه وسلم به هنگام دستگيری ايشان، دست و پايشان را در جهت خلاف همدیگر قطع نموده و چشم­هايشان را كور نموده و آنها را در برابر آفتاب قرار دادند تا جان دادند. حديث را انس نقل می­كند اما حسن بصری نزد حجاج آن را منكر شمرد تا حجاج بيش از اين خونريزی ننمايد چرا كه بسياری از خون­ها را به ناحق می­ريخت.

[3] صحیح البخاری ـ کتاب المغازی ـ باب 34 ـ صفحه 1553 ـ شماره 3956

[4] صحیح مسلم ـ مقدمه ـ باب 3 ـ صفحه 8 ـ شماره 12 

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(104- قسمت)

از یکی از علما در مورد مسئله­ای علمی سئوال شد، ایشان پاسخ ندادند. سوال کننده گفت: مگر این حدیث را نشنیده­اید:مَنْ كَتَمَ عِلْمًا يَعْلَمُهُ، جِيءَ بِهِيَوْمَ الْقِيَامَةِ مُلْجَمًا بِلِجَامٍ مِنْ نَارٍ[1] «كسی كه علمی­ داشته باشد وآن را كتمان نماید روز قیامت، به افساری آتشین بسته خواهد شد؟» ایشان فرمودند: افسار را رها كن و برو، هرگاه كسی آمد و فقه و فهم آن را داشت و من از چنین كسی علمم را كتمان نمودم، مرا به افسار ببند.

حتی کسی چون امام حسن بصری كه حجاج از او در مـورد حـدیث عرنیین [2] و مجـازات آنها توسط رسول الله صلی الله علیه وسلم پرسید،امام حسن بصری، حدیث را انكار کرد، چـرا كـه می­­دانست حجاج قبلاً این حدیث[3] را وسیله­ای برای خونریزی بیشتر قرار داده بود و الان با استناد به این حدیث بیش از پیش در ریختن خون­ زیاده روی می کند . عبدالرحمن بن مهدی رحمه الله درهمان قرن دوم هجری می گوید : «مرد به درجه­ی امامت نمی­­رسد که به وی اقتدا نمود، مگر اینكه بعضی از چیزهایی را كه می­­شنود در نزد خویش نگه دارد.»[4]

حالا مسلمین به دلیل نبود حکومت اسلامی علی منهاج نبوة و تمام مفاسد و آلودگی های عقیدتی و رفتاری که بعد از این به وجود آمده اند در یک میزان از آگاهی ها نیستند، و جوامع آنها هم در یک سطحی نیستند، و حتی هر شخص و گروه و جامعه ای نیاز به یک راهکار خاص دارد که باید فهمیده بشود، و متناسب با آن ««تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدَى» و عمل بشود.

بله بايد شيوة برخورد با همة مردم را یاد بگیریم نه قشر خاصي از آنها را . برای همین است که نوع جاهليت نوع حركت را و نوع واکنش را مشخص مي كند، و ممکن است نوع جاهلیت هر زمانی با زمان دیگر متفاوت باشد، برای همین است که هم نوع واکنش و هم نوع حرکت فرق می کند، یا ممکن است حتی نوع جاهلیت در یک زمان از مکانی به مکان دیگری فرق داشته باشد، برای همین است واکنش نسبت بر هر کدام با آن یکی فرق می کند.

دیگر شما با تمام مشترکاتی که ممکن است در جاهلیتها وجود داشته باشد، اما ویژگیهای خاص این جاهلیتهای بومی و محلی، این اجازه را به شما نمی دهد که راهکاری که به درد درمان جاهلیت فلان شخص یا فلان خانواده یا فلان روستا یا فلان شهر و استان و سرزمین خورده را  کپی برداری کنید و مو به مو را انسانهای دیگردر جوامع دیگر پیاده اش کنید. همه ی اینان بیمارهستند، اما همه شان یک بیماری ندارند، و با یک دارو نمی شود همه را درمان کرد. ممکن است یک دارو برا ی یک بیمار مناسب باشد و برای یک بیمار دیگرحکم سم را داشته باشد .

علاوه بر این باید این دارو را با زبانی ساده که مردم می فهمندنش، و با آن زندگی می کنند، متناسب با اولیتهای آنهابه آن داده بشود و با آنها وارد صحبت بشویم، مثل زبان محاوره ای و زبان سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و غیره . وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ (ابراهیم/4) ما هیچ پیغمبری را نفرستاده‌ایم مگر این که به زبان قوم خودشتا برای آنان (احکام الهی را) روشن کند. به عنوان مثال زبان سیاسی و حتی اقتصادی و اولویتهای مردم کردستان با زبان سیاسی و اولویتهای مردم افغانستان و حتی بسیاری از اعراب تفاوتهای فاحشی پیدا کرده و باید با این زبان روز و متناسب با اولویتهای آنها با آنان وارد گفتگوشد . 

همچنین لازم است توقع و انتظار هم متناسب با ظرفيت شخص و جامعه باشد نه بيشتر، چون اگرتوقع و انتظار بیشتر از ظرفیت شخص و جامعه باشد باعث می شود شخص و جامعه درِ عذر و بهانه را باز کند، و  اگر ادامه داشته باشد باعث می شود شخص و جامعه در دراز مدت کلا هم مسیر شدن با این جریان مبارک را رها کنند.

 این یعنی هر شورائی به هم مسیرانش یاد بدهد که باید به «امكانات بومي خودشان پي ببرند، و از ريشه هاي خودشان پا بگيرند، و به واقعيتهای خودشان تكيه كنند» با این زمینه ی زیر بنا سازی و بتون ریزی است که می توانند رو انرژی سایر مسلمین جهان در ساختن ساختمان حکومت اسلامی جامعه شان حساب باز کنند .

(ادامه دارد…….)

---

[1] سنن ابن ماجه ـ افتتاح الكتاب فی الإيمان وفضائل الصحابة والعلم ـ باب 24 ـ صفحه 98 ـ شماره 266

[2] «حديث عرنيين» اشاره به داستان عكل دارد كه در آن، چند نفر نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آمده و ايمان آوردند، و به دليل اينكه شرايط آب و هوا بر ايشان گران آمد، خواستار آن شدند كه پیامبر صلی الله علیه وسلم جای ديگری برايشان تدارك ببيند، رسول الله صلی الله علیه وسلم ايشان را به منطقه­ای فرستادند كه شتران متعلق به مسلمانان در آنجا می­زيستند تا هم آب و هوای بهتر داشته باشند و هم از شير و ابوال شتران بنوشند، اما اينان غدر نموده، و چوپان را به قتل رسانيده و شتران را بردند و مرتد گشتند، رسول الله صلی الله علیه وسلم به هنگام دستگيری ايشان، دست و پايشان را در جهت خلاف همدیگر قطع نموده و چشم­هايشان را كور نموده و آنها را در برابر آفتاب قرار دادند تا جان دادند. حديث را انس نقل می­كند اما حسن بصری نزد حجاج آن را منكر شمرد تا حجاج بيش از اين خونريزی ننمايد چرا كه بسياری از خون­ها را به ناحق می­ريخت.

[3] صحیح البخاری ـ کتاب المغازی ـ باب 34 ـ صفحه 1553 ـ شماره 3956

[4] صحیح مسلم ـ مقدمه ـ باب 3 ـ صفحه 8 ـ شماره 12 

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(55- қисмат)

Табиий аст ба ек кофари насроний бигуйи ту яхудий хасти норохат мешавад, ё агар ба ек насроний ё яхудий бигуйи ту жузви мушрикин хасти ба шиддат норохат мешавад, ва замоники дипломосийи амалийи худитро хам бар хамин қазовати иштибох қарор медихи барои хамма ғам ва андух ба бор меовари ва шодийи хаммаро мегири ва дар аваз шодийро ба мушрикин ё секуляристхо хадя медихи.

Ин дар бархурд бейни жомеъайи муслимин ва бар хам задани даражабандийи жомеъайи куффор аст аммо фожеъайи аслий замони шуруъ мешавадки шахс мехохад девонавор муслиминро дар даражайи куффор ва мужримин қарор бидихад. Дар ин сурат еки аз мухаррибини ин даража бандий, дастайи аз муслимини номутаодили хастандки муслиминро ношиёна такфир мекунанд ва муслиминро дар жойгохи мужримин қарор медиханд. Такфири нобажо хам аз авомили аслийи шодийсузийи аст. Ек мусалмонро дар жойгохи муртаддин ва мужримин қарор додан ек фожеъа барои тарафи муқобил ва кулли жомеъайи муслимин ва ек журми ошкор аст:

أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِینَ کَالْمُجْرِمِینَ ‏* مَا لَکُمْ کَیْفَ تَحْکُمُونَ‏ (قلم/35-36)

Оё муслимин ва фармонбардоронро хамчун мужримин ексон мешморем?! Шуморо чи мешавад?! Чигуна доварий мекунид:!

Набудийи хукумати исломий ала минхажин нубувват ва набуди шўройи улил амри вохиди муслиминки уммати вохидро ташкил медод, ва бо ижмоъи вохидиш жамоати вохидиро ташкил медихад боиси рушди анвоъи ширки тафарруқ дар ақоиду тафосир ва рафторхо шуда ва олудагийи ақидатий ва рафторий зиёдийро дар тули ин чанд қарни гузашта ба вужуд оварда аст. Пас мо бо муслимини мариз сарукор доремки ниёз ба “ дилсузий” ва “ мухаббат” ва “ дармон “ доранд на ба тўвхин ва баддаханий ва беэхтиромий.

Албатта ин самарайи баддаханий ва такфирхо хам танхо дар холати лафзий боқий намемонад балки замоники шикли амал ба худ мегиранд жойи барои шодийи умуми мўъминин боқий намегузоранд. Ин ахли қиблайи номутаодил гох табдил ба мужохидини мусаллах ва гох сохибони қудрати хукуматий мешавандки боин нигаришхойи фосидийки доранд шодийсузон ва мусибатсозони воқеъий мешаванд.

Ин мужохидони фи сабилиллах бо онки дар хисоби мо жойгохи Аммор ва Мусъаб  ва Билол ва Сумайя ва Холидро доранд ва аллох хасибахум – иншааллох – аммо рахбарони онхо қатъан дар жойгохи росулуллох ва Абу Бакр ва Умар ва Усмон ва Али ва Муътасам ва Салохиддин ва Усома ва амсолихим нестанд. Ин рахбарон шодийсузони хастанд ба тамоми маъно.

Ба унвони мисол баъзи аз ин номутаодилхойи миёни ахли суннат дар Афғонистон ё Нигерия фалон шиъаро ба журми фалон шиъайи Ироқ ва Сурия мекушанд, ва шиъахойи Ироқ хам фалон муллойи масжид ё фалон хохари моро эъдом мекунанд онхам ба журми дигароники ё қарнхо пеш карданд ё накарданд, ё ба журми дигароники хеч рабти ба инхо надорад.

Ин инсонхойи номутаодил ва номезонроки ба ин журмхойи худишон огохона идома медан бояд ахли бидъат донист чиро? Чун инхо бар халофи қонуни шариати аллох ва дастури сарих ва возихи аллох амал мекунанд ва бар ин амали мужримонашон хам ба далили танаффур ва кинайи нобажо исрор доранд ва идомаш медиханд дар холики аллох таоло хатто дар мархалайи қисос хам мефармояд:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ کُتِبَ عَلَیْکُمُ الْقِصَاصُ فِی الْقَتْلَى

Эй касоники иймон овардаид! Дарборайи куштагони қисос бар шумо фарзи шуда аст ( ва бояд дар он касиро ба гунохи дигари нагирид, ва балки) :

:الْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالأُنثَى بِالأُنثَى

Озод дар баробари озод ва барда дар баробари барда, ва зан дар баробари зан аст.

.فَمَنْ عُفِیَ لَهُ مِنْ أَخِیهِ شَیْءٌ فَاتِّبَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَأَدَاء إِلَیْهِ بِإِحْسَانٍ ذَلِکَ تَخْفِیفٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَرَحْمَةٌ

Пас агар каси( аз жиноётиш) аз нохия бародари ( динийи) худ, гузашта шуд бояд ник рафтор шавад ва пардохти( дия) бо нийки анжом гирад. Ин ( гузашт аз қотил ва иктифоъ ба дияйи муносиб) тахфиф ва рахмати аст аз суйи парвардигоритон.

پروردگارتان .فَمَنِ اعْتَدَى بَعْدَ ذَلِکَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِیمٌ ‏(بقره/178)

Пас агар каси баъди аз он тажовуз кунад уро азоби дардноки хохад буд.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(54- қисмат)

Замоники амр мешавад:

« فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ»،

Агар шахс дар ин масири жамоат харакат накунад дар воқеъ дар масири азоб харакат карда

«الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ»

Дурий аз жамоат ва героиши ба тафарруқ яъни муомала кардани мусибат бо шодий, ва нобуд кардани шодийки аллох таоло онро хаққи табиийи мўъминин дониста аст.

Замоники муслимин интури бо хариди тафарруқ ва хушхолийи нопасанд, нобажо ва манфий нисбат ба ин тафарруқики доранд дилхуш шуданд, ва ба ончи худишон дар хизб ва гурух ва мазхаб ва фирқайи худишон доранд дил баста ва рози шуданд, ва аз се абзор дурий карданд бояд мунтазири инхамма фажойеъи бошандки қарнхост бар сари муслимин меояд ва дигар хаққи гила кардан, дод ва фиғон ва таъажжуб надоранд. Инхо аз собиқунал аввалуни жанги ухуд азизтар нестандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам рахбариятишонро мекард, хар чи мекоранд бояд мунтазири бардошти хамон махсул хам бошанд.

Аллох таоло танхо хукумати шўройи ала минхажин нубувватро ба расмият мешносадки дар он шўройи улил амр бо ижмоъи вохидиш уммати вохид ва жамоати вохидиро ба вужуд меоварад,ва ин,бузургтарин неъмати дунёвий астки муслимин ба он даст пейдо мекунанд, аммо замоники хукумати бидъийи шохигарий ё хар новъи қолиби бидъий дигари жойгузини ин қолиби шаръий мешавад уммул фасоди тўлид мешавадки бо худиш тамоми мафосиди дагарро ба армағон меоварад. Аз миён рафтани шўройи улил амр гирифта то уммати вохид ва ижмоъи вохид то пейдоиши анвоъи мазохиб ва тафосири рангоранг ва тафарруқи ошкор ва саргардонийи уммат ва ривожи фақр ва гурснагий то тасаллути душманон бар муслимин ва ……..

لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ،عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ..

Дастгирахойи ислом ек ба ек шикаста мешавад, харгох ек дастгира нобуд шавад мардум ба ончи наздики он аст чанг мезананд, аввали онхо шикастани хукм аст ( хукм бар асоси минхажин нубувватро рахо мекунанд) ва охари онхо намоз аст ( намозро тарк мекунанд)

Натижайи тарки хукумати бар асоси ончи аллох таоло нозил карда мешавад:

وَمَا لَمْ تَحْكُمْ أَئِمَّتُهُمْ بِكِتَابِ اللَّهِ، وَيَتَخَيَّرُوا مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَّا جَعَلَ اللَّهُ بَأْسَهُمْ بَيْنَهُمْ[1]

Агар пешвоёни хар қовми ба ончики худованд нозил карда аст хукм накунанд ва ё аз бейни ахкоми худо ончиро дуст доранд, ба он амал кунанд, ва ончиро намепасанданд ба он амал накунанд, худованд дар миёни онхо душманий ва адоват қарор медихад. Дар инжо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз шўройи улил амри хар қовми сухбат мекунад чун нафармуда хоким ва пешвойи хар қовми балки фармуда пешвоёни хар қовми, аимматухум.

Холо агар ин пешвоён ва шўройи мутахассисин бар асоси қонуни шариати аллох хукм накунанд бидуни шак душманий ва адоват ва жангу даргирий бейнишон ба вужуд меояд ва аз жамъи дустона бигир то хонувода ва тоифа ва ақвом ва забонхо ва мазохиб ва ……тундий ва хушунатро ба хамдигар мечашонанд. Ва ин яъни тахриби шодий ва асбоби бузурги шодийсузий дар миёни муслимин.

• -еки дигар аз авомили тахриби шодий дар миёни муслимин жахл ба душманшиносий ва бархам задан даражабандийи шаръийи душманон аст.

Медонемки аллох таоло бо дастур ба”ла илаха иллаллох” ва куфр ба тоғут, қабли аз нозил кардани ахкоми марбут ба хаж ва закот ва худуд ва ғейрих, душманшиносий ва даража бандийи шаръийи душманонро ба муслимин ёд дода аст……холо фалоний жохилона ва золимона ба жомеъайи куффори яхуд ва мажус ва собеин ва насроний мегуяд мушрикин, ин шахс замоники масалан насронийхоро жузви мушрикин хисоб мекунад илова бар мусибатхойи мутаъаддид дар хамон қадами аввал шодийи сурайи Румро аз муслимин мегирад, ва илова бар муслимин, кулли ахли китоб ва шибхи ахли китобро хам дучори ғам ва андух мекунад.

(идома дорад……..)

---

[1] سنن ابن ماجة القزويني (4019) الحاكم النيسابوري 4/540 / مسند البزار/ سليمان بن أحمد الطبراني 360/ السنن الواردة في الفتن للداني / شعب الإيمان للبيهقي                  ابن عبد البر القرطبي 463/ أبو نعيم الأصبهاني 430 /

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(103- қисм)  

Мана бу биродарларимизни ёнида шундай кишилар хам борки, масалан улар афғонистондаги,ироқдаги, суриядаги, ямандаги ва хатто сумалидаги,молидаги,чечендаги жиход борасида жуда яхши билимга эга ва хатто улар мана бу минтақалардаги мужохидларни орасида сокин бўлиб яшашган, аммо ўзларининг жамияти хақидаги маълумотлари тахминан нол даражада, улар ўша давлатдаги касалликни дармон қилиш учун фойдаланилган дори билан ўзларини минтақасидаги касалликни хам дармон қилишни хохлашади, бўлиб хам уларни давлатидаги касалликлар – агарчи секуляр кофирлар хокимияти ва махаллий муртадлар ва турли-хил фақирликларни ривожланиши ва нотинчликлар, ақидавий ва рафторий булғанишларга ўхшаган муштарак нуқталарга эга бўлса хам – бошқа давлатлардан фарқ қилади, уларнинг давлатидаги одамлар турли-хил ўринларда бошқа давлатлар билан очиқ фарқларга ва улардан фарқ қиладиган  эхтиёжларга ва хатто турли- хил даражаларга  эга бўлади, аммо бизларнинг мана бу биродарларимиз ўзларининг юртида бузилиб қолган машинани таъмирлаш учун бошқа давлатдаги машинани бўлакларидан фойдаланмоқчи бўлишади, лекин улар бошқа давлатдаги машинани бўлаклари улардаги машинага тўғри келмаслигини ё фарқ қилишини тушуниб етишмаяпти; бу ерда ташқи босқинчилардан ва муртадлардан ташқари намоз ўқиш,мусулмонларнинг жамоат намозига бориши, секуляризм динига томон иртидод,қуръонни ёқиш, аллох ва пайғамбарни хақорат қилишни ўзи эмас, балки бу ердаги мушкилот қавмпарастлик,нацианализм ва бошқа нарсаларни устидадур. Лекин курдистондаги мушкилотни асли одамларнинг секуляризм дини томонга қилинган умумий иртидодида, намоз ўқимаслик, жамоат намозига бормаслик ва хатто қуръон ёқишлар, қуръонни ва аллохни ва пайғамбарни ва исломни хақорат қилиш эса уни самараларидан хисобланади.

Бу ерда уларнинг айбларидан ташқари машиналаридаги айблар хам бир-биридан фарқ қилади, уларнинг харакат воситасини бошида ханафий диюбандий мотрудий ёки ашъарий фикрига эга бир мулло бўлса, сизларнинг машинангизни харакатини бошида шўро турган бўлиши мумкин. Бундай холатда тракторни кранк мили билан автобусни ё поездни кранк милини таъмирлаб уни харакатга келтириб бўлмайди.

 Мана бу холатда бизларнинг биродарларимиз ўзларининг давлатидаги касалликни дардига емайдиган  бошқа давлатнинг дармонини ироя бериш ёки ўзларини давлатидаги машинани айбини хал қилмайдиган бўлакни ироя бериш орқали, муносиб дорини ё муносиб бўлакни топиш йўлида тўсиқ бўлишдан ташқари мусулмонларнинг онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатини қаршисида хам ошкора монеъ,тўсиқ сифатида амал қилишяпти ва ўзларининг жохилона амаллари билан халқни хам аллохни шариатидаги қонунларга қарши қилиб қўйишяпти.

Жамиятни ва жамиятидаги шахсларни яхши танишлик, муносиб дармонни ва муносиб бўлакни  ироя бериш бўйича касалликларни,айбларни,нуқсонларни бартараф қилиш учун энг яхши ёрдам бўла олади. Буни жумласига баъзи кишиларнинг халқни ўртасида баъзи ижтиходий масалаларни очмаслиги хам киради, имоми Ахмад хадисларни айтишни яхши кўрмаган эдилар, чунки у киши золим ва ахли бидъат бўлган  хокимга қарши чиқишни,қиёмни жоиз деб билганлар, аммо умум халқ учун мана бу қиёмни  замони ва маконига  шароит мухайё бўлмаган эди.

Қуръонни халқ қилингани масаласини химоя қиладиган исломий изтирорий бадал хукумат, машаққатли кунларда ўзи ва бошқа уламолар учун ана ўшанча мусибатларни вужудга келтиради, аммо бу уламолар мана бундай исломий изтирорий бадал хукуматга қарши қуролли жангга рухсат берадиган ривоятларни айтишмайди, чунки улар бу ривоятларни  мусулмонларнинг  ўша замони ва макони, хамда халқаро минтақани шароити учун муносиб деб билишмасди, улар мана бу изтирорий шароитда мавжуд  вазиятга мос, муносиб муносабатни билдиришган.  Худди шунга ўхшаш баъзи сахобалар язидни хукумати фосид бўлганига қарамасдан, бу шароитда қиёмни муносиб деб билмаганлар, ёки Абу Ханифа Кўфа ахлига эътимод қилмаганлар ва Нафас Закияни харакатида хам иштирок этмаганлар, лекин унга таблиғот ва пул жихатидан ёрдам берганлар. Хар қандай суратда хам жамиятда ўзига хос шароитлар вужудга келадики, баъзи халқлар учун на бир хукмни баён қилишни иложи бўлади ва на бу харакатларда иштирок этишни иложи бўлади, балки бу нарсаларни  ўша жамият учун  муносиб замина ва муносиб замон мухайё бўлгунича ошкор қилмасдан туриш лозим.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(103- قیسم)

مَنَه بُو بِرادَرلَرِیمِیزنِی یانِیدَه شوُندَی کِیشِیلَر هَم بارکِی، مَثَلاً اوُلَر اَفغانِستاندَگِی، عِراقدَگِی، سوُرِیَه دَگِی، یَمَندَگِی وَ حَتَّی سُومالِیدَگِی ،مالِیدَگِی، چِیچِیندَگِی جِهاد بارَه سِیدَه جوُدَه یَحشِی بِیلِیمگه اِیگه وَ حَتَّی اوُلَر مَنَه بُو مِنطَقَه لَردَگِی مُجاهِدلَرنِی آرَه سِیدَه ساکِن بوُلِیب یَشَشگن، اَمّا اوُزلَرِینِینگ جَمِیعیَتِی حَقِیدَگِی مَعلوُماتلَرِی تَحمِیناً نال دَرَجَه دَه، اوُلَر اوُشَه دَولَتدَگِی کَسَللِیکنِی دَرمان قِیلِیش اوُچُون فایدَه لَه نِیلگن دارِی بِیلَن اوُزلَرِینِی مِنطَقَه سِیدَگِی کَسَللِیکنِی هَم دَرمان قِیلِیشنِی هاحلَه شَه دِی، بُولِیب هَم اوُلَرنِی دَولَتِیدَگِی کَسَللِیکلَر – اَگرچِی سِکوُلار کافِرلَر حاکِمِیَتِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَر وَ توُرلِی- هِیل فَقِیرلِیکلَرنِی رِواجلَه نِیشِی وَ ناتِینچلِیکلَر،عَقِیدَه وِی وَ رفتارِی بوُلغَه نِیشلَرگه اوُحشَه گن مُشتَرَک نوُقطَه لَرگه اِیگه بوُلسَه هَم – باشقَه دَولَتلَردَن فَرق قِیلَه دِی، اوُلَرنِینگ دَولَتِیدَگِی آدَملَر توُرلِی- هِیل اوُرِینلَردَه باشقَه دَولَتلَر بِیلَن آچِیق فَرقلَرگه وَ اوُلَردَن کوُرَه فَرق قِیلَه دِیگن اِیحتِیاجلَرگه وَ حَتَّی توُرلِی- هِیل دَرَجَه لَرگه  اِیگه بوُلَه دِی، اَمّا بِیزلَرنِینگ مَنَه بُو بِرادَرلَرِیمِیز اوُزلَرِینِینگ یوُرتِیدَه بوُزِیلِیب قالگن مَشِینَه نِی تَعمِیرلَش اوُچُون باشقَه دَولَتدَگِی مَشِینَه نِی بوُلَکلَرِیدَن فایدَه لَنماقچِی بوُلِیشَه دِی، لِیکِن اوُلَر باشقَه دَولَتدَگِی مَشِینَه نِی بوُلَکلَرِی اوُلَردَگِی مَشِینَه گه توُغرِی کِیلمَسلِیگِینِی یا فَرق قِیلِیشِینِی توُشوُنِیب یِیتِیشمَه یَپتِی؛ بُو یِیردَه تَشقِی باسقِینچِیلَردَن وَ مُرتَدلَردَن تَشقَه رِی نَماز اوُقِیش، مُسُلمانلَرنِینگ جَماعَت نَمازِیگه بارِیشِی، سِکوُلارِیزم دِینِیگه تامان اِرتِداد، قُرآننِی یاقِیش، اَلله وَ پَیغَمبَرنِی حَقارَت قِیلِیشنِی اوُزِی اِیمَس، بَلکِم بُو یِیردَگِی مُشکِلات قَوم پَرَستلِیک، نَسِیانالِیزم وَ باشقَه نَرسَه لَرنِی اوُستِیدَه دوُر. لِیکِن کوُردِستاندَگِی مُشکِلاتنِی اَصلِی آدَملَرنِینگ سِکوُلارِیزم دِینِی تامانگه قِیلِینگن عُمُومِی اِرتِدادِیگه، نَماز اوُقِیمَسلِیک، جَماعَت نَمازِیگه وَ حَتَّی قُرآن یاقِیشلَر،قُرآننِی وَ اَلله نِی وَ پَیغَمبَرنِی وَ اِسلامنِی حَقارَت قِیلِیش اِیسَه اوُنِی ثَمَرَه سِی حِسابلَه نَه دِی.

بُو یِیردَه اوُلَرنِینگ عَیبلَرِیدَن تَشقَه رِی مَشِینَه لَرِیدَگِی عَیبلَر هَم بِیر- بِیرِیدَن فَرق قِیلَه دِی، اوُلَرنِینگ حَرَکَت واسِیطَه سِینِی باشِیدَه حَنَفِی دِیُوبَندِی ماترُودِی یاکِی اَشعَرِی فِکرِیگه اِیگه بِیر مُلّا بوُلسَه، سِیزلَرنِینگ مَشِینَنگِیزنِی حَرَکَتِینِی باشِیدَه شوُرا توُرگن بوُلِیشِی موُمکِین. بوُندَی حالَتدَه ترَکتارنِی کرَنگ مِیلِی بِیلَن اَوتابوُسنِی یا پایِیزدنِی کرَنگ مِیلِینِی تَعمِیرلَب اوُنِی حَرَکَتگه کِیلتِیرِیب بوُلمَیدِی.

مَنَه بُو حالَتدَه بِیزلَرنِینگ بِرادَرلَرِیمِیز اوُزلَرِینِینگ دَولَتِیدَگِی کَسَللِیکنِی دَردِیگه یِیمَیدِیگن باشقَه دَولَتنِینگ دَرمانِینِی اِرایَه بِیرِیش یاکِی اوُزلَرِینِی دَولَتِیدَگِی مَشِینَه نِی عَیبِینِی حَل قِیلمَیدِیگن بوُلَکنِی اِرایَه بِیرِیش آرقَه لِی، مُناسِب دارِینِی یا مُناسِب بوُلَکنِی تاپِیش یوُلِیدَه توُسِیق بوُلِیشدَن تَشقَه رِی مُسُلمانلَرنِینگ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتِینِی قَرشِیسِیدَه هَم آشکارَه مانِع،توُسِیق صِیفَتِیدَه عَمَل قِیلِیشیَپتِی وَ اوُزلَرِینِینگ جاهِلانَه عَمَللَرِی بِیلَن حَلقنِی هَم اَلله نِی شَرِیعَیتِیدَگِی قانوُنلَرگه قَرشِی قِیلِیب قوُیِیشیَپتِی. 

جَمِیعیَتنِی وَ جَمِیعیَتدَگِی شَخصلَرنِی یَحشِی تَنِیشلِیک، مُناسِب دَرماننِی وَ مُناسِب بوُلَکنِی اِرایَه بِیرِیش بوُیِیچَه کَسَللِیکلَرنِی، عَیبلَرنِی، نوُقصانلَرنِی بَرطَرَف قِیلِیش اوُچُون اِینگ یَحشِی یاردَم بوُلَه آلَه دِی. بوُنِی جُملَه سِیگه بَعضِی کِیشِیلَرنِینگ حَلقنِی اوُرتَه سِیدَه بَعضِی اِجتِهادِی مَسَلَه لَرنِی آچمَسلِیگِی هَم کِیرَه دِی، اِمامِی اَحمَد حَدِیثلَرنِی اَیتِیشنِی یَحشِی کوُرمَه گن اِیدِیلَر، چوُنکِی اوُ کِیشِی ظالِم وَ اَهلِی بِدعَت بوُلگن حاکِمگه قَرشِی چِیقِیشنِی، قِیامنِی جائِز دِیب بِیلگنلَر، اَمّا عُمُوم حَلق اوُچُون مَنَه بُو قِیامنِی زَمانِی وَ مَکانِیگه شَرائِط مُهَیّا بوُلمَه گن اِیدِی.

قُرآننِی حَلق قِیلِینگه نِی مَسَلَه سِینِی حِمایَه قِیلَه دِیگن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه قَرشِی قوُراللِی جَنگگه رُحصَت بِیرَه دِیگن رِوایَتلَرنِی اَیتِیشمَیدِی، چوُنکِی اوُلَر بُو رِوایَتلَرنِی مُسُلمانلَرنِینگ اوُشَه زَمانِی وَ مَکانِی، هَمدَه حَلقَرا مِنطَقَه نِی شَرائِطِی اوُچُون مُناسِب دِیب بِیلِیشمَسدِی، اوُلَر مَنَه بُو اِضطِرارِی شَرائِطدَه مَوجُود وَضِیعیَتگه ماس، مُناسِب مُناسَبَتنِی بِیلدِیرِیشگن. حوُددِی شوُنگه اوُحشَش بَعضِی صَحابَه لَر یَزِیدنِی حُکوُمَتِی فاسِد بُولگه نِیگه قَرَمَسدَن، بُو شَرائِطدَه قِیامنِی مُناسِب دِیب بِیلمَه گنلَر، یاکِی اَبُو حَنِیفَه کوُفَه اَهلِیگه اِعتِماد قِیلمَه گنلَر وَ نَفَس زَکِیَه نِی حَرَکَتِیدَه هَم اِیشتِراک اِیتمَه گنلَر، لِیکِن اوُنگه تَبلِغات وَ پوُل جِهَتِیدَن یاردَم بِیرگنلَر. هَر قَندَی صُورَتدَه هَم جَمِیعیَتدَه اوُزِیگه خاص شَرائِطلَر وُجُودگه کِیلَه دِیکِی، بَعضِی حَلقلَر اوُچُون هَم نَه بِیر حُکمنِی بَیان قِیلِیشنِی عِلاجِی بوُلَه دِی وَ نَه بُو حَرَکَتلَردَه اِیشتِراک اِیتِیشنِی عِلاجِی بوُلَه دِی، بَلکِی بُو نَرسَه لَرنِی اوُشَه جَمِیعیَت اوُچُون مُناسِب زَمِینَه وَ مُناسِب زَمان مُهَیّا بوُلگوُنِیچَه آشکار قِیلمَسدَن توُرِیش لازِم.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 (103- قسمت)

در کنار این برادران ما کسانی هستند که مثلا در مورد جهاد افغانستان و عراق و سوریه و یمن و حتی صومالی و مالی و چچن و غیره آگاهی های خوبی دارند، و حتی ممکن است مدتی هم در میان بعضی از مجاهدین این مناطق زندگی کرده باشند، اما در برابر اطلاعاتشان در مورد جامعه ی خودشان تقریبا نزدیک به صفراست، و می خواهند با داروئی که برای درمان بیماریهای آن کشور به درد خورده است با همان دارو بیماری خاص سرزمین خودش را درمان کنند، در حالی که بیماری سرزمین او – با وجود مشترکاتی چون حاکمیت کفار سکولار و مرتدین محلی و رواج انواع فقر و نا امنی ها و آلودگی های عقیدتی و رفتاری- با سرزمینهای دیگر متفاوت است، و مردم سرزمین او در موارد مختلفی با سرزمینهای دیگر تفاوتهای فاحش و نیازهای مختلف و حتی اولویتهای مختلفی هستند، اما این برادران ما متوجه نیستند که ماشینی که در سرزمین خودشان می خواهند نقصهایش را بردارند و تعمیرش کنند قطعه ی معیوبش با قطعه ی معیوب سایر سرزمینها فرق دارد، در آنجا میل لنگ عیب دارد و در اینجا لاستیکها پنچرند یا سوپاپها عیب دارند؛ در آنجا علاوه بر اشغالگران خارجی و مرتدین مشکل بر سرنماز خواندن و جماعت رفتن مسلمین و ارتداد به دین سکولاریسم و قرآن سوزی توهین ناموسی به الله و پیامبر و دین نیست بلکه مشکل درقومیت گرائی و ناسیونالیسم و چیزهای دیگر است، اما در کردستان مشکل اصلی بر سر ارتداد عمومی مردم به دین سکولاریسم است که نماز نخواندن و جماعت نرفتن و حتی قرآن سوزی و اهانت به قرآن و الله و پیامبر و اسلام و غیره هم از ثمرات آن است .

در اینجا علاوه بر آنکه عیبشان هم یکی نیست ماشینشان هم  با هم فرق دارد، وسیله ی حرکتی آنها یک ملا با یک فکر حنفی دیوبندی ماتریدی یا اشعری است، ماشین حرکتی شما ممکن است شورا باشد. در این صورت با میل لنگ تراکتور نمی شود میل لنگ اتوبوس یا قطار را تعمیر کرد و اینها را به حرکت انداخت .

در این صورت این برادران ما با ارائه ی درمان آن سرزمینها برای سرزمین خودش که به درد بیماران سرزمین خودش نمی خورد، یا با ارائه ی قطعه ای که نقص ماشین سرزمینشان رفع نمی کند، آشکارا به عنوان سد و مانعی در برابر پیدا کردن داروی مناسب و قطعه ی مناسب عمل می کنند، و آشکارا در برابر وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی مسلمین سد و مانع می شوند، و با اعمال جاهلانه ی خودشان مردم را در برابر قانون شریعت الله قرار می دهند.

شناخت جامعه و افراد جامعه می تواند بهترین کمک در ارائه ی درمان مناسب و قطعه ی مناسب  برای بر طرف کردن بیماریها و غیوب و نقصهای آن جامعه و افراد باشد. از جمله کسانی که دوست نداشتند با بعضی از مردم، برخی موضوعات اجتهادی را در میان بگذارند، امام احمد است  که دوست نداشته احادیثی را که ظاهر آن قیام و خروج بر حاکم ظالم و اهل بدعت را جایز می دانست برای عموم در آن ظروف زمانی و مکانی بیان بشوند.

حکومتی بدیل اضطراری اسلامی که از مسأله ی خلق قرآن حمایت می کرد، و در ایام محنة آن همه مصیبت برای خودش و دیگر علماء به وجود آورد، اما ایشان بیایند روایتهائی که جنگ مسلحانه بر علیه چنین حکومت بدیل اضطراری اسلامی را جایز می دانست را مناسب آن شرایط زمانی و مکانی بین المللی و منطقه ای مسلمین نمی دانست و در این حالت اضطرار واکنشی متناسب با این وضعی که پیش آمده است را در پیش گرفت. همانطوری که بعضی از اصحاب با وجود فاسد بودن حکومت یزید اما زمینه های قیام را مناسب نمی دانستند، یا ابوحنیفه به اهل کوفه اعتماد نداشت و در نهضت نفس زکیه شرکت نکرد و تنها از نظر پولی و تبلیغی به او کمک کرد . در هر صورت موقعیتهائی در جامعه ای خاص پیش می آیند که نه بیان یک حکمی برای بعضی از مردم لازم است، و نه شرکت کردن در آن، بلکه باید آن را برای فراهم شدن زمینه های مناسبش و زمان مناسبش در آن جامعه ی خاص نگه داشت.

(ادامه دارد……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(53- қисмат)

Дар ин сурат хар чизики бар халофи қонуни шариати аллох бошад ва аллох таоло онро харом карда бошадро бояд исмишро гузошт мухаррибини шодийки хийли зиёд хастанд ва дар шариати аллох ба ровшани руйишон сухбат шуда аст. Мисолхо барои маворидики шодийро тахриб мекунанд ба теъдоди харомхо зиёд хастанд ва намешавад дар ин фурсати кутох ба хамма ишора кард аммо мешавад ба унвони намуна чанд мовридро хидмати дустон арз кард:

• Аввалин ва мухимтарин мухаррибини шодий ва боздорандагони шодий ва аз авомили аслийи шодийсузий баъди аз шайтон ван нафсул амморату биссуъи инсон, куффор хастанд.

Дар ин сурат возих астки куффор ва тамоми касоники ба сифати аз сифоти инхо олуда шуданд аз авомили аслийи шодийсузий махсуб мешаванд. …….еки аз шадидтарин куффорики наздиктарин ва хатарноктарин куффори ба мо ва аз мухаррибини аслийи шодий махсуб мешаванд куффори секуляри ишғолгари хорижий ва шикли такомул ёфтайи мунофиқин ва секулярзадахо хастандки дар қолиби муртаддини махаллий ва бумий ва бо ақоиди секуляристий ошкоро худишонро нишон доданд.

Ин даста аз куффори муртадди бумий ва махаллийки рохбалад ва сагхойи букаши куффори секуляри жахоний махсуб мешаванд бо хамкорийи мунофиқин ва секулярзадахо шодийсузхо ва онтишодийхойи аслий дар миёни афроди жомеъа ва хонуводахо хастандки ошкоро илова бар жиноёти вахшатнокики муртакиб шуданд падар ва бародар ва хохар ва писар амму ва дойи ва ……ро бо пуштивонайи таблиғотийи куффори жахоний аз мо гирифтанд ва боис шуданд силайи рахмки еки аз авомили тўлиди шодий махсуб мешавад дар жомеъайи мо камранг ва хатто нобуд бишавад.

Жору кардани ин офатхо, ва жаррохи кардани ин ғуддахойи саратоний аз бадани хонувода ва жомеъамон, ва воксина кардани афроди жомеъа хаққи худимон аст. Интиқоми инхамма зулм ва каммехрийки ба хотири вужуди ин муртаддини секуляр аз атрофиёни худимон дидаем – дар сурати адами тўвбайи ин муртаддин – хаққи худимон астки , ё аллох таоло ин интиқом ва хаққи моро қаблан гирифта ва алъон хам мегирад:

فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِینَ أَجْرَمُوا وَکَانَ حَقّاً عَلَیْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِینَ (روم/47)

Пас мо аз мужримин интиқом гирифтаем ( ва мўъминонро ёри кардаем) ва хамвора ёри мўъминон бар мо вожиб буда аст. Ё инки инхоро бо дасти худи мо азоб дода:

:نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِکُمْ أَن یُصِیبَکُمُ اللّهُ بِعَذَابٍ مِّنْ عِندِهِ أَوْ بِأَیْدِینَا (توبه/52)

 Мо дарборайи шумо чашм ба рох хастемки ё худованд ба азоби аз суйи худ ва ё бо дасти мо гирифторитон созад. То жойики аллох таоло дар мовриди секуляристхо мефармояд:

: یَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْکُبْرَى إِنَّا مُنتَقِمُونَ ‏(دخان/16)

Рузи бо юриш ва хужуми шадиди бар онхо хамла мекунем; бале, мо интиқом гирандаем! Бидуни шак мо интиқом гирандаем ва ба онхо нишон хохем додки натижайи инхамма журмхойики карданд ва инхамма шодийки аз мо гирифтандро хоханд дид:

:فَتَرَبَّصُواْ إِنَّا مَعَکُم مُّتَرَبِّصُونَ(توبه/52)

Пас шумо чашм ба рох мунтазири ин руз бошид ва мо хам бо шумо дар интизорем.

-дувумин омили тахриби шодий ва шодийсузи муслимин инхидоми хилофат ва пейдоиши шохигарий буд.

Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз аллох таоло замонат гирифта астки “ умматиш” на бар гумрохий хамраъй бишаванд

«سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا»

Ва на “ умматиш” гурсна бимонанд

إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا يستباح بيضة المسلمين»

Ва на” умматиш” душман бар онхо тасаллут пейдо кунад

« وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ»[1]

Ва аллох таоло хам бо жамоати муслимин аст

«فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ»[2]

Ин яъни рохкори барои шодийки дар он хам

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ»

хаст ва хам

«آمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ ‏»

ва мухимтар аз ин ду

«فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَیْتِ»

Вужуд дорад, аммо замоники муслимин медонандки барои ташкили ин “ уммат” танхо се абзор вужуд дорад аммо аз ин се абзор дурий мекунанд ва масири тафарруқро тей мекунанд, ва неъмати бузурги хукумати исломий ала минхажин нубувватро аз даст медиханд ва бидъати бузурги ба номи шохигариро жойиш мегузоранд, ва ба дунболи ин мусибат ва азоб ошкоро бо такфирхойи нобажо ва барчасбзанийхо омили мешаванд барои ижоди жангхойи дохилий ва ғейрих бояд мунтазири гумрохий ва саргардонийи иддайи касири аз муслимин ва ривожи фақр ва гурснагий ва тасаллути куффор бар худ ва азоб хам бошанд.

(идома дорад…….)

---

[1] في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤  ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[2] في المعجم الكبير للطبراني (٢١٧١، ٣٤٤٠، ١٣٦٢٣): صححه الشيخ الألباني بهذا اللفظ في ظلال الجنة (٨٠).

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(52- қисмат)

“ Авомили боздоранда аз шодий ё мухаррибини шодий” :

Дидемки риволи шаръий ва оддийи зиндагийи касоники бар асоси қонуни шариати аллох зиндагий мекунанд бейни ду пирузий ва шодий қарор дорад, холо хар касики тибқи қавонини шариати аллох харакат накунад ва ниёзхо ва масоили фитришро бо қонуни шариати аллох мудирият, контрол ва хидоят накунад, бисёр оддий хохад будки ба ин ниёзхойиш садама бизанад, ва ба худиш ва дигарон хам зулм кунад. Дар инжо худи шахс астки хоста ё нохоста мегуяд ман намехохам аллох таоло бароям таъйини таклиф кунадки чи чиз хуб аст ва чи чиз бад аст, худам ё фалон ақидайи секуляристий ва фалон хизби секуляристи бехтар аз аллох метавонад барои алъон муфидтар бошад ва шодийки тавассути аллох мудирият шуда бошадро намехохам ва чизи дигариро мехохамки дилам мехохад ва моди руз аст.            

Шахс тамоми ин иштибохот ва нофармонихоро нисбат ба қалби худиш муртакиб мешавад он вақт гила хам мекунад ва мегуяд қадиман хеччи набуд аммо дилхуш буд аммо алъон хамма чиз хаст аммо дилхуш нест, чиро инжури шуд? Суъоли бемовридики жавобишро хамма медонанд. Қавонини шариати аллохро гузоштанд кинор ва табдил шуданд ба мушти туфола ва коллекциони аз беморихойи қалбий ва зиллат ва ақаб мондагий ва сархурдагий ва зеридаст будан ва фақир будан ва ғейрих онвақт жохилхо мегуянд ин хам ислом ва муслимин, ва фариб хурдахо ба хамрохи мунофиқин ва секулярзадахо ва муртаддини дохилий ва куффори хорижий бо истинод ба ин мужримин ва жомеъайи ба дур аз қонуни шариати аллох шуруъ мекунанд ба хамла ба дини ислом ва қонуни шариати аллох.

Дар инжо шахс муомала карда ва ба жойи шодий, худишро дучори мусибат карда аст, яъни шодийро бо мусибат муовиза карда аст, замоники шахс хатто агар мисли собиқунал аввалун дар жанги ухуд хам бошад ва дучори чинин журми ва нофармоний шуд ва натижайи нофармонишро дид дигар наметавонад ох ва нола ва фиғон сар бидихад ва бигуяд вой чиро инжури шуд?

أَوَلَمَّا أَصَابَتْکُم مُّصِیبَةٌ قَدْ أَصَبْتُم مِّثْلَیْهَا قُلْتُمْ أَنَّى هَذَا قُلْ هُوَ مِنْ عِندِ أَنْفُسِکُمْ إِنَّ اللّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (آل عمران/165)

Оё хенгомики мусибати ( дар жанги ухуд) ба шумо даст дода аст ( ва мегуйид:) ин аз кужо аст?! Ва холи онки ду баробари он, касб кардаид, бигу: ин ( мусибати шикашт хурдан ва кушта шудан) аз нохия худитон ( ва натижа мухолифат бо рохнамудхойи росули худо) аст. Бегумон худованд бар хар чизи тавоно аст.

Дар инжо фарқи надорад ин шахси нофармон ва сарпичи кунанда каси бошад, оё еки аз собиқунал аввалуни астки аллох таоло ризояти худишро аз у эълом карда аст ва хаммайи инсонхоро ба табаъият ба эхсон аз онхо даъват карда аст:

وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ۚ ذَٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (توبه/100) 

Ё ин шахси нофармон ва сарпичи кунанда хар каси дигари бошад, ек мусалмони мужрими оддий бошад ё еки бошад аз жомеъайи куффор, мухим ин аст сарпичи карда аст ва рохро кач рафта ва бояд мунтазири натижаш хам бошад. Ин суннати тағйир нопазири аллох барои идора  ва назми дунёйи мостки хеч тағйири дар ин суннатхо дода намешавад:

فَهَلْ یَنظُرُونَ إِلَّا سُنَّتَ الْأَوَّلِینَ فَلَن تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِیلاًوَلَن تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِیلاً ‏(فاطر/43)

Оё онон интизор доранд сарневишти жуз сарневишти пешиниёнро дошта бошанд?! Харгиз ва тахти хеч шароити дигаргуни ва табдили дар шева рафтори худо ( дар муомала бо миллатхо) нахохи ёфт, ва харгиз ва тахти хеч шароити нахохи дидки равиши худо тағйири масир ва жихат дихад.

Дар кул бояд ба ин нуктайи асосий диқққат кардки: хар каси дар масири бархалофи қонуни шариати аллох харакат кунад худ ба худ ва автоматиквор табдил мешавад ба мухарриби шодийи худиш ва атрофиён ва хатто жомеъаш , дар ин сурат ба падидахойи тахти унвони авомили боздоранда аз шодий ё мухаррибини шодий ё шодийсуз дар зиндагийи инсонхо бар мехурем.

(идома дорад…….)