وَاعْتَصِمُوا

---

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(19- قیسم)

نَصرانِیلَر هَم صَلِیبِی جَنگلَرِینِی دَوام اِیتتِیرِیش بُویِیچَه قاهِیرَه نِی قوُلگه کِیرِیتِیشنِی وَ شِیعَه لَر، فاطِمِیلَر وَ عَبّاسِیلَر مَذهَبِیدَگِی حاکِمِیَتدَن تَشقَه رِیدَگِیلَر وَ باشقَه مُسُلمانلَر تَصَرُّفِیدَگِی مِصرنِی اِیشغال قِیلِیشنِی قَصد قِیلِیشگن اِیدِی، اوُلَرنِینگ بِیز مُسُلمانلَرنِی آرَه مِیزدَگِی مَذهَبِی اِیختِلافلَرِیمِیزدَن جوُدَه هَم یَحشِی خَبَرلَرِی بار، شوُنِینگ اوُچُون هَم هَر قَندَی یوُل بِیلَن بوُلسَه هَم مَنَه بُو تَفَرُّقدَن اوُزلَرِینِی فایدَه سِیگه سُوئِستِفادَه قِیلِیشگه حَرَکَت قِیلِیشَه دِی. شوُ سَبَبلِی اوُشَه زَماندَه قاهِیرَه تامانگه حَملَه قِیلِیشَه دِی وَ یُول – یوُلَه کَی کَتتَه بَلبِیس شَهرِینِی اِیشغال قِیلِیشَه دِی، اوُلَر مُسُلمانلَر شَهرِینِی تَلان – تَراج قِیلگچ هَمَّه نِی قَتلِی عام قِیلِیشَه دِی وَ قاهِیرَه نِی اَطرافِیگه یِیتِیب کِیلِیشگچ، شوُ یِیردَه قاهِیرَه دَگِی حَلقنِی قَرشِیلِیگِیگه دُوچ کِیلِیشَه دِی.

مَنَه بُو صَلِیبِی کافِرلَر اِیشنِی شوُ دَرَجَه گه یِیتکَه زِیشَه دِیکِی، اوُشَه دَوردَگِی فاطِمِی حاکِم عاضِد نوُرِالدِّین مَحمُوددَن اوُزِی بِیلَن عَیاللَرِینِی صَلِیبِی کافِرلَرنِی قوُلِیدَن نَجات بِیرِیشِینِی سُورَیدِی. شُو یِیردَه سُنِّی مَذهَبِیدَگِی نوُرِالدِّین اوُزِینِی رُوبَرُوسِیدَه اِیککِیتَه دُشمَننِی کوُرَه دِی، بِیرِی اِیچکِی توُرتِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَننِی حِمایَه سِی آستِیدَگِی اوُچِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَن بوُلمِیش آشکار کافِرلَر وَ اِیککِینچِیسِی اوُنِی مَذهَبداشلَرِیگه قَرشِی عَصرلَردَن بوُیان جَنگ آلِیب بارَیاتگن وَ مِینگلَب مُسُلمانلَرنِی اوُلِیمِیگه سَبَب بوُلگن اَهلِی قِبلَه نِی بِیر فِرقَه سِی،لِیکِن هَر قَندَی حالَتدَه هَم اوُلَر اَهلِی قِبلَه  وَ بوُ وَضِیعیَتدَه بِیر مُسُلمان اَصلِی کافِرنِی قَرشِیسِیدَه توُرِیبدِی؛ شوُ سَبَبلِی 548 یِیلدَه اَسَدِ الدِّین شِیرکوُه وَ اوُنِی اَکَه سِینِی اوُغلِی صَلاحِ الدِّیننِی قوُماندانلِیگِی آستِیدَگِی لَشکَرنِی مِصردَگِی شِیعَه مَذهَبِیدَگِی فاطِمِی حُکوُمَتِیگه یاردَم بِیرِیش اوُچُون جوُنَه تَه دِی.

صَلِیبِی کافِرلَر اوُچُون کوُتِیلمَه گن حالدَه شافِیعِیلَر بِیلَن حَنَفِیلَرنِی لَشکَرِی مِصردَگِی اِسمائِلِی وَ فاطِمِی شِیعَه لَرِیگه یاردَم بِیرِیش اوُچُون قاهِیرَه گه یَقِینلَشگن پَیتِیدَه، صَلِیبِی کافِرلَر قاهِیرَه نِی اَطرافِیدَن قاچِیب کِیتِیشَه دِی وَ اوُزلَرِینِی نَظارَتِی آستِیدَگِی شَهَرلَرگه قَیتِیشَه دِی.

شِیرکوُه قاهِیرَه گه یِیتِیب کِیلِیشِی بِیلَن مِصردَگِی فاطِمِی اِسمائِلِی وَ شِیعَه مَذهَبِیدَگِی حاکِم   “اَلعاضِد لِدِینِ الله” ، مُسُلمانلَرگه نِسبَتاً قِیلِینگن خِیانَتنِی مَسئوُلِی وَ صَلِیبِی کافِرلَرنِی مِصر تامانگه وَ قاهِیرَه نِی اَطرافِیگه هِدایَت قِیلگن “شاوَرنِی” اوُلدِیرِیشگه تَرغِیب قِیلَه دِی. شِیرکوُه هَم اوُنِی اوُلدِیرَه دِی.مِصرنِی شِیعَه  وَ اِسمائِلِی حاکِمِی هَم اوُنِی اوُزِینِی وَزِیرِی دِیب تَعیِینلَیدِی، اوُ هَم بُو مَنصَبنِی قَبُول قِیلَه دِی، لِیکِن اِیککِی آیدَن سُونگ شِیرکوُه وَفات تاپَه دِی؛ شِیرکوُهنِی اوُلِیمِیدَن سُونگ اوُنِی یارانلَرِینِی اوُرتَه سِیدَه اوُرِینباسَرلِیک بارَه سِیدَه اِیختِلاف وُجُودگه کِیلَه دِی، اَمّا  “العاضِد لِدِینِ الله”  صَلاحِ الدِّینگه طَرَفدارلِیک قِیلَه دِی وَ وَزِیرلِیک مَنصَبِینِی صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِیگه بِیرَه دِی، صَلاحِ الدِّین هَم اِسمائِلِی شِیعَه لَرِینِینگ حُکوُمَتِیدَگِی وَزِیرلِیک مَقامِینِی قَبوُل قِیلَه دِی. 

صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِینِی وَزِیرلِیگِیدَن 19 یِیل اوُتگچ، اوُشَه دَوردَگِی حاکِم اوُلِیم ساعَتِینِی یَقِینلشگن وَ عُمرِینِی آخِیرگِی کوُنلَرِینِی اوُتکَه زَیاتگن پَیتِیدَه، اوُنِی اوُرِینباسَرلِیگِینِی اوُستِیدَه قُدرَت طَلَبِیدَه جَنگ وُجُودگه کِیلَه دِی،جَنگنِی بِیر تامانِیدَه طَواشِیَه اِسملِی بِیر شَخص بوُلِیب، اوُ یِیورَاپَه دَگِی صَلِیبِی کافِرلَرِی بِیلَن عَلاقَه دَه بوُلَه دِی وَ اوُلَرنِینگ قُدرَتِی یاردَمِیدَه حُکوُمَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیشنِی وَ یَنَه مُسُلمانلَرنِی اَصلِی کافِرلَرنِی قوُل آستِیگه قوُیِیشنِی قَصد قِیلَه دِی. باشقَه بِیر تاماندَه اِیسَه بوُندَی حَقارَتگه راضِی بوُلمَیدِیگن شِیعَه وَ اَهلِی سُنَّت مُسُلمانلَرِی توُرِیشَه دِی.

حَه، مَنَه بوُ اوُزگه رِیشلَرنِی بِیر تامانِیدَه شافِیعِی مَذهَبِینِی عَقِیدَه سِیگه اِیگه بوُلگن صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِی وَ عَبّاسِیلَرنِی یَحلِیط حُکوُمَتِی بوُلسَه، اِیککِینچِی تاماندَه یِیورَاپَه دَگِی صَلِیبِیلَرگه نامَه یازِیب اوُلَردَن مُسُلمانلَرنِی قوُوِیب چِیقَه رِیش بُویِیچَه یاردَم سُورَه گن “فاطِمِیلَر خِلافَتِینِی مُتَوَلِّیسِی” طَواشِی اِسملِی شَخص توُرَه دِی. عاقِبَتدَه اِیسَه نامَه نِی آلِیب کِیتَه یاتگن کِیشِی قوُلگه توُشَه دِی وَ طَواشِی هَم اوُلدِیرِیلَه دِی. [1] سوُدَنلِیک قوُللَردَن تَشقَه رِی قَصردَگِی شِیعَه مَذهَبِیدَگِی وَ مِصرلِیک اِسمائِلِی بوُلگن آدَملَر خائِن طَواشِینِی وَ صَلِیبِی کافِرلَرنِی وَ مُسُلمانلَرنِی اوُچِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنِینِی عَبّاسِیلَرنِینگ یَحلِیط حُکوُمَتِینِی طَرَفدارِی بوُلگن اَهلِی سُنَّت مَذهَبِیدَگِی مُسُلمانلَرگه قَرشِی حِمایَه قِیلمَسدِی.

وَ نِهایَت قَمَرِی 567 یِیلدَه مُحَرَّم آیِیدَه صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِی قاهِیرَه دَه عَبّاسِیلَرنِینگ اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل یَحلِیط حُکوُمَتِینِی نامِیگه خُطبَه اوُقِیدِی.

شُو طَرزدَه نِیچَنچِی دَرَجَه دَگِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت 271 یِیلدَن سُونگ یَنَه قَیتَه دَن کَتتَه راق وَ قُدرَتلِیراق اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه اَیلَندِی. بُو یِیردَه بِیر نِیچَه دَرَجَه پَستدَگِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت، یوُقارِیراقدَگِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه اَیلَه نَه دِی، اوُ بِیزلَرنِی “نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت” گه عَمَل وَحدَتِیگه، بوُیرُوق وَحدَتِیگه، بوُیرُوق بِیرِیش وَحدَتِیگه یَقِینلَشتِیرَه دِی.

بُو یِیردَه شوُ نَرسَه مُشَخَّصکِی، مِصرنِی اِسمائِلِی حاکِمِیَنِی طَلَبِی سَبَبلِی سُنِّی مَذهَبِیدَگِی شِیرکوُه وَ صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِی مِصرگه  کِیرِیب کِیلِیشَه دِی وَ صَلاحِ الدِّین اَصلِی کافِرلَرنِی دَفع قِیلِیش نِیَتِی بِیلَن مِصردَگِی اِسمائِلِی شِیعَه لَرگه یاردَم بِیرَه دِی، مَنَه بوُ حُکوُمَتنِی اوُزِینِی اوُرِینباسَرِی مَوجُود بوُلِیب، اوُ اوُشَه دَوردَگِی حاکِمنِی آخِیرگِی کوُنلَرِیگه چَه تِیرِیک بوُلگن، لِیکِن خِیانَتِی وَ صَلِیبِی کافِرلَرگه نامَه یازگنلِیگِی سَبَبلِی مَنصَبِینِی قوُلدَن بای بِیرَه دِی وَ اوُلدِیرِیلَه دِی، نَتِیجَه دَه اوُلِیمِی یَقِینلَه شِیب قالگن حاکِمگه اوُرِینباسَر بوُلَه آلمَیدِی.

(دوامی بار……)

---

[1]البدایة والنهایة (۱۲/۲۵٧، ۲۵۸ )

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(19-قسمت)

نصرانی ها هم در ادامه ی جنگهای صلیبیشان قصد داشتند که قاهره را بگیرند و مصر را که شیعه و فاطمی و خارج از حاکمیت مذهبی عباسیان و سایر مسلمین بود را تصرف کنند، اینها به خوبی از این اختلافات مذهبی ما مسلمین باخبرند و سعی دارند به هر نحوی که شده است از این تفرق به نفع خودشان سوء استفاده کنند. برای همین درآن برهه ی زمانی به سمت قاهره حمله می کنند و شهر بزرگ بلبیس را در مسیرشان اشغال می کنند و پس از غارت شهر مسلمین آنجا را هم قتل عام می کنند تا اینکه به اطراف قاهره می رسند که با مقاومت مردم قاهره روبرو می شوند .  

این کفار صلیبی کار را به جائی رساندند که حاکم فاطمی وقت عاضِد از نورالدین محمود درخواست می کند که او و زنانش را از دست صلیبی های کافر نجات بدهد . اینجا بود که نورالدین سنی مذهب دو تا دشمن در برابر خودش می بیند، یکی دشمنی کافر آشکار و شماره 3 که تحت حمایت دشمنان شماره 4 داخلی قرار دارد و دیگری فرقه ای از اهل قبله که چند قرن است بر علیه هم مذهبهای آن جنگیده اند و باعث مرگ هزاران مسلمان شده اند اما در هر صورت اهل قبله است و در هر صورت یک مسلمان در برابر یک کافر اصلی قرار گرفته است؛ به همین دلیل  در سال ۵۴۸ لشکری به فرماندهی اسدالدین شیرکوه و برادر زاده‌اش صلاح الدین را برای کمک به حکومت شیعه مذهب و فاطمی در برابر کفار اصلی به مصر می فرستد.

زمانی که بر خلاف پیش بینی و بر خلاف میل کفار صلیبی لشکر شافعی ها و حنفی ها برای کمک به شیعه های اسماعیلی و فاطمی مصر به قاهره نزدیک می شوند این کفار صلیبی از اطراف قاهره فرار را بر قرار ترجیح می دهند و به شهرهای تحت کنترل خودشان بر می گردند .

 همینکه شیرکوه به قاهره می رسد “العاضِد لدین الله” حاکم شیعه مذهب و اسماعیلی فاطمی مصر او را تشویق می کند وزیرش «شاور» را که مسئول خیانت به مسلمین و هدایت کفار صلیبی به مصر و اطراف قاهره شده بود به قتل برساند. شیرکوه هم اورا به قتل می رساند. حاکم شیعه مذهب و اسماعیلی مصر  هم  اورا وزیر خود می کند و اوهم می پذیرد، اما بعد از 2 ماه شیرکوه می میرد؛ بعد از مرگ شیرکوه  بین یاران شیرکوه بر سرجانشینیش اختلافاتی به وجود می آید اما “العاضِد لدین الله” جانب صلاح الدین را می گیرد و سمت وزارت را به صلاح الدین ایوبی می دهد و صلاح الدین ایوبی هم این مقام وزارت در حکومت شیعه ی اسماعیلی را قبول می کند.

 بعد از گذشت 19 سال از وزارت صلاح الدین ایوبی در زمانی که حاکم وقت در حال احتضار و مرگ بود و روزهای آخر عمر خودش را می گذراند یک جنگ قدرتی برای جانشینی او به وجود می آید، یک طرف شخصی به اسم طواشیه که با کفار صلیبی اروپا در ارتباط است و قصد دارد با قدرت آنها حکومت را به دست بگیرد و باز مسلمین را زیر دست کفار اصلی قرار بدهد و از طرف دیگر مسلمین شیعه و اهل سنتی هستند که به چنین حقارتی راضی نیستند .

بله، در این تغییر و تحول یک طرف صلاح الدین ایوبی است با عقاید شافعی مذهب خاصی که دارد و حکومت یکپارچه ی عباسیان، و در طرف دیگه شخصی به اسم طواشی که «متولی خلافت فاطمی» بود که به صیلبی های اروپا نامه می نویسد که اورا دربیرون راندن مسلمین شام کمک کنند، که در نهایت قاصد نامه دستگیر می شود و طواشی هم به قتل می رسد. [1] غیر از برده های سودانی قصر کسی از مردم شیعه مذهب و اسماعیلی مصر از طواشی خائن و کفار صلیبی و دشمنان شماره 3 مسلمین بر علیه اهل سنت مذهبهای طرفدار حکومت یکپارچه ی عباسیان حمایت نمی کند .

 در نهایت  صلاح الدین ایوبی در محرم سال ۵۶۷ قمری دستور می دهد که در قاهره به نام حکومت یکپارچه و بدیل اضطراری اسلامی عباسیان خطبه خوانده شود. و اینطوری یک حکومت بدیل اضطراری درجه چندم اسلامی که بعد از سال 271 سال دوباره تبدیل می شود به یک حکومت بدیل اضطراری بزرگتر و قدرتمند تری. در اینجا یک حکومت درجه چندم بدیل اضطراری اسلامی تبدیل می شود به یک حکومت بدیل اضطراری اسلامی بالاتری که ما را به وحدت عمل و وحدت فرماندهی و وحدت دستور و «خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» نزدیکتر می کند .

در اینجا مشخص است که درخواست حاکم اسماعیلی مصر باعث ورود شیرکوه و صلاح الدین ایوبی سنی مذهب به مصر شیعه مذهب می شود و صلاح الدین به نیت دفع کفار اصلی به کمک شیعه های اسماعیلی مصر می رود، و این حکومت خودش دارای متولی بوده است که تا آخرین روزهای عمر حاکم هم زنده بوده است و تنها به دلیل خیانت و نامه نگاری به کفار صلیبی سمتش را از دست می دهد و کشته می شود و نمی تواند جانشنین حاکم در حال احتضار شود .

(ادامه دارد………)

---

[1]البدایة والنهایة (۱۲/۲۵٧، ۲۵۸ )

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(66- қисмат)

Илова бар ин росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى الدِّينِ ظَاهِرِينَ، لَعَدُوِّهِمْ قَاهِرِينَ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ [1]

Хамиша тоифайи аз уммати ман бар ин дин вужуд дорандки “ зохир ва ошкор” хастанд ва бар душманон қохир ва пируз хастанд, мухолифишон наметавонанд ба онхо зарар бирасонанд”. Хамчунин мефармоянд:

« لاَ تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِى يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ».[2]

Хамиша гурухи аз уммати ман дар рохи хақ жанги мусаллахона мекунанд, ва то қиёмат пируз хоханд буд.

Инхоки тахти ановини чун:

«عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي»، « أُمَّةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي»

Аз онхо ёд шуда аст возих ва ровшан астки дар дохили уммати вохид таъриф шуданд, яъни уммати вохид вужуд дорад ва инон дар дохили ин уммати вохид дорои ин мушаххасот хастанд. Масалан тоифа ва гурухи аз ин уммати вохид хастанд, ё то рузи қиёмат аз миёни ин уммати вохид зохир ва ошкор ва шинохта шуда барои хаммайи мардум хастанд, ё мушаххаса ва вижаги ва сифати боризи ин гурух дар дохили ин уммат то рузи қиёмат ин астки қитол мекунанд ва жанги мусаллахона мекунанд:

« يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ »، « يُقَاتِلُونَ مِنْ نَاوَاهُمْ»، « يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ ».  

Диққат кунид, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз каламаи “ жиход” истефода накарда аст,балки каламаи “ қитол” ро мутаносиб бо оёт ба кор гирифта то мовриди суъистефодайи уламоъи суъ варрувайбиза ва мунофиқин қарор нагирад, ё вижагийи дигари ин тоифайи мовжуд дар уммати вохид ин астки мухолифини онон наметавонанд ба онон зарари бирасонанд ва ононро аз бейн бибаранд

«لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ»

Чун замонат шудаки инон то рузи қиёмат вужуд хоханд дошт:

يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ.

Ва жолибтар инки, хамма, чи мусалмон ва чи ғейри мусалмон ононро метавонанд ташхис бидиханд,

ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ .

Хуб холо ек суъол пеш меояд ва он инки агар ин уммати вохид ва жамоати вохид аз бейн биравад ва умматхойи мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддид ва рангоранг жойишро бигиранд оё боз мо метавонем ба хамин содаги ин тоифаро ташхис бидихем? Мушаххас аст на. Ин тоифа қатъан то рузи қиёмат вужуд дорад аммо инки дар миёни инхамма гурух ва хизб ва жамоат ва умматхойи кучак ва мутафарриқ мусаллах кудом еки аст ғейри қобили ташхис аст. Чун хар кудом худишро ин тоифа медонад ва мардум хам худишонро дар миёни даххо ва балки садхо гурухи мусаллах ва муддаъий саргардон мебинанд. Танхо дар шимоли Сурия болойи 800 гурухи мусаллах ва муддаъий вужуд дошт. Дар ин сурат ба ин натижа мерасемки агар ин уммат хам аз бейн биравад ва умматхойи кучак ва мутафарриқ ва мутаъаддиди жойи ин уммати вохидаро бигирад боз ин тоифа вужуд доранд, аммо гум хастанд, ва мо намедонем кудом екишон хастанд, ва бояд дубора уммат ташкил бишавад то боз шинохта бишаванд. Танзо чизики медонем ин астки хар каси ба хотири ислом межангад жузъ ин фирқа ва тоифайи мансура ва нажот ёфта аст.

Дар чанин зуруфики пеш меояд шайтон ба уламоъи суъ варрувайбиза  ва мунофиқин вахий мекунад:

وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نِبِيٍّ عَدُوّاً شَيَاطِينَ الإِنسِ وَالْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوراً(انعام/ 112)   

Шубха парокани мекунандки холоки уммати вохида ва жамоати вохида ва амир ва рахбари вохиди муслимин аз бейн рафта аст пас жиход ва қитол хам тамом шуда аст:

: فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُونَ * وَلِتَصْغَى إِلَيْهِ أَفْئِدَةُ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ وَلِيَرْضَوْهُ وَلِيَقْتَرِفُواْ مَا هُم مُّقْتَرِفُونَ (انعام/ 113) 

Пас бигузор дуруғхо ба хам бофанд, то дилхойи касоники ба охират ақида надоранд бидон ( музахрафот) героиш ёбад, ва аз он рози ва бидон хушнуд гарданд, ва муртакиби хар чизи шавандки мехоханд.

(идома дорад……..)

---

[1]مسند احمد:22320

[2]صحیح مسلم: 156

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(65- қисмат)

Холо агар каси ин масирро биравад аллох таоло ба у ваъдайи хидоят ва рохёбийи ба тамоми роххойи мунтахий ба аллохро дода аст:

وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا (عنکبوت/69)

Касоники  дар рохи мо жиход кунанд, ононро дар роххойи мунтахийи ба худ рохнамуд мекунем.

Ва агар уммат ва жамоат даст аз қитол ва жиход бикашанд аллох таоло хори ва заллатро бар онон хоким мекунад то замоники дубора ба жиход баргарданд:

إِذَا تَبَايَعْتُمْ بِالْعِينَةِ، وَأَخَذْتُمْ أَذْنَابَ الْبَقَرِ، وَرَضِيتُمْ بِالزَّرْعِ، وَتَرَكْتُمْ الْجِهَادَ، سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ ذُلًّا لَا يَنْزِعُهُ حَتَّى تَرْجِعُوا إِلَى دِينِكُمْ[1]

Замоники ба сурати айний муомала кардид ва думи говхоро гирифта ( ба кишоварзи машғул шудид) ва ба кошт ва кор дилхуш намуда, ва жиходро тарк кардид, худованд зиллатро бар шумо чийра хохад кард, ва то замоники ба динитон бознагардид онро аз шумо барнамедорад” дар инжо бозгашт ба жиходро бозгашт ба дин маърифий мекунад, чун бидуни жиход замоники куффор бар муслимин хокимият пейдо мекунанд дини исломро ё мисли Андалус куллан аз муслимин мегиранд ё инки исломро аз он чохор мафхуми худиш тухий ва холий карданд, ва иники дар замони залилий ва тасаллути куффор доранд ғейри аз они астки бояд дошта бошанд.

Ба хамин далил росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди касики қасди мулхақ шудани ба корвони мужохидинро надошта бошад – то монеъи ворид шудани ин азоб ва залилий бар муслимин бишавад ё муслиминро аз чанин азоб ва зиллати нажот бидихад – хукми нифоқ дода аст ва мефармояд:

مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ بِهِ نَفْسَهُ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنْ نِفَاقٍ “[2]

Касики бимирад ва ғазза ва жанги мусаллахона накунад ва дар бораи жанги мусаллахона бо худ замзама накарда бошад ( дар дил қасди онро надошта бошад) бар шохайи аз нифоқ мурда аст” чун танхо мунофиқин ва секулярзадахо дар миёни муслимин хастандки ба тухий шудани дин аз мафохими чохоргонайи он рози хастанд ва залилий мўъмининро мехоханд ва бо бахонахойи авомфарибона аз жангидан дар рохи дин тифра мераванд.

Холо дар миёни ин умматики ташкил шуда аст росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд он даста ва тоифайи бархақ хастандки дар баробари ин тахожумоти мусаллахонайи секуляристхо маши мусаллахонаро интихоб мекунанд ва мефармояд:

«لَا تَزَالُ عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ قَاهِرِينَ لِعَدُوِّهِمْ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى تَأْتِيَهُمْ السَّاعَةُ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ».[3]

Хамиша гурухи аз уммати ман барои барпо кардани фармони аллох ба қитол мепардозанд, бар душманонишон пируз хастанд, мухолифонишон наметавонанд ба онон зарари бирасонанд; то инки қиёмат барпо мешавад ва онон дар ин хол хастанд.

Дар инжо дигари фармони жанги хамишаги то рузи қиёмат бар алайхи секуляристхо, ва тахкими қонуни шариати аллох бар онон омада аст ва тамом шудани нест. Барои хамин аст замоники шахси меояд хидмати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва мегуяд:

: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الْخَيْلَ قَدْ سُيِّبَتُ وَوُضِعَ السِّلَاحُ، وَزَعَمَ أَقْوَامٌ أَنْ لَا قِتَالَ، وَأَنْ قَدْ وَضَعَتِ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا …

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар жавоб мефармояд:

كَذَبُوا، الْآنَ جَاءَ الْقِتَالُ، وَإِنَّهُ لَا تَزَالُ مِنْ أُمَّتِي أَمَةٌ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ، يَزِيغُ اللَّهُ قُلُوبَ قَوْمٍ يَرْزُقُهُمْ مِنْهُمْ، يُقَاتِلُونَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ[4]

“Дуруғ гуфтан, алъон вақти жанг омада аст ва хамиша аз уммати ман ; уммати, дар рохи худо қитол мекунанд, мухолифишон наметавонанд ба онон зарари бирасонанд, ва худованд қулуби қовмиро мунхариф мегардонад ва аз онон рузишон медихад, ва пейваста мубориза мекунанд то инки қиёмат фаро мерасад”.

Хамчунин: Салама мегуяд: назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шахси гуфт хамоноки ман асб ва силохи жангро гузоштам ва жанг бир сангини худро гузошт. Гуфтам: дигар жанг тамом шуд, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

:” الْآنَ جَاءَ  الْقِتَالُ، لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي ظَاهِرِينَ عَلَى النَّاسِ، يَزْيِغُ  اللهُ قُلُوبَ أَقْوَامٍ، فَيُقَاتِلُونَهُمْ، وَيَرْزُقُهُمُ اللهُ مِنْهُمْ، حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ[5]

Балки алъон вақти жанг омада аст, хамиша тоифайи аз уммати ман бар мардум “ зохир ва ошкор “ хастанд ва худованд қулуби ақвомиро мунхариф мегардонанд ва бо онхо межанганд ва аз онхо рузишон медихад то инки амри худо меояд ва онхо бар он хастанд”.

(идома дорад……..)

---

[1]رواه أحمد (4987) وأبو داود (3462) وصححه الألباني في صحيح أبي داود .

[2]صحيح مسلم 3533

[3]مسلم:3550

[4]سنن کبری نسائی: 8712

[5]مسند احمد:16935

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(18- қисм)

  Шиъа мазхабидаги исмоилийлар шиъа ғуллотларини бир тоифаси эканини яхши биламиз, уларни ўзлари холиса ва муборакага тақсим бўлишади, булар хам яна қайтадан асосий  уч шоха назорий ва дарузий ва мустаълога, хозирда эса оғожония ва бухрага бўлинади, айтиб ўтилганларни хар бири бир қанча турли-хил фирқаларга тақсим бўлишади, қуромитадан тортиб  бизлар хозирги кунда афғонистонда, эронда кўриб турган гурухлар ва африкани шимолидаги исмоилийлар, махсусан мисрдаги  мавжуд хукуматни умрини охирларида хатто ўзларининг хос фиқхларига ,азхарга ўхшаган олий ўқув юртларига, фиқхларини таълим берадиган мадрасаларга  эга бўлган гурухлар хам шуларни жумласидан хисобланади.

Исмоилийлар Жаъфар Содиқгача бўлганларни қабул қилишади,у кишидан сўнг исмоилни қабул қилишади. Шу сабабли хам уларга олти имомликлар дейилади. Уларнинг ғолийларга ўхшаган ақидалари хам шаръий манбаълар бўйича  ботинийгарликка, ботиний таъвилга ва 7 та рукнга асосланган.

1-Вилоят. Худо билан ва пайғамбарлар, имомлар,мубаллиғлар билан етакчиликни,дўстликни қабул қилишлик. Уларни айтишича худо пайғамбарларда, имомларда тажаллий қила олади.

2-Тахорат. Аммо дарузийлар буни дин рукни деб санашмайди.

3-Намоз. Уни шеваси ва равишини таъйинлаш хозирги пайтдаги имомни зиммасидадур. Улар бошқа мусулмонларни равишига кўра намоз ўқишни жохилларни шеваси деб хисоблашади. Шунинг учун хам хасан сабох ўзига эргашганларни бўйнидан намоз ва рўзани олиб ташлайди.

4-Закот. Улар ўзларининг бир ойлик даромадларини 12 фоизини хозирги пайтдаги имомларига беришади. Албатта дарузийлардан ташқари бошқа гурухлар.

5-Рўза. Улар рамазондаги рўзага пойбанд эмаслар.

6-Хаж. Маккадаги хажга қоил эмаслар ва ўзларини имомлари ва доийлари билан дийдорлашишни хаждан кўра юқорироқ деб хисоблашади.

 7-Жиход. Буни нафс билан мубораза қилиш деб билишади.

 Мана бу ўринлардан ташқари жисмоний  жаннат ва дўзахга эътиқод қилишмайди ва амр ба маъруф ва нахий аз мункар бахонаси билан ўзларини мухолифларини терор қилишарди, бу борада хўжа низомулмулкнинг  терор қилиниши  машхурдир. Албатта ғолий  исмоилийларининг хар бири хиндийларни ё маздакийларни ё насронийларни ва бошқаларни ақидаларини таъсирига тушишган, баъзи бир нисбатларга кўра бир-бирларидан фарқ қилишади. Уларни аксарияти 12 имомлик шиъалар ва ахли суннат деб машхур бўлган фирқалар томонидан такфир қилинган. Аммо мисрга ўхшаган мусулмон ва илдизли миллатни устида хукмронлик қилган дасталар намозга ва рўзага ва бошқаларга ўхшаган зохирий одобларни бир даврларда бажариб келишган ва яъни зохирда бажаришган- баъзиларни айтишича бу туқия сабабли қилинган – улар бу билан  ўзларини бошқа исмоилий ғолийлардан жудо қилиб олишган. Хар қандай далилга кўра бўлганда хам уларни бир қисми мисрдаги фотимийлар давлатини охирларида ўзларининг зохирий фиқхий китобларига эга бўлишган,зохирда эса  улардаги мавжуд булғанишларга қарамасдан уларни устида ахли қибла хукми содир қилинади.

Мана бу исмоилийлар шундай булғанган  ақида ва рафторлар билан бирга африкани шимолида абидийлар ё фотимийюн номи остида исмоилий фиқхига асосан  хукумат ташкил қилишган. Мана бу дастадаги фотимийларни даврида бугунги кунда биз кўриб турган маросимлар исмоилий шиъаларини таблиғ қилишда фойдаланилган, ошуро ва ийди ғодир ва ийди вилояти аимма ва Фотима захро розиаллоху анхо,мавлуд ва шаъбонни ярми маросимлари шулар жумласига киради.

Биринчи марта ошуро азадорлик маросими 363 йилда муъизиддин фотимийни хокимияти даврида ўтказилди ва бошқа хокимларни даврида хам давом этиб хозирги кунгача етиб келди. Мақризийни сўзига кўра, фотимийлар ошуро кунидан уч кун олдин нонвойхоналардан ташқари  бозорларни,дўконларни хаммасини таътил қилишар эди ва одамлар мансабдорлар билан бирга азхар олий ўқув юртида азадорлик маросимларини амалга оширишарди, бундан сўнг машхади росул хусайн номли жойга бориб у ерда хам шеър ва марсиялар айтиш билан азадорликларини давом эттиришарди. Худди шу куни одамлар гулсум ва саййида нафисага ўхшаган имомзодаларни зиёратига хам боришар ва у ерда хам шеър ва марсия ўқиш билан азодорлик қилишарди. Хукуматни қасрида хам хокимни хузурида махсус  азадорлик маросими ўтказилган. Бундан ташқари худди шу хукуматни даврида “хайя ала хойрул амал” ибораси азонга қўшилди.          

Энди исмоилий шиъаларининг шундай хукумати айтиб ўтилган ақидалар ва дастурлар билан мисрда хукмронлик қилишган эди, хофизни замонидан бошлаб фотимийлар тафарруқга,заифликка ва қаттиқ ички курашларга дучор бўлишди, ўша замондан сўнг турли-хил минтақаларни хокимлари ва вазирлари  қўзғалон қилишар, хамда  хокимларни тайинлаш ва ишдан олиб ташлашда нақш ўйнашган. Худди шу вазирлар ўзаро ички рақобат пайтида   ва ўзларини атрофларидаги  моликий, шофеъий хукуматлари билан бўлган   рақобатда ,ўша замонда фарангийлар деб номланган кофир насроний европаликлар учун  диёрларига киришга рухсат беришади, мисрдаги шовар номли  фотимий вазир қохирани атрофидан уларни  харбий базасига ер ажратади.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(18-قیسم)

شِیعَه مَذهَبِیدَگِی اِسمائِلِیلَر وَ شِیعَه غوُلّاتلَرِینِی بِیر طائِفَه سِی اِیکَه نِینِی یَحشِی بِیلَه مِیز، اوُلَرنِی اوُزلَرِی حالِیصَه وَ مُبارَکَه گه تَقسِیم بوُلِیشَه دِی، بوُلَر هَم یَنَه قَیتَه دَن اَساسِی اوُچ شاهَه نَظَرِی وَ دَرُوزِی وَ مُستَعلا گه، حاضِردَه اِیسَه آغاجانِیَه وَ بُوهرَه گه بوُلِینَه دِی، اَیتِیب اوُتِیلگنلَرنِی هَر بِیرِی بِیر قَنچَه توُرلِی- هِیل فِرقَه لَرگه تَقسِیم بوُلِیشَه دِی، قَرامِیطَه دَن تارتِیب بِیزلَر حاضِرگِی کوُندَه اَفغانِستاندَه، اِیراندَه کوُرِیب توُرگن گوُرُوهلَر وَ اَفرِیکَه نِی شِمالِیدَگِی اِسمائِلِیلَر، مَخصُوصاً مِصردَگِی مَوجُود حُکُومَتنِی عُمرِینِی آخِیرلَرِیدَه حَتَّی اوُزلَرِینِینگ خاص فِقهلَرِیگه، اَزهَرگه اوُحشَه گن عالِی اوُقوُو یوُرتلَرِیگه،فِقهلَرِینِی تَعلِیم بِیرَه دِیگن مَدرَسَه لَرگه اِیگه بوُلگن گوُرُوهلَر هَم شوُلَرنِی جُملَه سِیدَن حِسابلَه نَه دِی.

اِسمائِلِیلَر جَعفَر صادِقگه چَه بوُلگنلَرنِی قَبوُل قِیلِیشَه دِی، اوُ کِیشِیدَن سُونگ اِسمائِلنِی قَبوُل قِیلِیشَه دِی. شُو سَبَبلِی هَم اوُلَرگه آلتِی اِماملِیکلَر دِییِیلَه دِی. اوُلَرنِینگ غالِیلَرگه اوُحشَه گن عَقِیدَه لَرِی هَم شَرعِی مَنبَعلَر بُویِیچَه باطِنِیگرلِیککَه ،باطِنِی تَعوِیلگه وَ 7 تَه رُکنگه اَساسلَنگن.

• وِلایَت. خُدا بِیلَن وَ پَیغَمبَرلَر، اِماملَر، مُبَلِّغلَر بِیلَن یِیتَکچِیلِیکنِی، دوُستلِیکنِی قَبوُل قِیلِیشلِیک. اوُلَرنِی اَیتِیشِیچَه خُدا پَبغَمبَرلَردَه، اِماملَردَه تَجَلِّی قِیلَه آلَه دِی.
• طَهارَت. اَمّا دَرُوزِیلَر بوُنِی دِین رُکنِی دِیب سَنَشمَیدِی.
• نَماز. اوُنِی شِیوَه سِی وَ رَوِیشِینِی تَعیِینلَش حاضِرگِی پَیتدَگِی اِمامنِی زِمَّه سِیدَه دُور. اوُلَر باشقَه مُسُلمانلَرنِی رَوِیشِیگه کوُرَه نَماز اوُقِیشنِی جاهِللَرنِی شِیوَه سِی دِیب حِسابلَه شَه دِی. شوُنِینگ اوُچُون هَم حَسَن صَباح اوُزِیگه اِیرگشگنلَرنِی بوُینِیدَن نَماز وَ رُوزَه نِی آلِیب تَشلَیدِی.
• زَکات. اوُلَر اوُزلَرِینِینگ بِیر آیلِیک دَرامَدلَرِینِی 12 فائِزِینِی حاضِرگِی پَیتدَگِی اِماملَرِیگه بِیرِیشَه دِی. اَلبَتَّه دَرُوزِیلَردَن تَشقَه رِی باشقَه گوُرُوهلَر.
• رُوزَه. اوُلَر رَمَضاندَگِی رُوزَه گه پایبَند اِیمَسلَر.
• حَج. مَککَه دَگِی حَجگه قائِل اِیمَسلَر وَ اوُزلَرِینِی اِماملَرِی وَ داعِیلَرِی بِیلَن دِیدارلَه شِیشنِی حَجدَن کوُرَه یوُقارِیراق دِیب حِسابلَه شَه دِی.
• جهاد. بونی نفس بیلن مبارزه قیلیش دیب بیلیشه دی.

مَنَه بُو اوُرِینلَردَن تَشقَه رِی جِسمانِی جَنَّت وَ دوُزَحگه اِعتِقاد قِیلِیشمَیدِی وَ اَمر بَه مَعرُوف وَ نَهِی اَز مُنکَر بَهانَه سِی بِیلَن اوُزلَرِینِی مُخالِفلَرِینِی تِیرار قِیلِیشَردِی، بُو بارَه دَه خوُجَه نِظامُ المُلکنِینگ تِیرار قِیلِینِیشِی مَشهُوردِیر. اَلبَتَّه غالِی اِسمائِلِیلَرِینِینگ هَر بِیرِی هِندِیلَرنِی یا مَزدَکِیلَرنِی یا نَصرانِیلَرنِی وَ باشقَه لَرنِی عَقِیدَه لَرِینِی تَأثِیرِیگه توُشِیشگن، بَعضِی بِیر نِسبَتلَرگه کوُرَه بِیر- بِیرلَرِیدَن فَرق قِیلِیشَه دِی. اوُلَرنِی اَکثَرِیَتِی 12 اِماملِیک شِیعَه لَر وَ اَهلِی سُنَّت دِیب مَشهُور بوُلگن فِرقَه لَر تامانِیدَن تَکفِیر قِیلِینگن. اَمّا مِصرگه اوُحشَه گن مُسُلمان وَ اِیلدِیزلِی مِللَتنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلگن دَستَه لَر نَمازگه وَ رُوزَه گه وَ باشقَه لَرگه اوُحشَه گن ظاهِرِی آدابلَرنِی بِیر دَورلَردَه بَجَه رِیب کِیلِیشگن وَ یَعنِی ظاهِردَه بَجَه رِیشگن – بعضِیلَرنِی اَیتِیشِیچَه بُو توُقِیَه  سَبَبلِی قِیلِینگن – اوُلَر بُو بِیلَن اوُزلَرِینِی باشقَه اِسمائِلِی غالِیلَردَن جوُدا قِیلِیب آلِیشگن. هَر قَندَی دَلِیلگه کوُرَه بُولگندَه هَم اوُلَرنِی بِیر قِیسمِی مِصردَگِی فاطِمِیلَر دَولَتِینِی آخِیرلَرِیدَه اوُزلَرِینِینگ ظاهِرِی فِقهِی کِتابلَرِیگه اِیگه بُولِیشگن، ظاهِردَه اِیسَه اوُلَردَگِی مَوجُود بوُلغَه نِیشلَرگه قَرَمَسدَن اوُلَرنِی اوُستِیدَه اَهلِی قِبلَه حُکمِی صادِر قِیلِینَه دِی.

مَنَه بُو اِسمائِلِیلَر شوُندَی بوُلغَنگن عَقِیدَه وَ رَفتارلَر بِیلَن بِیرگه اَفرِیکَه نِی شِمالِیدَه عَبِیدِیلَر یا فاطِمِیُّون نامِی آستِیدَه اِسمائِلِی فِقهِیگه اَساساً حُکوُمَت تَشکِیل قِیلِیشگن. مَنَه بُو دَستَه دَگِی فاطِمِیلَرنِی دَورِیدَه بوُگوُنگِی کوُندَه بِیز کوُرِیب توُرگن مَراسِیملَر اِسمائِلِی شِیعَه لَرنِی تَبلِیغ قِیلِیشدَه فایدَه لَه نِیلگن، عاشُرا وَ عِیدِی غادِیر وَعِیدِی وِلایَتِی اَئِمَّه وَ فاطِمَه زَهرا رَضِیَ الله عَنها ، مَولوُد وَ شَعباننِی یَرمِی مَراسِیملَرِی شوُلَر جُملَه سِیگه کِیرَه دِی.

بِیرِینچِی مَرتَه عاشُرا عَزَدارلِیک مَراسِیمِی  363 یِیلدَه مُعِزِالدِّین فاطِمِینِی حاکِمِیَتِی دَورِیدَه اوُتکَه زِیلدِی وَ باشقَه حاکِملَرنِی دَورِیدَه هَم دَوام اِیتِیب حاضِرگِی کوُنگه چَه یِیتِیب کِیلدِی. مَقرِیزِینِی سوُزِیگه کوُرَه، فاطِمِیلَر عاشُرا کوُنِیدَن اوُچ کوُن آلدِین نانوایخانَه لَردَن تَشقَه رِی بازارلَرنِی، دوُکانلَرنِی هَمَّه سِینِی تَعطِیل قِیلِیشَر اِیدِی [1]،وَ آدَملَر مَنصَبدارلَر بِیلَن بِیرگه اَزهَر عالِی اوُقوُو یوُرتِیدَه عَزَدارلِیک مَراسِملَرِینِی عَمَلگه آشِیرِیشَردِی، بوُندَن سُونگ مَشهَدِی رَسُول حُسَین ناملِی جایگه بارِیب اوُ یِیردَه هَم شِعر وَ مَرسِیَه لَر اَیتِیش بِیلَن عَزَدارلِیکلَرِینِی دَوام اِیتتِیرِیشَردِی. حوُددِی شوُ کوُنِی آدَملَر گوُلسُوم وَ سَیِّیدَه نَفِیسَه گه اوُحشَه گن اِمامزادَه لَرنِی زِیارَتِیگه هَم بارِیشَر وَ اوُ یِیردَه هَم شِعر وَ مَرسِیَه اوُقِیش بِیلَن عَزَدارلِیک قِیلِیشَردِی وَ حُکوُمَتنِی قَصرِیدَه هَم حاکِمنِی حُضُورِیدَه مَخصُوص عَزَدارلِیک مَراسِمِی اوُتکَه زِیلگن. بوُندَن تَشقَه رِی  حُوددِی شُو حُکوُمَتنِی دَورِیدَه  «حَیَّ عَلَی خَیرِ العَمَل» عِبارَه سِی عَذانگه قوُشِیلدِی.        

اِیندِی اِسمائِلِی شِیعَه لَرِینِینگ شوُندَی حُکوُمَتِی اَیتِیب اوُتِیلگن عَقِیدَه لَر وَ دَستوُرلَر بِیلَن مِصردَه حُکمرانلِیک قِیلِیشگن اِیدِی، حافِظنِی زَمانِیدَن باشلَب فاطِمِیلَر تَفَرُّقگه ،ضَعِیفلِیککَه وَ قَتتِیق اِیچکِی کوُرَشلَرگه دوُچار بوُلِیشدِی، اوُشَه زَماندَن سوُنگ توُرلِی- هِیل مِنطَقَه لَرنِی حاکِملَرِی وَ وَزِیرلَرِی قوُزغَلان قِیلِیشَر، هَمدَه حاکِملَرنِی تَعیِینلَش وَ اِیشدَن آلِیب تَشلَشدَه نَقش اوُینَشگن. حوُددِی شوُ وَزِیرلَر اوُزَرا اِیچکِی رَقابَت پَیتِیدَه وَ اوُزلَرِینِی اَطرافلَرِیدَگِی مالِکِی، شافِعِی حُکوُمَتلَرِی بِیلَن بوُلگن رَقابَتدَه، اوُشَه زَماندَه فَرَنگِیلَر دِیب ناملَنگن کافِر نَصرانِی یِیوراپَه لِیکلَر اوُچُون دِیارلَرِیگه کِیرِیشگه رُحصَت بِیرِیشَه دِی، مِصردَگِی شاوَر ناملِی فاطِمِی وَزِیر قاهِیرَه نِی اَطرافِیدَن اوُلَرنِی حَربِی بَزَه گه یِیر اَجرَتَه دِی.

(دوامی بار…….)

---

[1] خطط، ج 2، ص 57؛ ابوشامه، الروضتين، ج1، ص 10.

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(18-قسمت)

می دانیم که اسماعیلی های شیعه مذهب طوایفی از غلات شیعه بودند که خودشان به خالصه و مبارکیه و این هم به سه شاخه ی عمده ی نزاری و دروزی و مستعلی و هم اکنون به آغاجانیه و بُهره تقسیم می شوند و هر کدام از اینها هم به چندین فرقه ی مختلف تقسیم می شوند، از قرامطه بگیرید تا آنچه که ما هم اکنون در افغانستان و ایران می بینیم تا اسماعیلی هایی که در شمال آفریقا و بخصوص در مصر در اواخر عمر این حکومت دارای کتب فقهی خاص خودشان بودند و دانشگاههائی مثل الازهر و سایر مدارس را برای تدریس فقهشان تأسیس کردند.

 اسماعیلی ها تا جعفر صادق را قبول داشتند و بعد از آن اسماعیل را قبول دارند. به همین دلیل به آنان میگویند6 امامی . عقاید غالی گرایانه ی آنهاهم بر باطنی گری و تأویل باطنی از منابع شرعی و بر 7 رکن استوار بود .

1. ولایت . پذیرش سرپرستی و دوستی با خدا و پیامبرا ن و امامان و مبلغین . اینان می گفتند خدا می تواند در پیامبران و امامان تجلی کند .
2. طهارت . اما دروزیان این را رکن دین نمی دانند
3.  نماز. که تعیین شیوه و روش آن بر عهده ی امام حاضر است. اینان نماز خواندن به سبک مسلمانان دیگر را شیوه ی جهال می دانند. برای همین است می بینم که حسن صباح نماز و روزه را از گردن پیروانش بر می دارد.
4. زکات. آنها 12 درصد درآمد ماهیانه ی خودشان را به امام حاضرشان می دهند. غیر از دروزیها
5. روزه . آنها پایبند به روزه رمضان نیستند.
6. حج . قائل به حج مکه نیستند و دیدار امام و داعیان خودشان را بالاتر از حج می دانند.
7. جهاد. این را مبارزه با نفس می دانند.

غیر از این موارد به بهشت و دوزخ جسمانی اعتقادی ندارند و به بهانه ی امر به معروف و نهی از منکر مخالفین خودشان را ترور می کردند که ترور خواجه نظام الملک مشهوراست. البته این اسماعیلی های غالی هر کدام که تحت تأثیر عقاید هندیان یا مزدکیان یا نصرانیها و غیره قرار گرفته بودند به نسبتهائی با همدیگر مختلف بودند. اکثریت اینها توسط شیعیان 12 امامی و فرق معروف به اهل سنت تکفیر شدند. اما دسته هایی از آنها که بر ملتی مسلمان و ریشه دار مثل مصر حکم می کردند بعضی از آداب ظاهری چون نماز و روزه و غیره را در دورانهائی به جای می آوردند و تا حدودی در ظاهر – عده ای می گویند به خاطر تقیه – خودشان را از سایر فرق اسماعیلی غالی جدا کرده بودند. به هر دلیلی که بوده باشد بخشی از اینان کتبی در فقه ظاهر هم برای خودشان در اواخر حکومت فاطمیان مصر داشتند و در ظاهر با تمام آلودگیهائی که داشتند حکم اهل قبله بر آنها صادر می شد.

این اسماعیلی ها با چنین عقاید و رفتار های آلوده ای در شمال آفریقا حکومتی تحت عنوان عبیدی ها یا فاطمیون را بر اساس فقه اسماعیلی  تشکیل دادند. در دوران این دسته از فاطمی ها بود که از مناسبتهائی که الان می بینیم برای تبلیغ شیعه ی اسماعیلی استفاده می شد، برگزاری مراسم عاشورا و عید غدیر و عید ولادت ائمه و فاطمه زهراء رضی الله عنها و مراسم مولود و نیمه ی شعبان از جمله ی این موارد بود.

برای اولین بار مراسم عزاداری عاشورا در سال 363  در زمان حاکمیت معزالدین الله فاطمی برگزار شد و در زمان حکام دیگر تا کنون ادامه پیدا کرده است . به قول مقریزی، فاطمی ها 3 روز قبل از روز عاشوراء بازارها و مغازه ها را غیر از نانوائی ها تعطیل می کردند[1]، و مردم به همراه مقامات در همین دانشگاه الازهر عزاداریشان را انجام می دادند، و بعد به سوی جائی به نام مشهد راس الحسین می رفتند و آنجا هم با شعر و نوحه خواندن عزاداری می کردند . درهمین روز مردم باز به زیارت امامزاده هائی مثل کلثوم و سیده نفیسه می رفتند و آنجا هم با نوحه و شعر خوانی عزاداری می کردند. در قصر حکومتی هم و با حضور حاکم مراسم عزاداری مخصوصی برگزار می شد. علاوه بر این در همین حکومت بود که عبارت «حی علی خیر العمل» وارد اذان مردم شد .

حالا یک همچنین حکومت شیعه ی اسماعیلی با چنین عقاید و برنامه هائی بر مصر حاکمیت دارد، از زمان  حاکمیت حافظ، فاطمیان دچار تفرق، ضعف و درگیری‌های شدید داخلی شدند، از این زمان به بعد است که  وزرا و حکام مناطق مختلف شورش می کردند و در نصب و برکناری  حکام نقش پیدا می کنند. همین وزراء در رقابتهای داخلی با هم و با حکومتهای مالکی و شافعی اطراف خود به اروپائیان نصرانی کافر که در آن زمان به فرنگیان مشهوربودند هم اجازه ی ورود به سرزمینشان را می دهند و وزیر فاطمی مصر به نام شاور به آنان اجازه می دهد که پایگاهی نظامی در اطراف قاهره داشته باشند.

(ادامه دارد……)

---

[1] خطط، ج 2، ص 57؛ ابوشامه، الروضتين، ج1، ص 10.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(64- қисмат)

Дар тафсири ин даста аз оёт астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدَاً رَسُوْلُ اللهِ وَيُقِيْمُوْا الصَّلاةَوَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوامِنِّي دِمَاءهَمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّ الإِسْلامِ وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللهِ تَعَالَى.[1]

Ба ман дастур дода шуда аст то бо мардум бижангам то инки гувохи дихандки бажуз аллох дигар маъбуд ба хаққи нест ва қатъан Мухаммад росулуллох аст ва намозро барпо доранд ва закотро пардохт намоянд ва чун ин корхоро анжом диханд хунхоишон ва амволишонро аз ман махфуз гарданд, магар инки хаққи ислом ба онон таъаллуқ гирад, ( мисли худудики бар хаммайи муслимин дар сурати иртикоби журм жой меше) ва хисоби онон бар аллох аст.

Мушаххас астки ин жанги росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо тамоми мушрикин ва тамоми секуляристхост на бо куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб. Дар жойи дигари Анас ибни Молик розиаллоху анху аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунадки:

“‏ أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ الْمُشْرِكِينَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، فَإِذَا شَهِدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ وَصَلَّوْا صَلاَتَنَا وَاسْتَقْبَلُوا قِبْلَتَنَا وَأَكَلُوا ذَبَائِحَنَا فَقَدْ حَرُمَتْ عَلَيْنَا دِمَاؤُهُمْ وَأَمْوَالُهُمْ إِلاَّ بِحَقِّهَا[2] ‏

Дар ин ривоят возих ва ровшан астки лафзун нас дар хадисхоики бо

« أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ»

Омада аст хос ба мушрикин ва секуляристхост на ба сурати ом манзуриш тамоми куффор бошад. ин нуктайи рези астки иддайи аз бародарони мо фаромушиш карданд. Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар жавоби суъоли Хузайфа розиаллоху анху танхо монеъи бозгашти ба дини мушрикин ва секуляризмро аслаха ва шамшир маърифий мекунад: Хузайфа розиаллоху анху мепурсад:

يا رسول الله هل بعد هذا الخير؛ شر، كما كان قبله شر؟! قال: «نعم»، قلت: فما العصمة منه يا رسول الله؟ قال: «السيف». [3]

Оё баъди аз ин хейр ( ислом), шарри хам вужуд дорад хамонгунаки қабли аз он шар (ширк ва мушрикин) буд? Фармуд: “бале” Хузайфа гуфт: рохи нажот аз он чист? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд: “ шамшир”.

Бале мушрикин ва секуляристхо пейваста бо мо межанганд то  моро аз мафохими чохоргонайи ислом тухий кунанд ва танхо чизики метавонад аз ин хадафи мушрикин ва секуляристхо ва соири куффор жиловгири кунад танхо шамшир ва аслаха аст. Инро худимон хамин алъон дар баробари диктотури дини секуляризм дар тамоми сарзаминхойи мусалмоннишин ва насронийхойи Африқойи марказий тахти контроли секуляристхо ва будоийхойи тахти контроли  секуляристхо ламсиш мекунем,қаблан хам тажрубиёти талхи чун тажрубайи Андалус пас аз 781 сол хукмроний ва тажрубайи муғулхо ва ғейрихро дар торихимон доштем.

Барои хамин аст дар баробари ин жанги хамишагий ва фарогир бар алайхи секуляристхоки танхо забони аслаха ва шамширро мефахманд аллох таоло амр мекунад:

 فَقَاتِلْ فِی سَبِیلِ اللّهِ لاَ تُکَلَّفُ إِلاَّ نَفْسَکَ وَحَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَسَى اللّهُ أَن یَکُفَّ بَأْسَ الَّذِینَ کَفَرُواْ وَاللّهُ أَشَدُّ بَأْساً وَأَشَدُّ تَنکِیلاً ‏ (نساء/ 84)

Дар рохи худо бижанг ( хатто агар хам танхо бошид ва бок надошта боши). Ту жуз масъули ( аъмоли ) худ нести. Ва мўъминонро ( хам ба жанг даъват кун ва ) тарғиб ва тахрик кун. То инки худованд қудрати кофаронро бозгирад ва қудрати худо бештар ва мужозоти у сахттар аст.

Ва росулуллох мефармояд:

لَوَدِدْتُ أَنِّي أُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ[4]

Ман дуст дорамки борхо дар рохи худо шахид шуда ва дубора зинда шавам.

(идома дорад……..)

---

[1] متفق علیه از ابن عمر رضی الله عنهما / صحیح بخاری حدیث شماره (۲۵) و صحیح مسلم حدیث شماره (۲۲)

[2] سنن النسائي ـ ح 3966

[3] مسند امام احمد بن حنبل / صححه آلبانی

[4] سنن النسائي- الجهاد/صحيح البخاري- التمني/فتح الباري شرح صحيح البخاري-  التمني/موطأ مالك- الجهاد

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(63- қисмат)

Барои хамин аст замоники дар ухуд бармегарданд ё дар жангхойи дигар мисли табук хам ширкат намекунанд росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хатто барои онон чунон арзиши қоил нестки дар мовридишон хам сухбат кунад, аммо он се сахобийи мўъминики дар ғазваи табук ширкат намекунандро бо чанон жаримайи мувожих мекунадки танхо оёти аллох метавонад ононро аз ин тангнох ва тахрим ва жаримайи бузурги нажот бидихад, чун хисоби ин мўъминин бо секулярзадахо жудост ва интизорот аз инон ва вазоифи инон хам бо мунофиқин ва секулярзадахо мутафовут аст. Ин мўъминин асбоби тақвият ва пуштибоний хастанд, касики дору пеши уст хақ надорад онро аз ниёзмандо дариғ кунад.

Холо агар чанин уммати вохид ва жамоати вохиди вужуд дошта бошад ва дар бейнишон ихтилофи ба вужуд биёяд хақ бо кудом аст? Хақ бо они астки аллох таоло ононро ба унвони пуштибон ва ёри расон маърифий карда аст ва ахли қитол аст, ва бо даст ё забон ё қалб ё бо хар се ахли жанги мусаллахона бо душманони секуляр ва соири куффор аст, на он сухан сароёники танхо бо номи дин ва ислом суханони қашанги омма пасанд ва шубхоти шибхи секуляристий ва хатто шибхи жиходий ва мухарриб ва дар нихоят дилсард кунанда сарихам мекунанд ва устоди сухан ва виррожи шуданд.

Инро мо дар хамин умматхойи мутфарриқ ва жамоатхойи мутафарриқ хам ба каррот дидаемки ин жамъи сухандони виррожики ек гуша нишаста ва хатто бо номи шайх ва муфти ва ғейрих шиносонда шуданд, ва бидуни дар назар гирифтани воқеиятхойи жиход ва воқеиятхойи рузи муслимин сухан сароий мекунанд ва самароти гуфтахоишон хам зарба задан ба жараёни мужохидин аст, чи садамоти ба жараёни жиходий заданд ва чигуна боиси онхамма тафарруқ ва шикаст шуданд. Дар хар сурат росулуллох саллаллоху алайхи васаллам он тоифа ва он бахш аз ин умматишро бар хақ медонадки

 صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ

Ахли қитол бо куффор бошандки аллох таоло ононро хам дуст дорад.

Медонемки “ пейваста” ва бидуни вақфа то рузи қиёмат секуляристхо алайхи муслимин дар холи ситиз ва жанганд,

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا(بقره/217)

Яъни ин пейвастаги ва жанги мудовимро секуляристхо бар муслимин то рузи қиёмат тахмил мекунанд на куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб, ва агар жанги бо ин куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб пеш биёяд ва ба хотири ин астки инон жохилона худишонро душмани соили муслимин қарор доданд, ва муслиминро мажбур ба жанг карданд, ва агар на жанги аслийи муслимин бо инон нест; инхо метавонанд ахли зимма бишаванд ва насроният ё яхудият ва мужусият ва соибияти худишонро хифз кунанд, ва муслимин нашаванд, ва аслан жанги хам бо муслимин надошта бошанд, ва агар бо инон хам жанги иттифоқ биёфтад то замони астки таслими жизъя бишаванд:

«حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ»

На то замоники мусалмон бишаванд

«حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ و….». 

ки мухтасси секуляристхост.

 Пас жанги хамишаги муслимин дар баробари жанги хамишагийи мушрикин ва ё ба забони имрузий дар баробари жанги хамишагийи секуляристхойи жанг фуруш аст:

وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217)

Пейваста бо шумо хоханд жангид то агар битавонанд шуморо аз динитон баргардонанд. Жанги онон идома дорад то замоники мо дасти аз он чохор мафхум ва мухтавойи динимон бикашем ва жанги мо хам бо онон идома дорад то таслими қонуни шариати аллох бишаванд. .[1]

Замоники аллох таоло дар мовриди жанг бо ин секуляристхо амр мекунад:

فَإِذَا انسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ ۚ فَإِن تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(توبه/5)

Хенгомики моххойи харом поён гирифт, мушрикинро хар кужо биёбид бикушид ва бигирид ва мухосара кунид ва дар хамма камингоххо барои ( ба дом андохтани ) онон бинишинид. Агар тўвба карданд ва намоз хонданд ва закот доданд, рохро бар онон боз гузорид. Бегумон худованд дорои мағфирати фаровон ва рахмати густарда аст. Ва боз аллох таоло дар мовриди жанг ва қитол бо секуляристхо амр мекунад:

وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ (توبه/36)

Бо хамма мушрикон бижангид хамонгунаки онон хаммашон бо шумо межанганд, ва бидонидки ( лутф ва ёри) худо бо пархезгорон аст.

(идома дорад…….)

---

[1] در درس شناسائی مشرکین  در این زمینه توضیحات کامل را عرض کردیم و نیاز به تکرار نیست

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(17- қисм)

Чунки араб жохилиятида самъ ва тоах қилинадиган  вохид рахбарга эга бўлишган эмас, кимки одил  ё ситамкор имомга байъат бермаган холда ўлса, итоат қилмаслик ва буйруқ вахдати асосида харакат қилишда ва дастур вахдатида жохил арабларга ўхшаб қолган хисобланади.

Бу ердаги қизиқарли бир нуқта шуки, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам баён қиладиларки, агар сизлар мусулмон султондан сизларни наздингизда ёмон бўлган нарсани кўрсангиз, бу унга берилган байъатдан узоқлашишингизга ва ундан жудо бўлишингизга  боис бўлмаслиги керак:  

مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا ، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً

Худди шу ерда нима учун Хасан ва Хусайн розиаллоху анхумога ўхшаган буюк кишилар муовиядек шохга байъат берганликларини тушуниб етамиз, аслида эса муовияни ўзи на Алига байъат берган эди ва на Хасан ибни Алига, бўлиб хам уларни хар иккови мусулмонларни хақ халифаси хисобланган ва у боғий бўлган. Бу ерда Хасан ва Хусайн розиаллоху анхумо муовияни ва уни атрофидаги минглаб кишиларни жиноятлари билан ишлари бўлган эмас, балки улар учун уларнинг  ўзлари тўғри йўлда харакат қилишлари мухим бўлган эди.

Мана бу ривоятларни хаммаси жамоат мавжуд бўлган ва бу жамоат вохид амирга эга бўлган  замонга тегишлидур, энди агар шундай жамоат ва шундай амир мавжуд бўлмайдиган бўлса ва тафарруқ хоким бўлиб олган тақдирда, Хузайфани ривояти бўйича:

   تَلْزَمُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَإِمَامَهُمْ قُلْتُ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ جَمَاعَةٌ وَلَا إِمَامٌ قَالَ فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا وَلَوْ أَنْ تَعَضَّ بِأَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى يُدْرِكَكَ الْمَوْتُ وَأَنْتَ عَلَى ذَلِكَ. 

бундай вазиятда энг яхши танлов барча тарқоқ фирқалардан четланиш бўлиши мумкин, одатда фирқайи ножия мавжудлиги сабабли,

«لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ”.»

و « “لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»

ва секуляристларнинг мусулмонлар устига юклаб қўйган доимий жангларини баробарида:

وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217)

Мана бундай ўрин ер юзида шахс фирқайи ножия томонга хижрат қилишга қодир бўлмайдиган ва турли-хил фирқаларни орасида қолиб кетган  баъзи маконларгагина тегишли бўлиши мумкин. Чунки секуляристлар қиёмат кунигача бизлар билан бирга жанг қилишади, лекин мусулмонларнинг тоифаси хам қиёмат кунигача ошкора уларга қарши жанг қилишади ва уларни хамма танийди ва улар хақни устида бўлишади.

Нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлдан бой берилгани сабабли вужудга келган исломий изтирорий бадал хукуматларга нисбатан қандай муносабатда бўлиш борасида  ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишларига биноан олиб бориладиган мана бу хукумат қайтадан қўлга киритилгунича,

 «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»

исломий изтирорий бадал хукуматни мавжудлигидан четланиб бўлмайдиган нарса, шунинг учун хам хаммага таниш бўлган тарихий намуналарни маълум миқдорда кўриб чиқишимиз лозим бўлади; бизларнинг баъзи бир мувозанатсиз, меъзонсиз, жохил биродарларимиз ўзлари ва хамрохлари учун ўйлаб топишган ва мусулмонларнинг душманлари хам уни янада ёйиб тарқатаётган чекловлардан ва муваффақиятсизликка боис бўладиган тангликдан ва ноумид бўлишдан, тафарруқдан аллох бизларни олиб чиқиб кетишини умид қиламиз. Иншааалох.

Бизларнинг баъзи биродарларимиз ўзларининг шариатни мақсадларидан ва хадафларидан огох бўлмаганликлари  ва мусулмонларни тарихидан огох эмасликлари сабабли, ўзлари учун ўйлаб топишган чекловлар боис, ўзларини фикрлаш доираларини нихоятда чегаралаб,тор қилиб олишган, бошқа бир томондан эса улар тафарруқни янада кўпайишига ва ахли қиблани яна кўпроқ сустлашишига ва мусулмонларни ўртасида ноумидликни тарқалишига  сабаб бўлишган.

Шунингдек айтиб ўтилганидек, мана бу мувозанатсиз биродарларнинг очиқ хатоларидан яна бири, нубувват манхажига асосланган хилофатни қулашидан сўнг изтирорий холатда вужудга келган  исломий изтирорий бадал хукуматлар билан қандай муносабатда бўлишдур. Бизларнинг мана бу меъзонсиз биродарларимиз, ислом тарихидаги солих буюк кишиларга қарама-қарши равишда, нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлга киритгунларича исломий изтирорий бадал хукуматлардан бир фурсат сифатида фойдаланишни ўрнига, кина ва нафрат, хамда адолатни бир четга суриб қўйиш сабабли, бу хукуматларга нисбатан бир тахдид,хатар деб қарашади ва мусулмонларнинг душманлари хам динфурушларни ва уламойи суъ варрувайбизани турли- хил каналлари орқали бу кинани янада кенгайтиришади ва натижада эса мана бу мувозанатсиз биродарларимизни хохлаган жойларига тортиб олиб  кетишади.

 Исломий изтирорий бадал хукуматларга қандай муносабатда бўлиш борасидаги бахсимизни янада тушунарлироқ бўлиши учун барча мусулмон тарихчилари ва хатто кофирлар бу воқеаларни сихати борасида  шубха қилмайдиган ва барча тарихчилар иттифоқли назарга эга бўлган  мисолларни зикр қилиб ўтишни лозим топдим. Салохиддин ва Мисрдаги исмоилийларни хукумати ва оли бувайб ва аббосийлар хақида сўз бошлаймиз ва аста-секинлик билан усмонийларга хам  етиб борамиз.

(давоми бор……..)