وَاعْتَصِمُوا

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(102- قیسم)

مُرتَدنِینگ قَطعِی حُکمِینِی کِیم اِجرا اِیتَه آلَه دِی؟

مُرَکَّب قَضاوَت یوُللَرِینِی باسِیب اوُتِیب فِیلتِیردَن، توُرتتَه لِیک مَرحَلَه دَن اوُتگن وَ اِیشانچ بِیلَن اوُنِی اِرتِدادِی مُشَخَّص بوُلگن وَ صَلاحِیَتگه اِیگه مَرجَع طَرَفِیدَن اوُنِی قَطعِی حُکمِی صادِر قِیلِینگن مُرتَدنِینگ حُکمِینِی کِیم اِجرا اِیتَه آلَه دِی؟

چوُنکِی مُرتَدنِی حُکمِینِی اِجرا قِیلِیشلِیک، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی شَرعِی دِفاع قِیلِیشنِی وَ دُشمَننِینگ روُحِی جَنگلَرِیگه قَرشِی مُبارَزَه نِی وَ مُسُلمانلَرنِی اِیمانِی، اوُلَرنِی عَقِیدَه وِی وَ رُوحِی سَلامَتلِیگِینِی حِمایَه قِیلِیشنِی بِیر نَوِی حِسابلَه نَه دِی، شَرعِی دِفاع حَقِیدَه اِیضاح بِیرِیش آرقَه لِی بَحثِیمِیزنِی باشلَیمِیز. اَوَّلا شَرعِی دِفاع نِیمَه اِیکَه نِینِی توُشوُنِیب آلِیشِیمِیز کِیرَک؟ دِفاع نِیمَه اوُزِی؟ اوُنِی شَرعِیسِی قَندَی بوُلَه دِی؟

شَرعِی دِفاع یَعنِی اِنساننِی اوُزِیدَن یا باشقَه لَردَن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه مُوافِق رَوِیشدَه قِیلِینَه دِیگن دِفاعدِیر. اوُزِینِی دِفاع قِیلِیش جاننِی دِفاع قِیلِیش یاکِی فَرزَندلَرنِی دِفاع قِیلِیش یاکِی اَهلِینِی، خانَدانِینِی یا مَنزِیلِینِی یا مالِینِی یاکِی شوُنگه اوُحشَش اِنسانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه مُشتَرَک بوُلگن عُمُومِی، فِطرِی،ذاتِی اِیشلَرنِی دِفاع قِیلِیشگه اوُحشَیدِی، هَمَّه مَنَه بُو نَرسَه لَرِنِی دِفاع قِیلِیشلِیکنِی اوُزِینِینگ شَرعِی حَققِی دِیب بِیلَه دِی؛ بُو حَتَّی اِنسان بِیلَن حَیواننِی اوُرتَه سِیدَه هَم مُشتَرَک نَرسَه. چوُنکِی فِطرِی وَ غَرِیزِی اِیشلَر وَ جاننِی سَقلَب قالِیش،حَیاتنِی سَقلَب قالِیش، حَیاتنِی دَوام اِیتتِیرِیش اوُچُون کِیرَکلِی اَبزارلَر، واسِیطَه لَر مَوجُود بوُلِیب، اَلله نِی مَخلوُقاتلَرِینِی طَبِیعَتِیدَه،ذاتِیدَه مَخصُوصاً اِنساننِی ذاتِی وَ طَبِیعَتِیدَه اوُنِی اِیلدِیزِی بار، هَر قَندَی ساغلام اِنسان اوُزِینِینگ اِنسانِی جایگاهِینِی سَقلَب قالِیش اوُچُون دِفاع قِیلِیشنِی اوُزِینِینگ حَققِی دِیب حِسابلَیدِی.

مَنَه بُو حَق، عَقلنِی رِیاکسِیَه سِی وَ اِنساننِی کَرامَتِیگه نِسبَتاً حُرمَتنِی نِشانَه سِی بوُلِیب، حُقوُقِی توُزُوملَردَه وَ حاضِرگِی بَرچَه دَولَتلَرنِی قانوُنلَرِیدَه اوُنگه اِیشارَه قِیلِینگن. حَتَّی بِیرلَشگن مِللَتلَر تَشکِیلاتِینِینگ سِکوُلارِیستِیک (خُداسِیزلَر) 51 ماددَه سِیدَه آشکارَه اوُزِینِینگ بَرچَه اَعضالَرِیگه رَوا کوُرَه دِی وَ اوُلَرنِی حَققِی دِیب سَنَیدِی. بُوعَقلنِی رِیاکسِیَه سِی بوُلَه دِی. اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر هَم اَوَّلگِی پَیغَمبَردَن تارتِیب اوُلَرنِی آخِیرگِیسِیگه چَه، بَشَر نَوِینِینگ ذاتِی کَرامَتِینِی مُهِم دِیب حِسابلَه گن حالدَه،  وَ لَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ»  اوُ تامانگه یوُللَیدِی وَهِدایَت قِیلَه دِی،کِیمکِی خَطَرنِی، تَحدِیدنِی دَفع قِیلِیشگه قادِر بوُلسَه،اَمّا اوُنِی عَمَلگه آشِیرمَه سَه، مِعزانسِیز وَ مُواظَنَتسِیز بِیر اِنسان دِیب مَلامَتلَیدِی.

اِیندِی بُو باشقَه لَرنِی دِفاع قِیلِیش یَعنِی اَلله تَعالَی اوُلَرنِی دِفاع قِیلِیشنِی بِیزلَرنِی زِمَّه مِیزگه وَظِیفَه قِیلِیب قوُیگن نَرسَه لَردوُر، اَلله تَعالَی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَردَه بوُندَی اِیشلَردَن راضِی بُولَه دِی. بُو اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی دِفاع قِیلِیشنِی هَر قَندَی نَوِیگه یاکِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَردَه ناشَرعِی ( یَعنِی بوُ تَجاوُز ناشَرعِی دِیب سَنَه لِیشِی لازِم) بُولگن هَر قَندَی تَجاوُزدَن دِفاع قِیلِیشگه اوُحشَیدِی، سِین اوُلَرنِی دِفاع قِیلِیشِینگ کِیرَک بوُلَه دِی، یاکِی یَقِینلَرِیمِیزنِی دِفاع قِیلِیشنِی نَوِیگه یا بِیزلَرنِی اوُلَرنِینگ اوُستِیدَه دِفاع قِیلِیش بوُیِیچَه مَسئوُل قِیلِینگن کِیشِیلَرنِی دِفاع قِیلِیشگه یاکِی مُسُلمانلَرنِی قاننِی،ناموُسِینِی، مالِینِی دِفاع قِیلِیشگه یا یاردَم طَلَب قِیلگن ضَعِیف کِیشِیلَرنِی دِفاع قِیلِیشگه اوُحشَیدِی………

   وَمَا لَکُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِینَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ الَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَذِهِ الْقَرْیَةِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنکَ وَلِیّاً وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنکَ نَصِیراً ‏)نساء(75/، (اِی مُؤمِنلَر)، سِیزلَرگه نِیمَه بوُلدِیکِی، اَلله یوُلِیدَه وَ “پَروَردِیگارا، بِیزنِی اِیگه لَرِی ظالِم بُولگن بُو شَهَردَن آزاد قِیل وَ بِیزگه اوُز حُضُورِینگدَن بِیر دوُست بِیرگِین، بِیزگه اوُز حُضُورِینگدَن بِیر یاردَمچِی  قِیلگِین،” دِییَه یاتگن اِیرکَکلَر، عَیاللَر هَمدَه بالَه لَردَن عِبارَت بوُلگن بِیچارَه لَر(نِی آزاد قِیلِیش) یوُلِیدَه جَنگ قِیلمَه یَپسِیزلَرمِی؟!

(دوامی بار…..)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(102- قسمت)

چه کسی می تواند حکم قطعی مرتدی را به اجرا در بیاورد؟

چه کسی می تواند حکم قطعی مرتدی را به اجرا در بیاورد که سیر قضائی پیچیده ی او از فیلترها و مراحل چهارگانه گذشته و به یقین و بدون شک، ارتداد او مشخص شده و از طرف مراجع ذی صلاح حکم قطعی درمورد او صادر شده است؟

 چون اجرای حکم مرتد نوعی دفاع مشروع از قانون شریعت الله و مبارزه با جنگ روانی دشمنان و محافظت از ايمان و سلامت عقيدتی و روانی مسلمين محسوب می شود لازم می دانم با توضیحاتی در مورد دفاع مشروع به سراغ بحثمان برویم. ابتدا بفهمیم که دفاع مشروع چیست؟ دفاع چیست؟ و مشروع کدام است؟

دفاع مشروع، یعنی هر نوع دفاعی از خود یا دیگران که منطبق با قانون شریعت الله باشد. دفاع از خود مثل دفاع از جان خود، یا دفاع از فرزندان، اهل وخانواده، یا از خانه و مال خود یا مواردی از این قبیل عام که امور فطری، ذاتی و عمومی هستند که بین تمام انسانها مشترک است، و همه دفاع از این ها را حق مشروع خودشان می دانند؛ حتی بین انسان و حیوان هم مشترک است. چون اموری فطری و غریزی و وسایل و ابزاری جهت حفظ جان، حفظ حیات، ادامه ی حیات و موجودیت هستند و ریشه در ذات و طبیعت مخلوقات الله و بخصوص ریشه در ذات و طبیعت انسانها دارد و هر انسان سالمی برای حفظ جایگاه انسانی خود، چنین دفاعی را حق خودش می داند.

 این حق، از بدیهیات عقل و نشانه ی احترام به کرامت انسان است که در نظا‌م‌های حقوقی و قوانین تمام کشورهای کنونی هم به آن اشاره شده است.حتی ماده ی 51 منشور سکولاریستی ملل متحد(ملحده) هم آشکارا چنین حقی رابرای کلیه ی اعضای خود روا و مشروع می داند. این از بدیهیات عقل است. قانون شریعت الله هم از اولین پیامبر تا آخرین آن ها، ضمن تأیید آن و مهم دانستن حیثیت و کرامت ذاتی نوع بشر«وَ لَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ» به آن سمت و سو داده و آن را هدایت کرده است، و کسی که توانائی دفع خطر و تهدید را داشته باشد اما، آن را انجام ندهد همچون یک انسان نامیزان و نامتعادل مورد سرزنش قرار گرفته است.

دفاع از دیگری هم، یعنی الله تعالی وظیفه و تکلیف دفاع از آن ها را بر عهده ی ما گذاشته باشد و الله تعالی در قانون شریعتش به چنین کاری راضی باشد. مثل هر نوع دفاع از قانون شریعت الله، یا دفع هر تجاوزی که در قانون شریعت الله نامشروع باشد (یعنی گفته باشد این تجاوز نامشروع است و تو باید آن را دفع کنی)، یا هر نوع دفاع از نزدیکانمان یا کسانی که ما را مسئول دفاع از آن ها کرده اند، یا دفاع از خون، ناموس و مال سایر مسلمین، یا دفاع از مستضعفینی که درخواست کمک کردند و … .

«وَمَا لَکُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِینَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ الَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَذِهِ الْقَرْیَةِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنکَ وَلِیّاً وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنکَ نَصِیراً» ‏(نساء/75)، چرا باید در راه خدا و (نجات) مردان و زنان و کودکان درمانده و بیچاره‌ای نجنگید که می‌گویند: پروردگارا! ما را از این شهر و دیاری که ساکنان آن ستمکارند خارج ساز، و از جانب خود سرپرست و حمایتگری برای ما پدید آور و از سوی خود یاوری برایمان قرار بده.

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(66- қисмат)

Афкори мухталифи уламойи суъ ,куффори пинхони дохилий ва секулярзадахо дар миёни иддаи аз муслимин хамчун ек мазхаб дар баробари даъвати ахли тўвхид амал мекунад ва муслиминро ба новъи муқовамат дар баробари ахли тўвхид суқ медихад. Инхо дар баробари даъвати ахли тўвхид муқовамат ва истодаги мекунанд чун чизхойи дигариро ба номи дин ба онхо хуронданд ва инхо воқеан мухлисона хиёл мекунандки ин дини ислом аст.

Хар мулло ,шайх ва мавлавий бо хамон адабиёти арабий ва бо истефода аз оёт ва аходис ,ахкомро ба туруқи мухталифи ба онхо расонданд, ва чанон онхоро ба номи ислом ,дин ,қуръон ва хадис саргардон кардандки ба ин гуфтахойи фарибанда дил хуш карданд, ва дар баробари хар даъватгари вокуниши манфий нишон медиханд, ва муллохойи секулярзадайи инхо хам зимни бархурдори аз пуштивонайи қудрати хукумати тоғутхо ва находхои тоғути аз хамин мардум хамчун ек абзор барои муқобила ва саркуби мухолифин ва ахли тўвхид истефода мекунанд.

Муслиминики ба чанин мовжудоти гирифтор шуданд дар мовқеияти тоза мусалмонон қарор гирифтандки ,мумкин аст хатто баъзи аз фароизро нодида бигиранд , ё дар баробари он муқовамат хам бикунанд , ва мисли тоза мусалмонони хастандки ниёз ба муроқибат ва дилсузи вижайи доранд.

Бале ,ин бахши аз воқеияти жомеъайи мусибатзадаи муслимин дар чанд қарни собиқ аст. Бахусус дар дахахойи гузашта ва ин асрики аксаран сарзаминхойи исломий тахти ишғол ва сайтараи еки аз мазохиби дини секуляризм ва яхуд буда ва мушкилоти музоъафи бар муслимин тахмил шуда , ва ин боис шудаки баданаи даъвати исломий хам шадидан дучори осиб шуда , ва хубихо ва арзишхои исломий ношнохта боқи бимонанд ва чехраи нуроний дин ,маъюб ва махдуш жилвагар шуда аст.Инхо иддаи мулло хастандки вужуд доранд ва жомеъаро ба чанин жойи кашонданд.

Дар баробари ин гурух,мо хануз дар баъзи аз сарзаминхойи мусалмоннишин рустохо ва жохойиро доремки аз вужуди масжид ва чанин имомони хам махрум хастанд, ва бо тарки намоз ,руза ва соири ибодот чанон ошуфта ва саргардон шудандки ингор мовриди хамлайи дуздон қарор гирифтанд ва ғейри аз шаходатайн ва номгузори исломий фарзандонишон чизи аз ислом барои онон боқи намонда аст.

Дар кул , ин муслимин дар дорул куфр ва шароити рушд карданд ва парвариш ёфтандки аз улуми шаръий махрум буданд. Асосийтарин ва мухимтарин омили махрумияти онхо набуди хукумати исломий ва находхойи тахти хокимияти он буда аст. Мухимтарин ва асосийтарин омили махрумияти онхо илова бар ин ,вужуди дорул куфри астки тамоми ин находхоро ба тасхири худ дар овардаки бо қудрати хукуматий ва хазфи ё мунзавий кардани уламойи ахли тўвхид ,аз тариқи маздурониш жанги равоний ижод карда ва монеъи расидан хақоиқ ва огохихои шаръий ба чанин мусалмонони шуда аст. Дар ин сурат ,муслимин дар сарзамини рушд мекунандки дар ин сарзамин жахл ва хурофот ба номи дини ислом ривож пейдо мекунад ва инро ба сурати ирсий аз падаришон ва жомеъа мегиранд.

Замоники дар чанин жомеъайи муслимин дар масожид хузур пейдо мекунанд,хутбахоро гуш медиханд,суханрони шуйух дар мохворахоро мебинанд,суханронихои забт шударо борхо ва борхо мурур мекунанд,дар мадориси диний матолиби тахти унвони улуми шаръийро мехонанд,дар донишгоххои диний чун Мадина ,Азхар ва ғейрих хам идома тахсил медиханд, бо ин вужуд дар бахши ночизи аз шариати дасткори шуда ,лисонс ё фовқи лисонс ё хатто докторойи худро мегиранд ва солхо дар амри даъват ва таблиғ мушорикат доранд аммо ,боз мебинемки ба умури аз  ” ла илаха иллаллох ” куфр ба тоғут ва иймон ба аллох ва бисёри аз увлавиятхо ,мақосид ва ахкоми шариати аллох жохиланд.

(идома дорад…..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(65- қисмат)

Агар қудрати хукумати исломий ва находхойи тахти контроли он набошад ,уламои ростин ва доиёни воқеий хам  ё дар миёни мардум бар асари парубол гирифтани уламойи суъ, аррувайбиза ,куффори пинхони дохилий ва секулярзадахо дар ақалият қарор мегиранд , ё ба кулли дар миёни мардум гум мешаванд . Чун хукуматхои фосид тамоми манобир ,конолхо ва расонахоро аз вужуди инхо поксози карданд ва дар ихтиёри бозигарони даст парвардайи худишон қарор доданд ва садойи ин уламо ва даст ва по заданхойи онхо хам ба жойи намерасад.

قال صلى الله عليه وسلم: «إِنَّ اللَّهَ لا يَنْزِعُ الْعِلْمَ بَعْدَ أَنْ أَعْطَاكُمُوهُ انْتِزَاعًا، وَلَكِنْ يَنْتَزِعُهُ مِنْهُمْ مَعَ قَبْضِ الْعُلَمَاءِ بِعِلْمِهِمْ، فَيَبْقَى نَاسٌ جُهَّالٌ، يُسْتَفْتَوْنَ فَيُفْتُونَ بِرَأْيِهِمْ، فَيُضِلُّونَ وَيَضِلُّونَ»

Хийли жолиб аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд : ” илмироки худованд ба шумо иноят карда аст , аз шумо пас нахохад гирифт . Албатта илм бо қабзи рухи уламо аз бейн хохад рафт . Ва дар ин сурат ,мардуми нодон боқи хохад мондки дигарон аз онон истефтоъ ( талаби фатво ) мекунанд. Ва онон бар асоси раъйи худ ,фатво медиханд ва мардумро гумрох мекунанд

(فَيُضِلُّونَ)

Ва худишон хам гумрох мешаванд

(وَيَضِلُّونَ)

Жузви золлин қарор мегиранд хамонки мо хар руз дар намозхоимон мегуем худованд моро жузви ин гурух қарор надихад.

Замоники хукумати исломий ва находхойи тахти пушиши он набошанд , ва уламои ахли тўвхид бо марги табиий ё бо хафа кардани садойи онхо ва мунзавий кардани онхо аз миёни мардум бардошта шаванд ,уламои гумрох ва гумрохгар , яъни золлун ва музиллун ,яъни саргардон  ва саргардон кунанда боиси олуда кардани ақоид ва бовархои мардум мешаванд ва бо сахих ва хақнишон додани бовархо ва рафторхои ғалат ,мусалмонро дар масири саргардони,золлин ва секулярзадахо қарор медиханд ; ва ба хамин содаги гумрохи ва залолат ва жахлро бар муслимин ва жавомеъи муслимин дар қолиби дин ,тахмил мекунанд.

Замоники хукумати исломий ва находхои тахти пушиши он набошанд муслимин мутафарриқ ва тика –тика мешаванд , ва иддаи зиёдий аз онхо дар манотиқи парт ва дурофтода аз хидматрасоний ақидатий ва фикрий махрум ва хатто фаромуш мешаванд, ва туъма ва луқмаи омода барои куффори пинхони дохилий, секулярзадахо ва ғуллот мешаванд то ба номи дини ислом ва тахти пушиши дини ислом , ва ба сурати тадрижий ва херфаий ,бовархои ширк олуди худишонро ба онхо тазриқ кунанд . Ин муслимини гургзада ба мурури замон тахти омузишхойи ба номи дин қарор гирифтандки на танхо дини ислом аз ин ақоид ва бовархо бари аст ,балки инхирофи ошкори дар масоили ақидатий ва рафтори исломий махсуб мешавад.

Набуди хукумати исломий ,находхо ва созмонхои тахти пушиши он боис шуда ин муслимин аз неъмати шинохт ва илми шаръий хоста шуда махрум шаванд. Жахли инхо ба  сурати ижборий тавассути ба зохири уламоёни фосиди бар онхо тахмил шудаки набуди хукумати исломий ва вазъи мовжуд боиси он шуда аст.

Иллат ва сабаби жахли ин муслимини бало зада , ба далили набуди хукумати исломий ва кутохи дар расондани илм ва огохи шаръий ба онхо аз тариқи уламои ахли тўвхид буда ва хаст, на кух ва биёбон ва жангал. Инхо қишри махруми жомеъандки аз хаддиақал имконоти зиндаги тўвхидий хам махрум шуданд.

Жахли ин муслимин ва мушобихини онхо ижтиноб нопазир аст ,жабрий бар онхо тахмил шуда ва кори онхо ба чунон фожеайи кашида мешавадки Хузайфа розиаллоху анху онро аз забони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чанин тўвсиф мекунад:

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَدْرُسُ الْإِسْلَامُ كَمَا يَدْرُسُ وَشْيُ الثَّوْبِ، حَتَّى لَا يُدْرَى مَا صِيَامٌ، وَلَا صَلَاةٌ، وَلَا نُسُكٌ، وَلَا صَدَقَةٌ، وَلَيُسْرَى عَلَى كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فِي لَيْلَةٍ، فَلَا يَبْقَى فِي الْأَرْضِ مِنْهُ آيَةٌ، وَتَبْقَى طَوَائِفُ مِنَ النَّاسِ الشَّيْخُ الْكَبِيرُ وَالْعَجُوزُ، يَقُولُونَ: أَدْرَكْنَا آبَاءَنَا عَلَى هَذِهِ الْكَلِمَةِ، لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ، فَنَحْنُ نَقُولُهَا فَقَالَ لَهُ صِلَةُ: مَا تُغْنِي عَنْهُمْ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ، وَهُمْ لَا يَدْرُونَ مَا صَلَاةٌ، وَلَا صِيَامٌ، وَلَا نُسُكٌ، وَلَا صَدَقَةٌ؟ فَأَعْرَضَ عَنْهُ حُذَيْفَةُ، ثُمَّ رَدَّهَا عَلَيْهِ ثَلَاثًا، كُلَّ ذَلِكَ يُعْرِضُ عَنْهُ حُذَيْفَةُ، ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْهِ فِي الثَّالِثَةِ، فَقَالَ: «يَا صِلَةُ، تُنْجِيهِمْ مِنَ النَّارِ»

Саласан,яъни аз ин муслимин танхо калама ва лафзи шаходатайн боқи мемонад ва нисбат ба хамма чиз жохил мешаванд ва хатто мумкин аст мункари хийли аз ахком хам шаванд. Боз инхо муслимини садама дида ва мовриди зулм воқеъ шуда ва бемори хастандки бояд дилсузона бо иқомаи хужжати набавий ба шеваи сахихи он ва дар панохи қудрати хукумати исломий ё хаддиақал ва дар холати зарурат , дар панохи қудрати мардуми дармон шаванд.

(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(64- қисмат)

Алъон ,хамин хокимиятики бар асоси қонунгузори ва хукм кардан бар асоси хамин қонун ва мурожаъа ба хамин қонун шикл гирифта , дар масалайи омузиш чорчуб ва қавониниро вазъ мекунадки бояд бар асоси ин қавонин амал шавад , ва меъёри подош ва мужозот хам хамин қавонин мухтасси парвариш ва омузиш мешавад . Яъни касики ба хуби аз ин қавонин пейравий кунад ба у подош медиханд ва касики аз ин қавонин  сарпичи кунад мужозот мешавад.Ин раванд пазирофта шуда дар хар жомеъайи башарий токунун буда аст.

Хуб ,омузиши еки аз хуқуқи фардий афроди жомеъа барои ғалаба бар жахл аст. Еки аз хуқуқи афроди жомеъа аст. Имруза ,илова бар намозхойи жумъа ва мажолиси суханрони ба шевайи суннати он ,хокимият аз созмонхо ва находхойи дигари хам бархурдор астки аз конолхойи онхо масалаи омузиш ва ғалаба бар жахлро ба пеш мебурд , ва аз тариқи хамин конолхо мехохад арзишхойи худишро находина кунад . Яъни аз он конолхо омузиш ,ғалаба бар жахл ва находина кардани арзишхойи худишро ба пеш мебурд. Конолхойи чун :

Омузиши хамагоний дар мадорис ,донишгоххо ва дигар амокини тахсилий .

Омузиш аз тариқи нашри китоб ,мажаллот ,рузномахо ,тоблухо ва трокетхойи таблиғоти.

Омузиш аз тариқи конолхойи родиоий ,телевизионий ва мохвораий .

Омузиш аз тариқи конолхойи ижтимоий ва интернет.

Омузиш аз тариқи анжуманхо ва гуруххойи мустақили херфаий ( чизи мисли хелфхо ,синдикохо ва ғейрих .

Ва конолхойи мухталифики хар хукумати аз тариқи находхойи мухталифики дар ихтиёр дорад метавонад ин омузиши худишро ба мардум бирасонад .

Возих ва ровшан аст ,замоники хукумат ,исломий бошад тамоми ин конолхо дар хидмати огохи расондани комил ба муслимин мешавад ва қудрати шинохти муслиминро руз ба руз бештар мекунад ,аммо замоники хукумат бар асоси тахким ба қонуни шариати аллох ва хукумати исломий фуру мерезад ва дорул исломи муслимин аз даст меравад ; тамоми ин конолхо ва абзорхо худ ба худ дар ихтиёри душманони ошкор ва пинхони муслимин қарор мегиранд ва мисли гург ба жони ақоид ,бовархо ва арзишхойи муслимин меофтанд , ва бидуни онки рақиби жиддий дошта бошанд боиси олуда кардани ақоид ,нигариши муслимин ва тасбит ва тулонийтар кардани умри мафосиди эътиқодий ва рафторий дар миёни муслимин мешавандки уламойи усул ин прусаро дар бахси ” аворизул ахлийя ” зикр карданд.

Пас , асосийтарин ,мухимтарин ва пейвастатарин равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ва дорудастаики дўври худишон жамъ карданд огохи бахши ва ровшангари дар бахши жанги нарм ва равоний бо онхо ,он хам дар панохи қудрати хукумати исломий аст.Чун дорудастаи мунофиқин ва секулярзадахо ,бархалофи куффори ошкор ,ончики ба он эътиқод дорандро ошкор намекунанд ва дар миёни муслимин худишонро гум карданд . Такияйи қуръон ва суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бар ин астки ибтидо дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо бояд аз тариқи сифот ва вижагихоишон ба бехтарин шевайи мумкин шиносонда шаванд ва бо чанин шинохти дар панохи қудрат ,равиши бархурди муносиби бо онхо дошта бошанд.

Дорудастаи мунофиқин ва секулярзадахо гуфтор ва кордоришон бо ақоид ва дарунишон фарқ дорад , ва танхо замони метавон ин афродро шинохтки дар равобити ижтимоий ва амал ба қонуни шариати аллох хамчун жиход , закот ,намоз ва соири ибодатхо амали онхо бо гуфторишон тазод пейдо мекунад , ва ин замони астки дугона будани онхо барои хамма ошкор мешавад.

Дар ин сурат ,барои мо шинохт, ( шинохтики бояд аз инхо ба даст биёварем ) танхо ба мурури замон ва аз тариқи аъмоли зохирий онхо имкон пазир аст, ва танхо бо чанин шинохти астки ек мусалмон метавонад бархурди муносиб ва бажойи бо онхо дошта бошад ва даруни онхо ба қиёмат ва аллохи мутаол вогузор мешавад.

Дар панохи қудрати хукумати ,огохихо ” комил ” дода мешавад ва аз тарафи муслимин хам ” комил ” гирифта мешавад ва шинохти  ” комил ” касб мешавад на ноқис . Муслимин хам метавонанд дар панохи қудрати хукумати ,вокунишики лойиқ дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахостро нишон диханд . Агар қудрати хукумати набошад илова бар онки огохи ва шинохти ,ноқис ба муслимин мерасад , вокуниши муслимин хам дар баробари дорудастаи мунофиқин ва секулярзадахо ноқис мешавад.(идома дорад……….

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(63- қисмат)

Инхо дар тамоми находхо табдил ба мутахассисини хосси хамон херфа шуданд. Муллойи мутахассис шуданд , хофизи қуръони мутахассис шуданд ,хадисдони хибра шуданд ,арабидон ва балоғадони хибраи шуданд , ва дар хар чи марбут ба дин ва косиби кардан бо дин бошад ,хибра шуданд.

Барои хамин ,аввалин иқдом , поксози инхо аз ин ахзоб ва находхост ва ин амри мухим ,танхо ва танхо аз тариқи қудрати хукумати сурат мегирад. Дар ин сурат ,касики қасди мубораза бо ин жараёни махуфро дорадки дар торупуди муслимин риша даванда  ва риша карда аст. Аввалин ва мухимтарин рох ин астки хукумати исломий ташкил дихад ва агар чанин хукумати вужуд дорад ,бояд онро то жойики метавонад қудратманд кунад . Алъон ин хукумат  хатто агар ек хукумати бадили изтирорий исломий хам бошад ва бар асоси хар ек аз мазохиби исломий ташкил шуда бошад бо тамоми айбхойики дорад боз ин танхо рохкор аст. Бояд онро то жойики метавонад қудратманд кунад . Ин қудрати хукумати бузургтарин ва мухимтарин рохкори барои мудирият ва махори бўхрон ва жараёни куффори пинхони дохилий ва секулярзадахои астки шаб ва руз бо онхо сар ва калла мезанем ва аз мафосиди онхо хам огохем.

Равиши дувум дар панохи қудрати хукумати ,огох кардани муслимин ва ошкор кардани абъод ,мавозеъ ва мохияти воқеий дорудастаи мунофиқин ва секулярзадахост , дар панохи хукумати исломий. Бояд дар панохи қудрати хукумати исломий жихати огох кардани муслимин ва ошкор кардан аз мохияти воқеий ,абъоди густарда ,васиъ ва мавозеъ ( мовзеъгирийхойи ) ин дорудастаи мунофиқин ва секулярзада иқдом шавад .

Медонемки хокимият дар жомеъайи исломий ва дастёбий ба қудрати исломий хам бар се поя устувор аст:

Қонунгузорий ва ташриъ :

«أَمْ لَهُمْ شُرَکاءُ شَرَعُوا لَهُمْ مِنَ الدِّینِ ما لَمْ یَأْذَنْ بِهِ اللّهُ وَ لَوْلا کَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِىَ بَیْنَهُمْ وَ إِنَّ الظّالِمِینَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ» (شوری/۲۱)،

Шояд онон шарикон ва маъбудхойи дорандки барои ишон диниро падид овардандки худо бидон ижоза надода аст ( ва аз он бехабар аст ) агар ин сухани қотиъона ва доваронайи ( худо , мабни бар мухлати кофарон ва таъхири қиёмат то вақти муъаййани он ) набуд, миёнишон ( бо халоки кофарон ва боқи гузоштани мўъминин ) довари мегардид . Қатъан ситамгарон азоби дардноки доранд . Пас ,аввали қонунгузори ва ташриъ аст.

Хукм кардан бар асоси хамин қонун :

«وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ» (مائده/۴۴)

، «وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ»،«وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْظالِمینَ»،

Ва хар каси баробари он чизи хукм накунадки худованд нозил карда аст у ва амсоли у бегумон кофаранд ,

«وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ».

Пас мовзуъи дувум мурожаъа ба хамин қонун дар сурати ниёз ,қонуни ташриъ шуда , бар асоси хамин қонуни астки ташриъ карда аст.

Мурожаъа ба хамин қонун дар сурати ниёз , қонуни ташриъ шуда , бар асоси хамин қонун хукм хам мешавад . Мархалайи севум мурожаъа ба хамин қонун дар сурати ниёз аст  :

«أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَن يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَن يَكْفُرُوا بِهِ وَيُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَن يُضِلَّهُمْ ضَلَالًا بَعِيدًا» (نساء/60)،

( эй пайғамбар !) оё таажжуб намекуни аз касоники мегуяндки онон бидончи бар ту нозил шуда ва бидончи пеш аз ту нозил шуда иймон доранд аммо , мехоханд довариро ба пеши тоғут бибаранд ( ва хукми уро ба жойи хукми худо бипазиранд ?! ). Ва холи онки бадишон амр дода шуда астки ба тоғут иймон надошта бошанд

«وَقَدْ أُمِرُوا أَن يَكْفُرُوا بِهِ»

Ва шайтон мехохадки ишонро баси гумрох кунад.

«أَن يُضِلَّهُمْ ضَلَالًا بَعِيدًا»

Шайтон мехохад онхоро дар масири залолат ,гумрохи ва золлин қарор дихад .Касики бар асоси қонуни шариати аллох хукм намекунад ва худишро мусалмон медонад жузви хамон гурухи золлин ва саргардонон қарор мегирад.

(идома дорад……)

 
Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(101- қисм)

Тўғри, мана бу шахс кофир мушрик бўлган, аммо мана бу қоидани мунофиқлар ва секулярзадалар борасида хам риоя қилса бўлади, бир шахс агар иртидод жиноятини бир марта қиладиган бўлса, ўша аввалги сафар тавбаси қабул қилинади. Энди бу ерда яхудийларнинг ўйинлари бу бошқа масала, улар аслида муртад бўлиб тавба қоидасига шомил бўлишлари учун,  умуман мусулмон бўлишмаган эди.

  Мунофиқлар ва секулярзадаларга алоқадор бўлган дарсларда шу нарса равшан бўлдики, мунофиқлар хам гохида ошкор кофирларнинг мусулмонларга қарши жибхасидаги рухий жангларда қатнашишади ва улар қўлга тушган пайтларида ёлғон  узр ва бахоналар келтиришади ва уларни узрлари қабул қилинади. Албатта улар мусулмонларни рахбари росулуллох салллаллоху алайхи васалламни улар нима дейишса қулоқ солиб қабул қиладиган   ишонувчан, содда инсон деб фарз қилишарди,     

وَمِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَيَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ

Улар умуман мухим эмасди, бу ердаги энг мухим нарса уларнинг зохирда исломий хукуматга тобеъ бўлишлари эди. Уларнинг рост ё ёлғон айтаётганликларини ташхис бериш мухим бўлганми? Йўқ, бу ерда улар сабабли алданиб қолаётган мусулмонларни химоя қилиш,дифоъ қилиш мухим бўлган.

Умар ибни Хаттоб айтадики: росулуллох саллаллоху алайхи васалламни даврларида  вахий нозил бўларди, хозир эса вахий узилган; хозир мен сизларда кўриниб турган нарсаларга асосан муносабатда бўламан. Бизларга нисбатан яхшилик қилган кишига амният берамиз ва уни ўзимизни олдимизда ушлаб турамиз, уни ботини билан ишимиз йўқ;  худованд уни хисоб-китоби билан ўзи машғул бўлади. Кимки бизларга ёмонликни ошкор қиладиган бўлса, унга омонлик бермаймиз ва уни тасдиқламаймиз; агарчи у ўзини ботини яхши эканини изхор қилса хам ёки уни ботини яхши бўлса хам, уни ботини билан ишимиз йўқ.

Хўп, энди ширкдан сўнг мусулмонлар учун  тафарруқдан бошқа шарри кўпроқ нима бор? Аслида тафарруқ хам мушрикларни сифатларидан бири хисобланади.

  وَلا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکينَ * مِنَ الَّذينَ فَرَّقُوا دينَهُمْ.

Иймондан сўнг хам мусулмон кишини қонини нажот бериш, вахдат, қудрат, исломий хукуматдан кўра мусулмонлар учун юқорироқ турадиган яхшилик борми? Демак, ўзини вахдатини ошкор қилган ва исломий хукуматни, мусулмонларни жамиятини, мусулмонларни жамоатини  қувватга кириши учун харакат қилган хар қандай киши, бизларни энг  афзал яхшиликка даъват қилибди, албатта шаръий меъзонга кўра уни даъватини қабул қилишимиз керак, унга ёлғон айтяпсан, мусулмон эмассан демаймиз:  

وَلاتَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَى إِلَيْكُمُ السَّلامَ لَسْتَ مُؤْمِنًا

бизлар Усома розиаллоху анхуни хатосига дучор бўлишни хохламаймиз.

Хар қандай суратда,бизни мусулмонни иймони борасидаги назаримиз мусбат бўлиб, у хақида яхши гумон қиламиз, магар инки уни хилофи собит бўладиган бўлса, хар қандай бахона, шаръий узр ва хатто шубха билан бўлса хам шахсни маъзур тутамиз ва зохирда жиноят хисобланган ва ўртада мусулмонни қони тўкилиши хам мумкин бўлган ишдан уни поклаймиз. Биз мусулмон шахсга  нажот бериш учун хар қандай шубхага қўл урамиз.

Шу сабабли хам уламоларни айтишича, агар бир мусулмон кишини кофир экани борасида 99 та далил бўлса, аммо уни мусулмон эканига фақат бир далил мавжуд бўлса, биз ана ўша бир далилни оламиз ва уни ислом доирасидан чиқариб юбормаймиз. Бу яъни мусулмонга нисбатан яхши гумон қилиш қоидасига амал қилиш, мусулмон учун шаръий узр келтириш ва шариат пинхон қилишга буюрган айбларни пинхон қилиш ва мусулмонларни касалликларини  дармон қилиш  хисобланади. Мусулмонлар борасида мана бу ижтимоъий хақиқатни назарга олинади, чунки аксар холатда авом мусулмон халқи куфрга оид сўзларни айтиш ёки куфр амалларини қилишни қасд қилмайди, балки охирги ўринда жаннатга кирадиган кишига ўхшаш куфр сўзларига  ё куфр амалига дучор бўлиб қолади, шаръий монеъликлар эса уларнинг иймонларига зарар етиб қолишига рухсат бермайди.

Айтиб ўтилган нарсаларни хаммаси билан ва бизлар хабардор бўлган ўринлар билан бирга мусулмон шахсни жойгохи каъбадан кўра юқорироқда жойлашган, мусулмонни қонини химоя қилиш ва мусулмонни қони тўкилишига монеълик қилиш учун харакат қилиш, каъбани ва уни бузилишини  химоя қилишдан кўра мухимроқдур. Шу сабабли хам жангдан олдинми ё жангни орасидами яъни хар қандай фурсатда уларга  мухолиф мусулмонлар деб ташхис қўйилиши ва худди ака-укангни, опа-синглингни химоя қилганингдек  уларни химоя қилиниши лозим. Буюк уламоларнинг мана бу истелохотларни вужудга келтиришларидан ва бу фиқхий  истелохотлардан фойдаланишларидан мақсад, жахолат ёки нотўғри таъвил ёки хар қандай шаръий узр сабабли  фитналарга тушиб қолган ё ўзлари хохлаган ва хохламаган холатда тил ва қўллари билан муртадларни жибхасига жойлашиб қолган ва муртадларни жибхасида ўзини биродарларига қарши жанг қилаётган  мусулмонларни химоя қилишдур.

(давоми бор…….)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(101- قیسم)

توُغرِی مَنَه بُو شَخص کافِر مُشرِک بُولگن، اَمّا مَنَه بُو قائِدَه نِی مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر بارَه سِیدَه هَم رِعایَه قِیلسَه بوُلَه دِی، بِیر شَخص اَگر اِرتِداد جِنایَتِینِی بِیر مَرتَه قِیلَه دِیگن بوُلسَه، اوُشَه اَوَّلگِی سَفَر تَوبَه سِی قَبوُل قِیلِینَه دِی. اِیندِی بُو یِیردَه یَهُودِیلَرنِینگ اوُیِینلَرِی بُو باشقَه مَسَلَه، اوُلَر اَصلِیدَه مُرتَد بوُلِیب تَوبَه قائِدَه سِیگه شامِل بوُلِیشلَرِی اوُچُون، عُمُوماً مُسُلمان بوُلِیشمَه گن اِیدِی.

 مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَرگه عَلاقَه دار بوُلگن دَرسلَردَه شوُ نَرسَه رَوشَن بوُلدِیکِی، مُنافِقلَر هَم گاهِیدَه آشکار کافِرلَرنِینگ مُسُلمانلَرگه قَرشِی جِبهَه سِیدَگِی رُوحِی جَنگلَرِیدَه قَتنَه شِیشَه دِی وَ اوُلَر قوُلگه توُشگن پَیتلَرِیدَه یالغان عُذر وَ بَهانَه لَر کِیلتِیرِیشَه دِی وَ اوُلَرنِی عُذرلَرِینِی قَبوُل قِیلِینَه دِی. اَلبَتَّه اوُلَر مُسُلمانلَرنِی رَهبَرِی رَسُول لله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی اوُلَر نِیمَه دِییِیشسَه قوُلاق سالِیب قَبوُل قِیلَه دِیگن اِیشانوُچَن، ساددَه اِنسان دِیب فَرض قِیلِیشَردِی،  وَمِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَيَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ اوُلَر عُمُوماً مُهِم اِیمَسدِی، بُو یِیردَگِی اِینگ مُهِم نَرسَه اوُلَرنِینگ ظاهِردَه اِسلامِی حُکوُمَتگه تابِع بوُلِیشلَرِی اِیدِی. اوُلَرنِینگ راست یا یالغان اَیتَه یاتگنلِیکلَرِینِی تَشخِیص بِیرِیش مُهِم بوُلگنمِی؟ یوُق، بُو یِیردَه اوُلَر سَبَبلِی اَلدَه نِیب قالَه یاتگن مُسُلمانلَرنِی حِمایَه قِیلِیش، دِفاع قِیلِیش مُهِم بُولگن.

 عُمَر اِبنِ خَطّاب اَیتَه دِیکِی: رَسُول اَلله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی دَورلَرِیدَه وَحِی نازِل بوُلَردِی،حاضِر اِیسَه وَحِی اوُزِیلگن؛ حاضِر مِین سِیزلَردَه کوُرِینِیب توُرگن نَرسَه لَرگه اَساساً مُناسَبَتدَه بوُلَه مَن. بِیزلَرگه نِسبَتاً یَحشِیلِیک قِیلگن کِیشِیگه اَمنِیَت بِیرَه مِیز وَ اوُنِی اوُزِیمِیزنِی آلدِیمِیزدَه اوُشلَب توُرَه مِیز، اوُنِی باطِینِی بِیلَن اِیشِیمِیز یوُق؛ خُداوَند اوُنِی حِساب – کِتابِی بِیلَن اوُزِی مَشغُول بوُلَه دِی. کِیمکِی بِیزلَرگه یامانلِیکنِی آشکار قِیلَه دِیگن بُولسَه، اوُنگه آمانلِیک بِیرمَیمِیز وَ اوُنِی تَصدِیقلَه مَیمِیز؛ اَگرچِی اوُ اوُزِینِی باطِینِی یَحشِی اِیکَه نِینِی اِظهار قِیلسَه هَم یاکِی اوُنِی باطِینِی یَحشِی بوُلسَه هَم، اوُنِی باطِینِی بِیلَن اِیشِیمِیز یوُق.

حوُپ، اِیندِی شِیرکدَن سوُنگ مُسُلمانلَر اوُچُون تَفَرَّقدَن باشقَه شَررِی کوُپراق نِیمَه بار؟ اَصلِیدَه تَفَرُّق هَم مُشرِکلَرنِی صِیفَتلَرِیدَن بِیرِی حِسابلَه نَه دِی.   وَلا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکينَ * مِنَ الَّذينَ فَرَّقُوا دينَهُمْ.  اِیماندَن سوُنگ هَم مُسُلمان کِیشِینِی قانِینِی نَجات بِیرِیش وَحدَت، قُدرَت، اِسلامِی حُکوُمَتدَن کوُرَه مُسُلمانلَر اوُچُون یوُقارِیراق توُرَه دِیگن یَحشِیلِیک بارمِی؟ دِیمَک، اوُزِینِی وَحدَتِینِی آشکار قِیلگن وَ اِسلامِی حُکوُمَتنِی، مُسُلمانلَرنِی جَمِیعیَتِینِی، مُسُلمانلَرنِی جَماعَتِینِی قُوَّتگه کِیرِیشِی اوُچُون حَرَکَت قِیلگن هَر قَندَی کِیشِی، بِیزلَرنِی اِینگ اَفضَل یَحشِیلِیککَه دَعوَت قِیلِیبدِی، اَلبَتَّه شَرعِی مِعزانگه کوُرَه اوُنِی دَعوَتِینِی قَبوُل قِیلِیشِیمِیز کِیرَک، اوُنگه یالغان اَیتیَپسَن، مُسُلمان اِیمَسسَن دِیمَیمِیز:  وَلاتَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَى إِلَيْكُمُ السَّلامَ لَسْتَ مُؤْمِنًا بِیزلَر اَسامَه رَضِیَ الله عَنهُ نِی خَطاسِیگه  دُوچار بوُلِیشنِی هاحلَه مَیمِیز.

هَر قَندَی صوُرَتدَه ، بِیزنِی مُسُلماننِی اِیمانِی بارَه سِیدَگِی نَظَرِیمِیز مُثبَت بوُلِیب، اوُ حَقِیدَه یَحشِی گوُمان قِیلَه مِیز، مَگر اِینکِی اوُنِی خِلافِی ثابِت بوُلَه دِیگن بُولسَه، هَر قَندَی بَهانَه، شَرعِی عُذر وَ حَتَّی شُبهَه بِیلَن بوُلسَه هَم شَخصنِی مَعذوُر توُتَه مِیز وَ ظاهِردَه جِنایَت حِسابلَنگن وَ اوُرتَه دَه مُسُلماننِی قانِی توُکِیلِیشِی هَم موُمکِین بُولگن اِیشدَن اوُنِی پاکلَیمِیز. بِیز مُسُلمان شَخصگه  نَجات بِیرِیش اوُچُون هَر قَندَی شُبهَه گه قوُل اوُرَه مِیز.

 شُو سَبَبلِی هَم اوُلَمالَرنِی اَیتِیشِیچَه، اَگر بِیر مُسُلمان کِیشِینِی کافِر اِیکَه نِی بارَه سِیدَه 99 تَه دَلِیل بوُلسَه، اَمّا اوُنِی مُسُلمان اِیکَه نِیگه  فَقَط بِیر دَلِیل مَوجُود بوُلسَه، بِیز اَنَه اوُشَه بِیر دَلِیلنِی آلَه مِیز وَ اوُنِی اِسلام دائِرَه سِیدَن چِیقَه رِیب یوُبارمَیمِیز. بُو یَعنِی مُسُلمانگه نِسبَتاً یَحشِی گوُمان قِیلِیش قائِدَه سِیگه عَمَل قِیلِیش، مُسُلمان اوُچُون شَرعِی عُذر کِیلتِیرِیش وَ شَرِیعَت پِینهان قِیلِیشگه بوُیُورگن عَیبلَرنِی پِینهان قِیلِیش وَ مُسُلمانلَرنِی کَسَللِیکلَرِینِی دَرمان قِیلِیش حِسابلَه نَه دِی. مُسُلمانلَر بارَه سِیدَه مَنَه بُو اِجتِمائِی حَقِیقَتنِی نَظَرگه آلِینَه دِی، چوُنکِی اَکثَر حالَتدَه عَوام مُسُلمان حَلقِی کُفرگه آئِد سوُزلَرنِی اَیتِیش یاکِی کُفر عَمَللَرِینِی قِیلِیشنِی قَصد قِیلمَیدِی، بَلکِی آخِیرگِی اوُرِیندَه جَنَّتگه کِیرَه دِیگن کِیشِیگه اوُحشَش کُفر سوُزلَرِیگه یا کُفر عَمَلِیگه دوُچار بوُلِیب قالَه دِی،شَرعِی مانِعلِیکلَر اِیسَه اوُلَرنِینگ اِیمانلَرِیگه ضَرَر یِیتِیب قالِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیدِی.

اَیتِیب اوُتِیلگن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِی بِیلَن وَ بِیزلَر خَبَردار بوُلگن اوُرِینلَر بِیلَن بِیرگه مُسُلمان شَخصنِی جایگاهِی کَعبَه دَن کوُرَه یوُقارِیراقدَه جایلَشگن، مُسُلماننِی قانِینِی حِمایَه قِیلِیش وَ مُسُلماننِی قانِی توُکِیلِیشِیگه مانِعلِیک قِیلِیش اوُچُون حَرَکَت قِیلِیش، کَعبَه نِی وَ اوُنِی بوُزِیلِیشِینِی حِمایَه قِیلِیشدَن کوُرَه مُهِمراقدِیر. شُو سَبَبلِی هَم جَنگدَن آلدِینمِی یا جَنگنِی آرَه سِیدَمِی یَعنِی هَر قَندَی فُرصَتدَن اوُلَرگه  مُخالِف مُسُلمانلشر دِیب تَشخِیص قوُیِیلِیشِی وَ حوُددِی اَکَه – اوُکَه نگنِی، آپَه – سِینگلِینگنِی حِمایَه قِیلگه نِینگدِیک اوُلَرنِی حِمایَه قِیلِینِیشِی لازِم. اَیتِیب اوُتِیلگن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِی بِیلَن وَ بِیزلَر خَبَردار بوُلگن اوُرِینلَر بِیلَن بِیرگه مُسُلمان شَخصنِی جایگاهِی کَعبَه دَن کوُرَه یوُقارِیراقدَه جایلَشگن، مُسُلماننِی قانِینِی حِمایَه قِیلِیش وَ مُسُلماننِی قانِی توُکِیلِیشِیگه مانِعلِیک قِیلِیش اوُچُون حَرَکَت قِیلِیش، کَعبَه نِی وَ اوُنِی بوُزِیلِیشِینِی حِمایَه قِیلِیشدَن کوُرَه مُهِمراقدِیر. شوُ سَبَبلِی هَم جَنگدَن آلدِینمِی یا جَنگنِی آرَه سِیدَه مِی یَعنِی هَر قَندَی فُرصَتدَه اوُلَرنِی مُخالِف مُسُلمانلَر دِیب تَشخِیص قوُیِیلِیشِی وَ حوُددِی اَکَه – اوُکَه نگنِی، آپَه – سِینگلِینگنِی حِمایَه قِیلگه نِینگدِیک اوُلَرنِی حِمایَه قِیلِینِیشِی لازِم. بُویُوک اوُلَمالَرنِینگ مَنَه بُو اِصطِلاحاتلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشلَرِیدَن وَ بُو فِقهِی اِصطِلاحاتلَردَن فایدَه لَه نِیشلَرِیدَن مَقصَد، جَهالَت یاکِی ناتوُغرِی تَعوِیل یاکِی هَر قَندَی شَرعِی عُذر سَبَبلِی فِتنَه لَرگه  توُشِیب قالگن یا اوُزلَرِی هاحلَه گن وَ هاحلَه مَه گن حالَتدَه تِیل وَ قوُللَرِی بِیلَن مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه جایلَه شِیب قالگن وَ مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیدَه اوُزِینِی بِرادَرلَرِیگه قَرشِی جَنگ قِیلَه یاتگن مُسُلمانلَرنِی حِمایَه قِیلِیشدُور.

(دوامی بار…….)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(101- قسمت)

درست است، این شخص کافر مشرکی بود، اما همین قاعده را در مورد منافقین و سکولارزده ها هم می توان رعایت کرد، و رعایت شد، و در جرم مشخصی که شخص در ارتداد می افتاد، تنها یک بار توبه اش در همان جرم مشخص پذیرفته می شد. مسأله ی بازی یهودیان چیز دیگری است، این ها اصلاً مسلمان نشده بودند تا مرتد شوند و مشمول قاعده ی توبه گردند.

در درس مربوط به منافقین و سکولارزده ها روشن شد که منافقین هم، گاه با جنگ روانی خود در همین جبهه ی کفار آشکار علیه مسلمین قرار می گرفتند، و زمانی که مچشان را می گرفتند عذر و بهانه های دروغینی می آوردند، و عذرشان هم پذیرفته می شد. هرچند که رهبر مسلمین و رسول الله صلی الله علیه و سلم را انسان ساده و زودباور فرض می کردند که هر چه این ها بگویند او گوش می دهد و قبول می کند: وَمِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَيَقُولُونَ هُوأُذُنٌ. این ها اصلاً مهم نیست، مهم این بود که ظاهراً تابع حکومت اسلامی شوند، مهم این نبود که تشخیص داده شود این ها واقعاً راست می گویند یا نه؟ نه، مهم این بود که از مسلمانانی که فریب آن ها را خورده اند دفاع و محافظت شود.

عمر بن خطاب می گوید: مردم در عهد رسول الله صلی الله علیه و سلم وحی را می‌گرفتند و الآن وحی قطع شده است؛ الان من بر مبنای آنچه از شما ظاهر است با شما برخورد می‌کنم. هرکس برای ما خيری را آشکار کند به او امنيت می‌دهيم و او را نزد خودمان می‌گردانيم، در باطن او ما سهمی نداريم؛ خداوند به حساب او رسيدگی می‌کند. هرکس برای ما بدی‌ را آشکار کند به او امان نمی‌دهيم و او را تصديق نمی‌کنيم؛ هرچند بگويد: باطنش خوب است ما کاری به باطنش نداریم هرچند باطنش خوب باشد.

خوب، بعد از شرک چه شری بالاتر از تفرق می تواند برای مسلمین وجود داشته باشد که تفرق هم یکی از صفات مشرکین است؟ وَلا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکينَ * مِنَ الَّذينَ فَرَّقُوا دينَهُمْ. و بعد از ایمان چه خیری بالاتر از نجات خون یک مسلمان، وحدت، قدرت و حکومت اسلامی می تواند برای مسلمین وجود داشته باشد؟ پس، هر کسی که وحدت خودش را آشکار کند و در تقویت حکومت اسلامی، جامعه ی مسلمین و جماعت مسلمین بکوشد ما را به بهترین خیر دعوت کرده و باید بر اساس موازین شرعی دعوتش را اجابت کنیم و نگوییم تو مسلمان نیستی و دروغ میگویی:وَلاتَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَى إِلَيْكُمُ السَّلامَ لَسْتَ مُؤْمِنًا. ما نمی خواهیم دچار همان اشتباه اسامه رضی الله عنه شویم.

در هر صورت، نگرش ما در مورد ایمان مسلمان، مثبت است و حسن ظن داریم مگر اینکه خلاف آن ثابت شود و دنبال هر بهانه و عذر شرعی و حتی شبهه ای می گردیم که شخص را معذور بدانیم و او را از ارتکاب کاری که کرده و ظاهراً جرم محسوب می شود و ممکن است خون مسلمانی ریخته شود تبرئه کنیم. ما به هر شبهه ای برای نجات شخص مسلمان چنگ می زنیم.

به همین دلیل بود که علماء می گفتند اگر 99 دلیل برای کافر بودن یک مسلمان وجود داشته باشد و تنها یک دلیل برای مسلمان بودنش وجود داشته باشد ما همان یک دلیل را می گیریم و او را از دایره ی اسلام خارج نمی کنیم. این یعنی عملی کردن قاعده ی حسن ظن به مسلمان،عذر شرعی آوردن برای مسلمان و پوشیده نگه داشتن عیوبی که شرع فرموده باید پوشیده بمانند، و تلاش جهت اصلاح و درمان بیماری مسلمین و در نظر گرفتن این واقعیت اجتماعی در مورد مسلمین که اکثراً عوام مسلمین قصد کفرگوئی و انجام عمل کفری ندارند بلکه، به دلایلی مثل همان آخرین نفری که وارد بهشت می شود در گفته ی کفری یا عمل کفری می افتند و موانع شرعی هستند که اجازه نمی دهند به ایمان آن ها صدمه ای وارد شود.

با تمام این احوال و آنچه که گفته شد و با تمام مواردی که می دانیم، جایگاه شخص مسلمان بسیار بالاتر از کعبه است و محافظت از خون مسلمان و تلاش جهت ممانعت از ریخته شدن خون مسلمان مهمتر از محافظت از کعبه و تخریب کعبه است. به همین دلیل، باید قبل از جنگ و در اثنای جنگ، و در هر فرصتی تلاش شود که این مسلمین مخالف تشخیص داده شوند و از آن ها محافظت شود، همچنان که از خواهر و برادرت محافظت می کنی.تلاش علمای بزرگوار هم که این اصطلاحات را تولید کرده اند و این اصطلاحات فقهی را به کار برده اند این بوده که از مسلمینی محافظت شود که با جهالت یا تأویل غلط یا هر دلیلی که عذر شرعی محسوب می شود در این آشوب افتاده اند و خواسته یا ناخواسته با زبان یا دست در جبهه ی مرتدین قرار گرفته اند و در جبهه ی مرتدین علیه برادران خود می جنگند.

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум.Душманшиносийи шаръий (3) шиносойи ижмолий ва равиши бархурд бо куффори пинхони дохилий ё мунофиқин ва секулярзодахо

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(62- қисмат)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояндки : дастгирахойи ислом ек ба ек шикаста мешаванд ,харгох ек датсгира нобуд шавад мардум ба ончики наздик аст чанг мезаданд ,аввали онхо ( аввал дастаики шикаста мешавад ) шакастани хукм аст ( хукм бар асоси қонуни худо ва хукумати исломий аз бейн меравад ) ва охари онхо намоз аст ( намозро тарк мекунанд ).Яъни ,замоники хукм кардан бар асоси хукми қуръон ва қонуни шариати аллох аз бейн меравад ва хокимияти дигари жойи онро мегирад , уммул фасоди домангири муслимин мешавадки боиси мубтало шудани муслимин ба хазорон бемори ва фасод мегардад то инки охарин бемори тарки намоз мешавад ,яъни куллан муслимин аз қонуни шариати аллох тухи мешаванд.

Яъни аз тарки хукм кардан бар асоси қонуни шариати аллох ва аз бейн рафтани хукумати исломий то тарки намози фардий ,хар мусибат ва фасодики муслимин ба он дучор шуда ва мешаванд ба далили набуди хукумати исломий ва адами тахким ба шариати аллох ва қонуни аллох аст ва то хукумати ғейри исломийки ба унвони ек уммул фасод бар жомеъа хоким шуда аз бейн наравад ва дубора дубора хукумати исломий ташкил нашавад бақияйи мафосид хам аз бейн намераванд ва жомеъайи муслимин хам ислох намешавад. Чун :

: إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن.

Худованд бо қудрати хукумати ,кориро ба анжом мерасонадки бо қуръон ба анжом намерасонад.

Аллох таоло аз хамон ибтидо қудрати хукумати ва хокимият бар асоси қонуни шариати аллохро еки аз ахдофи зербанойи дини ислом ва рисолати тамоми пайғамбарон маърифий мекунад . Ба унвони мисол меоваремки :

«يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا نَسُوا يَوْمَ الْحِسَابِ» (ص/۲۶)،

Эй Довуд ! Мо туро дар замин жонишин сохтаем ( ва ба жойи пайғамбарони пешин нишондаем ) пас , дар миёни мардум ба хақ довари кун 

«فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ»

Ва аз хавойи нафс пейравий макунки туро аз рохи худо саргардон ва гумрох месозад . Бегумон ,касоники аз рохи худо гумрох ва саргардон мешаванд азоби сахти ба хотири фаромуш кардани рузи хисоб ва китоб ( қиёмат ) доранд.

Бале ,хукм накардан бар асоси қонуни шариати аллох ва аз миён рафтани хукумати исломий , муслимини  бечўпонро тобеъи хавойи нафс ва қарор гирифтан дар масири ” золлин ” ва ба ибороти дигар мунофиқин ,куффори пинхони дохилий ,секулярзадахо ва гургхо қарор медихад ,чи бихохем чи нахохем.

Ин куффори дохилий ва дорудастаики барои худишон фарохам карданд ,барои ошкор кардани сифоти даруний худишон дар мовқеийятхойи мухталиф ба суратхойи мухталифи худишонро нишон доданд; замони дар қолиби ек марказ ( чун зирор ) ,гох ба даруни ек мазхаб ва жараёни хазиданд ва бо шуълавар кардани ихтилофот ва амиқ кардани тафарруқи миёни муслимин ба ахдофи худ расиданд ( жангхойи мухталифики дар сарзаминхойи муслимин садхо сол астки жараён дошта ва холо хам жараён дорад ) ва гох барои нобуди мазхаби хосси ва хатто нобудийи дини ислом ,худишон мустақил иқдом ба тўлиди мазхаб ва хатто дини жудогона мувози бо дини ислом карданд мисли тўлиди алиюллохихои ғарби Эрон ё язидийхои шайтонпарасти Ироқ . Инхо душманони доно ва огохи хастандки аз муслимини жохил ва дустони нодон ба унвони абзор ва сипохи лашкар ва манобеъи таъмини манобеъи инсоний ва таъмини манофеъи моддий ва табақотий худишон истефода карданд.

Ба далили набуди  қудрати боздорандаги муслимин ва бахусус набуди қудрати хукумати ва находхои муртабит ба он , дорудастаи мунофиқин ва секулярзадахо қарнхост жомеъаро жавлонгохи худишон карданд , ва хазорон ва балки миллионхо муслиминро ба беморихойи мухтасси худишон олуда карданд. Жомеъайи кунуний мо хам ин рафторхойи олударо ба унвони дин дарёфт карда ва ба ирс бурда аст, ва ба шикли имрузин ва модерни , мовриди хужуми таблиғоти  васиъ олудагихойи дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахойи имрузин дар находхойи хукуматхойи вобаста ва ахзоби рангорангики қиёфайи исломи хам ба худишон гирифтанд ,мо ва жавомеъи моро хам мовриди хужум қарор доданд ва хаммаи мо ба нахви мовриди хужум қарор гирифтаем.

Ин мажмуъаки контроли находхойи диний ,таблиғий ва сиёсий жомеъаро хам дар ихтиёр гирифтанд боиси шуйуъи ва ривожи васиъ ва сариъ анвоъи беморихойи дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо дар тамоми лояхойи жомеъайи муслимин ва монеъи дар ровшангарий ва бедорий шуданд, ва бо пуштувонайи қудрати низомий ва моддий тоғутхо ва қудрати таблиғий худ боиси тасбити ин ахлоқиёти мазмум ва олуда дар миёни муслимин хам шуданд.(идома дорад……