وَاعْتَصِمُوا

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(17-قیسم)

چوُنکِی عَرَب جاهِلِیَتِیدَه سَمع وَ طاعَه قِیلِینَه دِیگن واحِد رَهبَرگه اِیگه بوُلِیشگن اِیمَس، کِیمکِی عادِل یا سِیتَمکار اِمامگه بَیعَت بِیرمَه گن حالدَه اوُلسَه، اِطاعَت قِیلمَسلِیک وَ بوُیرُوق وَحدَتِی اَساسِیدَه حَرَکَت قِیلِیشدَه وَ دَستوُر وَحدَتِیدَه جاهِل عَرَبلَرگه اوُحشَب قالگن بوُلَه دِی.

بوُ یِیردَگِی قِیزِیقَرلِی بِیر  نوُقطَه شوُکِی، رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم بَیان قِیلَه دِیلَرکِی، اَگر سِیزلَر مُسُلمان سُلطاندَن سِیزلَرنِی نَزدِینگِیزدَه یامان بُولگن نَرسَه نِی کوُرسَنگِیز،بوُ اوُنگه بِیرِیلگن بَیعَتدَن اوُزاقلَه شِیشِینگِیزگه وَ اوُندَن جُودا بُولِیشِینگِیزگه بائِث بوُلمَسلِیگِی کِیرَک:    مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا ، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً  [1]   حوُددِی شُو یِیردَه نِیمَه اوُچوُن حَسَن وَ حُسَین رَضِیَ الله عَنهُماگه اوُحشَه گن بوُیُوک کِیشِیلَر مُعاوِیَه دِیک شاهگه بَیعَت بِیرگنلِیکلَرِینِی توُشوُنِیب یِیتَه مِیز، اَصلِیدَه اِیسَه مُعاوِیَه نِی اوُزِی نَه عَلِیگه بَیعَت بِیرگن اِیدِی وَ نَه حَسَن اِبنِ عَلِیگه، بوُلِیب هَم اوُلَرنِی هَر اِیککاوِی مُسُلمانلَرنِی حَق خَلِیفَه سِی حِسابلَنگن وَ اوُ باغِی بوُلگن. بُو یِیردَه حَسَن وَ حُسَین رَضِیَ الله عَنهُما مُعاوِیَه نِی وَ اوُنِی اَطرافِیدَگِی مِینگلَب کِیشِیلَرنِی جِنایَتلَرِی بِیلَن اِیشلَرِی بوُلگن اِیمَس، بَلکِی اوُلَر اوُچُون اوُلَرنِینگ اوُزلَرِی توُغرِی یوُلدَه حَرَکَت قِیلِیشلَرِی مُهِم بوُلگن اِیدِی.

مَنَه بُو رِوایَتلَرنِی هَمَّه سِی جَماعَت مَوجُود بوُلگن وَ بُو جَماعَت واحِد اَمِیرگه اِیگه بوُلگن زَمانگه تِیگِیشلِیدوُر، اِیندِی اَگر شوُندَی جَماعَت وَ شوُندَی اَمِیر مَوجُود بوُلمَیدِیگن بوُلسَه وَ تَفَرُّق حاکِم بوُلِیب آلگن تَقدِیردَه، حُذَیفَه نِی رِوایَتِی بوُیِیچَه:    تَلْزَمُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَإِمَامَهُمْ قُلْتُ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ جَمَاعَةٌ وَلَا إِمَامٌ قَالَ فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَكُلَّهَا وَلَوْ أَنْ تَعَضَّ بِأَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى يُدْرِكَكَ الْمَوْتُ وَأَنْتَ عَلَى ذَلِكَ.  [2] بوُندَی وَضِیعیَتدَه اِینگ یَحشِی تَنلاو بَرچَه تَرقاق فِرقَه لَردَن چِیتلَه نِیش بوُلِیشِی موُمکِین، عادَتدَه فِرقَه یِی ناجِیَه مَوجُودلِیگِی سَبَبلِی،  «لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ”.»  [3] و « “لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ» [4]  وَ سِکوُلارِیستلَرنِینگ مُسُلمانلَر اوُستِیگه یوُکلَب قوُیگن دائِمِی جَنگلَرِینِی بَرابَرِیدَه :   وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217)  مَنَه بوُندَی اوُرِین یِیر یوُزِیدَه شَخص فِرقَه یِی ناجِیَه تامانگه هِجرَت قِیلِیشگه قادِر بوُلمَیدِیگن وَ توُرلِی- هِیل فِرقَه لَرنِی آرَه سِیدَه قالِیب کِیتگن بَعضِی مَکانلَرگه گِینَه تِیگِیشلِی بوُلِیشِی موُمکِین. چوُنکِی سِکوُلارِیستلَر قِیامَت کوُنِیگه چَه بِیزلَر بِیلَن بِیرگه جَنگ قِیلِیشَه دِی، لِیکِن مُسُلمانلَرنِینگ طائِفَه سِی هَم قِیامَت کوُنِیگه چَه آشکارَه اوُلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَرنِی هَمَّه تَنِیدِی وَ اوُلَر حَقنِی اوُستِیدَه بوُلِیشَه دِی.

نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی قوُلدَن بای بِیرِیلگه نِی سَبَبلِی وُجُودگه کِیلگن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَرگه نِسبَتاً قَندَی مُناسَبَتدَه  بوُلِیش بارَه سِیدَه وَ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی رَوِیشلَرِیگه  بِنائاً آلِیب بارِیلَه دِیگن  مَنَه بُو حُکوُمَت قَیتَه دَن قوُلگه کِیرِیتِیلگوُنِیچَه،

«ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی مَوجوُدلِیگِیدَن چِیتلَه نِیب بوُلمَیدِیگن نَرسَه، شوُنِینگ اوُچُون هَم هَمَّه گه تَنِیش بوُلگن تَرِیخِی نَمُونَه لَرنِی مَعلوُم مِقداردَه کوُرِیب چِیقِیشِیمِیز لازِم بوُلَه دِی؛ بِیزلَرنِینگ بَعضِی بِیر مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز، جاهِل بِرادَرلَرِیمِیز اوُزلَرِی وَ هَمراهلَرِی اوُچُون اوُیلَب تاپِیشگن وَ مُسُلمانلَرنِینگ دُشمَنلَرِی هَم اوُنِی یَنَدَه یایِیب تَرقَه تَیاتگن چِیکلاولَردَن وَ مُوَفَّقِیَتسِیزلِیککَه بائِث بوُلَه دِیگن تَنگلِیکدَن نااوُمِید بوُلِیشدَن، تَفَرُّقدَن اَلله بِیزلَرنِی آلِیب چِیقِیب کِیتِیشِینِی اوُمِید قِیلَه مِیز. اِنشاءَالله.

بِیزلَرنِینگ بَعضِی بِرادَرلَرِیمِیز اوُزلَرِینِینگ شَرِیعَتنِی مَقصَدلَریِدَن وَ هَدَفلَرِیدَن آگاه بوُلمَه گنلِیکلَرِی وَ مُسُلمانلَرنِی تَریِخِیدَن آگاه اِیمَسلِیکلَرِی سَبَبلِی، اوُزلَرِی اوُچُون اوُیلَب تاپِیشگن چِیکلاولَر بائِث، اوُزلَرِینِی فِکرلَش دائِرَه لَرِینِی نِهایَتدَه چِیگه رَه لَب، تار قِیلِیب آلِیشگن،باشقَه بِیر تاماندَن اِیسَه اوُلَر تَفَرُّقنِی یَنَدَه کوُپَه یِیشِیگه وَ اَهلِی قِبلَه نِی یَنَه کوُپراق سُوستلَه شِیشِیگه وَ مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه نااوُمِیدلِیکنِی تَرقَه لِیشِیگه سَبَب بوُلِیشگن.

شُونِینگدِیک اَیتِیب اوُتِیلگه نِیدِیک، مَنَه بُو مُواظَنَتسِیز بِرادَرلَرنِینگ آچِیق خَطالَرِیدَن یَنَه بِیرِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی قوُلَه شِیدَن سُونگ اِضطِرارِی حالَتدَه وُجُودگه کِیلگن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَر بِیلَن قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیشدوُر. بِیزلَرنِینگ مَنَه بُو مِعزانسِیز بِرادَرلَرِیمِیز، اِسلام تَرِیخِیدَگِی صالِح بُویُوک کِیشِیلَرگه قَرَمَه – قَرشِی رَوِیشدَه، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنلَرِیچَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَردَن بِیر فُرصَت صِیفَتِیدَه فایدَه لَه نِیشنِی اوُرنِیگه ،کِینَه وَ نَفرَت، هَمدَه عَدالَتنِی بِیر چِیتگه سوُرِیب قوُیِیش سَبَبلِی، بُو حُکوُمَتلَرگه نِسبَتاً بِیر تَحدِید، خَطَر دِیب قَرَشَه دِی وَ مُسُلمانلَرنِینگ دُشمَنلَرِی هَم دِین فُرُوشلَرنِی وَ اوُلَمایِی سُوء وَالرُّوَیبِضَه نِی توُرلِی- هِیل کَنَللَرِی آرقَه لِی بُو کِینَه نِی یَنَدَه کِینگیتِیرِیشَه دِی وَ نَتِیجَه دَه اِیسَه مَنَه بُو مُواظَنَتسِیز بِرادَرلَرِیمِیزنِی هاحلَه گن جایلَرِیگه تارتِیب آلِیب کِیتِیشَه دِی.

اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَرگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش بارَه سِیدَگِی بَحثِیمِیزنِی یَنَدَه توُشوُنَرلِیراق بوُلِیشِی اوُچُون بَرچَه مُسُلمان تَرِیخچِیلَرِی  وَ حَتَّی کافِرلَر بُو واقِیعَه لَرنِی صِحَتِی بارَسِیدَه شُبهَه  قِیلمَیدِیگن وَ بَرچَه تَرِیخچِیلَر اِتِّفاقلِی نَظَرگه اِیگه بوُلگن مِثاللَرنِی ذِکر قِیلِیب اوُتِیشنِی لازِم تاپدِیم. صَلاحِ الدِّین وَ مِصردَگِی اِسمائِلِیلَرنِی حُکوُمَتِی وَ آلِ بُویَه وَ عَبّاسِیلَر حَقِیدَه سوُز باشلَیمِیز وَ اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن عُثمانِیلَرگه   یِیتِیب بارَه مِیز.

(دوامی بار…….)

---

[1] متفق علیه

[2] متفق علیه

[3] مسلم (1923)

[4] مسلم (1922)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

د……..)

(17-قسمت)

چون عرب جاهلیت رهبری واحد نداشتند که ازاو سمع و طاعه داشته باشند کسی که بدون بیعت چنین امام عادل یا ستمکاری بمیرد در این صفت اطاعت نکردن و حرکت نکردن بر اساس وحدت فرماندهی و وحدت دستور مثل عربهای جاهلی شده است.

نکته ی جالب این است که رسول الله صلی الله علیه وسلم بیان میکند که چیزهائی از سلطان مسلمان نزد شما بد بود باز این چیزها باعث نشود شما از بیعت با او فاصله بگیرید و ازاو جدا بشوید: مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا ، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً[1] در اینجاست که باز می فهمیم که چرا بزرگوارانی چون حسن و حسین رضی الله عنهما و دیگران به شاهی چون معاویه بیعت می دهند که خود معاویه نه به علی بیعت داد و نه به حسن بن علی که هر دو خلیفه ی برحق مسلمین بودند و او باغی بود.  در اینجا حسن و حسین رضی الله عنهما کاری به جرم معاویه و هزاران نفر از اطرافیان او ندارند، بلکه برایشان مهم این است که خودشان در مسیر درست حرکت کنند .

 تمام این روایتها مربوط به زمانی است که جماعتی وجود داشته باشد و این جماعت امیری واحد داشته باشد، حالا اگرچنین جماعتی و چنین امیری وجود نداشته باشد و تفرق حاکم باشدطبق روایت حذیفه : تَلْزَمُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَإِمَامَهُمْ قُلْتُ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ جَمَاعَةٌ وَلَا إِمَامٌ قَالَ فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا وَلَوْ أَنْ تَعَضَّ بِأَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى يُدْرِكَكَ الْمَوْتُ وَأَنْتَ عَلَى ذَلِكَ. [2] بهترین گزینه کناره گیری از تمام فرق متفرق سفارش می شود که معمولا به دلیل وجود فرقه ی ناجیه «لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ”.»[3]و « “لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»[4] در برابر جنگ همیشگی و تحمیلی سکولاریستها بر مسلمین: وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217) چنین موقعیتی ممکن است مربوط به مکانهای استثنائی در روی زمین باشد که شخص توان هجرت به سمت این فرقه ی ناجیه رانداشته باشد و در میان فرق مختلفی گیر کرده باشد. چون سکولاریستها همیشه تا روز قیامت با ما می جنگند و تا روز قیامت هم آشکارا طائفه ای از مسلمین در برابر آنها می جنگند و همه آنها را می شناسند و اینها برحق هستند.

برای چگونه برخورد کردن با حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی که به دلیل انهدام خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ به وجود آمده اند، و تا زمانی که دوباره این روش حکومتی به سبک رسول الله صلی الله علیه و سلم بر می گردد «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» وجود این بدیلهای اضطراری اسلامی غیر قابل اجتناب است، لازم است نمونه های تاریخی که برای همه تا حدودی شناخته هستند را بیشتر مورد بررسی قرار بدهیم؛ تا به امید الله بتواند ما را از این محدودیت و تنگناهِ منجر به شکست و نا امیدی و تفرقی که عده ای از برادران نامتعادل و نامیزان و جاهل ما برای  خودشان و سایر هم مسیرانشان تصور کردند، و دشمنان مسلمین هم به آن دامن میزنند، بیرون ببرد. ان شاء الله.

عده ای از برادران ما به دلیل محدودیتهائی که به دلیل عدم آگاهی از مقاصد و اهداف شریعت و به دنبال آن به دلیل نا آگاهی از تاریخ مسلمین برای خودشان تراشیده اند و دایره ی دید خودشان را بسیار محدود و تنگ قرار داده اند، از یکطرف ابزاری برای تفرق بیشتر و ضعف و سستی بیشتر اهل قبله شده اند و از سوی دیگر باعث نوعی یأس و نا امیدی در میان مسلمین شده اند.

همچنانکه عرض شد یکی از اشتباهات فاحش این برادران نامتعادل چگونگی برخورد کردن با حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی است که به دلیل انهدام خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  و در حالت اضطراری به وجود آمده اند . این برادران نامیزان ما، بر خلاف بزرگان صالح ما در تاریخ اسلام، به جای اینکه تا زمان رسیدن مجدد به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  از این حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی به عنوان یک فرصت استفاده کنند متأسفانه به دلیل کینه و تنفر و کنار نهادن عدالت، به عنوان یک تهدید و خطر به آنان نگاه می کنند، و دشمنان مسلمین هم از کانالهای مختلف دین فروشان و علمای سوء و الرویبضه به این کینه ها دامن زده و این برادران نامتعادل ما را به آنجاهائی که بخواهند می کشانند .  

برای اینکه بحثمان را در چگونگی برخورد با حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی ملموس تر کنیم لازم دانستم مثالهائی رابرایتان ذکر کنم که تمام مورخین مسلمان و حتی کافر هم در صحت این وقایع شکی ندارند و مورد اتفاق همه ی مورخین است . اجازه بدهید از صلاح الدین و حکومت اسماعیلی مصر و آل بویه و حکومت عباسیان شروع کنیم و به تدریج برسیم به عثمانیها و وضع موجود.

(ادامه دارد……..)

---

[1] متفق علیه

[2] متفق علیه

[3] مسلم (1923)

[4] مسلم (1922)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(62- қисмат)

Замоники насли гузаштайи ноогох, бехирад, фариб хурда ва сухтайи мо абзори дар дасти секуляристхойи муртад шуданд ва масири миллати моро аз рохи аслий ислом ба самт ва суйи дини секуляризм ва мазохиби мухталифи он тағйир доданд, ва масири зиллат ва новкарийи барои куффори секуляри жахоний ва тоғутхойи мантақаийро бар миллати мо тахмил карданд, моро аз иззатики аллох бароимон дар назар гирифта буд махрум карданд:

: وَلِلَّهِالْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ .

Ва моро залил ва табдил ба абзори дар дасти душманонимон карданд, манобеъи зер заминийи заминхойи мусалмоннишинро таррож карданд, ва манбаъи барои қудратгири душманон ва тахмили фақр ва махрумиятхойи тоқат фарсо бар миллати мусалмони худ карданд.

Барои хамин, мумкин аст мо хийли аз корхонахо ва аслахахоро надошта бошем аммо мо дар аваз қалбхойи худимонро дорем, иймони росихи худимон ба ваъдахойи аллох дар дунё ва қиёматро дорем, дастхойи худимонро, торихи худимонро, бародарон ва хохарони худимонро, ва болотар аз хамма қонуни шариати аллох ва хадафи вохиди худимонро дорем. Хамин иймон ва иродайи росихи ба қонуни шариати аллох ва хадафи вохид ва муштарак хамони астки куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи хоин аз мо гирифтанд.

                             Бо чанин огохий ва бо чанин хадафи муштарак ва аллох пасанди имруза миллати мо бедор шуда аст ва қасд дорад бо лагади жононайи ба муртаддини секуляри махаллий ва дур рехтани онон, мисли соири миллатхойи бедор барои ба даст овардани иззат ва хуқуқи поймол шудашон даст ба кор бишаванд ва бори дигар бо табаъият аз қонуни шариати аллох ба саодати худишон баргарданд, онхам бар пояхои худишон ва бо васоили худишон ва бо вахдат бо тамоми ахли қибла ва аз тариқи фидо кардан ва қурбоний кардани худишон.

Ин хамон огохихо ва илми лозим ва хамон хадафи ровшани астки бояд бори дигар барои вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ба унвони ек пеш ниёз ва муқаддама барои муслимин зинда бишаванд.

Дувумин поя ва пеш заминайи асосий ин вахдати огохона, хадафманд ва харакатий шинохт, хаммасир шудан, муроқибат ва мухофизат аз тоифа ва гурухи аз муслимин астки аллох таоло баъди аз нусрати худиш онхоро ба унвони тақвият кунанда ва пуштибони муслимин маърифий мекунад:

هُوَ الَّذِیَ أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِینَ ‏(انفال/62)

У хамон каси астки туро бо ёри худ ва тавассути мўъминон тақвият ва пуштибоний кард.

Албатта нусрати аллох таоло хам шарт дорад ва он хам табаъияти бечун ва чиро аз қонуни шариати аллох, ва дар пеш гирифтани сиёсати самиъна ва атоъна, ва адами табаъият аз хутуватиш шайтон ва хостахойи гумрохгар аст:

: وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ (بقره/120)

Ва агар аз хостахо ва орзухойи ишон пейравий кунид, баъди аз онки илм ба ту расида аст, хеч сарпараст ва ёвари аз жониби худо барои ту нахохад буд.

Инро аллох таоло бидуни таоруф ба азизтарин махлуқотиш мегуяд то дигарон хисоби худишонро бидонанд. Дигарон бидонандки агар нусрати аллохро мехоханд бояд бидуни чун ва чиро тобеъи қонун ва шариати аллох ва равиши хидоятгарийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бошанд. Илова бар ин, агар тақвият шудан аз тарафи мўъминин ва пуштибонийи ононро хам мехоханд боз бояд муқаддамотиро риоят кунанд ва худишон хам ба мавориди пойбанд бишаванд.

Инро медонемки жомеъайи муслимин ба сурати умумий аз ду дастайи комилан мутамойиз ташкил шуда аст: дастайи мўъмининики инон хам худишон ба даражоти мухталифи тақсим мешаванд ва дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахоки инон хам боз ба даражоти мухталифи тақсим мешаванд.

Он дастайи аз муслиминики аллох таоло ононро пас аз нусрати худиш боиси тақвият ва пуштибоний медонад бидуни шак мунофиқин ва секулярзадахо нестанд. Агар дарси мунофиқин ва секулярзадахоро ба хуби мурур карда бошид мутаважжих мешавидки инон худишон ек офат ва хатто ек душмани дохилий барои жиход ва мубориза ва муслимин хастандки бояд азашон хазар бишавад:

هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى یُؤْفَکُونَ ‏(منافقن/4)

Онон душмананд ва аз ишон бар хазар бош. Худо бикушадишон! Чигуна (аз хақ ) баргардонда мешаванд ( ва мунхариф мегарданд?!).

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(61- қисмат)

Мархалайи баъдий огохихойи малмус ба тажоруби хар ек аз сарзаминхойи мусалмоннишин дар торихи гузашта ва бахусус огох шудан аз хар ончи муртаддин дар чанд дахайи гузашта то кунун бар сари он оварданд, ва ташрихи сахихи хар ончики ба тахаққуқ пейваста ва ё хануз хам дар холи вуқуъ аст, бармегардад. Ин хам худиш рохи аст ба огохи пейдо кардани муслимин аз худишон ва хар ончики карданд. Масъулияти мо дар ин мархала ин астки худишонро ба худишон бишносонем, чун ин огохий хам метавонад муқаддамайи бошад дар масири вуруд ба огохихойи бартар.

Замоники қонуни шариати аллох истиқрори мужаддади худишро аз тариқи хукумати исломий бар минхажи набавий ё хукумати бадили изтирорий бадаст биёварад, набояд тасаввур кунемки мо пешгомон ва собиқин, чанин неъматиро ба онон хадя кардаем, балки ин амри астки фақат дар сояйи огохийи иймоний ва огохихойи шаръий ин мардум ва соири муқаддамот ва пеш заминахойи вахдат тавассути хамин муслимин тахаққуқ ёфта ва мева ва самарайи солхо муборизайи худи онхост, мардум солхо ва шояд қарнхо хостори адолат, амният, озодий, рифохи иқтисодий ва аз бейн рафтани махрумият ва рафъи истибдод ва ихтиноқ буданд, ва замоники мо мотараққиёнатарин ва устувортарин роххойи расидан ба ин умидхо ва ахдофро ба онон маърифий кардем худи онон хастандки дар замин чанин тарх ва нақшаиро пиёда мекунанд.

Мо харгиз гуши ононро бо ёва суроихо ва харфхойи пуч, бемаъни,дуруғ ва таваххуми – монанди пейравони дини секуляризм ва дин фурушони хоиники солхост мардумро ба гандоби пасти, шикаст ва ноумиди кашонда – пурнахохем кард, мо хақро баён мекунем, мотараққиёна тарин рохи инсонсозро ба онон арза мекунем,ва замоники бо мардум вориди сухбат мешавем, фақат қонуни шариати аллохро бо забони имруз ва забоники хуб мутаважжихиш мешаванд ба онон арза мекунем. Бароишон ровшан ва ошкор мекунемки аллох таоло аз мо ва шумо чи мехохад? Мо ва онон дар ин дунё дар пейи чи чизи хастем? Чи медихем ва дар дунё ва қиёмат чи бадаст меоварем?

Мо ба  онон мефахмонемки вахдати огохона ва харакатий ба самт ва суйи ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват ва татбиқи комили қонуни шариати аллох ва ташкили уммати вохид ва жамоати вохид аз тариқи шўройи улил амри жахоний нобуд кардани ситамгар ва золими қаблий ва интиқоли қудрат аз ек табақа ва гурухи золим ва ба табақайи золими дигар нест, ба онон мефахмонемки барои мо ек золими англизи, фарансавий, японий, чиний ва ……бо ек золим ва ситамгари турк, араб ва форс , курд, балуч ва пашту ва худи на танхо хеч фарқи надорад балки истисморгари худи манфуртар ва палидтар аст.

Мо омодаемки риша зулмро хушик кунем, барои мо зулм, зулм аст; ва тағйири забон ва нажоди золим наметавонад мохияти зулмро аваз кунад, балки танхо гур астки метавонад онро мунхадим кунад ва тағйириш бидихад. Ва ин худиш мўъминин онки хоханд фахмидки хукумати исломий ала минхажин нубувват ва шўройи улил амри вохиди он ва уммати вохид ва жамоати вохидики ба вужуд меояд харгиз манофеъи истисморгарон, истеъмогарон ва куллан табақа золимро таъмин накарда ва нахохад кард, ва жомеъйи ояндайи мо жойи баро фурсат талабон ва хийлагарони хунрез нахохад дошт.

Мо бояд бо мардум аз забони мустақими истефода кунемки хамма битавонад бифахманиш, мо бояд аз мафохимики миллатимон хануз қодир ба даркиш нестанд пархез кунем, ва формули муносиби барои басижи рустоиён ва мардумони шахрий пейдо кунемки дарки он барои хамма мумкин бошад мисалан: “ ла илаха” куфр ба тоғут чист? Ва “ иллаллох” ва иймон ба аллох ва ийяка наъбуду ва ийяка настаъин яъни чи? Бехишт чист? Жаханнам чист? Қиёмат яъни чи? Чиро мехохид жиход ва мубориза кунид? Шумо кистид? Падаритон чи касони буданд? То кунун чи бар саритон омода аст? Вазиъат чигуна аст? Секуляристхойи кофари жахоний чи балойи бар сари дин ва фарзандон ва номус ва фарханг ва мол ва сарзамини онон дар оварданд? Оё аз инки муртаддини секуляр бо хамкорийи куффори секуляри жахоний ошкоро ва бо аслаха талош доранд қонуни шариати аллохро аз бейн бибаранд ва қонуни ек башарий мисли худишонро жойиш бигузоранд норохат нестанд? Оё аз инки бо дур рехтани қонуни шариати аллох ва жойгузини қонуни дигари ба аллох тўвхин мешавад нигарон нестанд? Оё аз инки насли гузаштайи бехирад ва фариб хурда ва ноогох ва сухтайи мо масири миллати моро аваз карда ва ба самт ва суйи иртидод ба дини секуляризм кашонда шарм надоранд? Ва намехоханд ба ин нангики насли фосид ва сухта ва фариб хурдайи гузаштайи мо ба вужуд оварданд хотима бидиханд? Оё духтар ва хохар ва модари мусалмонитонки аз тарафи куффори секуляр ва ишғолгари жахоний ва муртаддин ва новкарони махаллий онон мовриди тажовуз қарор мегиранд, аз ин бобат норохат нестид? Оё аз инки секуляристхойи муртадди махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахо номуси шуморо дар расонахоишон дар маъаррази диди хамма қарор доданд ва шуморо назди муслимин инсонхойи беғайрат ва беномус маърифий карданд шарм надорид? Оё метарсид бо инхамма сахл инкори ва бетафовути бимирид ва вориди қабр бишавид? Фикр кардидки чи чизи барои қабр ва қиёмати худитон омода кардаид? Ва суъолоти дигарики шариати аллох аз бандахо мепурсад ва бандахо бояд посухи шаръий барояш дошта бошанд.

(идома дорад…….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(16-қисм)

Бизлар ўтган тарих давомида исломий изтирорий бадал хукуматларнинг  баттарроғини жуда кўп учратганмиз ва хозирда хам улар мавжуд.  Сизларга бир намунани таърифлаб берсам қизиқарли бўлса керак: нақл қилинишича, махдий аббосийни даврида сахроий бир киши пайғамбарликни иддао қилиб чиқади. Уни ушлаб халифани олдига олиб келишади. Махдий айтадики: сен пайғамбармисан? Ха,-дейди сахроий киши. Махдий сўрайдики: кимларга жўнатилдинг?!  Шунда у киши жавоб берадики: сизлар мени бирор кимса томонга жўнатилишимга қўйдингларми? Эрталаб жўнатилдим асрда эса ушлаб олиб келишди!

Исломий изтирорий бадал хукуматлар бундай равишлар билан жуда кўп мункар ишларни олдини олишга қодир. Аммо секуляризм динига ва махаллий муртадларга ўхшаган кофир хукуматларчи? Агар сиз худоликни иддао қилсангиз хам уларни иши йўқ, балки баён ва ақида  озодлиги, шахсий озодликлар ва бошқалар номи остида сизларга йўл очиб беришади. Бир мусулмон киши учун  қуйидаги нарсалар нихоятда зарур, у қайси система уни олдинга олиб боришини ва нубувват манхажига асосланган хилофатга, вохид умматга , вохид жамоатга яқинлаштиришини ва қайсиниси  эса ундан узоқлаштиришини яхши билиши ва ташхис бера олиши  керак.

Мана бу изтирорий холатга тегишли бўлган ва мусулмонларнинг бирдамлигини мухофизат  қиладиган  нуқталардан яна  бири, баъзи бир холатларда заиф аммо солих амир ва рахбар билан кучли, лекин фожир амир ва рахбарни ўртасида мусулмонлар қайсинисини химоя қилиш борасида ўйланиб қолишади? Имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллохга ўхшаган кишилар кучли, аммо фожир амирга тарафдорлик қилишга буюради ва айтадиларки: “аммо фожир кишини қуввати мусулмонлар учун ва фожирлиги ўзини нафси учундур, солих кишини заифлиги мусулмонлар учун солихлиги эса ўзини нафси учундир, демак фожир аммо кучли амир билан жанг қилинади, пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:   

«وَإِنَّ اللَّهَ يُؤَيِّدُ هَذَا الدِّينَ بِالرَّجُلِ الْفَاجِر»

“ Аллох таоло мана бу динга фожир киши воситасида хам нусрат беради.” Шу ерда Абдуллох ибни Зубайр билан бани умайянинг кучли фожир хокимини ўртасидаги жангда  у ерда мавжуд бўлган ана ўшанча буюк сахобалар, мусулмон жамиятининг умумий манфаъати сабабли, нима учун заиф солих Абдулло ибни Зубайрни тарафини олишмаган эди,дейишимиз мумкин? Чунки бу ерда бани умайянинг кучли фожир хокимини манфаъати худди шу изтирорий холатда умум мусулмонлар фойдасига, аммо фожирлиги уни ўзига етади.   

Изтирорий холатларда уламолар ишора қилган яна бир масала шуки, агар икки амир ё икки исломий изтирорий бадал хукуматни хар иккови бир хил сатхда бўлса ва уларни ўртасида жанг содир бўлса ва уларни бири иккинчисини устидан куч билан  ғолиб бўлса, куч ва аслаха  билан ғолиб бўлгани мусулмонларни хокими ва амири бўлишга хақли ва унга қарши жанг қилиш тўғри деб хисобланмайди.

Ха, агар хар икковини кайфияти бир хил бўлса,биз  қудрат ва аслаха билан хокимиятни қўлга киритгани хоким бўлади,деймиз, бошқа шахс қиём қилган тақдирда хам ундан кўра яхшироқ бўла олмайди, чунки уларни хар иккови хам бир хил сатхда жойлашган, шунинг учун хам унга қарши бошқасини қиём қилиши нотўғри саналади, агар бир хил бўлган бир қанча гурухларни ўртасида жанг вужудга келадиган бўлса – ўртада мусулмонларни қони бекорга тўкилишини, тафарруқ мусибатини ва ички жангларни  олдини олиш учун- хаммани устидан куч  ва аслаха ёрдамида қудратни қўлга киритгани ва тартибни барқарор қилгани хокимиятга эга бўлади ва у бошқалардан яхшироқ хисобланади, чунки бошқаларни кайфияти хам у билан бир хил сатхда, бўлиб хам қолганлари ундан мағлуб бўлишди; шу сабабли хам мана бу хокимга қарши жангни ва уни ўрнига бошқасини келтиришни химоя  қила олмаймиз.

Ибни Хажар Асқалоний рохимахуллох фатхул борийда айтадики: “ фуқахо мутағаллиб султонга эргашиш ( ғалаба ва қилич билан султон бўлган киши) ва у билан бирга жиход қилиш ва унга итоат қилиш, унга қарши чиқишдан кўра яхшироқдур; зеро бундан бошқа ишни қилинса қон тўкилишига ва фитнага сабаб бўлади.”  

Имом Ахмад ибни Ханбал рохматуллохи алайх айтадики: “ агар бир киши қилич билан (куч ва қудрат билан) ғалаба қилган ва халифа бўлса ва амирал мўъминин деб номланса, аллохга иймон келтирган хар қандай киши ана ўша амирал мўъмининни (агарчи қилич билан амирал мўъминин бўлган бўлса хам) – одил ё ситамкор бўлишидан қатъий назар- тан олмасдан бу дунёдан ўтиб кетиши халол эмас.

Имоми Ханбални сўзи орқали росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хадисларини янада яхшироқ тушуниб етишимиз мумкин, у киши мархамат қилганларки:

«مَنْ مَاتَ لا بَيْعَةَ عَلَيْهِ مَاتَ مَوْتَةَ جَاهِلِيَّةٍ » یا «مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لا حُجَّةَ لَهُ “. قَالَ:” وَمَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ مَاتَ مَيْتَةً جَاهِلِيَّةً» .

Бўйсинишдан қўлини тортган кимса ( яъни ўзини байъатини бузган) қиёмат куни худовандга рўбарў бўлган пайтида; амалига далил келтира олмайди ва шунингдек байъат қилмаган холида ўлган кимса; жохилият ўлими билан ўлибди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(16- قیسم)

بِیزلَر اوُتگن تَرِیخ دَوامِیدَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکُومَتلَرنِینگ بَتتَرراغِینِی جوُدَه کوُپ اوُچرَتگنمِیز وَ حاضِردَه هَم اوُلَر مَوجُود. سِیزلَرگه بِیر نَمُونَه نِی تَعرِیفلَب بِیرسَم قِیزِیقَرلِی بوُلسَه کِیرَک:  نَقل قِیلِینِیشِیچَه، مَهدِی عَبّاسِینِی دَورِیدَه صَحرائِی بِیر کِیشِی پَیغَمبَرلِیکنِی اِدَّعا قِیلِیب چِیقَه دِی. اوُنِی اوُشلَب خَلِیفَه نِی آلدِیگه آلِیب کِیلِیشَه دِی. مَهدِی اَیتَه دِیکِی: سِین پَیغَمبَرمِیسَن؟ حَه ،- دِییدِی صَحرائِی کِیشِی. مَهدِی سوُرَیدِیکِی: کِیملَرگه جوُنَه تِیلدِینگ؟! شوُندَه اوُ کِیشِی جَواب بِیرَه دِیکِی: سِیزلَر مِینِی بِیرار کِیمسَه تامانگه جوُنَه تِیلِیشِیمگه قوُیدِینگلَرمِی؟ اِیرتَه لَب جوُنَه تِیلدِیم عَصردَه اِیسَه اوُشلَب آلِیب کِیلِیشدِی!

اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَر بوُندَی رَوِیشلَر بِیلَن جُودَه کوُپ مُنکَر اِیشلَرنِی آلدِینِی آلِیشگه قادِر. اَمّا سِکوُلارِیزم دِینِیگه وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرگه اوُحشَه گن کافِر حُکوُمَتلَرچِی؟  اَگر سِیز خُدالِیکنِی اِدَّعا قِیلسَنگِیز هَم اوُلَرنِی اِیشِی یوُق، بَلکِی بَیان وَ عَقِیدَه آزادلِیگِی، شَخصِی آزادلِیکلَر وَ باشقَه لَر نامِی آستِیدَه سِیزلَرگه یوُل آچِیب بِیرِیشَه دِی. بِیر مُسُلمان کِیشِی اوُچُون قوُیِیدَگِی نَرسَه لَر نِهایَتدَه ضَرُور، اوُ قَیسِی سِیستِیمَه اوُنِی آلدِینگه آلِیب بارِیشِینِی وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه، واحِد اوُمَّتگه،واحِد جَماعَتگه یَقِینلَشتِیرِیشِینِی وَ قَیسِینِیسِی اِیسَه اوُندَن اوُزاقلَشتِیرِیشِینِی یَحشِی بِیلِیشِی وَ تَشخِیص بِیرَه آلِیشِی کِیرَک.

مَنَه بُو اِضطِرارِی حالَتگه تِیگِیشلِی بوُلگن وَ مُسُلمانلَرنِینگ بِیردَملِیگِینِی مِخافِظَت قِیلَه دِیگن نوُقطَه لَردَن یَنَه بِیرِی، بَعضِی بِیر حالَتلَردَه ضَعِیف اَمّا صالِح اَمِیر وَ رَهبَر بِیلَن کوُچلِی، لِیکِن فاجِر اَمِیر وَ رَهبَرنِی اوُرتَه سِیدَه مُسُلمانلَر قَیسِینِیسِینِی حِمایَه قِیلِیش بارَه سِیدَه اوُیلَه نِیب  قالِیشَه دِی؟  اِمامِی اَحمَد اِبنِ حَنبَل رَحِمَهُ الله گه اوُحشَه گن کِیشِیلَر کوُچلِی، اَمّا فاجِر اَمِیرگه طَرَفدارلِیک قِیلِیشگه بوُیُورَه دِی وَ اَیتَه دِیلَرکِی: “اَمّا فاجِر کِیشِینِی قُوَّتِی مُسُلمانلَر اوُچُون وَ فاجِرلِیگِی اوُزِینِی نَفسِی اوُچُوندُور، صالِح کِیشِینِی ضَعِیفلِیگِی مُسُلمانلَر اوُچُون صالِحلِیگِی اِیسَه اوُزِینِی نَفسِی اوُچُوندِیر، دِیمَک فاجِر اَمّا کوُچلِی اَمِیر بِیلَن جَنگ قِیلِینَه دِی، پَیغَمبَرِیمِیز صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  «وَإِنَّ اللَّهَ يُؤَيِّدُ هَذَا الدِّينَ بِالرَّجُلِ الْفَاجِر» [1] ” اَلله تَعالَی مَنَه بوُ دِینگه فاجِر کِیشِینِی واسِیطَه سِیدَه هَم نُصرَت بِیرَه دِی.” شُو یِیردَه عَبدُالله اِبنِ زُبَیر بِیلَن بَنِی اوُمَیَّه نِینگ کوُچلِی فاجِر حاکِمِینِی اوُرتَه سِیدَگِی جَنگدَه اوُ یِیردَه مَوجُود بوُلگن اَنَه اوُشَنچَه بُویوُک صَحابَه لَر، مُسُلمان جَمِیعیَتِینِینگ عُمُومِی مَنفَعَتِی سَبَبلِی، نِیمَه اوُچُون ضَعِیف صالِح عَبدُ الله اِبنِ زُبَیرنِی طَرَفِینِی آلِیشمَه گن اِیدِی، دِییِیشِیمِیز موُمکِین؟ چوُنکِی بوُ یِیردَه بَنِی اوُمَیَّه نِینگ کوُچلِی فاجِر حاکِمِینِی مَنفَعَتِی حوُددِی شُو اِضطِرارِی حالَتدَه عُمُوم مُسُلمانلَر فایدَه سِیگه ، اَمّا فاجِرلِیگِی اوُنِی اوُزِیگه یِیتَه دِی. 

اِضطِرارِی حالَتلَردَه اوُلَمالَر اِیشارَه قِیلگن یَنَه بِیر مَسَلَه شوُکِی، اَگر اِیککِی اَمِیر یا اِیککِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی هَر اِیککاوِی بِیر هِیل سَطحدَه بوُلسَه وَ اوُلَرنِی اوُرتَه سِیدَه جَنگ صادِر بوُلسَه وَ اوُلَرنِی بِیرِی اِیککِینچِیسِینِی اوُستِیدَن کوُچ بِیلَن غالِب بوُلسَه، کوُچ وَ اَسلَحَه بِیلَن غالِب بوُلگه نِی مُسُلمانلَرنِی حاکِمِی وَ اَمِیرِی بوُلِیشگه حَقلِی وَ اوُنگه قَرشِی جَنگ قِیلِیش توُغرِی دِیب حِسابلَنمَیدِی.

حَه، اَگر هَر اِیککاوِینِی کَیفِیَتِی بِیر هِیل بوُلسَه، بِیز قُدرَت وَ اَسلَحَه بِیلَن حاکِمِیَتنِی قوُلگه کِیرِیتگه نِی حاکِم بوُلَه دِی، دِییمِیز، باشقَه شَخص قِیام قِیلگن تَقدِیردَه هَم اوُندَن کوُرَه یَحشِیراق بوُلَه آلمَیدِی، چوُنکِی اوُلَرنِی هَر اِیککاوِی هَم بِیر هِیل سَطحدَه جایلَشگن، شوُنِینگ اوُچوُن هَم اوُنگه قَرشِی باشقَه سِینِی قِیام قِیلِیشِی ناتوُغرِی سَنَلَه دِی، اَگر بِیر هِیل بوُلگن بِیر قَنچَه گوُرُوهلَرنِی اوُرتَه سِیدَه جَنگ وُجُودگه کِیلَه دِیگن بُولسَه – اوُرتَه دَه مُسُلمانلَرنِی قانِی بِیکارگه توُکِیلِیشِینِی، تَفَرُّق مُصِیبَتِینِی وَ اِیچکِی جَنگلَرنِی آلدِینِی آلِیش اوُچُون – هَمَّه نِی اوُستِیدَن کوُچ وَ اَسلَحَه یاردَمِیدَه قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتگه نِی وَ تَرتِیبنِی بَرقَرار قِیلگه نِی حاکِمِیَتگه اِیگه بوُلَه دِی وَ اوُ باشقَه لَردَن یَحشِیراق حِسابلَه نَه دِی، چُونکِی باشقَه لَرنِی کَیفِیَتِی هَم اوُ بِیلَن بِیر هِیل سَطحدَه، بُولِیب هَم قالگنلَرِی اوُندَن مَغلوُب بوُلِیشدِی؛ شوُ سَبَبلِی هَم مَنَه بُو حاکِمگه قَرشِی جَنگنِی وَ اوُنِی اوُرنِیگه باشقَه سِینِی کِیلتِیرِیشنِی حِمایَه قِیلَه آلمَیمِیز.

  اِبنِ حَجَر عَسقَلانِی رَحِمَهُ الله فَتحُ البارِیدَه اَیتَه دِیکِی: “فُقَها مُتَغَلِّی سُلطانگه اِیرگه شِیش ( غَلَبَه وَ قِیلِیچ بِیلَن سُلطان بوُلگن کِیشِی) وَ اوُ بِیلَن بِیرگه جِهاد قِیلِیش وَ اوُنگه اِطاعَت قِیلِیش، اوُنگه قَرشِی چِیقِیشدَن کوُرَه یَحشِیراقدوُر؛ زِیرا بوُندَن باشقَه اِیشنِی قِیلِینسَه قان توُکِیلِیشِیگه وَ فِتنَه گه سَبَب بوُلَه دِی.” [2]

اِمامِ اَحمَد اِبنِ حَنبَل رَحمَةُ الله عَلَیهِ اَیتَه دِیکِی: : اَگر بِیر کِیشِی قِیلِیچ بِیلَن (کوُچ وَ قُدرَت بِیلَن) غَلَبَه قِیلگن وَ خَلِیفَه بوُلسَه وَ اَمِیرَ المُؤمِنِین دِیب ناملَنسَه، اَلله گه اِیمان کِیلتِیرگن هَر قَندَی کِیشِی اَنَه اوُشَه اَمِیرَ المُؤمِنِیننِی ( اَگرچِی قِیلِیچ بِیلَن اَمِیرَ المُؤمِنِین بوُلگن بوُلسَه هَم) – عادِل یا سِیتَمکار بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر- تَن آلمَسدَن بوُ دُنیادَن اوُتِیب کِیتِیشِی حَلال اِیمَس. [3]

اِمامِی حَنبَلنِی سوُزِی آرقَه لِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی حَدِیثلَرِینِی یَنَدَه یَحشِیراق توُشوُنِیب یِیتِیشِیمِیز موُمکِین، اوُ کِیشِی مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی:  «مَنْ مَاتَ لا بَيْعَةَ عَلَيْهِ مَاتَ مَوْتَةَ جَاهِلِيَّةٍ » [4] یا «مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لا حُجَّةَ لَهُ “. قَالَ:” وَمَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ مَاتَ مَيْتَةً جَاهِلِيَّةً» . [5] بوُیسِینِیشدَن قوُلِینِی تارتگن کِیمسَه ( یَعنِی اوُزِینِی بَیعَتِینِی بوُزگن) قِیامَت کوُنِی خُداوَندگه رُوبَرُو بوُلگن پَیتِیدَه؛ عَمَلِیگه دَلِیل کِیلتِیرَه آلمَیدِی وَ شُونِینگدِیک بَیعَت قِیلمَه گن حالِیدَه اوُلگن کِیمسَه؛ جاهِلِیَت اوُلِیمِی بِیلَن اوُلِیبدِی.

(دوامی بار…….)

---

[1] (سنن دارمی ـ باب : «ان الله يؤيد هذا الدين بالرجل الفاجر» ـ صحفه ۳۱۴ ـ شماره ۲۵۱۷ 

[2] شرح النووى جلد ۱۲ ص۲۲۹

[3] اصول السنه-امام احمد- المعتمدا في أصول الدين ص ۲۳۸- الأحكام السلطانية لأبي يعلى صفحه۲۰ -طبقات الحنابلة لأبي‌يعلى (جلد ۱ ص ۲۴۱-۲۴۶)- في اعتقاد أهل السنة- اللالكائي جلد۱ صفحه۱۶۰

[4] مسلم في صحيحه (1851)

[5] رواه مسلم

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(16-قسمت)

ما بسیار بدتر از حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی درتاریخ داشته ایم و الان هم داریم . یک نمونه را برایتان تعریف کنم ممکن است جالب باشد: نقل است  که در دوران مهدی عباسی بادیه‌ نشینی ادعای پیامبری کرد.او را دستگیر کرده نزد خلیفه آوردند.مهدی گفت: آیا تو پیامبری؟ گفت:بله! مهدی پرسید: به سوی چه کسانی مبعوث شده‌ای؟!

گفت: مگر گذاشتید به سوی کسی مبعوث شوم؟ صبح مبعوث شدم، عصر دستگیرم کردید!

حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی اینطوری می توانند جلو بسیاری از منکرات را بگیرند. اما حکومتهای کفاری چون دین سکولاریسم و مرتدین محلی چه؟ ادعای خدائی هم کنید کاری به کارتان ندارند و بلکه تحت عنوان آزادی بیان و عقیده و آزادیهای شخصی و غیره راه را برایت باز می کنند.  برای یک مسلمان ضروری است که تشخیص بدهد کدام سیستم آن را به جلو می برد و به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و امت واحد و جماعت واحد نزدیک آن  می کند و کدام یکی نه .

نکته ی دیگری که به این حالت اضطرار بر می گردد و از یکپارچگی کنونی مسلمین محافظت می کند این است که در حالتهائی میان یک امیر و رهبر صالح اما ضعیف با یک امیر و رهبر فاجر قوی، مسلمین گیر می کنند که از کدام یکی حمایت کنند؟ کسانی چون امام احمد بن حنبل رحمه الله  سفارش می کنند که جانب امیر فاجر قوی را بگیریم و می گوید: «اما فرد فاجر قوتش برای مسلمانان و فجورش برای نفس خودش است و اما صالح ضعیف صلاحش برای نفسش و ضعفش برای مسلمانان است، پس باید به همراه قوی فاجر قتال نمود و پیامبر صلی­الله علیه وسلم فرموده­اند:«وَإِنَّ اللَّهَ يُؤَيِّدُ هَذَا الدِّينَ بِالرَّجُلِ الْفَاجِر» «خداوند متعال این دین را با فرد فاجر نصرت می­بخشد.»[1]  در اینجا ممکن است متوجه بشویم که چرا در جنگ بین عبدالله بن زبیر آنهمه بزرگوار به خاطر منافع کل جامعه ی مسلمین جانب حاکم فاجر قوی بنی امیه را گرفتند نه جانب عبدالله بن زبیر صالح ضعیف را. نفع حاکم فاجر و قوی بنی امیه  درآن حالت اضطرار برای عموم مسلمین بود و فجورش به خودش بر می گشت.

  مسأله ی دیگری که علما برای این حالتهای اضطراری به آن اشاره کرده اند این است که اگر بین دو امیر یا حکومت بدیل اضطراری اسلامی که مثل هم هستند و در یک سطح قرار دارند جنگی رخ بدهد و یکی با زور اسلحه بر آن یکی غالب بشود آنی که با زور اسلحه پیروز شده است امیر مسلمین و حاکم می شود و جنگ با آن نادرست است.

بله، اگرکیفیت هر دو مثل هم باشد ما می گوییم آنی که با اسلحه و قدرت حاکمیت را در دست گرفته است دیگر قیام شخص دیگری که چیز بهتر از این نمی تواند  بیاورد و چیزی مثل همین می اورد و کیفیتش مثل همین است (قیامش) درست نیست، بلکه بین این چند گروهی که مثل هم هستند – برای جلوگیری کردن از ریخته شدن خون مسلمان و سایر مصیبتهای تفرق و جنگهای داخلی- آنی که زودتر از همه با زور اسلحه قدرت را به دست گرفته است و نظمی را برقرار کرده است بهتر از دیگرانی است که هم کیفیت خودشان مثل اینهاست  و هم شکست خورده اند ؛ برای همین از جنگ با این حاکم و جایگزین کردن چیز دیگری مثل این حمایت نمی کنیم .

ابن حجر عسقلانی رحمه الله در فتح الباری میگوید : «فقها اجماع کرده اند بر واجب بودن پیروی از سلطان متغلب (کسی که با غلبه و شمشیر سلطان شده است) و جهاد کردن همراه با او و اینکه اطاعت کردن از او بهتر است از خروج بر او؛ زیرا غیر این موجب خون ریزی و فتنه می‌گردد»[2]

امام احمد حنبل رحمة الله علیه می گوید : «کسیکه بر آنها با شمشیر (زور و قدرت) غلبه پیدا کرد تا اینکه خلیفه گشت و امیرالمومنین نامیده شد، بر احدی که ایمان به خداوند دارد حلال نیست که بماند (وفات کند) و امام عادل یا ستم کاری نبیند (نداشته باشد) .پس او امیر المومنین است (ولو اینکه با شمشیر هم امیر شده باشد).[3]

با این سخن امام احنبل ممکن است این حدیث رسول الله صلی الله علیه وسلم را بهتر متوجه بشویم که می فرماید: «مَنْ مَاتَ لا بَيْعَةَ عَلَيْهِ مَاتَ مَوْتَةَ جَاهِلِيَّةٍ »[4] یا «مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لا حُجَّةَ لَهُ “. قَالَ:” وَمَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ مَاتَ مَيْتَةً جَاهِلِيَّةً» .[5] کسی که دست از فرمانبرداری بکشد (بیعت خود را بشکند) در مواجهه با خداوند در روز قیامت؛ دلیلی بر عملش نخواهد داشت و همچنین کسی که بمیرد و بیعتی بر گردن خود نداشته باشد؛ به مرگ جاهلی مرده است.

(ادامه دارد……..)

---

[1] (سنن دارمی ـ باب : «ان الله يؤيد هذا الدين بالرجل الفاجر» ـ صحفه ۳۱۴ ـ شماره ۲۵۱۷ 

[2] شرح النووى جلد ۱۲ ص۲۲۹

[3] اصول السنه-امام احمد- المعتمدا في أصول الدين ص ۲۳۸- الأحكام السلطانية لأبي يعلى صفحه۲۰ -طبقات الحنابلة لأبي‌يعلى (جلد ۱ ص ۲۴۱-۲۴۶)- في اعتقاد أهل السنة- اللالكائي جلد۱ صفحه۱۶۰

[4] مسلم في صحيحه (1851)

[5] رواه مسلم

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(60- қисмат)

Дар миёни тамоми ин улумики баъди аз

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19)

қарор гирифтанд, илми огохи ба фахми дин ва ба манзури ёд додани дин дар увлавияти аввал аст, то инки жомеъа ба хадди худкафоий бирасад, ва ба дунболи он улуми дигар мутаносиб бо ниёзи жомеъа дар даражоти баъдий қарор мегиранд. Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам жиход фи сабилиллахро интури бар ибодати дар хона бартари медихад:

فَإِنَّ مُقَامَ أَحَدِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَفْضَلُ مِنْ صَلَاتِهِ فِي بَيْتِهِ سَبْعِينَ عَامًا، أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ الْجَنَّةَ؟ اغْزُو فِي سَبِيلِ اللَّهِ؛ مَنْ قَاتَلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَوَاقَ نَاقَةٍ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ. [1]

Жойгохи хар ек аз шумо дар рохи худо бехтар аст аз хафтод сол намоз хондан дар хонаш, магар намехохид худованд шуморо биёмузад ва вориди бехишт кунад? Дар рохи худо жанг ва ғазва кунид, хар касики ба андоза шир гирифтани ек шутур дар рохи худо бижангад бехишт бар у вожиб мешавад.

Дар жойи дигари росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хориж шудан барои ёдгири илмро то замоники шахс бармегардад ба унвони “фи сабилиллах” маърифий карда аст ва мефармояд:

مَنْ خَرَجَ فِي طَلَبِ الْعِلْمِ فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ حَتَّى يَرْجِعَ.[2]

Ва инхам ровшангарий ва тафсири ояйи:

: وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ ‏(توبه/122)

аст. Бо тамоми ин ахвол баъди аз иймон ва шаходат ба “ ла илаха иллаллох ва Мухаммадур росулуллох” хеч фарзи болотар аз дафъи душмани соили кофари нестки сарзаминхойи муслиминро ишғол карда аст ва тамоми улум бояд дар хидмати дафъи ин душмани соил бошанд.

Ин хамон жойгохи ва хамон илми астки собиқунал аввалун хар қовми бояд онро ёд бигиранд ва худишонро бидуни таважжух ба сарзанишхойи роиж

«وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ»

Сипари заработи мухолифин кунанд ва ба унвони еки аз шартхойи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ёд бидиханд, ва хавосишон бошадки ин увлавият банди шаръийро ба хам назананд, ва шайтон ононро ба увлавиятхойи баъди машғул ва дилхуш накунад то аз увлавияти аслий ғофил бишаванд, чун инхам еки аз дасисахойи шайтон аз оғоз то қиёмат аст:

تَاللّهِ لَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِّن قَبْلِکَ فَزَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَهُوَ وَلِیُّهُمُ الْیَوْمَ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ‏(نحل/63)

Ба аллох сўганд! Мо ( пайғамбарони) ба суйи миллатхойи пеш аз ту фристодем ва шайтон корхойи ( зишти) ишонро дар назаришон орост ва имруз шайтон сарпарасти инхост ва азоби дардноки доранд.

Бахам задани ин увлавият банди дар улум занги хатари ва талбиси иблисиеки хийлихо ба он ахамият намедиханд, ва ба рохати шайтон ононро ба увлавиятхойи баъдий дилхуш ва машғул мекунад, ва миёни вожиб ва мустахаб ононро ба мустахаб дилхуш мекунад, ва миёни хуб ва хубтарро ба хуб дилхуш мекунад то ба хубтар машғул нашаванд, ва ин садамайи бузурги ба худи шахс ва жомеъайи муслимин аст, ва ошкоро шахсро аз собиқунал аввалун,ва бим дихандагони айний ва илмий, ва махдиён ва собиқинал билхойротики бояд мужаддади шариати аллох дар миёни қовми худишон бошанд махрум мекунад, ва ононро ба чизхойи дигари машғул ва дилхуш мекунад.

Мо читури душманшиносий ва даража банди шаръий ононро аз аллох гирифтем, ба хамин шева даража банди ва увлавият банди улумимонро хам танхо аз аллох мегирем, ва онтури пеш меравемки аллох хоста, на онтурики шайтон аз рохи мейл ва  хавасхойи нафсоний худимон бароимон муфид жилваш медихад.

(идома дорад………)

---

[1]أخرجه الترمذي في سننه ج 4/ص 181/ح 1650، و الإمام أحمد في مسنده ح9407و10407. و الحاكم في مستدركه ج2/ص78/ح2382. و البيهقي في سننه الكبرى ج9/ص161/ح18284 وفي شعب الإيمان 4 / 15. وذكره قال الحافظ فى ” الفتح ” في شرح حديث البخاري رقم 2786 وقال: حسنه الترمذى و صححه الحاكم .وقال الحافظ الهيثمي في “المجمع”:” رواه البزار ورجاله ثقات” . وأورده الألباني رحمه الله في “السلسلة الصحيحة” 2 / 603 رقم 902

[2]رواه الترمذي والضياء وحسنه الألباني.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(59-қисмат)

” ‏بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ‏”

Балки қиёмат ваъдагохи онхо аст ва қиёмат сахттар ва талхтар аст. Ва сурайи бақара ва нисо нозил нашуда аст магар онки ман пеши пайғамбар будам ровий гуфт: уммул мўъминин мусхаф ( қуръон) ро барои у овард ва сураиро бар у хонд.

Ин хамон масири сахих ва хадафманд астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва асхоби бузургвориш барои тағйири дар афрод ва жомеъа онро тибқи барнома ва нақшахойи аллох тей карданд, ва иймон ва яқинро дар дилхоишон мустахкам ва пулодин сохтанд. Абу Бакр ибни Иёш мегуяд:

مَا سَبَقَكُمْ أَبُو بَكْرٍ بِفَضْلِ صَلَاةٍ وَلَا صِيَامٍ وَلَكِنْ بِشَيْءِ وَقَرَ فِي قَلْبِهِ ” . وَهُوَ الْيَقِينُ وَالْإِيمَانُ. [1]

Абу Бакр бо намоз ва руза аз шумо жилов намеофтод балки бо яқин ва иймоники дар қалбиш ором гирифта буд бар шумо пеша гирифта аст.

Тей кардани ин масир дар омузиш, яъни: омода созийи қалб ва фарохам кардани заминахойи амали огохона ва довталабона ба қонуни шариати аллох, ва харакат ба самт ва суйи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий; халофи ин яъни: дар масири иштибох харакат кардан. Барои хамин астки бисёри аз асхоб ин равишхойи иштибохики хам акнун хам дар миёни бисёри аз муслимин астро ба унвони ек осиби жиддий гушзад карданд:

-ибни Масъуд розиаллоху анху мегуяд:

• : إنا صُعِّب علينا حفظ ألفاظ القرآن وسُهِّل علينا العمل به، وإن مَنْ بعدنايُسَهَّل عليهم حفظ القرآن ويُصَعَّب عليهم العمل به.[2]

-Абдуллох ибни Умар розиаллоху анхума мегуяд:

• ” لَقَدْ عِشْنَا بُرْهَةً مِنْ دَهْرٍ وَأَحَدُنَا يَرَى الْإِيمَانَ قَبْلَ الْقُرْآنِ، وَتَنْزِلُ السُّورَةُ عَلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَتَعَلَّمُ حَلَالَهَا وَحَرَامَهَا، وَأَمْرَهَا وَزَاجِرَهَا، وَمَا يَنْبَغِي أَنْ نُوقَفَ عِنْدَهُ مِنْهَا، كَمَا تَعَلَّمُونَ أَنْتُمُ الْيَوْمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ لَقَدْ رَأَيْتُ الْيَوْمَ رِجَالًا يُؤْتَى أَحَدُهُمُ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ، فَيَقْرَأُ مَا بَيْنَ فَاتِحَتِهِ إِلَى خَاتِمَتِهِ، وَلَا يَدْرِي مَا أَمْرُهُوَلَا زَاجِرُهُ، وَلَا مَا يَنْبَغِي أَنْ يَقِفَ عِنْدَهُ مِنْهُ وَيَنْثُرُهُ نَثْرَ الدَّقْلِ “[3]

-Жундуб розиаллоху анху мегуяд:

• كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا، فَإِنَّكُمُ الْيَوْمَ تَعَلَّمُونَ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ .

-Хузайфа мегуяд:

• إنَّا آمَنَّا وَلَمْ نَقْرَأْ الْقُرْآنَ وَسَيَجِيءُ قَوْمٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ وَلَا يُؤْمِنُونَ[4]

Омузиши ахкоми қуръон ва суннат қабли аз омузиши иймон хамон масири иштибохи астки иддайи бидуни тафажжух ба марохили парвариши ва омузишийи ислом ва бидуни таважжух ба ихторхо ва хашдорхойи шогирдони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хануз доранд тейиш мекунанд.

Барои инки битавонем бидуни таважжух ба жинсият ё босавод будан ё набудан, касониро тўлид кунемки ба он илм дода шуда аст ва танхо инхо хастандки аз аллох метарсанд ва хаши доранд:

: إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر/28)

Бояд масириро биравемки аллох хоста ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва асхобиш рафтанд. Бале агар мехохем аллох аз мо рози бошад ин хамон масири астки бояд бо табаъият ба эхсон аз сабиқунал аввалун дар он қадам бигузорем ва тейиш кунем:

: وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِوَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)

Пешгомони нухустини мухожирон ва ансор ва касоники ба ники равиши ононро дар пеш гирифтанд ва рохи ишонро ба хуби пеймуданд, худованд аз онон хушнуд аст ва ишон хам аз худо хушнуданд.

Тамоми улуми дигарики вужуд доранд ва мумкин аст садхо ва балки хазорон илмро шомил бишавад аллох таоло танхо бахши бисёр ночизи аз онро дар ихтиёри инсонхо қарор дода аст:

وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا (اسراء/85)

Бо вужуди ин дониши камики дар ин замина нез ба инсон дода шуда аст боз инсонхо дар касби он дар ек сатх ва даража нестанд ва хеч каси дар хеч ек аз ин улум наметавонад нихояти онро ба даст биёварад. Чиро? Чун:

وَفَوْقَ كُلِّ ذِي عِلْمٍ عَلِيمٌ‏ (یوسف/76)

Болотар аз хар олими, олимтар вужуд дорад. Аммо ин ба маъни камбахо додан ба ин улум нест, балки инхо танхо дар баробари илми “ ла илаха- иллаллох” ва куфр ба тоғут ва иймон ба аллох ва омадагихойи қалбий, камбахо хастанд ва дар даражоти пойинтари қарор доранд, ва гарна агар ду мусалмон еки танхо дунболи ибодатхойи шахсийи худиш бошад аммо ек мусалмони дигар он бахшироки он мусалмон ба ибодатхойи шахсий ва мустахаб додаро ба талаби ин улум бидихад ва дар касби хамин “ улуми даража чандум” талош кунад ба чанон бартари даст пейдо мекунадки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда аст:

: ” فَضْلُ الْعَالِمِ عَلَى الْعَابِدِ كَفَضْلِي عَلَى أَدْنَاكُمْ ” [5]

Фазилати олим бар обид чун фазилати ман бар камтарини шумост.

(идома дорад……..)

---

[1]مجموع الفتاوى 2/285

[2]الجامع لأحكام القرآن (1/40)

[3]رواه الطبراني في الأوسط، قال الحاكم وقال : صحيح على شرط الشيخين، ولا أعلم له علة ووافقه الذهبي أنظر : المستدرك على الصحيحين 1/35

[4]الفتاوى لشيخ الإسلام 6/ 650

[5]روه الترمذی ،رقم حدیث 2628 وصححه الألباني.

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(15-қисм)

Бу шахс ўзини нафсига зарар етказади ва уни фожирлиги хам ўзига ё гурухига ва хизбига ё мазхабига етади, бошқа мусулмонларни устига юкланмайди, мана бу ишларни зарари бир фожирроқ амир ёки ташқи ошкор кофир ва муртадлар мусулмонларга етказиши мумкин бўлган зарардан кўра жуда хам камроқ хисобланади, мана бу зарурат  холатида бу шахсни ё бу қавмни ўрнига қўйса бўладиган солих ўринбосар хам мавжуд бўлмаслиги мумкин. Мана бу фожир шахсга ё гурухга  ва хизбга ва қавмга ва фожир мазхабга сабр-тоқат қилинишини далили шуки, уни фасоди уни ўзидан кўра фожирроқ кимсадан ё ошкор кофирдан,муртадлардан кўра мусулмонлар учун камроқдур, унга сабр-тоқат қилишни натижасида каттароқ фасодни дафъ қилинади.

Энди мана бу фожир  шахс ё қавм ё хизб ё давлат уларнинг хамзабони бўладими ё мазхабдошими ё йўқми, буни фарқи йўқ, бу ердаги энг мухим нарса, у фожир бўлса хам  мусулмон, уни нажодини ё уни мазхабини бизларга фарқи йўқ. Чунки баъзилар изтирорий холатда ўзини мазхабидаги фожир кишига сабр-тоқат қилишади, аммо бошқа мазхабникига тоқат қилишмайди.

 Хатто баъзи биродарларимиз мана бундай изтирорий холатда, ана ўшанча мусулмонларнинг диёрлари насронийлар ва ташқи секуляр кофирлар, яхудлар, махаллий муртадлар  томонидан ишғол қилинганига қарамасдан,ўзлари вужудга келтирган бахоналар билан, масалан сафларни гунохкорлардан,фожирлардан, фикри ва рафтори  булғанган кимсалардан  холи бўлишлиги , сафни пок бўлиши ва бошқалар сабабли мусулмонларни  химоя қилишмайди ва муттахид душманга қарши мусулмонларнинг муттахид жибхасида иштирок этишмайди, мана буни ўзи хам бошқа бир қолибдаги, шаклдаги фикрий булғанишдур.   

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хадисларига кўра равшан бўлган нарса шуки, мана бу изтирорий бадал хукуматлар хам катта суратда икки дастага “мулкан аззан” ва “мулкан жабарийян”га тақсим бўлишади.  Мана бу икки навни хар бири хам аллохни шариатидаги мақсадларга ва хадафларга яқинроқ ё узоқроқ  бўлишига қараб ўзини ичида турли-хил дасталарга ва хилма-хил кайфиятларга тақсим бўлади. Бирини зулми кўпроқ ва бошқасиники  камроқ, бири исрофкор ва бошқаси  эса ундай эмас, бирини кайфияти яхшироқ ва бошқасиники ундан баттарроқ, бирини холислиги кўпроқ ва бошқасиники эса камроқ, хулоса қилиб айтганда уларни хар бирини нуқсони бор ва улар яна қайтадан нубувват манхажига асосланган хилофатга айланмагунларича улардаги нуқсонлар, айблар бартараф бўлмайди.

Шу сабабли хам дуч келган мана бундай изтирорий холатда бу султонларнинг,шохларнинг мункар ишларига сабр қилиш керак бўлади:

 مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا (و فی روایه : من رَأَي من أَمِيرِهِ شيئا يَكْرَهُهُ) فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً

Бир киши агар хокимини ёмон кўрса ё унда ўзи ёмон кўрган нарсани кўрса, унга сабр-тоқат қилиши керак. Хар қандай киши ўзини султонидан бир қарич узоқлашса, жохилият ўлимида дунёдан кетибди. Шу нарса аниқки, мана бу хоким билан бир дастурхонда бўлганлиги ё уни хуник сифатларига рози бўлганлиги учун унга сабр-тоқат қилинмайди, балки бу бизларнинг изтирорий холатга тушиб қолганлигимиз ва бундан кўра яхшироқ бадалга эга эмаслигимиз сабабли, мана бу бадалдан яхшироғини қўлга киритмагунимизча сабр-тоқат қиламиз ва вазиятни бунданда баттарроқ ва фосидроқ қилмаймиз.

Ана ўша даврга етгунимизга қадар бизлар шуни айта оламизки, Умар ибни Абдулазизни хукумати мана бу тарафлар бўйича маъмун аббосийни хукуматидан яхшироқ ва Умар ибни Абдулазизни хукумати мана бу замина бўйича юқорироқ даражада туради ва маъмунни хукумати эса бу заминада баттарроқ даражада жойлашган. 

Бир мусулмон кишининг аслий мақсади мана бу изтирорий бадал хукуматлар равишидан ўтиб яна қайтадан нубувват манхажига асосланган хилофатга айланиш ва бу изтирорий холатдан чиқиб кетишдур, аммо агар иккита изтирорий бадал хукуматдан бирини танлашга ва улардан бирини химоя қилишга  мажбур бўлиб қолсак, хақга ва аллохни шариатидаги қонунларга ва нубувват манхажига асосланган хилофатга яқинроғини химоя қиламиз. Биз кайфияти яхшироғини ва бизларни олдинга олиб борадиганини ва нубувват манхажига асосланган хилофатга яқинроғини химоя қиламиз, кайфияти баттарроғини ва бизларни орқага тортадиганини ва бизларни  нубувват манхажига асосланган хилофатдан узоқлаштирадиганидан четланамиз.

Мана бундай холатда агар иккита исломий изтирорий бадал хукуматни ўртасида “хукуматни кайфияти” бўйича жанг содир бўлса, бизларни орқага тортадигани ва нубувват манхажига асосланган хилофатга томон харакатимизга монеъ бўладигани ахли бағий хисобланади.

 وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا ۖ فَإِن بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَىٰ فَقَاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّىٰ تَفِيءَ إِلَىٰ أَمْرِ اللَّهِ ۚ فَإِن فَاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَأَقْسِطُوا ۖ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ(حجرات/9)

(эй мўъминлар), агар мўъминлардан бўлган икки тоифа (бир-бирлари билан) урушиб қолсалар дархол уларнинг ўртасини ўнглаб қўйинглар! Энди агар улардан бирови иккинчисининг устига тажовуз қилса, бас то (тажовузкор тоифа) аллохнинг амрига қайтгунича сизлар тажовуз қилган (тоифа) билан урушинглар! энди агар у (тоифа тажовузкорликдан) қайтса, сизлар дархол уларнинг ўртасини адолат билан ўнглаб қўйинглар. (Мудом) адолат қилинглар! Зеро аллох адолат қилгувчиларни  суюр.

(давоми бор……..)